“ကဲ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ……………… ဟင်။´´ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » “ကဲ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ……………… ဟင်။´´\n“ကဲ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ……………… ဟင်။´´\nမန္တလေးမှာ မနေ့က ငွေကျပ် ၁၅၀ဝ တန် မိုဘိုင်းဖုန်းကဒ်တွေ ရပ်ကွက်၊ မြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတွေမှာ အစိုးရက တန်းစီပြီး မှတ်ပုံတင်၊ သန်းခေါင်စာရင်း(အိမ်ထောင်စုစာရင်း) ပြကာ ဦးရာလူစနစ်နဲ့ ရောင်းပေးတယ်၊ ရောင်းပေးတဲ့ကဒ်အရေအတွက်ထက် ဝယ်လိုသူဦးရေက များပြားနေတာ တွေ့ရတယ်။ ငွေကျပ် ၁၅၀ဝ နဲ့ ဆင်းကဒ်(မိုးဘိုင်းဖုန်းကဒ်) ရမယ်ဆိုတော့ လိုချင်ကြတဲ့သူ တွေများတာပေါ့။ ဟိုးတုန်းကဆို အိမ်မှာဖုန်း တပ်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ အတော်မလွယ်ရေးချ မလွယ်တဲ့ကိစ္စလေ။ နောက်ပိုင်း ဆယ်လူလာဖုန်းတွေ၊ လက်ဆွဲခြင်း ဖုန်းတွေ၊ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေ ပေါ်ခဲ့ပေမယ့် အစိုးရထုတ်ရောင်းဈေးတင် ဆယ်ဂဏန်းကျော် သိန်းချီနေခဲ့ကြတာကိုး။\nဒါကြောင့်လည်း ငွေကျပ် ၁၅၀ဝ နဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်းကဒ်ကိုရောင်းပေးမယ်ဆိုတော့ အိမ်မက်မက်လိုက်ကြတာ ဒု နဲ့ ဒေး ပေါ့။ ဒါပေသည့် တကယ်တမ်း စတင်ရောင်းပြီလည်းဆိုရော ခွဲတမ်းနဲ့မို့ မဲနှိုက်ရောင်းတဲ့မြို့ကရောင်း၊ ဦးရာလူစနစ် တန်းစီစေပြီးရောင်းတဲ့မြို့ကရောင်းနဲ့ အစိုးရက အဲလိုစနစ်တွေဖော်ဆောင်လိုက်ရော မနေ့က မန္တလေးမှာ ထို မိုဘိုင်းဖုန်းကဒ် ဈေးကွက်တစ်ခု အခုလိုဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရရှိတဲ့ အစိုးရရောင်းဈေး ငွေကျပ် ၁၅၀ဝ ဖုန်းကဒ် ပြန်ရောင်းရင် ဖုန်းဆိုင်တစ်ချို့က ကျပ် ၃၀၀၀ဝ နဲ့ကောက်ဝယ်ပြီး၊ အဲ ဒီဖုန်းဆိုင်တွေ ငွေကျပ် ၅၀၀၀ဝ နဲ့ ပြန်ရောင်းကြပါတယ်တဲ့။ ကဲ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ……………… ဟင်။\nခေတ်အဆက်ဆက် တန်းစီး၊ မဲနှိုက်စနစ်ကို မြန်မာပြည်က ဘယ်အစိုးရဘဲဖြစ်ဖြစ် ပျောက်ပျက်မသွားစေဘဲ ရိုးရာအမွေအနှစ်အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စဲမို့ ဂုဏ်ယူရမှာလား ပရိတ်သတ်ကြီးရေ ပြောပါအုံးလို့ ………..။\nဒါ တမဝါရမ ရှနစ် လို့ ထော်ဒလားဟင်???\nတမဒဂျီး ကောင်းမှုလား ???\nကန်တော့ပါတယ် ကိုခ။ မနေ့ကတည်းက ဖတ်ပြီး စိတ်တိုနေလို့ပါ။\nKZ ရေ မြန်မာပြည်သူမှန်ရင် သည်းခံလော့ သည်းခံလော့ ငါရှင် ။ ဒါလည်း ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်ပေးခဲ့တဲ့ စကားဖြစ်ပေတည်း။\nငါတို့ စနစ်မပြောင်းသေး အရင်လိုဘဲ ဆိုတာကို ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ကြီး သက်သေပြပေးနေတာလား။\nတစ်ခုခုပါဘဲ ကိုခ ရေ။\nဒီလိုလူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား မဖယ်နိုင်သ၍ကတော့ ထူးမခြားနားပါတ်ပျိုး ကိုသာ ငြီးနေပါတော့။\nမဆလတခေတ်လုံးနဲ့.. နဝတ..နအဖတခေတ်လုံး.. စစ်သားတွေအရပ်အလုပ်တွေထဲသိပ်ထည့်လာလိုက်တာ.. အခု.. မန်နေဂျာ..စာရေးစာချီအဆင့်ထိ..စစ်သားတွေရောက်ကုန်တာမို့.. အဲဒီဘာမှမတတ်တဲ့သူတွေက.. အတတ်ဆုံးတွေဖြစ်ပြီး. သူတို့ဖယ်လိုက်ရင်.. ဘာဘာဘာမှ..ပိုမတတ်တဲ့သူတွေပဲ.. ကျန်တော့တာ..\nအစိုးရမှာ.. တကယ်တတ်သိ.. စေတနာရှိတဲ့ဝန်ထမ်းမကျန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ..။\n၂၀၁၅မှာ.. ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အစိုးရဖွဲ့နိုင်ခဲ့ရင်တောင်.. သူ့မှာ လူမရှိတာမို့.. မဖြစ်ရေးချမဖြစ်…\nအာဖရိကနို်ငငံတချို့လို.. အင်္ဂလန်..ဥရောပကလူတွေကို.. လစာမြက်မြက်ကလေးပေးပြီး.. အစိုးရအုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းထဲ.. ခေါ်ခိုင်းထားရမယ့်ဘဝဖြစ်လို့နေပါပြီ..\nဒီလောက်ကြီးတော့ မဆိုးပါဘူး သူကြီးရယ်။\nNLD မှာ နဲ့ အသက်ငယ်ငယ် နောက်တက်တွေကိုတော့ မသိဘူး။\nကျွန်မတို့ အရွယ်ထဲမှာတော့ အင်မတန်တော်တဲ့၊ လုပ်နိုင်တဲ့ သူတွေ မြန်မာပြည်ထဲမှာ ချောင်ထိုးခံ ထားရတာအများကြီးပါ။\nတစ်ချို့ စစ်တပ်ထဲမှာတောင် ရှိပါတယ်။\nအများစုကတော့ အကြောက်တရားနဲ့ ပါးစပ်ပိတ် နေနေကြတာများတယ်။\nသူတို့ကလဲ လူတန်းစေ့ နေနိုင်နေတာကိုး။\nအရီးရေ သိတော့သိပေသိ မသိချင်ယောင်ဆောင်သူရယ်…… ဆို သလိုနေမှာပေါ့။\nခေတ်အဆက်ဆက် အစိုးရတိုင်း တန်းစီ စနစ်ဖြစ်လေကြိုက်လေနေမယ်ထင်တယ်။\nကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က သမဝါယမ မှာ အိမ်ထောင်စု စာအုပ်နဲ့ ဆီ ဆန် ဆပ်ပြာ စတာတွေအတွက် တန်းစီခဲ့ရတယ် ( မဆလ ခေတ်ပေါ့ )\nပြီးတော့ ကုန်တိုက်တွေမှာ လူသုံးကုန်ပစ္စည်းရဖို့ တန်းစီပြီး ဝယ်ခဲ့ရတယ် ( မဆလ ခေတ် )\nအဲ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့ ရဝတ ရုံးမှာ ဆန်တွေ စာအုန်းဆီတွေ ဝေလို့ တန်းစီခဲ့ရပြန်တယ်။ ( နဝတ တက်ပြီး သိပ်မကြာမှီပေါ့ )\nနောက်ပြီး မန်းရောက်တော့ ဆိုင်ကယ်လေးဓာတ်ဆီထဲ့ဖို့ ဆီဆိုင်မှာ တန်းစီရပြန်တယ်။ ( နဝတ ခေတ် )\nဟော အခု ဒီမို အစိုးရခေတ်ကြပြန်တော့ မပျောက်နိုင်သေးဘဲ တန်းဖိုးနည်း ဖုန်းကဒ်အတွက် တန်းစီ ကြစေတဲ့လေ။\nခေတ် အဆက်ဆက် တန်းစီလျှက် ပေါ့ဗျာ။\nအဲ ဒါပေမယ့် တန်းစီ ကို ပြောင်းပြန်လုပ်လို့ စီတန်း လှည့်လည်တာကြတော့ အမုန်းပွားပြန်ရော အရီးရေ။\nသူဂျီးမင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆို စစ်ကြိုခေတ်က ငိုချင်းငြီးသလို ငြီးရတော့မယ်နော်၊\nဒို့ မြန်မာပြည်ကြီးတော့ ရေစုန်မျောပါပေါ့လေ……..\nအဲဒီ..”တန်းစီ”..”စီတန်း” အိုင်ဒီယာနဲ့.. ကာတွန်းဆွဲဖို့ကောင်းတယ်..\nကျွန်တော်တို့ရဲ့ဆု့ပေါင်းများစွာရခဲ့တဲ့(သံမတ)အဓိပါယ်မသိ. တဲ့ လူကြီးကို ဝိုင်ပြီးကျေးဇူးတင်လိုက်ပါဦး။ သာဓု သာဓု သာဓု\nကျွန်တော့် အမြင်ကတော့ ဒါကြီးကို နဲနဲလေးမှ သဘောမကြဖူး……\nGSM တွေပေးရမှာကို CDMA800 ပေးတဲ့ကိစ္စ ကတည်းက စပီး သဘောမကျတာ…..\nလူတွေကလည်း အင်တာနက် ၂၄ နာရီကို Data Plan နဲ ့ပေးမယ့် ကိစ္စ….\nမလုပ်ပါနဲ ့ဆိုပီး ဝိုင်းကန် ့ကွက်တယ်…… အခုဆို Data Switch တွေ ပိုင်ရဖွင့်ရ အားကြီး ဇယားရှုပ်တယ်……\nCDMA800 ကို စပေးကတည်းက ကန် ့ကွက်ရမှာကိုး ဘယ်သူမှ မကန် ့ကွက်ဖူး……\nတုံးတယ်လို ့ပြောလည်း ခံရမှာပဲ……….\nညံ့ကြေးလို ့ပြောလည်း ခံရမှာပဲ…………….\nHuawei ကုပ္မဏီကြီးကို လုပ်ကျွေးတယ်ဆိုလည်း မမှားဖူး……\nရှင်းရှင်းပြောရရင် အခုလိုဖြစ်လာတာကို နဲနဲလေးမှ မအံ့ဩဖူး……\nအစိုးရကလည်း ပိုက်ဆံမရှိ လို့GSM တိုင်တွေ ထပ်မစိုက်နိုင်သေးလို ့…….\nCDMA800 ကို CDMA450 ထဲ ထည့်သုံးပီး သုံးကြလို ့ပဲပြောမှာပေါ့……\nGSM ငါးတိုင်လောက် စိုက်ရရင် CDMA တတိုင်ဆို ရနေပီကိုး…….\nပီးတော့ ဖုန်းခွံကလည်း ထောက်ပံမယ့်သူရှိလို ့……………………….\nဒါကြီးက ဖြစ်ကို မဖြစ်ခဲ့သင့်တာပါ………..\nကိုတိမ်မည်း ရေ အခု ၁၅၀ဝ CDMA က အရင် CDMA တွေရဲ့ တာဝါတိုင်စနစ်နဲ့ မတူဘူးတဲ့။\nသူရဲ့လှိုင်းက သီးခြားဆိုဘဲ။ ၁၅၀ဝ CDMA လိုင်းမိတဲ့ဒေသတိုင်းမှာ ယခင် CDMA တာဝါမရှိရင် မမိပါဘူးလို့ သိရပါကြောင်းဗျ။ ဖုန်းလိုင်းအမျိုးအစား များစွာသုံးသော မြန်မာနိုင်ငံလို့ အာစီယံမှာ ဂုဏ်ယူစရာတောင် ဖြစ်နေပါပြီလေ။\nနောက်တစ်ခုစဉ်စားမိတာက ၁၅၀ဝ ဈေးဆိုတော့ လူတန်းစားမရွှေးနောင်ကိုင်နိုင်လာမယ်လေ။\nအဲဒီမှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့ ဖုန်းလိုင်းတွေဒေါင်းချင်ရင် သီးခြားဝေ့နဲ့ ရပ်တည်လို့ ထို ၁၅၀ဝ နဲ့ဆိုင်တဲ့ switch တွေဘဲ ပိတ်လိုက်ရင်ရပြီလေ အဲလို အဲလို တွေများနဲ့များ……..။\nအခု ဖုန်းရောင်းတဲ့အစီအစဉ်ကို ဆက်သွယ်ရေးကမလုပ်ဘဲနဲ့ ပြည်နယ်၊တိုင်းဒေသကြီး အစိုးရတွေကို ချပေးတယ်\nဒါကိုက နေရင်းထိုင်ရင်း အလုပ်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သလိုပဲ\nဘယ်သူမဆို ဝယ်နိုင်တဲ့ဈေးနဲ့ ချပေးပြီးတော့ လုံလောက်အောင်လဲ မထုတ်နိုင်၊ လိုင်းလဲ ချဲ့မပေးနိုင်ဘူး\nဒါကြောင့် ခွဲတမ်းစနစ်တွေနဲ့ ပေးရတဲ့အခါ မဲတွေ၊ တန်းစီရတဲ့စနစ်တွေ မထည့်ဘဲနဲ့ ရောင်းဖို့နည်းက ရှာမရတော့ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။\nဒါတွေကို တကယ်လုပ်နိုင်မယ့် ဝယ်လိုအားနဲ့လောက်အောင် ဖြည့်ပေးနိုင်မယ့် provider တစ်ခုခုကိုလွှဲပေး\nအခုလဲ provider တွေ ခေါ်နေတာပဲကို\nဒါဆို ပြဿနာ သိပ်မရှိတော့ဘူး ဖြစ်သွားမယ်\nအခု လုပ်ပုံက ရှိတာနဲ့ ဖြစ်သလို လုပ်ပေးပုံ ပေါက်နေတယ်\n(အခု လုပ်ပုံက ရှိတာနဲ့ ဖြစ်သလို လုပ်ပေးပုံ ပေါက်နေတယ်)\nအခုမှ သိတာလား ကိုမာဃရေ ၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ သိခဲ့တာကြာပေါ့ကွယ်။\nစေတနာလေးများ ထည့်မလားလို့ စောင့်ကြည့်နေမိတာပါဗျာ\nအဲဒီလူတွေ စိတ်ရင်းကို မကောင်းဘူး :chee:\nဘာတွေလဲဂျာ.. ခင်ညားတို့က တူများဆိုတယ်ပြောချင် ကြတာဂိုး\nခုဟာက အနော်တို့ ပြည်တူတွေ အတွက် ဂွင်ရအောင် ဖန်ပေးလိုက်တာဂျ..\nတူတို့က အတားစားလို့ဝတွားလို့ မင်းတို့ဒွေ အရိုးကိုက်ကြဒဲ့..\nတမဒဂျီးစေတနာကို အတိအမှတ်လေးတော့ ပြုကြပါကွယ်ရို့\n၁၅ဝဝ ကို ၃ဝဝဝဝ နဲ့ရောင်းတော့လဲ ဘာဖြစ်လဲ ၁၇ဝဝဝဝ တောင် သက်သာနေသေးတယ်..\nဆြာအုပ်ရေ အတော်လုပ်ပါ၊ အဲလို တိုးစားတဲ့ဟာ ခေတ်အဆက်ဆက်ရှိပေတာကို သတိမပြုမိလိုက်ဘူးဗျ။\nအစက ၅၀၀ဝ တန်ဖုန်းလိုချင်လှချည်ရဲ့ဆို\n၁၅၀ဝ ဆိုရင် အဆင်မပြေမှာစိုးလို့\nကိုခင်ခရယ် အဲဒါကတစ်ကယ်ကြီးလား ……။ ကျနော်တောင် တန်းစီးပြီးရောင်းလိုက်ချင်သေး….။ ကျနော်တို့ဆီမှာတော့ အဲဒိ 1500 ဖုန်းကိုစိတ်မဝင်ဟားဖူးဗျ….။ နှစ်သိန်းတန်ဖုန်းကိုပဲ တစ်သိန်းနှစ်သောင်းနဲ့ တစ်သိန်းခွဲကြားထားပြီး အရောင်းအဝယ်ဖြစ်နေတယ်…….။ 1500 ဖုန်းက ပရီပိတ် ကဒ်ပလည်း သီးသန့်ဝယ်ရမှာ တစ်လ နှစ်ထောင့်ငါးရာဖိုးမှမသုံးရင် ပိတ်ဦးမှာ ပြီးတော့ ဒီမှာ အတင်းစကားဖြစ်နေတာက အဲဒါ ဦးပိုင်က လုပ်တာတဲ့ ဦးပိုင်ဖုန်းတဲ့ ဒါကြောင့် ကိုင်ချင်တဲ့သူသိပ်မရှိကြဘူး…။\nကိုနေဝန်းနီရေ အမှန်သတင်းပါဗျ။ တကယ်ပါ။\n25.4.2013 တန်ခူးလပြည့် နေ ့လည် ၃နာရီခန် ့အချိန် တွင်\n၂၆လမ်း ၈၂လမ်း SYတိုက်ခန်းအောက်နားတွင် ၁၅၀ဝကျပ်တန် ဆင်းကဒ် ဝယ်ဈေးမှာ ရသောင်းကျပ်\nကိုပေရေ ဟုတ်လား ဈေးကလည်းကောင်းပ။ မနေ့က ကျွန်တော်တို့ဘက် ၆၂ လမ်းက ဆိုင်မှာ ငါးသောင်းနဲ့ ရောင်းနေလို့လေ။\nလိုအပ်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ သဘောပေါ့ဗျာ . . ။ ကံစမ်းကြတာ ပေ့ါ . . ကံကောင်းတော့လဲ 1500 ရင်းပြီး 30000 ရတော့ . . . မိသားစု လိုတာလေးဖြည့်ဝယ်ရတာပေါ့။ ဘာပဲ ပြောပြော နေရင်းထိုင်ရင်း 28500 ရတာတော့ မနည်းဘူး ပေါ့။ နောက်လ . . နောက်လ တွေမှာတော့ အဲ့လောက် ပေါက်ဈေး မရှိတော့ပဲ . . သွေးအေးသွားကြတော့မှာပါ။\nကိုလုလင်ရေ အမှန်ပါဘဲ ပေါ်ဦးပေါ်ဖျားရယ်။ လိုချင်သလောက်မရနိုင်သေးတာရယ်က\nဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အဲ့လိုလုပ်တာလဲဆိုတာ ဉာဏ်မမီပေမယ့်… 1500 တန် ထွက်တယ်ဆိုတဲ့ နာမည် လိုချင်တာနဲ့ပဲ လုံလောက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခင် ဒီလိုမျိုးလုပ်လိုက်တာကတော့.. -င်မနိုင်ဘဲ ပဲကြီးဟင်းစား သလို ဖြစ်နေတယ်… အချစ်မခံရဘဲ တောက်မြင်ကတ်ခံရတယ်..\nကန်တော့နော်..လေးလေး… စိတ်ထဲ နည်းနည်းချဉ်လို့…\nမွဲတဲ့ တိုင်းပြည်မှာ နေမိတဲ့အပြစ်လို့သာ ခံယူလိုက်ကြပါတော့။\n65လမ်း သိပ္ပံလမ်းနားက ရပ်ကွက်မှာတော့ ယူမယ့် သူမရှိလို့ တဲ့ဗျား။\nမလိုတဲ့သူ က မဝယ်ဘဲ နေရင် လိုချင်တဲ့လူက အမြတ်ပေးစရာ မလိုဘူးပေါ့။\nအခုဟာက အားလုံးမပေးနိုင်ဘဲ စပေးလိုက်တော့ မလိုအပ်တဲ့သူ က ပြန်ရောင်းစားလို့ ရအောင်\nတကယ်လိုတာက တော့ အစိုးရ ဘက်ကလဲ လို တယ် ပြည်သူဘက်က လဲ လိုတာပါဘဲ။\nမြန်မာနိုင်ငံက ဆင်းကဒ် ချပေးတာ ဈေးလေးကတော့ နှစ်သက်စရာပါ….\nဝယ်လို့မရဘူးဆိုတော့ ဘာလုပ်မလည်း….. ရတယ်ပဲ ထားအုံး\nဟန်းဆက် ကဇယားရှုပ်ပြန်တယ်… ဂျီဟန်းဆက်ဆိုတာတော့ ပေါးတာကို…\nအဲ့သလို ဆင်းကဒ်ချပေးဖို့ စီစဉ်သူများကို မောင်မိုဘိုင်းမှ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေဖြင့်….\nမြန်မာငွေ ၁ သိန်းအထက် တန်တဲ့ ဟန်းဆက်တွေကို မြန်မာငွေ တစ်ရာ့ ငါးဆယ်နဲ့\nရောင်းချပေးပါမယ်…. အတည်ပြောတာပါ…. မြဝတီက မောင်မိုဘိုင်းရဲ့ ဆိုင်မှာ\nအိမ်ထောင်စုဇယား၊ မှတ်ပုံတင်မူရင်း၊ မွေးစားရင်း၊ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ကြောင်း\nရဲစခန်းထောက်ခံချက်၊ ရပ်ကွက်ထောက်ခံချက် များအပြည့်အစုံယူပြီး….\nမှတ်ချက်။ ။ လက်ရှိ ၁၅၀ဝ တန်ဆင်းကဒ် အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်သူများသာ။\nအများနဲ့မတူ တမူထူးခြားတာ ….\nဒါတောင် ဂုဏ်မယူချင်သေးဘူးလား။ :buu:\nပိုစ့်တက်လာကတည်းက ဖတ်ဖြစ်သဗျ…မန့်မယ် မန့်မယ်နဲ့ မန့်ဖြစ်တာ..\nနောက်ပြီး ပိုစ့်ပါ အကြောင်းအရာ နဲ့ပတ်သတ်လို့ အခြားသော ရှုထောင့်တွေကလည်း\nတခြားနေရာတွေကနေ အမျိုးမျိုး ဖတ်ရသဗျ…။ အဲ့ဒါလည်း မန့်မယ် မန့်မယ်နဲ့ …\nခုတော့ အတော်လေး စုံလာတဲ့ ကောမန့်တွေကို ဖတ်ရင်း မန့်လိုက်တာ\nဈေးနှုန်းကိစ္စ နဲ့ ပါတ်သတ်လို့ ..ဒီနေရာမှာ ဆြာအုပ်နဲ့ အမြင်တူတယ် ပြောရမှာပါပဲ …။\nဆိုင်တွေက ..၁၅၀ဝ တန် ကတ် ကို ၅၀၀၀ဝ နဲ့ ပြန်ရောင်းပေးနေတယ် ..\n၂သိန်းတန်ဖုန်းထက်စာရင်တော့ ၁သိန်းခွဲ သက်သာနေသေးတာပဲ ..။\nမဖြစ်မနေ ..အသုံးလိုသူတွေ ဝယ်မပေါ့ဗျာ ..။ ဈေးများလို့ အပြစ်တင်မှာလား …\nမတင်ပါနဲ့ စောင့်ပေါ့ .. သူရို့လက်ဝယ် ရောက်တဲ့အချိန်ကနေ ၁လအတွင်း မရောင်းရရင်\n(၂၅၀ဝဖိုးမသုံးရင်) ပျက်မယ် မဟုတ်လား ..။ (ဂလိုလည်းတောင့်မခံနိုင်ရင် မတောင့်ခံနိုင်သူတွေ ဝယ်ကြပေါ့)\nမမေ့စေချင်တာက ခုမှ ပထမလ နော.. နောက်လတွေ နောက်လတွေ လာဦးမယ်…\n၅၀၀၀ဝ ကနေ ၃၀၀၀ဝ ဖြစ်မယ် ဗျာ ၁၀၀၀ဝ ဖြစ်မယ်ဗျာ …။ ဒီနေရာမှာတော့ ကိုလုလင်နဲ့ သဘောညီလေရဲ့ …။\nအထက်ကပြောခဲ့တဲ့ Demand က အဆမတန်များနေတယ် …သို့သော် တိုးလာမှာတော့မဟုတ်…သန်း၆ဝက သန်း၆ဝကိုး။\nအဲ… Supply က လက်တလော မလောက်ငှ သေးပေမယ့် .. အချိန်နဲ့ အမျှ တိုးလာမယ့် သဘောရှိရဲ့…။\nသည်တော့ အချိန်သာပေး ပြေလည်သွားမှာပါလို့ မြင်ပါတယ်။\nတနေ့က မိတ်ဆွေ ဒါ့ပုံဆြာတယောက် စာကလေးအစာ (စပါးတွဲ) ရောင်းနေသူတဦး လမ်းသွားရင်း\nဟန်းဖုန်းပြောနေတဲ့ စနက်ပ် တပုံ တင်ထားတာတွေ့တယ်… တကယ်ပဲ ဟန်းဖုန်းတွေ မဖြစ်မနေလိုနေတာလား…\nစီးပွားရေးတွေ ကောင်းနေပြီလား ကုန်စည် စီးဆင်းမှုတွေ လျှင်မြန်ချောမွေ့နေပြီလား ..ဖုန်းလေးသာရှိလိုက်..\nပိုပြီးအလုပ်တွင်ကျယ်မယ့် စီးပွားဖြစ်မယ့်လူဦးရေက ဘယ်နှရာခိုင်နှုန်းတုန်း.. ။ ဖုန်းဆိုတာ တကယ်တော့ မဆလာပါ။\nဖုန်း ရယ် စီးပွားရေး ၊ လူမှုရေးရယ်ကို မဆလာ ရယ် အသားဟင်း ရယ် လို့ မြင်ကြည့်ရင် ပြောပါတယ်..\nအသား မပါဘဲ ခရမ်းချဉ်သီး ဆီသပ် ပြီး မဆလာ အုပ်တော့မလို့လား…။\nဆင်းမ် ကတ်ကို ၁၅၀ဝ နဲ့ပဲ ရောင်းရောင်း ၅၂၈ နဲ့ပဲရောင်းရောင်း … ဒါက ကနဦးကုန်ကျငွေပါ… ။\nလာဦးမယ် ဟန်းဆက်ခ လစဉ်ကုန်မယ့် ဖုန်းဖိုး အင်တာနက်ကြေးနဲ့ အခြားအခြားတွေ…။\nလူ့သဘောအရ အရင်ကမရတာ အခုရမဟဲ့ဆို ..လိုလိုမလိုလို လုပ်ချင် သုံးချင်သူတွေ များနေတယ်ထင်ရဲ့…။\nတန်းစီသူတွေကို ဖုံးစားရိတ်အတွက် တလ ဘတ်ဂျက်ဘယ်လောက် ထားရှိပါသလဲ .. ဘယ်လောက် အများဆုံးသုံးမှာပါလဲ\nသွားမေးရင် .. မဖြေနိုင်သူ ဟန်ကိုယ့်ပြီး ရွှီးမယ့်လူ များမယ် သေချာရဲ့…။\n(အဲ့လိုနဲ့ပဲ ဆယ်စုနှစ်တွေအတော်များများ အကြပ်ပေးခံ ဦးနှောက်ဆေးခံ ဂျင်းထည့်ခံနေရတာကလား)\nဒုတိယအချက် ဖြစ်တဲ့ တန်းစီ တိုးစား ကိစ္စ …။ အဲ့ဒါက ဆင်းရဲတဲ့တိုင်းပြည်ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့အချက်နဲ့\nသွားဆိုင်နေပြန်တယ်…နောက်ထပ် ..Supply & Demand Gap ကိစ္စ ဆိုပါတော့…။\nကျနော်လက်ခံထားတဲ့ အဆိုတခုက တရားဝင်ဈေးကွက်က လုံလောက်အောင် မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့အခါ\nမှောင်ခို ဈေးကွက် ပေါ်ထွန်းလာပြီး သူကပဲ အမှန်တကယ် စားသုံးသူတွေ လက်ဝယ်အရောက် ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်\nဆိုတာပါပဲ ..(ဈေးနည်းတာများတာ တကဏ္ဍ လုပ်စားတာ မလုပ်စားတာ တကဏ္ဍပါ အနည်းဆုံးတော့ အသုံးလိုသူဆီ\nအသုံးလိုတဲ့ ပစ္စည်း ငွေကြေးတစုံတရာ နဲ့ ရောက်သွားသပေါ့ …အဲ.. တန်ဖိုးဆိုတာကတော့ ပေးတဲ့သူက ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်\nငွေအမောင့် နဲ့ တော့ သိပ်မဆိုင်လှ ..)\nဆိုတော့ အဲ့ဒီ့ အမြင်ကနေ ဖုန်းရှိပြီးသူတွေ ဝင်တိုးတာ … ပြန်ရောင်းစားတာ ကို ကြည့်ရင် …\nသူတို့ right ပဲလေဗျာ.. ရှိပြီးသူမလျှောက်ရ တို့ ..အမှန်တကယ် မသုံးဘဲ ပြန်ရောင်းရင် ဖမ်းမယ်တို့\nစည်းမျဉ်းမှ မထုတ်ထားတာ..။ မရှိသေးသူတွေ သုံးကြပါဇီ ဆိုပြီး လက်ရှောင်ပေးသူ ဆိုရင်တော့ သာဓုခေါ်ပါတယ်။\n၁လုံးတော့ ရှိတော့ ရှိသကွ …နောက်တလုံးက ငါ့ သား၊ငါ့သမီးဖို့ ..