Posted by blackroze at Sunday, December 20, 20152comments\nDecember 25 ဆိုတာ တကမ္ဘာလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ခရစ်စမတ်နေ့လေးပေါ့ ။\nဘာလိုလိုနဲ့ ခရစ်စမတ်တောင် နီးလာပါပေါ့လား....။\nကျမက ခရစ်ယာန် ဘာသာဝင်မဟုတ်ပေမဲ့ ... ခရစ်စမတ်ကို သဘောကျမိပါသည်.. ။\nအလုပ်ပိတ်အားလပ်ရက်လည်းဖြစ်သလို ကျမမွေးဖွားတဲ့ လရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ရက်လေး လည်းဖြစ်လို့ပါ ။\nငယ်ငယ်တုန်းက ခရစ်ယာန်သူငယ်ချင်းမလေးတယောက်ရှိတယ်.. ။ သူ့နာမည်က နှင်းတဲ့ ။ ကျမဘဝရဲ့ ပထမဆုံးမွေးနေ့လက်ဆောင် ဆိုတာကို သူ့စီက ရခဲ့တာပါ ။နှလုံးသားကျမ်းစာဆိုတဲ့ ကျမအကြိုက်ဆုံးသီချင်းကိုလည်း သူမစီကဘဲ ကက်ဆက်ခွေငှားပြီး နားထောင်ခဲ့ဖူးသည် ။ အဲဒီခေတ်တုန်းကတော့ tape ခွေ ခေတ်ပေါ့ ။အဲဒီသီချင်းကိုအတန်းထဲမှာ ..ဆရာမ စာကူးခိုင်းထားတဲ့အချိန်မှာ သူ တိုးတိုးလေးဆိုပြတာနားထောင်ပြီး ကျမ နှင်းစီကနေ ကက်ဆက်ခွေငှားပြီး\nနားထောင်ဖြစ်ခဲ့တာပါ ။စာသင်ခန်းထဲကအမှတ်တရတွေပေါ့ ။\nကျမ အလယ်တန်းကျောင်းသူဘဝတုန်းက အမြဲတတွဲတွဲ သူငယ်ချင်း လေးယောက်ရှိသည် ။\nနှင်းနဲ့ကတော့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ထက် ပိုခင်တယ်လို့ ပြောရပါမယ် ။ပိုအတွဲများတာပေါ့ ။\nကျမမွေးရက်က ဒီဇင်ဘာ 14 .. နှင်းက 22 ..နောက်တယောက်က 24 ...နောက်တယောက်က 29 ။\nအားလုံး ဒီဇင်ဘာလ Born တွေကြီးဘဲ...မွေးနေ့တွေကလည်း ဆက်တိုက်ဆုံတာပါ ။\nကျမဘဝမှာက ဒီဇင်ဘာအမှတ်တရတွေ များပါသည် ။ အခုလည်း အမှတ်တရ များတဲ့ ဒီဇင်ဘာ ရောက်လို့ လာပြန်ပြီ ။\nခရစ်စမတ်ညဆို ကျမအခုလက်ရှိနေထိုင်နေတဲ့ နိုင်ငံမှာလည်း အရမ်းစည်ပါတယ် ။ ခရစ်စမတ်နဲ့ New Year ညတွေဆို မီးရှုးမီးပန်းဖောက်တာကြီးဘဲ တန်ဖိုးမနည်းပါဘူး။ လူငယ်တွေအတွက်တော့ သိပ်ကိုပျော်ကြတဲ့ အချိန်အခါသမယပေါ့ ။ ရာသီဥတုကလည်း အေးအေးနဲ့ အလုပ်ပိတ်ရက် ကျောင်းပိတ်ရက်နဲ့ဆုံတာဆိုတော့ လည်လို့ လည်း\nအဆင်ပြေ ။အပေါင်းအသင်း နဲ့ချိန်းလို့လည်း ကောင်း ။ ကဲ...ပျော်စရာကြီးဘဲပေါ့နော် ။\nကျမမှာလည်း တချိန်တုန်းက သိပ်ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရ ခရစ်စမတ်နဲ့ new year ညတွေ\nပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါသည် ။ အချိန်ဆိုတာက နောက်ပြန်လှည့်လာတတ်တာ မဟုတ်လေတော့ အမှတ်တရနဲ့\nပျော်ရွှင်မှု့တချို့ကို အတိတ်မှာ ပြန်ရှာကြည့်..ပြန်တမ်းတမိတာလွဲလို့ အရာရာဟာ ကျန်ခဲ့လေတော့သည်။\nကျမ ရဲ့ခရစ်ယာန်သူငယ် ချင်းလေး နှင်းလည်း အခုဆိုဘာတွေ လုပ်နေမယ်မသိတော့ပါဘူး ။\nတချိန်တုန်းကတော့ ခရစ်စမတ်နေ့ဆို နှင်းက ကျမအိမ်ကိုမုန့် လာပို့နေကြ ။သူမုန့်လာပို့တဲ့ အချိန်ဆို\nကျမက သူ့အတွက်လက်ဆောင်ပေးဖို့ပြင်ထားတဲ့ ပါဆယ်ထုပ်လေးနဲ့ Christmas card လေးကို\nပြန်ထည့်ပေးလိုက်တတ်ပါသည် ။ သူကြိုက်တတ်တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီ .... album စာအုပ် ... ခေါင်းစည်းကြိုး\nကလစ် ... တခုခုပေါ့ ..တန်ဖိုးရှိလွန်းတဲ့ ပစ္စည်းမဟုတ်ပေမဲ့ အမှတ်တရ ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။\nကျမကလူတွေကို အပိုပစ္စည်းတွေ မပေးချင်ပါဘူး..တကယ်လိုတာမျိုးဘဲ လက်ဆောင်ပေးချင်တာပါ ။\nငယ်ကထဲကအဲဒီစိတ်ဓါတ်ရှိခဲ့တာပါ ။နှင်းကိုလည်း ခရစ်စမတ်နီးလာရင် သူ့အတွက်ဘာလိုလည်း\nဆိုတာကြိုပြီးအကဲခတ်ထားလိုက်ပါသည် ။သူမဝယ်ရသေးဘူးထင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ရွေးပြီး\nကျမပေးတဲ့ ပါဆယ်ထုပ်ဖောက်ပြီးတိုင်း သူမ တအံတသြ\nမေးတတ်ပါသည် ။ " ငါဒါလိုတာနင်ဘယ်လို သိတာလည်း "ဆိုပြီးတော့ပါ ။အဲဒီအခါကျရင် ကျမကလည်း ပြုံးစိစိနဲ့ " ငါက ရိုးရိုးလူမဟုတ်ဘူးလေဟာ...အာရုံရနေတာလေ.. "ဆိုပြီး သူ့ကို ပြန်စတတ်ပါသည် ။ ဒါလေးကတော့ ကျမတို့နှစ်ယောက်ကြားက အမှတ်တရ လေးတခုပါဘဲ ။\nတခါမတော့နှင်းက ပြောဖူးပါသည် ။ " ခရစ်စမတ်နီးလာပြီဆိုရင် ငါလိုနေတဲ့ပစ္စည်းတောင်မဝယ်သေးဘဲ ..\nနင်လက်ဆောင်ပေးလာမှာဘဲဆိုပြီး စောင့်နေတတ်တာအကျင့်လိုတောင် ဖြစ်နေပြီ ဟ " ဆိုပြီးတော့ပါ ။\nအခုလို ခရစ်စမတ်အချိန်ရောက်ပြီဆို ..ဖန်စီပစ္စည်းလေးတွေရောင်းတဲ့ ဆိုင်ဘက်ရောက်ဖြစ်တိုင်း\nနှင်း ကိုသတိတရ ရှိမိတတ်သည်။ သူလည်းတချိန်တုန်းက သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျမကို သတိရမိမယ်ထင်ပါသည် ။အခုဆို နှင်းလည်း ခရစ်စမတ်လက်ဆောင်လေးတွေကို သူ့မိသားစုတွေ\nအတွက်ဖြစ်ဖြစ် အပေါင်းအသင်း သူငယ်ချင်းတွေ အတွက်ဖြစ်ဖြစ် ပြင်ဆင်နေပါလိမ့်မည် ။\nသူ့ကို လက်ဆောင်ပေးလာမဲ့ လက်ဆောင်ပါဆယ်ထုပ်လေးတွေကိုလည်း လက်ခံဖို့\nစောင့်မျှော်နေပါလိမ့်မည်။ တချိန်တုန်းက သူ လိုအပ်မယ်ထင်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို အမြဲတမ်း\nခန့်မှန်းပြီး ခရစ်စမတ်လက်ဆောင် ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်မလေး တယောက်ကိုလည်း\nနှင်းသတိရမယ် ထင်ပါသည် ။ နှစ်တွေတော့တော်တော်ကြာခဲ့ပါပြီ ..။ဒါပေမဲ့ အမှတ်တရ ဆိုတဲ့\nအရာတွေက ပျောက်သွားတတ်တဲ့ အရာတွေမဟုတ်တဲ့ အတွက်ကြောင့် အခုလို ခရစ်စမတ်နီးလာတိုင်း ငယ်ငယ်တုန်းက နှင်းဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်းလေးကို ကျမသတိရမိတတ်ပါသည် ။\nဖန်စီပစ္စည်းနဲ့ အလှကုန်တွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ဘက်ရောက်ရင် မီးလုံးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ခရစ်စမတ်\nပန်းတွေအရုပ်တွေကို ... တခုချင်းစီသေချာ လိုက်ကြည့်ရင်း အခုနေခါဆို နှင်း လိုအပ်တာဘာများ\nဖြစ်မလည်း တွေးမိတတ်သည် ။ တနေ့မှာတော့ နှင်းစီကို ခရစ်စမတ်အမှတ်တရ လက်ဆောင်လေးတခု\nကျမပေးဖြစ်ပါဦးမည် ။အဲဒီအခါကျရင် နှင်းကပါဆယ်ထုပ်လေးဖောက်ပြီး " ဒါငါလိုနေတာ နင်ဘယ်လိုလုပ်သိလည်းလို့" ပြန်မေးဦးမလား မသိ ................ ........ ..... ။။။။။\n(ပုံတွေကတော့ google ကပါ )\nPosted by blackroze at Tuesday, December 01, 20150comments\nအဲဒီနေ့က ဒီဇင်ဘာလတရက်နေ့ ..\nငါ့အတွက်တော့ မချိုသာတဲ့ ဒီဇင်ဘာ..\nblogger တယောက်အဖြစ်နဲ့ ခံစားမိရာလေးတွေ\nရေးခဲ့တာ ဘာလိုလိုနဲ့ 6နှစ်တောင်တိုင်ခဲ့ပြီဘဲ။။။\nPosted by blackroze at Friday, November 13, 20153comments\nလောကမှာ အချိန် -အသက်အရွယ်နုပျိုမှု့ ဆိုတာကို ငွေနဲ့ဝယ်ယူလို့မရပါဘူး ။\nဒါပေမဲ့ ကျမတို့တွေ အားလုံး ဟာ ငွေရှာဖို့အတွက် အချိန်ဆိုတာနဲ့ အသက်အရွယ် ဆိုတာကို\nသတိမထားမိဘဲ ငွေ ..ငွေ.. ဆိုတဲ့ အသိတခုနဲ့ ဖြတ်ကျော်လာကြပြန်သည် ။\nလူတိုင်းတော့ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပါလိမ့်မည်။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်း ချမ်းသာတဲ့သူအဖို့ကတော့ ငယ်စဉ်ကထဲက\nအပူပင်ကင်းကင်းနဲ့ ဘဝကိုစတင်လို့ရပါလိမ့်မည် ။\nလူဦးရေ ပမာဏနဲ့ အချိုးကျရင် သုံးပုံနှစ်ပုံသော လူတွေဟာ ကျမဆိုသလိုပါဘဲ ငွေဆိုတာကို\nအချိန်နဲ့ အသက်အရွယ်ကို မေ့ထားပြီး ရှာခဲ့ကြတာပါ ။\nငွေတခုထဲနဲ့ဘဝ တခုတည်ဆောက်လို့ရလားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး ။ဒါဆိုငွေထက်ပိုအရေးကြီးတာ\nကဘာလည်းဆိုတော့ စစ်တမ်းကောက်သလိုရေတွက်ကြည့်ပြန်ရင်လည်း ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရ ငွေထက်အရေးပါတာတွေက\nရှိနေပြန်ရော ။ မုန့်လုံးနဲ့ဂျာအေး အပြန်အလှန် စက္ကူကပ်နေသလိုပါဘဲ ။ပထမအရွယ် ပညာရှာ..အခုခေတ်မှာတော့\nပထမ ပညာရှာတဲ့အရွယ်မှာတင် တချို့တွေကပညာရှာရင်းနဲ့အလုပ်တဘက်တွဲလုပ်လို့ ပညာနဲ့အတူ ငွေပါ ရှာနေကြရသည် ။\nငွေဆိုတာကလည်း အလွယ်တကူရှာလို့မရတဲ့ အရာဝတ္ထု တခုဖြစ်လေတော့ ပညာရှာရမဲ့အရွယ် ပညာသာသေချာရှာပါလို့\nမပြောရဲကြဘူး ။ ကျမဆို ပညာရှာတဲ့အရွယ်မှာ direction တခုသေချာမထားဘဲ flow တခုအတိုင်းဘဲ စီးဆင်းခဲ့တာ ။\nဘွဲ့လေးတခုရတော့ သူများနည်းတူ ငွေ ..ငွေ ဆိုပြီးငွေနောက်လိုက်ခဲ့တယ် ။ တကယ်တမ်း ဘဝကိုသေချာနားလည် ဆန်းစစ်\nမိတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျမဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ကျမ ရွေးချယ်လိုက်မိတဲ့ ဘဝက လွဲနေခဲ့ပြီ ။ဒီအချိန်ကျမှ တည့်မတ်အောင်\nပြန်လုပ်လို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပြန်ဘူး ။ကျမ ရှာဖွေနေတယ်ဆိုတဲ့ ငွေကလည်း ကျမလိုချင်သမျှ ဆန္ဒတွေအကုန်ပြည့်အောင်\nဖန်တီးပေးနိုင်သလားဆိုတော့လည်း .... လိုအပ်နေတာတွေကတခုမဟုတ်တခု ရှိနေခဲ့တာဘဲ ။\nဒီအချိန်ကျမှ ဘာဆက်လုပ်မလည်းဆိုပြီး အစအဆုံး ပြန်လှန်ကြည့်ပြန်ရင်လည်း အသက်အရွယ်ကလည်း\nနောက်ပြန် လှည့်လို့မရ .... အချိန်တွေကလည်း တော်တော်လေးကုန်ခဲ့ပြီး ..ငွေတွေရော အများကြီးရှိနေပြီလားဆိုတော့\nဦးနှောက်ရဲ့စာရင်းအင်းဌာနက သတင်းပို့တယ်... NOOOOOOOO တဲ့လေ ....။\nကဲ...အဲဒီတော့ ဟိုးအစကထဲက လွဲခဲ့တဲ့ အလွဲ တခုကို အခုချိန်မှ ပြန်တည့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... ။\nအဲဒီတော့လည်း သက်ပြင်းလေး အသာချလို့ အခုအနေအထားလည်း ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့တာဘဲလေ..\nသူများတွေလိုပါဘဲ..အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းလို့တော့ ရနေသားဘဲ..မဆိုးပါဘူးလေလို့\nကိုယ့်ဘာသာကို မချိပြုံးလေး ပြုံး ...ပြန်အားပေးရတယ်..\nအဲဒီတော့မှ မချိသွားဖြဲ ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို သေချာသဘောပေါက်သွားသည်။\nတကယ်တော့ ဘဝမှာ ငွေ ..အသက်အရွယ်..အချိန်ကာလ ...ဒီသုံးခုက မျဉ်းပြိုင်လိုဘဲ...\nတခုနဲ့တခုက ပြိုင်ပြီးတာထွက်လာတာ..အဲဒီတော့ ပန်းတိုင်ကိုလည်း သုံးခုစလုံး ပြိုင်ပြီး\nရောက်လာမှာ ။ ငွေကအရင်ရောက်ပြီး အသက်အရွယ်နဲ့ အချိန်က အများကြီးနောက်ချန်ပြီး နေခဲ့မှာတော့ မဟုတ်ဘူး.။\nငွေရှာရင်းနဲ့ အသက်တွေကြီးအချိန်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်းတိုက်စားလာမှာ... ။\nလွဲလွဲလေး ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ ကျမလိုအနေအထားနဲ့ စာရင် သေချာတွက်ချက်ထားတဲ့ စီစဉ်မှု့တခုနဲ့\nဖြတ်သန်းလာနိုင်တာပိုကောင်းပါတယ်။လွဲတယ်ဆိုတာ ..ရည်းစားနဲ့လွဲရင်လည်း မကောင်းဘူး..။\nဖြစ်ချင်တဲ့ဆန္ဒတွေလွဲရင်လည်း မကောင်းဘူး ။ သူငယ်ချင်း နဲ့ချိန်းထားပြီးလွဲရင်တောင် မကောင်းဘူး ။\nအလွဲဆိုတာဘယ်အလွဲမှ မကောင်းဘူး ။ကျမကတော့ ဆန္ဒတွေတော်တော်များများလွဲခဲ့တယ် ။\nအဲဒီတော့ လူငယ်တွေ ကိုကျမလို မလွဲစေချင်ဘူး .. ... ။\nကျမကတော့ ဒီအလွဲလေးအတိုင်းကိုဘဲ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစား နေဆဲပါ ။။။\nTonight ... feeling ...\nPosted by blackroze at Sunday, October 11, 20150comments\nကျမ စာမရေးဖြစ်တာကြာပြီ ။ လနဲ့တောင်ချီ ပြီထင်ပါသည် ။\nဒီကြားထဲ ဘယ်မှလည်း သွားသွားလာလာ မရှိ..ဘာမှလည်း လှုပ်လှုပ်၇ှား ရှားမလုပ်ဖြစ် ..\nအလုပ်နဲ့ အိမ်ကလွဲပြီး ဘယ်မှလည်းမရောက်ဖြစ် ။\nပိုဆိုးတာက ကွန်ပြူ တာ ဇော်ဂျီဖောင့် လွဲနေတဲ့ ကိစ္စကလည်း တတ်သလောက်မှတ်သလောက်လုပ်လည်း\nအဆင်မပြေ ။ျတွေ ရိုက်ရင် တလွဲတွေဖြစ် ... ကျကိုရိုက်ရင် space bar ခြားပြီး ရိုက်မှ အဆင်ပြေသည်\nက ရိုက်ပြီးတာနျဲ့ရိုက်လိုက်ရင် ကျမဖြစ်တော့ဘဲ က အထဲကျိုက ရောက်သွားပြီ ဂျာ ဆိုပြီး ဖြစ်နေတော့ သည် ။ space ခြားပြီးရိုက်တော့ ရိုက်တုန်းက အဆင်ပြေပေမဲ့ တင်လိုက်ပြီးလို့ ပြန်ဖတ်ရင် ကကြီး ဘေးနားမျှာက ကပ်မနေဘဲ စာတလုံးစာ ခြားနေပြန်ရော ။\nနောင်ရေး ရှေ့ရေး တွေးတော ထားသမျှကလည်း တကယ်လုပ်ခါနီးလာလေ အဆင်မပြေလေ ။\nကိုယ်ကဘဲ ညံလွန်းခဲ့တာလား ..ကံကိုကဘဲမကောင်းလွန်းတာလား ..ဘုရားသာလျှင်သေချာသိမည်ထင်သည် ။\nအဆင်မပြေမှု့များ ကြုံ လာလေ.. ဘုရားတရားကိုသာ ပိုပြီးအာရုံသွင်းဖြစ်လေ... ဘုရားအဆုံးအမ တချို့ ကို နားထောင်ဖြစ်သည် ... တရားတော်တော် များများ ကို နားထောင်ဖြစ်သွားသည် ။\nစိတ်ကိုလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ထားတတ်အောင်ကြိုး စားခဲ့သည် ။\nကံ ..ကံ ၏ အကျိုးတရား ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ သော အ၇ာများကို ရှောင်လွဲလို့ မရနိုင်ပေမဲ့\nရင်ဆိုင်နိုင်အောင်တော့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့နိုင်ပြီလို့ ထင်မိပါသည် ။\nဒီညအတွက်ကတော့ ရေးစရာ များ များစားစား မရှိပေမဲ့လည်း ဘလော့လေး ဖုန်ခါသည့် အနေဖြင့်\nအိပ်ခါနီး မှတ်တမ်းလေးသဘောရေးလိုက်ပါသည် ။\nအဆင်ပြေခြင်း များကိုသာ လူသားတိုင်းပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေ ... ။။။\nPosted by blackroze at Tuesday, September 08, 20153comments\nကျနော်က ဖိနပ်လေးတရံ ဆိုပါတော့ ဗျာ ။\nဖိနပ်ဆိုတဲ့ အတိုင်း ခြေမှာ စီးကြတာ ဆိုတော့ ကျနော်က အမြဲတမ်း အနင်းခံ ပစ္စည်းတခုပါ ။\nနေ့စဉ် အသုံးပြု ခံရတဲ့ပစ္စည်းတခုဆိုတော့ အမြဲတမ်း သစ်လွင်နေတာဘယ်ရှိမလည်းဗျာ ။\nကြာတော့ လည်းဟောင်းနွမ်းလာတာဘဲပေါ့ ။ ဖိနပ်ဆိုတာကလည်း ဟောင်းလာရင် လွင့်ပြစ်ဖို့ဘဲ ရှိတော့တာလေ ။အသစ်စက်စက် ဘဝမှာတော့ အသုံးတော်ခံပေါ့။ဟောင်းနွမ်းလာရင်တော့ အစွန့်ပြစ်\nကျနော်ကိုဆိုင်ကနေ သခင်က ဝယ်လာခဲ့တုန်းက ကျနော်က သိပ်လှ သိပ်သစ်လွင်နေတဲ့ကာလပေါ့ ။ ကျနော့်သခင်စီမှာ ကျနော် အချိန်ကြာကြာနေခွင့်ရခဲ့ပါတယ် ။ သခင်ကစည်းကမ်းရှိတာလည်းပါတာပေါ့ ။\nသခင်နဲ့ အတူတူ အလုပ်အတူတူ သွားခဲ့ဖူးတယ် ။ခရီးလည်းအတူတူ သွားခဲ့ဖူးတယ်..။နေရာ မျိုး စုံခြေရာ ခြင်းထပ်အောင် သွားခဲ့ဖူးတယ် ။\nနွေ..