Υπόφυση και επίφυση “Illu pituitary pineal glands”, από Fuelbottle διαθέσιμο ως κοινό κτήμα. - ppt κατέβασμα\nΥπόφυση και επίφυση “Illu pituitary pineal glands”, από Fuelbottle διαθέσιμο ως κοινό κτήμα.\nΔημοσίευσεIanthe Loris Τροποποιήθηκε πριν 3 χρόνια\nΠαρουσίαση με θέμα: "Υπόφυση και επίφυση “Illu pituitary pineal glands”, από Fuelbottle διαθέσιμο ως κοινό κτήμα."— Μεταγράφημα παρουσίασης:\nΑνοικτά Ακαδημαϊκά Μαθήματα στο ΤΕΙ Αθήνας Παθολογία Ενδοκρινών Αδένων Ενότητα 9: Ενδοκρινικό σύστημα - Παθολογία Υπόφυση – Υποθάλαμος – Επίφυση Mαρία Bενετίκου, MD, MSc, DipEndo, PhD, Ιατρός ενδοκρινολόγος, καθηγήτρια παθοφυσιολογίας – νοσολογίας, διδάκτωρ πανεπιστήμιου Αθηνών και Λονδίνου Τμήμα Αισθητικής και Κοσμητολογίας Το περιεχόμενο του μαθήματος διατίθεται με άδεια Creative Commons εκτός και αν αναφέρεται διαφορετικά Το έργο υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.\n1 Υπόφυση και επίφυση “Illu pituitary pineal glands”, από Fuelbottle διαθέσιμο ως κοινό κτήμα\n2 Ανατομικές σχέσεις της υπόφυσης\n“Hypophyseal gland” από Anatomist90 διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\n3 Υποφυσιακή παθολογία 1/6\nΗ πιο συνηθισμένη υποφυσιακή παθολογία περιλαμβάνει τα διάφορα αδενώματα τα οποία προέρχονται από τύπους κυττάρων του πρόσθιου λοβού. Αποτελούν το 10% περίπου των χειρουργικά εξαιρούμενων όγκων του εγκεφάλου ενώ στις νεκροτομικές σειρές η συχνότητα τους κυμαίνεται μεταξύ 2,7% - 27%. Η ευρεία αυτή διακύμανση οφείλεται στη μέθοδο της ιστολογικής μελέτης που εφαρμόζεται. Τα αδενώματα είναι κατ' εξοχήν μονήρη νεοπλάσματα αλλά μπορεί να έχουν πολλαπλή ανάπτυξη.\n4 Υποφυσιακή παθολογία 2/6\nΤα αδενώματα διακρίνονται σε μικροαδενώματα που έχουν διάμετρο μικρότερη των 10 mm ενώ οι λοιποί όγκοι εμπίπτουν στην κατηγορία των μακροαδενωμάτων. Ανάλογα με το μέγεθος και την διηθητική τους ανάπτυξη διακρίνονται σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες κατά HARDY, Grade 1-4. Η εκτίμηση του μεγέθους γίνεται από τις απεικονιστικές μεθόδους και την απευθείας χειρουργική παρατήρηση.\n5 Υποφυσιακή παθολογία 3/6\nΟι όγκοι Grade - 1 αντιστοιχούν σε μικροαδενώματα περιορισμένα στο χώρο του τουρκικού εφιππίου. Είναι δύσκολα αναγνωρίσιμα ιδιαίτερα όταν έχουν διάμετρο μικρότερη των 3 mm. Οι όγκοι Grade -2 αποτελούν ενδοεφιππιακά μακροαδενώματα που προκαλούν διάταση και λέπτυνση του εδάφους του τουρκικού εφιππίου. Τα αδενώματα Grade - 3 και Grade - 4 είναι διηθητικά νεοπλάσματα και τα μεν προκαλούν διάβρωση του εφιππίου και τα δε δεύτερα εκτεταμένη καταστροφή του οστού και παραεφιππιακή ανάπτυξη. Ανάλογα με τον βαθμό υπερεφιππιακής επέκτασης οι δύο τελευταίες κατηγορίες δηλαδή Grade - 3 και Grade - 4 χαρακτηρίζονται ως Α, Β και C με σημεία αναφοράς το οπτικό χίασμα και την 3η κοιλία.\n6 Υποφυσιακή παθολογία 4/6\nΌσον αφορά την συχνότητα με την οποία απαντούν οι διάφοροι τύποι αδενωμάτων στο χειρουργικό υλικό υπάρχουν διαφορές οι οποίες εξαρτώνται από τα κατά καιρούς προσφερόμενα θεραπευτικά μέσα και από τα πρωτόκολλα θεραπευτικής που αντιμετώπισαν. Για παράδειγμα προ της ευρείας εφαρμογής αναλόγων δοπαμίνης, τα προλακτινώματα κατείχαν την πρώτη θέση με ποσοστό 40% στις χειρουργικές σειρές. Σήμερα όμως έχουμε δραματική πτώση των προλακτινωμάτων με σύγχρονη αύξηση στις χειρουργικές σειρές των μη λειτουργικών και κυρίως αυτών που καλούμε nυll - cell (ογκονοτροπικά ή γοναδοτροπικά) αδενώματα.\n7 Υποφυσιακή παθολογία 5/6\nΜεταξύ των μικροαδενωμάτων, τα κορτικοτρόπα έχουν την πρώτη θέση με τετραπλάσια συχνότητα εμφάνισης στις γυναίκες. Την πρώτη θέση των μακροαδενωμάτων κατέχουν τα μη λειτουργικά αδενώματα. Τα μακροαδενώματα με υπερεφιππιακή επέκταση πιέζουν συνήθως το οπτικό χίασμα και προκαλούν οπτικές διαταραχές. Μερικές φορές τα μεγάλα αδενώματα υφίστανται μαζική νέκρωση λόγω αγγειακής εμφράξεως που ονομάζεται αποπληξία της υποφύσεως.\n8 Υποφυσιακή παθολογία 6/6\nΜακροσκοπικά γενικώς τα αδενώματα είναι περίγραπτοι όγκοι χωρίς όμως εμφανή κάψα, έχουν συνήθως λευκωπή ως ερυθροφανή χροιά, σύσταση μαλακή και μυελοειδή. Ιστολογικά συνήθως έχουν διάχυτη κολποειδή ή σπανιότερα θυλώδη ανάπτυξη, και αποτελούνται συνήθως από ένα τύπο κυττάρων με σχετικά ομοιόμορφη χρωστικότητα του κυτταροπλάσματος.\n9 Προλακτινώματα 1/2 Τα προλακτινώματα είναι οι πιο συχνοί ορμονοεκκριτικοί όγκοι της υπόφυσης και η υπερέκκριση προλακτίνης αποτελεί την συνηθέστερη διαταραχή της υποφυσιακής λειτουργίας. Ωστόσο η υπερπρολακτιναιμία δεν σημαίνει από μόνη της απαραίτητα την ύπαρξη υποφυσιακού όγκου καθώς μπορεί να οφείλεται στη λήψη μειζόνων νευροληπτικών φαρμάκων, κεντρικώς δρώντων υπερτασικών, οιστρογόνων, αντισυλληπτικών, κ.α. Ο πρωτοπαθής υποθυρεοειδισμός και το stress μπορεί να προκαλέσουν υπερπρολακτιναιμία.\n10 Προλακτινώματα 2/2 Η διάκριση των προλακτινωμάτων γίνεται με βάση την διάμετρό τους. Διάμετρος <1 cm ονομάζεται μικροπρολακτινώματα. Διάμετρος >1 cm χαρακτηρίζει τα μακροπρολακτινώματα. Ο ανωτέρω διαχωρισμός έχει σημασία λόγω της διαφορετικής συχνότητας εμφάνισης τους στα δύο φύλλα και στην συχνά διαφορετική συμπτωματολογία που προκαλούν αλλά και ακόμα περισσότερο λόγω της διαφορετικής θεραπευτικής αντιμετώπισης των δύο τύπων όγκων.\n11 Κλινικές εκδηλώσεις 1/11 Μακροπρολακτινώματα : Στην κατηγορία αυτήν οι κλινικές εκδηλώσεις συνίστανται κυρίως σε : Φαινόμενα πιέσεως και καταστροφής της υπόφυση ς π.χ. πίεση του οπτικού χιάσματος με διαταραχή των οπτικών πεδίων, διήθηση του σηραγγώδους κόλπου με επακόλουθη εμφάνιση οφθαλμοπληγίας, αύξηση της ενδοκρανίου πίεσης και επιληπτικές κρίσεις του κροταφικού λοβού και Συμπτωματολογία λόγω υπερέκκρισης της προλακτίνης.\n12 Κλινικές εκδηλώσεις 2/11 Μικροπρολακτινώτα\nΟι κλινικές εκδηλώσεις σχετίζονται με την υπερέκκριση προλακτίνης. Διαφέρουν ανάλογα με το φύλο. Στις γυναίκες παρατηρούνται συχνομηνόρροια λόγω βραχείας ωχρινικής φάσης, ολιγομηνόρροια ή αμηνόρροια πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής. Επίσης, καθ' έξιν αποβολές που οφείλονται σε χαμηλά επίπεδα παραγόμενης προγεστερόνης. Οι παραπάνω κλινικές εκδηλώσεις είναι πολύ συχνές ενώ λιγότερο συχνά παρατηρείται μαστοδυνία και γαλακτόρροια προκλητή ή αυτόματη. Η εμφάνιση της γαλακτόρροιας προϋποθέτει την ύπαρξη σχεδόν φυσιολογικών επιπέδων ωοθηκικών ορμονών γι' αυτό δεν παρατηρείται σε όλες τις ασθενείς.\n13 Κλινικές εκδηλώσεις 3/11 Χαρακτηριστική συνήθως συμπτωματολογία στις γυναίκες οδηγεί σύντομα στην αναζήτηση ιατρικής βοήθειας με αποτέλεσμα η διάγνωση στις γυναίκες να γίνεται πολύ νωρίτερα σε αντίθεση με των αντρών. Οι άντρες συνήθως εμφανίζουν κλινικές εκδηλώσεις από το μέρος της Iibido που συνίσταται σε μείωση της επιθυμίας, μείωση της στυτικής ικανότητας και ενδεχομένως ολιγο ή αζωοσπερμία. Όλα αυτά τα συμπτώματα συχνά αρνούμενα από τον ίδιο τον άντρα δεν οδηγούν στην έγκυρη διάγνωση του μικροπρολακτινώματος. Όταν ανακαλύπτουμε ένα άτομο με υπερπρολακτιναιμία δεν είναι απαραίτητο ότι αυτή οφείλεται στην ύπαρξη ενός αδενώματος.\n14 Κλινικές εκδηλώσεις 4/11 Συχνά η αιτία είναι ένα μικρό ή μακροαδένωμα αλλά θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψη ότι η υπερπρολακτιναιμία είναι μια πολυ-παραγοντιακή κατάσταση. Έτσι, χρειάζεται διαφορική διάγνωση όσο αφορά τα αίτια της.\n15 Κλινικές εκδηλώσεις 5/11 Με βάση τις τιμές της προλακτίνης του ορού, τιμές προλακτίνης ng/mI συνήθως συναντάμε στις ακόλουθες καταστάσεις: Μικροπρολακτινώματα, πίεση υποθαλαμοϋποφυσιακού μίσχου, ιδιοπαθής υπερπρολακτιναιμία, σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου, χρήση αντιδοπαμινεργικών φαρμάκων (ψυχοφάρμακα), υποθυρεοειδισμό, κίρρωση, νεφρική ανεπάρκεια και κύηση. Οι τιμές αυτές θεωρούνται μικρές τιμές προλακτίνης επομένως να μην κρύβουν απαραίτητα ένα αδένωμα. Σε μεγαλύτερες τιμές προλακτίνης, ( ng/ml) είναι πιο πιθανόν να κυμαίνεται η ύπαρξη μικρό ή μακροαδενώματος αν και η χρήση αντιδοπαμινεργικών φαρμάκων, ιδιοπαθούς υπερπρολακτιναιμίας και κύησης δεν πρέπει να αποκλείεται.\n16 Κλινικές εκδηλώσεις 6/11 Όταν οι τιμές της προλακτίνης είναι πάνω από 300 ng/mI, το πιο πιθανόν είναι να έχουμε προλακτινώματα και συνήθως μακροπρολακτινώματα τα οποία προκαλούν διάβρωση του τουρκικού εφιππίου και σε απλή ακτινογραφία. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι τα προλακτινώματα είναι συχνά και μπορεί να κυμαίνονται μεταξύ από 20% - 30% των χειρουργικά εξαιρούμενων αδενωμάτων. Είναι συχνότερα στις γυναίκες με μεγαλύτερη επίπτωση από 20-35 ετών.\n17 Κλινικές εκδηλώσεις 7/11 Στις γυναίκες τα περισσότερα είναι μικροαδενώματα έτσι κι αλλιώς, διαγιγνώσκονται σε αρχόμενα στάδια λόγω πρωίμων ενδοκρινολογικών συμπτωμάτων, ενώ στους άντρες τα αφαιρούμενα προλακτινώματα είναι συνήθως μεγάλοι διηθητικοί όγκοι. Τα επίπεδα προλακτίνης του ορού δεν συσχετίζονται πάντοτε με το μέγεθος του όγκου.\n18 Κλινικές εκδηλώσεις 8/11 Διακρίνουμε τα προλακτινώματα σε δύο ιστολογικούς τύπους : Αδενώματα με πυκνή και αδενώματα με αραιή κοκκίωση. Επειδή τα πρώτα απαντούν με εξαιρετικά μικρή συχνότητα, πρακτικά τα προλακτινώματα εντάσσονται στην κατηγορία των αδενωμάτων με αραιή κοκκίωση. Ιστολογικά, στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι χρωμόφοβοι όγκοι. Οι κύριοι τύποι ανάπτυξης του αδενώματος είναι ο διάχυτος και ο κολποειδής. Τα κύτταρά τους είναι μικρά, υποστρόγγυλα, με ακανόνιστους ή υποστρόγγυλους πυρήνες που παρουσιάζουν αναδιπλώσεις της πυρηνικής μεμβράνης και μικρά πυρήνια.\n19 Κλινικές εκδηλώσεις 9/11 Ανοσοϊστοχημικά, εντοπίζεται η προλακτίνη κυρίως στην παραπυρηνική περιοχή του κυτταροπλάσματος που αντιστοιχεί στην θέση της αναπτυγμένης συσκευής Golgi. Ο τύπος αυτός είναι χαρακτηριστικός στα αδενώματα που παράγουν προλακτίνη. Μπορεί όμως να παρατηρηθεί και σε αδενώματα που παράγουν αυξητική.\n20 Κλινικές εκδηλώσεις 10/11 Μικροσκοπικά, τα μικροπρολακτινώματα με πυκνή κοκκίωση έχουν ανάλογα μορφολογικά χαρακτηριστικά με τα λακτοτρόπα κύτταρα του φυσιολογικού πρόσθιου λοβού της υπόφυσης. Τα αδενώματα όμως με αραιή κοκκίωση έχουν χαρακτηριστικότερη εικόνα. Χαρακτηριστικά των αδενωμάτων αυτών είναι τα αραιά εκκριτικά κοκκία διαμέτρου πμ.\n21 Κλινικές εκδηλώσεις 11/11 Αλλιώς εμφανίζονται τα αδενώματα προλακτίνης όταν έχουν υποστεί επίδραση από δοπαμινεργικά φάρμακα όπως π.χ. βρωμοκρυπτίνη και αλλιώς αδενώματα που δεν έχουν υποστεί καμία φαρμακολογική επίδραση. Φαίνεται πως η χορήγηση βρωμοκρυπτίνης προκαλεί δραματικές, μορφολογικές, ιστολογικές αλλοιώσεις στο επίπεδο του όγκου και παρουσιάζεται έντονη κυτταροβρίθεια που οφείλεται σε σημαντική μείωση του όγκου του κυττάρου στο προλακτίνωμα.\n22 Προλακτινώματα και εγκυμοσύνη 1/6\nΜέχρι πριν από μερικά χρόνια επικρατούσε η άποψη ότι η εγκυμοσύνη αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την μεγέθυνση των προλακτινωμάτων και την πρόκληση κλινικών συμπτωμάτων από αυτήν. Η αντίληψη αυτή βασιζόταν κυρίως στην θεωρητική γνώση ότι η έκκριση της προλακτίνης διεγείρεται από την παρουσία οιστρογόνων που αφορούν στην κύηση. Οπαδοί της άποψης αυτής υπάρχουν και σήμερα, αλλά οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν το ενδεχόμενο αυτό αρκετά σπάνιο ακόμα και όταν η έγκυος δεν λαμβάνει καμία θεραπεία για το προλακτίνωμα.\n23 Προλακτινώματα και εγκυμοσύνη 2/6\nΈχει βρεθεί ότι τα επίπεδα της προλακτίνης στις περισσότερες γυναίκες με προλακτινώματα οι οποίες είχαν παθολογικά αυξημένες τιμές προλακτίνης κατά την έναρξη της κύησης δεν αυξάνουν αναλογικά όπως συμβαίνει στις φυσιολογικές γυναίκες κατά την πρόοδο της εγκυμοσύνης.\n24 Προλακτινώματα και εγκυμοσύνη 3/6\nΑύξηση του μεγέθους του προλακτινώματος είναι δυνατόν να συμβεί σπάνια γι' αυτό επιβάλλεται η παρακολούθηση στην διάρκεια της κύησης ενός προλακτινώματος ιδιαίτερα με τον έλεγχο των οπτικών πεδίων και ιδιαίτερα σε ασθενείς που και πριν από την εμφάνιση της κύησης είχαν νευροοφθαλμολογικές διαταραχές λόγω του προλακτινώματος.\n25 Προλακτινώματα και εγκυμοσύνη 4/6\nΔεν αντενδείκνυται ωστόσο η εγκυμοσύνη με ασθενείς με προλακτινώματα και ειδικά σε γυναίκες με μικροπρολακτινώματα. Θεωρούμε ότι δεν υπάρχει ανάγκη θεραπείας στην διάρκεια της κύησης πλην του ότι πριν την σύλληψη ομαλοποιούμε τα επίπεδα της προλακτίνης για να βοηθήσουμε την ωορρηξία και την σύλληψη με βρωμοκρυπτίνη ή άλλα δοπαμινεργικά φάρμακα. Πλέον, εξαιτίας της σπανιότατης μεγέθυνσής τους κατά την κύηση δεν συνιστούμε αναγκαία εξέταση κατά Goldman.\n26 Προλακτινώματα και εγκυμοσύνη 5/6\nΕάν διαπιστωθούν νευρολογικά ή οφθαλμολογικά συμπτώματα στην πρόοδο της κύησης πρέπει να παρακολουθήσουμε το προλακτίνωμα και για λίγες μέρες να χορηγήσουμε τουλάχιστον βρωμοκρυπτίνη σε συνδυασμό με δεξαμεθαζόνη. Σε γυναίκες με μικρά μακροπρολακτινώματα που εκτείνονται προς το έδαφος του εφιππίου εφαρμόζουμε την ίδια τακτική. Σε γυναίκες με μακροαδενώματα οφείλουμε να κάνουμε τακτικότερους ελέγχους των οπτικών πεδίων κατά Goldman στην διάρκεια της κύησης, ούτως ώστε να απεικονίζεται ο όγκος της υπόφυσης και να ελέγχεται εάν υπάρχουν ύποπτα σημεία αύξησης όγκου κατά την διάρκεια της κύησης.\n27 Προλακτινώματα και εγκυμοσύνη 6/6\nΣυμπερασματικά, τα προλακτινώματα αποτελούν την πιο συχνή αιτία λειτουργικών αδενωμάτων της υπόφυσης όπως προκύπτει κλινικά αλλά και από σειρές νεκροτομικών μελετών. Η επίπτωσή τους είναι πολύ μεγαλύτερη στις γυναίκες πιθανώς λόγω της αυξητικής επίδρασης των οιστρογόνων σ' αυτά. Μακροπρολακτινώματα είναι σπανιότερα, ιδίως στις γυναίκες και σε σχέση με τα μικροπρολακτινώματα, αλλά απαντούν συχνότερα στους άντρες με την έννοια της παραμελημένης διάγνωσης.\n28 Μεγαλακρία 1/4 Αδενώματα δηλαδή που εκκρίνουν αυξητική ορμόνη.