(ဝါ) ပြန်ရောင်းစားပြီး မီးဖိုချောင်စရိတ်ဖြည့်တင်းဖို့\nဝင်တိုးမဟ ..ဆိုတဲ့လူ တွေ့ရင်လည်း.. သာဓုမခေါ်နိုင်စေကာမူ အပြစ်တော့ သိပ်ကြီးကြီး မတင်လိုပါဘူး ..။\nဒါက ခုမှ ဖြစ်လာတဲ့ ဖက်ရှင်အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး … ၁၅သိန်းဖုန်းတွေ သိန်း ၃ဝအထိ ဈေးပေါက်တဲ့ခေတ်ကို\nပြန်သွားရင် အတိအလင်းတွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီခေတ်က အဲ့သည်လောက်ဈေး ပေးဝယ်ကိုင်တဲ့လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ\nတွေးကြည့်ရင် မြင်နိုင်ပါတယ်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ကုန်သည် ဈေးသည် ဝယ်ရောင်း ပွဲစား ..တွေပဲများတာပါ…။\n(အဘတို့အမျိုးတွေကတော့ ခနထား..) …. Social Class အရပြောရရင် B, B+ or A တွေ ကိုင်ကြတာပါ….။\nဒီလူတွေက သာမန်လူတန်းစားထက် ငွေကြေး၊ ပညာအရည်အချင်း ၊ အသိုင်းအဝိုင်း၊ ဗဟုသုတ ..စတာတွေ တခုထက်\nပိုသာတဲ့ လူတွေချည်းပါပဲ …။ ဒီဈေးမတန်မှန်း သူတို့အသိဆုံး …။ နိုင်ငံတကာမှာ ဘယ်လိုမှန်း ကျောမွဲတွေထက်\nသူတို့ နားအလည်ဆုံး… နားလည်နေလျက်ကနေ ဝယ်တာပါ…။\nသိန်း ၃ဝ ပေးမဝယ်ရင် သတ်မဟ ထောင်ချမဟ ဘယ်သူမှ မပြဌာန်းထားပါဘူး။\n(အလုပ်မရှိဘဲ ကြွားချင်လို့သက်သက် ဝယ်ကိုင်တာ လူနည်းစုပါ) ဘာလို့ဝယ်သတုံး…။ အဖြေက အစွန်းရောက်ချင်လို့ပါ။\nဟုတ်တယ် အစွန်းရောက်ဖို့ … သာမန်လူတွေထက်သာဖို့ Mobile ရဲ့ တန်ဖိုး(အရည်အသွေးဖြစ်တဲ့) Everytime Everywhere\nဆိုတဲ့အချက်ကို ရယူဖို့ ။ ပိုပြီး စီးပွားဖြစ်ဖို့ ..ပိုပြီး ချောမွေ့ဖို့ .. ရှင်းရှင်းပြောရရင် သူများ(ပြိုင်ဘက်ထက်) သာဖို့ ..\nဒီလူတွေ ဒီနေ့ခေတ်ကျမှ .. အစစ်အမှန် ၁၅သိန်းခေတ်က ဘယ်လောက်ပိုပေးပြီး ဝယ်ယူထားတဲ့ ဖုန်းဖြစ်ကြောင်းတို့…\nဆ-သ-ရ ကို တရားစွဲမယ်တို့ ပြန်အပ်မယ်တို့ ..(ဒီလူတွေ မကောင်းဘု လို့ လက်ခံထားနေလျက်ကနေ ကိုယ့်သဘော\nနဲ့ကိုယ် ဝယ်ခဲ့ သုံးခဲ့ပြီးမှဗျာ..) နောက် ရှိပါသေးရဲ့ ..အနှီဆြာတွေက ..\nညီးတို့ ၂သိန်းဖုန်း ၁၅၀ဝ ဖုန်းတွေနဲ့ တန်းလာမညှိနဲ့တို့ … ရေးကြတာ ပြောကြတာ ..နည်းနည်းလွဲသလားလို့ဗျာ..\nဗန်းစကားနဲ့ ပြောရရင် ကိုယ့်ဒေါသနဲကိုယ်ပဲ .. အဲ့ဒိခေတ်က ရွှေ ၅ကျပ်သားလောက် ရင်းပြီး ကိုယ်ကိုတိုင် လိုမယ်ထင်လို့\nအဲ့သည့်ခေတ် အဲ့သည့်အခါမှာ ရှာမရှား .ဖုန်းကိုင်နိုင်သူအနေနဲ့ သာမန်လူတွေထက် ဘယ်လောက် စီးပွားဖြစ်ခဲ့တယ်\nဘယ်လောက် အဆင်ပြေ ချောမွေ့ခဲ့တယ် ဆိုတာရော..ထည့်တွက်စေချင်ပါတယ်။ 99 တွေကို မမီခဲ့ပေမယ့် ကိုယ်တိုင်\nကြုံခဲ့တဲ့ 80 တွေ 50 တွေ ခေတ်ကို ပြန်ပြောင်းကြည့်ရင် .. ၁ရက်အတွင်းပြီးမယ် နာမည်ပေါက်ရမယ် ဆိုပြီး ပွဲခ ၁သိန်း\n(နောက်ပိုင်း ၅သောင်းနဲ့) အပေါင်းအသင်းများသူတွေ အဆက်အသွယ် မိသူတွေ ..ပန်ကာထိပ်က ဇာလာဝီတွေ ..\nလုပ်စားကြတာ လေး သွားသတိရတယ်။ ဆင်းမ် တကတ် သိန်း၃ဝ လောက်ခေတ်ကပေါ့…အဟိ…\nတပါတ် ၁-၂လုံး နဲ့ .. လက်ရှိအလုပ်က လခကိုစားလို့ အဲ့သည့် ဝန်ဆောင်မှု က ရတဲ့ငွေနဲ့ တလတလ ရွှေတကျပ်သားလောက်\nအဖတ်တင်တာ အကြာကြီး …။ ဆ-သ-ရက ဝန်ထမ်းတွေလည်း နေပျော်လုပ်ပျော်တဲ့ ကာလဖြစ်မပေါ့ဗျာ..။\nအဲ့.. အဲ.. ဒီဆြာတွေလည်း သူရို့ ဝန်ဆောင်မှု ကောင်းမွန်လျှင်မြန်ချောမွေ့စေရေးအတွက် ကိုယ်တိုင်သုံးဖို့\nဖုန်းတွေ ဝယ်တာလည်း ဝယ်ရတာပေါ့….. ဈေးနှုန်းသက်သက်ပဲ ဖြတ်ကြည့်ပြီး ယနေ့ခေတ် ပြောင်းလာတဲ့ ချိုလာတဲ့\nဈေးကို ဝေဖန်လို့ ထိုင်ဆဲနေတဲ့အထဲ အနှီဆြာတွေ ထိပ်ဆုံးက ပါရဲ့ …။ (ကိုယ့်ဆြာတို့ ..ကိုယ့်ဆြာတို့ ဈေးကြီးမိပေမယ့်\nစီးပွားဖြစ်ခဲ့တာကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့ ..)\nဖုန်းပုံပြင်အဆုံးကတော့ … ဖိုးသူတော် ပြောင်းဖူးချိုးတဲ့ ပုံပြင်လိုပါပဲ …။ ဘယ်သူ့မှ အပြစ်မတင်ဘဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း တခုပဲ\nတွေးစရာအတော်များများပေးတဲ့ ပိုစ့်လေး ဖြစ်လို့ ကျေးကျေးပါဗျို့ …\n(အင်ဖရာကိစ္စ ကတော့ ကိုယွဲစီနဲ့ ဖက်ဖက်ကတ်ကို မေးပါဗျို့ …)\nS@i S@i Fin K@i ရေ ဟိုဘက်ဒီဘက်ထောင့်ပေါင်းစုံက ကြည့်ပြီးသုံးသပ်သွားတာကို သဘောကျပြီး ကျေးဇူးတင်တယ်ဗျာ။\nကျွန်တော်ဆိုလိုချင်တာက တစ်ခုတည်းပါ အရောင်းစင်တာလိုမျိုး တစ်နေရာမှာ ကောင်တာတွေ ထားပြီးဖွင့်ကာလိုတဲ့သူ ဝယ်ချင်တဲ့သူလာဝယ်စေပေါ့ဗျာ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်စားလှယ် ကန်ထရိုက်ပေးပြီး ရောင်းစေပေါ့၊ အခြားတိုင်းပြည်တွေမှာ ဘယ်လိုလုပ်လဲ လေ့လာပြီး ဆောင်ရွက် သင့်တယ်၊ အဲလိုမဟုတ်ဘဲ မြန်မာနည်းမြန်မာ့ဟန်ဟိုမြို့နယ်၊ ရပ်ကွက် အုပ်ချုပ်ရေး မှာ ခွဲတမ်းနဲ့ဘယ်လောက် ဒီမြို့နယ်၊ ရပ်ကွက် အုပ်ချုပ်ရေးမှာ ဘယ်လောက်အဲလို ခေတ်အဆက်ဆက် သမရိုးကျ စနစ်တွေ အကျင့်တွေကို မနှစ်သက်လို့ပါဗျာ၊ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ အရင်အရင်တွေ လိုဘဲ မှောင်ခို ဈေးကွက်ဖြစ်တာပေါ့၊ ဒီမိုစနစ်သွားချင်ရင် လူတိုင်း လူတိုင်း မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းကျောင်းနိုင် အောင်ပြုစုရမယ်။ အဲလို မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းကျောင်းဖို့အတွက် အစိုးရက ကျင့်ပေးရမယ် နည်းလမ်းတွေ ပညာပေးတွေနဲ့ ဦးဆောင်ရမယ်လေ။ ပြောခဲ့ဖူးတာတော့ စင်္ကာပူနိုင်ငံလို ဖြစ်ချင်လို့ ဆိုပေမယ့် ခုနပြောသလို လူတွေရဲ့ မိုင်းဆက်ကို မပြုပြင်ဘဲ အရင် လမ်းရိုးအတိုင်း ခေါင်းရှုပ်မခံ အလွယ်နည်းတွေကို ပြောင်းလဲမသုံးသရွှေ့ မြန်မာနိုင်ငံ ဒီမိုစနစ်သွားပေ သွားသော်ညားလည်း သွားမောပါဘဲလို့ ……….။\nတသက်လုံး ဒီလိုပဲနေလာခဲ့တာ လပိုင်းနောက်ကျရုံနဲ့ ဘဝဂျီး သူများထက် အောက်ကျနောက်ကျ ဖြစ်မသွားနိုင်ပါဘူး။ (ပြောသာပြောတာ.. ငါဆိုရင်တော့ ရှေ့ဆုံးကတန်းစီမယ် ) သိပ်လိုချင်ရင်တော့ မှောင်ခိုဈေးပေးဂျပေါ့ဗျာ၊ ဘယ်သူမပြု မိမိမှုပဲဟာ… လူတွေကလည်း ဈေးကြီးတယ်သာပြောတာ လပိုင်းစောကိုင်ရဖို့ လေးငါးသောင်း အပိုပေးရလဲ တန်တယ်ထင်ကြပုံပဲ….။ မလိုရင် ပစ်ထားလိုက်.. နှစ်လ၊ သုံးလအတွင်း ဈေးပြုတ်ကျလာလိမ့်မယ်… (ကြေငြာသလို တကယ်ရောင်းပေးရင်ပေ့ါဗျာ…) အဲဒီကြမှ ယားနေတာကို ဆင်းမ်ကတ်ဝယ်ပွတ်…\nဦးကြောင်ကြီးရေ မရဘူး မရဘူး ဦးဆုံးကိုင်ပြီး ကြွားမလို့ ……… မြန်မာများများ အကြွားသန်သန် လေဗျ။\nနိုဗွီတို့တော့ 1500 ကဒ်ကို\nပေါက်နေရင်တောင် ကိုယ်ဒေါ်သကိုယ်မထိန်းနိုင်ရင် 4-5သိန်းမက ကုန်သွားနိုင်တယ်\nဒါပေမယ့် မြန်မာပြည်အတွက် ရလိုရညား မျှော်လင့်နေမိပါသေးတယ်လို့ ……….။\nဘယ်လိုမှ လုပ်နဲ့လေ .. ဒါက ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ်ပဲ .. :hee:\nရပ်ကွက်ထဲမှာ မဲနှိုက်လို့ ပေါက်သွားတဲ့ လူတွေ ၁၅၀ဝ တန် ဖုန်း ပြန်ရောင်းတာ ၅သောင်း ရသတဲ့..\nဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ကွယ်.. ၁၅၀ဝ ရင်းပြီး ၄၈၅၀ဝ အသားတင် ရလိုက်တာ.. အိမ်စရိတ် တဖက်တလမ်းက ကာမိတာပေါ့.. လတိုင်း ချ ပေးမယ် ပြောထားတာ.. ဒီလ မရ နောက်လ တော့ ရမှာပေါ့.. ဆန္ဒတွေ ပြင်းထန်တဲ့ လူတွေကလည်း သူ့ ဒေါသနဲ့သူ အလိုက်ပေး ဝယ်ကြတာ ဆိုတော့.. ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး ငထွားလုပ်ပြီး ခါးမနာချင်ပါဘူး။\nအလုပ်သမား တယောက် တနေ့ ကို ၂၀၀ဝ လောက် ရတဲ့ အနေအထားမှာ ၄သောင်းကျော် အသားတင် ရတာ သူ့ အတွက် နေ့တွက်က ကိုက်လိုက်တာမှ လွန်ရော.. သန်းခေါင်စာရင်းနဲ့ မဲနှိုက်တဲ့ စနစ် သို့မဟုတ် တန်းစီစနစ် က နိုင်ငံတွင်းမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်း ရတဲ့ အခွင့် အရေး မို့.. သူတို့ကိုလည်း မလှောင်ပြောင်သင့်ဘူး ထင်ပါတယ်။\nကိုယ် မလိုအပ်ရင် သွားမတန်းစီ နဲ့ မဲ မသွားမနှိုက်နဲ့.. ဘေးထိုင် ဘု ပြောပြီး အကောင်း မမြင်စိတ်တွေ ကင်းဝေး ကြပါစေ။\nဘာပဲ ပြောပြော.. လမ်းမမှာ ကားကောင်းတွေ ပေါလာပြီ တောယုံ လူတန်းစား ကိုယ်ပိုင် ကားတွေ မောင်းလာနိုင်ပြီ။ ကားတွေ များလာလို့.. နောက်ဆက်တွဲ ပြသနာတွေ ကတော့ သွားရင်းနဲ့ ရှင်းရမှာပေါ့.. လူတွေ လက်ထဲမှာ ဖုန်းတွေ တဝဲဝဲ ဖြစ်လာပြီ။\nတိုးတက်မှုပါပဲ.. နတ်ရေကန်ထဲ ချ သလိုတော့.. ဝုန်းဒိုင်းတော့ ဘယ်ဟာ မှ ဖြစ်မလာဘူး.. လိုချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ဖြစ်လာဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ပေးနေတယ်လို့ပဲ မြင်ပါတယ်။\nတယောက်တည်း ဆွဲပြေးနေလို့ကတော့ ဆွဲပြေးတဲ့ လူပဲ မောမယ်.. အကောင်းမြင်စိတ်နဲ့ အားလုံး တက်ညီ လက်ညီ ပြေးမှ မြန်မာနိုင်ငံ ပိုတိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။


ဖူးနုသစ်: ဘာစားရရင် ကောင်းမှာလဲ\nစင်ကာပူကို စရောက်ကတည်းက တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရတာက အစားအသောက် တွေရဲ့ အရသာပါပဲ။ စင်ကာပူမှာ ရတဲ့ အစားအသောက် တွေက ဆီနည်းပါတယ်။ အငန် နည်းပါတယ်။ အချိုမှုန့် နည်းပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် တခါတလေတော့ အရသာ ရှိတာ မှန်သမျှ အကုန် နည်းနေသလား လို့ တောင် တွေးမိပါတယ်။\nအစောပိုင်း အတွေးခေါင် မိတာကတော့ ကျန်းမာရေး ဝန်ကြီးဌာန ကများ အစားအသောက် တွေကို ဆီတွေ ဆားတွေ အချိုမှုန့်တွေ ပိုပိုသာသာ ထည့်ရင် ဒဏ်ရိုက်မယ်လို့ ညွှန်ကြား ထားသလား ဆိုပြီးတော့ပါ။ အမှန်တကယ်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဈေးကွက်ရဲ့ သဘောအရ သူ့နိုင်ငံသားတွေ ကိုယ်တိုင်က ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အစားအသောက် ပုံစံကို ကြိုက်နေလို့ အစားအသောက်တွေ ဒီလို အရသာ ဖြစ်နေရတယ် ဆိုတာကို နောက်တော့ သဘောပေါက် လာပါတယ်။\nကျွန်တော် အရင်ရုံးမှာတုန်းက နေ့ခင်းဘက် ထမင်းစား ထွက်ရင် ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တွေနဲ့ အတူ အပြင်ထွက်ပြီး စားဖြစ် ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထမင်းစားချိန် ဆိုရင် အရသာ ရှိတဲ့ အစားအစာမျိုး ကို ရွေးပြီး စားလေ့ ရှိပါတယ်။ ပထမနေ့ ဒန်ပေါက်စားလိုက်၊ နောက်တစ်နေ့ ကြက်သားဟင်းကို ယိုးဒယားလို အုန်းနို့နဲ့ ချက်ထားတာလေး စားလိုက်၊ နောက်တစ်နေ့ ဆီရွှဲရွှဲလေးနဲ့ ကြော်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြော် စားလိုက်၊ နောက်တစ်နေ့ အနောက်တိုင်း ပုံစံ ကြော်ထားတဲ့ ကြက်သားအပြားနဲ့ အာလူးကြော်လေး စားလိုက် လုပ်နေတော့ နေ့လည်စာ အတူ ထွက်စားတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တွေက မျက်ခုံးပင့်ကြပါတယ်။ မင်းစားတဲ့ အစားအစာတွေက ကိုလက်စထရော တွေ၊ အဆီဓာတ်တွေ အရမ်းများတယ် ရောဂါဖြစ်မှာ မကြောက်ဖူးလား လို့ မေးကြပါတယ်။ ကျွန်တော်က နေ့လည်စာလေး စားတာ ၊ ဒီလောက်နဲ့တော့ ဘာမှ ဖြစ်လောက်မယ် မထင်ပါဘူး။ ဖြစ်ကာမှ ဖြစ်ရောပေါ့ လို့ ပြန်ပြောမိ ပါတယ်။\nကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်က ကျန်းမာရေး ဆိုတာ ဂရုစိုက်သင့်တဲ့ အကြောင်း၊ သူဆိုရင် အဲဒီလို ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ အစားအစာမျိုးကို တခါတရံမှသာ စားတဲ့ အကြောင်း တရားဟော ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတွက်တော့ ကျန်းမာတဲ့ အစားအသောက် စားဖို့ တရားဟောတယ် ဆိုတာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က အဖွားအိမ် သွားရင် အဖွားက ပန်းကန်တစ်ခုလုံးနီးနီး ဆီမြုပ်လု နီးပါး ဆမ်းထားတဲ့ လက်ဖက်သုပ်မျိုး၊ ဆီရွှဲနစ် နေအောင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းမျိုး ကျွေးတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် အဖိုး ဆရာဝန်က ဆီများလို့ ဆိုပြီး ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူး။ မစားနဲ့လို့ ။ တစ်ခါမှ မပြောဖူး ပါဘူး။ အဲဒီလိုပဲ အငန်လျှော့စားတို့ အချိုမှုန့် လျှော့ထည့်တို့လည်း ပြောလေ့ ပြောထ မရှိပါဘူး။ ကျန်းမာရေး အတွက်ဆိုရင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား နေဖို့၊ မနက်ခင်း အိပ်ရာက နိုးရင် ရေတစ်ခွက် အဝသောက်ဖို့ ဆိုတာမျိုးတွေပဲ ပြောတတ်ပါတယ်။ အဖိုးရော အဖွားရော နှစ်ယောက်စလုံး အသက် ၉၀ ကျော်အောင် နေသွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ကျန်းမာတဲ့ အစားအစာ စားမှ အသက်ရှည်မယ် ဆိုတာ ကျွန်တော့် အတွက်တော့ လက်ခံရမှာ နည်းနည်း ခက်နေပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စလုံး မိတ်ဆွေများကတော့ အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် အတော် ဂရုစိုက် ကြတယ်လို့ ပြောရမှာပါပဲ။ အရင်တုန်းက စင်ကာပူမှာ ကျန်းမာရေးဝန်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောဘွန်ဝမ်းက သူ့မိန့်ခွန်း တစ်ခုမှာ ကျန်းမာတဲ့ အစားအသောက် စားဖို့ ပြောခဲ့ဖူး ပါတယ်။ သူဆိုရင် ချာကွေးတျောင်လို အစားအသောက်မျိုးကို တစ်နှစ် မှာ ၃ခါလောက်ပဲ စားတဲ့ အကြောင်း ပြောတာပါ။ ချာကွေးတျောင်ဆိုတာက ကွေးတျောင် ဆိုတဲ့ ခေါက်ဆွဲအပြားကို ဆီရွှဲရွှဲ နဲ့ ခရု၊ ကြက်ဥ စတာမျိုးတွေ ထည့်ပြီး ကြော်ထားတာပါ။ စလုံးမှာ ရှိတဲ့ သူတိုင်း သူ့လို တစ်နှစ်မှ ၃ ခါပဲ စားတယ် ဆိုရင်တော့ စင်ကာပူမှာ ချာကွေးတျောင် ဆိုတဲ့ အစားအသောက်တောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးမိပါတယ်။\nတစ်ခါက စလုံး အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်နဲ့ မလေးရှားကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အတူသွားဖြစ် ကြပါတယ်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘာစားမလဲ ရွေးကြရင်း သူကတော့ ဆိတ်သား စွတ်ပြုတ်နဲ့ ပေါင်မုန့်ကို မှာပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ဝမ်းသာအားရနဲ့ "ဒါမျိုး စင်ကာပူမှာ နေရာတကာ မရတော့ဘူးကွ။ ရရင်လည်း ဒီလောက် အရသာ မကောင်းဘူး။" လို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်လို့လဲ မေးတော့ "ဒီ ဆိတ်စွပ်ပြုတ်က အရသာ ရှိပေမယ့် ကိုလက်စထရော များတယ်။ အဲဒါကြောင့် စလုံးမှာ သိပ်မသောက် ကြဘူး။ လူတွေက သိပ်မသောက်ကြတော့ ဆိုင်တွေကလည်း မရောင်းကြတော့ဘူးပေါ့ကွာ။" လို့ ပြောပါတယ်။ ဘောဂဗေဒ သဘောအရ ဝယ်လိုအား ရှိမှ ရောင်းလိုအားက ရှိမှာ ဆိုတော့လည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်တဲ့ သူတွေကြား ကိုလက်စထရောများတဲ့ အစားအသောက် သွားရောင်းတာ သီလရှင်ကျောင်းကို ဘီးနဲ့မှန် သွားရောင်းသလို ပါပဲ။\nကျွန်တော့်ကို ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အစားအသောက် စားဖို့ တရားဟောတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က တစ်နေ့တော့ ပြောပါတယ်။ ငါ ဒီနှစ် ဆေးသွားစစ်တာ အဆီက မနှစ်ကထက် ပိုနေတယ်။ အဲဒီတော့ ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ အစားအစာ ဘာစားသလဲ ဆိုတာ ပြန်စဉ်းစား ကြည့်တယ်။ ငါမနက်တိုင်း စားတဲ့ ကြာဇံကြော်က အဆီတွေ များနေတယ်။ နောက်ကို ကြာဇံကြော် နေ့တိုင်းမစားမှ ဖြစ်မယ် ဆိုပြီးတော့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူ့လို အစားအသောက်ကို ဒီလောက် ဆင်ခြင်တဲ့သူတောင် ဒီလို ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်လို အစားအသောက် သောင်းကျန်းတဲ့သူ ဆိုရင် ဘယ်နား သွားနေရမလဲ မသိတော့ပါဘူး။\nပျော်ပျော်နေသေခဲ မော်တော်နေရေထဲ ဆိုသလို ကိုယ့်ပါးစပ်နဲ့ တွေ့တဲ့ အစားအသောက်ပဲ ခါတိုင်းလို ဆက်စားရမလား။ ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျမှ နောက်တ မရအောင် အခုကတည်းက အစားအသောက် ရှောင်ရမလား ဇဝေဇဝါနဲ့ တွေးရင်း အဲဒီနေ့ နေ့လည်စာ အတွက်တော့ အုန်းနို့များများ ဆီရွှဲရွှဲနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ကြက်သားဟင်း တစ်ခွက်ပဲ မှာစားလိုက်မိပါတော့တယ်။\nPosted by ZT at 1:23 AM\nhahahaha...don't worry about that bro... unless you have very few amount of physical exerciseaday, it shouldn't beaproblem. And I think itsamyth but things only happen to them who worry all the time. "ပျော်ပျော်နေသေခဲ မော်တော်နေရေထဲ" this saying is absolutely right :D\nက်ေနာ္ကေတာ့ ဟင္းခ်ိဳမွဳန္႔ အရသာကို မၾကိဳက္ပါဘူး..။\nက်န္းမာေရးအရ မဟုတ္ပဲ..ငယ္ကတည္းက အေမက အိမ္မွာ ခ်က္မစားေတာ့ အက်င့္ျဖစ္ေနပါတယ္..။\nကိုယ့္ အၾကိဳက္ ခပ္ေပါ့ေပါ့သာ ၾကိဳက္ပါတယ္..။\nဟိုတခါ ဇက္တီ မေလးသြားတုန္းက စားခဲ့တဲ့ ဆိုင္က အစာေတြ အခုထိ မွတ္မိေနပါတယ္..။\nand from what i understand, as long as you take what is needed for you, it won't effect your health. as Buddha has taught about "Karma and its consequences", it will only affect you if you follow after your sensations excessively.3good mealsaday won't be much ofaproblem i think :D\nand it could also be noticed that all tropical regions have regional foods and fruits that are naturally high in fats. So, Singapore also has tropical climate and so it would be acceptable to have some food which are high in fat :P\nbut don't take fast food: they really make us get fat. i took Mc'D for2months consequently as it is the only nearest place to where i am working for my internship and now i am gaining weight :D\nက်ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကုလားဆိုင္က curry ဟင္းရည္ကို စြပ္ျပဳပ္လို႔ ေသာက္တာ ျမင္ရင္ သတ္ေတာင္ ေသသြားမလား မသိဘူး :D\nShyam -> Thanks for you advices (or encouragement :D )\nမေပါက္ -> စင္ကာပူ လာလည္ရင္ လိုက္ေကြ်းပါ့မယ္။ :)\nကိုေမာင္သန္႕ -> curry ကို စြပ္ျပဳတ္လိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မေသာက္ႏိုင္ဘူး။ ဟားဟား။