မိုး... ဆောင်း...ဒီရာသီ တွေ ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့အ ချိန်မှာတော့ ကျနော် လည်းဇရာရဲ့ သဘောတရား အရ အိုးမင်းဟောင်းနွမ်းလာတော့တာပေါ့ ။\nတနေ့မှာတော့ ကျနော်ရဲ့ သခင်ဟာ ကျနော်လို အမျိုးအစားတူ ဖိနပ်လေး တရံကို ဝယ်လာခဲ့တယ် ။\nသူကအသစ် ကျနော် ကအဟောင်း ဆိုပါတော့ ။ကျနော် လည်း အသစ်ဘဝကနေ ဟောင်းလာခဲ့တာဘဲလေ။။\nတနေ့မှာတော့ ကျနော် ဘယ်ကို သွားရမလည်းဆိုတာ ကြို သိပြီးသားပါ ။\nသခင်ဟာ ကျနော် ကို အသုံးမပြု တော့ တာကလွဲလို့ ကျနော့်ကို လှေကား အဆင့်လေးတခုမှာ\nနေရာပေးထားဆဲပါ ။ဒီနေရာဟာ ကျနော် အတွက်အမြဲတမ်း ဟုတ်ဘူးဆိုတာလည်း ကျနော် အလိုလို သိနေခဲ့ပါ သည်။\nဒါပေမဲ့လည်း နေခွင့်ပေးသလောက်လေးတော့ နေလို့ရခဲ့ပါ သည်။\nမိုးတွေရွာနေတဲ့ တနေ့မှာ သခင်က ကျနော်ကို တခြားသော အသုံးမလိုတော့တဲ့အရာတွေ နဲ့ အတူ\nအိတ်တခုထဲ ထည့် ထားခဲ့သည် ။ လှောင်ပိတ်နေတဲ့ အိတ်ကလေးထဲ ကျနော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။သေချာ ပြီပေါ့ ။ကျနော်သခင့်ကို နှုတ်ဆက်ရတော့မယ်ဆိုတာ ။\nကျနော်လိုအမျိုးတူ တခြားသော ဖိနပ်လေးတွေလည်း စိတ်မကောင်းကြဘူးပေါ့ ဗျာ ။\nနေ့လည်ဘက် မှာတော့အမှိုက်ကားနဲ့အတူ ပစ္စည်းအဟောင်းတွေ သိမ်းတဲ့ ကားလာတဲ့အခါမှာ ကျနော် ကို ထည့်ထားတဲ့ကျွတ်ကျွတ်အိတ်လေး ကို ယူပြီး အဲဒီကားပေါ်က လူကြီးကိုလှမ်းပေး လိုက်ပါတယ်။\nအိတ်ကလေးလှမ်းပေးပြီးတော့ သခင်က ချက်ချင်း လှည့်ထွက်မသွားပါဘူး..\nကျနော့်ကို ထည့်ထားတဲ့ အိတ်ကလေးကို လှမ်းကြည့်နေပါတယ် ။\nကျနော်လည်း သိလိုက်ပါတယ် ..ကျနော့်သခင်လည်း ကျနော့်လိုဘဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ။\n" သခင်ရာ..စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ ..ကျနော်နားလည်ပါတယ် ။ ဖိနပ်တရံဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလည်းဆိုတာ ကြိုသိပြီးသားပါ ဗျာ ။ကျနော့်အတွက် မခံစားပါနဲ့ ။\nကျနော်ဟာ ဖိနပ်လို့ ဖြစ်တည်လာကထဲက အဆုံးသတ်ဘယ်လိုလာမယ်ဆိုတာ အပေါ်\nရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိမွေးထားပြီးသားပါ။ခံနိုင်ရည်ရှိပြီးသားပါ ။ကျနော်တို့ ဖိနပ်တွေနဲ့ စွန့်ပြစ် ခြင်းဆိုတာ\nတိုက်ရိုက်အချိုးကျနေတဲ့ ညီမျှခြင်းတခုပါဘဲ ဗျာ ။ "\nမိုးဖွဲဖွဲလေးတွေကျနေဆဲ ..အမှိုက်ကားကလည်း တီးလုံးသံလေး တညံညံနဲ့ ..\nမိုးဖွဲလေးထဲရပ်ပြီး အမှိုက်ကား ထွက်လာရာ စီ ကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်သခင် ....\nကျနော်အကျယ်ကြီးအော်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ် ။သခင်ကြားမှာပါနော်... ။\n" သခင်ရေ. ကျနော်သွားတော့မယ်နော်..နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ ။ "\n(ကျမ စီးနေတဲ့ ဖိနပ်အမည်းလေးဟာ ဟောင်းနွမ်းလွန်းလှပါပြီ .နောက်ထပ်ဖိနပ်အသစ်လေး\nပြောင်းစီးနေပေမဲ့လည်း စီးခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ်အဟောင်းလေးကို ချက်ချင်းမလွင့်ပြစ်ရက်ပါဘူး ။\nဒါပေမဲ့လည်း အမြဲတမ်းသိမ်းထားဖို့ ဆိုတာမဖြစ်နိုင်တဲ့ အတွက် ကျမ လွင့်ပြစ်ခဲ့ရတယ်။\nကိုယ်နဲ့အတူအကြာကြီးရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပစ္စည်းတခု ဖြစ်တာမို့ စိတ်ထဲလည်း တမျိုး ခံစားမိပါတယ် ။\nအဲတာနဲ့ဘဲ စာတပုဒ် စီဖြစ်ခဲ့ပါတယ် ။ )\nPosted by blackroze at Saturday, July 18, 20153comments\nကျမ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းပိတ်ရက်တွေဆို တောက အဘွားအိမ်မှာ အမေက သွားသွားထားနေကြပါ .။ အိမ်မှာ ညီအမနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်လွန်းလို့ပါ ..အရုပ်လုတယ်..မုန့်လုတယ်..ဖိနပ်လုတယ်..အကျီလုတယ်.. လုစရာပစ္စည်းအသစ်မရှိရင် အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ကြောင်ကို လုပါတယ်.. အဲဒီအတွက်ကြောင့်ဘဲထင်ပါတယ်..မွေးထားတဲ့ ကြောင် တွေက ခဏခဏ အိမ်ကနေထွက်ပြေးပါတယ်.. နောက်ဆုံးမတော့ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ပီဆို အမေက မဲနှိုက်ပါတယ်..တောကို ပို့ဖို့ပါ ။ အစပိုင်းကတော့ ကျောင်းပိတ်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ညီအမနှစ်ယောက်လုံး အထုပ်ပြင် နယ်ကနေ အမတယောက်လောက်ရန်ကုန်တက်လာပြီး ကျမတို့ညီအမကို လာခေါ်ပါတယ်..အမေက အဘွားတို့ကို ကန်တော့တဲ့ ပစ္စည်း ..လက်ဆောင်တွေနဲ့ အတူ ကျမနဲ့ ညီမလေးကို တခါထဲထည့်ပေးလိုက်ပါတယ် ။ ကျောင်းဖွင့်ခါနီးရောက်ရင် အမေ က တော ကို လိုက်လာခေါ်ပါတယ် ကျမတို့ညီအမ ကအမေနဲ့ ပြန်လိုက်လာပေါ့။\nအစပိုင်းတနှစ်လောက်က ပြသနာ မရှိပေမဲ့ နောက်နှစ်တွေမှာတော့ တောက အဘွားက အမေရဲ့ရင်နှစ်သည်းချာ သမီးရတနာလေးတွေဖြစ်တဲ့\nကျမတို့ ညီအမ နှစ်ယောက်ကိုလည်း ပူးတွဲပြီး လက်မခံတော့ပါဘူး..။\nတယောက်ချင်းစီဘဲပို့ပါလို့ အကြောင်းကြားစာပို့လာပါတယ် ။\nအဲကထဲကစပြီးတော့ အမေက ကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့\nမဲနှိုက်တဲ့စနစ်ကို စကျင့်သုံးပါတယ်..မဲကနှစ်လိပ်ထဲပါ အရင် နဲ့နောက် ..\nအရင် ဆိုတာကို နှိုက်မိတဲ့သူက တောကို အရင်သွားရမယ်..တလ နေရမယ်..\nတလပြည့်ရင် နောက်တယောက်ကို လာပို့မယ်.. အရင်ရောက်နေတဲ့တယောက်ကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်..အဲလိုအစီအစဉ်နဲ့ပါ ။\nအဲလောက်ဆို ကျမတို့ညီအမ အကြောင်း သိလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်။\nပြောချင်တာက ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း တောသွားနေရတယ်ဆိုတာပါ ။\nတောဆိုတော့လည်း ဘာရှိမှာလည်း ...တောသဘာဝ လွတ်လပ်အေးဆေး\nကစားလို့ရပေမဲ့ မြို့ လိုတော့ TV တို့ ရုပ်ရှင်တို့ မရှိဘူးလေ.. တခါတလေ ပျင်းလာရင် အိမ်ကအကိုတွေတီးတဲ့ ဂစ်တာကို ယူယူ ကလိရာကနေ ကျမ ဂစ်တာ နည်းနည်းပါးပါးတီးတတ်လာတယ်..သူတို့ပြပေးထားတဲ့ လက်ကွက်လေး နှစ်ခုသုံးခုလောက်ပေါ့ ..အဲဒီတုန်းကစည်သူလွင်ရဲ့\nအချစ်ရေ ကိုယ်ကြောင့် ...ဆိုတာ သိပ်ခေတ်စားပေါ့ ...\nအဲလက်စ် ရဲ့ မ ..မချစ်လို့ မဖြစ်..တို့ ဘာတို့ပေါ့ ...အကိုတွေစီကနေ\nမတောက်တခေါက် တတ်လာတာကနေ .ကျမစိတ်ထဲ ဂစ်တာကို\nသေချာတီးတတ်ချင်လာတယ်..အကိုဆိုတာမျိုးကလည်း သူတို့ ရည်းစား\nတွေကိုသာ စိတ်ရှည်ကြပေမဲ့ ညီမတွေကို ဆိုရင် အော်လား ငေါက်လားနဲ့\nကျမလည်း လက်ကွက်လေး C Am D အဲဒီ သုံးခုလောက်ကနေကို မတက်တော့ပါဘူး ..။\nဂစ်တာတီးသင်တန်းတွေ ဘာတွေတက်ဖို့ဆိုတာကလည်း အလယ်တန်းကျောင်းသူ အနေအထားလောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလည်း ..အဲလိုနဲ့ ဖြတ်သန်းလာလိုက်တာ..ကျမ ဆယ်တန်းရောက်တယ်..ဆယ်တန်း အောင်တယ်.. အဲအချိံန်မှာ..ကျမငယ်ကထဲက စိတ်ထဲမှာတေးထားတဲ့ အရာတခုကို\nအဲတာကတော့ ဂစ်တာ သင်ဖို့ သင်တန်းတွေ လိုက်စုံစမ်းတာပါဘဲ...\nကျမက ဂစ်တာသင်တန်းတက်မယ်လို့ေ့ပြာတော့အိမ်က ဆူတာပေါ့ ..ဘာရောဂါထတာလည်း တခြားသင်တန်းတက်ပါလား..ဒီဂစ်တာတဒေါင်ဒေါင်နဲ့ ဘာလုပ်မှာလည်း..နောက်ပြီး ဂစ်တာ သင်တန်းဆိုကထဲက ယောက်ကျားလေးတရုန်းရုန်းနဲ့နေမှာ..\nNoooo ဆိုပြီး လုံးဝလက်မခံပါဘူး..ကျမကလည်း အရမ်းသင်ချင်တယ်..\nအိမ်ကလည်း သင်တန်းတက်ဖို့ပိုက်ဆံ မပေးပါဘူး..။\nအဲဒီမှာကျမ သတ္တိရှိစွာနဲ့ စွန့်စားခဲ့တယ်..ကျမ ရတဲ့ မုန့်ဖိုးနဲ့ ကျမ ဘာသာတက်မယ် ဆိုပြီး ...ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သင်တန်းကြေး ပေးခဲ့တယ်..\nကျမ သင်ခဲ့တဲ့နေရာက ဗိုလ်အောင်ကျောင်လမ်း အလယ်ဘလောက် နားလေးမှာ..ဗလီ တလုံးရှိတယ်..ဗလီဘေးက အိမ် သုံးထပ်မှာ ..\nဆရာအောင်ကိုကို ..စီမှာပါ ။သင်တန်းကြေးကတလ 700 ပါ ...။\nကျမရတဲ့မုန့်ဖိုးကတလုံးနေမှ 1500 .. သင်တန်းကြေးပေးပြီးရင် 800 ကျန်တယ်..\nဒါပေမဲ့ 800 ကို သုံးလို့ မရပါဘူး ... ဂစ်တာဆိုတာမျိုးက တီးနေမှ တတ်မှာလေ..\nအဲဒီတော့ဂစ်တာဝယ်ရမယ်..ဂစ်တာက ဟော်လို ကို 3000 လောက်ပေးရတယ် ..ဂစ်တာဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုရပါတယ်.. ။\nကျမ တို့မိသားစုက အချမ်းသာကြီးမဟုတ်ပါဘူး.. လိုချင်တာကို အလိုက်တသိဝယ်ပေးမဲ့ ဆွေမျိုး သားချင်းလည်း မရှိပါဘူး.. အဲဒီတော့ ကိုယ်လျှောက်ဖို့ လမ်းကိုယ့်ဘာသာ အစအဆုံးဖောက်ခဲ့ရပါတယ်..\nတလကို သင်တန်းကြေးဖယ်ပီးရင် 800 ကျန်တယ်..800 မှာ ဂစ်တာဝယ်ဖို့ တလ 500 စုထားလိုက်တယ် ကျန်တဲ့ 300 နဲ့ တလလုံးဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်..\nနောက်ဆုံးတော့ ကျမ ဂစ်တာလေးတလက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့တယ်.. ။\nဂစ်တာလေး ဝယ်လာခဲ့တဲ့နေ့ရဲ့ ရက်စွဲလေးကို ဂစ်တာလေးရဲ့ နောက်ကျောဘက်လေးမှာ ထောက်ချွန်လေးနဲ့ထွင်းခဲ့တယ် ။\nဂစ်တာလေးအိမ်ရောက်လာတော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ ကျမရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီမနဲ့ ဂစ်တာလုပွဲလည်း ဆင်နွဲလိုက်ရပါသေးတယ်..နောက်ဆုံးမှာ ..ဒါငါ့မုန့်ဖိုးနဲ့ငါဘာငါစုပြီးဝယ်တာ နင်လာမကိုင်နဲ့ နင်မုန့်ဖိုးနဲ့ နင်စုဝယ်တဲ့\nပစ္စည်းတွေလည်း ငါမကိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ အဆင်ပြေသွားပါတယ် ။\nဂစ်တာသင်တာကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ လက်ထိပ်တွေ နာ အသားမာတွေတက်နဲ့ အစပိုင်းကတော့ လက်တော်တော်နာတာ...\nနောက်ပိုင်းတော့လည်း နေသားကျသွားတာပေါ့ ။\nဂစ်တာနဲ့ပတ်သက်တာတော့ တော်တော်များများလည်း သိမှာပါ ။\nအခုခေတ်မှာ ယောက်ကျားလေးတွေအပြင် မိန်းကလေးတော်တော် များများလည်းဂစ်တာတီးတတ်ကြမှာပါ ။ဂစ်တာ သင်တော့ ဆရာက ကျမတို့ကို ကြိုးညှိုတာ နားထောင် ခိုင်းတယ်..ဂစ်တာကြိုးကိုယ့်ဘာသာ\nကိုယ် ညှို့တတ်အောင်ပေါ့ ..ဂစ်တာကတီးရင်းနဲ့ ခတ်ပါများတော့ ကြိုးတွေက\nလျော့လာတတ်တယ်..အဲတာကို အသံပြန်နားထောင်ပြီး ကြိုး အတင်းအလျော့\nလုပ်တတ်အောင် သင်ပေးတဲ့ သဘောပါ ..\nနားထောင်နည်း ကျမ လုံးဝမတတ်ပါဘူး.. ဆရာပြောတဲ့သဘောတရားကို တခြားသူတွေက နားလည်ပြီး အသံမညီ..ညီအောင် နည်းနည်းပါးပါး ညှို့တတ်နေပြီ ။ကျမက အဲအထိကိုမတတ်သေးဘူး..။သင်တန်းမှာ ကျမ တီးမဲ့ဂစ်တာ အသံကြောင်ရင် တခြားသူက ယူညှို့ ပေးရတယ်..။\nနောက်ဆုံးတော့ ဆရာက ကျမ တီးမဲ့ ဂစ်တာကို 1ကြိုး နေရာကို0ကြိုး\nပြောင်းထည့်ကြည့်တယ်..အဲတော့မှ ကျမနားထဲ အသံ ကြောင်နေတဲ့ နေရာကို နည်းနည်း ညှို့တတ်လာတယ်..\nဆရာကို ကျမ မေးဖူးတယ်..1ကြိုး သံနဲ့ 0ကြိုး သံကွာလို့လားဆိုတော့ဆရာကတော့ ကြိုးကတော့ မကွာပါဘူး..\nသမီးနားက ကွာနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်တဲ့ ...အဲကထဲက ကျမ ဂစ်တာမှာ 1ကြိုး မသုံးဘူး0ကြိုး ဘဲ ထည့်ထားတယ်..။\nဂစ်တာ ရရခြင်းကတော့ တချိန်လုံး ဂစ်တာ တပိုက်ပိုက်နဲ့ပေါ့ ..\nညဘက်တွေဆို စာသားရော ကော့ဒ်ရော အလွတ်ရတဲ့ သီချင်းတွေ ညည်းရင်းနဲ့ ညတွေတော်တော်များများ ကိုသီချင်းတွေနဲ့ စီခြယ်ခဲ့ဖူးတယ်..\nနောက်တော့ တက္ကသိုလ် တက် ဘဝဆိုတာကို လက်တွေ့ကျကျ\nရင်ဆိုင်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျမ နိုင်ငံခြားထွက်ဖို့ဖြစ်လာတယ်..။\nကျမ ပင်ပန်းကြီးစွာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစား ခဲ့တဲ့ ဂစ်တာလေးကို ကျမ ခွဲခွာဖို့\nကျမစီက ဂစ်တာပေးခဲ့ပါလို့ တောင်းတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ် ။ဒါပေမဲ့ ကျမ မပေးဘူလို့ဘဲ အပြတ်ငြင်းခဲ့တယ်..ဟုတ်တယ်လေ..ကျမ ဒီဂစ်တာလေးတလက်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြိုးစားခဲ့ရလည်း\nကျမ ကိုယ်တိုင်သာ အသိဆုံးပါ ။ဘယ်သူလက်ထဲကိုမှ အလွယ်တကူ မထည့်ခဲ့ ပေးနိုင်ဘူး ။ ဒီအတွက်ကြောင့် ကျမရဲ့ ဂစ်တာလေးကို ကျမအခန်းထဲမှာဘဲ ချန်ထားခဲ့လိုက်တယ် ။ကျမ ပြန်လာတဲ့ အခါ ကျမ ဘာသာပြန်တီးမယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်စိတ်ကလေးနဲ့ပေါ့ ။\nဒါပေမဲ့ ကျမငွေနောက်တစိုက်မတ်မတ် လိုက်ရင်းနဲ့ သူ့ကို မေ့သွားခဲ့တယ်..\nကျမ သူ့ကို ပြန်သွားမကြည့်ဖြစ်ခဲ့ဘူး..အချိန်တွေ အကြာကြီးနေပြီးကာမှ ကျမအိမ်ပြန်သွားတဲ့ အခေါက်မှာ\nသူက ကျမကိုစိတ်နာသွားခဲ့ပြီ .. ကျမရဲ့ ဂစ်တာလေးကဖုန်အလိမ်းလိမ်းနဲ့\nဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေလိုက်တာ..ကျမ ကိုယ်တိုင်တောင် မမှတ်မိချင်တော့ဘူး..။\nသူ့ကို နံရံမှာထောင်ထားရင်းနဲ့ ကျမသေချာကြည့်မိတယ်..သူကလည်း ကျမကို ပြန်ကြည့်နေသလို ကျမခံစားနေရတယ်.. ဟုတ်တယ်လေ..ဟိုးးးးအရင်တုန်းကဆို သူက ကျမနဲ့ ညပေါင်းများစွာ သီချင်းတွေအတူဆိုညည်းခဲ့ဖူးတာဘဲ..ကျမ စိတ်ကို သူနားလည်မှာပါ ။\nကျမ ကို သူက နာနာကျည်းကျည်းအပြစ်တင်နေသလို ကျမ ခံစားမိနေတယ်..\nကျမ ရဲ့ အတ္တတွေကြောင့် သူဟာ လူသူမရှိတဲ့ အခန်းလေးထဲ နှစ်တွေ အကြာကြီးနေခဲ့ရတယ်.. မီးရောင်မရှိတဲ့ မှောင်နဲ့မည်းမည်း အခန်းလေးထဲ\nကြောက်ကြောက်လန့်လန်နဲ့ နေခဲ့ရတယ်..သီချင်းသံတွေနဲ့ဆိုညည်းခွင့်မရတဲ့ နေရာ တခုမှာ ဖုန်အလိမ်းလိမ်း နဲ့အထီးကျန်ဆန်စွာ နှစ်တွေ အကြာကြီးနေခဲ့ရတယ် ။ကျမ သူ့ကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ ကျမ ရဲ့ အတ္တ တွေကို\nကျမ တဖြည်းဖြည်း မြင်ယောင်လာတယ်..။\nကျမ စိတ်ထဲ ကျမ ကိုပြန်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဂစ်တာလေးဟာငိုကြွေးနေသလို ပါဘဲ ။\nကျမ ကို ကျမနဲ့ ဘယ်ပစ္စည်းမဆို လုနေကြ ညီမ က\n" နင်က စိတ်ပုတ်တာလေ..နင့်ပစ္စည်းဆို သူများကို ပေးမကိုင်ချင်ဘူး ..အခုနေခါ နင့်ဂစ်တာငါ့ ကို အလကား ပေးတာတောင် မယူဘူး..လွှင့်ပြစ်လိုက်ပါတော့ဟာ.." ဆိုပြီးနှာခေါင်းရှုံ့ ပြီးပြောပါတယ်...