\nΗ μεγαλακρία αν και έχει περιγραφεί από την αρχαιότητα αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά σαν ιδιαίτερο κλινικό σύνδρομο από τον Pierre Marie το 1886 ο οποίος περιγράφοντας την κλινική εικόνα της νόσου σε δύο ασθενείς πρότεινε την χρησιμοποίηση του όρου αυτού. Ένα χρόνο αργότερα, διαπίστωσε την ύπαρξη διόγκωσης της υπόφυσης την οποία θεώρησε εν μέρει υπεύθυνη για την εκδήλωση της νόσου.\n29 Μεγαλακρία 2/4 Η πρώτη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του υποφυσιακού όγκου επιχειρήθηκε στα 1907 και αργότερα η τεχνική της διασφηνοειδούς προσπέλασης υιοθετήθηκε από τον Cushing αλλά προτιμήθηκε εκείνη τη στιγμή η διαμετωπιαία προσπέλαση. Το 1907 εφαρμόστηκε θεραπεία του υποφυσιακού όγκου με ακτίνες Χ από την στοματική κοιλότητα και μέθοδο (την ίδια εποχή) εξωτερικής ακτινοβόλησης. Το 1918, χρησιμοποιήθηκε διασφηνοειδής προσπέλαση για να τοποθετηθεί ράδιο στην υπόφυση.\n30 Μεγαλακρία 3/4 Το 1950, οι χειρουργοί επανέφεραν στο προσκήνιο την χειρουργική επέμβαση με διασφηνοειδή προσπέλαση χρησιμοποιώντας βελτιωμένες τεχνικές και αργότερα χειρουργικού μικροσκοπίου μειώνοντας την εγχειρητική θνητότητα στο 1 % και επιτρέποντας την σχεδόν εκλεκτική αφαίρεση του σωματοτρόπου αδενώματος.\n31 Μεγαλακρία 4/4 Το 1974 βρήκαμε τα δοπαμινεργικά φάρμακα και συγκεκριμένα την βρωμοκρυπτίνη η οποία βοήθησε κι αυτή στην ελάττωση της αύξησης της έκκρισης της αυξητικής ορμόνης σε μεγαλακρικούς αν και πολύ μεγαλύτερες δόσεις χρησιμοποιήθηκαν σε σχέση μ' αυτές που χρησιμοποιούνται για την ομαλοποίηση των επιπέδων προλακτίνης. Η ανεύρεση όμως των αναλόγων της σωματοστατίνης και συγκεκριμένα της μεγάλης διάρκειας αναλόγων της σωματοστατίνης (SMS) φαίνεται πως άνοιξε νέους ορίζοντες στις θεραπείες των μεγαλακρικών.\n32 Κλινική εικόνα 1/11 Εάν σπάνια η ανάπτυξη της νόσου ξεκινήσει πριν από την σύγκληση των επιφύσεων, τότε η υπερέκκριση της αυξητικής οδηγεί στην εμφάνιση του κλινικού συνδρόμου του αληθούς γιγαντισμού ενώ εάν ξεκινήσει μετά την εφηβεία αναπτύσσεται το σύνδρομο της μεγαλακρίας.\n33 Κλινική εικόνα 2/11 Συχνά, συνυπάρχουν τα παραπάνω κλινικά σύνδρομα με αποτέλεσμα την παραγωγή αυξητικής τόσο κατά την διάρκεια της εφηβείας όσο και κατά την αρχή της ενηλίκου ζωής. Τα κλινικά χαρακτηριστικά της μεγαλακρίας οφείλονται στις τοπικές επιδράσεις της διογκούμενης υπόφυσης δηλαδή πίεση και καταστροφή της ίδιας της υπόφυσης με υποφυσιακή ανεπάρκεια, συμπτωματολογία από πίεση των γειτονικών μορίων, όπως π.χ. διαταραχές της όρασης λόγω πίεσης του οπτικού χιάσματος και συμπτώματα τα οποία οφείλονται στην δράση της υπερεκκρινόμενης αυξητικής. Υπερέκκριση της αυξητικής καλείται και υπερσωματοτροπισμός, επηρεάζει σχεδόν κάθε όργανο του σώματος προκαλώντας ποικιλότροπη άλλοτε άλλου βαθμού υπερτροφία.\n34 Κλινική εικόνα 3/11 Χαρακτηριστική είναι η τραχύτητα που λαμβάνουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου, προγναθισμός και αραίωση των οδόντων της κάτω γνάθου, διόγκωση των υπεροφρύων τόξων, πάχυνση της ρυτίδωσης του μετώπου, πάχυνση της ρινός, των χειλέων και της γλώσσας. Η αύξηση των οστών αφορά κυρίως την φλοιώδη μοίρα, και εμφανίζεται συνήθως βραδύτερα απ' ότι η πάχυνση και διόγκωση των μαλακών μορίων. Ο καλύτερος πρώιμος δείκτης για την τελευταία, είναι το στένωμα των δακτυλιδιών του ασθενούς και των γαντιών και των υποδημάτων του λόγω διόγκωσης δακτύλων, παλαμών και πελμάτων.\n35 Κλινική εικόνα 4/11 Χαρακτηριστική είναι επίσης η αυξημένη εφίδρωση που γίνεται εύκολα αντιληπτή κατά την χειραψία και η οποία αποτελεί επίσης έναν δείκτη κλινικής πορείας. Το βάρος του ασθενούς αυξάνει, η κόπωση επέρχεται σαφώς ευκολότερα σε σχέση με παλαιότερα. Υπάρχει και μυϊκή αδυναμία ή μυοπάθεια των εγγύς μυών του κορμού που επιβεβαιώνεται με ηλεκτρομυογράφημα ή βιοψία.\n36 Κλινική εικόνα 5/11 Συχνά εμφανίζεται έντονη κεφαλαλγία μη συνδεόμενη με το μέγεθος του υποφυσιακού όγκου που εντοπίζεται στο βάθος των οφθαλμικών κόγχων και στην περιοχή των υπεροφρύων τόξων. Διαρκεί πολλές ώρες, είναι χαρακτηριστικό ότι δεν απαντά σε αγωγή με παυσίπονα. Σε μεγάλο ποσοστό μεγαλακρικών εμφανίζονται παραισθησίες που εντοπίζονται ήδη στην περιοχή της κατανομής του μέσου νεύρου (σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα) είτε σε περιοχές κατανομής των νωτιαίων νεύρων λόγω συμπίεσης τους κατά την έξοδο από τα εστενωμένα μεσοσπονδύλια τρήματα. Πάντως, πέραν της καθαρά μηχανικής συνιστώσας έχουμε ενοχοποιηθεί και απομυελωτικές επεξεργασίες νεύρων στην παθογένεια της περιφερικής νευροπάθειας των μεγαλακρικών.\n37 Κλινική εικόνα 6/11 Αρκετοί ασθενείς εμφανίζουν υπέρταση, φωτοφοβία, βρογχοκήλη και αλλαγή προς το βαθύτερο των χαρακτήρων της φωνής γεγονός που αποδίδεται στην διόγκωση του θυρεοειδούς και στην πάχυνση των φωνητικών χορδών. Ορισμένοι μπορεί να εμφανίσουν άπνοια στον ύπνο.\n38 Κλινική εικόνα 7/11 Οι γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν σε σημαντικό αριθμό σύνδρομο γαλακτόρροιας-αμηνόρροιας, οι άντρες μείωση της libido και ανικανότητα. Ένα μέρος μπορεί να προέρχεται από υπερέκκριση προλακτίνης αλλά και η ίδια η αυξητική έχει λακτοτρόπο δράση. Οι αρθραλγίες είναι συχνές, καθώς και η οσφυαλγία και επίσης σε μερικούς από αυτούς μπορεί να αναπτυχθεί εκφυλιστική αρθρίτιδα, διόγκωση των συνδέσμων, πολλαπλασιασμός και εκφύλιση του αρθρικού χόνδρου ή κύφωση λόγω οστεοπόρωσης. Ορώδης μέση ωτίτιδα μπορεί να προκληθεί λόγω υπερτροφίας του βλεννογόνου και επακόλουθης απόφραξης της ευσταχειανής.\n39 Κλινική εικόνα 8/11 Οι σιελογόνοι αδένες συχνά βρίσκονται διογκωμένοι ενώ επίσης συχνή είναι η εμφάνιση καρδιομεγαλίας. Λιγότερα συχνά μπορεί να υπάρχει διόγκωση του ήπατος ή του σπληνός. Ορισμένοι ασθενείς παραπονούνται για συμπτώματα νεφρολιθιάσεως. Η εμφάνιση τους οφείλεται στην απέκκριση ασβεστίου είτε από συνύπαρξη υπερπλασίας είτε αδενώματος των παραθυρεοειδών σε κάποιες περιπτώσεις, ενώ σπανιότερα μπορεί να συνυπάρχουν όλα τα κλινικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου της πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας τύπου ΜΕΝ Ι. Στο δέρμα των μεγαλακρικών εκτός από την έντονη εφίδρωση και την πάχυνση πολλές φορές παρατηρείται κάποιου βαθμού υπερτρίχωση ή μελανίζουσα ακάνθωση.\n40 Κλινική εικόνα 9/11 Κύστεις του πνευμονικού παρεγχύματος, λιπώματα, ορισμένοι εμφανίζουν ακροχορδόνες οι οποίες πιθανώς αποτελούν δείκτη ταυτόχρονης παρουσίας αδενωματοειδών πολυπόδων του εντέρου. Σε μια μελέτη 75 μεγαλακρικών, 8% είχαν καρκίνο παχέος εντέρου ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από το μέσο ποσοστό. Η επικρατούσα άποψη σήμερα είναι ότι πρέπει να γίνεται προληπτικός έλεγχος για πολύποδες του εντέρου σε κάθε μεγαλακρικό, ιδιαίτερα εάν αυτός είναι πάνω από 50 ετών και αν η νόσος υπάρχει σε περισσότερο από 10 χρόνια. Σε μεγάλο ποσοστό σε σχέση με τον πληθυσμό παρατηρείται σακχαρώδης διαβήτης τουλάχιστον 10% ενώ η διαταραγμένη ανοχή της γλυκόζης παρατηρείται σε ποσοστό 25%.\n41 Κλινική εικόνα 10/11 Άρα, σε ποσοστό 100% παρατηρούμε την διόγκωση των μαλακών μορίων, την τραχύτητα των χαρακτηριστικών του προσώπου και την αύξηση των άκρων. Σε ποσοστό 88% παρατηρείται υπεριδρωσία, 80% παρατηρούνται διαταραχές της όρασης, 70% αύξηση του βάρους και παραισθησίες, 70% περίπου αρθραλγίες και 65% κεφαλαλγίες. Διαταραχές εμμήνου ρύσεως στις γυναίκες κατά 60% διαταραγμένη ανοχή γλυκόζης από 25-50%, και μείωση της Iibido 40%. Γαλακτόρροια παρατηρείται στο 13% των μεγαλακρικών ασθενών. Το 99% των περιπτώσεων μεγαλακρίας οφείλεται σε όγκους οι οποίοι υπάρχουν εντός της υπόφυσης.\n42 Κλινική εικόνα 11/11 Παρ' όλα αυτά υπάρχει μια πιθανότητα, σπάνια, να υπάρχουν νεοπλάσματα που προκαλούν μεγαλακρία λόγω έκτοπης παραγωγής GHRH. Η τεκμηρίωση του συνδρόμου αυτού προϋποθέτει την πλήρωση των κριτηρίων του Koch α) ανοσοϊστοχημική ή ραδιοανοσολογική ανάπτυξη παρουσίας GHRH β) τεκμηρίωση σύνθεσης GHRH, mRNA με μοριακή βιολογία γ) δραστηριότητα GHRH σε εκχυλίσματα του όγκου δ) βελτίωση κλινικών και βιοχημικών παραμέτρων της μεγαλακρίας μετά από χειρουργική εκτομή ή φαρμακευτική αντιμετώπιση του όγκου που παρήγαγε GHRH. Παρ' ότι σπανιότατα αυτά τα νεοπλάσματα τα κλινικά τους χαρακτηριστικά δεν διακρίνονται από εκείνα της κλασικής μεγαλακρίας.\n43 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 1/12\nΠρόκειται για αδενώματα της υπόφυσης που περιλαμβάνουν το % και τα οποία δεν συνδέονται με αναγνωρίσιμο κλινικό σύνδρομο από υπερέκκριση ορμόνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται απαραίτητα για μη εκκριτικά αδενώματα γιατί πολλά από αυτά φαίνεται πως εκκρίνουν κάποια ορμόνη ή κάποια ορμονική υπομονάδα αλλά δεν προκαλούν αύξηση της συγκέντρωσης της ορμόνης πάνω από τα φυσιολογικά όρια ή και όταν αυτό συμβαίνει δεν προκαλείται αναγνωρίσιμο κλινικό σύνδρομο π.χ. υπερέκκριση FSH δεν προκαλεί συμπτώματα σε εμμηνοπαυσιακή γυναίκα. Κάθε είδος υποφυσιακού αδενώματος μπορεί να είναι κλινικώς μη λειτουργικό.\n44 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 2/12\nΩστόσο συχνότερα πρόκειται για γοναδοτρόπα αδενώματα που είτε δεν εκκρίνουν ακέραια μόρια γοναδοτροπινών είτε εκκρίνουν ανεπαρκώς, για αδενώματα που παράγουν α υπομονάδα ή για θυρεοειδότροπα αδενώματα που συνήθως δεν παράγουν ακέραια μόρια TSH. Λιγότερο συχνά πρόκειται λακτοτρόπα αδενώματα τα οποία δεν προκαλούν αναγνωρίσιμο κλινικό σύνδρομο ιδιαίτερα σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ή για επινεφριδιοτρόπα αδενώματα. Επίσης, μπορεί να πρόκειται για αδενώματα που παράγουν συνδυασμούς ορμονικών υπομονάδων όπως της β-LΗ, της β-FSΗ, της α-ανθρώπινης χοριακής γοναδοτροπίνης κ.τ.λ.\n45 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 3/12\nΤα μη λειτουργικά αδενώματα είναι συνήθως μεγέθους πάνω από 10 mm, είναι μακροαδενώματα και απαντώνται τόσο σε άντρες όσο και σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Το πιο συχνό σύμπτωμα που οδηγεί τον ασθενή στον γιατρό είναι η διαταραχή της όρασης που προκαλείται από την επέκταση του αδενώματος πάνω από το τουρκικό εφίππιο με αποτέλεσμα της συμπίεση του οπτικού χιάσματος.\n46 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 4/12\nΣυνήθως η όραση διαταράσσεται πρώτα στα άνω έξω τεταρτημόρια των οπτικών πεδίων. Αυτό καλείται αμφοτερόπλευρη κροταφική ημιανοψία αν και πολλές φορές το έλλειμμα μπορεί να είναι πιο έκδηλο στην μια πλευρά. Σε περιπτώσεις έντονης συμπίεσης του οπτικού χιάσματος διαταράσσεται επιπλέον και η κεντρική οπτική οξύτητα. Η έναρξη της διαταραχής είναι συνήθως όμως τόσο βαθμιαία που δεν γίνεται αντιληπτή από τους ασθενείς οι οποίοι μάλιστα συχνά προσκρούουν σε πλαϊνά εμπόδια στην βάδιση αλλά δικαιολογούν το γεγονός αυτό ως αποτέλεσμα απροσεξίας ή βιασύνης.\n47 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 5/12\nΑλλά και όταν οι ασθενείς αυτοί προσέρχονται στον οφθαλμίατρο ο τελευταίος είναι δυνατόν να παραβλέψει την αιτία της διαταραχής εάν δεν καταφύγει στην εξέταση των οπτικών πεδίων. Άλλοτε πάλι οι ασθενείς παραπονιούνται για κεφαλαλγία η οποία πιθανώς οφείλεται στο ότι το τουρκικό εφίππιο διευρύνεται από τον αυξανόμενο όγκο. Συχνή είναι επίσης η εμφάνιση διπλωπίας που προκαλείται λόγω πλαγίας επέκτασης του αδενώματος στους σηραγγώδεις κόλπους με συμπίεση των κρανιακών νεύρων 3, 4 και 6 τα οποία βρίσκονται σε επαφή με τα τοιχώματά του.\n48 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 6/12\nΣε περίπτωση προς τα κάτω επέκτασης του αδενώματος και διάβρωσης του τουρκικού εφιππίου στο έδαφος του προκαλείται ρινόρροια εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Ορισμένες φορές μάλιστα προκαλείται ξαφνική αιμορραγία μέσα στην μάζα του αδενώματος με αποτέλεσμα υποφυσιακή αποπληξία που συνοδεύεται από αιφνίδια έντονη κεφαλαλγία και διπλωπία. Τέλος πολλοί ασθενείς εμφανίζουν συμπτώματα υποφυσιακής ανεπάρκειας, που οφείλεται σε καταστροφή της υπόφυσης από το αυξανόμενο μέγεθος του αδενώματος.\n49 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 7/12\nΗ πιο συχνή ανεπάρκεια είναι αυτή των γοναδοτροπινών που επέρχεται και πρώτη, που εκδηλώνεται με μείωση της ενεργητικότητας, σεξουαλικής επιθυμίας (libido) στους άντρες και με αμηνόρροια στις γυναίκες και τα ανάλογα σεξολογικά συμπτώματα. Συμπτώματα υποθυρεοειδισμού και υποκορτιζολισμού εμφανίζονται κατόπιν αλλά μπορεί να είναι και έκδηλα.\n50 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 8/12\nΙστολογικά, αυτά τα αδενώματα και κυρίως εκείνα που περιέχουν υπομονάδες των γοναδοτροπινών φαίνεται ότι κυμαίνονται στο 2,5 - 17% συχνότητα που είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που θεωρούσαν στο παρελθόν και αναπτύσσονται σε ενήλικες προκαλώντας οπτικές διαταραχές. Είναι χρωμόφοβα με κολποειδή ή θυλώδη τύπο αναπτύξεως, αποτελούνται από μεσαίου μεγέθους υποστρόγγυλα ή μονόπολα κύτταρα με επιμήκεις κυτταροπλασματικές αποφυάδες.\n51 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 9/12\nΣτους άντρες το 50% αυτών των όγκων είναι καλά διαφοροποιημένοι με αναπτυγμένο τραχύ ενδοπλασματικό δίκτυο και συσκευή Golgi. Το άλλο ήμισυ αυτών των όγκων δεν εμφανίζει ιδιαίτερα μορφολογικά χαρακτηριστικά και ακριβώς γι' αυτό τον λόγο καλείται και nυll cell αδένωμα. Στις γυναίκες το ποσοστό πλέον του 70% η υπερμικροσκοπική εικόνα είναι ομοιόμορφη και διαγνωστική.\n52 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 10/12\nΤα nυll cell αδενώματα ή ογκοκυττώματα μπορεί να φτάσουν και το 70% των λειτουργικών παρασκευασμάτων αλλά συνήθως αντιπροσωπεύουν το 40% των χειρουργικά εξαιρεθέντων αδενωμάτων. Ο όρος nυll cell προτάθηκε από τους Kovacks και συνεργάτες στα 1980 για να προσδιορίσει αδενώματα χωρίς ιδιαίτερα μορφολογικά και βιοχημικά χαρακτηριστικά τα οποία να αποκαλύπτουν την κυτταρική τους προέλευση.