Google Street View 2.0.0.224017492 Android အတြက္ Aptoide APK အား ေဒါင္းလုပ္ ျပဳလုပ္ပါ\nဗားရွင္း 2.0.0.224017492 လြန္ခဲ့ေသာ 1 လက\nApplication မ်ား ခရီးသြားျခင္း & ေဒသဆိုင္ရာ Google Street View\nGoogle Street View ၏ ေဖာ္ျပခ်က္\nသင်တို့သည်လည်းလူတိုင်းကိုတွေ့မြင်ရန်အဘို့အသင့်ကိုယ်ပိုင် Street View ထည့်သွင်းနိုင်ပါတယ်။ ဖုန်းရဲ့ကင်မရာတစ်ခုသို့မဟုတ်သတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း Street View အသင့်ဖြစ်ပြီလားကင်မရာဖြစ်စေသုံးပြီး 360 ဓါတ်ပုံ Create, ထို့နောက်သူတို့ကိုနေရာချခြင်းနှင့် Street View app ကို အသုံးပြု. မြေပုံပေါ်တွင်ဆက်သွယ်မှုထည့်ပါ။\nဒေသခံလမ်းညွှန်များအဆင့်နယူး 6+ နှင့် Street View အသိမှတ်ပြုဓာတ်ပုံဆရာ:\nသင်တစ်ဦး Ricoh Theta V ကိုကင်မရာချိတ်ဆက်နှင့်သင်လမ်းလျှောက်အဖြစ် Street View ဖန်တီးစက်ဘီး, ဒါမှမဟုတ်မောင်းနိုင်သောနေရာအသစ်က "ဗီဒီယို Mode ကို" beta ကို, ကြိုးစားပါ။ ယခုအသစ် mode ကိုသင့်ကင်မရာမှဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတင်နှင့်သင်က Google Maps ကိုမှထုတ်ဝေသည့်အခါချိတ်ဆက် Street View ပုံရိပ်တွေသို့ပြောင်းပေးပါတယ်။\nGoogle Street View အတြက္ အသံုးျပဳသူ အဆင့္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား\nGoogle Street View အေပၚ ျပန္လည္စစ္ေဆးမႈမ်ား\nGoogle Street View အေပၚတြင္ ျပန္လည္ စစ္ေဆးမႈ မရွိပါ။ ပထမဆံုး ျပဳလုပ္လိုက္ပါ!\nGoogle Street View အား အခ်က္ျပပါ\nkeapps3209 စတိုး 69 26.38k\nGoogle Street View ႏွင့္ အလားတူေသာ အက္ပ္မ်ားကို ေဒါင္းလုဒ္ဆြဲပါ\nAPK အေၾကာင္း Google Street View အခ်က္အလက္\nAPK ဗားရွင္း 2.0.0.224017492\nGoogle Street View APK ကိုေဒါင္းလုဒ္ဆြဲပါ


Home » Editor's Notes » ဂေဇက် မန်ဘာများ စာရင်း\nဒီစာရင်းထဲ မပါတဲ့သူများလည်း အောက်က ကွန်မန့်ထဲမှာ ပြောထားခဲ့နိုင်ပါတယ်။ ကျနော် ထပ်ပြီး ဖြည့်ပေးသွားပါ့မယ်။ (အနည်းဆုံး ပို့စ် (၁) ပုဒ် တင်ပြီးသူ ဖြစ်ပါက ပိုကောင်းပါမည်။) ပြီးတော့လည်း ကျနော့်အနေနဲ့ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်တဲ့ နာမည်ကို မြင်ရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ မန်ဘာလင့်ခ် ကို ရှာဖွေဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ရဲ့ မန်ဘာလင့်ခ်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ပြောပေးခဲ့စေချင်ပါတယ်။ ဥပမာ အားဖြင့် ကျနော့်ရဲ့ မန်ဘာလင့်ခ်ဟာ http://myanmargazette.net/author/anzartone ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျား/မ ခွဲခြားထားတဲ့ နေရာမှာလည်း ကျနော် သိသလောက်သာ ဖြည့်ထားပြီး အချို့သော နာမည်တွေကိုတော့ ကျားမှန်း မမှန်း မသိလို့ “မသိ” ဆိုပြီး ဖြည့်ထားပါတယ်။\nစဉ် အမည် (ကြည့်ချင်ရင် ကလစ်နှိပ်ပါ) ကျား၊ မ\n1 Kai (သူကြီး၊ သဂျီး) ကျား\n2 AKKO၊ ဒေါက်တာအောင်ကျော်ကျော်ဦး ကျား\n3 Akswe၊ အဘဆွေ ကျား\n4 Alinsett ၊ အလင်းဆက် ကျား\n5 Amatmin ၊ အမတ်မင်း ကျား\n6 Antimoe ၊ အန်တီမိုး မ\n7 Ariyathitsa ၊ အရိယသစ္စာ မသိ\n8 Asiamasters ကျား\n9 Aung MoeThu ၊ အောင်မိုးသူ ကျား\n10 Aungnng87 ကျား\n11 Aung Naing Lin ကျား\n13 Aye.kk ၊ အန်တီအေး မ\n14 Ba Gyi ၊ ဘဂျီး ကျား\n15 Bid Defender ကျား\n16 BigBird ၊ ကိုငှက်ကြီး ကျား\n17 BigChef ကျား\n18 BlackChaw ၊ ဦးဘလက်ချော ကျား\n19 BlackLover ကျား\n21 BuGyi ကျား\n22 Burma ကျား\n23 Burmese Or Chinese ကျား\n24 Char Too Lan ၊ ချာတူးလန် မ\n26 Chit Yim Htoo ၊ ချစ်ရင်ထူး ကျား\n27 Comegyi ၊ ကမ်းကြီး ကျား\n29 DaKaRa ၊ ဆရာသစ် ကျား\n30 David ၊ ဒေးဗစ် ကျား\n31 Deparko Deparko ၊ ဒီပါကို ကျား\n32 Diamond Key ၊ ဦးစိန်သော့ ကျား\n34 Eros ကျား\n35 ET ကျား\n36 Etone ၊ မအိတုံ မ\n37 Fatty ၊ ဦးဖက်တီး ကျား\n38 FattyCat ၊ ကိုကြောင်ဝတုတ် ကျား\n39 Foreign Resident ၊ အဘဖော ကျား\n40 Frank Soolar ကျား\nဒီစာရင်းထဲ မပါတဲ့သူများလည်း အောက်က ကွန်မန့်ထဲမှာ ပြောထားခဲ့နိုင်ပါတယ်။ ကျနော် ထပ်ပြီး ဖြည့်ပေးသွားပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ကျား/မ ခွဲခြားထားတဲ့ နေရာမှာလည်း ကျနော် သိသလောက်သာ ဖြည့်ထားပြီး အချို့သော နာမည်တွေကိုတော့ ကျားမှန်း မမှန်း မသိလို့ “မသိ” ဆိုပြီး ဖြည့်ထားပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ တစ်ခု ပြောချင်တာကတော့ “မထင်ရှား” ဆိုတာ ဟိုမရောက် ဒီမရောက် ကို ဆိုလိုတာပါ … ( အဟီး .. ဒါက သူရို့ကို နောက်ထားဒါပါ .. )\nဒီထက်တော့ ပြောတတ်တော့ဘူး။ ဒီတော့ ဒါပါပဲလို့ …\n( ပန်ကြားချက် ။ ။ ကျနော် အခုလည်း မန်ဘာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြည့်ပေးနေပါတယ်။ အချို့သော ဂေဇက်မှ မန်ဘာ နာမည်များမှာ ရှာရခက်ပါသည်။ သို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတင်ခဲ့သည့် ပို့စ်၏ အမည်ကို ဖြစ်စေ၊ ဂေဇက် လင့်ကို ဖြစ်စေ၊ အမည်ကိုဖြစ်စေ ပြောပြစေချင်ပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ကျနော် အံစာတုံး (anzartone) ၏ ဂေဇက် လင့်မှာ http://myanmargazette.net/author/anzartone ဖြစ်ပါသည်။ )\nထပ်မံ ဖြည့်စွက်တာတွေကို အက္ခရာစဉ် ပုံစံထဲမှာပဲ ထည့်လိုက်ပါတယ် … ။ အရင်ပုံစံထဲမှာ မထည့်တော့ပါကြောင်း ….။\nသြော်……. ရေမျေ့သဏင်းဆိုတာ 2009လောက်ထဲကရှိတဲ့ လူတလုံးလား အဲ့ဒီခေတ်တုံးက ဘရုတ်တို့ လူမင်းတို့ရော… ???\nveryloveman , ကျား, ပရဟိတစိတ်ဓာတ်


theZOMI: Burma News International - May 8, 2013\nBurma News International - May 8, 2013\nA $2 mobile SIM costs dearly at countryside\nIn April, Myanmar Post and Telecommunication (MPT) unveileda1,500 Kyat (less than $2) worth CDMA mobile SIM to the public in the country and has reached the countryside recently but the costs have risen many folds, according to local news sources.\nPeace process: So many promises, few implementations\nLoi Taileng — 19 May 2012 was the last time the Shan State Army (SSA) South, officially the Restoration Council of Shan State /Shan State Army (RCSS/SSA) and Naypyitaw’s Union Peacemaking Work Committee (UPWC) met in Kengtung to signa12 point union level agreement.\nMyanmar to light up world's third largest solar plant\nThe Ministry of Electric Power has signedamemorandum of understanding (MoU) for Thai energy company, Green Earth Power (GEP), to buildaUS$275 million solar power plant in Myanmar.\nThe Myanmar National Human Rights Commission has urged the government and the Central Committee for Implementation of Stability and Development in Rakhine State to urgently implement the recommendations of the Rakhine Investigation Commission in the strife-torn region.\nMon group calls for release of young detainees\nA Mon youth group has urged authorities to release all 11 people detained since mid-April for allegedly attackingapolice officer during the traditional Water Festival in Mon State.\nASEAN defense ministers pledge military cooperation\nDefense ministers from the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) met on Tuesday in Brunei to discuss ongoing relations across the bloc.\nTen residents of Maday Island, who were charged on April 19 for protesting against the island’s pipeline project without official permission, were released on bail on Monday followingahearing at Kyaukphyu Township Court, according to the Malay Island Development Committee.\nA labor activist was jailed for seven years and six months, after being falsely accused of illegally cutting down trees, Burma Campaign UK,ahuman rights group that focuses on Burma, said.\nMyint Kanpon residents aim to increase the numbers of teachers at the government primary school in Myint Kanpon, Dawei Township, Tenasserim Division.\nKIO ကျောင်းတွင် တရုတ်စာကို ဘာသာရပ် တခုအဖြစ် စတင်သင်ကြား\nကချင်ပြည်နယ် ကချင်လွတ်မြောက်ရေးအဖွဲ့ (KIO) ထိန်းချုပ်သည့် မိုင်ဂျာယန်မြို့ (Mai Ja Yang) ထွယ်နင်ရှောင် (Htoi Ning Shawng) အထက်တန်းကျောင်းတွင် ယခုနှစ် ပညာသင်နှစ်မှစ၍ တရုတ်ဘာသာရပ်ကို ကျောင်းသင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွင် ထည့်သွင်း သင်ကြားသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\nသျှမ်းမြောက် စစ်ဘေးရှောင်ခလေးများ ပညာရေးအတွက် ကူညီကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှစီစဉ်\nရခိုင်ပြည်နယ် အတွင်း ၂၀၁၂ ဇွန်လ အတွင်းက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆူပူ အကြမ်းဖက်မူ ဖြစ်စဉ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူများ အဖြစ် တရားစွဲ ဖမ်းဆီးခံထားရသူ ရခိုင်အမျိုးသား (၁၀) ကို စစ်တွေ ခရိုင်တရားရုံးက မေလ (၇) ရက် မနေ့က ထောင်ဒဏ် အသီးသီးစီ ချမှတ်လိုက်ကြောင်း သတင်း ရရှိသည်။\nအန်ဂျီအို (၂) ခု ကျန်းမာရေးနဲ့ သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင် အရေး တောင်ကုတ်မြို့နယ်တွင် ဆောင်ရွက်မည်\nရခိုင်ပြည်နယ် တောင်ကုတ်မြို့နယ်သို့ အစိုးရ မဟုတ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း (အန်ဂျီအို) နှစ်ခု ပထမဆုံး အကြိမ် ၀င်ရောက်ပြီး ကျန်းမာရေးနဲ့ သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင် အရေးတို့ကို ဆောင်ရွက်နိုင်ဖို့ လေ့လာ ဆန်းစစ်မူတွေ ပြုလုပ်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်။\nရခိုင်ပြည်နယ်ရှိ ရခိုင်လူမျိုးများ၏ လူ့အခွင့်ရေးနှင့် ပါတ်သက်၍ Organisation ရခိုင်လူ့အခွင့်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရေးအဖွဲ့ (AHRDO) Arakan Human Rights and Development မှ ကူညီထောက်ပံ့ပေးသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ယင်းအဖွဲ့မှ အမှုဆောင် ဒါရိုက်တာ ဦးအောင်မင်းဦး က ပြောကြားသည်။\nLast Updated on ဗုဒ္ဓဟူးနေ့၊ မေလ 08 ရက် 2013 ခုနှစ်\nနိုင်/ကျဉ်းဟောင်းများ အတွက် ၄၀၁ ခြိမ်းခြောက်နေဟု AAPP သတိပေး\nဦးနေမျိုးဇင် အား ထောင်ဒဏ် ၆ နှစ် ပြန်လည် ချမှတ်လိုက်ခြင်းမှာ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားဟောင်းများအား ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်ကြောင်း ထိုင်းနိုင်ငံ အခြေစိုက် နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများ ကူညီစောင့်ရှောင်ရေးအသင်း (AAPP)က ယနေ့ ပြောဆိုလိုက်သည်။\nသောင်ရင်းမြစ်ရှိ စက်လှေ တစင်းကို BGF တပ်သား မှ သေနတ်ပစ်ဖောက်တားမြစ်\nထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ် သောင်ရင်းမြစ်အတွင်း ဘိလပ်မြေအိတ်များ တင်ဆောင်လာသော စက်လှေတစ်စင်းကို မြ၀တီမြို့ အခြေ စိုက် နယ်ခြားစောင့်တပ်-BGF (၁၀၂၁) တပ်ရင်းပိုင် အမှတ်-၁၄ ဂိတ်မှ တပ်သားတစ်ဦးက ယမန်နေ့ မေလ ၇ရက်နေ့က သေနတ် ပစ်ဖောက် တားမြစ်ခဲ့ကြောင်း သတင်းရရှိသည်။\nကယားပြည်နယ်ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနမှ သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းများ လျော့ချစေလို\nကယား(ကရင်နီ)ပြည်နယ်အထူးဒေသ(၃) ရှိ ကျေးရွာများတွင် ပညာရေးကဏ္ဍတိုးမြှင့် လိုပါက ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနမှ သတ်မှတ် ထားသော စံနှုန်းများကို လျော့ချစေ လိုကြောင်း ကယားပြည်နယ်တွင်း ပညာရေး ဖွံ့ဖြိုးမှုများ ဆောင်ရွက်ပေးနေသည့် ကယန်းမျိုးဆက်သစ်လူငယ် (KNGY)က ပြောသည်။\n၀ တပ်ဖွဲ့ကို စစ်လက်နက် ပို့ပေးမှု တရုတ် ငြင်းဆို\nမြန်မာ့အလုပ်သမားအခွင့်အရေးကြောင့် ဗြိတိန်နိုင်ငံသားကို ထိုင်းကုမ္ပဏီတရားစွဲ\nထိုင်းနိုင်ငံ ကန်ချန ဘူရီရှိ နာနတ်သီး စည်သွပ်ဘူး လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်နေသော NatGroup ကုမ္ပဏီသည် မြန်မာ အလုပ်သမားများ အပေါ် အခွင့်အရေး ဆိုင်ရာ ချိုးဖေါက်မှု ရှိခဲ့သည်ဟု စုံစမ်းဖေါ်ထုတ် ခဲ့သူ ဗြိတိန်နိုင်ငံသား တဦးကို တရားစွဲ ခဲ့ကြောင်း Burma Campaign UK မှ အစီရင်ခံစာ ထုတ်ပြန် ခဲ့ပါသည်။\nKIA နှင့် အစိုးရတပ်များ အဆက်မပြတ် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေ\nကချင်ပြည် လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော် KIA နှင့် အစိုးရ တပ်ဖွဲ့ များသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွား လာနေကြောင်း KIO နိုင်ငံခြားရေး ဒုတိယ တာဝန်ခံ ဂျိန်းလွန်းတောင်က ပြောပါသည်။