၊။\nကျမ က စိတ်ပုတ်တာမဟုတ်ပါဘူး..ကျမ ဒီဂစ်တာလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရအောင် ဘယ်လို ကြိုးစားခဲ့ရလည်းဆိုတာ ကျမ ကိုယ်တိုင်သာအသိဆုံးပါ .\nကျမအလွယ်တကူမရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတခုကို သူများလက်ထဲ အလွယ်တကူ\nမထည့်ပေးချင်တဲ့ သဘောနဲ့ပါ ။ အဲတာဟာ ကျမရဲ့ အတ္တလား...အတ္တ ကြီးသွားတယ်ဆိုရင်လည်း ကျမ သူ့ကို တန်ဖိုးထားလွန်းလို့ ဖြစ်သွားတဲ့ အဖြူရောင် အတ္တ ဘဲနေမှာပါ ။ပျက်စီးစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ထားခဲ့တဲ့ အတ္တ မဟုတ်ရပါဘူး ..။ဒါပေမဲ့ ကျမရဲ့ တန်ဖိုးထားလွန်းတဲ့ အတ္တ တရားကြောင့် သူ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်..။\nအခုတော့ ကျမ မထင်ထားခဲ့မိတဲ့ အတ္တ ကြောင့် ကျမရဲ့ ဂစ်တာလေးဟာသေဆုံးသွားသလိုပါဘဲ ။စိတ်ထဲကနေ ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းပန်မိတယ်.. ကျမ ရဲ့ အတ္တဆန်ခဲ့ မှု့ အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ ။အခုချိန် ဆို ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဂစ်တာလေးတလက်ဟာ\nမှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းတခုထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး ရှိနေပါလိမ့်မယ်..တချိန်တုန်းက သံစဉ်တွေ နဲ့တောက်ပခဲ့ဖူးတဲ့ နေ့ရက်တွေ ဘယ်ရောက် သွားလည်းလို့ စဉ်းစားနေပါလိမ့်မယ်...။။။။။။။။။\n(လူတိုင်းမှာ ကျမလို အဖြစ်အပျက်လေးတွေရှိမယ်ထင်ပါတယ် ။သက်မဲ့\nပစ္စည်းနဲ့ပတ်သက်တာဘဲဖြစ်ဖြစ် သက်ရှိ လူသားနဲ့ပတ်သတ်ပြီးတော့ဘဲဖြစ်ဖြစ် ပေါ့ ..အမှတ်ရနေမဲ့ ခံစားချက်လေးတခုလောက် တော့ ရှိနေမှာပါ )\nPosted by blackroze at Tuesday, June 23, 2015 1 comments\nလောကတွင် ကျမဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့အနေအထားတလျှောက်မှာ လူသုံးမျိုး ခွဲခြားခဲ့ဖူးသည် ။ အကောင်းမြင်သမား\nဘယ်အရာကိစ္စ ကို မဆို မျှတသောစိတ်ထား အမြင်နဲ့ ကြည့်ပေးတတ်သူ ။\nဘယ်ကိစ္စမဆို အဆိုးမြင်ဝါဒဖြင့်သာကြည့်တတ်ပြောတတ်သူ ။\nဝေဖန်ရေးသမားထဲမှာတောင်မှ နှစ်မျိုး နှစ်စား ခွဲရမယ်ထင်တယ် ။တမျိုးကတော့ တွေ့တာ မြင်တာကို\nဝေဖန်တတ်တဲ့သူ သူမြင်တဲ့ ရှု့ ထောင့်ကနေ ဝေဖန်တတ်တာမျိုးပေါ့ ...နောက်တမျိုးကတော့\nသူတို့စိတ်နဲ့ နှိုင်းပြီး လိုက်ဝေဖန်တတ်တဲ့သူ ..။\nကျမပြော ချင်တာက သူတို့စိတ်နဲ့နှိုင်းပြီး ဝေဖန်တတ်တဲ့သူများကိုပါ ။ လူချင်းမတူပါဘူး..\nအသက်ရှု ချင်းလည်းကွဲပါလိမ့်မယ်..ကော်ဖီကြိုက်တဲ့သူ ရှိသလို မကြိုက်တဲ့သူလည်းရှိပါတယ် ။\nလူတယောက်နဲ့တယောက် ဖွဲ့စည်းပုံ မတူသရွေ့ ခံစားအသက်ရှင်ပုံလည်း မတူပါဘူး ။\nအဓိကတော့ ကိုယ်ဟာ သူမဟုတ်တဲ့အတွက် သူ့လိုခံစားချက်မရှိနိုင်ပါဘူး ..\nအဲတာကို ကိုယ်စိတ်နဲ့ လိုက်ညှို့ ပြီးဝေဖန်နေမယ်ဆိုရင် ..\nဒီ ဆက်ဆံရေး ကဘယ်လိုလုပ်အဆင်ပြေနိုင်တော့မလည်း ။\nလူဆိုတာ အတ္တစွဲ ရှိတတ်ကြတဲ့ အမျိုးပါ ၊ ပုထုဇဉ်မှန်ရင် အတ္တ ဆိုတာနဲ့မကင်းကြပါဘူး ။\nဝေဖန်ရေးဆိုတာကတော့ မရှိမကောင်းရှိမကောင်းလို့ ပြောရင်လည်းရပါတယ် ။ အတ္တကင်းတဲ့\nဝေဖန်ခြင်းမျိုးတော့ ဖြစ်ဖို့လိုတာပေါ့နော် ၊ငါနဲ့မတည့်လို့ကတော့ တွယ်ခံရပြီသာမှတ်ဆိုတဲ့\nစိတ်ထားနဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါ ဝေဖန်မှု့မဟုတ်တော့ဘူး..တိုက်ခိုက်မှု့ ဖြစ်သွားပီ...။\nကိုယ်လုပ်တဲ့အကြောင်းကိစ္စ တခုက အကောင်းလားအဆိုးလားဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ထက်ဘေးလူက\nပိုသိတယ် ပိုမြင်နိုင်တယ် ၊ဒါကြောင့် အမှားအမှန် အကောင်းအဆိုးကို ထောက်ပြ ပေးတဲ့ဝေဖန်မှု့ဆိုတာ\nရှိကိုရှိရမယ် ။လိုလည်းလိုအပ်တယ် ။ တခုဘဲ သမာသမတ်ကျတဲ့ဝေဖန်ထောက်ပြမှု့ တခုဖြစ်ဖို့ပါဘဲ။\nကိုယ့်အမြင်နဲ့ မတူတိုင်း ပုတ်ခတ်တာမျိုး ...ကိုယ်ဖြစ်စေချင်သလို မဖြစ်တဲ့အခါ ထောက်ပြသလိုလိုနဲ့\nအသုံးမကျဘူးဆိုတဲ့အကြောင်း တလောကလုံးကကို လိုက်ပြောတတ်တာမျိုး ငါ့မဟုတ် ငါ့အဖွဲ့စည်း\nမဟုတ်တဲ့ အတွက် မကောင်းဘူးဆိုတာကြီးဘဲ တွင်တွင်ပြောတာမျိုး...ဒီလိုလုပ်ရပ်တွေကို ဝေဖန်တာလို့\nသတ်မှတ်လို့မရတော့ဘူး ... ဒါဟာအောက်ကျတဲ့ အကျင့်စရိုက် ကို ဖော်ပြတဲ့ လုပ်ရပ်...\nကျမတော့အဲလို ဘဲသတ်မှတ်တယ် ။\nတချို့က ကိုယ်က မနက်စာ ဆို မုန့်ဟင်းခါးစားရတာကြိုက်တယ် ။ ကိုယ့်ဘာကိုယ်စားချင်တာစားပေါ့ ။\nသူများက မနက်စာကို ကော်ဖီနဲ့ပေါင်မုန့် စားရတာကြိုက်ရင် ကြိုက်မှာပေါ့..အဲတာကို မှ ကိုယ်စားတာသူများ\nမကြိုက်လို့မစားတိုင်း ကော်ဖီနဲ့ ပေါင်မုန့်မှစားတာ ဘိုစာဘဲစားတာဆိုပြီး မကောင်းမပြော သင့်ဘူးပေါ့ ။\nလူတယောက်ပြောလိုက်တဲ့ စကား လုပ်လိုက်တဲ့အပြုအမူ တခုကို ကိုယ့်အတွေးနဲ့ ထင်တာစွတ်ပြောတာမျိုး\nရမ်းသမ်းပြီး ပါးစပ်သေနတ်ပြစ်တာမျိုး ကျမတော့ အဲလိုလူတွေကို တကယ်အံသြတယ်.. သူများကိစ္စကို\nဘုမသိဘမသိ အထင်နဲ့ ပြောနေတဲ့ လူတယောက်ကိုလေးစားဖို့ဆိုတာ တော်တော်ခက်ပါတယ် ။\nတကယ်သေချာသိတယ် ။ အစကနေအဆုံး ရေရေလည်လည် သဘောပေါက်တယ် ..ဒီလိုအနေအထား\nကနေ ဝေဖန် တယ်ဆိုတာ လက်ခံပေးလို့ရတယ်...။အဲလိုဝေဖန်တယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာတောင် ငါစွဲကင်းတဲ့\nဝေဖန်မှု့မျိုး ဖြစ်ဖို့လိုအပ်ပါသေးသည် ။ငါကတော့ ဒီလိုအနေအထားဆို လုံးဝလက်မခံဘူး..ဟုတ်ပါတယ်..\nကိုယ့်ဘဝ ကိုယ် ပိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်ကြိုက်သလိုဆုံးဖြတ်လို့ရပါတယ် ။ဒါပေမဲ့ ငါ မဟုတ်တဲ့ တခြားတယောက်ကိုတော့ငါဆိုတဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးနဲ့ခံစားချက်နဲ့ လိုက်တန်းညှိုလို့မရပါဘူး ။\nသူဟာသူ ...ငါဟာငါ ...ပါ ။ မတူညီပါဘူး ။\nအရင်ကဆိုရင် တော့ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ လဘက်ရည် သောက်ရင်း ပြောကြ ဆိုကြ ဆွေးနွေးကြ ဝေဖန်ကြပေါ့ ။\nနောက်တော့ ခေတ်တွေစနစ်တွေ ပြောင်းလာတော့ လဘက်ရည်ဆိုင်နေရာမှာ facebook ကအစားထိုးနေရာယူလာတယ်။\nသတင်းတခုတက်လာရင် ဝေဖန်မဲ့ ဆရာကြီးတွေက အွန်လိုင်းကိုကြွချီ ပြီး စကားစစ်ထိုးဝေဖန်ကြပါတယ်။\nအကြောင်းအရာခိုင်ခိုင်လုံလုံ အချက်အလက်နဲ့ ပြောကြဆိုကြတာ ရှိသလို ပြောချင်တာပြော ကိုယ့်ကိုသူများသိတာမဟုတ်ဘူးလေ ဆိုပြီးရင့်ရင့်သီးသီး တိုင်းထွာဆဲတာတွေပါ ပါလာပါသည် ။\nလူတယောက်မှာ intelligence quotient (IQ) ရှိဖို့လိုအပ်သလို emotional quotient (EQ) ဆိုတာလည်းရှိဖို့လိုအပ်ပါသည်။စကားပြောတယ်ဆိုတဲ့ နေရာမှာတောင် ပြောသင့်တဲ့စကား..\nပြောသင့်တဲ့နေရာ ပြောသင့်တဲ့အချိန်ဆိုတာ ရွေးချယ်ရပါသေးသည် ။အချိန်အခါ ကာလံဒေသံ ဆိုတာ ရှိပါသေးသည် ။ကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ\nရေးချင်တာရေး ပြောချင်တာပြော စိတ်ထဲထင်သလိုနဲ့ လိုက်ဝေဖန် အပြစ်ပြောတတ်တဲ့ သူမျိုးကို\nဘယ်လိုသတ်မှတ်မလည်း ။ကြမ်းကျွံတာ နှုတ်လို့ရပေမဲ့ စကားကျွံတာက နှုတ်လို့မရတော့ပါဘူး..။\nကိုယ့်နှုတ်ကထွက်တဲ့စကားတခွန်းက ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဖေါ်ပြတတ်ပါသည် ။ကိုယ်ရဲ့ မဆင်မခြင်\nပြောလိုက်တဲ့ စကားတခွန်းကြောင့် သူတပါး ထိခိုက်သွားတာ မကောင်းသလို..ကိုယ် တိုင်လည်း\nဒီစကားကဖေါ် ပြလိုက်တဲ့ တန်ဖိုးတခုကို ပြန်သတ်မှတ်ခံရမှာပါ ။\nကိုယ့်သူငယ်ချင်းထဲမှာ နွမ်းပါးတဲ့သူငယ်ချင်းတယောက်ပါတယ်ဆိုပါတော့ ..တနေ့ သူဝတ်လာတဲ့\nအကျီနွမ်းလေးကို ကြည့်ပြီး မင်းအကျီကလည်း စုတ်ပြတ်နေတာဘဲကွာလို့ ...ပြောလိုက်တဲ့ စကားတခွန်းက အဲဒီသူငယ်ချင်းရဲ့ စိတ်ကို ဝမ်းနည်းထိခိုက်စေမှာ အသေအချာ ဘဲ..\nကိုယ်ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့ တခြားသူတွေကရော..ဘယ်လိုပြောမလည်း ဒီကောင်တော်တေ်ာ\nမောက်မာတာဘဲ...သူများ အကျီစုတ်တာတောင် လိုက်ဝေဖန်နေတယ်..သူ့ဘာသာ အဆင်မပြေလို့\nအဝတ်အစားမတောက်ပြောင်တာကို နှိမ်ပြီးပြောနေတယ်..ဆိုပြီး ကိုယ့်ကို စိတ်ဓါတ်အဆင့်အတန်း မရှိသူ လို့ သတ်မှတ်တာကိုပြန် ခံရမှာပါ ။\nတကယ်တော့ စကားဆိုတာ ပြောတိုင်းလည်း မကောင်းပါဘူး ။ အသိညဏ်နဲ့ ဘောင်ခတ်ပြီး\nကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ စီစစ်ပြီး ပြောတာအကောင်းဆုံးပါ ။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့တရားတော်ထဲမှာပါတဲ့\nသုဂတော ဆိုတဲ့ ဂုဏ်တော်ဟာ ကောင်းသော စကားကိုဆိုသော မြတ်စွာဘုရား\nမှန်ကန်၍ အကျိုးရှိသော စကားကိုဆိုတော် မူသော မြတ်စွာဘုရားလို့ အနက်အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုပါတယ် ။\n(ဒီထက်ပိုပြီး တော့ ပြည့်စုံတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေလည်း ရှိမှာပါ ။ကျမ က ကျမ ဖတ်ဖူးတာကိုဘဲ\nထည့်ရေးထားတာပါ ၊)တရားတော်မှာတောင် စကားတလုံးရဲ့တန်ဖိုး ...စကားတခွန်းရဲ့ အရေးပါပုံကို\nရေးသားထားတာ ဖတ်ရတယ် ဆိုကထဲက စကားဆိုတာဆင်ခြင်ထိန်းသိမ်းပြောသင့်တဲ့ အရာတခုလို့\nကျမက သတ်မှတ်ပါသည် ။တယောက်ကိုတယောက်ခင်မင်လို့ စနောက်တယ်ဆိုတာ\nရင်းနှီးမှု့ အနေအထားအရ နားလည် လက်ခံပေးလို့ရပါသည် ။\nဒါပေမဲ့လည်း ပေါ့ ...တချို့ သောစကားတွေ ကတော့ အလွယ်သဘော ပြောလို့ မရကောင်းဘူးလို့\nထင်ပါသည် ။ အထူးသဖြင့်ကိုယ့်နှုတ်က ထွက်လိုက်တဲ့ စကားတခွန်းကြောင့် သူတပါးကို မထိခိုက်စေ\nတာအကောင်းဆုံးပေါ့။ကိုယ့်စိတ်နဲ့ သဘောမတွေ့တိုင်း ..ပြောလိုက်ရမှ ကျေနပ်တယ်လို့\nကိုယ့်ဘာသာခံစားမိနေရင် တော့...သေချာပါပြီ..သင်ဟာ EQ မကောင်းတဲ့သူပါ ဘဲ...\nEQ မကောင်းတဲ့ သူတွေဟာ အညံစား ဝေဖန်ရေးသမားတွေ ဖြစ်နေတတ်သည် ။ဆိုင် ဆိုင် မဆိုင်ဆိုင်\nပေါက်လွတ်ပဲစားပြောသလို ပြောနေတတ်တဲ့ သူတွေ ဖြစ်နေတတ်သည် ။\nကိုယ့် emotion ကို ကိုယ့်ဘာကို မထိန်းနိုင်ဘဲ စိတ်ထဲ သဘောမတွေ့တိုင်း ... ပြောရမှ ကျေနပ်တဲ့\nသူတွေရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာမဲ့ စကားတခွန်းဟာ ဘယ်လိုစကားဘဲဖြစ်နေမလည်းဆိုတာ\nခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ရပါပြီ ။အကောင်းအဆိုးဆိုတာထက် သူတို့တွေက သူတို့ အထင် သူတို့ အတွေးနဲ့ သူတို့ဘာသာ သတ်မှတ် ဆုံးဖြတ် ပြီး ပြောလိုက်ရမှ ကျေနပ်တဲ့သူတွေလေ ။အဲလို လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ သူတို့စိတ်နဲ့ သူတို့ဘာသာတယောက်ထဲ ပြန်ရန်ဖြစ်နေတတ်သည် ။ တကယ်တော့ လူ့ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုတာလည်း\nအပြန်အလှန် လေးစားမှု့နဲ့ ဆက်ဆံရတာ မျိုးပါ ။ကိုယ့်နှုတ်ကထွက်တဲ့ စကားတိုင်းကို\nလူတိုင်း တန်ဖိုးထားတာ လိုချင်ရင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း တန်ဖိုးရှိတဲ့စကားမျိုး ဘဲပြောဖို့ လိုတာပေါ့နော် ။\nအလကားရတဲ့လေနဲ့ စကားပြောတာ ဆိုပေမဲ့ လည်း ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားရဲ့တန်ဖိုးဟာ..ကိုယ့်တန်ဖိုးပါဘဲ... တခုတော့ ရှိတာပေါ့နော်.. ပါးစပ်ကဘုရားဘုရား လက်ကကားယားကားယား တော့ မဖြစ်စေနဲ့ပေါ့ ..... ။။။။။။\nPosted by blackroze at Wednesday, June 10, 20153comments\nကျမဘဝမှာ အမှတ်တရ များစွာ ရှိပါသည် ။\nကျမကိုယ်တိုင် ပြန်မစဉ်းစားဘဲ မေ့ပြစ်ထားခဲ့သော အမှတ်တရ များစွာလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။\nမကြာခဏ ပြန်စဉ်းစားပြီးလွမ်းမော မိနေတတ်သော အမှတ်တရ လေးတွေ လည်း ရှိပါသည် ။\nကျမ မြန်မာပြည်ကိုအလည်ပြန်တဲ့ ခဏမှာ အဲဒီအမှတ်ရခြင်းတွေကို ပြန်ရှာကြည့်ခဲ့မိသည်။\nကျမတချိန်တုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားလာ ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လှည်းတန်းကိုရောက်တယ် ။\nအလုံ ကြည့်မြင်တိုင်လို့ အော်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေ ဆူးလေ လို့အော်နေတဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေ ။\nTaxi တွေရော ကိုယ်ပိုင်ကားတွေပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လမ်းဘေးပလက်ဖောင်း ..။\nလမ်းဘေးမှာတိုလီမုတ်စ ပစ္စည်းလေးတွေ ချ ရောင်းတဲ့ လမ်းဘေးဈေးသည်လေးတွေ... ဈေးဘေးကလမ်းထိပ်မှာ\nအကင်မျိုးစုံရောင်းတဲ့ဆိုင်ကနေ လွင့်ပျံလာတဲ့ အကင်ရနံတွေ ..ဈေးအနောက်ဘက်က ကြာဇံချက်နဲ့ ရှောက်သီးသုတ် ငါးဖယ်သုတ်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်မှာ ကြိတ်ကြိတ် တိုး နေတဲ့ ကောင်လေးကောင်မလေး စုံတွဲတွေ ....သူငယ်ချင်းအုပ်စုလိုက်တွေ.. အလုပ်ကနေပြန်လာတဲ့ မိန်းကလေးတွေ\nကျူ ရှင်တွေ သင်တန်းတွေကနေ ပြန်လာပုံရတဲ့ မိန်းကလေးတွေ\nဈေးဘေးကလမ်းတလျောက်မှာ ဟင်းရွက်တွေ မြန်မာမုန့်တွေ အထည်အလိပ်တွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေ ..ပုံရိပ်မျိုးစုံနဲ့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လှည်းတန်းဟာ တချိန်တုန်းက ညနေခင်းတွေအတိုင်းဘဲ..ဘာမှအပြောင်းအလဲမရှိခဲ့ပါဘူး..ကျမ ဟိုစဉ်တချိန်က စားခဲ့တဲ့ ကြာဇံချက်နဲ့ ငါးဖယ်သုတ်ဟာလည်း အရင်ကအရသာအတိုင်းပါဘဲ..အပြောင်းအလဲမရှိပါဘူး..\nဒါပေမဲ့အချိန်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တခုအောက်မှာတော့ ..ပြောင်းလဲသွားခြင်းတွေက များစွာ ...။\nလွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းလို့ ပြောရမလား... လွန်ခဲ့သော နှစ်ကာလ တချို့ ကလို့ ရေး ရမလား ..