\n53 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 11/12\nΜε την εισαγωγή του όρου nυll cell αδένωμα επιχειρήθηκε μερική αντικατάσταση του κλασικού όρου μορφοχρωμόφοβο αδένωμα για να έχουμε ένα πιο αξιόπιστο μορφολογικό προσδιορισμό. Με την βοήθεια ηλεκτρονικού μικροσκοπίου διακρίθηκαν πολλοί τύποι μη λειτουργικών αδενωμάτων και εντάχθηκαν στην κατηγορία των nυll cell αδενωμάτων.\n54 Μη λειτουργικά αδενώματα της υπόφυσης 12/12\nΜε την βοήθεια της ανοσοϊστοχημείας και των ειδικών αντισωμάτων διαπιστώθηκε ότι πολλά αδενώματα αυτής της κατηγορίας είναι ανοσοχημικά θετικά, για γλυκοπρωτεϊνικές ορμόνες και κυρίως στις υπομονάδες τους α-LΗ, β-LΗ, β-FSΗ κτλ. Μελέτες των nυll cell αδενωμάτων, των ογκοκυττωμάτων σε καλλιέργειες διασπάσεως κυττάρων έδειξαν ότι οι όγκοι αυτοί μπορεί να εκλύουν μικρές ποσότητες ορμονών κυρίως της β-FSΗ, της β-LΗ και σε μικρότερο ποσό άλλες ορμόνες πιο δραστικές.\n55 Αδενώματα που παράγουν θυρεοειδοτρόπο 1/6\nΤα υποφυσιακά αυτά αδενώματα χαρακτηρίζονται από αυτόνομη παραγωγή θυρεοειδοτρόπου ορμόνης TSH και αποτελούν σπανιότατη αιτία υπερθυρεοειδισμού. Αντιπροσωπεύουν και το σπανιότερο είδος υποφυσιακού όγκου που αναλογεί σε λιγότερο από 1 % του συνόλου των υποφυσιακών όγκων και είναι τα μονογλυκοπρωτεϊνικά αδενώματα που προκαλούν κλινικό χαρακτηριστικό σύνδρομο. Αναφέρεται στην βιβλιογραφία μόνο μερικές δεκάδες τέτοιων περιπτώσεων.\n56 Αδενώματα που παράγουν θυρεοειδοτρόπο 2/6\nΤα χαρακτηριστικά συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι παρόντα συνήθως μαζί με την βρογχοκήλη ενώ συχνά συνυπάρχουν συμπτώματα από συμπίεση γειτονικών προς την υπόφυση μορίων, καθώς τα αδενώματα αυτά είναι συχνά μεγέθους πάνω από 1 cm, (μακροαδένωμα) και εμφανίζουν υπερεφιππιακή επέκταση που μπορεί να διαπιστωθεί τόσο στη αξονική (CT) όσο και στην μαγνητική τομογραφία (MRI).\n57 Αδενώματα που παράγουν θυρεοειδοτρόπο 3/6\nΠαρότι τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού δεν διαφέρουν από αυτά της νόσου του Graves, ωστόσο απουσιάζουν εκδηλώσεις της θυρεοειδικής οφθαλμοπάθειας καθώς και της δερματοπάθειας ενώ δεν ανιχνεύονται ανοσοσφαιρίνες που διεγείρουν τον θυρεοειδή, οι γνωστές LATS, TSI. Τα επίπεδα των ορμονών Τ3 και Τ 4 είναι αυξημένα και αυτά της TSH αυξημένα κατά 70% ή δυσανάλογα φυσιολογικά 30% για τις ψηλές τιμές Τ3 και Τ 4 σε αντίθεση μ' αυτό που συμβαίνει στην περίπτωση της νόσου του Graves δηλαδή τον πρωτοπαθή υπερθυρεοειδισμό όπου τόσο η Τ3 και η Τ 4 είναι υψηλή και η TSH είναι κατασταλμένη.\n58 Αδενώματα που παράγουν θυρεοειδοτρόπο 4/6\nΣτο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί αυξημένα ή δυσανάλογα φυσιολογικά επίπεδα TSH σε υπερθυρεοειδικό ασθενή με αυξημένη Τ3 και Τ4 μπορεί να οφείλεται σε μια ασθένεια που καλείται σύνδρομο υποφυσιακής αντίστασης στην θυρεοειδική ορμόνη. Γι' αυτό είναι απαραίτητη η ταυτόχρονη μέτρηση των επιπέδων της α-υπομονάδας.\n59 Αδενώματα που παράγουν θυρεοειδοτρόπο 5/6\nΤα επίπεδα αυτά είναι αυξημένα στο 80% των ασθενών με υποφυσιακό όγκο που παράγει TSH ενώ είναι φυσιολογικά στο σύνδρομο της υποφυσιακής αντίστασης της θυρεοειδικής ορμόνης. Στις περιπτώσεις που τα επίπεδα της α-υπομονάδας βρίσκονται εντός των φυσιολογικών ορίων προαπαιτείται προσδιορισμός της μοριακής αναλογίας α-υπομονάδας TSH οπότε αν ο λόγος είναι μεγαλύτερος του ένα (1) είναι διαγνωστικό στην ύπαρξη υποφυσιακού όγκου που παράγει TSH. Επίσης η χορήγηση TRH δεν προκαλεί ανάλογη αύξηση των επιπέδων της TSH ή της α-υπομονάδας του ασθενή αυτού και η χορήγηση της θυρεοειδικής ορμόνης δεν προκαλεί ανάλογη καταστολή τους, διότι η έκκριση της TSH από τον όγκο που την παράγει είναι τελείως αυτόνομη.\n60 Αδενώματα που παράγουν θυρεοειδοτρόπο 6/6\nΣε ποσοστό περίπου 50% των περιπτώσεων με υποφυσιακό όγκο που παράγει TSH μπορεί να ανιχνευθούν αυξημένα επίπεδα τόσο της προλακτίνης όσο και της αυξητικής και μπορεί να εμφανιστούν και μερικές εκδηλώσεις μεγαλακρίας ή υπερ-προλακτιναιμίας. Πάντως μέτρια αυξημένες τιμές προλακτίνης σε αυτούς τους όγκους μάλλον οφείλονται στην συμπίεση που υφίσταται ο μίσχος της υπόφυσης από το αυξανόμενο σε μέγεθος αδένωμα που παράγει η TSH.\n61 Υποφυσιακά αδενώματα που παράγουν γοναδοτροπίνες 1/5\nΠρόκειται για πολύ σπάνιους όγκους της υπόφυσης που αναλογούν στο 2-5% των υποφυσιακών αδενωμάτων. Μπορεί να εκκρίνουν μόνο LΗ, μπορεί να εκκρίνουν μόνο FSH ή μπορεί να εκκρίνουν συνδυασμό LΗ και FSH. Οι περιπτώσεις αδενωμάτων που παράγουν μόνο LΗ είναι εξαιρετικά σπάνιες και έχουν περιγραφεί μόνο σε άντρες.\n62 Υποφυσιακά αδενώματα που παράγουν γοναδοτροπίνες 2/5\nΈχουν ανακοινωθεί οι περιπτώσεις γοναδοτρόπων αδενωμάτων σε αγόρια προ-εφηβικής ηλικίας που εμφάνισαν πρώιμη ήβη. Σε ενήλικες άντρες όμως τα συμπτώματα από την υπερέκκριση LH είναι αμυδρά. Η libido παραμένει φυσιολογική και η σπερματογένεση είναι μειωμένη γιατί παρά την υπερέκκριση της LΗ υπάρχει μειωμένη παραγωγή FSH.\n63 Υποφυσιακά αδενώματα που παράγουν γοναδοτροπίνες 3/5\nΤα συμπτώματα που κυριαρχούν σ' αυτά τα αδενώματα είναι μάλλον από την πίεση των γειτονικών προς την υπόφυση μορίων διότι και αυτά τα αδενώματα είναι μακροαδενώματα. Τα επίπεδα της τεστοστερόνης του ορού μπορεί να είναι αυξημένο και τα επίπεδα της LΗ και της LΗ β-υπομονάδας αυξημένα. Πολλοί σπάνιοι είναι εξάλλου οι όγκοι οι οποίοι παράγουν ταυτόχρονα LΗ και FSH.\n64 Υποφυσιακά αδενώματα που παράγουν γοναδοτροπίνες 4/5\nΤέτοιες περιπτώσεις έχουν διαπιστωθεί με βεβαιότητα μόνο σε άντρες γιατί στις γυναίκες πάνω από 50 ετών με υποφυσιακό όγκο και αυξημένες γοναδοτροπίνες, η διάκριση μεταξύ αυξημένης έκκρισης μεταεμμηνοπαυσιακών φυσιολογικών γοναδοτροπινών και της έκκρισης μεταξύ γοναδοτρόπων αδενώματος δεν είναι δυνατή. Έτσι, σε γυναίκες κάτω των 50 χρονών με ενδοεφιππιακό όγκο και αυξημένες γοναδοτροπίνες η διάκριση μεταξύ αδενώματος και ανεπάρκειας των ωοθηκών πάλι είναι αδύνατη.\n65 Υποφυσιακά αδενώματα που παράγουν γοναδοτροπίνες 5/5\nΕπομένως η διάκριση και η διάγνωση γενικά στα αδενώματα με LΗ και FSH είναι πολύ πιο εύκολη στους άντρες όπου δεν αναμένεται σε καμία περίπτωση η αύξηση της τιμής των γοναδοτροπινών. Μέχρι πρόσφατα οι όγκοι που καλούνται γοναδοτρόπα αδενώματα θεωρούνται πολύ σπάνιοι. Τελευταία με την βελτίωση των διαγνωστικών μεθόδων, θεωρούμε ότι είναι συχνότεροι. Kυμαίνεται η διάγνωσή τους μεταξύ 2,517% και συνήθως είναι μακροαδενώματα, χρωμόφοβα με θυλώδη τύπο αναπτύξεως των κυττάρων. Οι συχνότερα ανακαλυπτόμενες ορμόνες είναι η βLΗ και η β-FSΗ ή συνδυασμός και των δύο γοναδοτροπινών, ιστολογικά.\n66 Κορτικοτρόπα αδενώματα (Νόσος του Cushing) 1/2\nΟ ρόλος της υπόφυσης στην ανάπτυξη υπερπλασίας των επινεφριδίων επισημάνθηκε για πρώτη φορά από τον Harνey Cushing το 1932 ο οποίος διαχώρισε το σύνδρομο που προκαλείται από επινεφριδιακούς όγκους από αυτό που αναπτύσσεται στην περίπτωση αυτού που αποκάλεσε ο ίδιος ο Harνey υποφυσιακή βασεοφιλία. Αργότερα ο Power προέβλεψε την ύπαρξη κάποιου παράγοντα που εκκρίνεται από την υπόφυση και ο οποίος είναι υπεύθυνος για να εμφανιστεί η νόσος που περιέγραψε ο Cushing.\n67 Κορτικοτρόπα αδενώματα (Νόσος του Cushing) 2/2\nΟ Albright παρατήρησε τις μεταβολικές διαταραχές που συνοδεύουν την νόσο και συγκεκριμένα το αρνητικό ισοζύγιο αζώτου και τα αυξημένα 17 υδροξυκετοστεροειδή στα ούρα ανεξάρτητα από το αν το σύνδρομο προέρχεται από τα επινεφρίδια ή η βάση του προέρχεται από την υπόφυση. Χρειάστηκαν περίπου 40 χρόνια μετά την περιγραφή που έκανε το 1930 περίπου ο Cushing, για να επιβεβαιωθεί η υποφυσιακή αιτιολογία της ομώνυμου νόσου και να εφαρμοστεί η εκλεκτική αφαίρεση του υποφυσιακού αδενώματος του υπεύθυνου για την νόσο του Cushing.\n68 Αιτιοπαθογένεια της νόσου του Cushing 1/3\nΩστόσο έχουν διατυπωθεί δύο υποθέσεις σε σχέση με την φύση της βασικής διαταραχής. Η πρώτη είναι η υποθαλαμική υπόθεση, και υποστηρίζει ότι η νόσος ξεκινά με την υπερέκκριση CRH που δρώντας στα αντίστοιχα κύτταρα της υπόφυσης, προκαλεί αρχικά διάχυτη υπερπλασία και στην συνέχεια αδενωματώδη υπερπλασία που αυτονομείται και δεν εξαρτάται πλέον από την διέγερση με CRH. Διατηρείται όμως κάποιου βαθμού αρνητική παλίνδρομη ρύθμιση από την κορτιζόλη.\n69 Αιτιοπαθογένεια της νόσου του Cushing 2/3\nΗ δεύτερη, η υποφυσιακή υπόθεση, βασίζεται στην παραδοχή της αυτόματης ανάπτυξης υποφυσιακού αδενώματος από κύτταρα της υπόφυσης ως αποτέλεσμα της απώλειας για κάποιο λόγο των φυσιολογικών περιορισμών στην κυτταρική αύξηση. Είναι πάντως πιθανόν ότι η νόσος του Cushing περιλαμβάνει έναν ετερογενή πληθυσμό ατόμων από τα οποία άλλα έχουν πρωτοπαθή υποθαλαμική δυσλειτουργία και άλλα έχουν πρωτοπαθή διαταραχή στο επίπεδο της υπόφυσης.\n70 Αιτιοπαθογένεια της νόσου του Cushing 3/3\nΟι περισσότεροι ασθενείς έχουν μικροαδενώματα και μάλιστα σε ποσοστό 50% περίπου. Η διάμετρος τους είναι μικρότερη των 5mm. Ελάχιστοι ασθενείς εμφανίζουν διάχυτη υπερπλασία των υποφυσιακών κυττάρων και ακόμα λιγότεροι πολλαπλές εστίες υπερπλασίας. Ορισμένοι ερευνητές έχουν περιγράψει την ύπαρξη αδενωμάτων του μέσου λοβού αν και αυτά έχουν αμφισβητηθεί. Σπανιότατα μπορεί η νόσος του Cushing να οφείλεται σε αδενοκαρκίνωμα της υπόφυσης (άλλωστε γνωρίζουμε πως η υπόφυση σπανιότατα εξελίσσεται υπό την μορφή καρκινώματος).\n71 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 1/11\nΣτις υπερκλείδιες χώρες και στον αυχένα δημιουργείται ο χαρακτηριστικός ήβος (buffalo hump)(βουβάλειος ήβος). Η κλασική αυτή εντόπιση της παχυσαρκίας συνοδεύει την απομάκρυνση λίπους από το κατώτερο μέρος του σώματος που μαζί με το σώμα μοιάζουν δυσανάλογα αδύνατα. Η παχυσαρκία αναπτύσσεται προοδευτικά μέσα στον χρόνο ώστε να απαιτείται η σύγκριση των σωματικών αναλογιών του ασθενούς με προηγούμενες φωτογραφίες.\n72 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 2/11\nΣτα παιδιά εμφανίζεται κατά κανόνα γενικευμένη παχυσαρκία η οποία απαντάται και σε μικρό ποσοστό ενηλίκων ασθενών αλλά πρώτη ένδειξη της νόσου συνιστά, η επιβράδυνση η και αναστολή της κατά μήκος αύξησης του σώματος. Αυτή αποτυπώνεται στην συνεχή μετάπτωση σε ολοένα χαμηλότερα εκατοστημόρια στις καμπύλες του ύψους με παράλληλη άνοδο στις καμπύλες του βάρους. Σε μικρό ποσοστό των ασθενών παρατηρείται εξόφθαλμος πιθανόν ως αποτέλεσμα αύξησης του οπισθοβολβικού λίπους.\n73 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 3/11\nΗ απίσχνανση των άκρων συνοδεύεται από ατροφία των εγγύς μυών του κορμού και συχνά εκδηλώνεται μυοπάθεια με αδυναμία ανόδου στις σκάλες και δυσκολία ανέγερσης από το κάθισμα. Η μυϊκή αυτή ατροφία οφείλεται στον αυξημένο καταβολισμό των δομικών πρωτεϊνών του σώματος υπό την επίδραση υψηλών επιπέδων γλυκοκορτικοειδών που εκκρίνονται από τα επινεφρίδια.\n74 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 4/11\nΓια τον ίδιο λόγο παρατηρείται ατροφία του δέρματος το οποίο και ξεφλουδίζει όταν τοποθετήσει κανείς επάνω του και ξεκολλήσει στην συνέχεια αυτοκόλλητη ταινία, καλείται δε σημείο του Liddle. Εξάλλου ατροφικός εμφανίζεται και ο συνδετικός ιστός με αποτέλεσμα την ευθραυστότητα των αγγείων, πολλές εκχυμώσεις, εύκολη αποτύπωση και εμφάνιση πορφυρών ραβδώσεων στην περιοχή κυρίως της κοιλίας και των λαγονίων χωρών λόγω της διάσπασης του υποδόριου ιστού. Οι ραβδώσεις έχουν χαρακτηριστικά πλάτους μεγαλύτερου του 1 cm και εμφανίζονται συχνότερα σε νεότερους ασθενείς. Συχνά παρατηρείται ήπια μελάγχρωση του δέρματος. Ο κερατοειδής χιτώνας του οφθαλμού είναι λεπτυσμένος.\n75 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 5/11\nΣτο πλαίσιο του καταβολισμού των δομικών πρωτεϊνών ανάγεται και η ανάπτυξη οστεοπόρωσης. Εκδηλώνεται συνήθως σαν οσφυαλγία ή κυφωσκολίωση γιατί γίνονται συμπιεστικά κατάγματα των σπονδύλων. Λιγότερο συχνά είναι τα κατάγματα των πλευρών, ενώ σπανιότερα τα κατάγματα των μακρών οστών. Σε αρκετούς ασθενείς εμφανίζεται οστεονέκρωση ιδίως με την μορφή της άσηπτης νέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου. Τα υψηλά επίπεδα των γλυκοκορτικοειδών δρουν κατασταλτικά στο ανοσοποιητικό σύστημα γεγονός που επιτρέπει την επιρρέπεια σε λοιμώξεις. Η καταστολή είναι πολυεπίπεδη και σύνθετη, αφορά τις λειτουργίες επεξεργασίας του αντιγόνου, την λειτουργία των Τ- λεμφοκυττάρων, την έκκριση των κυτοκινινών κ.τ.λ. Η επούλωση των τραυμάτων υπολείπεται.\n76 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 6/11\nΕμφανίζονται συχνά επιπολής μυκητιάσεις. Σημειώνονται βακτηριδιακές λοιμώξεις που μπορεί να διαδράμουν ασυμπτωματικά, ουρολοιμώξεις εξαιτίας της καταστολής των φλεγμονωδών και πυρετικών αντιδράσεων. Διαταραχές του ψυχισμού παρατηρούνται περισσότερο από 50% των ασθενών. Πιο συχνά είναι η μείωση της ενεργητικότητας των ατόμων, η ελάττωση της Iibido, η συναισθηματική αστάθεια, το άγχος, η ευερεθιστότητα, η αντιδραστική κατάθλιψη και τα επεισόδια πανικού. Μερικοί ασθενείς ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της νόσου εμφανίζουν ευφορία, μανία και αϋπνία. Συνήθως η όρεξη είναι αυξημένη.\n77 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 7/11\nΔιαταραχές του κυκλοφορικού συστήματος είναι συνήθεις. Ένα 70% των ασθενών εμφανίζει ήπια ως μέτρια υπέρταση και ένα 20% συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και αυξημένη επίπτωση θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Στο πρόσωπο παρατηρείται υπερτρίχωση και ακμή. Συσχετίζεται με την διέγερση παραγωγής των ανδρογόνων από τα επινεφρίδια, ο βαθμός δε διέγερσης εξαρτάται από το επίπεδο υπερπαραγωγής της ACTH. Επίσης, διαταραχές της εμμήνου ρύσεως παρατηρούνται συχνά στις γυναίκες. Σε μικρό ποσοστό παρατηρούνται επεισόδια νεφρολιθίασης, πολυδιψία, πολυουρία και κεφαλαλγία.