Story | A Piece of Nyein\nOne of the Old Stories\nIn the kidergarden\nဒီနေ့မနက် မြို့ထဲက နာမည်ကြီး ကင်မရာဆိုင် စင်တာ တစ်ခုကို သွားခဲ့ပါတယ်။မရောက်တာလည်း ကြာ ၊ အလုပ်ကိစ္စလည်း ရှိလို့ပါ ။ဆိုင်ထဲကို ၀င်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ…\n“ဟော ၊ ညီမလေး ၊ ပိန်သွားတယ် ၊ ဘယ်တွေ သွားနေလဲ ၊ မတွေ့တာကြာပြီ”\nလို့ဆိုင်ရှင် ဇနီးမောင်နှံက လှမ်းနှုတ်ဆက်ပါတယ်။\nအဲ့ဒီ့အချိန် ဆိုင်ထဲက ကောင်တာအသီးသီးမှာ Customers လေး ၊ ငါး ၊ ခြောက် ယောက်လောက် ရှိနေတယ် ။ပါလာတဲ့ ဂျာနယ်ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်အမျိုးသားက ဂျာနယ်ကို ဖြန့်ဖတ်ရင်း နှုတ်ကနေ “သတင်းထောက် မကြီး ငြိမ်းငြိမ်းပြည့် ” လို့ ရွတ်ပါတယ်။အဲ့ဒီ့အချိန် ကျမက ကောင်တာထဲမှာ အသစ်ရောက်နေတဲ့ Products တွေကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။\nကျမရဲ့ ဘေးဘက်က ကောင်တာမှာ ငွေချေပြီး လက်ခံဖြတ်ပိုင်း စာရင်းသွင်းနေသံ ကြားရတယ်။\n“ နာမည်က ”\nအဲ့ဒီ့နာမည်ကို ကြားဖူးသလိုပဲလို့ ထင်မိတယ်။ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကင်မရာဝယ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်။ တရုတ်နဲ့ခပ်ဆင်ဆင် အသားဖြူဖြူတွေ။အဲ့ဒီ့ကောင်လေးကလည်း ကျမကို စူးစမ်းသလို သေချာကြည့်နေတယ်။\n“ ငါ့ရုပ်ဆိုးဆိုးကိုတော့ လှလို့ကြည့်တာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”\nဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်ကလည်း ကျမအသိမှာ ကပ်ညှိပြီးသားဆိုတော့ စိတ်ထဲမှာ အထူးတလည်တော့ မခံစားရပါဘူး ။ဒါပေမယ့် ..ဒီမျက်နှာကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးပါလိမ့်… လို့တော့ တွေးမိတယ်။\nခဏနေတော့ ကျမလည်း အသစ်ရောက်တဲ့ မော်ဒယ်လ်တွေရဲ့ Specifications တွေယူပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ဆိုင်ရှေ့ Platform ပေါ်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ ခုနက ကောင်လေး ရပ်နေတာ တွေ့ရတယ်။သူ့ကိစ္စနဲ့သူ ဘာမှ မဆိုင်တာမို့လို့ လှည့်ထွက်လာလိုက်တာပေါ့။\n“ငြိမ်း ၊ ငြိမ်းငြိမ်းပြည့် ၊ နင် မအူပင်က ငြိမ်းငြိမ်းပြည့် မဟုတ်လား”\nဆိုတဲ့ အသံကြားလိုက်ရတော့ ကျမ တအံ့တသြ ဖြစ်မိသွားတယ်။ခုနက ကောင်လေးဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံပါ ။ ဟုတ်ပါတယ်။မအူပင် မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်လောက်ထိ နေခဲ့ဖူးတယ်။လွန်ခဲံ့ တဲ့ ၁၆ နှစ်ဝန်းကျင်ကာလကနေ လွန်ခဲ့တဲ့ ၉ နှစ်ကျော်လောက်အထိ နေခဲ့ဖူးတယ်လေ။\n“ဟုတ်တယ် ၊ ငါ မအူပင် က ငြိမ်းငြိမ်းပြည့် ၊ နင်က”\n“ငါ သော်ဇင်အောင်လေ ၊မမှတ်မိဘူးလား”\nတဲ့ ။အဲ့ဒီ့တော့မှ သူ့အသံ ၊ သူ့ရုပ်နဲ့ သူ့နာမည်ကို ကျမကောင်းကောင်းကြီး ဆက်စပ် မှတ်မိ သွားရင်း အံ့လည်း အံ့သြ ၊ ၀မ်းလည်းဝမ်းသာ ၊ ရယ်လည်း ရယ်ချင် ဖြစ်မိသွားတယ်။\n“ငါ့ဖေဖေ ပါတယ် ၊ ကားပေါ်မှာ စောင့်နေတယ် ၊ ငါတို့ ဒီနေ့ တောင်ကြီး ပြန်မှာ ၊ နင်အခု ဘာလုပ်နေလဲ ၊ ဘယ်မှာ နေလဲ ”\n“ငါ အခု မော်ဒန်ဂျာနယ်မှာ Reporter လုပ်နေတယ် ၊ နင့်ကိုငါ မမှတ်မိဘူးဟ ၊ တကယ် ၊ နင်က လန်းလာသလိုလိုပဲ ၊ အဟမ်း ..အဟမ်း”\n“အဟား ၊ ငါသိတယ် ၊ ငါသိတယ် ၊ ဒါတောင် ရေမချိုးရသေးဘူး ၊နင်ကတော့ ပုကျွတ်လေးတုန်းကနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး ၊ အသားကလည်း ငါးကျည်းခြောက် ၊ ပိန်လည်း ပိန် ၊ ငါ့မှာ မနည်း မှတ်မိလို့ ၊ တော်သေးတာပေါ့ ၊ ငါ့လို ဥာဏ်ကြီး ရှင်မို့လို့ ၊ မဟုတ်ရင် နင့်ကို ဘယ်က ကုလားမလဲပဲ၊ ဟား..ဟား.. ”\nလို့ ကျမကို မှိုချိ်ုး ၊ မျှစ်ချိုး ၊ ကန်စွန်းရွက်ချိုး ချီးမွှမ်းပါတယ် ။\n“ငါတို့ လသာက အဒေါ်ဆီ လာတာဟ ၊ အခု တောင်ကြီးကို တန်းပြန်ရမှာ ၊ ငါ နင့်ဆီ ဖုန်းဆက်မယ် ၊ နံပါတ်ပြော ”\nလို့ သူက အလောတကြီး ဟန်နဲ့ ပြောပါတယ်။\n“အေး ၊ အချစ် ၊ ငါသွားပြီ ၊ ပြန်တွေ့မယ် ၊ BYE ! ”\nလို့ အော်ပြီး ရပ်ထားတဲ့ MARK2လေးတစ်စီးပေါ် ပြေးတက်သွားပါတယ် ။ ကျမလည်း ဆက်ကြည့်ရမလို ၊ လှည့်ထွက်ရမလို အိုးတိုးအတ ဖြစ်နေမိပြီးမှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရုံးကို ပြန်ခဲ့ပါတယ် ။\nအခုအချိန် ပြန်တွေးရင် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခု လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၄ နှစ်လောက်က ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။အဲ့ဒီ့တုန်းက ကျမက ပထမတန်း ကျောင်းသူ လေးပါ။\nကျမတတ်တဲ့ ကျောင်းကလေးက ဧရာဝတီတိုင်း ၊ မအူပင် မြို့နယ် နဲ့ ကျိုက်လတ်မြို့နယ် ကြားမှာ ရှိတယ်။အဲ့ဒီ့ ဒေသက ကျမ အဖေရဲ့ ငယ်ဇာတိ တဲ့ ။ ကျမ သူငယ်တန်း နှစ်မှာ အဖေက အစိုးရရုံးကနေ ထွက်လိုက်ပြီး သူ့ရွာကို ပြန်နေမယ် ဆိုတာကြောင့် မိသားစုလည်း သူနဲ့ အတူ ရန်ကုန်ကနေ အဲ့ဒီ့ ရွာကလေးကို ရောက်ခဲ့ကြပါတော့တယ် ။ဒါကြောင့်  ကျမက တောသူမလေးပါ ။\n😛 (ဤကား စကားချပ်)\nကျမ ကလေးဘ၀ တုန်းက ၀၀တုတ်တုတ် ၊ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ချစ်စရာလေးပါ။ 😛 ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာလေ။ကျမက ငယ်ငယ်ထဲက အကြောတင်းတင်းရယ်။အမြင်ကပ်ချင်စရာ ကောင်မလေးပေါ့ ။\nအတန်းထဲမှာ ကျမ မုန်းတဲ့ ကောင်လေးတွေ ရှိတယ်။အဲ့ဒီ့ကောင်လေးတွေက တအား အစအနောက်သန်တယ်။ ကျမက စိတ်ကြီးကြီး နဲ့ဆိုတော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ ကျမမှာ အပုံကြီး စိတ်တိုနေရတော့တာပေါ့ ။\n(ဟိ..ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာလေးတွေလည်း မသိဘူးနော်။)\nဆရာမ ဆီကို စာသွားပြရင် ကောင်လေးတွေနားကို ဖြတ်လျှောက်သွားရတယ်။အဲဒီ့တုန်းက စာတစ်ပုဒ်ပြီးပြီဆိုရင် ဆရာမဆီ အလုအယက် သူ့ထက်ငါ ဦးအောင် သွားပြကြပါတယ်။ အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး ပြီးတဲ့သူက ကျမပေါ့ ။သူများတွေ ဟိုကုတ် ဒီကုတ် ၊ တောင်ခြစ်မြောက်ခြစ် လုပ်နေချိန်ဆိ်ု ကျမက ဆရာမဆီ စာသွားပြနိုင်ပြီ။\nကျမ ဆရာမဆီ စာသွားပြပြီင်္ဆိုရင် ကောင်လေး လေး ၊ ငါး ၊ ခြောက်ယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖင် ထိုင်ချ ၊ ခြေထောက် နှစ်ချောင်း ကိုရှေ့ဆန့်တန်းပြီး ကျမသွားမယ့် လမ်းမှာ လိုက်ခင်းကြပါလေရော ။ အသားဖြူဖြူ ၊ မျက်လုံး ၀ိုင်းဝိုင်း ၊ နှုတ်ခမ်း ရဲရဲ လေးနဲ့ သော်ဇင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးရယ် ၊ အသားဖြူဖြူ ၊ အရပ်မြင့်မြင့် အာကာ ဆိုတဲ့ ကောင်လေးရယ် ၊ မျက်ခုံး ထူထူ နဲ့ ဇင်လင်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးရယ် ပါတယ်။အဲဒီ့အချိန်ဆို ကျမက နှုတ်ခမ်းကြီးထော် ၊ မျက်နှာကြီး စူပုတ်ပြီး ၊ သူတို့ ခြေထောက်တွေ ခွကျော်ရင်ကျော် ၊ မကျော်ရင် တက်နင်းပြီး ဆရာမဆီ စာသွားပြရော ။ဆရာမကလည်း အဲဒါကို မြင်ပေမယ့် သူတို့ကို မဆူဘူး ။ကျမကို ချော့သလို သူတို့ကိုလည်း “သားသားတို့ ၊ စာလုပ်နော် ၊ စာသင်ချိန် မကစားရဘူး” လို့ပဲ ချော့ပြောတယ်။\nတစ်နေ့ပေါ့ ၊ ဘယ်နေ့လည်းတော့ မမှတ်မိဘူး ။အဲဒီ့နေ့က ကျမက စာအုပ်လေးယူပြီး ဆရာမဆီ သွားပါတယ်။ထုံးစံအတိုင်း လမ်းမှာ ကောင်စုတ်လေးတွေက နှောင့်ယှက်ပါတယ်။အဲဒီ့နေ့ ပုံစံက တစ်မျိုး ။အရင်လို ဖင်ထိုင်ရက်လေး မဟုတ်ပါဘူး ။လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးဆန့်တန်းပြီး အရှေ့ကနေ ခုန်ဆွ ၊ ခုန်ဆွ လေးနဲ့တားတယ် ။ ကျမ မျက်နှာကလည်း ခရမ်းချဉ်သီး မီးဖုတ်ဖြစ်နေလောက်ပြီပေါ့နော်။သူနဲ့ ကျမ ထုတ်စီးထိုးသလို ဖြစ်နေရင်းကနေ…\nကျမ ပါးကို အာဘွား ပေးလိုက်ပါလေရော….။\nကျမလည်း စိတ်တွေဆိုးပြီး သူ့ကိုဆောင့်တွန်းလိုက်တာ သူလည်း ပလန်လက် (ပက်လက်လန်) သွားပါလေရော။ဆရာမဆီ စာသွားမပြတော့ပဲ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သွားပြလိုက်ခိုင်းတယ်။သူငယ်ချင်းက ဆရာမကို တိုင်ပြောပေးမယ်တဲ့။ကျမမှာလေ ရှက်လွန်းလို့ ခုံအောက်ဝင်ငို နေခဲ့တာ။\n(ဟာ ဟ ၊ ကလေးသေးသေးလေးတွေ အရွယ်နော် ၊ အဲဒီ့အရွယ်လေးတွေနဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတာများ ၊ ဟာသပဲ)\nနောက်တော့ ကျမဘေးက သူငယ်ချင်းက ဆရာမကို တိုင်ပြော ပါတယ်။တစ်တန်းလုံးက ၀ိုင်းကြည့်နေကြတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ကျောင်းလုံးက ကြောက်ရတဲ့ ဆရာမ ဒေါ်မြင့်မြင့်ခိုင် ရောက်လာပါတယ်။\nဆရာမက ကောင်လေးကို မတ်တပ်ရပ် ၊လက်ပိုက်ခိုင်းပါတယ်။သူ့အရပ်ကလေးက ဆရာမ ဗိုက်အောက်လောက်ပဲ ရှိတာမို့လို့ မျက်လုံး ၀ိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ဆရာမကို မော့ကြည့်နေတယ်။တစ်ခြား အတန်းတွေက သူတွေပါ လာဝိုင်းကြည့်ကြတာများ ရှက်စရာကြီး ။\n“သားသား ၊ မီးမီးကို ဖက်နမ်းတယ်ဆို ”\nလို့ မေးတော့ သူက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။\n“ဆရာမ မေးနေတာကို ဖြေလေ ၊ ဟုတ်လား ၊ မဟုတ်ဘူးလား ”\nအသံတိမ်တိမ် ကြောက်ဆုပ် ကြောက်ဆုပ် ပုံစံလေးနဲ့ပါ။\n“ ဘာလို့ နမ်းရတာတုန်း ၊ ဟမ် ၊ ဆရာမကို ပြောပြပါဦး ”\n“ပြောပါဦး ၊ ဘာလို့ နမ်းရတာလဲ ”\n“သူ့ကို နမ်းချင်လို့ ”\n“ဟောတော် ၊ ဘာလို့ တုန်း ”\nကျန်တဲ့ ဆရာမတွေ ဆီကရော ၊ အတန်းကြီးတွေ ဆီကရော အားလုံးဆီက ရယ်သံတွေ လျှံထွက်လာပါတယ်။ဒေါ်မြင့်မြင့်ခိုင်ကတော့ ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ပါ။\n“ဟုတ်လား ၊ချစ်လို့လား ၊ဒါဆို ဆရာမကို နမ်း ”\n“ဟော ၊နမ်းလေ ၊ ဆရာမကို နမ်းလို့ ပြောနေတယ်လေ ၊ သားသား ”\n“ ဟင့်…အင်းးးးးး ”\n“ ဟင် ၊ ဒ်ါဆို ဆရာမကို မချစ်ဘူးပေါ့ ၊ ဟုတ်လား ”\nမျက်ရည်တွေ ကျလာရာကနေ ကောင်လေး အော်ငိုပါလေရော။နောက်တော့ အဲဒါ ဘယ်လို အဆုံးသတ်သွားလဲ တကယ်မမှတ်မိပါ။\nနောက်နှစ်တွေမှာ သူကျောင်းပြောင်းသွားပါတယ်။ဒါပေမယ့် လေးတန်းအထိ အတန်းထဲမှာ သူ့နာမည်ကို ရံဖန်ရံခါ ကြားရတတ်ပါတယ်။သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ကျမနဲ့ တစ်တန်းတည်းပဲလေ။တစ်ခါကဆို သူကနာမည်ရေးထားတဲ့ စာအုပ်ကြီး ကျမကို လာပေးလို့စိတ်တွေ ဆိုးလိုက်ရတာ ။အဲဒီ့ကျောင်းမှာ နေခဲ့တဲ့ လေးတန်းအထိ ကျမမှာ ရှက်လို့ ကောင်းတုန်း ။\nအင်းးးးးးး…အဲဒါ သော်ဇင်အောင်ဆိုတဲ့ ကောင်းလေးလေ ။\nမေကြီးကတော့ ပြောတယ် ။\n“ကလေးသေးသေးလေးတွေ ဆိုတော့ ဘာရယ်ညာရယ် မဟုတ်ဘူး ၊ ချစ်လို့ နမ်းလိုက်တာ နေမှာပေါ့ ” တဲ့။\nကျမ လေးတန်း နှစ် တုန်းက သူ ကျောင်းကိုလာပြီး ကျမတို့နဲ့ ကစားသွားတယ် ။\nဆယ်တန်းနှစ်က ကျမ မွေးနေ့မှာ ကျမရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေက အာဘွား ပေးပါတယ်။ပြီးတော့….\n“ငြိမ်းလေး ၊ နင့်ပါးကို ဘယ်သူတွေ နမ်းဖူးသေးလဲ ”\nလို့ နောက်ပါတယ်။ကျမကလည်း …\n“ နင်တို့တွေပဲလေ ၊ ပြီးတော့ …”\n“ဟယ်..ကြည့်စမ်း ၊ ကြည့်စမ်း ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူတုန်း ”\n“သြော် ၊ ငါ့ အဖေ နဲ့ အမေပေါ့ဟဲ့ ”\nဆိုပြီး နှာမှုတ်သံတွေနဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြပါတယ်။\nအခု တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်တွေ့တော့ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖြစ်အပျက်က တကယ့်ကို ရယ်စရာပါ။ဘာမဟုတ်တဲ့ လက်တောက်လောက် အရွယ်လေးတွေနဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတာများ ။အံ့စရာ ၊ ဟာသပဲ ။\nဟားဟား မိပြီကွ။။။ kwi~kwi~\nမငြိမ်းတို့ ကဲထားတာ 😛\nwinnie’ s story ka different ;P\nငြိမ်းက ကဲတာ မဟုတ်ဘူးလေ..သူက ကဲတာကို……\nR.C. Win says:\nThen,your first owner is Thaw Zin . Isn’t it ? XD\nYou don’t forget about it .\nIf you wanna love another ones , you will be betrayer of Thaw Zin .


မဟာရန်သူ အချစ်တော်ကြီး နဲ့ အလွဲများ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Community & Society » မဟာရန်သူ အချစ်တော်ကြီး နဲ့ အလွဲများ\nမဟာရန်သူ အချစ်တော်ကြီး နဲ့ အလွဲများ\nPosted by ဇီဇီ on Apr 11, 2014 in Community & Society, Creative Writing, Society & Lifestyle | 32 comments\nလူပါးတုန်း ရေးချင်တာလေး ရေးအူးမှ။\nရုံးက မဟာရန်သူအချစ်တော်ကြီး အကြောင်းပေါ့။\nမင်းသားကြီးမဟုတ်ဘူးနော်။ ပီအမ် (ပရော့ဂျက် မန်နေဂျာ) ကိုပြောတာ။\nဘုရားစူး မန်နေဂျာပေါ့ ဟိ။\nမနေ့က ၄၂ နှစ်ပြည့်ပြီ လူပျိုကြီး ချိန်ပါ။ ခွိခွိ။\nရုံး က အလွဲတွေ တော်တော်များများက သူနဲ့ တူတူလွဲတာရယ်။\nကေဇီ ရုံးကို စရောက်တော့ ဒီ ရာထူးမရသေးဘူးးး QS (Quantity Surveyor) ရာထူးနဲ့\nရာထူးက သူ့ထက် ဂျူနီယာကျတယ်ပေါ့။\nကေဇီမတိုင်ခင်က သူက မင်းသားကြီးရဲ့ လက်ရုံးးး၊ ခိုင်း အကောင်းဆုံး၊ မျက်နှာအရဆုံး၊ ဦးစား အပေးခံရဆုံးးးး ဆိုပါတော့။\nကိုယ့်ထက် အရင် ရက်ပိုင်းလေး ရောက်တဲ့ အင်/ယာ ၂ ယောက်က ကြိုသတင်းပေးပြီးသားးး\nမန်နေဂျာက ဟောင်ဖွာဟောင်ဖွာ အာကျယ် အာကျယ်နဲ့တဲ့။ သူတို့ က အာဗျဲ လို့ခေါ်သတဲ့။\nဘာတွေ ခိုင်းမှန်းမသိဘူး တို့ ဘာတို့ ပြောထားတာ။\nသူရုံးလာချိန်ကျတော့ ခပ်တည်တည်ကြီးနဲ့ မေးပြီး မိတ်ဆက်ပါတယ်။\nအဲကျမှ စသိလိုက်တာက သူက မလေး တရုတ်၊ အင်္ဂလိပ်လို လိပ်ပတ်လည်အောင် မပြောတတ်ဘူးးး\nရထားတဲ့ ဆာဒ် (Cert) တွေက အများကြီးးး နဲ့ အဆက်အသွယ်ကောင်းလို့ မင်းသားကြီး က ထားထားတာ။\nသူ့ဟာသူ အဲဒီ (inferior) အင်ဖီရီရာလေး ရှိတော့ ပိုမာန်တင်းပြီး လူတကာကို အထင်သေးသလို ဆက်ဆံတာတို့\nသူ့ကို အထင်သေးမှာ စိုးလို့ ကြိုပြီး ဟန်ကို့ဖို့ လုပ်ထားတာတို့နဲ့ သူ့ အမူအရာတို့ စကားပြောတို့က ပိုပြီး မတည်ငြိမ်သွားတာ။\nစိတ်လည်းမငြိမ်ပဲ ဒီလူနဲ့စကားပြောရင် ဒီလူကို စေ့စေ့မကြည့်ဘူးးး၊ ဟိုကြည့် ဒီ ကြည့် နဲ့ အာရုံက တခြားရောက်နေတာ။\nသူ ခိုင်းရင် အတိအကျ မခိုင်းတတ်ပဲ အခိုင်းခံရသူက စဉ်းစားပြီး မှန်အောင်လုပ်ရတာ။ အိုကေရင်တော့ သူ က အရင် မင်းသားကြီးဆီ သွားပြတာ။\nသူ့ထက်သာတယ် ထင်ရင်လည်း မနာလိုဖြစ်တတ်ပေမဲ့ မကောင်းကြံတတ်ဘူးးး\nကူလီကူမာ မရှိဘူးး သူ့ စိတ်က အရှင်းသား မြင်ရတယ်။\nဘယ်လိုပြောရမလဲ? စိတ်ရင်းကောင်းတယ်။ သဘောမကောင်းဘူး ဆိုတာမျိုးးး။\nဒါတွေက အကဲခတ်မိသလောက်ပေါ့လေ။ ကေဇီက ကိုယ်တွဲရမဲ့လူရဲ့ အားသာချက် အားနည်းချက်ကို သိအောင်လုပ်ပြီးမှ အစဉ်ပြေအောင် နေတတ်တဲ့ လူမျိုးပါ။\nမှန်းမိသလောက် ကေဇီ အတွက် အန်ဒရယ် မရှိတဲ့ လူစားမျိုးလို့ သတ်မှတ်ထားတာပေါ့။\nအဲဒီတော့ စစချင်း ဒီ ပရော့ဂျက် ကိစ္စတွေမှာ သူနဲ့ တွဲလုပ်ရတယ် ပေါ့လေ။\nအဲတုန်းက ရုံးမှာ လူလွတ်က ကိုယ်တွေ ၂ ယောက် ဆိုတော့ တွဲတွဲ စ တတ်ကြတယ်။ သူကလည်း ပြုံးပြုံးကြီးးး\nကေဇီက ကိုယ့်ကို တိုက်ရိုက် မစွပ်စွဲမချင်း ရှင်းလေ့ မရှိဘူး ဆိုတော့ ထားထားတယ်။\nရောက်ခါစ နှစ် မွေးနေ့မှာပဲ တစ်ရုံးလုံးကို သူက ကိုယ့်ကိုယ်စား မုန့်လိုက်ကျွေးတယ်။ ဒါမျိုးက ငြင်းမကောင်းဘူး ဆိုတော့ မငြင်းပါဘူးးး ဟေးဟေးဟေးးး\nအကုန် စုထိုင်ပြီး ခဏ ကျတော့ လာမေးတယ်။\nDo you haveaboyfriend or not တဲ့။\nရွဲ့တိုက်နေကျ အကျင့် အတိုင်း “a lot ” လို့ ဖြေလိုက်တယ်။ အဲဒါကို မလျှော့ “Count me in” တဲ့။\nဘယ်ရမတုန်းးး ကေဇီကို ဂလိုစမ်းလို့ “ဝေါ် ပုရောက်” လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ပြန်ဖြေတော့ မျက်နှာကြီး မဲတက်သွားတာ။\nအဲဒီ စကား ဘယ်က တတ်တုန်းတဲ့။ တရုတ်ကားဆက် သရဲ ကို လာမေးနေတယ်။ ပေါင်ထင်းကျန်း ထဲက လို့ ပြောလိုက်တော့မှ ရီပြီး သူက နောက်တာပါတဲ့။\nသူ တရားဝင် နောက်တာပါတို့ ဘာတို့ အဲလို ပြောတော့ မှ ကျန်တဲ့ လှော်နေတဲ့ မိန်းမတွေ ပါးစပ်ပိတ်ကရော။\nနောက်ပိုင်း အဲဒီ ကိစ္စမျိုး အမူအရာရော စကားရော မစတော့ပါဘူးးး\nစေတနာ ကတော့ အတော်ထားပါတယ်။ ခိုင်းလည်း အသေခိုင်းပါတယ်။\nအဲဒီတုန်းက သူကကျောင်းတက်နေတာဆိုတော့ သူ့ အိမ်စာတွေက အစ ပရီစန်တေးရှင်းတွေ အဆုံး ကေဇီပဲ အကုန်လုပ်ပေးရတာပဲ။\nသူက ဒေါက်ကူမန်းတေးရှင်း မပိုင်ဘူးးး လုပ်ရမှာ ပျင်းတယ်။\nပီအမ် ဆိုတာ ဒေါက်ကူမန်းတေးရှင်း မပိုင်လို့ မရ ဆိုတော့ ဘာမှ မတတ်တဲ့ ကေဇီက စမ်းတဝါးဝါး သူခိုင်းတာ လုပ်ရင်း လုပ်ရင်း လုပ်တတ်သွားတယ်ပဲပေါ့။\nသူ့ကို ဘယ်လောက် နားလည်သွားတုန်း ဆို ဘယ်သူမှ နားမလည်တဲ့ သူ့စကားကို အမူအယာနဲ့ထစ်နေရင်ကို ဘာပြောချင်နေလဲ၊ ဘယ် အလုပ်အကြောင်းလဲ ဆိုတာ ပါ သိသွားတာပေါ့။\nသူကတော့ မင်းသားကြီးနဲ့ တရုတ်လို ပြောနေတာကို ကိုယ်က မျက်နှာကြည့်ပြီး နားလည်နေပြီး သူက တလွဲ ကောက် ကောင်းတုန်းးးး\nအဲဒါနဲ့ပဲ ၂ ယောက်လုံးကို ခိုင်းတဲ့ ကိစ္စဆို ညင်းရတာ အခါခါ။\nပြတ်သနာ အစက ကေဇီ ရာထူးတိုးပြီး သူနဲ့ တန်းတူဖြစ်သွားရာက စပြီးးးးသူ့စိတ်ထဲမှာ မျက်သွားတာ။\nသူ နဲ့ မင်းသားကြီးနဲ့ သိလာတာ ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာပြီးမှ သူ့နေရာကို မင်းသားကြီးယုံကြည်မှုတွေကို ကေဇီက လုသလို သူ ခံစားရတာပါ။\nအမှန်တော့ မဟုတ်။ မင်းသားကြီး က ပိုခိုင်းကောင်းတဲ့သူကို ပိုခိုင်းတဲ့ သဘောမျိုးလေ….\nသူ့ အကျင့်က သူ တစ်ခု စိတ်ထဲ စွဲထင်သွားပြီး ရင် အဲဒီ အကြောင်းအရာကို သူ့စိတ်ထဲက ထုတ်ဖို့ လုပ်ရသိပ်ခက်တာပါပဲ။\nဒေါက်ကူမန်တေးရှင်းမှာ မတိကျတဲ့ သူ့ကို ဆိုဒ်ထဲ လွှတ်ပြီး ကေဇီကို မင်းသားကြီးက အနားခေါ်ထားချိန်မှာပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကေဇီကို ထားတဲ့စေတနာက တစ်ဖက် မနာလိုတဲ့ စိတ်နဲ့ တစ်ဖက် လွန်ဆွဲတယ်ထင်ပါရဲ့။\nကေဇီကိုယ်တိုင်ကလည်း စိတ်မမှန်တော့ စိတ်ရှည်ချိန် သည်းခံပြီး ဒီလို မဟုတ်ကြောင်း မင်းသားကြီးက သူ့ကို ပိုအားကိုးကြောင်း ဖြန်ဖြေတတ်ပေမဲ့ စိတ်မရှည်ချိန်မှာ ဆို ရွဲ့ပြောတတ်ရင် သူ့ခံစားချက် ပိုဆိုးအောင်လုပ်မိသလို ဖြစ်ဖြစ်သွားပါတယ်။\nဒါနဲ့ ပဲ ရန်ဖြစ်လိုက် ပြန်ချစ်လိုက် နဲ့ မဟာရန်သူ အချစ်တော်ကြီး ဖြစ်ရောပါပဲ။\nတည့်နေရင်တော့ ပွဲရှိရင် ၂ ယောက် ဓာတ်ပုံတွေ အမျိုးရိုက်ပြီးးး ရန်ဖြစ်ထားပြီ ဆိုရင် တစ်ယောက်ရှိတဲ့ စားပွဲ နောက်တစ်ယောက်က မထိုင်ဘူးးးး\nဒီလောက် ဆို သူ့ပုံရိပ်ကိုဖမ်းမိလောက်ပါပြီ။ အလွဲတွေ စတင်ပါတော့မယ်။\nအလုပ်စဝင်ကာစ က ကေဇီ ဘေးက စားပွဲက စာရင်းကိုင် စားပွဲပါ။ သူက လည်း မင်းသားကြီး အချစ်တော်မို့ မင်းသားကြီးချီးကျူးစကားနဲ့ ရောက်လာတဲ့ ကေဇီကို မကြည်ပါဘူးတဲ့။ နောက်မှ ပြန်သိတာ။\nကေဇီက အလုပ်လုပ်ရင်း ဖုန်းပြောတယ်၊ နားကျပ်နဲ့ သီချင်းနားထောင်တယ် စသည်ဖြင့် မင်းသားကြီးဆီ ပြန် သတင်းပို့သတဲ့။ မင်းသားကြီးက မဆူတော့ မသိ!!