\nသေချာတာကတော့ ပြန်မရနိုင်တော့ တဲ့ အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ တဲ့ ကာလတွေစီကပေါ့ ။\nဒီလှည်းတန်းဆိုတဲ့ နေရာတခုမှာ မိန်းကလေးတယောက်ဟာ အပေါင်းသင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့\nပျော်ရွှင် စီးမျော ခဲ့ဖူးပါသည် ။အကျီဆိုင်တွေမှာ ချိတ်ထားတဲ့ အကျီတွေ ငေးမောရင်း ၊ဖိနပ်ဆိုင်က\nဖိနပ်လှလှ လေးတွေဝင်ကြည့်ရင်းသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားတွတ်ထိုးရင် လွယ်အိတ်လေး တဘက်\nFile လေးတဘက်နဲ့ နုနယ်ပျို မြစ် ခြင်း ဆိုတဲ့ အလှတွေနဲ့ လိပ်ပြာကလေးတကောင်လိုဘဲ\nလွန့် လူး ပျံသန်းခဲ့ဖူးတယ် ။\nအဲဒီကာလ တုန်းက မျှော်လင့်ခြင်း ဆိုတာ (ကျမတို့သူငယ်ချင်းအားလုံးရဲ့ရည်မှန်းချက်လို့ ပြောရင်လည်းရပါတယ်)\nကျောင်းပြီးတဲ့အခါ မှာ လခကောင်းကောင်းအလုပ်တခုရနိုင်ဖို့ ...ဒါမှ မဟုတ်လည်း နိုင်ငံခြား ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်ဖို့ .. အားလုံးရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အတူတူ ပါဘဲ ..နိုင်ငံခြားအဆက်သွယ်ရှိသူတွေကတော့\nအမျိုးတွေရှိတဲ့နေရာ သွားဖို့ ..တချို့ ကျတော့ ကျောင်းဝင်ခွင့်တခုခုရအောင် ဖြေနိုင်ဖို့ ..အစရှိသဖြင့်..\nမျှော် လင့်ချက်ကိုယ်စီနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ် ။ အဓိက ဦးတည်ချက်ကတော့ ငွေ ဆိုတဲ့ ပိုက်ဆံပါဘဲ ..။\nနောက်တော့ ကျမတို့တွေ ဘွဲ့ကိုယ်စီ ရခဲ့တယ် ။အချိန်ဆိုတာ ဘာမှမကြာလိုက်သလိုနဲ့ ကျမတို့တွေ ..ဘွဲ့ ရ သွားတယ် ။သင်တန်းတွေ ပြီးသွားတယ် ။ ကဲ..ကျောင်းသူဘဝဆိုတာ အချိန်တိုတိုလေး အတွင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ။ မျှော်လင့်ချက်တွေ ကိုယ်စီထားခဲ့ကြသလို ..တကယ့် ဘဝ ဆိုတာထဲကို\nကျမတို့ သူငယ်ချင်းတွေအား လုံး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ခဲ့ကြတယ် ။အဆက်အသွယ် မပြတ်ကြေးနော်.. သတိရကြေး..နင်အဆင်ပြေသွားရင် ငါတို့ ကို မမေ့နဲ့နော်..မေ့လို့ကတော့ နာပြီ\nသာမှတ် ဆိုတဲ့ ချစ်ခင်မှု့ အပြည့်ပါတဲ့ ကြိမ်းဝါးသံလေးတွေ ..ဒါတွေ အားလုံးဟာ... ဘဝ ဆိုတဲ့ပင်လယ်ထဲမှာ ..လှိုင်းလုံးတွေ တလုံးပြီး တလုံးဆင့်လာတဲ့အခါ ..အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရိုက်လာတဲ့\nလှိုင်းကြမ်း လေကြမ်းတွေနဲ့ ဆုံလိုက်ရတဲ့ အခါ ...တစ တစနဲ့ ပျေက်ကွယ်ကုန်တယ် ။\nကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ အခါမှ တယောက်ထဲဘဲကျန်ခဲ့တော့တယ် ။\nဦးတည်ရာလမ်းကြောင်းတွေ မတူကြတဲ့အတွက် လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း\nဝေးကုန်ကြတယ် ။ကျမ သူငယ်ချင်းတွေကို သိပ်သတိရမိပါသည် ။မှန် သောစကား ပါ ။\nဒါပေမဲ့ အခုနေခါ သူတို့အားတယ် လာတွေ့ ပါဆိုရင် ကျမ မအားရင် ကျမ သွားတွေ့နိုင်မှာ\nမဟုတ်ပါဘူး..ကျမ အားတယ် တွေ့ ချင်ပါတယ် ဆိုပေမဲ့လည်း သူတို့ အချိန် မပေးနိုင်ရင်\nလာမှာ မဟုတ်ကြပါဘူး ... ။ ကျမတို့ တွေရဲ့ ခင်မင်မှု့ ဆိုတာ ချစ်ခင်ခြင်းဆိုတာ တွေဟာ.. အတိတ်တနေရာ မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ ။တယောက်နဲ့တယောက် တောင် အဆက်သွယ် မရှိကြတော့တဲ့ ကျမတို့တွေ ....တယောက်ဖုန်းနံပါတ်တောင် တယောက် မသိတော့တဲ့ ကျမတို့တွေ ..။\n(အစပိုင်းကာလတွေမှာတော့ တယောက်နဲ့တယောက် အဆက်မပြတ်အောင်\nအိမ်ထောင်ကျ ယောက်ခမ အိမ်ရောက်တဲ့ သူ... နိုင်ငံခြားထွက်သွားတဲ့သူ ..\nအရင်က ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ်လိပ်စာလေးအတိုင်း သွားကြည့်မိတဲ့သူကျတော့ လည်း အိမ်ပြောင်း\nသွားပီ တဲ့ ...အဲလိုနဲ့ဘဲ ကျမတို့ သူငယ်ချင်းတွေ တဖြည်းဖြည်းဝေးကုန်ကြသည် )\nအရင်တုန်းက သူငယ်ချင်း ဆိုတဲ့ ခင်မင်မှု့ ချစ်ခြင်းဆိုတာတွေဟာ ကျမတို့ ရှေ့ ဆက် လျှောက်လာတဲ့ လမ်းမှာ ပါမလာတော့တာ သေချာ တယ် ...ဒါပေမဲ့ လည်း အဲဒီ ခင်မင်မှု့ ချစ်ခြင်းတရား ဟာ တချိန်သောကာလမှာ တကယ်ရှိခဲ့ဖူးတယ် ။\nကျမ ဘဝ တလျှောက် အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေမိတတ်တဲ့ ဖြူ စင်မှု့ ချစ်ခြင်းတွေ ပေါ့ ။\nတခုသောညနေ ခင်းမှာ အဲဒီ အမှတ်တရတွေကို ကျမ ပြန်သွားရှာခဲ့တယ် ။\nလှည်းတန်းဈေးဘေးက လမ်းတလျှောက် ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး..ဟိုးးးအရင်က အတိုင်းဘဲ ...\nပြောင်းလဲသွားတာက ကျမ ... အဖေါ်မပါ တယောက်ထဲ အိတ်တလုံး လွယ်ပြီး ဟိုငေးဒီငေးနဲ့\nယောင်ချာ ချာ ဖြစ်နေတဲ့ကျမ ..အကျီဆိုင်ထဲဝင်ရမလား..ကျမဘာအကျီမှ ဝယ်ချင်စိတ်မရှိဘူး..\nဖိနပ်ဆိုင်လား...ဟင့်အင်းး.. ကျမ မလိုချင်ဘူး...ကျမ ရင် ထဲကအလိုချင်ဆုံးအရာက သူငယ်ချင်း\nတယောက်ယောက် နဲ့ များ တွေ့ လိုက်လေ မလား ဆိုတာပါဘဲ ။သူတို့တွေလည်း ကျမလိုဘဲ\nသတိရမိတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ အတိတ်ကို ပြန်တမ်းတ ဖို့ ရောက်ကောင်းရောက်လာမှာပါ ။ဒါပေမဲ့ ကျမတို့တွေ မဆုံ ဖြစ်ကြတော့ ဘူး.. ။။။။အချိန်တွေကြာသွားပြီ ...နောင်လည်း ဆုံ ချင်မှ ဆုံပါလိမ့်မယ်။\nနှစ်တွေ ဆယ်ချီပြီး ကြာပြီးကာမှ အမှတ်တထင် ဆုံသလိုလည်း ဆုံ ချင်လည်းဆုံမှာပေါ့ ။မဟုတ်ဘူးလား....။။။\nဆံပင်ရှည်ရှည် တင်ပါးလောက် နဲ့ ခပ်ပိန်ပိန်သွယ်သွယ် မိန်းကလေးတယောက်..\nမျက်နှာသွယ်သွယ် ..မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးနဲ့ မိန်းကလေးတယောက်\nရယ်လိုက်ရင် သွားတက်လေးနဲ့ မိန်းကလေးတယောက်..\nခြေ တဘက် သိပ်မသန်တဲ့ မိန်းကလေးတယောက် ..\nအသားညို ညို ညက်ညက်လေးနဲ့မှဲ့ ကလေးပါတဲ့ မိန်းကလေးတယောက်...\nကချင်လွယ်အိတ် အနီလေးနဲ့ ကတ္တီပါ ပုံတော် ဖိနပ်လေးတွေ စီးတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတယောက်...\nမင်းသမီး စိုးမြတ်သူဇာလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ထွားထွားနဲ့ မိန်းကလေးတယောက်...\nသူတို့တွေ ဘယ်တွေများရောက်နေကြလည်း.. ... တချိန်က ကချင်လွယ်အိတ်လေး\nအမြဲလွယ်နေကြ မိန်းကလေး ကတော့ အမှတ်တရ တွေကို ပြန်လာကောက်လေရဲ့ ..\nကျန်တဲ့သူတွေ ရော အမှတ်တရ တွေကို ပြန်လာရှာကြရဲ့လား...\nတနေ့မှာတော့ သူတို့ တွေ ဆုံကောင်းပါရဲ့ နော်... ။။\nလှည်းတန်းကို ငေးရင်းမောရင်း ပြန်တမ်းတ မိတာတွေ အမှတ်ရတာတွေကို တယောက်ထဲ\nတိုးတိုးတိတ်တိတ် ခံစားရင်း တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းဘက်ကို ကျမ လှျှောက်လာမိတယ်..\nတချိန်က ညဘက်ဆိုရင် ကားတွေရှင်းပြီး လူအသွားအလာ နည်းပါးလွန်းတဲ့ တက္ကသိုလ် ရိပ်သာ\nလမ်းကြီးတောင် လှည်းတန်းမီးပွိုင့် နားကနေ စလို့ ကားပိတ်နေလိုက်တာ...အသက်ရှု ကြပ် ချင်စရာ..\nအရင်ကဆို UFL မှာ ဖွင့်တဲ့ သင်တန်းကနေ ပြန်တဲ့ညဘက် အချိန်ဆို ရှင်းနေတဲ့ လမ်းကြီးက\nအခုတော့ မီးရောင် တထိန်ထိန်နဲ့ ကြပ်ပိတ်နေတဲ့ ကားတန်းကြီး...ကားပေါ်မှာတော့ စိတ်မရှည် ခြင်း\nများစွာ နဲ့ မျက်နှာတွေ ...ကားမောင်းတာထက် လမ်းလျှောက်လိုက်တာကမှ မြန်ဦးမဲ့ အခြေအနေမျိုး..။\nကျမ စိတ်ထဲ အေးအေးဆေးဆေး တယောက်ထဲ အတွေးတွေနဲ့ လမ်းလျှောက်ချင်တဲ့ စိတ်တောင်\nပျောက်သွားတယ် ။ကားပေါ်ကလူတွေမပြောနဲ့ လမ်းပေါ်ကလူတောင် စိတ်မရှည် ချင်တာ ..\nပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အရာတွေ ထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ခင်မင်မှု့ တွေပါသလို ..ဒီလမ်းမကြီးရဲ့ တိတ်\nဆိတ်ခြင်းလည်းပါတယ် ။ကျမ ပြန်ရှာဖွေရမဲ့ အထဲမှာ ကျမရဲ့ သူငယ် ချင်းတွေပါသလို ကျမရဲ့ အမှတ်ရ\nခြင်းတွေပါသလို ..ဒီလမ်းမကြီးရဲ့ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ခြင်းပါ ပါနေ ပါရောလား ။\nအရင်ကဆို လှည်းတန်းဘက်ကနေ တက္ကသိုလ်ရိပ်သာ လမ်းဘက်ကို ကူးလိုက်တာနဲ့\nရာသီဥတုတောင် ချက်ချင်းပြောင်းသွားသလို.. ညနေဘက် 6နာရီလောက်ဆို လမ်းဒီဘက် ကူးလိုက်တာနဲ့ အေးစိမ်စိမ့်လေကလေးတွေ က ဆီးကြို နှုတ်ဆက်တယ်... သစ်ရွက် တွေရဲ့\nအငွေ့အသက် လတ်ဆတ်စိမ်းမြ မှု့တွေက ပွေ့ဖက် နှုတ်ဆက်တယ်...လေတိုက်လိုက်တိုင်း\nအပင်ကြီးတွေက အကိုင်းတွေ အခက်တွေ အချင်ချင်း ထိခတ်လိုက်တဲ့ ရှဲခနဲအသံလေးက\nသံစဉ်လေးတပုဒ်လို ဖျော် ဖြေ ပြန်တယ်...။။\nအခုကျတော့ လမ်းအပြည့် စီထားတဲ့ ကားတွေ ..ကားတွေက ထွက်တဲ့မီးခိုးငွေ့လေးတွေ\nအင်ဂျင်စက်သံတွေ စိတ်မရှည် ခြင်း အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ ကားအစီးတိုင်းအထဲက စူပုပ်ပုပ်\nမျက်နှာတွေ ..ကားအမျိုးအစား အကြီးအသေးသာကွာသွားမယ်.. ကားထဲက လူတိုင်းရဲ့\nမျက်နှာတွေကတော့ တပုံစံထဲဘဲ.... ပိတ်နေတဲ့ကားတန်းကြီးကိုတောင် ကြည့်ပြီး ကျမစိတ်ထဲ\n"" ဟိုအရင် အချိန်တွေ တမ်းတမက်မော..ပြန်လိုချင်တယ် အခုလေ ...\nဟိုအရင်က အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေလည်း စိတ်ထဲရောက်ရှိလာ\nမျက်လုံးထဲကမထွက်နိုင်တော့ဘူး စိတ်ကူးထဲကမထွက်နိုင်တော့ဘူး ""ဆိုပြီး\nဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူးဆိုတဲ့ သီချင်း ကိုဟစ်ပြီးတော့သာဆိုလိုက် ချင်တော့တယ်... ။။။\nအမှတ်တရ ကို ပြန်တမ်းတ မိတာတောင် မွန်းမွန်းကြပ်ကြပ် နဲ့ တမ်းတခဲ့ရတဲ့ ကျမပါလေ ...။\nမနက်ဘက် တမနက်တော့ ခေမရဌ် ကို သွားစားမယ်လို့ စိတ်ကူး ခဲ့ပေမဲ့ ..အချိန်မပေးနိုင်မှု့\nလမ်းမသင့်မှု့ တွေကြောင့် မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး.. သွားမယ်လို့ စိတ်ကူးပေမဲ့လည်း ကားပေါ်မှာတင်\nလမ်းပိတ်နေတာနဲ့တင် သွားချင်တာကတနေရာ ရောက်သွားတာကတနေရာ လည်းဖြစ်ခဲ့ရတယ် ...။\nကျမပြန်လာတဲ့ တခေါက်မှာ အထက်တန်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတချို့တလေနဲ့ပြန်ဆုံတယ်..\nအိမ်နီးခြင်း သူငယ်ချင်းတချို့တလေနဲ့ ဆုံတယ်..\nကျမရဲ့ စာပေ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆုံတယ်..\nဒါပေမဲ့ ကျမ ကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြန်ကို မဆုံဘူး.. ။\nသူတို့လည်း တယောက်တနေရာစီ ကနေ ကျမလိုဘဲ သတိရမိကြမယ်ထင်ပါတယ် ။\nအရင်လိုတော့ အားလုံးဆုံဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေမဲ့ ..အရင်ကအမှတ်တရ တွေထဲမှာတော့\nအားလုံးပါ ပါတယ် ..။ကျမရဲ့ အမှတ်ရခြင်း ညနေခင်းလေးတခုကတော့ လွမ်းဆွတ်စရာလည်း\nကောင်းခဲ့သလို ...အကင်နံတွေ မီးခိုးနံတွေနဲ့လည်း သင်းပျံခဲ့ပါတယ် ။သတိရခြင်းတွေနဲ့\nဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ညနေခင်းလေးမှာ.. ကားပိတ်ခြင်းနဲ့လည်း စိတ်မရှည် တဲ့ သူတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ် ။\nအဲဒီညနေခင်းလေးက တော့ အရောင်စုံအောင် ခြယ်မှုန်းထားတဲ့ ပန်းချီကားတ ချပ်လိုပါဘဲ ။\nနောက်ထပ်လည်းအဲလို ညနေခင်းလေးတွေ ဆုံ ချင်ပါသေးတယ် ......။။\nPosted by blackroze at Friday, June 05, 20152comments\nကျမတို့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းက ပုံပြင်သိပ်ကြိုက်တယ်... အိမ်က အဘိုးအဘွား ဒါမှ မဟုတ်\nကြီးတော် တွေက ပုံတိုပတ်စ ကလေးတွေ ..သမိုင်းတွေရာဇဝင်တွေ ထဲက ဘုရင်အကြောင်းတွေ\nတခါတလေ စိတ်လိုလက်ရပြောပြရင် အရမ်းသဘောကျတယ် ..\nစိတ်ထဲမှာလည်း ပုံပြင်ထဲက ကြားရတာတွေကို မြင်ယောင်မိလို့ ...ပုံပြင်နားထောင်ရတာကိုက\nအရသာတမျိုး လို ခံစားမိနေတာ ...\nဘာလို့လည်းဆိုတော့ ကိုယ်တိုင်ဘာမှ မဖန်တီးနိုင်သေးတဲ့အရွယ်မှာ သူများပြောပြမှသာ သိရတာကိုးးး\nစာသေချာ မဖတ်တတ်သေးဘူး...အဲဒီတော့ ကာတွန်းစာအုပ်တွေ ပုံပြင်စာ အုပ်တွေကိုယ့်ဘာသာ\nမဖတ်တတ်ဘူး..တယောက်ယောက်ကဖတ်ပြ မှ သာ သိရတာ.. အဲဒီတော့ ပုံပြင်ပြောပြတာတို့\nကာတွန်းစာအုပ်ဖတ်ပြတာတို့ ဆိုရင် သိပ်သဘောကျမိတယ်...။\nအဘွားပြောပြရင်တော့ ဂျပန်ခေတ်က အကြောင်းတွေပေါ့ ။အဘွားငယ်ငယ်က ဂျပန်ခေတ်ကို\nကလေးဘဝနဲ့ ကောင်းကောင်းမီပါတယ်... သူတို့ငယ်ငယ်က ညဘက်ဆို ဗုံးခိုကျင်းထဲ\nဝင်အိပ်ရတယ်တဲ့ ။အဘွားရဲ့ အမေက အိမ်မှာဈေးဆိုင်ဖွင့်ရောင်းပါတယ် ။ဂျပန်တွေ\nဈေးလာဝယ်ရင် ကလေးတွေက ကြောက်လို့ အိမ်ထဲဝင်ပုန်းနေကြတယ်ဆိုတာတွေ ..\nကျမတို့မသိလိုက်တဲ့ခေတ်တခေတ်ရဲ့ အကောင်းအဆိုးတွေကိုအဘွားပြောပြ လို့ နားထောင်ခဲ့ရပါတယ် ။\nလွတ်လပ်ရေးရပြီလို့ ရေဒီယိုကနေကြေငြာတဲ့အခါမှာ အဘွားတို့ တရွာလုံး ငိုခဲ့ကြတာတဲ့ ။\nလူကြီးတွေက ငိုတော့ အဘွားတို့ ကလေးတွေလည်း ဘာမှန်းမသိညာမှန်းမသိလိုက်ငိုကြတာတဲ့ ။\nကျမတို့ အခုခေတ်လူငယ်တွေမသိလိုက် မမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို အဘွားစကားတွေ\nနားထောင်ပြီးကျမငယ်ငယ်က ကြားခဲ့ရဘူးသည် ။\nနောက်တော့ အတန်းကျောင်းလေးစတက်ရတော့ ကာတွန်းစာအုပ်လေးတွေ ..မိုးသောက်ပန်းစာအုပ်တို့ ရွှေသွေး စာစောင်တို့ကို စာလုံးပေါင်းဖတ်တတ်လာတယ် ။\nကာတွန်းထဲမှာဆိုရင်လည်း မောင်ဒီလုံး ၊ဇီးတော်ပွင့်၊ ဘနဲ့ဖွားစွာ ..အစရှိတဲ့ကာတွန်းစာအုပ်လေးတွေ ကို စာလုံးပေါင်း ဖတ်တယ်..\nစာဖတ်တာ သွက်အောင်ဆိုပြီး အိမ်ကလူကြီးတွေက ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ စာအုပ် ဝယ်ပေးတယ်..\nတနေ့နည်းနည်းချင်းဖတ်တယ်..အဲလိုနဲ့ တေ ၊ဇ ၊ သု ၊နေ ၊မ ၊ဘူ ၊စန် ၊ဒါ ၊ဝိ ၊ဝေ ..ဆိုပြီး\nဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ကို သိလာတယ်... (အခုခေတ်ကလေးတွေကတော့ ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ ကို\nသိမယ်မထင်တော့ပါဘူး ..သိတဲ့ကလေးများလည်း ရှိနိုင်ပါသေးတယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ) ။\nအဲလိုအတန်းကျောင်းလေး စတက်လို့ သုံးလေးတန်း အရွယ်ရောက်လာတဲ့ အခါမှာ ..\nပဲနွယ်ပင်ကရှည်ထွက်လာပြီး မင်းသားလေးကို တင်ပြီး လမင်း စီကိုတက်သွားတယ်ဆိုတာတို့ ...