\n78 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 8/11\nΗ πρόγνωση της νόσου του Cushing δεν είναι ευνοϊκότερη από εκείνη του συνδρόμου του Cushing. Σε μη θεραπευόμενους ασθενείς η θνητότητα σχετίζεται με την αυξημένη συχνότητα καρδιαγγειακών επεισοδίων και την ελαττωμένη αντίσταση στις βακτηριδιακές λοιμώξεις. Το πιο συχνό αίτιο για την υπερκορτιζολαιμία αναφέρουμε ότι είναι η νόσος του Cushing δηλαδή η ύπαρξη ενός αδενώματος. Παρ' όλα αυτά η υπερκορτιζολαιμία είναι συχνό εύρημα και μπορεί να απαντάται από άλλα αίτια και συγκεκριμένα από αίτια ACTH εξαρτώμενα και αίτια ACTH μη εξαρτώμενα. Έτσι, παρόμοια κλινική εικόνα μπορεί να προέλθει από ACTH εξαρτώμενα αίτια όπως έκτοπη παραγωγή CRH, και έκτοπη παραγωγή ACTH. Αυτή συνδέεται συνήθως με καρκινώματα των πνευμόνων\n79 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 9/11\nΑπό αίτια που είναι ανεξάρτητα από την ACTH προέρχονται συνήθως σ' εκείνα τα οποία είναι η κλινική εικόνα του συνδρόμου του Cushing και όχι της νόσου όπως είναι το καλόηθες φλοιοεπινεφριδιακό αδένωμα και το φλοιοεπινεφριδιακό καρκίνωμα σπανιότερα. Επίσης η υπερπλασία των επινεφριδίων. Άλλες καταστάσεις που δίνουν εικόνα Cushing είναι οι καταστάσεις που σχετίζονται με κατάθλιψη, παχυσαρκία ή αλκοολισμό αν και η κλινική εικόνα καλείται εικόνα ψευδο-Cushίng. Υπάρχει πιθανότητα η εμφάνιση Cushing σε διάφορα άτομα να είναι καθαρά ιατρογενής λόγω εξωγενούς χορήγησης γλυκοκορτικοειδών ή ACTH.\n80 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 10/11\nΓενικά τα αδενώματα που παράγουν ACTH και προκαλούν νόσο του Cushing είναι ο τρίτος κατά σειρά συχνότητας τύπος αδενώματος της υπόφυσης. Η πλειοψηφία τους αντιστοιχεί σε μικροαδενώματα. Δεν υπάρχει συσχέτιση μεγέθους του όγκου που προκαλεί την νόσο και των επιπέδων της ACTH στον ορό του αίματος.\n81 Κλινική εικόνα της νόσου του Cushing 11/11\nΙστολογικά, τα αδενώματα χαρακτηρίζονται από πυκνή κοκκίωση και δίνουν την κλασική εικόνα του βασεόφιλου αδενώματος της υπόφυσης. Εστιακά, έχουν την τάση να εμφανίζονται ως χρωμόφοβα και να εναποθέτουν εντός των κυττάρων τους υαλίνη κατά Crookes. Σε μερικούς όγκους που ονομάζονται Crookes αδενώματα, οι εναποθέσεις υαλίνης των κυττάρων είναι εκτεταμένες. Ο άλλος τύπος των ACTH αδενωμάτων εμφανίζουν αραιή κοκκίωση, τα εκκριτικά κοκκία είναι μικρά, διαμέτρου 250 nm, κατανέμονται περιφερειακά στο αδένωμα, έχουν διάφορες και εκτεταμένες συχνές ογκοκυτταρικές αλλοιώσεις.\n82 Άλλες μορφές υποφυσιακής παθολογίας\nΓενικά άλλες μορφές υποφυσιακής παθολογίας εκτός από τα αδενώματα της υπόφυσης περιλαμβάνουν μια ποικιλία παθήσεων οι οποίες αρχίζουν από τα διάφορα αποστήματα, αγγειώματα, πιθανά σπανιότατα καρκινώματα, της περιοχής της υπόφυσης, του σφηνοειδούς κόλπου ή του ρινοφάρυγγος, χορδώματα, κρανιοφαρυγγιώματα, δερμοειδείς κύστεις, επιδερμοειδείς κύστεις, ινώματα, γαγγλιοκυττώματα, γαγγλιονευρώματα, γερμινώματα, γλοιώματα του οπτικού νεύρου και του υποθαλάμου, αμαρτώματα, εστίες λευχαιμίας, ιστιοκυττάρωση-Χ, λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα, λεμφώματα, μελανώματα, μηνιγγιώματα, μεταστάσεις καρκινικών όγκων όπως σαρκώματα και άλλα καρκινώματα, παραγγλιώματα, πλασματοκυττώματα, κύστεις των θυλάκων του Rathke, επίσης εστίες σαρκοείδωσης, που μπορεί να εντοπιστούν στην υπόφυση και εστίες σύφιλης, τερατώματα και τέλος φυματίωση. Οι περισσότερες από αυτές τις παθήσεις είναι σπανιότατες.\n83 Διαγνωστική προσέγγιση των αδενωμάτων της υπόφυσης\n84 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 1/13\nΟ φυσιολογικός ημερήσιος ρυθμός έκκρισης ACTH στους ασθενείς με νόσο Cushing καταργείται πλήρως ή εξακολουθεί να υφίσταται με μικρότερες όμως ημερήσιες διακυμάνσεις στο 1/3 των ασθενών, λόγω αύξησης του πλάτους των εκκριτικών αιχμών τις απογευματινές ώρες. Τα πρωινά επίπεδα της ACTH του πλάσματος μπορεί να είναι φυσιολογικά αλλά τα αντίστοιχα απογευματινά είναι αυξημένα. Πάντως οι συγκεντρώσεις της ACTH του πλάσματος στους ασθενείς με νόσο του Cushing μπορεί να κυμαίνονται από pg/ml και συνεπώς εμφανίζουν μερική αλληλοεπικάλυψη με αυτές φυσιολογικών ατόμων.\n85 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 2/13\nΤα επίπεδα της κορτιζόλης του πλάσματος το πρωί είναι συνήθως φυσιολογικά, ενώ βρίσκονται αυξημένα το βράδυ, ιδίως 60 λεπτά μετά τη συνηθισμένη ώρα του ύπνου. Ψευδώς θετικά αποτελέσματα μπορεί να οφείλονται σε προηγούμενο στρες γι' αυτό και η λήψη αίματος για τη μέτρηση αυτή δεν θα πρέπει να γίνεται τη νύχτα της εισαγωγής στο νοσοκομείο, ούτε θα πρέπει να έχει προηγουμένως ενημερωθεί ο ασθενής για τη λήψη. Ακόμα θα πρέπει η λήψη να γίνεται από έτοιμη ενδοφλέβια γραμμή και να επαναλαμβάνεται σε δυο διαδοχικά βράδια. Σημειώνεται επίσης ότι ορισμένα φάρμακα μεταβάλλουν τα αποτελέσματα της μέτρησης (π.χ. τα οιστρογόνα αυξάνοντας τα επίπεδα της σφαιρίνης που δεσμεύει την κορτιζόλη - CBG).\n86 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 3/13\nΧρήσιμη είναι η μέτρηση της ελεύθερης κορτιζόλης 24ωρης συλλογής ούρων, η οποία θα πρέπει να γίνεται σε δυο διαδοχικά δείγματα. Στους ασθενείς με νόσο του Cushing οι τιμές της είναι τουλάχιστον 100 μg/24h. Επίσης τα 17υδροξυκορτικοστεροειδή (170HCS) των ούρων βρίσκονται αυξημένα (>10 mg/24h). Γενικά προτιμάται η έκφραση της απέκκρισης των στεροειδών ως συνάρτηση της απέκκρισης της κρεατινίνης σε 24 ώρες συλλογές ούρων, γιατί έτσι αποφεύγονται τα λάθη σε ασθενείς με διαταραγμένη νεφρική λειτουργία και σε παχύσαρκα άτομα. Και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να προσεχθεί η πιθανή μεταβολή των αποτελεσμάτων από φάρμακα. Αυξημένα επίπεδα 170CHS στα ούρα μπορεί να βρεθούν σε περιπτώσεις υπερθυρεοειδισμού.\n87 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 4/13\nΗ επιβεβαίωση της διάγνωσης της νόσου του Cushing καθώς και η διαφορική διάγνωση από άλλες μορφές του συνδρόμου Cushing γίνεται με τη βοήθεια των δοκιμασιών καταστολής της ACTH: Ταχεία αναστολή με δεξαμεθαζόνη: Βασίζεται στην καταστολή της έκκρισης ACTH από την υπόφυση και αντίστοιχα της παραγωγής κορτιζόλης. Κατά τη δοκιμασία αυτή χορηγείται 1 mg δεξαμεθαζόνης από του στόματος στις 11 μ.μ. και στις 8 π.μ. το επόμενο πρωί μετράται η κορτιζόλη του πλάσματος. Αν αυτή είναι φυσιολογική (δηλαδή <5 μg/dl) και επιπλέον βρεθεί φυσιολογική ελεύθερη κορτιζόλη ούρων 24ώρου, τότε αποκλείεται η διάγνωση του συνδρόμου Cushing. Αν όμως βρεθεί >5 μg/dl τότε απαιτείται περαιτέρω εργαστηριακός έλεγχος.\n88 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 5/13\nΣημειώνεται εδώ ότι ψευδώς θετικά αποτελέσματα λαμβάνονται σε καταστάσεις παχυσαρκίας, αλκοολισμού, κατάθλιψης, κυήσεως, σε βαριά συστηματικά νοσήματα καθώς και μετά από λήψη αντισυλληπτικών, πριμιδόνης, φαινοβαρβιτάλης και φαινυτοϊνης\n89 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 6/13\nΔοκιμασία αναστολής με χαμηλές δόσεις δεξαμεθαζόνης (μικρή διήμερη αναστολή με δεξαμεθαζόνη) Εκτελείται όταν ο προηγούμενος έλεγχος έχει δώσει οριακά ή αμφίβολα αποτελέσματα (π.χ. έχει βρεθεί κορτιζόλη πλάσματος μg/dl στη δοκιμασία βραχείας καταστολής). Χορηγούνται 0,5 mg δεξαμεθαζόνης από του στόματος ανά 6ωρο επί 2 ημέρες και τη δεύτερη ημέρα μετράται η ελεύθερη κορτιζόλη των ούρων (φ.τ. <20 μg/24h) ή/και τα 170HCS των ούρων (φ.τ. <2.5 mg/24h) και το πρωί της τρίτης ημέρας μετράται η κορτιζόλη του πλάσματος (φ.τ. <5 μg/dl) και η ACTH (φ.τ. <20 pg/ml). Η δοκιμασία αυτή είναι πιο αξιόπιστη για τη διάγνωση του συνδρόμου του Cushing, γιατί δίνει λιγότερα ψευδώς θετικά αποτελέσματα (π.χ. είναι συνήθως φυσιολογική σε άτομα παχύσαρκα ή καταθλιπτικά με εικόνα ψευδο-Cushίng).\n90 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 7/13\n91 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 8/13\nΔοκιμασία αναστολής με υψηλές δόσεις δεξαμεθαζόνης (δοκιμασία μεγάλης αναστολής). Χρησιμοποιείται κυρίως για τη διαφορική διάγνωση του συνδρόμου Cushing από τη νόσο του Cushing. Δίνονται 2mg δεξαμεθαζόνης από του στόματος ανά 6ωρο επί 2 ημέρες ή 8 mg δεξαμεθαζόνης το βράδυ πριν από τη μέτρηση της κορτιζόλης και της ACTH (οι προσδιορισμοί των ορμονών γίνονται με τον ίδιο τρόπο όπως στην ταχεία και στη μικρή αναστολή).\n92 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 9/13\nΟι ασθενείς με νόσο του Cushing γενικά ανταποκρίνονται στη χορήγηση μεγάλων δόσεων δεξαμεθαζόνης, γιατί η αρνητική παλίνδρομη ρύθμιση της έκκρισης ACTH από την κορτιζόλη διατηρείται σε κάποιο βαθμό (εξαίρεση αποτελούν οι σπάνιες περιπτώσεις νόσου του Cushing με πολύ μεγάλη υπερκορτιζολαιμία και το 75% των ασθενών με αμφοτερόπλευρη ή ετερόπλευρη μακροοζώδη υπερπλασία των επινεφριδίων, μια κατάσταση εν μέρει ΑCΤΗ-εξαρτώμενη). Αντίθετα, ασθενείς με φλοιοεπινεφριδιακούς όγκους στους οποίους η έκκριση της ACTH είναι ήδη πλήρως κατασταλμένη καθώς και ασθενείς με το σύνδρομο έκτοπης παραγωγής ACTH (η υποφυσιακή ACTH είναι κατασταλμένη, η δε έκτοπη ACTH δεν υπακούει στην αρνητική παλίνδρομη ρύθμιση από τη χορηγούμενη δεξαμεθαζόνη) δίνουν αρνητικά αποτελέσματα στη δοκιμασία αυτή.\n93 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 10/13\nΗ δοκιμασία της μετυραπόνης: Βασίζεται στην αναστολή του ενζύμου 11-υδροξυλάση στων επινεφριδίων που οδηγεί στη μείωση της παραγωγής κορτιζόλης και στην αντισταθμιστική αύξηση της ACTH και των ενδιαμέσων προϊόντων στεροειδογένεσης του φλοιού των επινεφριδίων (π.χ. της 11δεοξυκορτιζόλης). Η μετυραπόνη δίνεται από το στόμα σε δόση 750 mg κάθε 4 ώρες, επί 2 ημέρες, και τη δεύτερη ημέρα μετράται η κορτιζόλη στο πλάσμα και τα 170HCS στα ούρα.\n94 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 11/13\nΣτη νόσο του Cushing και στους μισούς περίπου ασθενείς με σύνδρομο έκτοπης παραγωγής ACTH από μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονος παρατηρείται διπλασιασμός της εκκρίσεως ACTH στους φλοιοεπινεφριδιακούς όγκους και στις λοιπές περιπτώσεις συνδρόμου έκτοπης παραγωγής ACTH δεν παρατηρείται καμία μεταβολή. Η δοκιμασία αυτή έχει εκτοπισθεί σήμερα σε μεγάλο βαθμό από τις πολύ ευαίσθητες μεθόδους προσδιορισμού της ACTH στο πλάσμα.\n95 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 12/13\nΗ δοκιμασία CRH: Σε ασθενείς με νόσο του Cushing χορήγηση 1μg/kg βάρους CRH ενδοφλεβίως προκαλεί περαιτέρω αύξηση της ACTH και της κορτιζόλης στο πλάσμα, σε αντίθεση με τις περιπτώσεις των ασθενών με φλοιοεπινεφριδιακούς όγκους ή έκτοπη παραγωγή ACTH. Ο συνδυασμός CRH και ΑVP (βαζοπρεσσίνη) θεωρείται από ορισμένους περισσότερο ευαίσθητη μέθοδος για τη διάγνωση της νόσου το Cushing.\n96 Αδενώματα που εκκρίνουν ACTH (Nόσος Cushing) 13/13\nΣε ότι αφορά τις γενικές εξετάσεις αίματος συχνά ο αιματοκρίτης βρίσκεται στα ανώτερα φυσιολογικά επίπεδα ή και λίγο αυξημένος (ιδίως όταν υπερεκκρίνονται και ανδρογόνα) ενώ το ποσοστό των λεμφοκυττάρων και των ηωσινοφίλων βρίσκεται ελαττωμένο. Τα επίπεδα του καλίου στον ορό είναι συχνά χαμηλά (ιδίως σε περιπτώσεις έκτοπης παραγωγής ACTH). Στα ούρα βρίσκεται συχνά αυξημένη συγκέντρωση ασβεστίου και γλυκόζης. Ακόμη η δοκιμασία ανοχής γλυκόζης είναι παθολογική και ορισμένες φορές διαπιστώνεται ύπαρξη ινσουλινοάντοχου σακχαρώδους διαβήτη.\n97 Άλλες υποφυσιακές βλάβες 1/2\nΑναφέρουμε χαρακτηριστικά διάφορες άλλες βλάβες της υπόφυσης. Από τις πλέον μελετημένες είναι οι φλεγμονές. Οξεία φλεγμονή στην πρόσθια και στην οπίσθια υπόφυση είναι σπάνια ιδίως σήμερα με την χρήση των αντιβιοτικών. Παρ' όλα αυτά η σηψαιμία μπορεί να επακολουθήσει και να οδηγήσει σε πυώδη υποφυσίτιδα. τίτλος\n98 Άλλες υποφυσιακές βλάβες 2/2\nΣπάνια αναπτύσσονται αποστήματα τα οποία οδηγούν στην καταστροφή των αδενοϋποφυσιακών και των νευροϋποφυσιακών κυττάρων. Τα αποστήματα μπορεί να μεταδοθούν στην υπόφυση είτε αιματογενώς είτε με απευθείας μετάδοση της μόλυνσης από τον γειτονικό ιστό όπως οστεομυελίτιδα του σφηνοειδούς οστού, ή πυώδη σφηνοειδή κολπίτιδα ή πυώδη θρομβοφλεβίτιδα του σηραγγώδους κόλπου είτε μετά από βακτηριδιακή μηνιγγίτιδα ή πυώδη μέση ωτίτιδα. Τα αποστήματα μπορεί να δημιουργήσουν κύστεις ή να οδηγήσουν στην δημιουργία άλλων τύπων όγκων. Χρόνια φλεγμονή της υπόφυσης είναι σπάνια και σπάνια να συνδυάζεται με ενδοκρινική δυσλειτουργία.\n99 Χρόνια λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα 1/3\nΣτην χρόνια λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα, λεμφοκύτταρα, πλασματοκύτταρα, ηωζινόφιλα, μακροφάγα και μερικά πολυμορφοπύρηνα λευκοκύτταρα συγκεντρώνονται στον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης. Έτσι, τα κύτταρα του προσθίου λοβού της υπόφυσης μπορούν να αντικατασταθούν σταδιακά από ινώδη ιστό. Η βλάβη μπορεί να είναι εστιακή ή διαδεδομένη, μπορεί να είναι σοβαρή και μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλου βαθμού υποφυσισμό. Συμβαίνει συχνά σε νέες γυναίκες και συχνά σε συνδυασμό με την εγκυμοσύνη.\n100 Χρόνια λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα 2/3\nΧρόνια λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα 2/3 Ακριβώς και επειδή μπορεί να συνυπάρχει η μάζα εντός του τουρκικού εφιππίου και να αυξάνεται και το μέγεθος του αδένος αλλά και τα επίπεδα της προλακτίνης, η όλη πάθηση μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι προλακτίνωμα. Μόνο ιστολογική εξέταση μπορεί να ανακαλύψει την αληθινή φύση της βλάβης. Το γιατί δημιουργείται χρονία λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα δεν γνωρίζουμε.\n101 Χρόνια λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα 3/3\nΧρόνια λεμφοκυτταρική υποφυσίτιδα 3/3 Πιθανώς είναι αυτοάνοσοι οι μηχανισμοί. Καμία εξήγηση δεν φαίνεται να δείχνει γιατί θα πρέπει να πλήττει άτομα τα οποία βρίσκονται σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Σε μερικούς ασθενείς και άλλοι ενδοκρινείς αδένες όπως ο θυρεοειδής και τα επινεφρίδια δείχνουν να διηθούνται από λεμφοκύτταρα και παρεγχυματικά κύτταρα και να καταστρέφονται τα αδενικά παρεγχύματα. Παρότι η εστιακή λεμφοκυτταρική διήθηση είναι το πιο συχνό εύρημα μπορεί σπανιότατα να υπάρχει και μαζική διήθηση λεμφοκυττάρων σ' όλο τον αδένα.