\nတရက် ပီအမ် ဖုံးဆက်ပါတယ်။ ရုံးဖုံး အိတ်တန်းရှင်းကို ဆက်ပြီး ဟိုဘက်ကို မကြည့်နဲ့တဲ့။ အကောင့် အကြောင်း ပြောမလို့တဲ့။ အဲဒီ မိန်းမ က “စပိုက်ဒါမန်း စပိုက်ဒါမန်းးး”\nဟင်!! ကိုယ့်စိတ်ထဲမယ် မိန်းမကြီးက စပိုက်ဒါ မန်း ဘယ်နဲ့ဖြစ်တုန်းပေါ့။ သူပြောတာကို အလုံးစုံ မပေါက်တော့ သူနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အတ်မင် မမကို မေးရပါတယ်။\nဟတ်ကဲ့! သူပြောချင်တာက စပိုင် ဝူးမန်းပါတဲ့။ မင်းသားကြီးစပိုင်လို့ ပြောချင်တာပါ။ အာ့နဲ့ ကိုယ့်မလဲ စကားလုံး အသစ်ရလို့။\nနောက် တစ်ခါက ရုံးအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကို အက်မင် မမနဲ့ လိုက်ဝယ်တဲ့ အချိန် သူက ရုံးကနေ လှမ်းဆက်ပြီးးး ဘာတွေ ဝယ်ခဲ့၊ ဘယ်ဟာတွေ ကုန်ပြီ စသည်ဖြင့် မှာသပေါ့။\nနောက်ဆုံး မှာတဲ့ဟာက ရိုးရိုး မပြောဘူးးးး “တူနာ မေးရော” တဲ့။ ဒီ အလွဲမကလည်း သူရော ကိုယ်ရော အစားသမားမို့ တူနာ ငါးသေတ္တာဘူးတွေ ကုန်တာပြောတာနေမှာ ဆိုပြီး တစ်လစာ ဝယ်သွားတာ။\nဘယ်ဟုတ်မလဲ! အဟင့်!! ရုံးရောက်မှ သူပြောတာ ပရင့်တာက တုန်နာ ကုန်ပြီလို့ ပြောတာတဲ့။\nတူနာ ငါးဘူးတွေကြည့်ပြီး မင်းသားကြီး မက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့တဲ့ အခြေအနေဖြစ်ဖူးပါတယ်။\nနောက်ပြီး ကေဇီနဲ့ မင်းသားကြီးသွားတဲ့ ဂျပန်ကန်ပနီက ပီအမ် ဂျပန်ကြီး က အတော်ချောပါတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်သွားတာ ကေဇီက မလိုက်နိုင်တော့ သူ့ကို ပြောပြတာပေါ့။ အာလပ သလာပ ဂျပန်ကြီးချောကြောင်းတို့ ဘာတို့ပေါ့။\nအဲဒါကို မယုံဘူးတဲ့ ဂျပန်တွေ မချောဘူးတဲ့။ ကိုယ်ကပဲ မမြင်ဖူး မူးမြစ်ထင်တဲ့ အတိုင်း ခံငြင်းတာ။ နောက်တော့ သူတို့ ၂ ယောက် အစည်းအဝေး သွားရော ဆိုပါတော့။ ခဏ အကြာတော့ ဖုံး ဝင်လာပါတယ်။\nကိုင်လိုက်တော့ အသံကျယ်ကြီးနဲ့။ ” နင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်၊ ဒီ ဂျပန်ကြီး တော်တော်ချောတယ်” တဲ့။ အားရပါးရကို ပြောတာဗျ။ အဲဒါနဲ့ ကေဇီက အစည်းအဝေးက ပြီးပလား ဆိုတော့၊ ခုမှ စတာတဲ့ဗျားးးး မနေနိုင်လို့ အပြင် ထွက် ပြီး ကေဇီ ဆီကို ဖုံးဆက်တာတဲ့။ အပြန်ကျတော့ မင်းသားကြီး က ဒီနေ့ ဂျာကြီး မျက်နှာပိုးမသေပဲ ပြုံးစိစိ နဲ့ တိုတို ပေါက်သလားမသိဘူး လို့ လာပြောတော့ ရီချင်လိုက်တာ။ ကိုယ် စထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို။\nနောက်ပြီး အစည်းအဝေး ၃ ယောက် တက်ဖြစ်ရင် သူက ဘာဝတ်မလည်း ကြိုမေးလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီတလောကတော့ ကိုယ်က ခရေဇီ ကာလာတွေ အရူးအမူးဆိုတော့ ခရေဇီ စိမ်း စပို့ရှပ်ဝတ်မယ်ဆိုပြီး ဆင်တူ နီးပါး ဝတ်လာတာပေါ့။\nမင်းသားကြီးက မြင်မြင်ချင်းပဲ ကေဇီတို့ ၂ ယောက်ကို ဒါ ကုလားတွေ အဝတ်များတဲ့ အရောင်တဲ့။ ၂ ယောက်လုံး မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လိုက်သွားပါတယ်။\nအစည်းအဝေးမှာ အင်ဒီရားက လာတဲ့ မန်နေဂျာက အဲဒီအရောင်ရှပ်ကို ဝတ်ထားတာပါ။ အစည်းအဝေးခန်းထဲ အစိမ်းတောက်တောက် ၃ ယောက်ပေါ့။ မင်းသားကြီး ကြည့်တော့ ရီချင်တာကို တဖက်လူရှေ့မှာ အောင့်ထားတဲ့ မျက်နှာနဲ့။\nကိုယ့်တွေက ဆက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ရတာပေါ့။\nအပြန် နေ့လည် စာကတော့ ရေလယ် ကွဲပါပြီ…… အရှက်တွေ။ ဝင်မိတဲ့ဆိုင်က မလေး ပလတာ ဘာဆိုလား ဆိုင်။ သူတို့ စားပွဲထိုးတွေက ဝတ်ထားတာ ကွက်တိ….! ကေဇီတို့ အရောင်အတိုင်းးးး မင်းသားကြီးရယ် ရီလိုက်တာမှ။ လာမေးတဲ့ စားပွဲထိုးက ကိုယ့်တို့ ၂ ယောက်ကြည့်လိုက်၊ သူ့ အင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၊ တအားရီနေတဲ့ မင်းသားကြီးကို ကြည့်လိုက်။ နောက်ပိုင်း အဲ့ အရောင်ကို စိတ်နာချက်ကယ်!!!\nနောက်ပြီး သူက ကားပါကင်ကို ဘယ် အထပ်မှာ ထားခဲ့လဲဘယ်တော့မှ မမှတ်မိ။ ကိုယ်က သူ့ကို မှတ်မပေးတတ်ခင်က အရမ်းဒုက္ခရောက်ပါတယ်။ ဓာတ်လှေကားကို အထပ်တိုင်း နှိတ်ပြီး ရီမုနဲ့ ကွိကွိ လုပ်လုပ်ကြည့်ရပါတယ်။ ကေဇီက ကား ဆို လေး ဘီးပါတာပဲ သိတယ်။ နံပတ် မကြည့် မော်ဒယ်မသိ၊ အမျိုးအစား လုံးဝမမိတဲ့သူနဲ့ တွေ့တော့တာပဲ။ ဘာမှတ်ထားတုန်း ဆို အရောင်မှတ်ထားတယ်။\nတခါသား သူ့ ရီမုတ်က မကောင်းတော့ အထပ်တိုင်းတက်ပြီး ရှာရပါတယ်။ အရောင်တူ တွေ့တာနဲ့ ကေဇီက ကားကို တွေ့ပြီ ပေါ့။ အဲ!! သူက လည်း နံပတ်မကြည့်ဘူးဗျာ။ သော့ပေါက် အတင်း ထိုးတာ ဟိုကားက တဂွီးဂွီး တဂေါ်ဂေါ်မြည်တော့မှ နံပတ်သွားကြည့်ပြီး ဟင် သူ့ကားမဟုတ်ဘူးတဲ့။ ပြေးလိုက်ရတာ တန်းလို့။ အဲလို တက်ညီလက်ညီလွဲခဲ့တာ။\nခု ဆို သူတို့ နဲ့ အလုပ်သက်တမ်း ၆ နှစ်ပါ။\nအဟီးးးး လုပ်ပြီ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း ဖတ်မိတာ အလုပ်တွေ လွဲကုန်ပါပေါ့\nနောက်ခါဆို ကားကို အမျိုးအစား အရောင်ပါ မှတ်မိအောင် လုပ်\n၆နှစ်ဆိုတော့ အထာလဲ တော်တော်ပေါက်လောက်ပါပြီ\nအဲ့ လူပျိုကြီးက အခုထိ ချိန်လို့မဝသေးဘူးလားဟင်\nပါသွားတဲ့ သူတွေကလည်း ပါနေတုန်းးးး\nခုထိ ကို မရသေးတာ။\nသူ့ မင်ဂါဆောင်ရင် ဝတ်ဖို့ဝယ်ထားတယ် ဂါဝန်တောင် မတော်တော့ဘူးးး\nတကယ့်ကိုအမြဲလွဲတဲ့ ချွိချွိပဲ။ ရီလိုက်ရတာကို။ ရန်ဖြစ်လိုက်ပြန်ချစ်လိုက်ပေါ့။ နောက်တခါ ခရေစီစိမ်းရောင် အင်္ကျီလက်ချောင်ပေးမယ်နော်\nယောက်ခမွပေးလို့ကတော့ အလွဲတွေနဲ့ ဝတ်ဦးမှာ။\nမဟာရန်သူ အချစ်တော်ကြီးဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြိုက်သွားပြီ။\nကေဇီပြန်လာရင် ၀ယ်လာဖို့ စဉ်းစားနေရမှာစိုးလို့ ပြောလိုက်မယ်။\nမမအတွက် ပရင့်တာ တုန်နာတွေ ဝယ်ခဲ့မယ်နော်။\nဟားဟား …ဖြစ်ရမယ် K\nအာ့ကြောင့် လူပေါင်းမမှားကြပါနဲ့လို့ ပြောတာ။\nတ ကဲ့ ဟာ သ မယ် k z လေး\nကြုံ တုန်း ကိုယ့် ကြောင် ချက် လေး ပါ ဝင် ပြော လိုက် အုန်း မယ်\nရန် ကုန် မှာ course တ ခု တက် နေ ချိန်\nကျောင်း လဲ လွှတ် ရော အိမ် ပြန် ချင် ဇော နဲ\nလာ ကြို တဲ့ ကား ဆီ ပြေး သွား\nတံ ခါး ဖွင့် ဝင် ထိုင် ပြီး\nဒက် ရှ် ဘုတ် ဆွဲ ဖွင့် လိုက် တာ အ ထဲ က ပ စ္စည်း တွေ က\nကိုယ့် ပ စ္စည်း တွေ မ ဟုတ်\nအဲ့ဒီ့ တော့ မှ ကိုယ့် ဘေး က ကား မောင်း တဲ့ သူ လှမ်း ကြည့် မိ တော့ မှ\nလန့်သွား တာ\nကိုယ့် ကား မ ဟုတ် ဘူး လေ သူ များ ကား ကို သွား ဖွင့် ထိုင် မိ တာ\nမောင်း တဲ့ သူ ခ မျာ လဲ ရုတ် တ ရက် ဆို တော့\nကြောင် ပြီး ပါး စပ် အ ဟောင်း သား နဲ့\nsory အ ခါ ခါ ပြော ပြီး ကိုယ့် အိတ် က လေး ကိုယ် ယူ ပြီး\nကား ကို ရှာ ကြည့် တော့ ဟိုး အ ဝေးကြီး မှာ\nရှေ့ နောက် မို့ မှား တယ် ဆို တော် သေး\nအဲ သ လို မျိုး ကြောင် ကွက် က\nသများ အဲလောက် တော့ မလွဲဖူးသေးဘူးးး တော့!!\nကားကြီးက တဂီးဂီးထမြည်တော့ ဘယ်လိုပြေးကြလဲ\nပြေးရတာပေါ့အေ။ လုံးလုံး လုံးလုံးနဲ့။\nအေကန်ဒတော့ ပီအမ်ကြီးလည်း ကေဇီ့လိုပဲ ချိန်ရင် အခြောက်ဖြစ်ဖြစ်သွားလို့ နေမှာ။\nအနော် က မှန်းခြောက် ချိန်ဂေး (စီဒီ တူ ခေါင်)\nသူက ချိန် ရင် သူများနောက်ပါ/အလုပ်ထွက်။\nတစ်ခါက အစ်မတစ်ယောက်နဲ့အပြင်သွားတာ…. သူကအသားအရည်လည်းလှတော့ အဲ့လို့အရောင်တောက်တောက်တွေဝတ်တာ.. အဲ့နေ့က၀တ်ထားတာ.. စည်ပင်လိမော်ရောင်မျိုး.. ကိုယ်ကလည်းပြောသေးတာ..အစ်မ၀မ်းဆက်က စည်ပင်ရောင်လို့… ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီနေ့ သွားတဲ့နေရာမှာ စည်ပင်က အလုပ်သမားတွေ အများကြီး.. တခုခုအတွက်အလုပ်လုပ်နေတာ.. အဲ့လူအုပ်ကိုမြင်တော့ ဘယ်လိုမှမထိန်းနိုင်ဘဲ နှစ်ယောက်စလုံး အသေရီကြတာ..\nမပြောနဲ့ သများလည်း အဲဒီ လိမ္မော်ရောင်သိပ်ကြိုက်တာ။\nကိုဖက်က စည်ပင် အင်္ကျီလို့ ပြောဖူးတယ်။\nဇော်သန့်က တော့ သုံးဘီးကားရောင်တဲ့။\nဘာဖြစ်ဖြစ် မကြားချင်ရောင်ဆောင်ပြီး ဝတ်တာပဲ\nသူပေါ့လို့ပြပေးတာတောင်..ဟီး လွဲသေးတယ်..။\nရှေ့လျှောက် သတိသာ ထားနေပါ။\nဇီဇီ ရေ…ကျနော်လွဲတာက တစ်မျိူး..\nနံမည်တူ မိန်းမ နှစ်ယောက် Amanda ဆိတဲ့ နံမည်နဲ့ တစ်နေ့ထဲ ဆိုင် မှာ မွေးနေ့ ပွဲ ဘွတ်ကင်လုပ်တယ်… တစ်ယောက်က ညနေထဲက ကိတ်မုန့် လာပေးထားပြီး ညနေပွဲရောက် မှ ချပေးပါပေါ့နော်..ဒါကိုသိမထားတဲ့ ဘဆွေ က ရှေ့ကရောက်လာတဲ့ တစ်အုပ်ကို ချပေးလိုက်တော့.. မမတွေက အရမ်းပျော်ပြီး အနမ်းတွေ နဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ပီးပြန်သွားကြတယ်..ပြီးမှ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ သူ့အုပ်စု ရောက်လာတော့ ပေးစရာ ကိတ်က မရှိတော့ဘူး..မမက ငိုပါလေရော….မိုးကလဲချုပ်နေပြီ ဘယ်မှာမှလဲ အစားဝယ်မရနဲ့ … ဘဆွေလဲ ကြံရာမရဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် မိးဖိုထဲဝင် dessert platter နှစ်ပွဲ လုပ…် ဆောစ့်နဲ့ နံမည်ရေး ဖရောင်းတိုင် ထွန်း ပေးလိုက်တော့ သူအရမ်းသဘောကျသွားပြီး.. ဘယ်သူလုပ်ပေးတာလဲမေးပါတယ် ..ကိုယ်ကလဲ အောက်ကျို့ တဲ့ မျက်နှာပေးလေးနဲ့ ငါ့ ကိုခွင့်လွတ်ပါပေါ့ ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ပေးတာပါ မှားသွားတာကိုလဲ တောင်းပန်ပါတယ်ဆို ပေမယ့် ..မမက မရပါဘူး..နင်ဒီည တစ်ညလုံး ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ ရမယ် ဆိုပြီး ပြန်ပေးဆွဲပါတယ်.. ဆိုင်ရှင်ကိုလဲ နတ်သံနှောပြီး မန်နေဂျာ ကိုအပြစ်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ ခေါ်သွားပါမယ့် အကြောင်း အကြပ်ကိုင်ပါတယ်..နကို ကတည်းက ဘဆွေကို ကြည့်မရနေတဲ့ ဆိုင်ရှင် က till ထဲက နေ ပေါင် နှစ်ရာ ထုပ်ပေးပြီး မင်း လိုက်သွားလိုက် ဆိုပြီး မျက်နှာလွဲ ဂဲပစ် လုပ်လိုက်တော့ သနားစရာဘဆွေ တစ်ယောက် ကုတ်အင်္ကျီ လေးဆွဲပြီး မမ ဆယ့်တစ်ယောက်နဲ့ ကလပ်တစ်ကာ လိုက်ပြီးမူးတာ သူတို့လဲ ဒေါက်ဖိနပ်တွေချွတ် ပြီးလက်ကကိုင်ရ စကတ်တွေလဲ ပြဲ ဖုန်းတွေလဲပျောက် ဘဆွေ ရှပ် အဖြူလဲ နှုတ်ခမ်းနီရာတွေ ဘလပွနဲ့မနက် ၄နာရီမှ အိမ်ပြန်ရောက်ရတယ်….ကံကြီးလို့သာ..\nကံ သီလို့ပါလား ဆွေရယ်။\nဥမကွဲ သိုက်မပျက် ပြန်ရောက်လာလို့ တော်သေးးး\n၁၁ ဗာစက် ၁ ဆိုတော့ …….\nဒါနဲ့ ချက်ပြုတ်ရေးအပြင် အဲလိုပြန်ပေးဆွဲရင် ရသလားးး\nရန်ကုန်မှာဆို ဘယ်သူ့ကို ကွန်ပလိန်းပြီး ပြန်ပေးဆွဲလို့ရတုန်းးး\nလူပါးတုန်း ကွန်းမန့်ဝင်ရေးသွားပါတယ်။\nခေါင်းစဉ် ဖတ်လိုက်တော့ Playboy သန်းနိုင် နဲ့ \nနီကိုရဲ ကို သတိရတယ်။\nနောက် ရွာထဲ မ ရောက်တာ ကြာနေတဲ့\nပုခ်ျ ကို သတိရတယ်။\nသန်းနိုင် သီချင်း ခေါင်းစဉ် နဲ့ နီကိုရဲ ရဲ့ အလွဲတွေကို\nသွားသတိရ လိုက်မိလို့ ပါ။\nနောက်…မဟာရန်သူ အချစ်တော်ကြီး ဆိုတဲ့ သီချင်း။\nသူ့နာမည်ဟာ နန်းမ တော်မယ်နုပဲ ဆိုတဲ့\nကျွန်တော်က ပုခ်ျ ကို နန်းမ တော် မယ်ပုခ်ျ ရယ်လို့ \nနောက်ပြီး ခေါ် တတ်ပါတယ်။\nအဲဒါနဲ့ပုခ်ျ ကိုသတိရ သွားပြန်ရော။\nဒါ…ခေါင်းစဉ်အတွက် သီးသန့် ရေးတဲ့ ကွန်းမန့် ပါဗျာ။\nနှစ်သစ် ရဲ့နံနက်ခင်းမှာ ပုဂံမြေ ပေါ်က နေ ပထမဆုံးရေးတဲ့\nကွန်းမန့်ခင် ဗျ။\nဇက်ကြောတက်နေလို့ခဏနားပါဦးမည်။\nလက်ကျန်ကွန်းမန့်ကို ပြန်လာပြီး ရေးပါဦးမည်။\nကျနော်က အဲဒီ သီချင်းကို သိပ်ကြိုက်သလို ပလေးဘွိုင်ကြီးကို (အန်! ကိုသန်းနိုင်ကြီးကို) အရမ်းကြိုက်ခဲ့တာပါ။ အသက်ချင်းကွာလို့သာ။\nဆန့်ကျင်ဘက် သဘော ၂ ခုကို တစ်ခုတည်းပေါင်းပြီး ဖော်ပြထားတဲ့စကားလုံးမို့ လည်း ကြိုက်ပါတယ်။\n“ရှေးတုန်းက ဇာတ်တော်ထဲမှာ မင်းလို မိန်းမရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့နာမည်ဟာ နန်းမတော်မယ်နုပဲ၊ ကျနော်ဟာ မိန်းမကို ချစ်မိခဲ့ရင် အသည်းစွဲ အမြဲပဲ၊ မဟာ ရန်သူ အချစ်တော်ကြီးမို့ သိပ်ကြောက်တယ်” တို့ ဘာတို့။\nအဲ လွဲတာကတော့ မွေးရာပါမို့ တွဲဖက်မှု မလိုက်ဖက်ရင် ခွင့်လွှတ်ကြပါ။\nနာ့လွဲချက်ကတော့ စင်းဘော့စ်နဲ့ ပထမဆုံး အလုပ်စဝင်တုံးက ရုံးကို အကြွေးပေးထာ့းတဲ့ သူ့ ပါတနာ တွေလာတာ သူကအားကိုးတကြီးနဲ့ ကိုယ့်ကို အကြွေးပေးရမာစိုးလို့ အရောင်းစာရင်းတွေမပြနဲ့နော် ဆိုပီး တိုးတိုးလေး နှစ်ကိုယ်ကြားလာပြောတာ နားကြားလွဲပီး လယ်ဂျာဒွေ တကျတနပြင်ပြီး သူ့ရှေ့တင်သွားပြတာ ဟီးးးး နောက်နေ့ ကွကိုယ်ရှက်ပီး နှစ်ရက်လောက်ရုံးမတက်ဘူး။\nစိတ်ရင်းကောင်းတယ် သဘောမကောင်းဘူး အိုက်စကားတော့ကြိုက်သွားဘီ :mrgeen:\nနာ က ကွကိုယ်သာ စိတ်မမှန်တာ …..\nသူများ စိတ်သဘောကို အဲလို ဝေဖန်ပိုင်းခြားရတာ ဝါသနာပါတာ။\nအာ့နဲ့ပဲ ကက်တဂိုရီတွေ အများကြီးထွက်လာ ခေါင်းစဉ်တွေ အများကြီးရှိလာတာပါပဲအေ။\nနောက် ကိုးလို့ကန့်လန့် မှတ်ချက်တွေရှိသေးတယ်။ ဟိ\nတူချက် နောက်တခုက နာလဲ ကားဆို အမျိုးအစား နံပါတ် ဘယ်တော့မှ မမှတ်တတ်ဝူး\nအရောင်နဲ့ ပုံစံပဲ မျက်မှန်းနဲ့ မှတ်တာရယ်\nအာ့ဂျောင့် အရှက်ကွဲတာခီနခီန ပေါ့အေ\nအိုက် စင်းဘော့စ်နဲ့ပဲ တစ်ခါသူက ပစ်စည်းပို့ဖို့ ကားဝယ်မယ်လုပ်တာ\nသူမရှိတုံး ရုံးမှာ ကိုယ့်ကို ကားလာပြ ရော\nပြန်လာတော့ ကားလာပြသွားတယ် ဈေးကဘယ်လောက် ကျန်တာအကုန် အိုကေနေက သူက ကားကဘာအမျိုးအစားလဲတဲ့\nအိုက်မှာစတွေ့တာ သူဘယ်လိုမေးမေး ပြန်မပြောတတ်တော့ဝူး\nနောက်ဆုံးသူလဲ ငါလဲမေးရတာ လည်ချောင်းသွေးထွက်တော့မယ် နင် ဆလွန်းလား ထရပ်လားတော့ သိတယ်မလားဟင် ဆိုပီးစိတ်ပျက်လက်ပျက် မေးမှ ငါသိတယ် ထရပ် လို့\nဟီးးးးး အိုက်လောက်တော့ မှတ်တတ်ပါသေးတယ်\nနာလည်း အဲလောက်တော့ ခွဲတတ်ပါတယ်။\nမအ ဘူးများ မှတ်နေလားး\nထူးအိမ်သင်း သီချင်းနဲ့ ဂုဏ်ပြု လိုက်ပါတယ်\nဒီ လို ဘဲ လွဲ ရင်း တွဲ ရင်း နဲ့ အလုပ်တွေ လုပ် ခဲ့ ကြ တာ နှစ် ပေါင်း များ စွာ ကြာ ပေါ့\nအခု နေ များ မယ် ပု နဲ့ တွေ့ ရင်း နန်း မ တော် မယ် ပု ဇာတ် လမ်း ဘယ် လို ဖြစ်လာ သ လဲ ဆို တာ\nစား မြုံ့ ပြန် ချင် ပါ သေး တယ်\nပြန်လာဖို့ ခေါ်ထားပါတယ် လေးးပေါက်ရေ\nနောက်ကျမှရောက်တာ ခွေးလွှတ်ပါ ကေဇီရေ…\nနောက်ကျလည်း ရောက်အောင်လာတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nအစားတော့ နည်းနည်းလေးကို မစားတတ်တာ၊


Lady in Red/ အမေစုရဲ့ ပန်းချီကားတချပ် – Chuu Wai Nyein\nHomeblogsLady in Red/ အမေစုရဲ့ ပန်းချီကားတချပ်\nLady in Red/ အမေစုရဲ့ ပန်းချီကားတချပ်\nBy Chuu Wai Nyein. Posted on October 10, 2021\n🌹🌹 ဘယ်တုန်းကမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အမေစုရဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် 🌹🌹\nပန်းချီဆွဲလာတဲ့ ၁၂နှစ်ကျော် အတွင်း ဒီပန်းချီကားဟာ အမေစုပုံပါတဲ့ “ပထမဆုံး“ ပန်းချီကား တချပ်ဖြစ်လာပါတယ်။ “ပထမဆုံး“ ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ကတော့ အမေစုပုံကို ပန်းချီစတင်ရေးဆွဲကတည်းက ရေးဆွဲဖို့ အာသီသရှိခဲ့ပေမယ့် မိမိရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာ၊ မိမိရဲ့ အကောင်းဆုံး အတွေး၊ ပန်းချီဆရာယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးပုံဖော်မှု၊ လက်ရာပိုင်နိုင် ကျွမ်းကျင်မှု ဒါတွေအတွက် စိတ်ရှည်ရှည် အချိန်ယူခဲ့တဲ့အတွက် ဒီနေ့ ဒီရက်မှာမှ ဒီပန်းချီကားကို ရေးဆွဲဖို့ စိတ်ကူး၊ ပညာကျွမ်းကျင်မှု၊ ဖန်တီးမှု၊ အသိပညာတွေ နဲ့ပေါင်းစပ်ပြီး နှစ်တွေ အတော်ကြီးကြာမှ ဖန်တီးရေးဆွဲပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရပါတယ်။\nများသောအားဖြင့် အမေစုပုံကို ဓါတ်ပုံနဲ့တူသော ပုံတူပန်းချီကားတွေပဲ အားလုံးနီးပါးဆွဲကြလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီပန်းချီကားကိုတော့ အမေစု ဘယ်တုန်းကမှ ရိုက်ယူထားခြင်းမရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပန်းချီဆရာယောက်ရဲ့ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းနဲ့ စိတ်ကူးဉာဏ်ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ရေးဆွဲဖို့ ခံစားဈာန်ဝင်ခဲ့တယ်။\nဒီနှစ်၊ ဒီအချိန်မှာ ဒီပန်းချီကားရေးဆွဲဖို့ စိတ်မှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု၊ တပါးသူအတွေးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု နောက်ပြီး social media ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေ မပါအောင်၊ ၁လနီးပါးလောက် facebook နဲ့ရော၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ပါ အဆက်သွယ်ဖြတ်ပြီး တကိုယ်တည်းတွေး၊ တကိုယ်တည်း အချိန်ယူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတချပ်ပါ။ အမေစုအပေါ် ထားရှိတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အမြင်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးကို တယောက်တည်း ခံစားရင်း ရေးဖွဲထားပါတယ်။ ကိုယ်တယောက်တည်းရဲ့ အတွေးဆိုပေမယ့် ခံစားမှု ကိုက်ညီတဲ့သူတွေနဲ့ ဆုံတဲ့အခါ မျှဝေခံစားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မိပါတယ်။\nပန်းချီဆွဲတုန်းက ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးကမ္ဘာလေးထဲကို ခဏအလည်သွားကြည့်ရအောင်!