\nမိကျောင်းကြီးက မင်းသားလေးကို ပါးစပ်ထဲငုံပြီးမြစ်ကို ဖြတ်ကူးသွားတယ်ဆိုတာတို့ကို ပုံပြင်ထဲက\nဇာတ်လမ်းအဖြစ်နဲ့သာ လက်ခံမိတော့တယ် ။ပြောရရင်တော့ ကိုယ်တိုင်စာဖတ်တာ များလာတဲ့ အခါမှာ\nကလေးတယောက်ရဲ့ အသိညဏ်လေးနဲ့ လည်း သြော်..ဒါဟာပုံပြင်ဇာတ်လမ်းပါလားလို့ စဉ်းစားမိလာ\nတာပါ ။စာဖတ်ခြင်းက အသိညဏ်ကို တိုးစေတယ်ဆိုပြီးပြောချင်တာပါ ။\nကျမတို့ငယ်စဉ်တုန်းက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာသင်တန်းဆိုပြီး ဘာသာရေး\nသင်တန်းလေးတွေ ဖွင့်ပြီး သင်ပေးပါတယ် ။ တက်ချင်တဲ့ကလေးတွေ စာရင်းပေး ..ပြီးရင် တပါတ်ကို\nသုံးရက် နေ့လည်ဘက် ကျောင်းမှာ စာသင် သွားသလိုဘဲ စာအုပ်လေးတအုပ်ခဲတံလေးတချောင်း\nယူပြီးသွားရတာပါ ။သင်ပေးတဲ့ဆရာမက ဘာသာရေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဘုရားစာတွေ သင်ပေးတယ်..\nနောက်ပြီး ဘုရားဇာတ်နိပါတ်တော် တွေ ပြောပြတယ် ... ငါးပါးသီလ ရှစ်ပါးသီလ ဆောက်တည်တဲ့\nကောင်းကျိုး တွေ သီတင်းကျွတ် မီးထွန်းပွဲ ဘာကြောင့်ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာတွေ ..မိဘရိုသေခြင်းရဲ့\nအကျိုးကျေးဇူး..မိဘ ကိုအလုပ်အကျွေးပြု တဲ့ သုဝဏသာမ သတို့သားအကြောင်း ပြောပြတယ်..\nကလေးတွေကို ဘာသာရေးနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ..လိမ်မာယဉ်ကျေးတဲ့ သူတွေဖြစ်အောင် အထောက်အကူပေးတဲ့ နွေရာသီ သင်တန်းလေးတွေပေါ့ ။(အခုတော့အဲလိုသင်ပေးတာတွေ မရှိကြတော့ပါဘူး ...ကလေးတွေလည်းနွေရာသီမှာ ဂိမ်းဆိုင်ရောက်ကုန်ပါတယ် )\nနေ့လည်ဘက် သင်တန်းအချိ်န်မှာ ကျောင်းသားမိဘ တချို့တွေကလည်း အာဟာရဒါန လုပ်ပါတယ်။\nနေ့လည် သာကူကျို လာကျွေးတာမျိုး .. မုန့်လက်ဆောင်း လာတိုက်တာမျိုးပါ ။နွေရာသီသင်တန်းဆိုတော့\nလာတက်တဲ့ကလေးကလည်း မများလှပါဘူး ၊ လာကျွေးရတဲ့ ကျောင်းသားမိဘ\nတွေအဖို့လည်း ကရိကထမများ လှပါဘူး..အိုးလေးတအိုးယူလာ ကလေးတွေကို တယောက်တပန်းကန်\nထည့်ပေးရုံပါဘဲ ..တခါတလေ ဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီးကျွေးပါတယ်...ကျမတို့ တွေလည်း မုန့်စားရတယ်ဆိုတော့ သင်တန်းသွားရမှာ မပျင်းကြတော့ဘူးပေါ့ .. နွေရာသီသုံးလကို အမြဲတမ်း\nဖွင့်ပါတယ်.. အဲလိုဗုဒ္ဓဘာသာသင်တန်းတက်ပြီးသွားရင် တက်တဲ့ကလေးတွေအားလုံး ငါးပါးသီလ ရှစ်ပါးသီလခံတတ်သွားသည် ။ငါးပါးသီလဆိုတာဘာလည်း ရှစ်ပါးသီလဆိုတာဘာလည်း\nသေချာသိသွားပြီ ။ဘုရားရှိခိုးမေတ္တာပို့တွေကို ဂျောင်းဂျောင်းပြေးအောင် ရွတ်တတ်သွားပြီ ။\nအခုခေတ်ကလေးတွေက အဲတာတွေ မသိတော့ပါဘူး..အိုပါး ...အိုမား ...အာပုကျိ ..ဆိုတဲ့\nကိုးရီးယား ယဉ်ကျေးမှု့ မှာစီးမျောကုန်ကြပါသည် ။\nကျမတို့ငယ်စဉ်က အခုလို ပါဝါရိန်းဂျားတွေ အရုပ်ဂိမ်းတွေ မရှိပါဘူး ။ ဂိမ်းဆိုင်တွေလည်း မရှိပါဘူး ။\nကျောင်းပိတ်ရင် လက်လက်ထ အောင်လမ်းမပေါ်ထွက်တော့ကြတာပါဘဲ ။\nအရင်တုန်းကအခုခေတ်လို ကန်ထရိုက်တိုက်တွေ မများတာလည်းပါမှာပေါ့ ။ကလေးတသိုက်လမ်းပေါ်\nထွက်ဆော့နေလည်း ကားအန္တာရာယ် ဖြစ်မှာ ထိခိုက်မှု့ ဖြစ်မှာစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး ။အချိန်တန် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ထမင်းပြန်လာစားဦး ဆိုပြီးခေါ်လိုက်ရုံပါဘဲ ။ တနေ့ရတဲ့ မုန့်ဖိုးကိုတခါတလေ တောက်ခုံ\nငှားတောက်တယ်.. စက်ဘီးငှားစီးကြတယ်..ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ စက္ကူ အရုပ်မလေးတွေ ဝယ်တယ် ။\nစနစ်ကြီးတဲ့မိဘများကတော့ စုဘူးတလုံးပါဝယ်ထားပေးပြီးပိုက်ဆံစုတတ်အောင် သင်ပေးပါတယ်။\nတနေ့တကျပ်ရရင် ငါးမူးဘူးထဲ့ထည့်စု ခိုင်းတာပေါ့ ။အခုခေတ်မှာတော့ ကလေးတွေလည်း ကြီးမြင့်\nလာတဲ့ကုန်ဈေးနှုံးနဲ့ အလျင်မှီအောင် စုဖို့အသာထား ၊ပေးတဲ့မုန့်ဖိုးနဲ့\nပြောင်းလဲလာတဲ့ခေတ်မှာ ကျမငယ်ငယ်တုန်းကလို နွေရာသီမှာ သင်ပေးတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာသင်တန်းမျိုး\nမရှိတော့ဘူး ။ကလေးတွေစုပြီး လမ်းမမှာထွက်ကစားတာမရှိတော့ဘူး ။ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ ဘာလည်းဆိုတာ မသိကြတော့ဘူး ။မိုးသောက်ပန်း ..ရွှေသွေး တေဇ အစရှိတဲ့ စာအုပ်တွေကို မသိကြတော့ဘူး ။ငါးပါးသီလ ဘယ်လိုခံရလည်း ဆိုတာထက် ..ပါဝါရိမ်းဂျားထဲက ဇာတ်ကောင်က\nလက်ထောင်ပြီး ဘယ်လိုအော်လည်းဆိုတာဘဲ သိတော့တယ် ။ကောင်းသောပြောင်းလဲခြင်းတွေလား\nခေတ်ရဲ့တိုးတက်မှု့တွေလား မဝေဖန်တတ်တော့ပါဘူး ။ရွေ့လျားပြောင်းလဲလာတာကတော့ အသေ\nကျမရဲ့အကိုကမွေးတဲ့ကိုးတန်းကျောင်းသား တူတော်မောင်က ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ ဘာလည်းဆိုတာ မသိပါဘူး။\n" နင်အခုကိုးတန်းတောင်ရောက်နေပြီ ရှစ်တန်းတုန်းက မဟော်သဓာဇာတ်တော်ကို မသင်ရဘူးလား" ဆိုတော့ " သင်ရတယ်" တဲ့..." ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ဆိုတာ မဟော်သဓာလို ဇာတ်လမ်းမျိုး ဆယ်ခုလေ " ဆိုတော့...\nမဟော်သဓာကိုတော့ သင်ရလို့သိတယ်တဲ့ ၊ကျန်တဲ့ ကိုးယောက်ကို မသိတာတဲ့ ။\nကောင်းရောဟယ်...ဆိုပြီး ရွှေတိဂုံဘုရား စာအုပ်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကနေ ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့\nစာအုပ်ဝယ်ပေးခဲ့လိုက်ပါတယ် ။ငါတော့ ဇတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ဆိုတာ ဘာလည်း မရှင်းပြ နိုင်တော့ဘူး..နင်အားတဲ့အချိ်န်သာဖတ်တော့လို့\nမှာခဲ့လိုက်တယ် ။ဒါတောင်သူက စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံစံနဲ့ပါ ။ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ ဆိုတာ\nဘာတွေရေးထားတာလည်း သိချင်ပုံ မရှိပါဘူး ။စာအုပ်ဖတ်ဖို့ထက် အားတာနဲ့ဖုန်းကိုင်ပြီးဂိမ်းဆော့ဖို့ကို ပိုအားသန်နေတာပါ ။ကလေးတွေရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့စရိုက်က\nအကောင်းဘက်ကို ဦးတည်နေတာလား အဆိုးဘက်ကို ဦးတည်နေတာလားဆိုတာ\nစဉ်းစားစရာပါ ။စာအုပ်ကိုင်ဖို့ထက် ဖုန်းကိုင်ဖို့ဂိမ်းဆော့ဖို့ကိုသာ အားသန်နေတာပါ ။\nအမဝမ်းကွဲက မွေးထားတဲ့ လေးနှစ်သားတူလေးကလည်း အကောင်သာငယ်သာ ပါဝါကမငယ်ပါဘူး ။\nပါဝါဘယ်ငယ်မလည်းလေ ။ပါဝါရိမ်းဂျား ခွေမှန်သမျှ\nသူ့မှာအကုန်ရှိပါတယ် ။ဘုရားစာတော့ သြကာသ ကိုသူ့အမေသင်ထားပေးလို့ရပေမဲ့ ကျန်တာကတော့ သူလည်း အခုခေတ်ကလေးတွေပုံစံအတိုင်း ဖုန်းတလုံးနဲ့ဂိမ်းဆော့ပါတယ် ။\nသူ့အတွက် ဖုန်းအသေးလေးတလုံးဂိမ်းဆော့ဖို့ဝယ်ထားပေးရပါသည် ။ကျမ ပြန်စဉ်းစားမိသည်\nကျမလေးနှစ်သမီးအရွယ်တုန်းက အခုလိုဖုန်းတွေဘာတွေ ဆိုတာမပြောနဲ့ tv တောင် မဖွင့်တတ်ပါဘူး ။\ntv ကြည့်ချင်ရင် လူကြီးတွေကို ဖွင့်ပေးပါလို့ ပြောရပါသည် ။အမေတို့ကလည်း ကလေးကကလေးလိုနေ\nဟိုနှိပ်ဒီနှိပ်မလုပ်နဲ့ ဓါတ်တွေ ဘာတွေလိုက်မယ်ဆိုပြီး ပြောထားတော့ ဘာမဆို အမေရေ ဖွင့်ပေးပါ ဆိုပြီး\nလူကြီးလုပ်ပေးမှ ရတာပါ ။ယခင်နဲ့ယခုကတော့ ဘယ်တူနိုင်မလည်းလေ ။ကွာခြားချက်တော့ရှိမှာပေါ့ ။\nကောင်းတာများတဲ့ကွာခြားချက်လား ဆိုးတာများတဲ့ ကွာခြားချက်လားဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်လှပါတယ် ။\nအခုခေတ်ချာတိတ်လေးတွေက ကျမတို့ငယ်စဉ်ကလိုတော့ ဟိုဟာလည်း မကိုင်တတ် မဖွင့်ရဲ ...\nနေရာတကာလူကြီးအားကိုးတဲ့ ပုံစံမဟုတ်ကြတော့ပါဘူး ။နည်းပညာနဲ့ပတ်သက်လာရင်\nကျမတို့ငယ်စဉ်ကကထက်ကို အများကြီး တော်ပါတယ် ။ကလေးပေမဲ့လည်း အထင်သေးလို့\nမရပါဘူး ။တခုပါဘဲ ..ကျမတို့ငယ်စဉ်ကလိုတော့ လူကြီးမိဘတွေရဲ့ ဆုံးမစကားတွေကိုတော့\nတလုံးတပါဒ မှ မသိတော့ပါဘဲ ။မိဘတွေကလည်း အဖေရော အမေရော စီးပွားရေး စားဝတ်နေရေး\nကို လုံးပမ်းနေရတော့ သားသမီးတွေကိုလည်း သေချာသွန်သင်ပေးရမဲ့အချိန်မ ရှိတော့ပါဘူး ။\nကလေးငြိမ်ရင်ပြီးရော သူတို့ကြိုက်တာ ဝယ်ပေးထားလိုက်တာက များသည် ။အဲဒီတော့\nကလေးတွေ အခုလို ဂိမ်းသမားအသေးစားလေးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာ မိဘကို အပြစ်တင်ရမလား\nတက်လာတဲ့ကုန်ဈေးနှုံးကို အပြစ်တင်ရမလား ဖုန်းကဒ်တွေ ဈေးပေါလာတာကို အပြစ်တင်ရမလား\nအရင်လိုဗုဒ္ဓဘာသာသင်တန်းလေးတွေ မသင်ပေးတော့တာကို အပြစ်တင်ရမလား ....\nလား ....လား...လားး ပေါင်းများစွာပါဘဲ ။\nအဘွားတို့ခေတ်က တရွာလုံးမှာမှ ရေဒီလိုတလုံးလောက်ဘဲ ရှိတယ် ။ အမေတို့ခေတ်ရောက်တော့\nအိမ်တိုင်း ရေဒီယို ရှိနေပြီ ။ကက်ဆက်ကျတော့ တလမ်းလုံးမှာ မှ တလုံးလောက်ရှိတာ ။ကျမတို့ငယ်ငယ်\nဘဝကျတော့ အိမ်တိုင်းနီးပါးလောက် ကက်ဆက်လေးတွေ ရှိတယ် ။ရုပ်မြင်သံကြားစက်လို့ ခေါ်တဲ့\nတယ်လီဗေးရှင်း ကတလမ်းလုံးမှာမှ တလုံးလောက်ရှိတာ ။အခုခေတ် မှာ အိမ်တိုင်း sky net ရှိတယ်..\nစလောင်းရှိတယ် ။ လူတိုင်း အင်တာနက် သုံးနိုင်တယ် ။ဖုန်းလေးတလုံး ရှိရင် တကမ္ဘာ လုံးနဲ့\nဆက်သွယ်လို့ရတယ် ။facebook အကောင့် တခုရှိရင် သတင်းအစုံဖတ်လို့ရတယ် ။ တကမ္ဘာ လုံး\nနေရာအနှံကို facebook ကနေ တဆင့် ကြည့်လို့ရတယ်.. ဘယ်နေရာ ဘာဖြစ်တယ်..\nဘယ်မင်းသမီးအကြောင်း ..ဘယ်အလှမယ်ပြိုင်ပွဲကဘယ်လို ..အင်္ဂလန်ကဘောလုံးသမား\nအကြောင်း..ဟောလိဝုဒ် က ကမ္ဘာကျော်မင်းသားမင်းသမီးအကြောင်း ..ကိုးရီးယားက ကေပေါ့ပ် အဖွဲ့တွေ\nအကြောင်း ..သတင်းအစုံအလင်မှာ ဆိုပြီး အချိန်နဲ့တပြေးညီ သိနိုင်တယ် ။\nဒါပေမဲ့ ..အခုခေတ်ကလေးတွေက ပုံပြင်ဆိုတာကို သေချာမသိကြတော့ဘူး..လူကြီးတွေကို ရိုသေရကောင်းမှန်း တချို့တွေကမသိကြတော့ဘူး ။ဂါဝရတရား ၁၀ ပါးဆိုတာ\nဘာလည်း မသိကြတော့ဘူး ..ငါးပါးသီလအကျိုး အပြစ် ကိုသေချာမသိကြတော့ဘူး ။ခေတ်ကတော့\nအဘွားခေတ်နဲ့ အမေ ခေတ် ..အမေခေတ် နဲ့ကိုယ်တွေကြီး ပြင်းတဲ့ ခေတ်..ကိုယ်ကြီးပြင်းလာတဲ့ခေတ်နဲ့\nအခုလက်ရှိ တူ ..တူမ တွေကြီးပြင်းတဲ့ခေတ်.. မတူနိုင်ပါဘူး..ရွေ့လျားပြောင်းလဲလာကြတာ ဓမ္မတာ ပါဘဲ။\nရွေ့လျား လာခြင်းတွေထဲမှာ အဆိုးတွေလည်း ပါလာသလို အကောင်းတွေလည်း ပါလာပါသည် ။\nကိုယ်က စစ်ယူတတ်ဖို့ဘဲ လိုပါသည် ။ကာလတွေကတော့ ရွေ့လျားနေမှာပါ ။\nပြတင်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်ရင် နေရောင် ..လေပြေလေညှင်း တွေနဲ့အတူ ဖုန်မှုန့်တွေ အမှိုက်စလေးတွေ\nပါလာတတ်ပါသည် ။ကိုယ့်အတွက်လိုအပ်မယ်ထင်တာကို စစ်ယူသိမ်းထားလိုက်ပါ ။\nမလိုတဲ့အရာကိုတော့ ရှင်းထုတ်လိုက်ပါ ။အမှိုက် ရှုပ်မခံပါနဲ့ ။ အသိတရား ဗဟုသုတဆိုတာ မျိုးက ကိုယ်တိုင် ရှာယူလေ့လာရတာပါ။ရွေ့လျားပြောင်းလဲ လာခြင်းတွေ ရဲ့နောက်မှာ\nကောင်းသောအခြင်းအရာတွေကို သာလျှင် ရွေးချယ် နိုင်ကြပါစေ ။\nPosted by blackroze at Tuesday, April 21, 20152comments\nဤသုံးချက်မပိုင်လျှင် ပြင်ရန်ခက်လှသည် ...ဆိုတဲ့စကားပုံ လူတိုင်းကြားဖူးကြမှာပါ ။\nကျမတို့မိန်းကလေးများနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်ကတော့ အိမ်ထောင်ပြု ခြင်းဆိုတဲ့ အာဝါဟဝိဝါဟ\nလုပ်ငန်းပါဘဲ ... လက်ထပ်တယ်ဆိုတဲ့နေရာ မှာသူချစ်ကိုယ်ချစ် ချစ်လို့ယူကြသည် ..မိဘက သဘောကျလို့ မိဘစိတ်တိုင်းကျ လက်ထပ်သည် ။ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဘဲ လက်ထပ်လက်ထပ်...\nထိမ်းမြားမင်္ဂလာ ကတိပြု လွှာ ဆိုတဲ့စာချုပ်လေးထဲ သတို့သားရောသတို့သမီးရော\nလက်မှတ်ထိုးလိုက်တဲ့ အချိန်ကစလို့ ....ထိမ်းမြားမင်္ဂလာစာချုပ်နောက်ကွယ်မှာ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းဆိုတဲ့\nစာချုပ်နောက်တစောင် ဖြစ်မလာအောင် ယူရတဲ့တာဝန်ကပိုကြီးတယ် ...လက်ထပ်စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရတာက စက္ကန့်ပိုင်းလေးပါဘဲ ။တသက်လုံးတည်တံသွားအောင်ထိန်းသိမ်းရတာက\nအဲလိုလက်မှတ်ထိုးထိမ်းမြားလက်ထပ်တဲ့အဆင့်ထိရောက်အောင် ချစ်သူဘဝနဲ့ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ..မိဘချင်း\nရင်းနှီးလို့ မိဘစိတ်တိုင်းကျ တယောက်ကို တယောက်လေ့လာကြတာဘဲဖြစ်ဖြစ် ...မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေက မိတ်ဆက်ပေးလို့ သူငယ်ချင်းအနေအထားနဲ့ တယောက်ကိုတယောက်လေ့လာကြတာဘဲဖြစ်ဖြစ် ...အချိန်တခုတော့ ယူရပါတယ်...လက်ထပ်ဖို့ အချိန် ယူရတာက တနှစ်ကြာရင်ကြာမယ်...နှစ် နှစ် ကြာရင်ကြာမယ်...ဒါပေမဲ့ကာလအပိုင်းအခြားတခုလောက်ဘဲ\nလက်ထပ်ပီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီးတည်ဆောက်လိုက်တဲ့ အိမ်ထောင်တခုပြိုကွဲမသွား\nအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်ကတော့ယောက်ကျားရော မိန်းမရော နှစ်ယောက်စလုံး\nတဘဝလုံးတာဝန်ယူရတာပါ ။ဘယ်နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်သတ်မှတ်ချက်မရှိတော့ပါဘူး သတ်မှတ်ချက် ကာလ\nမရှိတဲ့တာဝန်ယူမှု့တခုပါ ။ဒီကြားထဲသားသမီးတွေရလာတဲ့အခါမှာ ဖြစ်လာတဲ့မိသားစုတခုကို\nအဆင်ပြေပြေ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြစ်အောင်တည်ဆောက်ရတဲ့ တာဝန်လည်း မသေးလှပါဘူး..\nပြောရရင်တော့ သာယာတဲ့အိမ်ထောင်ရေးတခုဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မိန်းမတယောက်ထဲမှာတာဝန်ရှိတာ မဟုတ်သလို ယောက်ကျားတယောက်ထဲမှာလည်း တာဝန်ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး ..\nနှစ်ဦးနှစ်ဘက် စလုံးမှာတာဝန်ရှိတာပါ ။\nချစ်သူဘဝနဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ဆိုတာ လုံးဝမတူပါဘူး .. လက်မထပ်ခင်ချစ်သူဘဝတုန်းက လက်ထပ်ပြီးရင် ဆိုပြီးမျှော်မှန်းထားခဲ့တာတွေက တကယ်တမ်းလက်ထပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ မျှော်လင့်ထားသလို\nဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ 100 မှာ 10 ယောက်တောင် မရှိချင်ပါဘူး.. ပြသနာတခုခု တက်လာတဲ့အခါ\n" နင် မယူခင်တုန်းက မသိဘူးလား " လို့မေးရင် .." အခုလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူကသိမှာလည်း" ဆိုပြီးပြန်ဖြေကြတဲ့သူကြီးပါဘဲ ။အဓိကတော့ ချစ်သူဘဝဆက်ဆံပုံနဲ့ အိမ်ထောင်သည် ဘဝ ဆက်ဆံပုံ\nကွာခြားသွားတာပေါ့ ... အိမ်ထောင်ရေး ဆိုကထဲက ယောက်ကျားရော မိန်းမရော နှစ်ဘက်စလုံး\nပါဝင်ပတ်သက်နေရတာပါ ..