\n102 Κοκκιώματα 1/4 Τα υποφυσιακά κοκκιώματα είναι σπάνια.\nΣυνήθως πλήττεται η υπόφυση από την φυματίωση και την σύφιλη. Αυτές ήταν παθήσεις πριν από την περίοδο των αντιβιοτικών. Σε περιπτώσεις που καταστρέφεται τελείως ο υποφυσιακός ιστός της προσθίας υπόφυσης είτε και της οπισθίας ανάλογα αναπτύσσεται πρόσθιος υποφυσισμός ή άποιος διαβήτης. Τα ιστολογικά χαρακτηριστικά των βλαβών είναι ακριβώς τα ίδια από αυτά που φαίνονται και σε άλλα όργανα.\n103 Κοκκιώματα 2/4 Η φυματίωση στην υπόφυση είναι πάντοτε δευτεροπαθής και οφείλεται σε αιματογενή διασπορά κάποιας φυματιώδους βλάβης κυρίως των πνευμόνων και σπάνια να έχει προέλθει από απευθείας μετάδοση γειτονικών βλαβών. Η σύφιλη συμβαίνει ως κοκκιωματώδης βλάβη, (κοκκίωμα), ή και (σπάνια) ως διάχυτη ουλή και διαταράσσει και καταστρέφει τον ιστό οδηγώντας συχνά σε υποφυσισμό. Μια άλλη σπάνια αλλά υπαρκτή νόσος της υπόφυσης η οποία μπορεί να εμφανιστεί είναι η σαρκοείδωση όπου η βλάβη εντοπίζεται μέσα στο τουρκικό εφίππιο. Οι ιστολογικές αλλοιώσεις της σαρκοείδωσης στην υπόφυση μοιάζουν με τις ιστολογικές αλλοιώσεις που προκαλεί η σαρκοείδωση σε άλλα όργανα.\n104 Κοκκιώματα 3/4 Κοκκιώματα τα οποία δεν μοιάζουν με εκείνα της σύφιλης βεβαίως ούτε με την τυροειδοποίηση που παρατηρείται στην φυματίωση περιλαμβάνουν γιγαντοκύτταρα, λεμφοκύτταρα, επιθηλιακά μακροφάγα και καταστρέφουν τα κύτταρα της αδενοϋπόφυσης αλλά και τα κύτταρα του οπισθίου λοβού, του υποφυσιακού μίσχου και του υποθαλάμου. Επομένως, κλινικά έχουμε διάφορους βαθμούς υποφυσισμού ή άποιου διαβήτη αλλά και υπερπρολακτιναιμίας.\n105 Κοκκιώματα 4/4 Οι ενδοκρινολογικές ανωμαλίες συχνά οφείλονται στην καταστροφή του υποθαλαμικού ιστού. Άλλη αιτία της υπόφυση ς η οποία είναι και αυτή σπάνια είναι το γιγαντοκυτταρικό κοκκίωμα το οποίο, αντίθετα με την σαρκοείδωση, δεν πλήττει άλλα όργανα παρότι τα επινεφρίδια μπορεί σπανίως να παρουσιάσουν γιγαντοκυτταρικά κοκκιώματα. Και αυτή η πάθηση, το γιγαντοκυτταρικό κοκκίωμα, μπορεί να οδηγήσει σε ποικίλου βαθμού υποφυσισμό.\n106 Ιστιοκυττάρωση Χ Η ιστιοκυττάρωση-Χ λέγεται και νόσος του Hans - Shuller - Christian και κατά αυτήν μακροφάγα ιστιοκύτταρα, ηωσινόφιλα και λεμφοκύτταρα συγκεντρώνονται μέσα στην υπόφυση. Τόσο η υπόφυση αλλά και συχνότερα ο υποθάλαμος, ο μίσχος και ο οπίσθιος λοβός μπορεί να είναι η αιτία εστιασμού των βλαβών της ιστιοκυττάρωσης. Το πιο συχνό εύρημα είναι ο άποιος διαβήτης. Παρ' όλα αυτά ο πρόσθιος λοβός μπορεί να πληγεί και να καταστραφεί άσχετα με την καταστροφή που θα υποστεί ο υποθάλαμος έτσι η βλάβη να οδηγήσει σε πρόσθιο υποφυσισμό.\n107 Αμυλοείδωση Πολλές φορές εναποθέσεις στην υπόφυση μπορούν να φανούν και να προκαλέσουν βλάβη της υπόφυσης όπως υποφυσισμό. Εναποθέσεις αμυλοειδούς μπορεί να είναι αιτία υποφυσισμού και είναι συχνά συνδυασμένα με την γενικευμένη αμυλοείδωση που παρατηρείται σε άλλα όργανα νεφρά, ήπαρ, σπλήνα κ.α. Φαίνεται ότι η αμυλοείδωση είναι μια ανοσοϊστολογική διαταραχή εναπόθεσης της ουσίας αμυλοειδούς. τίτλος\n108 Αιμοχρωμάτωση Άλλες παθήσεις συχνά πυκνά που εμφανίζονται είναι η αιμοχρωμάτωση ή η αιμοσιδήρωση όπου σίδηρος εναποτίθεται στο κυτταρόπλασμα των αδενοϋποφυσιακών κυττάρων και συγκεκριμένα στα γοναδοτρόφα κύτταρα περισσότερο από τα άλλα. Έτσι οι εναποθέσεις σιδήρου στην υπόφυση π.χ. στην μεσογειακή αναιμία μετά από συχνές μεταγγίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε υπογοναδισμό πλήττοντας ως επί το πλείστον τα γοναδοτρόφα κύτταρα.\n109 Εναποθέσεις ασβεστίου\nΕναποθέσεις επίσης ασβεστίου μπορεί να φανούν στην περιοχή της υπόφυσης και συγκεκριμένα άλλοτε συνδυάζονται με όγκους και κυρίως κρανιοφαρυγγιώματα και μπορούν να προκαλέσουν εάν είναι πάρα πολύ εκτεταμένες υποφυσισμό. Σε σπάνια σύνδρομα, όπως ο γκαργκοειλισμός όπου βλεννοπολυσακχαρίτες εναποτίθενται μέσα στην υπόφυση.\n110 Άλλα νεοπλάσματα Τα αδενοϋποφυσιακά κύτταρα καταστρέφονται και μπορούμε εάν η νόσος είναι εκτεταμένη να οδηγηθούμε σε υποφυσισμό. Νεοπλάσματα της υπόφυσης (πέραν των καλοήθων που αποτελούν το 99% των αδενωμάτων) μπορεί να εντοπιστούν στην υπόφυση. Μεταστάσεις από απομεμακρυσμένα όργανα μπορεί να συμβούν. Πιο σπάνια ακόμα, η εμφάνιση κύστεων στην υπόφυση κυρίως κύστεων του θυλάκου του Rathke έχουν περιγραφεί.\n111 Υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 1/4\nΗ έναρξη και η διατήρηση της λειτουργίας του γεννητικού άξονα στηρίζεται στη ρυθμική έκκριση της υποθαλαμικής ορμόνης GnRΗ (LHRH), η οποία ρυθμίζει την έκκριση των γοναδοτροπινών (FSΗ, LΗ) από την υπόφυση. Οι γοναδοτροπίνες, με τη σειρά τους, διεγείρουν τη λειτουργία των γονάδων με αποτέλεσμα την παραγωγή των στεροειδών ορμονών του φύλου και των γαμετών.\n112 Υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 2/4\nΔιαταραχή στην έκκριση της GnRΗ ή των γοναδοτροπινών οδηγεί σε ανεπαρκή λειτουργία των γονάδων (υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός) με αποτέλεσμα ελάττωση των στεροειδών του φύλου και διαταραχή της γαμετογένεσης. Στον ενήλικα άνδρα αυτό σημαίνει ελάττωση των επιπέδων της τεστοστερόνης αίματος και αρνητική επίπτωση στην ποιότητα του σπέρματος. Στην προεφηβική ηλικία όμως εκφράζεται ως αδυναμία έναρξης της ήβης ή διαταραχή της ολοκλήρωσης της. Ο ανδρικός υπογοναδισμός αναφέρεται σε ελάττωση της παραγωγής τεστοστερόνης.\n113 Υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 3/4\nΕίναι συνήθως αποτέλεσμα νόσου των όρχεων (πρωτοπαθής υπογοναδισμός) ή νόσου της υπόφυσης ή του υποθαλάμου (δευτεροπαθής υπογοναδισμός). Σπάνια οφείλεται σε αδυναμία των ιστών να απαντήσουν στη δράση της τεστοστερόνης (διαταραχή στο επίπεδο του ανδρογονικού υποδοχέα). Η διάκριση ανάμεσα στον πρωτοπαθή και δευτεροπαθή υπογοναδισμό γίνεται με τον προσδιορισμό των γοναδοτροπινών στο αίμα.\n114 Υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 4/4\nΟι ασθενείς με πρωτοπαθή υπογοναδισμό έχουν αυξημένα επίπεδα γοναδοτροπινών, ενώ, αντίθετα, στον δευτεροπαθή υπογοναδισμό τα επίπεδα των γοναδοτροπινών είναι φυσιολογικά ή ελαττωμένα. Αυτονόητο ότι και στις δυο περιπτώσεις τα επίπεδα της τεστοστερόνης είναι ελαττωμένα και η ποιότητα του σπέρματος επηρεασμένη. Ο δευτεροπαθής υπογοναδισμός είναι λιγότερο συχνός από τον πρωτοπαθή και διακρίνεται για την αναλογική ελάττωση της τεστοστερόνης και της παραγωγής του σπέρματος και την μικρότερη πιθανότητα να συνοδεύεται από γυναικομαστία.\n115 Κλινική εικόνα του υπογοναδισμού 1/4\nΟι κλινικές εκδηλώσεις του υπογοναδισμού στον άνδρα αναγνωρίζονται σχετικά εύκολα. Οι αιτίες είναι επαρκώς γνωστές και οι διαγνωστικές δοκιμασίες της λειτουργίας του άξονα «υποθάλαμος - υπόφυση - όρχεις» αποτελεσματικές για τη διάγνωση του υπογοναδισμού. Οι κλινικές εκδηλώσεις εξαρτώνται από το εάν η διαταραχή αφορά κυρίως τη σπερματογένεση ή και την παραγωγή τεστοστερόνης. Για τη διαταραχή της σπερματογένεσης υπάρχουν μόνο δύο κλινικές εκδηλώσεις: η υπογονιμότητα και η ελάττωση του όγκου των όρχεων. Αντίθετα, η ελάττωση της έκκρισης της τεστοστερόνης εμφανίζεται με πληθώρα κλινικών εκδηλώσεων που εξαρτώνται από την ηλικία του ατόμου.\n116 Κλινική εικόνα του υπογοναδισμού 2/4\nΌταν η ανεπάρκεια της τεστοστερόνης συμβαίνει στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης η διαφοροποίηση των χαρακτηριστικών του φύλου του άρρενος είναι ατελής. Η πλήρης έλλειψη τεστοστερόνης κατά την περίοδο αυτή οδηγεί σε έξω γεννητικά όργανα θήλεος. Η μερική ανεπάρκεια τεστοστερόνης συνοδεύεται από ανεπαρκή αρρενοποίηση που κυμαίνεται από υποσπαδία στην ήπια διαταραχή έως συνένωση των οπίσθιων μόνο τμημάτων των χειλεοσχεϊκών επαρμάτων στη σοβαρή διαταραχή. Όταν η ανεπάρκεια της τεστοστερόνης εκδηλώνεται μετά το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, το μικρό πέος μπορεί να είναι η μόνη κλινική εκδήλωση κατά τη γέννηση.\n117 Κλινική εικόνα του υπογοναδισμού 3/4\nΌταν η ανεπάρκεια της τεστοστερόνης εμφανίζεται πριν την έναρξη της ενήβωσης το αποτέλεσμα είναι ατελής ενήβωση. Η ανάπτυξη των έξω γεννητικών οργάνων, η ανάπτυξη της τρίχωσης του φύλου, η ανάπτυξη του μυϊκού συστήματος, η αλλαγή της χροιάς της φωνής και η σεξουαλική επιθυμία υπολείπονται στο βαθμό που η παραγωγή τεστοστερόνης είναι ανεπαρκής. Όταν η ανεπάρκεια της τεστοστερόνης εγκαθίσταται μετά την ολοκλήρωση της ενήβωσης, η ενεργητικότητα και η σεξουαλική διάθεση ελαττώνονται εντός εβδομάδων, ενώ τα άλλα σωματικά χαρακτηριστικά που εξαρτώνται από τη δράση της τεστοστερόνης μεταβάλλονται πιο αργά.\n118 Κλινική εικόνα του υπογοναδισμού 4/4\nΗ ελάττωση της μυϊκής μάζας και ισχύος πιθανώς εκδηλώνονται μετά παρέλευση μηνών αλλά σπάνια είναι αναγνωρίσιμα πριν τη παρέλευση ετών. Η ελάττωση της αιμοσφαιρίνης και του αιματοκρίτη επέρχεται εντός ολίγων μηνών, ενώ η ελάττωση της οστικής πυκνότητας απαιτεί την παρέλευση ετών.\n119 Αίτια υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού 1/5\nYπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός προκαλείται από συγγενείς ή επίκτητες αιτίες οι οποίες διαταράσσουν την έκκριση της υποθαλαμικής GnRΗ ή και την παραγωγή των γοναδοτροπινών από τα γοναδοτρόπα κύτταρα της πρόσθιας υπόφυσης (δευτεροπαθής υπογοναδισμός). Οι συγγενείς ανωμαλίες που ευθύνονται για ελαττωμένη έκκριση γοναδοτροπινών είναι σπάνιες αλλά αναγνωρίζονται και διαγιγνώσκονται εύκολα.\n120 Αίτια υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού 2/5\nΗ διαφοροποίηση του φύλου σε όλες αυτές τις διαταραχές είναι του φυσιολογικού άρρενος επειδή η έκκριση της τεστοστερόνης από τα εμβρυϊκά κύτταρα Leydig στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, όταν συμβαίνει η διαμόρφωση των έξω γεννητικών οργάνων, ρυθμίζεται από την χοριακή γοναδοτροπίνη (hCG) του πλακούντα. Αντίθετα, η ανάπτυξη του πέους υπολείπεται επειδή η παραγωγή τεστοστερόνης κατά το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης εξαρτάται από την εμβρυϊκή LΗ.\n121 Αίτια υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού 3/5\nΣε αγόρια με υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό η σωματική ανάπτυξη είναι φυσιολογική εφόσον δεν συνυπάρχει διαταραχή της έκκρισης της αυξητικής ορμόνης ή και της TSΗ. Η εμφάνιση της ήβης απουσιάζει ή υπολείπεται σημαντικά, εξαρτώμενη από το βαθμό της ανεπάρκειας των γοναδοτροπινών. Η ανεπάρκεια των γοναδοτροπινών μπορεί να είναι μεμονωμένη ή να συνδυάζεται με άλλες ορμονικές ή μη ορμονικές διαταραχές.\n122 Αίτια υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού 4/5\nΣυγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός Ιδιοπαθής μεμονωμένη ανεπάρκεια γοναδοτροπινών. Ιδιοπαθής ανεπάρκεια γοναδοτροπινών που συνοδεύεται από άλλες συγγενείς ανωμαλίες. Ιδιοπαθής ανεπάρκεια γοναδοτροπινών που συνοδεύεται από διανοητική έκπτωση. Ελαττωματικά μόρια των γοναδοτροπινών ή του υποδοχέα της LΗ ιδιοπαθής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός που συνοδεύεται από ανεπάρκεια και άλλων υποφυσιακών ορμονών.\n123 Αίτια υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού 5/5\nΕπίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός Νεοπλάσματα του άξονα «υποθάλαμος υπόφυση». Διηθητικά νοσήματα του άξονα «υποθάλαμος-υπόφυση», φλεγμονές του άξονα «υποθάλαμος-υπόφυση». Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Υποφυσιακή αποπληξία. Οξέα σοβαρά νοσήματα χρόνια συστηματικά νοσήματα, συστηματική χορήγηση γλυκοκορτικοειδών. Ιδιοπαθής επίκτητος υπογοναδισμός.\n124 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 1/15\nΙδιοπαθής Μεμονωμένη Ανεπάρκεια Γοναδοτροπινών (ΙΜΑΓ) Συγγενής ανωμαλία που χαρακτηρίζεται από ανεπάρκεια του υποθαλαμικού παράγοντα GnRΗ. Σπανιότερα οφείλεται σε σημειακές μεταλλάξεις του υποδοχέα της GnRΗ. Η διάγνωση της ΙΜΑΓ γίνεται σε μερικές περιπτώσεις κατά τη νεογνική περίοδο όταν παρουσιάζεται η κλινική εικόνα της κρυψορχίας και του μικρού πέους σε συνδυασμό με τις απρόσφορα χαμηλές τιμές των γοναδοτροπινών και στεροειδών ορμονών αίματος. Υπενθυμίζεται ότι την περίοδο αυτή είναι ενεργοποιημένος ο άξονας «υποθάλαμος - υπόφυση - όρχεις». Η ατελής κάθοδος των όρχεων και η ανάπτυξη των έξω γεννητικών οργάνων υποδηλώνει ανεπαρκή λειτουργία του ανωτέρω άξονα κατά το τέλος της περιόδου της εγκυμοσύνης και την αρχή της νεογνικής περιόδου.\n125 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 2/15\nΗ κρυψορχία παρατηρείται σε σχετικά μικρό ποσοστό περιπτώσεων συγγενούς υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού. Εκτιμάται ότι αποτελεί κλινική εκδήλωση του 30% των περιπτώσεων αν και έχουν αναφερθεί υψηλότερα ποσοστά. Η διάγνωση συνήθως της ανεπάρκειας της GnRΗ καθυστερεί μέχρι την ηλικία της εφηβείας οπότε παρατηρείται καθυστέρηση της έναρξης της ενήβωσης και απουσία των δευτερογενών χαρακτήρων του φύλου.\n126 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 3/15\nΗ γυναικομαστία δεν αποτελεί χαρακτηριστικό κλινικό εύρημα του συγγενούς υπογοναδοτροφικού υπογοναδισμού, πιθανώς εξαιτίας μη δυνατότητας διέγερσης της ορχικής αρωματάσης από τα χαμηλά επίπεδα των γοναδοτροπινών. Η γυναικομαστία συνήθως εκδηλώνεται όταν εφαρμοσθεί θεραπεία με γοναδοτροπίνες. Επίσης, μπορεί να εκδηλωθεί όταν χορηγηθεί hCG ή σχετικά χαμηλές δόσεις τεστοστερόνης οπότε η σχέση τεστοστερόνης οιστραδιόλης (που προέρχεται από περιφερική αρωματοποίηση της τεστοστερόνης) ελαττώνεται. Με δεδομένο ότι η αδρεναρχή είναι φυσιολογική στη συγγενή έλλειψη της GnRΗ, πιθανή περιφερική αρωματοποίηση των επινεφριδιακών ανδρογόνων στην εκδήλωση της γυναικομαστίας δεν μπορεί να αποκλεισθεί.\n127 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 4/15\nΠριν από λίγα χρόνια περιγράφηκε μια επίκτητη μορφή ιδιοπαθούς ανεπάρκειας της GnRΗ σε άνδρες που ονομάσθηκε ιδιοπαθής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός ενηλίκων. Στους ασθενείς αυτούς παρατηρείται φυσιολογική εμφάνιση της ενήβωσης αλλά ακολουθεί σε άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα ελάττωση της σεξουαλικής διάθεσης και υπογονιμότητα. Στους άνδρες αυτούς ο όγκος των όρχεων είναι φυσιολογικός. Η νευροενδοκρινική ανωμαλία αυτής της μορφής φαίνεται ότι είναι μόνιμη. Σε πρόσφατη μελέτη σε δέκα άνδρες με κανονική ενήβωση, η διαταραχή εκδηλώθηκε με ιδιοπαθή υπογονιμότητα, σεξουαλική δυσλειτουργία, χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης και απουσία της κυματοειδούς έκκρισης της LΗ. Η εξωγενής χορήγηση GnRΗ αποκαθιστά τη λειτουργία του γεννητικού άξονα στο 90% των περιπτώσεων.\n128 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 5/15\nΤο σύνδρομο του γόνιμου ευνούχου θεωρείται μορφή μερικής ανεπάρκειας της GnRΗ. Αναφέρεται σε άρρενες με ευνουχοειδικά σωματικά χαρακτηριστικά, φυσιολογική ενήβωση, φυσιολογικό όγκο όρχεων και φυσιολογική σπερματογένεση. Η μη απάντηση στη χορήγηση κιτρικής κλομιφαίνης σε συνδυασμό με φυσιολογική απάντηση των γοναδοτρόπων κυττάρων μετά εξωγενή χορήγηση GnRΗ τοποθετούν τη διαταραχή στο επίπεδο του υποθαλάμου. Μελέτη δύο περιπτώσεων έδειξε αύξηση της έκκρισης της LΗ και της τεστοστερόνης κατά τη διάρκεια του ύπνου, γεγονός που παρατηρείται στην έναρξη της ενήβωσης. Πιστεύεται ότι η ελαττωματική έκκριση της GnRΗ προκαλεί αύξηση της τεστοστερόνης που είναι επαρκής να προάγει την σπερματογένεση αλλά ανεπαρκής να ολοκληρώσει την αρρενοποίηση.\n129 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 6/15\nΤο σύνδρομο του γόνιμου ευνούχου και ο ιδιοπαθής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός του ενήλικα έχουν κοινά γνωρίσματα την ανεπάρκεια της GnRΗ και το φυσιολογικό όγκο των όρχεων. Διαφέρουν όμως στο ότι το σύνδρομο του γόνιμου ευνούχου διατηρεί αυτόματη σπερματογένεση. Μερικοί ασθενείς με ΙΜΑΓ έχουν κανονική έναρξη της ενήβωσης αλλά παρουσιάζουν αναστολή της εξέλιξης της στην πορεία που οφείλεται σε κατάργηση της ρυθμικής έκκρισης των γοναδοτροπινών. Το χαρακτηριστικό στις περιπτώσεις αυτές είναι η παρουσία στο οικογενειακό περιβάλλον συγγενών με καθυστέρηση έναρξης αλλά κατά τα άλλα φυσιολογικής ενήβωσης. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η καθυστέρηση της ενήβωσης αποτελεί την ηπιότερη φαινοτυπική μορφή της συγγενούς ανεπάρκειας της.\n130 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 7/15\nΣύνδρομο Kallmann Χαρακτηρίζεται από υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό και μια ή περισσότερες εξωγοναδικές συγγενείς ανωμαλίες όπως ανοσμία, αχρωματοψία στο κόκκινο και στο πράσινο, ανωμαλίες της μέσης γραμμής όπως λαγόχειλος και λυκόστομα, βραχέα μετακάρπια, νεφρική αγενεσία, οφθαλμοκινητικές ανωμαλίες και νευροαισθητική διαταραχή της ακοής. Ο υπογοναδισμός στο σύνδρομο του Κallmann οφείλεται σε ανεπάρκεια της υποθαλαμικής GnRΗ και μπορεί να είναι ελαφρύς, βαρύς ή ακόμα και παροδικός. Οι περισσότερες περιπτώσεις του συνδρόμου είναι σποραδικές αλλά έχουν αναφερθεί και οικογενείς περιπτώσεις.\n131 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 8/15\nΗ κληρονομικότητα είναι συνήθως φυλοσύνδετη γεγονός που τεκμαίρεται από το μεγαλύτερο αριθμό περιπτώσεων σε άρρενες παρά σε θήλεις. Η νόσος μπορεί να μεταδίδεται με τον επικρατούντα ή τον υπολειπόμενο χαρακτήρα. Η εύρεση σημειακών μεταλλάξεων στο ΚΑL γονίδιο, σε πολύ μικρό ποσοστό (<5%) σποραδικών περιπτώσεων, υποδηλώνει ότι η διαταραχή στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλεται σε αυτοσωματικές μεταλλάξεις άγνωστων γονιδίων. Μελέτες σε άτομα με σύνδρομο που κληρονομήθηκε με το φυλοσύνδετο χαρακτήρα, έχουν δείξει ότι μερικοί ασθενείς παρουσιάζουν απώλεια γενετικού υλικού στο βραχύ σκέλος του Χ χρωμοσώματος (Χρ22.3).\n132 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 9/15\nΑπώλεια μεγάλου τμήματος στην ενδιάμεση ή την τελική περιοχή του βραχέως σκέλους του Χ χρωμοσώματος προκαλεί ένα σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από βραχύ ανάστημα, εστιακή χονδροδυσπλασία, διανοητική έκπτωση, ιχθύαση και σύνδρομο Κallmann. Στην περιοχή αυτή απομονώθηκε το ΚΑL γονίδιο το οποίο κωδικοποιεί μια πρωτεΐνη την ανοσμίνη, η οποία παρουσιάζει ομοιότητες με τα μόρια συγκόλλησης.\n133 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 10/15\nΗ ανοσμίνη εντοπίζεται στην επιφάνεια των νευρικών κυττάρων και η απουσία της προκαλεί αδυναμία των GnRΗ νευρώνων να μεταναστεύσουν από το οσφρητικό πλακώδες στην αρχή της εμβρυογένεσης και να εγκατασταθούν στον οσφρητικό βολβό, τον τοξοειδή πυρήνα του υποθαλάμου και σε εξωυποθαλαμικές περιοχές του εγκεφάλου. Νεότερα όμως δεδομένα δείχνουν ότι η διαταραχή αυτή μάλλον οφείλεται στην αλληλεπίδραση των GnRΗ και των οσφρητικών νευρώνων οι οποίοι έχουν κοινή μεταναστευτική οδό και όχι στη μετανάστευση.\n134 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 11/15\nΑνεξάρτητα από τον υποκείμενο μοριακό παθογενετικό μηχανισμό το αποτέλεσμα είναι υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός και ανοσμία. Δεν είναι γνωστό αν οι άλλες σωματικές ανωμαλίες του συνδρόμου Κallmann οφείλονται στη διαταραχή του μορίου της ανοσμίνης. Είναι όμως πιθανό με βάση το γεγονός ότι το γονίδιο ΚΑL εκφράζεται στο μεσέγχυμα του προσώπου, τον μεσόνεφρο και τον μετάνεφρο. Η μη φυσιολογική έκφραση του ΚΑL γονιδίου στην παρεγκεφαλίδα πιθανώς σχετίζεται με την αταξία και το νυσταγμό που παρατηρούνται σε μερικούς ασθενείς με σύνδρομο Kallmann.\n135 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 12/15\nΙδιοπαθής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός σε συνδυασμό με διανοητική έκπτωση Αρκετά σύνδρομα όπως το Prader-Willi χαρακτηρίζονται από την παρουσία υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού που συνδυάζεται με διανοητική καθυστέρηση και άλλες ανωμαλίες στις οποίες περιλαμβάνεται η παχυσαρκία.\n136 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 13/15\nΕλαττωματική β-υπομονάδα της LΗ Αποτελεί μια σπάνια διαταραχή που προκαλεί υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό. Οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη του γονιδίου της β- υπομονάδας της LΗ. Η αλλαγή ενός αμινοξέος στη β-υπομονάδα επηρεάζει τη φυσιολογική σύνδεση της LΗ με τον υποδοχέα της στα κύτταρα Leydig. Το μόριο της LΗ έχει ελαττωμένη βιοδραστικότητα αλλά κανονική ανοσοδραστικότητα.\n137 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 14/15\nΕλαττωματική β-υπομονάδα της FSΗ Αποτελεί σπάνια αιτία υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού. Οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη του γονιδίου της β- υπομονάδας της FSΗ.\n138 Συγγενής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 15/15\nΙδιοπαθής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός συνοδευόμενος από ανεπάρκεια και άλλων υποφυσιακών ορμονών Υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός που συνδυάζεται με ανεπάρκεια και άλλων υποφυσιακών ορμονών έχει περιγραφεί σε περιπτώσεις διαταραχής της έκφρασης του μεταγραφικού παράγοντα ΡRΟΡ-130. Μεταλλάξεις αυτού του μεταγραφικού παράγοντα είναι η συχνότερη αιτία οικογενούς ή σποραδικής συγγενούς συνδυασμένης ανεπάρκειας των υποφυσιακών ορμονών στις οποίες συμπεριλαμβάνονται η αυξητική ορμόνη, η προλακτίνη, η ΤSΗ και οι γοναδοτροπίνες.\n139 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 1/10\nΟργανικές βλάβες του άξονα «υποθάλαμος - υπόφυση» Βλάβες του υποθαλάμου ή και της υπόφυσης μετά τον τοκετό είναι αιτίες επίκτητου υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού. Για την πρόκληση της διαταραχής ενέχονται ένας ή περισσότεροι από τους παρακάτω μηχανισμούς: Βλάβη του υποθαλάμου με αποτέλεσμα αδυναμία παραγωγής GnRΗ, Βλάβη του μίσχου της υπόφυσης που προκαλεί διαταραχή της μεταφοράς της GnRΗ από τον υποθάλαμο στην υπόφυση, και Βλάβη της υπόφυσης που προκαλεί αδυναμία παραγωγής των γοναδοτροπινών. Ογκόμορφες βλάβες της περιοχής του υποθαλάμου και της υπόφυσης είναι πιθανότερο να επηρεάσουν την έκκριση των γοναδοτροπινών παρά την ACTH και την ΤSΗ.\n140 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 2/10\nΣυνεπώς η κλινική εκδήλωση του υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού μπορεί να εκδηλώνεται χωρίς ανεπάρκεια των επινεφριδίων ή του θυρεοειδή. Κάθε υποφυσιακό αδένωμα ή κύστη μπορεί να ασκήσει πίεση ικανή να προκαλέσει έκπτωση της λειτουργίας των γοναδοτρόπων κυττάρων. Επιπρόσθετα η υπερπρολακτιναιμία που προκαλείται από προλακτινώματα αναστέλλει την έκκριση των γοναδοτροπινών.\n141 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 3/10\nΤα νεοπλάσματα, πρωτοπαθή (για παράδειγμα μηνιγγίωμα) ή μεταστατικά (για παράδειγμα πνεύμονα και προστάτη) προσβάλλουν συχνότερα τον υποθάλαμο από την υπόφυση. Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός προκαλείται επίσης από διηθητικά νοσήματα όπως η σαρκοείδωση, η ιστιοκύττωση, και η αιμοχρωμάτωση. Η θεραπεία της υποκείμενης νόσου είναι δυνατό να βελτιώσει την έκκριση των γοναδοτροπινών.\n142 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 4/10\nΗ ηλικία κατά την οποία εφαρμόζεται θεραπεία στον ασθενή είναι ιδιαίτερα σημαντική στην περίπτωση της αιμοχρωμάτωσης αφού στις νεαρότερες ηλικίες η εναπόθεση σιδήρου και η βλάβη της λειτουργίας της υπόφυσης είναι μικρότερη. Η παρατήρηση αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη χώρα μας όπου ο αριθμός των ατόμων με μεσογειακή αναιμία είναι ιδιαίτερα μεγάλος.\n143 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 5/10\nΟι λοιμώξεις του ΚΝΣ και η υποφυσιακή αποπληξία είναι σπάνιες αιτίες επίκτητου υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού. Αντίθετα, οι συχνές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις πρέπει να αξιολογούνται κατά τη λήψη του ιστορικού ατόμων με υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό. Ειδικότερα, τα τραύματα της βάσης του εγκεφάλου μπορεί να βλάψουν τον μίσχο της υποφύσεως και να προκαλέσουν διακοπή της πυλαίας κυκλοφορίας με αποτέλεσμα διαταραχή στη μετάβαση της GnRΗ από τον υποθάλαμο στην πρόσθια υπόφυση.\n144 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 6/10\nStress Κάθε σοβαρή διαταραχή της υγείας όπως για παράδειγμα οι εγχειρήσεις και το έμφραγμα του μυοκαρδίου μπορεί να προκαλέσουν υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό. Σε μια μελέτη που αφορούσε 35 άνδρες βρέθηκε ότι τα επίπεδα της τεστοστερόνης ελαττώθηκαν κατά 50% περίπου εντός των πρώτων ημερών μετά το συμβάν αποδιδόμενα οε ελαττωμένη ορχική έκκριση λόγω υποθαλαμικής δυσλειτουργίας και ελαττωμένης έκκρισης γοναδοτροπινών. Η βαρύτητα του υπογοναδισμού είναι ανάλογος της βαρύτητας της νόσου και αποκαθίσταται μετά την ανάρρωση του ασθενούς. Δεν είναι γνωστό αν ο υπογοναδισμός επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την ανάρρωση του ασθενούς.\n145 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 7/10\nΧρόνια συστηματικά νοσήματα Αρκετά χρόνια συστηματικά νοσήματα στα οποία περιλαμβάνεται η κίρρωση του ήπατος, η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και η επίκτητη ανοσοανεπάρκεια προκαλούν υπογοναδισμό με μηχανισμούς που συνδυάζουν πρωτοπαθή και δευτεροπαθή δράση στους όρχεις. Χορήγηση γλυκοκορτικοειδών Η χρόνια υπερκορτιζολαιμία, ενδογενής ή εξωγενής, είναι δυνατό να προκαλέσει υπογοναδισμό.\n146 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 8/10\nΤα κορτικοειδή αναστέλλουν της έκκριση της GnRΗ, την απάντηση της υπόφυσης στην υποθαλαμική ορμόνη και την παραγωγή τεστοστερόνης από τα κύτταρα Leydig. Τα χαμηλά ή φυσιολογικά αλλά απρόσφορα για τις τιμές της τεστοστερόνης επίπεδα των γοναδοτροπινών αντανακλούν την κεντρική δράση. Η χορήγηση κορτιζόνης σε άνδρες με χρόνια πνευμονοπάθεια για τουλάχιστον ένα μήνα προκάλεσε σημαντική ελάττωση των μέσων επιπέδων τεστοστερόνης (από τα 449 ng/dl στα 211 ng/dl ).\n147 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 9/10\nΙδιοπαθής επίκτητος υπογοναδισμός Σε μερικά αγόρια κατά την εφηβική ηλικία ή σε νεαρούς ενήλικες με υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό δεν ανευρίσκεται αιτία της διαταραχής. Η βαρύτητα της διαταραχής μπορεί να κυμαίνεται από ελαφρά έως βαριά. Πιθανώς πρόκειται για μια μορφή επίκτητου υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού.\n148 Επίκτητος υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός 10/10\nΟ ιδιοπαθής υπογοναδοτροπικός υπογοναδισμός που εκδηλώνεται στην ενήλικη ζωή αναφέρθηκε πιο πάνω. Είναι μια ξεχωριστή διαταραχή που είναι σημαντικό να διαγιγνώσκεται γιατί είναι θεραπεύσιμη. Σπανίως στους άνδρες, η έντονη συστηματική άσκηση συνοδεύεται από υποθαλαμικής αιτιολογίας υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό ανάλογο με εκείνο που παρατηρείται στις γυναίκες.\n149 Διάγνωση του υπογοναδισμού 1/3\nΗ διάγνωση του υπογοναδισμού στον άνδρα δεν είναι δύσκολη. Ο γιατρός συγκεντρώνει πληροφορίες από το ιστορικό και την κλινική εξέταση του ασθενή και επιβεβαιώνει τη διάγνωση με τον εργαστηριακό έλεγχο. Το ιστορικό λαμβάνεται από τον ενήλικα ασθενή και τον έφηβο ή τους γονείς του και αφορά τα υπάρχοντα συμπτώματα, την ανάπτυξη των χαρακτήρων του φύλου και τις πιθανές αιτίες υπογοναδισμού. Τα ειδικά ευρήματα στην διαμόρφωση των χαρακτήρων του φύλου μπορούν να δείχνουν την αιτία ή / και το χρόνο έναρξης του υπογοναδισμού:\n150 Διάγνωση του υπογοναδισμού 2/3\nΗ ασαφής διαφοροποίηση των έξω γεννητικών οργάνων κατά τη γέννηση είναι ενδεικτική ανεπάρκειας της τεστοστερόνης κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Το μικρό πέος κατά τη γέννηση δείχνει πιθανή ανεπάρκεια τεστοστερόνης κατά το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Η κρυψορχία υποδηλώνει πιθανή ανεπάρκεια τεστοστερόνης κατά το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και / ή αιτία διαταραχής της σπερματογένεσης κατά την ενήλικη ζωή. Μη εμφάνιση ή μη ολοκλήρωση της ενήβωσης είναι ενδεικτικές ανεπάρκειας τεστοστερόνης.