\n🌹-အမေစုရယ်လို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့အရာတွေထက် ပထမဆုံးပေါ်လာတာက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု၊ နောက်မဆုတ်တဲ့ ဇွဲနဲ့ အနစ်နာခံနိုင်ခြင်းပါပဲ။ ဒါတွေကို ပန်းချီကားတချပ်တည်းမှာ ထည့်ဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တဲ့အခါ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ချွန်မြနေတဲ့ စူးညောင့်အပြည့်နဲ့လမ်းမှာ ခြေဗလာနဲ့ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်နေခြင်းက ပထမဆုံးအတွေးဖြစ်ခဲ့တယ်။\n🌹-လူငယ်တယောက်အနေနဲ့ အမေစုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိရင် စာဖတ်ခြင်းနဲ့ ပညာဗဟုသုတကို ချန်ထားပြီး တွေးကြည့်လို့ကို မရဘူး။ ဒါကြောင့် စာအုပ်ပါမှကို ဖြစ်မယ်။ စာအုပ်တွေ အများကြီး ထည့်ချင်ပေမယ့် ပန်းချီရဲ့ composition ရှုထောင့်အရ ၃အုပ်က အလှဆုံး အနေအထားဖြစ်လို့ စာအုပ်၃အုပ်ထည့်လိုက်တယ်။\n🌹-ချန်ထားလို့ မရတဲ့ ဒီမိုကရေစီအတွက် ကြိုးစားမှုတွေထဲမှာ ဘယ်အရာကို အဓိကအရာအဖြစ် ဖော်ပြမှာလဲ? ဘယ်အရာတွေကို ရည်ညွှန်းချင်လဲလို့ တွေးလိုက်တဲ့အခါ . . . . . ရွှေရောင်ချိန်ခွင်လေးနဲ့ ချိုးဖြူလေးတွေ (7 ဂဏ္ဏန်းကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ နံပတ်လေးမို့) ထည့်ချင်လာတယ်။ ဒါက လူတိုင်း လွယ်ကူစွာခံစားနိုင်မယ့် လှပတဲ့ သင်္ကေတလေးတွေပေါ့။\n🌹-အလံလေးကတော့ ဘယ်ချန်ထားခဲ့လို့ ဖြစ်မလဲ? အကောင်းဆုံး ပန်းချီကားဖွဲ့စည်းမှုတည်ဆောက်ပြီး ထည့်ကိုထည့်မှ ပြည့်စုံမယ်။\n🌹-ရွှေရောင်ကတော့ အားလုံးရဲ့ရွှေနိုင်ငံမြန်မာပြည်နဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံး အရောင်ပါပဲ။\n🌹-ပန်းချီကားထဲမှာ ရွှေနိုင်ငံရဲ့ ရွှေအလင်းကို အမှောင်ကိုခွင်းပြီး ယူဆောင်ခဲ့လိုက်တယ်။ အပြင်ဘဝလက်တွေ့မှာ ဘယ်လိုတွေ ခက်ခဲမလဲ မသိပေမယ့် ပန်းချီကားထဲမှာတောင် ၃ခါလောက် ပြင်လိုက်ရတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်ကြိုက်အဖြစ်ဆုံး ရွှေအလင်းလေးကို ယူဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။\n🌹🌹🌹ပန်းချီကားလေးက ပြီးသွားပြီးလား? ဘာကျန်သေးလဲဆိုတော့\n-ပျံံ့လွင့်နေတဲ့ အဖြူရောင်ပိတ်စလေးထဲမှာ မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရတဲ့ အရာကို စာသားလေးတွေ အဖြစ်ရေးခွင့်ရရင် သင်ရော ဘာတွေရေးမလဲ ၊ ညစ်ထေးထေးနဲ့ ခြေနင်းဘက်ထဲလိမ့်နေမယ့် ခရမ်းရင့်ရောင် ပိတ်စထဲက စကားလုံးတွေကရော ဘာတွေ ဖြစ်မလဲ?\nဒါတခုကိုတော့ ပန်းချီလေးကို ကြည့်ပြီးခံစားမယ့်သူတွေရဲ့ အတွေး တံတားပေါက်ကို ဖွင့်ဖို့ ချန်ထားခဲ့တယ်။🌹🌹🌹\nကိုယ်ယုံကြည်ရာကိုယ်ဖန်တီးပြီး ဘယ်သူကိုမှ တိုက်ခိုက်ထိခိုက်ဖို့ စိတ်ကူးလုံးဝမရှိတဲ့အတွက် အရမ်း အထအနကောက်ပြီး တွေးတတ်လွန်းသူတွေရဲ့ ရန်ကလဲ လွတ်လွတ်ကင်းကင်းဖြစ်အောင်၊ ပန်းချီကားရဲ့ ကာလာဟာမိုနီနဲ့လဲ ကိုက်အောင် အမှောင်အဖြစ်သုံးတဲ့ ခရမ်းရောင်ကို ပြန်သုံးဖြစ်ခဲ့တယ်။\nဒီလို အတွေးကမ္ဘာလေးပြီးတော့ နှစ်ရှည်လများ အချိန်ယူခံစားခဲ့တဲ့ စိတ်ကူးပန်းချီကားလေးကတဆင့် တကယ့် ပန်းချီကားအစစ်တချပ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လူငယ်ပန်းချီဆရာတယောက်ရဲ့ ဖန်တီးမှုအတွေးနဲ့ နိုင်ငံံ့အရေးပါဝင်ပတ်သတ်မှုတခုရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မှတ်တိုင်လေးတခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့လဲ ယုံကြည်တယ်။\n🌹ပန်းချီကားအရွယ်က အားပါးတရဆွဲထားလို့ တော်တော်လေး ကြီးပါတယ်။ ကားနောက်ခန်းထဲမှာ လူမထိုင်ဘဲထည့်ရလောက်အောင်ကြီးတယ်။\nSize – 4×3 ft (122×91 cm)\n🌹နောက်တခုကတော့ အမေစု ရုပ်ပုံကို ကိုယ်အကျိုးစီးပွားအတွက် ရေးဆွဲရောင်းချပြီး အသုံးမချချင်တာကြောင့်လဲ ဒီလောက် အချိန်တွေ အကြာကြီးမှာ ပန်းချီကားတချပ်ပဲ ရေးဆွဲဖြစ်ခဲ့တာလဲပါတယ်။ အမေစုပုံကို ဆွဲရင် အင်မတန်ရောင်းရလွယ်ပါတယ်။ တော်ရုံလက်ရာ အသင့်အတင့်ရှိတဲ့ ကားတောင်း ရောင်းရလေ့ရှိပါတယ်။ ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ငြင်းဆန်ခဲ့ရတာတွေလဲ ရှိခဲ့တယ်။ ငွေကြေးကြပ်တည်းပြီး ရပ်တည်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ပန်းချီဆရာဘဝအစက အမေစုပုံတူ ကမ်းလှမ်းမှုတွေကိုလဲ ငြင်းခဲ့မိတယ်၊ လူမှုကူညီရေးအတွက် လုပ်ခဲ့တဲ့ စုပေါင်းပွဲတွေကိုလဲ ငေးရုံပဲငေးမပါဝင်ခဲ့ရတာတွေလဲ နှစ်တိုင်း ခဏခဏ ရှိခဲ့တယ်။\nအခုပန်းချီကားလေးကိုလဲ ရောင်းချပြီး ကိုယ်တယောက်တည်းအတွက် အကျိုးခံစားဖို့ လုံးဝစိတ်ကူး မရှိပါဘူး။ ပန်းချီဆရာအဖြစ်အသက်မွေးပြီး ပန်းချီဆက်ဆွဲဖို့ တခြားနည်းတွေနဲ့ ကြိုးစား ရပ်တည်နေဦးမယ် ဆိုပေမယ့် ဒီအမေစုရဲ့ ရုပ်ပုံမှုရင်းပန်းချီကားလေးကတော့ ဒီအစီစဉ်ထဲမှာ အသုံးချဖို့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းစင်စွာပဲ ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်။\nပန်းချီကားတိုင်းက လူလေးတယောက်ချင်းစိီလိုပဲ ဘဝလေးတွေ ရှိတယ်။ ဒီတော့ ကိုယ်မွေးထုတ်လိုက်တဲ့ ဒီပန်းချီကားလေးက ဘယ်သူ့လက်ထဲကို ရောက်မယ်၊ ဘယ်နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲမယ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာဦးမယ်၊ ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရင်ခုန်နေရင်း ရလာတဲ့ ပီတိဓါတ်တွေကို အားလုံးနဲ့ အတူမျှဝေ လိုက်ပါတယ်။\nPREVIOUSCreativity ကောင်းတွေ ရစေမယ့် အလုပ်နေရာ ပြင်ဆင်ခြင်း\nNEXTFacebook နဲ့ Social media အဆိပ်အတောက်ဖြေခြင်း\nမြန်မာ့ အမျိုးသမီး ပန်းချီပညာရှင်များကိုလည်း တန်ဖိုးထားကြပါ\nFacebook နဲ့ Social media အဆိပ်အတောက်ဖြေခြင်း\nCreativity ကောင်းတွေ ရစေမယ့် အလုပ်နေရာ ပြင်ဆင်ခြင်း\nFIFDH Jury Member\nHuman Rights Day in Luxembourg\nSoutheast Asia Sounds & Images


အမေရိကန် အစိုးရရဲ့ မြန်မာနိုင်ငံ ဆိုင်ရာ အထူးကိုယ်စားလှယ်နဲ့ မူဝါဒ ညှိနှိုင်းရေးမှူး မစ္စတာ ဒဲရက် မစ်ချယ်လ်ရဲ့ ၅ ရက်ကြာ မြန်မာနိုင်ငံ ခရီးစဉ်အပြီး ရန်ကုန်လေဆိပ်မှာ စက်တင်ဘာလ ၁၄ ရက်နေ့က သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ရာ ဒီမိုကရေစီရေး၊ လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ အမျိုးသား ပြန်လည် သင့်မြတ်ရေး ကဏ္ဍတွေမှာ တိုးတက်မှုရှိဖို့ ကိစ္စဟာ အမေရိကန် မြန်မာ ၂ နိုင်ငံ ဆက်ဆံရေးမှာ မဖြစ်မနေ အရေးကြီးကြောင်း ပြောကြားသွားသည်။\nအမေရိကန် ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံ ဆိုင်ရာ အထူး ကိုယ်စားလှယ် Derek Mitchell ရဲ့ ဒီဇင်ဘာလ ၈ ရက်က ၁၃ ရက် အထိ အာရှနိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံကို သွားပြီး မြန်မာ့အရေး ဆွေးနွေးမယ့် ခရီးစဉ်မှာ တရုတ်နိုင်ငံ ပါဝင်တာကို ကြည့်ပြီး အဲဒီလို ပြောလိုက်တာပါ၊\nMr. Mitchell ဟာ ဒီဇင်ဘာလ ၁၂ ရက်မှာ တရုတ် နိုင်ငံကို ရောက်မယ်လို့ သိရပါတယ်။\nသူ့ခရီးစဉ် မတိုင်ခင် တရုတ် နိုင်ငံကို သွားခဲ့တဲ့ မြန်မာ ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ၂၀၁၃ ကျရင် တရုတ်နိုင်ငံ သမ္မတ ဖြစ်လာဖို့ လျာထား သတ်မှတ်ခံရတဲ့ လက်ရှိ ဒု-သမ္မတ ရှီကျင်ဖင်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး နှစ်နိုင်ငံ စစ်ရေး ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မှုတွေ တိုးမြှင့် လုပ်ဆောင်သွားဖို့ သဘောတူ စာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကို ကြည့်ရင် အမေရိကန်နဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ တရုတ်ကို ထိခိုက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်း သွားရောက် ရှင်းပြတာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ကြောင်း ရဲဘော်ဖိုးသံချောင်းက ပြောပါတယ်။\nDerek Mitchell ရဲ့ခရီးစဉ်မှာ တရုတ်အပြင် တောင်ကိုးရီးယားနဲ့ ဂျပန် နိုင်ငံတွေလည်း ပါဝင်ပါမယ်။\nIt is possible that America wants Myanmar to beaplace of Asian Pacific instead of Australia because Australia isaplace that consists of multinational and multiculture. Obviously, they are not Asian, and they don't consider themselves as Asian too. Asaresult, they don't care about what is going on within Asian regions from the reason that recently agreed to cooporate military with US that brought an anger of China. Myanmar isaplace suit for Asia because it is situated between India and China, the tow giant economically strong countries. This is the potential if Myanmar government continues to reforming and built up peace as the whole country so.\nDec 07, 2011 11:26 PM


Bohemian Rhapsody (2018) – M-Sub Movie – Myanmar Subtitle Movies & Series Free Download Website\nPG-13 2018 134 min Biography, Drama, Music\nလနျဒနျမွို့ရဲ့ အထငျကရအသံသှငျးစတူဒီယိုတခုမှာ ပီယာနိုအကွီးကွီးတလုံးနဲ့အတူ အလုပျရှုပျနသေူက Freddie Mercury ။ သူက ဒီပီယာနိုအကွီးကွီးကို သိပျသဘောကတြာ။ Bechstein တံဆိပျ Grand Piano ကွီးပျေါမှာ စာရှကျအတိုအပိုငျးအစလေးတှေ အမြားကွီးပှစာကွဲနတေယျ။\nFreddie တယောကျ ပီယာနိုကိုနညျးနညျးတီးလိုကျ၊ သီခငျြးစာသားတခြို့ခရြေးလိုကျပေါ့။ ခကျတာက သူရေးနတေဲ့ သီခငျြးက အပိုငျးပိုငျးပွတျနတော။ အဲဒီကို control room ထဲမှာရှိတဲ့ Queen ဝိုငျးသားတှကေ စိတျရှညျလကျရှညျထိုငျကွညျ့နတော။ ဘာမှ ဝငျမပွောဘူး။ တခုပဲသိခငျြတာ သီခငျြးသံစဉျတှကေ ဘာလို့အပိုငျးပိုငျးအပွတျပွတျဖွဈနလေဲဆိုတာကို သူတို့သိပျသိခငျြတယျ။\nFreddie ကွီးရေးနတေဲ့သီခငျြးနာမညျက Bohemian Rhapsody တဲ့။ သီခငျြးကိုစလယျဆုံးဖနျတီးသူက Freddie Mercury ပါပဲ။ သူ့အတှကျဒီသီခငျြးက အရမျးအရေးကွီးတယျ။ ဒါကွောငျ့ ခါတိုငျးသီခငျြးရေးသလိုမဟုတျပဲ ဘယျသူ့မှ မတိုငျပငျပဲ ကိုယျ့ဖာသာရေးတယျ။ သူ့အတှကျအရမျး ကိုယျရေးကိုယျတာဆနျလှနျးလို့။\nဒီသီခငျြးဖှဲ့စညျးပုံကိုက အတျောလေးဆနျးကယျြတယျ။ သီခငျြးက ၆ မိနဈလောကျရှညျပမေယျ့ သံပွိုငျအပိုဒျမပါဘူး။ အငျထရို၊ အခဈြသီခငျြးဆနျဆနျဖှဲ့စညျးမှု၊ အျောပရာ၊ အပွငျးစားရော့ချပုံစံ အဲဒီဝိသသေတှနေဲ့လှမျးခွုံထားတယျ။ ရေးထားတာက 4/4 တိုငျမငျပါပဲ။ ဒါပမေယျ့ ကီးက ၃ ခါပွောငျးတယျ။ သီခငျြးဖှဲ့စညျးပုံက ရှုပျထှေးနကျနဲသလို သီခငျြးစာသားတှကေလဲ ပိုပွီးတောငျရှုပျထှေးနကျနဲပါသေးတယျ။\nပိုဆိုးတာက Freddie ကဒီသီခငျြးဟာ သူ့အတှကျ အရမျးကိုကိုယျရေးကိုယျတာဆနျသမို့ ဒီသီခငျြးဘာကွောငျ့ရေးရတယျ စာသားတှကေ ဘာကိုဆိုလိုတယျဆိုတာ တီးဝိုငျးကသူတှေ တခကျြကလေးမှရှငျးမပွပါဘူး။ အရမျးကိုကိုယျရေးကိုယျတာဆနျလှနျးသမို့ သသေညျအထိ အကွောငျးအရာကို ဘယျသူ့ကိုမှ ထုတျမပွောဖို့အခငျြးခငျြးကတိပေးခဲ့ကွတယျ။\nဆိုတော့ ကြှနျတျောတို့မှာ သီခငျြးကိုသုံးသပျခံစားရငျး သီခငျြးစာသားတှကေို အနီးကပျကွညျ့ဖို့ဖွဈလာတယျ။\nပထမအပိုဒျဟာ Is this the real life? Is this just fantasy? နဲ့အစခြီတဲ့ပထမအပိုဒျဟာ Queen ဝိုငျးသားတှေ backing vocals အားဖွညျ့ထားတယျ။ ဒီသီခငျြးကို စတငျဖနျတီးတုနျးက အပိုငျးပိုငျးလေးတှပွေတျနတောရဲ့အကွောငျးအရငျးကို ပထမအပိုဒျစဆိုခြိနျမှာ သူတို့နညျးနညျးသဘောပေါကျလာကွတယျ။\nဟာမိုနီလိုငျးတှကေို ရေးနခြေိနျမှာ ကြျောခှထားနှငျ့တာကိုး။ ဒါပမေယျ့ နားထောငျသူမှာတော့ သီခငျြးကပေးခငျြတဲ့အကွောငျးအရာက ကိုယျရောငျမပွနိုငျသေးဘူး။ လြှို့ဝှကျထားတဲ့ပထမပိုဒျဟာ သိခငျြစိတျကို နှိုးဆှပေးခဲ့တယျ။ Anyway the wind blows, doesn’t really matter to me, to me ဆိုတာက ဘဝရဲ့လှိုငျးလတှေကေ ပွဌာနျးပါစေ။ သူ့အတှကျအရေးမကွီးတော့ပါဘူး တဲ့။\nဒုတိယအပိုဒျကို စကူးတာက grand piano ခနျ့ခနျ့ညားညားကွီးနဲ့။ နောကျမှာ ဘစျေ့ဂဈတာသံ။ အခနျးတခနျးထဲကို ခွသေံလုံလုံနဲ့ တလှမျးခငျြးလြှောကျလာပွီးသတငျးတခုခုကိုပွောပွတော့မယျ့အတိုငျးပဲ။ ထငျတဲ့အတိုငျးပဲ မိုးခွိမျးတာခဏရပျပွီး မိုးကွိုးပဈခလြိုကျတယျ။ သူတိုငျတညျနတောက သူ့အမေ။ မမေရေေ သားလူတယောကျကိုသတျလိုကျမိပွီ။\nသူ့ခေါငျးကို သနေတျနဲ့တပွေီ့း ပဈလိုကျတာ။ အခုသူသသှေားပွီ တဲ့။ အဲလိုဖှငျ့ခလြိုကျတော့မှ ဒုတိယအပိုဒျအကူးမှာ ခနျ့ညားတဲ့ပီယာနိုအသံကွီးနဲ့ ဘစျေ့ဂဈတာသံရဲ့ တနျဖိုးကို တခါပွနျနားလညျလာတယျ။ သတငျးတခုအရေးတကွီးပွောစရာရှိလို့ အသအေခြာပြိုးနတောကိုး။\nစာသားထဲမှာမေးစရာရှိတယျ။ အသတျခံရသူကို သူက he လို့ပဲ မသဲမကှဲသုံးထားတယျ။ ဘယျသူဘယျဝါလို့ ထုတျမပွောသလို ဘာကွောငျ့သတျတာလဲ မပွောဘူး။ အဲဒီနောကျမှ ဆကျပွောတာ။ Mama, life had just begun တဲ့။ ဘဝသဈတခုစတာက ဘယျသူ့ဘဝလဲ သတျသူရဲ့ဘဝလား။ သသေူရဲ့ဘဝလား။ ဘာလို့ရေးကွီးခှငျကယျြတငျပွထားလဲ။ အကွောငျးရှိရမယျလေ။\nလူသတျပွီးနောကျပိုငျးမှာ သူဟာ အမကေိုတောငျးပနျတယျ။ အမငေိုအောငျ တမငျသကျသကျလုပျတာ မဟုတျရပါဘူးဆိုတာ တောငျးပနျတယျ။ ပီယာနိုအသံ၊ ဘစျေ့ဂဈတာသံအပွငျ ဒရမျသံနဲ့ ဂဈတာသံပါ ပါလာပွီ။\nနောကျတပုဒျကူးခြိနျမှာ သီခငျြးထဲက ဇာတျကောငျတှကေ ရုတျတရကျကွညျ့ ရှုပျကုနျတယျ။ အပိုဒျအသဈမှာ သသှေားတဲ့ဇာတျကောငျနရောကနေ ရှု့ထောငျးပွောငျးရေးထားတာကိုး။ Goodbye everybody I’ve got to go ဆိုပွီး အားလုံးကိုသူနှုတျဆကျတယျ။ လောကရဲ့အမှနျတရားကိုသူ ရငျဆိုငျမလို့ သူခရီးသဈတခုစထှကျတယျ။ သူက လူ့ဘဝကို အရမျးစိတျကုနျနသေူပါ။\nလူလဲပွနျမဖွဈခငျြသမို့ I sometimes wish i’d never born at all ဆိုပွီး လူမပွနျမဖွဈခငျြတော့တဲ့ဆုတောငျးကို ပွနျမလာတော့မယျ့ခရီးထှကျခါနီးမှာ တောငျးခဲ့။ ပွီးတော့ ဂဈတာဆိုလိုဝငျလာတယျ။ ဂဈတာသံက မယျလိုဒီကိုပွနျမတီး။\nဂဈတာဆိုလိုပွီးခြိနျမှာ သီခငျြးက Opera ပုံစံပွောငျးသှားတယျ။ သီခငျြးစာသားတှကေ English ဘာသာတခုတညျးမဟုတျတော့ပဲ အီတလီ၊ စပိနျ၊ ဟီဘရူ၊ အာရပျဘာသာစကားနညျးနညျးစီကို ထညျ့သုံးထားတယျ။ ဥပမာ – scaramouch ဆိုတာ အီတလြံရုပျပွောငျဇာတျကောငျတခုဖွဈပွီး။ ပွသနာဘယျလိုပဲတကျတကျ မရရအောငျ ရုနျးထှကျတတျတဲ့ နညျးနညျးပေါတောတောလုပျလရှေိ့တဲ့ဇာတျကောငျ။\nအဲဒီလိုဇာတျကောငျကို စပိနျအကဖွဈတဲ့ fandango အက ကဖို့သူ့ဘဝရဲ့ နောကျဆုံးအခြိနျမှာ တောငျးဆိုတာ။ မိုးတှခြေုံး၊ မိုးကွိုးတှပေဈတဲ့အခြိနျမှာ သူ့ငယျဘဝလေးကို သူက သတိရနဲ့ ပွောပွတယျ။ သူငယျငယျက ဆငျးရဲတာ၊ ဘယျသူ့မှသူ့ကို ဂရုတစိုကျမရှိကွတာ။ ထူးဆနျးတာက သူသခေါနီးမှာ အမကေို တိုငျတညျတယျ။ ဒါပမေယျ့ ဘုရားတတော့ Bismillah ဆိုပွီး အာရပျစကားသုံးပွနျတယျ။ (bismillah ဆိုတာက အာရပျလို in the name of God ကိုဆိုလိုတာပါ)။\nအကောငျးစားအပိုငျးလေးကတော့ သူက လူ့ဘဝကွီးကထှကျသှားတော့မယျဆိုပွီး အမကေိုနှုတျဆကျ၊ ဘျောဒါတှကေိုသာနှုတျဆကျတာ။ သူ့ကိုခဈြတဲ့လူတှကေ သူ့ကိုမသှားစခေငျြဘူး။ ဒီမှာ တီးဝိုငျးကလူတှနေဲ့ အပွနျအလှနျ စကားဝိုငျးပုံစံမြိုးဖွဈအောငျ အပွနျအလှနျပွောဆိုထားတယျ။\nမငျးကို ငါတို့ဘဝထဲက ပေးမထှကျနိုငျဘူး we will not let you go ဆိုပွီး သူတို့သဘောကို တနျပွနျပွောပွထားတယျ။ သူက စိတျပိုငျးဖွတျပွီးသား သူခဈြတဲ့အမကေို အကွိမျကွိမျတိုငျတညျတယျ။ သူ့ကိုထှကျခှာခှငျ့ကိုကကြေနြေပျနပျကွီးပေးလိုကျဖို့။\nOpera အပိုဒျပွီးတော့ သီခငျြးရဲ့ဇာတျကောငျက လုံးဝထပျပွောငျးသှားပွနျတယျ။ ဒီဇာတျကောငျက အမကေို ခခယယတောငျးပနျနတေဲ့ သခေါနီးသားတယောကျမဟုတျတော့ဘူး။ မိုကျတီးမိုကျကနျးနဲ့ ပွသနာကို ပွေးတှတေဲ့လူ။ ထိပျတိုကျရငျဆိုငျသူ။\nဒီလိုအပိုဒျကို Heavy ဖွဈတဲ့ ဂဈတာဆိုလိုနဲ့ အရငျခငျးကငျြးလိုကျတယျ။ အဲဒီမှာ Freddie ဟာ ထိပျတိုကျရငျဆိုငျတဲ့ စကားတှစေပွောတယျ။\n“မငျးတို့က ငါ့ကိုအရှကျတကှဲဖွဈစတေယျဆိုပွီး ကြောကျတုံးတှနေဲ့ပဈ၊ တံတှေးတှနေဲ့မကျြနှာထှေး လုပျလို့ရမယျထငျနလေား။ အခုမှ သရေငျသစေဆေိုပွီး မကျြနှာလှဲခဲပဈ လုပျလို့ရမယျထငျလား။ ငါ့ကို ဒီလိုလုပျလို့မရဘူးကှ။ သှာစမျးပါကှာ ဒီလိုလုပျလို့မရဘူး။”\nဒေါသ တကွီးနဲ့စိတျထဲပွောပွီး အတျောလေးကနြေပျအားရသှားဟနျတူတယျ။ ဘဝကံက ဘယျလိုပဲဖွဈနပေါစေ သူ့အတှကျ အရေးမကွီးတော့ပါဘူးဆိုတာကို လသေံပြော့ပြော့လေးနဲ့ ပွောပွီး အဆုံးသတျလိုကျတယျ။\nသီခငျြးစာသားတှရေယျ သီခငျြးဖှဲ့စညျးမှုရယျကနပွေီး တိုကျရိုကျပေးတဲ့ အဓိပယျကတော့ အဲဒါပါပဲ။ ဆိုတော့ မေးစရာရှိတာက သီခငျြးစစခငျြးမှာ လူတယောကျကို သူသတျလိုကျမိတယျဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲပေါ့။ ဒါတှကေို ဆကျစပျတှေးကွညျ့ဖို့ဆိုရငျ သီခငျြးဖနျတီးသူ Freddie Mercury ရဲ့ဘဝကို နညျးနညျးတော့ တီးခေါကျမိ၊ နားလညျမိမှ ဇာတျရညျလညျမှာ။\nသူဟာ ရှေးရိုးဆနျတဲ့မိသားစုက ဆငျးသကျလာသူဖွဈတယျ။ ငယျတုနျးကဆငျးရဲတယျ။ သူဟာ အမွဲတစရှေကျတတျ၊ ကွောကျတတျပွီး အနုပညာဖနျတီးမှုပဲစိတျဝငျစားသူဖွဈတယျ။ မိဘတှရေဲ့ သွဇာကတော့ အတျောကွီးတယျ။ အဆိုတျောဘဝရောကျတော့ သူ့ရညျးစားနာမညျက Mary Austin တဲ့။\nသူ့ကိုတော့ Freddie က အတျောလေးခဈြတာ။ ရညျးစားတယောကျလိုရော သူ့ကိုအကောငျးအဆိုးအမွဲပွောပွတတျသူမို့ အမတေယောကျလိုခဈြတာ။ နှဈဦးသားဆကျဆံရေးက အရမျးကောငျးပမေယျ့ တနတေ့ော့ Freddie ကဖှငျ့ပွောပွတယျ။ သူအခွားအမြိုးသားတဦးနဲ့လဲ လိငျတူဆကျဆံပွီး Mary ကှာရာမှာသူဖောကျပွနျနတောဖွဈကွောငျး။ မယျရီက စိတျထိခိုကျတယျ။\nဒါပမေယျ့ ဖရကျဒီကိုတော့ မောငျနှမရငျးလိုပဲ ဆကျဆံပါတယျ။ ဂီတလောကမှာ ဆရာတဆူဖွဈ၊ စီးပှားရေးအရ လြှမျးလြှမျးတောကျအောငျမွငျပမေယျ့ သူ့ဘဝက ဇောကျထိုးမိုးမြှျောဖွဈနပွေီ။ ဒီအခြိနျမှာ ဒီသီခငျြးရေးတာပါ။\nအခကျြအလကျတှကေို အခွခေံပွီး သီခငျြးကိုသခြောပိုနားလညျဖို့ကွိုးစားကွညျ့ရငျ သူသတျလိုကျတယျဆိုတဲ့ ဇာတျကောငျက သူဟာ လိငျတူဆကျဆံသူလို့ လူတှေ မသိခငျက သူ့ရဲ့ဇာတျကောငျကို သူသတျလိုကျတာလားလို့ ထငျစရာရှိတယျ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူလူသတျတာကို အပွဈပေးတာက ကြောကျတုံးတှနေဲ့ပဈ၊ တံတှေးတှနေဲ့ထှေးတာတဲ့။\nဒါက ရှေးခတျေက မိဘဆှမြေိုးသားခငျြးကို အရှကျတကှဲဖွဈစလေို့ အပွဈပေးတဲ့နညျးနဲ့ဆငျနတေယျ။ ဒါတှအေကုနျလုံးက ခနျ့မှနျးခကျြသကျသကျပါပဲ။\nဒီသီခငျြးက ဖရကျဒီအတှကျ အရမျးအရေးကွီးသမို့ ဒီသီခငျြးအသံသှငျးတာခညျြး ၃ ပတျတိတိကွာပါတယျ။\nဟာမိုနီတှထေပျတာကလဲ အလှာပေါငျးမရတှေကျနိုငျ။ အျောပရာအသံတှကေိုလဲ အကွိမျပေါငျးမြားစှာပွနျဆိုစခေဲ့တယျ။ ယုတျစှအဆုံး တီးဝိုငျးကလူတှေ ဟာမိုနီအသံထညျ့ဖို့အရေးကို တနကေို့ ဆယျနာရီလောကျကွာအောငျ ရူးမတတျကွိုးစားခဲ့ကွတယျ။\nသီခငျြးတပုဒျသိပျကောငျးသှားရငျ သီခငျြးကို ဘာဂီတအမြိုးအစားလဲဆိုတာ တံဆိပျကပျဖို့ မဖွဈနိုငျသလောကျဖွဈကုနျတယျ။ ထို့အတူပဲ ဒီသီခငျြးရဲ့ခမျးနားထညျဝါမှု၊ အနုပညာမွောကျမှုတှကေ ကွီးကယျြခမျးနားလှနျးအားကွီးတော့ သီခငျြးရဲ့အကွောငျးအရာကို တိတိကကြ ကြှနျတျောတို့ခဈြမွတျနဦေးမှာ မလှဲမသှပေါဘူး။\nရှိတျစပီးယားကွီးပွောခဲ့သလိုပေါ့ဗြာ။ နှငျးဆီပနျးကို အခွားနာမညျတခုခုနဲ့ အခုခြိနျမှာအစားထိုးလိုကျလဲ နှငျးဆီပနျးရနံ့ထှကျနဦေးမှာကိုးဗြ။\nCredit – Ko Wai\nလန်ဒန်မြို့ရဲ့ အထင်ကရအသံသွင်းစတူဒီယိုတခုမှာ ပီယာနိုအကြီးကြီးတလုံးနဲ့အတူ အလုပ်ရှုပ်နေသူက Freddie Mercury ။ သူက ဒီပီယာနိုအကြီးကြီးကို သိပ်သဘောကျတာ။ Bechstein တံဆိပ် Grand Piano ကြီးပေါ်မှာ စာရွက်အတိုအပိုင်းအစလေးတွေ အများကြီးပွစာကြဲနေတယ်။\nFreddie တယောက် ပီယာနိုကိုနည်းနည်းတီးလိုက်၊ သီချင်းစာသားတချို့ချရေးလိုက်ပေါ့။ ခက်တာက သူရေးနေတဲ့ သီချင်းက အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေတာ။ အဲဒီကို control room ထဲမှာရှိတဲ့ Queen ဝိုင်းသားတွေက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ထိုင်ကြည့်နေတာ။ ဘာမှ ဝင်မပြောဘူး။ တခုပဲသိချင်တာ သီချင်းသံစဉ်တွေက ဘာလို့အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ်ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူတို့သိပ်သိချင်တယ်။\nFreddie ကြီးရေးနေတဲ့သီချင်းနာမည်က Bohemian Rhapsody တဲ့။ သီချင်းကိုစလယ်ဆုံးဖန်တီးသူက Freddie Mercury ပါပဲ။ သူ့အတွက်ဒီသီချင်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ဒါကြောင့် ခါတိုင်းသီချင်းရေးသလိုမဟုတ်ပဲ ဘယ်သူ့မှ မတိုင်ပင်ပဲ ကိုယ့်ဖာသာရေးတယ်။ သူ့အတွက်အရမ်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်လွန်းလို့။\nဒီသီချင်းဖွဲ့စည်းပုံကိုက အတော်လေးဆန်းကျယ်တယ်။ သီချင်းက ၆ မိနစ်လောက်ရှည်ပေမယ့် သံပြိုင်အပိုဒ်မပါဘူး။ အင်ထရို၊ အချစ်သီချင်းဆန်ဆန်ဖွဲ့စည်းမှု၊ အော်ပရာ၊ အပြင်းစားရော့ခ်ပုံစံ အဲဒီဝိသေသတွေနဲ့လွှမ်းခြုံထားတယ်။ ရေးထားတာက 4/4 တိုင်မင်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကီးက ၃ ခါပြောင်းတယ်။ သီချင်းဖွဲ့စည်းပုံက ရှုပ်ထွေးနက်နဲသလို သီချင်းစာသားတွေကလဲ ပိုပြီးတောင်ရှုပ်ထွေးနက်နဲပါသေးတယ်။\nပိုဆိုးတာက Freddie ကဒီသီချင်းဟာ သူ့အတွက် အရမ်းကိုကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်သမို့ ဒီသီချင်းဘာကြောင့်ရေးရတယ် စာသားတွေက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ တီးဝိုင်းကသူတွေ တချက်ကလေးမှရှင်းမပြပါဘူး။ အရမ်းကိုကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်လွန်းသမို့ သေသည်အထိ အကြောင်းအရာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောဖို့အချင်းချင်းကတိပေးခဲ့ကြတယ်။\nဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ သီချင်းကိုသုံးသပ်ခံစားရင်း သီချင်းစာသားတွေကို အနီးကပ်ကြည့်ဖို့ဖြစ်လာတယ်။\nပထမအပိုဒ်ဟာ Is this the real life? Is this just fantasy? နဲ့အစချီတဲ့ပထမအပိုဒ်ဟာ Queen ဝိုင်းသားတွေ backing vocals အားဖြည့်ထားတယ်။ ဒီသီချင်းကို စတင်ဖန်တီးတုန်းက အပိုင်းပိုင်းလေးတွေပြတ်နေတာရဲ့အကြောင်းအရင်းကို ပထမအပိုဒ်စဆိုချိန်မှာ သူတို့နည်းနည်းသဘောပေါက်လာကြတယ်။\nဟာမိုနီလိုင်းတွေကို ရေးနေချိန်မှာ ကျော်ခွထားနှင့်တာကိုး။ ဒါပေမယ့် နားထောင်သူမှာတော့ သီချင်းကပေးချင်တဲ့အကြောင်းအရာက ကိုယ်ရောင်မပြနိုင်သေးဘူး။ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ပထမပိုဒ်ဟာ သိချင်စိတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့တယ်။ Anyway the wind blows, doesn’t really matter to me, to me ဆိုတာက ဘဝရဲ့လှိုင်းလေတွေက ပြဌာန်းပါစေ။ သူ့အတွက်အရေးမကြီးတော့ပါဘူး တဲ့။\nဒုတိယအပိုဒ်ကို စကူးတာက grand piano ခန့်ခန့်ညားညားကြီးနဲ့။ နောက်မှာ ဘေ့စ်ဂစ်တာသံ။ အခန်းတခန်းထဲကို ခြေသံလုံလုံနဲ့ တလှမ်းချင်းလျှောက်လာပြီးသတင်းတခုခုကိုပြောပြတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ မိုးခြိမ်းတာခဏရပ်ပြီး မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်တယ်။ သူတိုင်တည်နေတာက သူ့အမေ။ မေမေရေ သားလူတယောက်ကိုသတ်လိုက်မိပြီ။\nသူ့ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့တေ့ပြီး ပစ်လိုက်တာ။ အခုသူသေသွားပြီ တဲ့။ အဲလိုဖွင့်ချလိုက်တော့မှ ဒုတိယအပိုဒ်အကူးမှာ ခန့်ညားတဲ့ပီယာနိုအသံကြီးနဲ့ ဘေ့စ်ဂစ်တာသံရဲ့ တန်ဖိုးကို တခါပြန်နားလည်လာတယ်။ သတင်းတခုအရေးတကြီးပြောစရာရှိလို့ အသေအချာပျိုးနေတာကိုး။\nစာသားထဲမှာမေးစရာရှိတယ်။ အသတ်ခံရသူကို သူက he လို့ပဲ မသဲမကွဲသုံးထားတယ်။ ဘယ်သူဘယ်ဝါလို့ ထုတ်မပြောသလို ဘာကြောင့်သတ်တာလဲ မပြောဘူး။ အဲဒီနောက်မှ ဆက်ပြောတာ။ Mama, life had just begun တဲ့။ ဘဝသစ်တခုစတာက ဘယ်သူ့ဘဝလဲ သတ်သူရဲ့ဘဝလား။ သေသူရဲ့ဘဝလား။ ဘာလို့ရေးကြီးခွင်ကျယ်တင်ပြထားလဲ။ အကြောင်းရှိရမယ်လေ။\nလူသတ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သူဟာ အမေကိုတောင်းပန်တယ်။ အမေငိုအောင် တမင်သက်သက်လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူးဆိုတာ တောင်းပန်တယ်။ ပီယာနိုအသံ၊ ဘေ့စ်ဂစ်တာသံအပြင် ဒရမ်သံနဲ့ ဂစ်တာသံပါ ပါလာပြီ။\nနောက်တပုဒ်ကူးချိန်မှာ သီချင်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေက ရုတ်တရက်ကြည့် ရှုပ်ကုန်တယ်။ အပိုဒ်အသစ်မှာ သေသွားတဲ့ဇာတ်ကောင်နေရာကနေ ရှု့ထောင်းပြောင်းရေးထားတာကိုး။ Goodbye everybody I’ve got to go ဆိုပြီး အားလုံးကိုသူနှုတ်ဆက်တယ်။ လောကရဲ့အမှန်တရားကိုသူ ရင်ဆိုင်မလို့ သူခရီးသစ်တခုစထွက်တယ်။ သူက လူ့ဘဝကို အရမ်းစိတ်ကုန်နေသူပါ။\nလူလဲပြန်မဖြစ်ချင်သမို့ I sometimes wish i’d never born at all ဆိုပြီး လူမပြန်မဖြစ်ချင်တော့တဲ့ဆုတောင်းကို ပြန်မလာတော့မယ့်ခရီးထွက်ခါနီးမှာ တောင်းခဲ့။ ပြီးတော့ ဂစ်တာဆိုလိုဝင်လာတယ်။ ဂစ်တာသံက မယ်လိုဒီကိုပြန်မတီး။\nဂစ်တာဆိုလိုပြီးချိန်မှာ သီချင်းက Opera ပုံစံပြောင်းသွားတယ်။ သီချင်းစာသားတွေက English ဘာသာတခုတည်းမဟုတ်တော့ပဲ အီတလီ၊ စပိန်၊ ဟီဘရူ၊ အာရပ်ဘာသာစကားနည်းနည်းစီကို ထည့်သုံးထားတယ်။ ဥပမာ – scaramouch ဆိုတာ အီတလျံရုပ်ပြောင်ဇာတ်ကောင်တခုဖြစ်ပြီး။ ပြသနာဘယ်လိုပဲတက်တက် မရရအောင် ရုန်းထွက်တတ်တဲ့ နည်းနည်းပေါတောတောလုပ်လေ့ရှိတဲ့ဇာတ်ကောင်။\nအဲဒီလိုဇာတ်ကောင်ကို စပိန်အကဖြစ်တဲ့ fandango အက ကဖို့သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ တောင်းဆိုတာ။ မိုးတွေချုံး၊ မိုးကြိုးတွေပစ်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ငယ်ဘဝလေးကို သူက သတိရနဲ့ ပြောပြတယ်။ သူငယ်ငယ်က ဆင်းရဲတာ၊ ဘယ်သူ့မှသူ့ကို ဂရုတစိုက်မရှိကြတာ။ ထူးဆန်းတာက သူသေခါနီးမှာ အမေကို တိုင်တည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရားတတော့ Bismillah ဆိုပြီး အာရပ်စကားသုံးပြန်တယ်။ (bismillah ဆိုတာက အာရပ်လို in the name of God ကိုဆိုလိုတာပါ)။\nအကောင်းစားအပိုင်းလေးကတော့ သူက လူ့ဘဝကြီးကထွက်သွားတော့မယ်ဆိုပြီး အမေကိုနှုတ်ဆက်၊ ဘော်ဒါတွေကိုသာနှုတ်ဆက်တာ။ သူ့ကိုချစ်တဲ့လူတွေက သူ့ကိုမသွားစေချင်ဘူး။ ဒီမှာ တီးဝိုင်းကလူတွေနဲ့ အပြန်အလှန် စကားဝိုင်းပုံစံမျိုးဖြစ်အောင် အပြန်အလှန်ပြောဆိုထားတယ်။\nမင်းကို ငါတို့ဘဝထဲက ပေးမထွက်နိုင်ဘူး we will not let you go ဆိုပြီး သူတို့သဘောကို တန်ပြန်ပြောပြထားတယ်။ သူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသား သူချစ်တဲ့အမေကို အကြိမ်ကြိမ်တိုင်တည်တယ်။ သူ့ကိုထွက်ခွာခွင့်ကိုကျေကျေနပ်နပ်ကြီးပေးလိုက်ဖို့။\nOpera အပိုဒ်ပြီးတော့ သီချင်းရဲ့ဇာတ်ကောင်က လုံးဝထပ်ပြောင်းသွားပြန်တယ်။ ဒီဇာတ်ကောင်က အမေကို ခခယယတောင်းပန်နေတဲ့ သေခါနီးသားတယောက်မဟုတ်တော့ဘူး။ မိုက်တီးမိုက်ကန်းနဲ့ ပြသနာကို ပြေးတွေ့တဲ့လူ။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်သူ။\nဒီလိုအပိုဒ်ကို Heavy ဖြစ်တဲ့ ဂစ်တာဆိုလိုနဲ့ အရင်ခင်းကျင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ Freddie ဟာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တဲ့ စကားတွေစပြောတယ်။\n“မင်းတို့က ငါ့ကိုအရှက်တကွဲဖြစ်စေတယ်ဆိုပြီး ကျောက်တုံးတွေနဲ့ပစ်၊ တံတွေးတွေနဲ့မျက်နှာထွေး လုပ်လို့ရမယ်ထင်နေလား။ အခုမှ သေရင်သေစေဆိုပြီး မျက်နှာလွှဲခဲပစ် လုပ်လို့ရမယ်ထင်လား။ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူးကွ။ သွာစမ်းပါကွာ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။”\nဒေါသ တကြီးနဲ့စိတ်ထဲပြောပြီး အတော်လေးကျေနပ်အားရသွားဟန်တူတယ်။ ဘဝကံက ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပါဘူးဆိုတာကို လေသံပျော့ပျော့လေးနဲ့ ပြောပြီး အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။\nသီချင်းစာသားတွေရယ် သီချင်းဖွဲ့စည်းမှုရယ်ကနေပြီး တိုက်ရိုက်ပေးတဲ့ အဓိပယ်ကတော့ အဲဒါပါပဲ။ ဆိုတော့ မေးစရာရှိတာက သီချင်းစစချင်းမှာ လူတယောက်ကို သူသတ်လိုက်မိတယ်ဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲပေါ့။ ဒါတွေကို ဆက်စပ်တွေးကြည့်ဖို့ဆိုရင် သီချင်းဖန်တီးသူ Freddie Mercury ရဲ့ဘဝကို နည်းနည်းတော့ တီးခေါက်မိ၊ နားလည်မိမှ ဇာတ်ရည်လည်မှာ။\nသူဟာ ရှေးရိုးဆန်တဲ့မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူဖြစ်တယ်။ ငယ်တုန်းကဆင်းရဲတယ်။ သူဟာ အမြဲတစေရှက်တတ်၊ ကြောက်တတ်ပြီး အနုပညာဖန်တီးမှုပဲစိတ်ဝင်စားသူဖြစ်တယ်။ မိဘတွေရဲ့ သြဇာကတော့ အတော်ကြီးတယ်။ အဆိုတော်ဘဝရောက်တော့ သူ့ရည်းစားနာမည်က Mary Austin တဲ့။\nသူ့ကိုတော့ Freddie က အတော်လေးချစ်တာ။ ရည်းစားတယောက်လိုရော သူ့ကိုအကောင်းအဆိုးအမြဲပြောပြတတ်သူမို့ အမေတယောက်လိုချစ်တာ။ နှစ်ဦးသားဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းပေမယ့် တနေ့တော့ Freddie ကဖွင့်ပြောပြတယ်။ သူအခြားအမျိုးသားတဦးနဲ့လဲ လိင်တူဆက်ဆံပြီး Mary ကွာရာမှာသူဖောက်ပြန်နေတာဖြစ်ကြောင်း။ မယ်ရီက စိတ်ထိခိုက်တယ်။\nဒါပေမယ့် ဖရက်ဒီကိုတော့ မောင်နှမရင်းလိုပဲ ဆက်ဆံပါတယ်။ ဂီတလောကမှာ ဆရာတဆူဖြစ်၊ စီးပွားရေးအရ လျှမ်းလျှမ်းတောက်အောင်မြင်ပေမယ့် သူ့ဘဝက ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီအချိန်မှာ ဒီသီချင်းရေးတာပါ။\nအချက်အလက်တွေကို အခြေခံပြီး သီချင်းကိုသေချာပိုနားလည်ဖို့ကြိုးစားကြည့်ရင် သူသတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်က သူဟာ လိင်တူဆက်ဆံသူလို့ လူတွေ မသိခင်က သူ့ရဲ့ဇာတ်ကောင်ကို သူသတ်လိုက်တာလားလို့ ထင်စရာရှိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူလူသတ်တာကို အပြစ်ပေးတာက ကျောက်တုံးတွေနဲ့ပစ်၊ တံတွေးတွေနဲ့ထွေးတာတဲ့။\nဒါက ရှေးခေတ်က မိဘဆွေမျိုးသားချင်းကို အရှက်တကွဲဖြစ်စေလို့ အပြစ်ပေးတဲ့နည်းနဲ့ဆင်နေတယ်။ ဒါတွေအကုန်လုံးက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ။\nဒီသီချင်းက ဖရက်ဒီအတွက် အရမ်းအရေးကြီးသမို့ ဒီသီချင်းအသံသွင်းတာချည်း ၃ ပတ်တိတိကြာပါတယ်။\nဟာမိုနီတွေထပ်တာကလဲ အလွှာပေါင်းမရေတွက်နိုင်။ အော်ပရာအသံတွေကိုလဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာပြန်ဆိုစေခဲ့တယ်။ ယုတ်စွအဆုံး တီးဝိုင်းကလူတွေ ဟာမိုနီအသံထည့်ဖို့အရေးကို တနေ့ကို ဆယ်နာရီလောက်ကြာအောင် ရူးမတတ်ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။\nသီချင်းတပုဒ်သိပ်ကောင်းသွားရင် သီချင်းကို ဘာဂီတအမျိုးအစားလဲဆိုတာ တံဆိပ်ကပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်ကုန်တယ်။ ထို့အတူပဲ ဒီသီချင်းရဲ့ခမ်းနားထည်ဝါမှု၊ အနုပညာမြောက်မှုတွေက ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းအားကြီးတော့ သီချင်းရဲ့အကြောင်းအရာကို တိတိကျကျ ကျွန်တော်တို့ချစ်မြတ်နေဦးမှာ မလွဲမသွေပါဘူး။\nရှိတ်စပီးယားကြီးပြောခဲ့သလိုပေါ့ဗျာ။ နှင်းဆီပန်းကို အခြားနာမည်တခုခုနဲ့ အခုချိန်မှာအစားထိုးလိုက်လဲ နှင်းဆီပန်းရနံ့ထွက်နေဦးမှာကိုးဗျ။\nOption 1 storage.msubmovie.com 613 MB SD (480p)\nOption2usersdrive.com 613 MB SD (480p)\nOption3yuudrive.me 613 MB SD (480p)\nOption4sharer.pw 613 MB SD (480p)\nOption5uptomega.com 613 MB SD (480p)\nOption6megaup.net 613 MB SD (480p)\nOption 11 megaup.net 1.5 GB HD (1080p)\nOption 12 usersdrive.com 3.7 GB FHD (1080p) DTS 5.1\nOption 13 storage.msubmovie.com 3.7 GB FHD (1080p) DTS 5.1\nOption 14 yuudrive.me 3.7 GB FHD (1080p) DTS 5.1\nOption 15 sharer.pw 3.7 GB FHD (1080p) DTS 5.1\nOption 16 megaup.net 3.7 GB FHD (1080p) DTS 5.1


Literature/Books » ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် နဲ့ စက်ဝိုင်းများ (၁)\t23\nခင်ဇော် says: ဟင့်အင်းးး\nkyeemite says: .Proactive သမားဖြစ်အောင်ကြိုးစားနေပါတယ်..အဓိကအချက်က“သူများ ဝေဖန် ကဲ့ရဲ့ခြင်းမှာ ခံစားမလွယ်\n.ဒေါ်စုလည်း Proactiveသမားဆိုတာအသေအချာမြင်နေရပါတယ်..လေးစားပါတယ် Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 5021\nMr. MarGa says: Preactive :P\naye.kk says: မြစပဲရိုး\nkyeemite says: .ဒီမနက်ပဲ fb က Black & White Photo Challenge မှာ ဒေါ်စုပုံတင်လိုက်သေးတယ်…သူဟာကျုပ်တို့ရဲ့\nsurmi says: ဆက်လက်ပြီးစောင့်မျှော်နေမယ်အရီးရေ …\nIris says: အရီး အရမ်း ကြိုက်ပါတယ်။ proactive ငယ်ငယ်ကတော်တော်ဖြစ်တာ။အခုတော့။ reactive နဲ့ recovery မှာနပမ်းလုံးနေရတယ်။ သေသေချာချာပြန်ဖတ်အုံး အခုအလုပ်ထဲမှာ မို့လို့။\nIris says: ဟီးဟီး သေသေချာချာ မဖတ်ပဲနဲ့ အလုပ်အကြောင်းစဉ်းစားပြီးရေးလိုက်လို့ ပေးချင်တဲမတ်ဆေခ်ျ့နဲ့ ကော်မန့်နဲ့တော့လွဲပါပြီ။ :'(\nကန္နားစီး မိဂီ says: အောင်းမြလေးဟဲ့\nမြစပဲရိုး says: ဂီဂီ\nShe isareason why I am here. Habit နံပါတ်(၁) နဲ့ တင် လုံလောက်မှာပါ။\nYae Myae Tha Ninn says: တော်တော်ကြီးကို သဘောကျသွားပါတယ်… :D\nအလင်းဆက်@မောင်သူရ says: နောက်တစ်ပိုင်းကို ဆက်ဖတ်ရန်အသင့်\nမြစပဲရိုး says: ဇီဇီ၊ မိုက်မိုက်၊ ကြားကြား (ဖိုးသကြား)၊ ကေကေ (အစ်မအေး)၊\nkai says: ဆက်သာတွန်းအရီးလတ်ရေ…\nမြစပဲရိုး says: ဝင်မန်း (မန့် မဟုတ် ) ပေးလို့ ကျေးဇူးပါ သူကြီးမင်းရှင့်။\nမြစပဲရိုး says: လောင်းများလောင်း ဖြစ်ခဲ့ရင် နိုင်ခြေဘဲ။ :D :-)))\nkai says: ကိုယ်ဖာကိုယ်လောင်းမယ်ပြော…။\nကောင်းပါလေ့..။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 8068\nမြစပဲရိုး says: အမြဲ ဆာလောင် ပြီး ရူး နေတဲ့ အရူးမ ဆိုတော့ အသာသာ ကြည့် နေပေါ့ သူကြီးမင်းရာ။ မဟုတ်လား။ :D :-))))) Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 45\nမစုဥာဏ် says: “စိတ်ခံစားချက် ကို ရှေ့မထား ဘဲ စိတ်ခံစားချက် ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု မခံဘဲ လက်တွေ့ကျကျ လုပ်သင့်တာ လုပ်ပြီး အဲဒီ ခံစားချက် ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်ဖို့ ” ဆိုတာ အင်မတန် ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။\nuncle gyi says: ဒေါ်စုကProactive သမား\nဦးကြောင်ကြီး says: .. ဘွားဒေါ်ဂျီးက လေ… ပြောလို့ချည်း နေတာပဲ.. ဘာတခုမှလဲ မဖြစ်လာ\npadonmar says: Reactive ပဲလို့ ကိုယ့်ဖာသာ ၀န်ခံပါတယ်။\nuncle gyi says: ဘာသာရေးကွန်ဆာဗေးတစ်တွေကို. လူထုက.. ဒေါ်စုက..မချိုးနိုင်ရင်..