မယူခင်တုန်းကလည်း ဒီနှစ်ယောက်ပါဘဲ ယူပြီးတော့လည်း ဒီနှစ်ယောက်ပါဘဲ\nလူအပြောင်းအလဲမရှိပါဘူး..ဒါပေမဲ့ မယူခင်နဲ့ယူပြီးကတော့ အနေအထား မတူကြတော့တာအမှန်ပါ ။\nအိမ်ထောင်တခုတည်ဆောက်ပြီးတဲ့အခါမှာ အဆင်မပြေဖြစ်လာနိုင်စရာအနေအထားတွေက အမျိုးမျိုး\nရှိနိုင်ပါတယ် ။ စီးပွားရေး ကျန်းမာရေး ဟိုဘက်ဆွေမျိုး ဒီဘက်ဆွေမျိုး အဆင်မပြေကြတာ..\nချွေးမနဲ့ယောက္ခမ မတည့်တာ .. တဘက်နဲ့တဘက် ပြသနာသေးသေးလေးက စလို့ အကျယ်ကျယ်ဖြစ်လာ\nအဲဒီအချက်တွေထဲမှာ မှ အဆင်မပြေတာအများဆုံးဖြစ်နိုင်တဲ့ အနေအထားတခုက စီးပွားရေး ပါဘဲ..\nငွေကြေးနဲ့ စီးပွားရေးက တိုက်ရိုက်အချိုးကျပါသည် ...တချို့ အိမ်ထောင်ကတော့ ငွေကြေး အရမ်းပြေလည်တယ်.. မိသားစု ကပူပင်စရာမလိုဘဲ...ငွေကြေး ပြေလည် တတ်နိုင်လွန်းတော့\nအိမ်ထောင်ဦးစီးလုပ်တဲ့ယောက်ကျားက တအိမ်ထောင်စရိတ်တင်မကဘူး ..နှစ်အိမ်ထောင်\nသုံးအိမ်ထောင် စရိတ်တောင် တာဝန်ယူနိုင်အခါမှာ စပွန်စာပေးထားတဲ့ညီမလေးတွေ .. ကိုကြီးနဲ့မီးဇာတ်လမ်းတွေ ...ဦးနဲ့သမီး ဆိုတာတွေ ဘာတွေညာတွေ ဖြစ်လာတတ်သည် ။\nအိမ်ထောင်တခုမှာ မိန်းမဖောက်ပြန်တယ်ဆိုတာရှားပါသည် ။ယောက်ကျားတွေစဖောက်ကြတာများတယ် ။\n(ဒါပေမဲ့လည်း လင်ငုတ်တုတ်အနားရှိရက်နဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမတွေလည်းရှိနိုင်ပါသည် ။\nအစောကပြောသလိုပေါ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ပိုက်ဆံ အရှာကောင်းတယ်.. လူရည်လည်တယ် ..အပေါင်း\nအသင်းဆန့်တယ်..အရွယ်လေးလည်း ရှိတယ် ။အဲတာဆိုရင်တော့ အိမ်သူသက်ထားဇနီးမယား\nအနေနဲ့ကသူခြေတလှမ်း လှမ်းရင် ကိုယ်လည်းခြေတလှမ်း လှမ်းနိုင် အောင် အမှီလိုက်နိုင်အောင်\nကြိုးစားပေတော့ ။ငါတို့က ချစ်သူသက်တမ်း 5နှစ်လောက်ရှိပြီးမှ ယူကြတာ..ငါ့ချစ်သူက တခြားမိန်းမဆို\nယောင်လို့တောင် လှည့်ကြည့်တာမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး စိတ်ချလက်ချ မနေပါနဲ့ ။ချစ်သူဘဝတုန်းက\nသူကြည့်ချင်မှ ကြည့်လိမ့်မယ်..အခုအိမ်ထောင်သည်ဘဝ ရောက်ပြီဆိုတော့ကြည့်ချင်ကြည့်နိုင်ပါသည် ။\nချစ်သူဘဝက သစ္စာတရားက အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို ပါချင်မှာ ပါလာတော့မှာ ။\nကိုယ်က မျက်ခြေမပြတ်ဖို့တော့ လိုတာပေါ့ ။သတိဆိုတာ လိုတယ်ဘဲ ရှိပါသည် ပိုတယ်ရယ်လို့\nမိဘချင်း သဘောတူပေးစားလို့ ယူကြတဲ့တည်ဆောက်လိုက်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဆိုရင်လည်း\nလူကြီးတွေမျက်နှာပျက်အောင်တော့ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ တထစ်ချမတွက်ထားပါနဲ့ ။အမေတို့က သတ်သတ် အိမ်ကမိန်းမက သတ်သတ် ဆိုပြီးလူကြီးတွေ မျက်နှာအိုးမည်းအကွင်းလိုက် ခပ်တည်တည် သုတ်တတ်တဲ့လူမျိုးတွေ ရှိနိုင်တာဘဲလေ ။ကိုယ်က ဘယ်လိုလူမျိုးနဲ့ ဖူးစာဆုံလည်း ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေး ကံတရား... ကိုယ်ထိန်းသိမ်းနိုင်မှု့ အနေအထား ဒါတွေအကုန်လုံးက ကိုယ်နဲ့ဘဲ ဆိုင်ပါသည်။\nတချို့ တွေကျတော့လည်း မိန်းမဘက်က အစစပြည့်စုံ အလိုက်သိ အထိန်းအသိမ်းကောင်းပေမဲ့လည်း\nဗွေဆိုးပါတဲ့မြင်း ထိန်းမရသလိုဘဲ ...ညည်ဆိုးပါတဲ့လူကလည်း ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ မိန်းမနဲ့\nရထားပါစေ အကျင့်ကကောင်းမလာပါဘူး ။\nကိုယ်က ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ သူနဲ့ဆုံမလား ... ခေတ်ဆန်ဆန်နေတတ်ပေမဲ့ မိသားစုဘဝဆိုတာကို\nတန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့မလား..လည်လည်းမလည်ဘူး ရှုပ်လည်းရှုပ်ချင်တဲ့ မလည်ရှုပ်မျိုးနဲ့ဖူးစာပါမလား.. တကယ့်ကို ဖောက်ပြန်ရေးသမားအကြီးစားမျိုးနဲ့ ပတ်သက်မိမလား\nဆိုတာတော့ ကိုယ်ရဲ့ လေ့လာရွေးချယ်မှု့နဲ့ ဆိုင်သလို ကံတရားနဲ့လည်း ဆိုင်မယ်လို့ ကျမတော့ ထင်သည်။\nတကယ်တော့ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တယ်ဆိုတာ စစ်မျက်နှာတခုကိုဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အတူတူ\nဘဲလို့ ကျမထင်မြင်မိသည် ။တသက်လုံးတိုက်နေရမဲ့ စစ် ပေါ့ ။ တဘက်ကို မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်ပြီး\nငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးရမလား ထိုးစစ်ဆင်ရမလား ..ကျားထိုးရတော့မလား ..စောင့်ကြည့် အနေအထားနဲ့ ထားရမလား ...သေချာတာကတော့ အသင့်အနေအထားနဲ့ နေဖို့ပါဘဲ ။ယောက်ကျားများဟာ မယုံရလွန်းလို့ပါ ။အပြောင်းအလဲမြန်တတ်လွန်းလို့ပါ ။ချစ်လို့ယူထားတာဘဲလေ..မိဘတွေရွေးချယ်ပေးထားတာဘဲ မမှားနိုင်ပါဘူးလေ...\nဆိုတာမျိုးတွေးပြီး စိတ်ချလက်ချ မျက်စိမှိတ်မယုံထားပါနဲ့ ..မိန်းမတွေက ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုတာနဲ့ အပြောင်းအလဲမရှိတော့ပေမဲ့ သူတို့တွေကတော့ အချိန်နဲ့ အမျှ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ အချိန်နဲ့အမျှ အသစ် အသစ်သော ဆိုတာတွေကို ရွေးချယ်ချင်တတ်ကြသည် ။\nအပြောင်းအလဲမြန်တတ်တဲ့သူတွေကိုသာ ပြောချင်တာပါ )။\nအရာရာပြည့်စုံတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကျတော့ ငွေကြေးကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေ\nတာတွေဖြစ်နိုင်သလို.. မပြည့်စုံတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာလည်း ဒီငွေကြေးဆိုတာကြောင့်ဘဲ အဆင်မပြေ\nမှု့တွေ ရှိလာနိုင်ပါသည် ။ ငွေကြေးနဲ့စီးပွားရေးဆိုတာကို အခြေခံပေမဲ့လည်း အဓိကကျတဲ့အကြောင်း\nအရာကတော့မတူဘူးပေါ့လေ။ချမ်းသာတဲ့အိမ်ထောင်စုမျိုး ကျတော့ ငွေပိုလျံလွန်းတော့ ကိုယ့်ကျင့်တရားကို\nမတောင့်ခံနိုင်ရင် ပျက်စီးခြင်းဖြစ်သွားတတ်သလို ..မပြည့်စုံသူကျတော့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းဖို့\nငွေကြေးမပြည့်စုံလေတော့ အဆင်ပြေမှု့တွေရဲ့ အလည်မှာ စိတ်ညစ်ခြင်းများစွာနဲ့\nချစ်သူဘဝတုန်းကတော့ သူလည်း လခစားကုမ္မဏီဝန်ထမ်း ၊ ကိုယ်လည်း လခစားဝန်ထမ်း\nတယောက်ရတဲ့ လခဘယ်လောက်ဆိုတာ တယောက် သိနေပြီးသား ..လက်မထပ်ရသေးခင် ..ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဘက်က တလကို လခ တသိန်းခွဲလောက်ရတာကို အပြစ်မမြင်တတ်ကြပေမဲ့\nလက်ထပ်ပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ တလတသိန်းခွဲလောက်ဘဲ ရတဲ့ဝင်ငွေနဲ့အိမ်ထောင်တခုရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့အခါမှာ နည်းလွန်းတယ်လို့ အပြစ်မြင် ခလုတ်တိုက်လာတတ်ကြသည် ။\nမိန်းမဘက်ကလည်း မယူခင်တုန်းကတော့ တသိန်းခွဲ ကို ကျေကျေနပ်နပ်\nလက်ခံပေးခဲ့ပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဆန်ကဝယ်ရမယ်..ဆီကကုန်နေပြီ ..ဒီကြားထဲ သာရေးနာရေးကလည်းရှိသေးတယ်..ကားခတွေကလည်း 200လောက်ဖြစ်နေပြီ ..ဖုန်းကဒ်တွေပေါပေမဲ့\nတမိနစ် ဆောင်ရတဲ့ ဘီလ်က မပေါတော့ ဖုန်းငွေဖြည့်ကဒ် ကလည်း တဘက်တလမ်းကနှိပ်စက်နေပြန်တယ်..ဒီကြားထဲ ကိုယ့်ယောက်ကျားက အသုံးအစွဲ မကျစ်လစ်တဲ့သူ\nဆိုရင် သူ့လခ တဝက်လောက်က သူ့ ပြန်ပေးနေရတာမျိုး ဖြစ်လာတော့ ဘယ်လောက်ဘဲ\nချစ်လို့ယူထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဖြစ်ပါစေ..မိန်းမလုပ်တဲ့သူဘက်ကနေ အမြောက်သံ ဗုံးသံနဲ့ဆင်တူတဲ့\nကြိမ်းဝါးသံတွေ သတိပေးသံတွေ အပြစ်တင်သံတွေထွက်လာတတ်သည် ။\nချစ်သူဘဝတုန်းကတော့ လကုန်ရက် ရောက်ခါနီး .." ကို့ ဖုန်းက ဘေလ်ကုန်တော့မယ်ကွ..\nချစ်စီသိပ်တောင်မဆက်ရဲဘူး..ဖုန်းကဒ်မဝယ်ဖြစ်သေးလို့ " ဆိုရင်တောင် "ရတယ်..ချစ်ဖြည့်ပေးလိုက်မယ်.. " ဆိုပြီး အပြန်အလှန် ကူညီခဲ့ပေမဲ့ အခုလိုအိမ်ထောင်သည်ဘဝရောက်တဲ့အခါ တလတလ အလျင်မှီအောင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ အိမ်သုံးစရိတ်တွေရဲ့ အလည်မှာ ဖုန်းကဒ်တကဒ်စာလောက်ကိုတောင် ငြူ စူ လာမိတတ်သည် ။\nအဲတာလည်း လူအပြောင်းအလဲမရှိပါဘူး..ချစ်သူဘဝတုန်းကလည်း ဒီနှစ်ယောက်ပါဘဲ\nအိမ်ထောင်သည်ဘဝမှာလည်း ဒီနှစ်ယောက်ပါဘဲ ..ဒါပေမဲ့ ဆက်ဆံရေးအနေအထားတွေကတော့\nပြောင်းလဲကုန်ကြပါတယ်..ချစ်သူဘဝက အချစ်ဆိုတာတွေက အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ရောက်တဲ့ အခါမှာ\nစားဝတ်နေရေး ဆိုတဲ့ အိမ်ထောင်တာဝန်တွေရဲ့ အောက်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားကြသည် ။\nကျမတော့အဲလိုဘဲထင်ပါသည် ။ချစ်လို့ယူခဲ့ကြသည် ။မယူခင်ကလည်း တယောက်အနေအထား\nတယောက် သိပြီးသား ..လက်ခံနိုင်လို့ ယူကြသည် ။ယူပြီးလျှင်အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်\nလုပ်မည်ဟု လူတိုင်းက ရည်မှန်းထားကြစမြဲပါ ။တကယ်တမ်းလက်တွေ့မှာတော့ ရည်မှန်းထားသလိုဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ သိပ်နည်းလွန်းပါတယ် ။အဲတာဟာအိမ်ထောင်ရေးပါဘဲ ။။။\nသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး သတင်းရင်ဖွင့်တာတွေ နားထောင်ပေးရတဲ့အခါတိုင်း\nမိသားစုထဲက အကိုတွေ အမတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသတင်းတွေ ကြားရတဲ့အခါတိုင်း သူတို့တွေ\nမယူခင်တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေ နဲ့ ယူပြီးမှ ပြောလာကြတဲ့ စကားတွေက\nတူကိုမတူတော့ တာပါ ။အားလုံးကပြောကြတာတော့ အဲလိုမှန်းသိရင် အစကထဲက ယူကို\nမယူဘူးဆိုတာပါဘဲ .. အင်းလေ ..အခုလိုတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိမှတော့ ဘယ်သူက\nကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာပြီး ယူကြမှာလည်း ..ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားကြလို့\nရဲရဲ ဝံဝံ လက်ထပ်ကြတာပေါ့ ။ လက်ထပ်ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ပြသနာတွေနဲ့ရင်ဆိုင်လာရတဲ့အခါ\nအရင်ကရှိခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေနေရာမှာ ငြူ စူ ခြင်း အပြစ်တင်ခြင်းတွေ ကဝင်ရောက်နေရာယူလာကြသည် ။\nအဲလိုအနေအထားရောက်လာတဲ့ အချိ်န်မှာ ..တဘက်နဲ့တဘက် နားလည်မှု့ ရှိစွာနဲ့ သေချာပြန်လည်\nညှို့နှိုင်းဖို့ကအလိုအပ်ဆုံးပါ ။မှားသွားတဲ့ သူကလည်း ကိုယ်မှားသွားတာကို ချက်ခြင်းပြင်ဖို့ လိုသလို\nဖြစ်လာတဲ့အနေအထားကို နှစ်ဘက်စလုံးက အချိန်မီ ထိန်းသိမ်းနိုင်ဖို့လိုပါသည် ။\nပြသနာတက်လာတဲ့ အနေအထားတခုကို အချိ်န်မီ မညှို့နှိုင်း နိုင်ရင်တော့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း\nမှာ စာချုပ်အသစ်တစောင် ထပ်ပြီး လက်မှတ်ထိုးဖို့ ဖြစ်လာတတ်သည် ။နှစ်ဘက်စလုံးကတည်တံအောင်\nမထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ အခါမှာ ပြို ကွဲခြင်း ဆိုတာ အချိန်မရွေးဖြစ်လာတတ်သည် ။\nငွေကြေးကျပ်တည်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ အဆင်မပြေ မှု့ကို အပြန်အလှန်စာနာနားလည် မှု့နဲ့ ပြန်ပြီး\nညှို့ နှိုင်းလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ ..ငွေကြေး အဆင်ပြေလွန်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ ဖောက်ပြန်ရေး ပြသနာတွေကို\nကျတော့ ခံစားပေးရတာ ခက်ပါတယ် ။မိန်းမဆိုတာက အူတိုတတ်တဲ့ အမျိုးလေ ..မုန့်သာဝေမျှ\nကျွေးချင်ပေမဲ့ အချစ်ကိုဝေမျှ ပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမ ဒီကမ္ဘာ မှာ မရှိသေးပါဘူး ။\nတချို့ ကျတော့ သားသမီး မျက်နှာထောက်ထားစရာရှိတာတွေ ...စားဝတ်နေရေး အတွက် ဒီယောက်ကျား ကိုဘဲ မှီခိုနေရတဲ့ အနေအထား..အဲလိုအနေအထား တွေကြောင့် မြို သိပ်ပြီး နေကြပေမဲ့\nအတွင်းဘက်ဆက်ဆံရေးမှာတော့ သူစိမ်းနှစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတတ်သည် ။ ပြောရရင်တော့\nအတွင်းဘက်မှာ လှိုက်စားနေတဲ့ အနာတခုလို ပေါ့ ။တချို့ကျတော့ သတ္တိရှိရှိနဲ့ အဲလိုလှိုက်စားနေတဲ့\nအနာကို ဖောက်ထုတ်ပြစ်တတ်ကြသည် ။အနာရွတ်ထင်သွားတတ်ပေမဲ့ တဘဝလုံး တလှိုက်လှိုက်နဲ့\nခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာမျိုး မရှိတော့ပါဘူး ။\nအဲလိုသတ္တိရှိရှိ ဆုံးဖြတ်ရဲတဲ့ မိန်းမမျိုးကလည်း ရှားပါတယ် ။ နောက်ခံ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း\nကောင်းမှ ..