\n151 Διάγνωση του υπογοναδισμού 3/3\nΥπογονιμότητα, ελάττωση της σεξουαλικής διάθεσης ή σεξουαλική δυσλειτουργία υποδηλώνουν πιθανή ανεπάρκεια τεστοστερόνης. Η παρουσία ανοσμίας υποδηλώνει πιθανό σύνδρομο Κallmann. Διαταραχές της όρασης ή / και ανεπάρκεια άλλων ενδοκρινών αδένων, που ρυθμίζονται από την υπόφυση μπορεί να υποκρύπτουν την παρουσία χωροκατακτητικής μάζας της υπόφυσης ή του υποθαλάμου. Ιστορικό χημειοθεραπείας ή ακτινοβολίας του ΚΝΣ αποτελούν πληροφορίες δηλωτικές πιθανού υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού.\n152 Κλινική εξέταση υπογοναδισμού 1/3\nΗ κλινική εξέταση πρέπει να εστιάσει αρχικά στο εάν ή όχι η ανάπτυξη των δευτερογενών χαρακτήρων του φύλου είναι συμβατή με την ηλικία. Στον ενήλικα οι όρχεις θα πρέπει να έχουν όγκο μεγαλύτερο από 15 cm3 ο κάθε ένας και η ανάπτυξη του μυϊκού συστήματος να είναι ενήλικου τύπου. Η τρίχωση του εφηβαίου να είναι φυσιολογική όπως και η ανάπτυξη της τρίχωσης του προσώπου και του σώματος. Στους έφηβους η ανάπτυξη των δευτερογενών χαρακτηριστικών πρέπει να είναι ανάλογος του σταδίου ενήβωσης κατά Tanner στα προεφηβικά αγόρια οι όρχεις πρέπει να είναι μέσα στο όσχεο και δεν πρέπει να υπάρχει υποσπαδίας. Κατά την κλινική εκτίμηση πρέπει να αξιολογούνται τυχόν ευνουχοειδή χαρακτηριστικά και η παρουσία ή όχι γυναικομαστίας.\n153 Κλινική εξέταση υπογοναδισμού 2/3\nΕυνουχοειδής χαρακτηρίζεται η εμφάνιση όταν το ηβικό ύψος (απόσταση της ηβικής σύμφυσης από τα πέλματα) είναι μεγαλύτερο από το άνω μέρος του σώματος (απόσταση της ηβικής σύμφυσης από την κεφαλή) περισσότερο από δύο εκατοστά και η έκταση των χεριών (span) περισσότερο από δύο εκατοστά μεγαλύτερη από το σωματικό ύψος. Η απουσία τεστοστερόνης κατά την ηλικία της ενήβωσης συνοδεύεται από καθυστέρηση της σύγκλισης των επιφύσεων με αποτέλεσμα η δράση της αυξητικής ορμόνης να προκαλεί αύξηση των μακρών οστών. Αυτή η σχέση παραμένει και μετά από θεραπεία με τεστοστερόνη. Συνεπώς η ανεύρεση ευνουχοειδικών αναλογιών σε έναν άρρενα ενήλικα υποδηλώνει προηγηθέντα υπογοναδισμό.\n154 Κλινική εξέταση υπογοναδισμού 3/3\nΗ παρουσία μαστικού ιστού στον άνδρα ορίζει τη γυναικομαστία. Μία από τις αιτίες της γυναικομαστίας είναι ο υπογοναδισμός. Ο πρωτοπαθής υπογοναδισμός είναι συχνότερη αιτία γυναικομαστίας, ενώ στον δευτεροπαθή υπογοναδισμό γυναικομαστία εκδηλώνεται συνήθως όταν εφαρμοσθεί θεραπεία με γοναδοτροπίνες, hCG, ή ανεπαρκή δόση τεστοστερόνης. Η απουσία κλινικών ευρημάτων υπογοναδισμού στον ενήλικα άνδρα δεν αποκλείει τη διαταραχή γιατί η υποστροφή των δευτερογενών χαρακτηριστικών του άρρενος μπορεί να απαιτήσει παρέλευση ετών. Συνεπώς, άνδρες με συμπτωματολογία υπογοναδισμού πρέπει να διερευνώνται με κατάλληλο εργαστηριακό έλεγχο ακόμα και όταν απουσιάζουν τα αναμενόμενα ευρήματα κατά τη φυσική εξέταση.\n155 Εργαστηριακός έλεγχος 1/9\nΗ διάγνωση του υπογοναδισμού επιβεβαιώνεται με την ανεύρεση ελαττωμένης τεστοστερόνης και διαταραχής του σπέρματος. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα επίπεδα τεστοστερόνης αίματος στον υπογοναδισμό είναι συχνά στα χαμηλότερα φυσιολογικά επίπεδα. Η παρουσία αυξημένων τιμών γοναδοτροπινών υποδηλώνουν την πρωτοπαθή βλάβη των όρχεων, ενώ στον υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό τα επίπεδα των γοναδοτροπινών δεν είναι αυξημένα αντιστρόφως ανάλογα προς τα επίπεδα της τεστοστερόνης. Η μέτρηση της τεστοστερόνης του ορού είναι η σημαντικότερη εξέταση για την επιβεβαίωση του υπογοναδισμού.\n156 Εργαστηριακός έλεγχος 2/9\nΠροκύπτει όμως το δίλημμα ποια μορφή τεστοστερόνης είναι η πλέον αξιόπιστη. Η μέτρηση της ολικής τεστοστερόνης (ελεύθερης και δεσμευμένης με τις πρωτεΐνες του πλάσματος) είναι συνήθως αξιόπιστος δείκτης της έκκρισης της τεστοστερόνης. Η μέτρηση της ελεύθερης ή της βιοδιαθέσιμης τεστοστερόνης αξίζει να γίνεται όταν κανείς υποπτεύεται κάποια διαταραχή στα επίπεδα της σφαιρίνης που δεσμεύει τις ορμόνες του φύλου (SHBG).\n157 Εργαστηριακός έλεγχος 3/9\nΟι δύο περισσότερο συχνές καταστάσεις που επηρεάζουν τη σύνδεση της τεστοστερόνης είναι η παχυσαρκία, κατά την οποία ελαττώνεται η σύνδεση της τεστοστερόνης σε βαθμό ανάλογο του βαθμού της παχυσαρκίας και η γεροντική ηλικία κατά την οποία η δέσμευση αυξάνεται. Ο προσδιορισμός της ολικής τεστοστερόνης είναι συνήθως επαρκής αλλά είναι σκόπιμο να μετριέται και η ελεύθερη, όταν η τιμή είναι χαμηλή ή οριακά φυσιολογική ή δεν συμφωνεί με την κλινική εικόνα να επαναλαμβάνεται.\n158 Εργαστηριακός έλεγχος 4/9\nΗ διάγνωση της ιδιοπαθούς μεμονωμένης ανεπάρκειας των γοναδοτροπινών γίνεται με την επανειλημμένη χορήγηση συνθετικής GnRΗ οπότε παρατηρείται φυσιολογική αύξηση της LΗ. Όμως, στο δευτεροπαθή υπογοναδισμό η απάντηση της LΗ στη χορήγηση GnRΗ δεν βοηθάει στο διαχωρισμό των υποφυσιακών από τα υποθαλαμικά αίτια, επειδή μειωμένη απάντηση παρατηρείται και στις δύο καταστάσεις. Παρόλο που η διάγνωση του υπογοναδισμού είναι συνήθως εύκολη υπόθεση υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που μπορεί να είναι δύσκολη.\n159 Εργαστηριακός έλεγχος 5/9\nΣτα έφηβα αγόρια όταν καθυστερεί η ενήβωση είναι σχετικά δύσκολο να διακρίνει κάποιος αν πρόκειται για υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό ή απλή καθυστέρηση της ενήβωσης. Ο λόγος είναι ότι η καθυστέρηση της ενήβωσης είναι από μόνη της μια μορφή δευτεροπαθούς υπογοναδισμού (χαμηλή τεστοστερόνη και φυσιολογικές ή ελαττωμένες γοναδοτροπίνες) που αποκαθίσταται αυτόματα.\n160 Εργαστηριακός έλεγχος 6/9\nΩστόσο, υπάρχουν κάποια ευρήματα που είναι χρήσιμα στη διαφορική διάγνωση των δύο καταστάσεων. Το θετικό οικογενειακό ιστορικό καθυστέρησης της ενήβωσης, η οικογενής καθυστέρηση της ανάπτυξης και η καθυστέρηση ανάπτυξης των οδόντων κάνει τη διάγνωση της καθυστέρησης της ενήβωσης πιο πιθανή. Αντίθετα, η ανεπάρκεια άλλων υποφυσιακών ορμονών, συμπτώματα από τα οπτικό χίασμα, ή εξωγοναδικές εκδηλώσεις του συνδρόμου Κallmann κάνουν πιο πιθανή τη διάγνωση του υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού. Αρκετές δυναμικές δοκιμασίες (δοκιμασία ΤRΗ, GnRΗ και κλομιφαίνης) έχουν προταθεί για τη διαφορική διάγνωση της καθυστέρησης της ενήβωσης από τον υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό.\n161 Εργαστηριακός έλεγχος 7/9\nΜε βάση τα παραπάνω δεδομένα ο χρόνος είναι ο καθοριστικός παράγοντας για τη διάκριση της καθυστέρησης της ενήβωσης από τον υπογοναδοτροπικό υπογοναδισμό. Η ψυχολογική όμως πίεση του εφήβου και της οικογένειας του επιβάλουν τη λήψη κάποιας απόφασης. Στην περίπτωση αυτή μπορεί να χορηγηθεί τεστοστερόνη για διάστημα ενός έτους και μετά δίμηνη διακοπή εκτιμάται η λειτουργία του άξονα «υποθάλαμος - υπόφυση - όρχεις».\n162 Εργαστηριακός έλεγχος 8/9\nΗ παχυσαρκία ελαττώνει τη δέσμευση της τεστοστερόνης με την SHBG με αποτέλεσμα την ελάττωση της ολικής τεστοστερόνης όχι όμως της ελεύθερης τεστοστερόνης που αποτελεί και το δραστικό κλάσμα. Η ανωμαλία αυτή είναι ανάλογη του βαθμού της παχυσαρκίας και διορθώνεται με την απώλεια του υπερβάλλοντος λιπώδους ιστού. Πρέπει όμως να τονισθεί ότι η νοσογόνος παχυσαρκία μπορεί να προκαλέσει επιπρόσθετα υποθαλαμικό υπογοναδισμό.\n163 Εργαστηριακός έλεγχος 9/9\nΗ μέτρηση της ελεύθερης ή της βιοδιαθέσιμης τεστοστερόνης στους παχύσαρκους επιτρέπει τη διάγνωση της υποθαλαμικής δυσλειτουργίας όπου η ελεύθερη τεστοστερόνη είναι ελαττωμένη. Η ολική τεστοστερόνη παρουσιάζει με την ηλικία ελαφρά ελάττωση των επιπέδων της. Όμως η ελεύθερη τεστοστερόνη παρουσιάζει μεγαλύτερη ελάττωση με αποτέλεσμα άνδρες μεγαλύτεροι από τα 80 χρόνια να έχουν τιμές που είναι το μισό ή το ένα τρίτο των τιμών νεαρών ενηλίκων ανδρών.\n164 Θεραπεία υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού\nΣε όλες τις περιπτώσεις υπογοναδοτροπικού υπογοναδισμού χορηγείται θεραπεία υποκατάστασης με τεστοστερόνη. Στις περιπτώσεις που ενδιαφέρει άμεσα η σπερματογένεση χορηγείται θεραπεία με GnRΗ ή με γοναδοτροπίνες.\n165 Υποθαλαμική παθολογία\nΑρχίζουμε με την παθολογία που παρατηρείται από βλάβες της ΑVP, προχωρούμε σε κρανιοφαρυγγιώματα και άλλες πιο σπάνιες εκδηλώσεις.\n166 Άποιος διαβήτης 1/10 Άποιος διαβήτης συνώνυμο άγευστος διαβήτης.\nΚαλείται κρανιακός υποθαλαμικός διαβήτης σε αντιδιαστολή με άλλον άποιο διαβήτη που καλείται νεφρογενής. Ως άποιος διαβήτης καλείται η πάθηση του οπισθίου λοβού της υπόφυσης η οποία στην ουσία έχει την έδρα της στον υποθάλαμο λόγω καταστροφής των νευρώνων που παράγουν την Α VP. Ο ορισμός της νόσου χαρακτηρίζεται ως η δίοδος πολύ μεγάλων ποσοτήτων ούρων τα οποία μπορεί να υπερβαίνουν και τα 2,5 It ημερησίως και τα οποία ούρα χαρακτηρίζονται ως υπότονα δηλαδή έχουν χαμηλή ωσμωτικότητα και χαμηλό ειδικό βάρος.\n167 Άποιος διαβήτης 2/10 Η ωσμωτικότητα μπορεί να είναι κάτω των 50 mOsm και το ειδικό βάρος να είναι κάτω των 1005. Ο υποθαλαμικός άποιος διαβήτης στην ουσία εκδηλώνεται σαν πάθηση της οπισθίας υπόφυσης. Οφείλεται όμως σε υποθαλαμική βλάβη λόγω έλλειψης της σύνθεσης ή της έλλειψης της Α VP. Μπορεί να οφείλεται σε αντισώματα που αδρανοποιούν την ΑVP και έτσι δεν μπορεί να γίνει η δράση της. Διακρίνεται σε δύο μορφές: στο γενετικό και τον επίκτητο.\n168 Άποιος διαβήτης 3/10 Ο γενετικός είναι σπάνιος, αποτελεί το 1 % των παθήσεων άποιου διαβήτη και φαίνεται ότι μεταδίδεται με φυλοσύνδετη κληρονομικότητα ή ότι είναι αυτοσωματική νόσος επικρατούσα. Ο επίκτητος άποιος διαβήτης, μπορεί να οφείλεται σε τραύμα ή χειρουργική επέμβαση κυρίως κατά την αφαίρεση διαφόρων όγκων τουυποθαλάμου όπως κρανιοφαρυγγιώματα, γερμινώματα, γλοιώματα, μεταστατικούς όγκους π.χ. καρκίνο του μαστού ή κατά την αφαίρεση όγκων της προσθίας υπόφυσης π.χ. διαφόρων ειδών αδενωμάτων τα οποία αφαιρούνται διασφηνοειδώς ενώ παράλληλα τραυματίζονται οι νευρώνες εκείνοι οι οποίοι μεταφέρουν την ΑVΡ από τον υποθάλαμο στην οπίσθια υπόφυση.\n169 Άποιος διαβήτης 4/10 Άλλα αίτια μπορεί να περιλαμβάνουν κοκκιωματώδεις νόσους Π.χ. φυματίωση, σαρκοείδωση ή ιστιοκυττάρωση - Χ. Άλλα αίτια περιλαμβάνουν λοιμώξεις και συγκεκριμένα μηνιγγίτιδα ή εγκεφαλίτιδα. Σπανιότερα μπορεί να προέρχεται από πίεση που ασκούν πάνω στην οπίσθια υπόφυση ανευρύσματα. Ακόμα πιο σπάνια μετά από εργώδη τοκετό λόγω καταστροφής της υπόφυσης και του υποθαλάμου στο σύνδρομο Sheehan. Ενδεχομένως, το άτομο να κατασκευάζει αυτοαντισώματα τα οποία καταστρέφουν την δραστική ουσία ΑVP και η οποία δεν μπορεί να δράσει.\n170 Άποιος διαβήτης 5/10 Επομένως, ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων που παρουσιάζουν άποιο διαβήτη μπορεί να οφείλεται σε αυτοάνοση κατάσταση. Ενδεχομένως, ένα 50-25% των ατόμων που παρουσιάζουν άποιο διαβήτη. δεν μπορεί να βρεθεί πραγματική αιτία και γι' αυτό τον λόγο η νόσος καλείται ιδιοπαθής. Για να προκύψει άποιος διαβήτης πρέπει η καταστροφή του ιστού να είναι μεγάλη τουλάχιστον το 9/10 των νευρώνων που παράγουν ΑVP. Συχνά όταν πρόκειται για άποιο διαβήτη που εμφανίζεται μετά το χειρουργείο και συγκεκριμένα μετά την αφαίρεση όγκων του υποθαλάμου ή αδενωμάτων της προσθίας υπόφυσης διακρίνουμε τρεις φάσεις.\n171 Άποιος διαβήτης 6/10 Την 1 η φάση που καλείται φάση της πολυουρίας μετά το χειρουργείο που συνήθως διαρκεί 7 ημέρες, την φάση της αντιδιούρησης που διαρκεί 2-14 ημέρες και χαρακτηρίζεται από άποιο διαβήτη και κατόπιν την φάση της επαναφοράς όπου το 50% των ατόμων επανέρχονται στα φυσιολογικά επίπεδα διούρησης και μόνο το 40% των ατόμων παρουσιάζει μόνιμο άποιο διαβήτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι εάν σε άτομα συνυπάρχει και ανεπάρκεια του προσθίου λοβού της υπόφυσης, η πολυουρία που παρατηρείται στον άποιο διαβήτη είναι μικρότερη και η κλινική εικόνα του άποιου διαβήτη δεν είναι τόσο εμφανής. Γενικά τα συμπτώματα χαρακτηρίζονται από μεγάλες ποσότητες υποτόνων ούρων, τα οποία αποβάλλονται (3-20 λίτρα το 24ωρο) ενώ παράλληλα χαρακτηριστικό είναι η δίψα των ατόμων και η αυξημένη πρόσληψη υγρών.\n172 Άποιος διαβήτης 7/10 Εφόσον είναι η δίψα επαρκής η ισορροπία μπορεί να παραμένει λόγω της αυξημένης πρόσληψης υγρών. Τα άτομα προτιμούν δροσερή λήψη υγρού ή πολλά υγρά με ανθρακικό. Με την διούρηση ακριβώς και επειδή τα ούρα είναι πάρα πολλά μπορεί να επέλθει διάταση και ατονία της κύστης, υδρονέφρωση ή υδροουρητήρας και σπάνια απώλεια καλίου. Στα παιδιά χαρακτηρίζονται από ενούρηση, διαταραχές του ύπνου και δυσκολία του σχολείου λόγω της μεγάλης δίψας και της μεγάλης αποβολής των ούρων. Στα μωρά μπορεί να παρατηρηθεί αφυδάτωση ή πυρετός και αδυναμία ανάπτυξης. Ο υποθαλαμικός άποιος διαβήτης πρέπει να διαφοροδιαγνωστεί από άλλες παθήσεις που προκαλούν πολυουρία.\n173 Άποιος διαβήτης 8/10 Συγκεκριμένα από τον σακχαρώδη διαβήτη, ο οποίος προκαλεί πολυουρία, σακχαρουρία και αυξημένο ειδικό βάρος των ούρων. Από τον υπέρπαραθυρεοειδισμό που προκαλείται από υπερασβεσταιμία και υπερασβεστιούρια. Από τον υπεραλδοστερισμό που χαρακτηρίζεται από υπέρταση και υποκαλιαιμία. Και από την χρονία νεφρική ανεπάρκεια που χαρακτηρίζεται από την αύξηση της ουρίας και της κρεατινίνης\n174 Άποιος διαβήτης 9/10 Ο θεωρητικός κίνδυνος του άποιου διαβήτου είναι η απώλεια καλίου και η θεωρητική βλάβη που μπορεί να επέλθει στα νεφρά. Επίσης ότι σε περίπτωση που έχουμε απώλεια της συνείδησης ακολουθεί υπερνατριαναιμία και αφυδάτωση. Και στα παιδιά κυρίως η αδυναμία ανάπτυξης, η διάταση της κύστης και των ουρητήρων λόγω της μεγάλης αποβολής νερού. Όταν πρόκειται να διαγνώσουμε τον άποιο διαβήτη τον οποίο χαρακτηρίσαμε ως υποθαλαμικό, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχει νεφρογενής άποιος διαβήτης που τα συμπτώματα είναι ίδια, η ΑVP που εκκρίνεται όμως δεν μπορεί να δράσει πάνω στο νεφρογενές σωληνάριο. Επίσης θα πρέπει να διαφοροδιαγνώσουμε την ψυχογενή πολυδιψία στην οποία και η ΑVP υπάρχει και δρα αλλά τα άτομα ψυχογενώς λαμβάνουν μεγάλη ποσότητα υγρών.