Myanmar DCR | နှုတ်ဆက်စကား\n"တကယ်လုပ်လျှင် အဟုတ်ဖြစ်မည်၊ ကြိုးစားသည့် လူအတွက် အခွင့်အရေးက အမြဲရှိသည်။"\nဆိုတဲ့ အဓိကခံယူချက်ကို Myanmar DCR Co., Ltd. မှ ဝန်ထမ်းအားလုံးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက် စေခဲ့ပါတယ်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတိုးပွားလာပြီး လူငယ်နည်းပါးလာသော ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကြောင့်၊ IT/ဂျပန်စာအရည်အချင်း မြင့်မားတဲ့ မြန်မာလူငယ်များကို ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ IT လောကနှင့်အတူ မဝေးသောအနာဂတ်တွင် ပြောင်မြောက်သော Brand Image ကို အကောင် အထည် ဖော်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။\nကျွန်တော်သည် DCR Co., Ltd. ၏ နိုင်ငံရပ်ခြားလုပ်ငန်း တိုးချဲ့ရန်အတွက် တာဝန်ရှိသူအနေနှင့် အထူးသဖြင့် တရုတ်နှင့် အာဆီယံ အစရှိတဲ့ နိုင်ငံအများအပြားကို သွားရောက်လေ့လာခဲ့ပါတယ်။ ၂၀၀၆ခုနှစ်နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် မြန်မာနိုင်ငံကို ရောက်ရှိပြီး လေ့လာရန် အခွင့်အလမ်းရရှိခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာလူမျိုးများဟာ ဂျပန်လူမျိုးများနှင့် အလွန်တူသော အချက်များစွာရှိပါတယ်။ အဓိကတူညီသော အချက်ကတော့ တဘက်လူကို ဦးစားပေး စဉ်းစားသောအချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ဂျပန်လူမျိုး Customer များ၏ အောင်မြင်မှု အတွက် မြန်မာလူမျိုးများကလည်း ဂျပန်လူမျိုးများနည်းတူ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဟု ထင်ပါတယ်။ မြန်မာလူမျိုး များဟာ နည်းပညာနှင့်ပတ်သက်တဲ့ အသိပညာဗဟုသုတများတွင် လိုအပ်ချက်များရှိသည်ကို သိရှိရသောကြောင့် ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းများ အား အမျိုးမျိုးသော IT Training များအပြင် ဂျပန်စာနှင့်ပတ်သက်တဲ့ Training များကိုလည်း လက်တွေ့သင်ကြားပေးလျက်ရှိပါတယ်။ တဖန် IT နည်းပညာအပြင် ဂျပန်စာတွင် အရည်အချင်း ရှိသောဝန်ထမ်းများကို ဂျပန်၊ ထိုင်း စသောနိုင်ငံများဆီသို့စေလွှတ်လျက် ရှိပါတယ်။ ဝန်ထမ်းများကလည်း အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေသော နည်းပညာများကို အမှီလိုက်ပြီး မိမိတို့ရဲ့အိပ်မက်များကို အကောင် အထည်ဖော်နိုင်ပြီး ဂျပန် မြန်မာနှစ်နိုင်ငံ အကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်နိုင်မည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ Mr. Yoshihisa Niwa\nMr. Masahiko Kobayashi\nOffshore Development တိုင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတဲ့ ဘာသာစကား၊ ဓလေ့ထုံးစံနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု စတဲ့ကွာဟမှုတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ကျွန်တော်တို့ ဂျပန်လူမျိုး ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဂျပန်ရဲ့ စံသတ်မှတ်ချက် နဲ့ကိုက်ညီတဲ့ အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့Systemတွေ ရရှိဖို့ System Development အပိုင်းမှာ တာဝန်ယူဦးဆောင် နေပါတယ်။ မနက်ခင်းစုဝေးချိန်၊ အစည်းအဝေး၊ မေးလ်ပေးပို့ခြင်းနဲ့ အမျိုးမျိုးသော အစီရင်ခံရေးသားခြင်းများကို ဂျပန်ဘာသာနဲ့ပဲ ပြုလုပ်ပါတယ်။ ဂျပန်လူမျိုး စီးပွါးရေးမိတ်ဖက်ထံတွင် လုပ်ငန်းအပ်နှံခြင်းလို့ သဘောထားပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ Offshore Development Service ကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။\nယခုလက်ရှိမှာမြန်မာကိုဝင်ရောက်လာတဲ့ဂျပန်အိုင်တီကုမ္ပဏီတွေများစွာရှိနေပေမယ့် Myanmar DCRကတော့ မြန်မာမှာ သက်တမ်းအရှည်ကြာဆုံး တည်ရှိနေခဲ့တဲ့ဂျပန်ကုမ္ပဏီကြီးဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်းကုမ္ပဏီစတင်တည်ထောင်ကတည်းကမြန်မာမှာတာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီးမြန်မာရဲ့လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာတွေကိုကျွမ်းကျင်နားလည်နေပါပြီ။\nဆက်လက်ပြီးတော့လည်းကျွန်တော်တို့ရဲ့လုပ်ငန်းရှင်များထံမှ[ကျေးဇူးတင်ပါတယ်]ဆိုတဲ့စကားကိုရရှိဖို့နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို အခြေပြု၍ ရှေ့ဆက်ဆောင်ရွက်သွားမှာဖြစ်ပါတယ်။\nယခုလက်ရှိ Myanmar DCR ဟာ planning၊ design အဆင့်ကစလို့ programming၊ testing နဲ့ maintenance အဆင့်တွေအထိ System Development လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ Myanmar DCRဟာ နိုင်ငံရပ်ခြားနဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်တဲ့၊ Software development နဲ့ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံကောင်း လိုချင်တဲ့ မြန်မာလူငယ်လေးတွေအတွက် အခွင့်အရေးတွေ ရရှိနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဂျပန်ကုမ္ပဏီဖြစ်ပါတယ်။\nဂျပန်မှာ ဆယ့်ကိုးနှစ်ကြာနေထိုင်ခဲ့တဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဂျပန် နိုင်ငံ ကိုဘေးတက္ကသိုလ်မှ IT Engineering နဲ့ Master ဘွဲ့ ကို ရယူခဲ့ပါတယ်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ဂျပန်နိုင်ငံမှာပဲ System Developmentကိုတာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး များစွာသော လုပ်ငန်း အတွေ့အကြုံ တွေကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာဂျပန် ဆက်နွယ်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာစေရန် ဆက်လက်အလေး ထားထိန်းသိမ်းရင်းနဲ့ ဂျပန်မှာလေ့လာရရှိလာခဲ့သော နည်း ပညာ အတတ်ပညာများကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချ၍ မြန်မာ ပြည့်ရဲ့တိုးတက်မှုနဲ့ ဂျပန်ပြည်ရဲ့ စီးပွားရေး တိုးတက်မှုကိုပါ အထောက်အကူပြုနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်မိပါ တယ်။ Myanmar DCR မှ လူငယ်တွေကလည်းပဲ ထက်မြက်သော အတွေးအမြင်တွေ နဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစတွေ ကိုယ်စီ ရှိကြပါတယ်။ Customer များရဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှုကိုအပြည့်အဝ ရရှိနိုင်မယ့် အသင့်တော် ဆုံးသော Solution ကို ထိုလူငယ်များနဲ့ အတူတကွ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့မျှော်လင့် ပါတယ်။\nMyanmar DCR ကအဓိကအားဖြင့် ဂျပန်နိုင်ငံ ကအလုပ်တွေ ကိုလုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်နေတာပါ။ ဂျပန်နိုင်ငံက အရည် အသွေးနဲ့ပက်သက်လာရင် အရမ်းဂရုစိုက်တဲ့ နိုင်ငံဖြစ်တဲ့ အတွက် ဒီကဝန်ထမ်း တွေအတွက် အရည်အသွေးကို ကောင်းအောင်လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အလေ့အကျင့်ကောင်းကို ရရှိစေပါတယ်။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှလုပ်ငန်းတွေ　ဖြစ်တဲ့အတွက် မြန်မာ လူငယ်ပရိုဂရမ်မာများအတွက်လည်း အတွေ့အကြုံ ကောင်းတွေကို ရယူပိုင်ဆိုင်　နိုင်တဲ့နေရာ တစ်ခုဖြစ် ပါတယ်။ မိမိရဲ့အနာဂတ်အတွက် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားတဲ့ လူငယ်များ အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\nCustomerတွေကို စိတ်ကျေနပ်၊ အံ့သြဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံး သော ဝန်ဆောင်မှုတွေ ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ဂျပန်လူမျိုးဝန်ထမ်း တွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ မြန်မာလူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးသားမှု၊ ကြိုးစားမှု၊ စွမ်းရည်တွေနဲ့ အစဉ်အမြဲကြိုးစားနေသော အရည် အသွေး အဓိက ထားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ တိုးတက်အောင်မြင်မှု၊ MDCRရဲ့ တိုးတက် အောင်မြင်မှု ကိုအစပြုပြီး Global အထိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက် ဖို့အတွက် အထောက်အကူ ပြုချင် ပါတယ်။\nMDCRက Customerတွေ ယုံကြည်အားထားရတဲ့ကုမ္ပဏီ တစ်ခုပါ။ ဂျပန်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဓလေ့စရိုက်၊ စကားလုံးတွေကို ကောင်းကောင်းနားလည်သဘော ပေါက်ပြီး ဆောင်ရွက် လျှက်ရှိပါတယ်။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ Technical Skill ကလည်း မြင့်မားပြီးတော့ ဂျပန်ကသတ်မှတ်ထားတဲ့ Quality ကိုလည်း ထိန်းသိမ်းဆောင်ရွက်နေပါတယ်။ ISO 9001 ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဂျပန်လူမျိုး အထက်အရာရှိ တွေနဲ့အတူ မြန်မာဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အမျိုးမျိုးသော Idea တွေပါပူးပေါင်းကာ လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်လျှက်ရှိပါတယ်။ Quality၊ Cost၊ Delivery ကို သေသေချာချာ လိုက်နာ ဆောင်ရွက်နေတဲ့ အကောင်းဆုံးကုမ္ပဏီတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\nMyanmar DCR မှာ တခြား Company များတွင် မရနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ လုပ်ငန်းခွင် (အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်) ကိုပိုင်ဆိုင် ထားပါတယ်။ ဝန်ထမ်းအချင်းချင်း လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပြီး စီနီယာမှ ဂျူနီယာသို့ အလုပ်အကြောင်း သင်ကြားပေးခြင်း၊ ဂျူနီယာမှ စီနီယာသို့ လေးစားယုံကြည်မှု ရှိခြင်း၊ လုပ်ငန်း အကြောင်းအရာ များကို မျှဝေပေးခြင်း စသည်တို့ကြောင့် အလုပ် လုပ်ကိုင်ရာတွင် အလွန် အဆင်ပြေသော လုပ်ငန်းခွင်ဖြစ် ပါသည်။\nကောင်းမွန်သော လုပ်ငန်းခွင်တွင် ကောင်းမွန်သော ဝန်ထမ်းများ စုစည်းပြီး အလုပ် လုပ်ကိုင်နေသောကြောင့် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သော Software များ ထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်း၊ အချိန်မီ အလုပ်အပ်နိုင်ခြင်းတို့ကို အာမခံနိုင်ပါသည်။\nအလုပ်ကြိုးစားနေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို မြင်နိုင်ဖို့အတွက် Myanmar DCR ကို တစ်ခေါက်လောက် လာရောက် လေ့လာကြည့်ပါ။\nMyanmar DCRသည် လုပ်ငန်းရှင်များ၏ ယုံကြည်မှု၊ စိတ်ကျေနပ်မှုတို့ကို အမြင့်မားဆုံးဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ဂျပန်ကုမ္ပဏီ တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အထက်လူကြီးနှင့် ဝန်ထမ်းများ၊ စီနီယာဝန်ထမ်းများနှင့် ဂျူနီယာဝန်ထမ်းများကြားမှာ အစီရင်ခံခြင်း၊ အကြောင်းကြားခြင်း၊ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနိုင်ခြင်းတို့ကို ဘယ်အချိန်မဆို ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ဝန်းကျင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းဟာ MDCR ၏ ထူးခြားသော ဝိသေသ တစ်ခုလို့ထင်မိပါတယ်။ ရိုးသားသော အပြုံးမျက်နှာနဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးရှိတဲ့ မြန်မာလူငယ်လေးများအတွက် နိုင်ငံတကာ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံကိုပေးနိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလည်းဖြစ်ပါတယ်။ ဂျပန်စကား ကျွမ်းကျင်စွာပြောဆို ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ ထူးချွန်ခေါင်းဆောင်များ၊ ဝန်ထမ်းများ က ဂျပန်၏စံချိန်စံညွှန်းများပေါ် အခြေခံပြီး အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော System များကိုဖန်တီးနိုင်ခြင်း၊ အချိန်တိကျစွာ အလုပ်အပ်နှံနိုင်ခြင်း တို့ကြောင့် MDCR နှင့်အတူတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်မယ့် အချိန်ကို သေချာပေါက် စောင့်မျှော်နေပါတယ်။\nMyanmar DCRဟာ မြန်မာမှာ သက်တမ်းအရှည်ကြာဆုံး ဂျပန်ကုမ္ပဏီတစ်ခုပါ။ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေဟာဆိုရင်လည်း ဂျပန်က ကုမ္ပဏီတွေမှာ သွားရောက်လုပ်ကိုင်ရင်း ရရှိလာတဲ့\nအတွေ့အကြုံတွေကို Myanmar DCRမှာ ပြန်လည်အသုံးပြုနေကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် Myanmar DCRက ဝန်ထမ်းတွေဟာ နည်းပညာ၊ အခြေခံmanner၊ ဆက်ဆံရေးအစစအရာရာ ကောင်းမွန်ပြီး ဂျပန်လူမျိုးများနှင့် ကောင်းမွန်တဲ့ communicationကို တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ ဂျပန်လူမျိုးအထက်လူကြီးများနှင့် အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့ မြန်မာလူမျိုးအထက်လူကြီးများရဲ့ လမ်းညွှန်ပြသမှုအောက်မှာ အကောင်းဆုံး Productတွေကို ထုတ်လုပ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် Myanmar DCRနဲ့ လက်တွဲလုပ်ကိုင်မယ်ဆိုရင် ကျိန်းသေစိတ်ကျေနပ်မှုရရှိမှာဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်မအတွက်အလုပ်ခွင်မှာအရေးအကြီးဆုံးလို့ခံယူထားတာတော့ တဦးနဲ့တဦးရင်းနှီးချစ်ခင်ခြင်းနဲ့ ပူပေါင်းဆောက်ရွက်ခြင်းပါဘဲ လုပ်ငန်းခွင်မှာ စိတ်ချမ်းသာတဲ့အခါရှိသလို အဆင်မပြေစိတ်ညစ်ရတဲ့အခါလဲရှိမှာ မလွဲမသွေပါပဲ ဒီလိုအချိန်မှာ မျှဝေခံစားပေးနိုင်တဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိဖို့လိုအပ်တာပေါ့ ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ဝန်ထမ်းများဟာဆိုရင် အထက်လူကြီး လက်အောက်ငယ်သား မခွဲခြားပဲ တဦးနဲ့တဦး ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ တိုင်ပင်ညှိနှိုင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အခြေခံပီး နွေးထွေးတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်လေးမှာ အလုပ်လုပ်နေကြရပါတယ် ဒါမှသာအလုပ်ခွင်မှာပျော်ရွှင်လာကာProductivityတွေမြင့်မားပီးQualityကောင်းမွန်တဲ့Productတွေထုတ်လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ပါလား Myanmar DCRဆိုတာ ရင်းနှီးတဲ့မိတ်ဆွေများရှိတဲ့ကုမ္ပဏီပါ ! SeniorတွေကJoniorတွေကိုအတွေ့အကြိုတွေမိမိတို့ရဲ့အသိပညာတွေကို မျှဝေပေးရင်းနေရုံသာမက Customerရဲ့ယုံကြည်စိတ်ချမှုကိုရရှိအောင်Customerနဲ့ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးကိုထိန်းသိမ်းနိုင်အောင်လုပ်ဆောင်နေပါတယ် ဒါကြောင့်Customerတွေရဲ့ယုံကြည်မှုကို စဉ်ဆက်မပြတ်ထိန်းသိမ်းနိုင်နေပါတယ် Myanmar DCRဆိုတာ Customerရဲ့ယုံကြည်စိတ်ချမှုကိုအဓိကထားနေတဲ့ကုမ္ပဏီပါ! ကျွန်မတို့ရဲ့ဝန်ထမ်းထက်ဝက်ကျော်ဟာအသက်၃ဝအောက်လူငယ်တွေဖြစ်တဲ့အတွက် လန်းဆန်းတက်ကြွနေတဲ့ လူငယ်တွေရဲ့ideaကောင်းတွေကိုအသုံးချရင်း လူငယ်တွေရဲ့တိုးတက်မှုအတွက်အခွင့်အလမ်းကောင်းအများကြီးရှိပါတယ် အချိန်မရွေး ဘယ်သူမဆိုမိမိရဲ့အမြင်ကိုထုတ်ဖော်ပြနိုင်တာကတော့ကုမ္ပဏီရဲ့ကြီးမားတဲ့နှစ်လိုဖွယ်တစ်ခုပါပဲ Myanmar DCRဆိုတာ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့တိုးတက်မှုကနေ ကုမ္ပဏီတိုးတက်ရေးကိုဦးတည်နေတဲ့ကုမ္ပဏီပါ!\nMyanmar DCR ကုမ္ပဏီသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် အစောဆုံးတည်ထောင်ခဲ့သော ဂျပန်နည်းပညာကုမ္ပဏီဖြစ်ပါသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ရန်ကုန်မြို့နှင့် မန္တလေးမြို့ နှစ်နေရာတွင် ရုံးခန်းဖွင့်လှစ်ထားပါသည်။ မိတ်ဆွေလုပ်ငန်းရှင်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဝန်ဆောင်မှုများကိုပေးရန်ရည်ရွယ်၍ QCD (အရည်အသွေး၊ စျေးနှုန်း၊ အပ်နှံခြင်း) ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ထိန်းသိမ်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။ ဂျပန်နိုင်ငံမှ အမျိုးမျိုးသော လုပ်ငန်းများကိုသာမက မြန်မာ့ပြည်တွင်းမှ လုပ်ငန်းများကိုလည်း လုပ်ဆောင်လျက်ရှိပါသည်။ ထို့အပြင် System Development လုပ်ငန်းများသာမက Network, CAD ဒီဇိုင်းနှင့် BTO အစရှိသော ဝန်ဆောင်မှုများကိုလည်း ဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။ ကျွန်မတို့ရုံး၏ထူးခြားချက်မှာ ဝန်ထမ်းအသစ်များသည်လည်း မိမိ၏ထင်မြင်ယူဆချက်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် တင်ပြ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နိုင်သည့် ပတ်ဝန်း ကျင်ရှိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အတွေ့အကြုံရှိ ဝန်ထမ်းများက အလုပ်ဝင်ကာစဝန်ထမ်းများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပေးရုံသာမက လုပ်ငန်းလုပ်ဆောင်ပုံနှင့် နည်းပညာကိုကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် သင်ကြားပေးပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းဝင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံအထိ လက်တွဲခေါ်လျက်ရှိပါသည်။ ထို့အပြင် ဂျပန်ဘာသာစကားကို ရုံးသုံးဘာသာစကားအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ဝန်ထမ်းအားလုံး ဂျပန်စာအရေး၊ အဖတ် လုပ်နိုင်ပြီး ဂျပန်လူမျိုးများနှင့်ကောင်းမွန်စွာ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောဆိုနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ ဂျပန်ဘာသာစွမ်းရည်ကိုတိုးတက်စေရန် နေ့စဉ်ကြိုးစားလျက်ရှိပါသည်။ ကိုယ်တိုင်ရရှိခဲ့သောအတွေ့အကြုံများကိုအခြေခံ၍ အလုပ်ဝင်ခါစဝန်ထမ်းများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း မိတ်ဆွေလုပ်ငန်းရှင်များ၏ ကျေနပ်မှု ပိုမိုရရှိစေရန် နေ့စဉ်ကြိုးစားအားထုတ်နေပါသည်။ ကျွန်တော် ကျွန်မတို့နှင့်အတူတကွ လုပ်ငန်းလုပ်ဆောင်ကြည့်ကြပါစို့လား?\nMs. Arakawa Chie\nSystem Development ပိုင်းကို လုပ်ဆောင်လာတာ ၁၅နှစ်ရှိခဲ့ပါပြီ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ အမျိုးမျိုးသောလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး အများကြီး သင်ယူရရှိခဲ့ပါတယ်။ Myanmar DCR မှာ ၂၀၁၉ ဧပြီလမှ စတင်တာဝန်ထမ်းဆောင်မှာ ဖြစ်ပေမယ့် ITသာမက ယဉ်ကျေးမှူအရာမှာပါ ဂျပန်နဲ့မြန်မာရဲ့ ပေါင်းကူးဆက်သွယ်မှူကိုအထောက်အကူဖြစ်စေဖို့ တက်တက်ကြွကြွနဲ့ပါဝင်ဆောင်ရွက်ဖို့စဉ်းစားထားပါတယ်။\nကုန်သည်လမ်း၊ ပန်းဘဲတန်းမြို့နယ်၊ ရန်ကုန်မြို့၊ မြန်မာ။\nTEL : +၉၅-၁-၈၂၄-၈၀၅၃\nBlock1၊ Unit12၊ မင်္ဂလာမန္တလေး Project Building၊\nချမ်းမြသာစည်မြို့နယ်၊ မန္တလေးမြို့၊ မြန်မာ။\nTEL : +၉၅-၂-၂၀၀-၀၀၀၈