ကိုယ်တိုင်ကလည်း ယောက်ကျားတယောက်ကို မှီခိုစရာမလိုဘဲ ငွေရှာ နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းလည်း ရှိမှ ... ကိုယ့်ကိုကိုယ် လည်း ငါတယောက်ထဲလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှု့\nရှိတဲ့ မိန်းမ တွေမှ သာ အဲလိုပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ရဲတာပါ ။ အများအားဖြင့်ကတော့\nယောက်ကျားဖောက်ပြန်နေလည်း သူငယ်ချင်းတွေကို ရင်ဖွင့် ငိုယိုရင်းနဲ့ ဒီဖောက်ပြန်မှု့ကိုဘဲ\nနေသားကျသွားတာ များပါတယ် ။ မိန်းမတွေရဲ့ဘဝက ရွေးချယ်ခွင့်ရတဲ့ အနေအထား သိပ်နည်းပါတယ် ။\nတခါရွေးချယ်ပြီးတာနဲ့ နောက်ထပ်တခါဆိုတာကလည်း သိပ်မလွယ်ကူလှပါဘူး ။ ဒါကြောင့် စရွေးချယ်ကထဲက မမှားအောင် ရွေးနိုင်ဖို့ အလိုအပ်ဆုံးပါဘဲ ။ အနာဂတ်ဆိုတာက မှန်းဆကြည့်လို့\nမရတဲ့ အရာဆိုတော့ ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ပြောရ မှန်းရ ခက်လှပါသည် ။\nသေချာတာကတော့ တည်ဆောက်ပြီးတဲ့ အရာကို ဘယ်သူမှ အပြို ကွဲ မခံချင်ကြပါ ဘူး ။ သည်းမခံနိုင်ကြ\nလွန်းမှသာ ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက် ချကြတာပါ ။ကံတရားနဲ့ လည်းဆိုင်ပါသည် ။ လူတိုင်းကတော့\nအကောင်းဆုံးကိုဘဲ လိုချင်ကြသည် ။ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အကောင်းဆုံး အရာတွေကို မရတတ်ပါဘူး ။\nဖြစ်လာတဲ့ အခြေအနေတခုကို သတ္တိ ရှိရှိ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ခွန်အားရှိဖို့ လိုပါ သည် ။\nလက်ထပ်ပြီးတိုင်းလည်း အဆင်မပြေဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး ။သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေလည်း အများကြီးပါဘဲ ။ဒါပေမဲ့ ချစ်သူဘဝနဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့ ဘဝ မတူတာကတော့\nလူတိုင်းပါဘဲ ။ ကွာခြားချက် နည်းတာနဲ့ များတာဘဲ ရှိတာပါ ။\nလက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းဆိုတာကို လုပ်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးတဲ့ အခါမှာ\nငါတကယ်ကို အိမ်ထောင်တာဝန် ယူနိုင်ပြီလားဆိုတာ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်မေးကြပါ ။\nလုံးဝ ကိုသေချာပြီ ။အောင်မြင်တဲ့ အိမ်ထောင်တခုကို ရအောင် တည်ဆောက်ဖို့ အဆင့်သင့် ဖြစ်ပြီ။\nထိမ်းမြားမင်္ဂလာ လက်ထပ်စာချုပ် ရဲ့ နောက်မှာ ပျော်ရွှင်ခြင်း ဆိုတာဘဲ ရှိစေရမယ်လို့ နှစ်ဦးနှစ်ဘက်စလုံးက တဘဝ လုံးစာ အာမခံနိုင်ပြီ ။အရာရာသေချာပြီ ဆိုမှ ဒီစာချုပ် လေးထဲမှာ လက်မှတ်ထိုးပါ ။\nလက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း..နောက်ကွယ်မှာ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေဘဲ ရှိစေချင်ပါသည် ။\nPosted by blackroze at Saturday, April 04, 20150comments\nကျမ ဆေးရုံ တက်စဉ်ကာလမှာ အရုပ်လေးတရုပ် ပိုင်ရှင် မဲ့သွားတာ ကြုံ ဆုံ ခဲ့ရပါသည် ။\nကျမ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရုံ တက်ရမယ်ဆိုပြီး လူနာခန်း စောင့်နေစဉ်မှာ အရေး ပေါ်ဌာနရဲ့ ခုတင်အမှတ် A03 မှာ တည နေခဲ့ရပါသည် ။ ညဦးပိုင်းကတော့ ကိုယ့်ဝေဒနာနဲ့ကိုယ်ဆိုတော့\nဘေးခုတင်က ဘယ်သူဆိုတာ သတိလည်းမထားမိခဲ့ဘူး ။မနက်လေးနာရီ လောက်ထင်ပါရဲ့\nကျမချောင်းတွေတအားဆိုးလာပါတယ် ။အဲဒီအချိန်မှာ ဘေးကုတင်က အသက် 60ကျော်လောက်ရှိမဲ့\nလူကြီးတယောက်ကကျမအဒေါ်ကို လှမ်းမေးပါတယ်။ သူကဘာဖြစ်တာလည်း\n" တုပ်ကွေး လား... ရိုးရိုးဖျားတာလား ..ချောင်းဆိုးနေတယ်ဆိုရင် ပါးစပ်နဲ့နှာခေါင်းကိုmask နဲ့ အုပ်ထားနော်"ဆိုပြီး ပြောပါတယ် ။ ဘာရောဂါနဲ့ ဆေးရုံရောက်လာလည်းဆိုတာတော့ မသိပါဘူး ။\nအိမ်ကမိသားစု လူနာစောင့်တွေလည်း မတွေ့ပါဘူး ။သူတယောက်ထဲပါဘဲ ။\nကျမလည်းစကားဆက်မပြောချင်လို့ ဟုတ်ကဲ့ .. နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ် အုပ်တဲ့ ဟာလေး ဝယ်ပြီးအုပ်ထားလိုက်မယ် လို့ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ သူကတော့ သူ့ဘာသာသူ တယောက်ထဲ\nအိပ်နေလိုက် ခဏလောက်နေရင် သူ့ကိုဆေးသွင်းထားတဲ့ပိုက်ချိတ်ထားတဲ့ တိုင်ကို သူ့ဘာသာ\nကိုင်ပြီး ထထွက်သွားလိုက်နဲ့ .. လာစောင့်ပေးတဲ့မိသားစုဝင်တွေလည်း မရှိပါဘူး ။ ခုတင်ခေါင်းရင်းမှာ လိမော်သီး တထုပ်ချိတ်ထားပြီး လိမ်မော်သီးစားလိုက် အိပ်လိုက်နဲ့ တယောက်ထဲဘဲနေ နေတာပါ ။\nသူ့ကြည့်ရတာလက်မှု့ ပညာတော့တတ်ပုံရတယ် ။ သူ့စီမှာ ခဲရောင်လို ခပ်ပျော့ပျော့ အလုံးတလုံး\nတွေ့တယ် ။ဘာအလုံးလည်းတော့ မသိဘူး ။ ကျမတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ဂျုံအလုံးတွေနဲ့ အရုပ်လေးတွေ\nလုပ်သလိုပေါ့ ။အဲလိုမျိုး လုပ်လို့ရတဲ့ ဟာလေးပေါ့ ။အဲဒီလူကြီးကတော့ သူ့ဘာသာသူ\nတယောက်ထဲ လှဲနေရင်း အဲဒီ အလုံးလေးကို ပြားလိုက် ဖိလိုက်နဲ့ အရုပ်လေး တွေလုပ်နေတာ ။\nရှေးခေတ်သိုင်းကားတွေထဲက သိုင်းသမားတွေကိုင်တဲ့ ဓါးပုံစံကို အမျိုးမျိုး လုပ်ကြည့်နေတာ ။\nသူလုပ်တဲ့ဓါးလေးတွေက လက်ရာလည်း မြောက်ပါတယ် ။ ဓါး အတို ဓါးအရှည် နောက်ပြီး လှံ\nသေနတ် အဲလိုအရုပ်လေး တခုလုပ်လိုက် ပြီးရင် ပြန်လုံးလိုက် နောက်အရုပ်လေးတခုပြန်လုပ်လိုက်နဲ့\nမနက်လင်းတော့လည်း လာကြည့်တဲ့သူလည်းမတွေ့ ပါဘူး။ သူတယောက်ထဲဘဲ လှဲလိုက်\nထလိုက်နဲ့ နေနေတာ ။နောက်တော့ကျမလည်း သူ့ကို သတိမထားမိတာ့ဘူး ။ ကိုယ့်ဝေဒနာနဲ့\nကိုယ် ဆိုတော့ ဘယ်သူကိုမှ သတိမထားမိဘူး ။ကျမအဒေါ်က တော့ ဟိုလိုက်ကြည့် ဒီလိုက်ကြည့်ပေါ့ ။\nအရေးပေါ်ခန်းကနေ ဆေးရုံတက်ရမဲ့ လူနာ အခန်းတွေကို မနက် 8နာရီမှာ စပြောင်းပေးပါတယ် ။\nတယောက်ပြီးတယောက် နံပါတ်စဉ်အလိုက်နဲ့ ကိုယ်တက်ရမဲ့ အခန်းကို ပြောင်းပေးတာပေါ့ ။\nကျမအပေါ်ထပ်လူနာအခန်းမပြောင်းခင် အချိန်လေးမှာဘဲ ။နပ်စ်မတွေရော ဆရာဝန်တွေရော\nဝရုန်းသုန်းကားနဲ့ ဖြစ်ကုန်ပါတယ်..လူနာတယောက် ဝက်ရူး ပြန်သလိုတက်ပြီး လဲကျသွားလို့ပါ\nကျမကတော့ခုတင်ပေါ် လှဲနေတဲ့သူဆိုတော့ အသံတွေဘဲကြားနေရတာပေါ့ ။အဒေါ်လုပ်တဲ့သူကတော့\nဘာလည်းဆိုပြီး ထသွားကြည့်ပါသည် ။\nပြန်လာတော့ " ဘေးခုတင်က လူကြီး ဖြစ်တာသမီးရဲ့ ..ပါးစပ်ထဲကလည်း အမြှုပ်တွေ ထွက်လို့ဟဲ့ ။\nဘယ်လိုဖြစ်တာလည်း မသိဘူး.. သနားပါတယ် ။သူ့အရုပ်လေးတောင် ဒီတိုင်းကျကျန်ခဲ့တယ် " ဆိုပြီး\nအဲဒီအချိန်မှာဘဲ ကျမလည်း နေရမဲ့ လူနာအခန်း နံပါတ်ရပြီမို့ ဆေးရုံဝန်ထမ်းတဦးက ကျမ ခုတင်ကို\nအပေါ်ထပ်ကို ပြောင်းပေးဖို့ ဓါတ်လှေကားစီကို တွန်းသွားပါသည် ။စောနက ဘေးကုတင်က လူကြီး\nလဲကျသွားတဲ့ နေရာလောက်ကို ရောက်တော့ ကျမ အနားပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်မိတယ် ။\nကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျနေတဲ့ အရုပ်ဓါးသေးသေးလေးတချောင်း..... ။။အမည်းရောင် ဓါးလေးတချောင်းက\nပိုင်ရှင်မဲ့စွာနဲ့ဆေးရုံကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ .... .... .... ။\nအဲဒီဓါးလေးကို မြင်တော့ ရင်ထဲမွန်းကျပ်လွန်းလို့ မျက်စိမှိတ်ပြီးအသက်ပြင်းပြင်းရှိုက်မိတယ် ။\nမနက်စောစော ပေါင်မုန့်တို့ကိတ်မုန့်တို့ စားရမဲ့အချိန်မှာ ရှိတဲ့လိမ်မော်သီးဘဲ အခွံခွာစားနေတဲ့ အသက်60ကျော် အဘိုးကြီးတယောက်ကို မြင်ယောင်လာမိသည် ။\nရင်ဘတ်ထဲအောင့်ခနဲဖြစ်သွားတဲ့ ခံစားချက်..စူးခနဲအောင့်သွားတဲ့ နာကျင်မှု့နဲ့ အတူ မျက်ရည်လည်လာမိသည်။\nစိုစွတ်လာတဲ့ မျက်လုံးတွေကို အားယူပြီးဖွင့်ကြည့်မိတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ဝေး....ဝေး ကျန်ခဲ့တဲ့\nကြမ်းပြင်ပေါ်က အရုပ်ဓါးလေးကို ခပ်ရေးရေးလေးတွေ့နေရတယ် ။\nနေရာအနှံအပြားက ဆေးရုံတွေမှာ အခုလိုဘဲ ပိုင်ရှင်မဲ့သွားတဲ့ အရုပ်လေးတွေ ဘယ်လောက်တောင်\nရှိနေမလည်းမသိနိုင်ပါဘူး ။အသက်ကြီးလာတဲ့အချိန်မှာ မိသားစုမရှိတဲ့ တကိုယ်ရည် တကာယ\nသမားဖြစ်လို့ ပြု စု စောင့်ရှောက်မဲ့ သူ မရှိနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ။\nမိသားစုရှိရဲ့သားနဲ့ တာဝန် မယူကြလို့ တကိုယ်တည်း နေနေရတဲ့ သူလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ။\nခေတ်မှီကိရိယာ တွေနဲ့ တခုခုဆို နာရီပိုင်းနဲ့တင် စစ်ဆေးလို့လည်းရပါရဲ့ ...\nဒါပေမဲ့ မေတ္တာတရားဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှု့က ခပ်ရှားရှား .... နိုင်ငံခြားဆိုတာ အဲလိုမျိုး များလား .... ။။။။။။\nPosted by blackroze at Thursday, April 02, 20153comments\nshopping ဆိုတဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းကို မိန်းကလေးအများစုကနှစ်သက်သဘောကျကြပါသည် ။\nshopping center တခုခုမှာတဆိုင်ပြီး တဆိုင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှု့ပြီး ကိုယ်ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ပစ္စည်း\nအကျီ အစရှိတာတွေကို ဝယ်ယူတဲ့အခါ မဖြစ်မနေ ပတ်သက်ဆက်ဆံရတဲ့သူတွေကတော့\nတချို့က ဆက်ဆံရေးကောင်း တယ်...အမ ဘာလိုချင်လည်း ဘာရှာတာလည်း ဆိုပြီးလိုချင်တဲ့\nပစ္စည်း အရောင်အသွေး ကိုဝိုင်းဝန်းရှာပေး လိုက်မလိုက် ဝိုင်းကြည့်ပေးတဲ့ အပြုံး ချို ချို လေးနဲ့အရောင်းဝန်\nထမ်းလေးတွေ ရှိသလို ...\nလိုချင်တာလေးများရွေးတာ နဲနဲ များသွားရင် စိတ်မရှည်ချင်သလို ပုံစံနဲ့ စူပုပ်ပုပ် ဖြစ်လာတတ်တဲ့\nအရောင်းဝန်ထမ်းတွေလည်း ရှိတတ်ပါတယ် ။\nနောက်တမျိုးကတော့ အဆိုးဆုံးပါ ..ကိုယ်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အကျီက ဈေးလေးများ နဲနဲ များတဲ့အကျီ\nဆိုရင်ဝယ်နိုင်လို့လာမေးနေတာလား ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကြည့်တတ်တဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်းမျိုးပေါ့ ။\nကျမ အိမ်ခဏပြန်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မရောက်တာ 7နှစ်ရှိပီ ဖြစ်တဲ့ ယုဇနပလာဇာကို ရောက်ခဲ့တယ် ။\nသူငယ်ချင်းတွေက ပြောတယ်..ပလာဇာမှာကိုးရီးယားမိတ်အကျီတထည်ကို 5သောင်း 6သောင်း\nလောက်တောင်ပေးရတာ တဲ့...အဲလောက်တောင်ဈေးကြီးလားဟယ်ဆိုတော့ အဲထက်ဈေးကြီးတာတွေ\nတောင်ရှိတယ်တဲ့ ...လေ ။တခါတလေ မူရင်းဈေးအရင်းကဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာတော့ မသိဘူး..အကျီတထည်ကို 2သောင်းလို့ပြောတာကို တသောင်းခွဲရမလားဆစ်လိုက်တာ ချက်ခြင်းဘဲ\nယူသွားဆိုပြီး ထည့်ပေးလိုက်လို့ ရင်ခံခံနဲ့ ဝယ်လာရတာမျိုးလည်းရှိတယ်တဲ့ ...။ဒါဆိုဈေးနှုံး ကပ်ထားတဲ့\nဆိုင်မှာဝယ်မှ ဖြစ်မှာပေါ့လို့ငါကဈေးဆစ်ရတာအားနာလို့ဆိုပြီးပြောတော့ ..နင့်ဘာသာ အခြေအနေကြည့်ဝယ်ပေါ့ တဲ့ ။\nကျမလည်း အကျီ လေ့လာရေး ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကြိုက်တာတွေ့ခဲ့ရင် လည်းဝယ်မယ်ဆိုတဲ့\nလုပ်ငန်းစဉ်တခုချမှတ်ပြီး..ပလာဇာကို ချီတက်ခဲ့တယ်.. ။အကျီလေးတွေက အဆင်စုံအသွေးစုံနဲ့\nတော်တော်လှပါတယ် ။ ဒုတိယထပ် လှေကားနားကဆိုင်မှာချိတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးဝတ်\nအကျီလေးတွေတော်တော် လှလို့ သေချာဝင်ကြည့်ဖြစ်တယ်ဆိုပါတော့ ...\nအပေါ်ဘက်တန်းမှာချိတ်ထားတဲ့ အဖြူ လေးတွေထဲကတထည်ကတော်တော်လေးလှပါတယ်..\nစိတ်ထဲလည်းသဘောကျတာနဲ့ သေချာလေးကြည့်မိတယ် ။အပေါ်ဘက်မှာချိတ်ထားတာဆိုတော့\nကျမ လှမ်းယူကြည့်လို့ အဆင်မပြေပါဘူး..အဲတာနဲ့ ကောင်မလေးတယောက်ကို အမကိုခဏလောက်\nအောက်ချပြပါလားလို့ပြောပြီး သူအကျီလေး ကိုတုတ်တံချိတ်လေးနဲ့ယူချပေးတော့ အသားလေးလည်း\nကိုင်ကြည့်..ချုပ်ရိုးလေး ဘာလေးလည်း လှန်ကြည့်ပေါ့ ...။အကျီမှာ price ကပ်ထားလားကြည့်တော့\nမကပ်ထားဘူး ။အဲတာနဲ့ ဈေးကဘယ်လောက်လည်းလို့ ပြန်မေးရတယ် ။အဲဒီအချိ်န်ထိ ကျမသူ့ မျက်နှာကို\nမကြည့်မိသေးဘူး ။ကိုယ့်အာရုံနဲ့ကိုယ် စိတ်က အကျီစီကိုဘဲ ရောက်နေတာ..29000 လို့ ခပ် ဆတ်ဆတ်\nလို့ပြန်ဖြေသံကြားပေမဲ့လည်း သတိမထားမိသေးဘူး ။ကျမစိတ်ထဲ နှစ်သောင်းကိုးထောင်ဆိုတော့\nသုံးသောင်းဘဲထားလိုက်ပါတော့..သုံးသောင်းဆို ကျမနေတဲ့ နိုင်ငံကငွေ တန်ဖိုးနဲ့တွက်ရင် ဘယ်လောက်\nရှိမလည်း စိတ်ထဲအပြေးအလွား တွက်မိတယ် ။အင်းးးး ဒီအကျီအသားပုံစံနဲ့ သုံးသောင်းဆိုတာတော့\nနဲနဲတော့ များတယ်..နောက်ပြီး သူငယ်ချင်း ပြောလိုက်တဲ့...2သောင်းတန်ကို 1သောင်းခွဲဆစ်တာ\nတောင် များသွားတယ်ထင်တယ်ဆိုတဲ့ စကား... အဲတာနဲ့ ကျမအဲဒီအရောင်းဝန်ထမ်းကောင်မလေးကို\nဈေးဆစ်လို့ရလား ညီမလို့ မေးလိုက်မိသည် ။ " ဝယ်မှာမို့လို့လား နှစ်သောင်းကိုးထောင်နော် "\nဆိုပြီး ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ စကားသံက နားထဲဗုံးတလုံးပေါက်လိုက်သလို အုန်းခနဲဝင်လာတယ် ။\nစိတ်ထဲဖျင်းခနဲဖြစ်သွားတဲ့ခံစားချက်တခုနဲ့ သူ့ဘက်ကို ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည် ။ကျမကို\nခပ်တင်းတင်းစိတ်မရှည်သလိုမျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ မိန်းကလေးတယောက်..... .... ကျမ သူ့မျက်နှာကို\nစေ့စေ့ကြည့်ပြီး "နင် ဈေးရောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား ..ဝယ်သူတယောက်အနေနဲ့ အကျီကို ယူကြည့်တာ...ဈေးဆစ်လို့ရလား ဆိုပြီး မေးတာ မေးလို့မရဘူးလား " ဆိုပြီးပြန်မေးလိုက်တယ် ။ကျမ ကို အဲလိုတုံပြန်မယ်လို့ သူမထင်ထားဘူးထင်တယ်...ရုတ်တရက်ကျမစီကနေ ဒေါသအသံနဲ့ စကားသံထွက်လာတော့ သူလည်းတချက်ကြောင်သွားပီး ဘာပြန်ဖြေရမလည်းမသိဘူးဖြစ်သွားတယ် ။သူ့စိတ်ထင် သူအဲလိုပြောလိုက်ရင် ကျမကခပ်ကုတ်ကုတ်လေးနဲ့ အဲဒီအကျီကို ချထားပြီး ထွက်ရင်လည်းထွက်သွားမယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း တခုခုပေါ့ ...သူ့ကို အဲလိုပြန်မေးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူးဖြစ်မယ်..\nဘာပြန်ပြောရမလည်းမသိဘူးဖြစ်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ကျမသေချာစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့တယ်...\n" ညီမ..အရောင်းစာရေးတယောက်ဆိုတာ ဈေးလာဝယ်တဲ့သူတွေကို အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးဖို့\nတာဝန်ယူရတဲ့သူ .. ဝယ်နိုင်လား မဝယ်နိုင်လားဆိုပြီး မေးရတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး..အဲတာကိုတော့သဘောပေါက်ထား သင့်တယ်.. " ကျမသူ့ကို အဲလောက်ဘဲပြောပြီး\nအကျီကို အနားကတန်းလေးတခုမှာ တင်ပြီးဆိုင်ထဲကထွက်ခဲ့လိုက်တယ်....။\nအမှန်ဆို အဲဒီအကျီကို သူပြောတဲ့အတိုင်း ဈေးမဆစ်ဘဲကျမဝယ်နိုင်ပါတယ်။\nဒီအကျီလောက်တော့ဝယ်နိုင်တယ် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဘယ်မှာလည်းဘာညာ ဆိုပြီး အကျယ်အကျယ်လည်း\nမဖြစ်ချင်တာအမှန်ပါ ။နောက်ပြီး ဒါက သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တခုလည်းဖြစ်နိုင်ပါသည် ။\nသူတပါးထိခိုက် စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေချင်တာလည်းပါ ပါသည် ။နောက်တခုက သူလည်း အရောင်းစာရေးတယောက်အနေနဲ့ ဝယ်သူနှင့်ပတ်သက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတွေ\nကြုံ ခဲ့ဖူးလို့စိတ်မရှည်တာနေမှာပါ ..