\n175 Άποιος διαβήτης 10/10 Εφόσον γίνει πλήρης διαφορική διάγνωση, και αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει δευτερογενής αιτία για τον υποθαλαμικό άποιο διαβήτη και κυρίως μεταστάσεις από διάφορους άλλους όγκους που χρειάζονται ειδική θεραπεία τότε θα πρέπει να χορηγηθεί για τον ιδιοπαθή άποιο διαβήτη η DDAVP η οποία είναι η συνθετική μορφή της ΑVP που κυκλοφορεί στο εμπόριο και χορηγείται σε δόση 5-20 μg, μια η δύο φορές ημερησίως υπό την μορφή ρινικών ψεκασμών. Σπάνια να απαιτηθεί ενδομυϊκή χορήγηση αυτής της μορφής της DDAVP εάν δεν γίνεται απορρόφηση από το ρινικό βλεννογόνο. Σήμερα υπάρχει και AVP ως υπογλώσσιο δισκίο.\n176 Άλλες υποθαλαμικές παθήσεις 1/4\nΤο καλοήθες γλοίωμα της παιδικής ηλικίας και το σπάνιο κακοήθες γλοιοβλάστωμα της ενηλίκου ζωής είναι άλλη μια πάθηση που εστιάζεται στην υποθαλαμική περιοχή, στην περιχιασματική περιοχή. Οι δύο αυτές παθήσεις δεν έχουν τίποτα ακριβώς το κοινό πλην του τόπου όπου εγκαθίστανται και το ότι προκαλούν απώλεια της οράσεως συχνά δεδομένου ότι το γλοιοβλάστωμα είναι κακοήθες ενώ το γλοίωμα συνήθως καλοήθες. Ειδικά για την παιδική ηλικία η κλινική εικόνα του γλοιώματος εξαρτάται από το που βρίσκεται και από το πόσο εκτεταμένος είναι ο όγκος. Τα γλοιώματα μπορούν να χωριστούν σε δύο τοπογραφικές ομάδες, εκείνα που προσβάλλουν το οπτικό νεύρο και εκείνα τα οποία είναι ενδοκρανιακά αλλά δεν προσβάλλουν το οπτικό χίασμα.\n177 Άλλες υποθαλαμικές παθήσεις 2/4\nΕξαρτάται δε η παθολογία τους κατά πόσο προκαλούν συμπτώματα από τον υποθάλαμο. Και τα δύο μπορεί να προκαλέσουν στραβισμό και διαταραχές του οπτικού δίσκου. Πρόπτωση επίσης μπορούν να προκαλέσουν καθώς και διαταραχή των οπτικών πεδίων. Ανάλογα με την επιθετικότητα του όγκου μπορούν να προκαλέσουν αιμορραγία ή νέκρωση.\n178 Άλλες υποθαλαμικές παθήσεις 3/4\nΤα χιασματικά γλοιώματα είναι πολύ συχνά, πολύ πιο συχνά απ' όσο πιστεύαμε. Μπορεί να προκαλέσουν αμφοτερόπλευρο ή ετερόπλευρο απώλεια της οράσεως, στραβισμό, διπλωπία, οπτική ατροφία, νυσταγμό τόσο κατά την οριζόντια όσο και κατά την κυκλική φορά. Τα παιδιά τα οποία έχουν τέτοιους όγκους οι οποίοι είναι πολύ μεγάλοι μπορεί να προκαλέσουν υδροκέφαλο και συμπτώματα αυξημένης ενδοκρανιακής πιέσεως καθώς επίσης συμπτώματα πρώιμης ήβης, παχυσαρκία, νανισμό, υπερυπνία καθώς και άποιο διαβήτη.\n179 Άλλες υποθαλαμικές παθήσεις 4/4\nΤα γλοιώματα των οπτικών νεύρων και του χιάσματος και γενικά της υποθαλαμικής περιοχής μπορεί να συνδυάζονται και με σπάνια σύνδρομα όπως η νευρινωμάτωση. Επίσης τα γλοιώματα μπορεί να προκαλέσουν μια διαταραχή ιδίως στην παιδική ηλικία το οποίο καλείται διεγκεφαλικό σύνδρομο. Αυτό χαρακτηρίζεται από υπερβολική απώλεια βάρους παρότι η τροφή λαμβάνεται κανονικά είναι αρκετή και το παιδί μέχρι πρότινος μεγαλώνει κανονικά. Άλλα χαρακτηριστικά του διεγκεφαλικού συνδρόμου είναι η υπερδραστηριότητα, υπόταση, υπογλυκαιμία, ωχρότης, νυσταγμός, ωχρότητα του οπτικού δίσκου, σπασμοί γέλωτος καθώς και πρώιμη ήβη. Το σύνδρομο δεν είναι συχνό αλλά απαιτεί θεραπεία του γλοιώματος και αφαίρεση κατά το δυνατόν αυτού.\n180 Κρανιοφαρυγγιώματα 1/4 Τα κρανιοφαρυγγιώματα είναι όγκοι οι οποίοι προέρχονται από κατάλοιπα της επιδερμοειδούς κύστης του θυλάκου του Rathke στην περιοχή του μίσχου κυρίως (στην περιοχή δηλαδή της υπόφυση ς και του υποθαλάμου) και ανάλογα με την προέκτασή τους προσβάλλουν, είτε το ένα είτε το άλλο όργανο είτε και τα δύο μαζί. Κυρίως προσβάλλουν τον υποθάλαμο. Περιλαμβάνουν μη κυστικά στοιχεία αλλά και κύστεις ποικίλου μεγέθους εντός των οποίων υπάρχει νεκρωτικός ιστός και κρύσταλλοι χοληστερόλης. Συχνά πυκνά ασβεστοποιούνται και έτσι είναι εμφανέστατα ακτινολογικά. Η αποτιτάνωση είναι ένα βοηθητικό διαγνωστικό σημείο. Τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελούν μόνο το 3% των ενδοκρανιακών όγκων και το 15% των όγκων της παιδικής ηλικίας. Είναι βέβαια πιο συχνοί στα παιδιά.\n181 Κρανιοφαρυγγιώματα 2/4 Η συμπτωματολογία τους εξαρτάται τόσο από την θέση τους όσο και από τον όγκο τους. Συχνά, παρατηρείται προοδευτική απώλεια της οράσεως ή ελλείμματα των οπτικών πεδίων. Μπορεί να συνυπάρχει κεφαλαλγία, εμετός, υδροκέφαλος, συμπεριφεριολογικές αλλαγές των παιδιών, παχυσαρκία, διαταραχή της ανάπτυξης, άποιος διαβήτης λόγω παρεμπόδισης της υποθαλαμικής λειτουργίας και αναστολή της εισόδου στην εφηβεία. Επίσης, μπορεί να υπάρχει αύξηση ενδοκρανίου πιέσεως, οίδημα της οπτικής θηλής, οπτική ατροφία του νεύρου, καθώς επίσης και άλλα συμπτώματα πιέσεως του υποθαλάμου ή της υπόφυσης.\n182 Κρανιοφαρυγγιώματα 3/4 Συχνά πυκνά διαγιγνώσκονται στην αξονική ακτινογραφία. Η αξονική εδώ είναι καλύτερη από την μαγνητική δεδομένου ότι ανιχνεύει την αποτιτάνωση, εφόσον υπάρχει, πιο εύκολα από την μαγνητική. Όσο μεγαλύτερο είναι το άτομο το οποίο εμφανίζεται με το κρανιοφαρυγγίωμα τόσο πιο έντονο είναι το έλλειμμα του οπτικού πεδίου ή της οπτικής οξύτητας. Στους ενήλικες με κρανιοφαρυγγιώματα, η αποτιτάνωση μπορεί να μην είναι λιγότερο εμφανής. Η θεραπεία περιλαμβάνει απομάκρυνση χειρουργική κατά το μάλλον ή ήττον του μεγαλύτερου ποσοστού του όγκου και μετεγχειρητική ραδιοθεραπεία.\n183 Κρανιοφαρυγγιώματα 4/4 Πολλές φορές δεν είναι εφικτό να απομακρυνθεί ολόκληρος ο όγκος οπότε η χειρουργική επέμβαση περιλαμβάνει την κατά το δυνατόν αφαίρεση του όγκου. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των κρανιοφαρυγγιωμάτων είναι ότι κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης όπως όλα τα αδενώματα της πρόσθιας υπόφυσης και τα μηνιγγιώματα μπορεί να αυξηθούν σε μέγεθος.\n184 Αραχνοειδής κύστη Πολλές φορές αναδιπλώσεις ιστού μπορεί να κατακρατήσουν εγκεφαλονωτιαίο υγρό στις περιοχές του υποθαλάμου και να δημιουργήσουν αραχνοειδείς κύστες οι οποίες συχνά εμφανίζονται στην χιασματική και περιχιασματική περιοχή αλλά και στο έδαφος της 3ης κοιλίας και συχνά, άλλοτε πιέζουν το χίασμα, άλλοτε τον υποθάλαμο δίνοντας συμπτώματα υπολειτουργίας οπισθίου λοβού της υπόφυσης και άλλοτε πρώιμο ήβη. Αμφοτερόπλευρος ημιανοψία, οπτική ατροφία, πονοκέφαλοι και πανυποφυσισμός έχει περιγραφεί με τις υπαραχνοειδείς κύστεις.\n185 Δυσγερμίνωμα 1/2 Πρωτογενή δυσγερμινώματα πάνω από το τουρκικό εφίππιο (καλούνται και άτυπα τερατώματα) είναι σπάνιες παθήσεις της περιοχής του χιάσματος και του υποθαλάμου αλλά λίγο ως πολύ αποτελούν ειδικά κλινικά σύνδρομα. Αυτοί οι όγκοι προέρχονται από κύτταρα της περιοχής της 3ης κοιλίας και κυρίως του προσθίου μέρους της και μοιάζουν με τερατώματα της επιφύσεως. Η κλασική τριάδα συμπτωμάτων αποτελείται από άποιο διαβήτη, έλλειμμα του οπτικού πεδίου και υποφυσισμό.\n186 Δυσγερμίνωμα 2/2 Συνήθως τα δυσγερμινώματα εμφανίζονται στην 2η δεκαετία της ζωής και πλήττουν εξίσου το ίδιο άντρες και γυναίκες. Τα άτομα δεν αναπτύσσονται καλά, η ακτινογραφία τουρκικού εφιππίου συνήθως είναι φυσιολογική. Η θεραπεία τους είναι χειρουργική κυρίως όσο μεγαλύτερο μέρος του όγκου αφαιρεθεί και κατόπιν ραδιοθεραπεία που οδηγεί σε πολύ καλά αποτελέσματα. Εφόσον έχει προέλθει άποιος διαβήτης ή υποφυσισμός ο οποίος παραμένει μόνιμος χρειάζεται πλήρης αποκατάσταση με θεραπεία υποκαταστάσεως των αναλόγων ορμονών.\n187 Σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου 1/6\nΤο σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου οφείλεται συνήθως σ' έναν συνδυασμό ατελούς διαφράγματος του τουρκικού εφιππίου και πιέσεως του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Ανοίγματα στο διάφραγμα είναι συχνά. Συχνά πυκνά, μελέτες έχουν δείξει ότι ανοίγματα μεγαλύτερα των 5 χιλιοστών βρίσκονται στο 40% των ατόμων . Το τουρκικό εφίππιο χαρακτηριστικά στην πάθηση είναι αποπεπλατυσμένο αλλά φαίνεται κενό ακόμα κι αν είναι σε φυσιολογικό μέγεθος.\n188 Σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου 2/6\nΥπάρχει πρωτοπαθές σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου το οποίο συμβαίνει αυθορμήτως και μπορεί να συνδυάζεται με αραχνοειδείς κύστεις ή έμφρακτο του διαφράγματος ή έμφρακτο της υπόφυσης. Το δευτερογενές κενό τουρκικό εφίππιο ακολουθεί συνήθως χειρουργική θεραπεία της υπόφυσης ή ραδιοθεραπεία. Σπανίως αλλά συμβαίνει να υπάρχουν σε συνδυασμό με σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου, διαταραχές των οπτικών πεδίων, υποφυσισμός κεφαλαλγίες καθώς και ρινόρροια εγκεφαλονωτιαίοu υγρού.\n189 Σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου 3/6\nΜελέτες κλινικών και ακτινολογικών χαρακτηριστικών του συνδρόμου του κενού τουρκικού εφιππίου έχουν ανακαλύψει τα εξής χαρακτηριστικά. Συνήθως πλήττει άτομα τα οποία είναι θήλεος φύλου και συνήθως παχύσαρκα ηλικίας ετών με μέση ηλικία γύρω στα 50. Η κεφαλαλγία είναι ένα συχνό φαινόμενο. Συχνά δεν υπάρχει διαταραχή του οπτικού πεδίου λόγω συμπιέσεως του χιάσματος. Συνήθως στις ακτινογραφίες εμφανίζεται ένα διατεταμένο τουρκικό εφίππιο και σ' ένα 13% των ασθενών υπάρχει ένδειξη εγκεφαλικού ψευδοόγκου.\n190 Σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου 4/6\nΠερίπου τα 2/3 των ασθενών έχουν ομαλή φυσιολογική υποφυσιακή λειτουργία, μόνο το 1/3 που παραμένει δείχνει ενδοκρινικές διαταραχές και συνήθως διαταραχές στην έκκριση της αυξητικής, των γοναδοτροφινών, της θυρεοειδοτρόπου καθώς και σπανιότατα πανυποφυσισμό. Άλλες μελέτες έδειξαν ότι αρκετοί με συνδρομή κενού τουρκικού εφιππίου είχαν διαταραχές της οράσεως διπλωπία, μικρωπία, ενώ άλλοι παρατήρησαν ότι συχνά παρατηρείται συνδρομή κενού τουρκικού εφιππίου μετά την εγκυμοσύνη λόγω πιθανής διατάσεως του τουρκικού εφιππίου στην διάρκεια αυτής.\n191 Σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου 5/6\nΔευτερογενώς το κενό τουρκικό εφίππιο συμβαίνει μετά από χειρουργική θεραπεία ή ραδιοθεραπεία όπου συνήθως συμφύσεις μεταξύ της κάψας του όγκου ή του διαφράγματος και των νεύρων και του χιάσματος επισυμβαίνουν. Όσο περισσότερο τραβιούνται αυτές οι συμφύσεις τόσο περισσότερο το κενό τουρκικό εφίππιο φαίνεται να παρασύρει το χίασμα και τα διάφορα νεύρα προς τα κάτω ώστε να ακολουθούν διάφορες οπτικές ανωμαλίες.\n192 Σύνδρομο κενού τουρκικού εφιππίου 6/6\nΥπάρχει πιθανότητα διορθώσεως του τουρκικού εφιππίου χειρουργικώς αλλά αυτό εξαρτάται ανάλογα από την κλινική κατάσταση του ασθενούς. Υπάρχει περίπτωση η συνδρομή κενού τουρκικού εφιππίου να συμβεί στην παιδική ηλικία σε συνδυασμό με πολλαπλές άλλες συγγενείς ανωμαλίες συμπεριλαμβανομένου και ενός σπανίου συνδρόμου που καλείται σύνδρομο De Morsier.\n193 Επίφυση Οι συχνότεροι όγκοι που απαντούν στην επίφυση (κωνάριο) είναι τα πινεαλώματα. Στους άρρενες συνδυάζονται με πρώιμη ήβη Χρειάζονται διάγνωση και χειρουργική εξαίρεση και ακτινοθεραπεία.\n194 Εικόνες υποφυσιακής παθολογίας\n195 Υποφυσιακό μικροαδένωμα\n“Adenome hypophyse”, από Yakafaucon διαθέσιμο με άδεια CC BY 3.0\n196 Μακροαδένωμα σε ασθενή με μεγαλακρία\n“Acromegaly pituitary macroadenoma”, από Stevenfruitsmaak διαθέσιμο με άδεια CC BY 2.0\n197 Μεγαλακρικό και υγιές χέρι\n“Acromegaly hands”, από Stevenfruitsmaak διαθέσιμο με άδεια CC BY 2.0\n198 Πάχυνση δέρματος σε μεγαλακρικό ασθενή\n“Browprotrusion”, από CSvBibra διαθέσιμο ως κοινό κτήμα\n199 Διαταραχές στόματος και οδόντων στην μεγαλακρία\n“Acromegalyteethgapping”, από CSvBibra διαθέσιμο ως κοινό κτήμα\n200 Συνδρομή κενού τουρκικού εφιππίου\n“Empty Sella MRT T2 sag 002” από Hellerhoff διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\n201 “Tumor Pineocytoma1” από Tdvorak διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\nΕπιφυσίωμα 1/3 “Tumor Pineocytoma1” από Tdvorak διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\n202 “Tumor Pineocytoma2” από Tdvorak διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\nΕπιφυσίωμα 2/3 “Tumor Pineocytoma2” από Tdvorak διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\n203 “Tumor Pineocytoma3” από Tdvorak διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\nΕπιφυσίωμα 3/3 “Tumor Pineocytoma3” από Tdvorak διαθέσιμη με άδεια CC BY-SA 3.0\n204 “Craniopharyngioma1” από Filip em διαθέσιμη με άδεια CC BY 2.0\nΚρανιοφαρυγγίωμα 1/2 “Craniopharyngioma1” από Filip em διαθέσιμη με άδεια CC BY 2.0\n205 “Craniopharyngioma2” από Filip em διαθέσιμη με άδεια CC BY 2.0\nΚρανιοφαρυγγίωμα 2/2 “Craniopharyngioma2” από Filip em διαθέσιμη με άδεια CC BY 2.0\n206 Τέλος Ενότητας\n208 Σημείωμα Αναφοράς Copyright Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Αθήνας, Μαρία Βενετίκου Μαρία Βενετίκου. «Παθολογία Ενδοκρινών Αδένων. Ενότητα 9: Ενδοκρινικό σύστημα - Παθολογία Υπόφυση – Υποθάλαμος – Επίφυση». Έκδοση: Αθήνα Διαθέσιμο από τη δικτυακή διεύθυνση: ocp.teiath.gr.\n209 Σημείωμα Αδειοδότησης\n210 Επεξήγηση όρων χρήσης έργων τρίτων\n211 Διατήρηση Σημειωμάτων\n212 Χρηματοδότηση Το παρόν εκπαιδευτικό υλικό έχει αναπτυχθεί στo πλαίσιo του εκπαιδευτικού έργου του διδάσκοντα. Το έργο «Ανοικτά Ακαδημαϊκά Μαθήματα στο ΤΕΙ Αθηνών» έχει χρηματοδοτήσει μόνο την αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού υλικού. Το έργο υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους.\nΚατέβασμα ppt "Υπόφυση και επίφυση “Illu pituitary pineal glands”, από Fuelbottle διαθέσιμο ως κοινό κτήμα."