ဆိုပြီး နားလည်ပေးလိုက်တာလည်းပါပါ သည်။\nဒါပေမဲ့လည်းပေါ့လေ ... အရောင်းဝန်ထမ်းတယောက်ဆိုတာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ လစာကိုယူပြီး\nဝယ်သူတွေအတွက်ဝန်ဆောင် မှု့ပေးရတဲ့သူတွေပါ ။ဆိုင်တဆိုင်ဖွင့်ကထဲက လူဆင်းရဲ လူချမ်းသာ\nလူအလတ်တန်းစား အလွှာပေါင်းစုံက လာနိုင်တာဘဲလေ .. ဆိုင်ထဲက အကျီက တသောင်းတန်ဘဲဖြစ်\nဖြစ် တသိန်းတန်ဘဲဖြစ်ဖြစ် ..ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတယ် ဆိုတာ အပြင်က လူက မသိနိုင်ပါဘူး..\nကိုယ်အလိုရှိတဲ့ဈေးလေးနဲ့ ရနိုင်တာမျိုး ရှိမလားဆိုပြီး လာဝယ်ကြတဲ့ လူတန်းစားတွေ ရှိနိုင်သလို\nဘယ်ဈေးဖြစ်ဖြစ် ဝယ်နိုင်တဲ့ တသောင်းတန် အုပ်လိုက် အိတ်ထဲထည့်ပြီး ဈေးပတ်နိုင်တဲ့\nကိုယ့်ဆိုင်ထဲကို ဘယ်သူဘဲဝင်လာဝင်လာ အရောင်းဝန်ထမ်းတယောက်အနေနဲ့ အဓိက အကျဆုံးတာဝန်က ဈေးရောင်းပေးဖို့ပါဘဲ ..လူတန်းစားအလွှာမခွဲခြားဘဲ ..တန်းတူဆက်ဆံပြီး\nဝန်ဆောင် မှု့ပေးဖို့ပါဘဲ ။အရောင်းစာရေးတယောက်ဆိုတာ ကိုယ်ရောင်းမဲ့ ပစ္စည်းကို ဝယ်သူ\nသဘောကျအောင် ပြောပေးနိုင်ရမယ်...ကိုယ်ရောင်းနေတဲ့ ပစ္စည်းတခုရဲ့ အရည်အသွေး ..\nကိုရှင်းပြနိုင်မယ်..ပစ္စည်းရဲ့တန်ဖိုးကို ဝယ်သူစိတ်ကျေနပ်တဲ့ စကားလုံးမျိုးနဲ့ ဒီအကျီနဲ့ဒီတန်ဖိုးက ထိ်ုက်တန်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း သဘောပေါက်အောင် ပြောပေးနိုင်ရမယ်..။ဝယ်တဲ့သူက\nပစ္စည်းရဲ့တန်ရာတန်ကြေးတခုကို ပေးပြီးဝယ်ရတာပါ ..အလကား ယူရတာမဟုတ်ပါဘူး..\nတန်ဖိုးနည်းတဲ့ပစ္စည်းဖြစ်စေ ..တန်ဖိုးကြီးတာဖြစ်စေ ငွေကြေးနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီးဝယ်ရတာပါ ။\nအဲဒီအတွက်ရောင်းတဲ့သူ ဘက်ကလည်း ထိုက်တန်တဲ့ဝန်ဆောင်မှု့တခုပေးသင့်ပါသည် ။\nဈေးလာဝယ်သူကို ဝယ်နိုင်လို့လား ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်တာမျိုး ဟာ အင်မတန်မှကို ရိုင်းပြလွန်းပါတယ်။\nအဲလိုဝယ်နိုင်မှ ဆိုင်ထဲဝင်ရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားရင် ဆိုင် အပြင်မှာတခါထဲ ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထား\nကျမစိတ်တိုခဲ့တဲ့အကြောင်း သူငယ်ချင်းတွေကို ပြန်ပြောပြတော့သူတို့ဝိုင်းစကြပါသည် ။ " နင်က မြန်မာ\nလာတော့ မြန်မာလုံချည် ဝတ်ချင်တယ်ဆိုပြီး ပုံစံက ရိုးရိုးကြီးဖြစ်နေတော့\nဒါမျိုးတွေဝယ်မှာလည်းမဟုတ်ဘဲ ဈေးမေးပြီး ပြန်ထွက်မှာ ဆိုပြီး အဲလိုဆက် ဆံ လိုက်တာနေမှာ..\nမှတ်ထား..နောက်ခါဆို ဘောင်းဘီတို ဝတ်ကြိုးတချောင်းအကျီဝတ်အလန်းဇယားဖြစ်အောင်ဝတ် ပြီးဈေးပတ်ရတယ်ဟဲ့...အဲတာဆို\nဒီလိုစတိုင်မျိုးက ပိုက်ဆံသုံးနိုင်တဲ့ စတိုင်ဆိုပြီး နင့်ကို တထည်ပြီးတထည်ရောင်းပေးမှာ ..ငါပြောသလို\nဝတ်ပြီးပြန်သွားကြည့် " တဲ့ ..မှတ်သားလောက်ပါပေတယ်နော်... ။။။။\nလူတယောက်ကို ဝတ်စားဆင်ယင်မှု့ကြည့်ပြီး အထင်နဲ့ဆုံးဖြတ်ကြတဲ့ခေတ်ဖြစ်နေပါရောလား...။\nအဲတာမို့လည်းလူတွေ အညာခံနေကြရတာ နေမှာလို့ တွေးမိသည် ။ ပလာဇာတင်လား ဆိုတော့\nမဟုတ်ပါဘူး..ပြင်ဦးလွင် သွားတဲ့အချိ်န်မှာလည်း ဆွယ်တာရောင်းတဲ့ ဆိုင်က ကလေးမလေးလည်း\nအလားတူပါဘဲ ...။ အဲဒီတုန်းကလည်း သုံးသောင်းတန် ဆွယ်တာပါဘဲ ...ကျမကအမေ့အတွက်\nဝယ်မလို့ ဖုန်းဆက်ပြီး အရောင်လှမ်းမေးတာပါ ။အမေက ဖုန်းမကိုင်ပါဘူး.. အဲတာနဲ့ " ညီမလေး ..အမအိမ်ကို ဘာအရောင်ယူမလည်းဖုန်းဆက်မေးပြီးမှ ယူမယ်နော်" လို့ပြောလိုက်တာကို\nဘေးကကလေးမတယောက်ကို မျက်စလေးပြစ်ပြီး တွေ့တယ်မလား မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့\nပုံစံလေး လှမ်းလုပ်ပြ ပါတယ် ။ကျမကလည်းမြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်ပါတယ် ။ဒါပေမဲ့အဲဒီသုံးသောင်းတန်\nကိုတော့ အမေ ဖုန်းပြန်ဆက်လာလို့ သူလိုချင်တဲ့ အရောင် ရွေးဝယ်ပေးခဲ့ပါတယ် ။\nကျမ မလည်း မြန်မာတခါပြန်တာ သုံးသောင်းတန်ခံစားချက်တွေ တော်တော်ရခဲ့ပါတယ် ။ပလာဇာနဲ့\nဆွယ်တာဆိုင်က ပေးလိုက်တဲ့ သုံးသောင်းတန် ဖီလင်ဆိုပါတော့ ။တွေးမိလိုက်တိုင်း\nတစိမ့်စိမ့်နဲ့ တငြိမ့်ငြိမ့် လေးပါဘဲ .. နောက်တခါပြန်ရင်တော့ ဘောင်းဘီတိုဘောင်းဘီရှည် အစရှိသော အလန်းဇယားလုပ်လို့ရသော အကျီများသာ များများသယ်သွားမည်ဟု\nသုံးသောင်းတန်ဖီလင်ကို နောက်ထပ်မခံစားနိုင်တော့လို့ပါ ရှင် ....။။။။\nPosted by blackroze at Tuesday, March 24, 20156comments\nမကြာသေးခင်အချိ်န်က ကျမ ခရီးတခုထွက်ဖြစ်ပါတယ် ။ခရီးထွက်ရာကနေ ပြန်လာတဲ့ ကျမ\nခရီးပန်းတဲ့ဒဏ်ကြောင့်ရော ..ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲကြောင့်ရော ထင်ပါရဲ့ ဖျားပါတော့သည် ။\nအိပ်ယာကနိုးနိုးခြင်း ခေါင်းတောင် မထူနိုင်အောင် ကိုက်နေပြီး တကိုယ်လုံးလည်း မလှုပ်နိုင်အောင်\nဖြစ်နေတော့ စိတ်ထဲ တုတ်ကွေးဖြစ်ပြီလို့ဘဲထင်လိုက်တာပါ ။ဖြစ်ချင်တော့အိမ်မှာလည်း ကျမတယောက်ထဲ ။အဲတာနဲ့ ဆေးတလုံးလောက်သောက်ကြည့်ပြီး သက်သာမလားလို့ ခဏနေကြည့်\nပါသေးတယ် ။ဆေးသောက်လိုက်တဲ့ခဏတော့ချွေးတွေ ထွက်လာပေမဲ့ လူက အေးစက်စက်လို ခံစားလာရတယ် ။အထူးသဖြင့် မျက်စိထဲတဖြည်းဖြည်းထဲ ပြာလာတာပါ ။ကျမသိလိုက်ပြီ ။ဆေးခန်း\nသွားပြမှ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ အိပ်ယာကတောင်မထနိုင်ဘူးဖြစ်နေတဲ့ သူကတယောက်ထဲဆေးခန်းသွားဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ကိုမဖြစ်နိုင်တာ ။အဲတာနဲ့ အဒေါ်အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကျမဖျားနေတယ် ဆေးခန်းပြမှ\nဖြစ်မယ် အိမ်ကိုလာခဲ့ပါ ကျမ တယောက်ထဲမသွားနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်း ပြောရပါတယ် ။နောက်တော့\nအလုပ်ကို ဖုန်းဆက်ရပါတယ်။ကျမ နေမကောင်းဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်း ဆေးခန်းသွားရမလို့ ဒီနေ့အလုပ်မလာနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြောပြရပါသည် ။\nကျမအဒေါ်အိမ်ကိုရောက်လာတော့ ကျမစားဖို့ စားစရာစီစဉ်ပေးတယ် ။ဒါပေမဲ့ ကျမမစားနိုင်ဘူး ။\nဆေးခန်းတွေက လည်း မနက်ကနေ နေ့လည်12အထိ ဖွင့်တယ် ။နေ့လည် 12ကနေ 3အထိ နားတယ် ။\nနေ့လည် 3နာရီမှ ပြန်ဖွင့်တယ် ။အဲတာဆေးခန်းတိုင်းပါဘဲ ။ကျမ ဆေးခန်းသွားဖို့ နာရီကြည့်တော့\nနေ့လည် 1နာရီမရှိတရှိ ဆေးခန်းတွေ ခဏနားတဲ့ အချိ်န်ပါ ။အဲတာနဲ့ဆေးခန်းဖွင့်မဲ့အချိ်န်ထိစောင့်ရပါတယ် ။နေ့လည် 3နာရီထိုးတော့ ကျမကို အဒေါ်က ဆေးခန်းလိုက်ပို့ပေးပါတယ် ။ဆေးခန်းရောက်တော့ သွေးပေါင်တအားကျနေတယ်တဲ့ ။\nအပေါ်သွေး 80 အောက်သွေ6း0 ။\nဆရာဝန်ကတော့ သွေးပေါင်တအားကျနေတော့ အားဆေးပုလင်း ချိတ် ခိုင်းတယ် ။တခြားဘာရောဂါ ရှိလည်းမေးတော့ သွေးအားနည်းတာတော့ ရှိတယ်လို့ဖြေလိုက်ပါတယ် ။အဲတာနဲ့\nပုလင်းတလုံးချိတ်ပါတယ် ။ညနေ5နာရီလောက်မှ ဆေးက ကုန်ပါတယ် ။အဒေါ်က\n" နင် ဒီပုံစံနဲ့ ငါ့အိမ်ဘဲလိုက်ခဲ့တော့ နင့်အိမ်မှာ နင်တယောက်ထဲ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး " ဆိုပြီး\nကျမကို သူ့ အိမ်ကိုခေါ်သွားပါတယ် ။\nအိမ်ရောက်တော့ အိမ်ပေါ်တောင် မတက်နိုင်လို့ ကျမမောင်လေးက လာဆင်းပွေ့ခေါ်ရတဲ့ အထိကို\nမူးနေတာပါ ။ကျမစိတ်ထဲ အိပ်ယာထဲဘဲ ခွေနေချင်တာ ။ ည6နာရီထိုးတော့ ကျမ အဒေါ်နောက်တယောက်ဖြစ်တဲ့ အဒေါ်အပျိုကြီးက အလုပ်ကနေအိမ်ပြန်လာပါတယ်...အဒေါ်\nအပျို ကြီးကကျမကို ကြည့်ပြီးတော့ နင်ဒီပုံစံနဲ့ မရဘူးနော်..ဆေးရုံ သွားမလား မေးပါတယ်..ဆေးရုံကဆေးနဲ့ အပြင်ဆေးခန်းက ဆေး ကမတူဘူး ။ဆေးရုံကပေးတဲ့ဆေး ပိုကောင်းတယ် ..ဆေးရုံ အရေးပေါ်သွားပြမလားမေးပါတယ်။။\nကျမလည်း ပြောရရင် ဆေးရုံကိုကြောက်တာလည်းပါသလို... ဆေးသောက်ရင် သက်သာနိုင်တာကို\nဆေးရုံမှာ နေနေရမှာကို ကြောက်တာလည်း ပါတာပေါ့ .။မသွားဘူးဆိုပြီး ငြင်းထားတာ .\nဆေးခန်းကပေးလိုက်တဲ့ဆေး မသောက်ခင် အစာတခုခုစားလိုက်ဆိုပြီး ကျမအဒေါ် ကဆန်ပြု တ်\nပြု တ်ပေးတယ် ။ အသီးစားချင်တယ်ဆိုတော့ အသီးခွဲပေးတယ်...ကျမစိတ်ထဲ အသီးဘဲစားချင်နေတာ\nအသီးယူစားပြီးဆေး သောက်တယ်..စိတ်ထဲ မူးနေတာနဲ့ အိပ်ယာထဲဘဲ ခွေနေမိတာ ။\nစားပီးဘယ်လောက်မှမကြာဘူး ။ရင်ထဲပျို့ တက်လာတဲ့ခံစားချက်နဲ့ အတူ စားထားသမျှ အကုန်အန်ထွက်\nတော့တာပါဘဲ ။နောက်ဆုံးတော့ ကျမအဒေါ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်း 慈濟醫院 ( Tzu Chi General Hospital) ရဲ့ အရေးပေါ်ဌာနကို ည 9နာရီမှာ ရောက်ခဲ့ပါတော့သည် ။\nဆေးရုံရောက်တော့ ဘာဖြစ်တာလည်း ဘယ်လိုစဖြစ်တာလည်း မတည့်တဲ့ဆေးဘာဆေးရှိလည်း\nတရစပ်မေးပါတယ်.. လူကိုလည်း ဖောက်လိုက်တဲ့ သွေး ... နိုင်ငံခြားခရီးပြန်လာတာ နှစ်ရက်ဘဲ\nရှိသေးတယ်ဆိုတော့ ..ဆရာဝန်တွေက ခေတ်စားနေတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် တုတ်ကွေး ရောဂါဖြစ်နေမှာကို\nသံသယရှိနေကြတာပါ ။ လာကြည့်တဲ့ ဆရာဝန်က ကျမကို မေးတယ်..ဘာရောဂါလည်းတဲ့ ကျမလည်း သူ့ကိုပြန်မေးတယ်..ကျမရဲ့ အခုအခြေအနေက ဘာဖြစ်နေတာလည်းလို့ ..\nကျမ ခေါင်းတောင်မထူနိုင်လောက်အောင် မူးတယ်..တကိုယ်လုံးကိုက်နေတယ် ..အန်ချင်တယ် ..\nအဖျားရှိနေတယ်.. အဲတာဘာဖြစ်နေတာလည်း တုတ်ကွေးဖြစ်တာလား တခြားရောဂါ လားလို့မေးတော့\nဆေးစစ်ထားတဲ့ အဖြေတွေရမှ ဘာဆိုတာပြောနိုင်မယ်တဲ့ ..ကျမလည်းသူ့ကိုပြန်ပြောတယ်...\nဆရာဝန်တွေတောင် ဆေးစစ်ထားတဲ့ အဖြေရမှ သိနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျမက ဆရာဝန်မဟုတ်ဘူး ။\nအခုဘာဖြစ်နေလည်း ကျမဘယ်လိုပြောနိုင်မှာလည်းလို့ ။ကျမခံစားနေရတာတွေကိုဘဲပြောပြတတ်မှာပေါ့\nဘာရောဂါဆိုတာတော့ ကျမဘယ်လိုသိမလည်းလို့ ။\nဝေဒနာ ခံစားနေရပါတယ်ဆိုမှ ဘာဖြစ်နေလည်း လို့လာမေးတဲ့သူကိုဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလည်း ။\nဆရာဝန်တယောက်အနေနဲ့ လူနာအခြေအနေကို သုံးသပ်နိုင်ရမှာပေါ့ ။သူက ဘာဖြစ်တာလည်း\nလို့ မေးနေတာဘယ်လိုဖြေရမလည်း ဘာဖြစ်မှန်းသိရအောင် ကျမကဆရာဝန်မှ မဟုတ်တာလေ။\nအဲဒီဆရာဝန်ကို အထင်သေးစော်ကားလိုစိတ်နဲ့ ဒီလိုရေးတာမဟုတ်ပါဘူး...\nကျမကလူနာတယောက်အနေနဲ့ ဝေဒနာခံစားနေရချိန် ခံစားချက်ကိုရေးလိုက်တာပါ ။\nဆေးရုံ ရောက်ပြီး တနာရီနီးပါးလောက်မှာ ကျမကို စစ်ထားသမျှ ဆေးစစ်ချက်အဖြေ တွေ\nချက်ခြင်းထွက်လာပါတယ် ။ ကျမကို စစ်ထားသမျှ စာရွက်တွေကို ကိုင်ပြီးနောက်ထပ်ဆရာဝန်တယောက်\nထပ်ရောက်လာပါတယ် ။ဒီတခါလာတဲ့ ဆရာဝန်ကတော့ ခပ်ထက်ထက် ပုံစံ ။ ကိုင်လာတဲ့ စာရွက်တွေကို\nတရွက်ပြီးတရွက် ဖတ်ပြပြီး...ကျမကိုချောင်းဆိုးလားလို့ မေးတယ်...ကျမ အဲဒီအချိ်န်တုန်းက ချောင်း\nသိပ်မဆိုးပါဘူး ကိုယ်ပူခေါင်းမူးနေတာ တကိုယ်လုံးကိုက်နေတာဘဲ ခံစားနေရတာ ..ချောင်းမဆိုး\nဘူးလို့ပြန်ဖြေတော့ ..ဆရာဝန်က "နင်အဆုတ်ရောင်နေတယ်..ဓါတ်မှန် ထဲမှာ ညာဘက် အဆုတ်အောက်ပိုင်းမှာ\nအဖြူ ရောင်အကွက်လိုက်တောင် ဖြစ်နေတယ် ။အင်္ဂလိပ်လိုဆိုရင် နမိုးနီးယား လို့ ခေါ်တယ်။\nနောက်ပြီး နင့်သွေးထဲမှာ သွေးဖြူ ဥသိပ်များနေတယ်... သွေးဖြူ ဥအရေအတွက်က25000 တောင်ကျော်နေတယ်......သွေးပေါင် အရမ်းကျနေတယ် ။\nအပေါ်သွေး 70 အောက်သွေး55 ဘဲရှိတယ် ။အဲဒီအတွက်ဆေးရုံ တက်ရမယ် ဆေးရုံတက်ဖို့စာရွက်စာတန်းတွေ ဖြည့်ပါ " ဆိုပြီး ကျမကိုပြောလည်းပြော\nဘေးကနပ်စ်မကိုလည်းဆေးပြောင်းမယ်ဆိုပြီး ပြောပြီး ထွက်သွားပါတယ်။\nအရေးပေါ်ဌာနက ဆရာဝန်ဆိုတာ အခုဆရာဝန်လို ဖြစ်နေရမယ် ။တခုခုဆို တိတိကျကျ ပြောနိုင်\nဆုံးဖြတ်နိုင်ရမယ် ။သူတို့ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရမှာ ။လူနာကိုဘာဖြစ်နေတာလည်းလို့\nပြန်မေးတဲ့ဆရာဝန်ကကျမအမြင်ပေါ့လေ... အရေးပေါ်ဌာနနဲ့ မအပ်စပ်လှပါဘူး ။ကျမလို ရိုးရိုးဖျားနာလို့ရောက်လာတဲ့သူက ကိစ္စမရှိလှပေမဲ့ တကယ်ကို အသက်လုရမဲ့ ရောဂါအခြေအနေနဲ့ရောက်လာတဲ့သူအတွက်က\nတခုခုဆို ဘာလုပ်ပေးရမယ်ဆိုပြီး ချက်ခြင်းဆုံးဖြတ်ပေးတဲ့ ဆရာဝန်သာ အကောင်းဆုံးပါ ။\nနောက်တော့ နပ်စ်မက သွင်းထားတဲ့ဆေးပိုက်တွေချက်ခြင်းဖြုတ်ပြီး နောက်ထပ်ဆေးအသစ်\nသွင်းပါတယ် ။အဝါရောင်ပုလင်းအပုလေးတွေ သုံးပုလင်း ယူလာပြီး တပုလင်း ပြီး တပုလင်း\nချိတ်ထားတဲ့ ဆေးပိုက်ထဲကို ထည့်သွားပါတယ် ။နောက်ပြီး လက်မှာတပ်ထားတဲ့ အပ်ကနေလည်း\nထိုးဆေးပုလင်းတွေ ဖောက်ပြီး လေးမျိုးလောက်ရှိမယ် ..ထိုးပေးသွားပါတယ်။\nဆေးတွေအကုန်ပြောင်းသွင်းပြီးသွားတဲ့ အချိ်န်မှာ ကျမကိုလည်း အရေးပေါ်ဌာနရဲ့ တခြားခုတင် နေရာကို ပြောင်းပေးပါတယ် ။A03 ဆိုတဲ့ ခုတင်နေရာပါ ။\nကဲ....ကျမရဲ့ ဆေးရုံ တက်ရတဲ့ ခရီးကာလ လေးစပါပြီ ။နိုင်ငံခြားရောက်ပြီး 7နှစ်အတွင်း\nပထမဆုံးအတွေ့ အကြုံ သစ်တခုပါဘဲ ။အထိတ်တလန့်နဲ့ ဆေးရုံ ခုတင်ပေါ်လဲလျောင်းနေခဲ့ရတဲ့ည ...\nဆေးထိုးပိုက်တန်းလန်းနဲ့ သူများနိုင်ငံ သူများ ဘာသာစကား တွေရဲ့ အလည်မှာ ဝေဒနာသည် အဖြစ်\nဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ည..ဆေးရုံ အရေးပေါ်ဌာနဆိုတဲ့ အတိုင်း ဝေဒနာပေါင်းစုံနဲ့ ရောက်လာတဲ့လူနာ\nတွေရဲ့ ညည်းညူ သံတွေ ကြားထဲမှာ အားငယ်ခြင်းများစွာနဲ့ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျခဲ့ရတဲ့ ည ...\nကျမအတွက်ဘဝရဲ့ အမှတ်တရ အဖြစ်တခုပါဘဲ ။\nPosted by blackroze at Tuesday, March 17, 20150comments\nအနက်ရောင် နဲ့ အဖြူ ရောင်\nလူအတော်များများ ဟာအရောင်တွေထဲမှာ အနက်နဲ့ အဖြူ ရောင်ကို သဘောကျနှစ်သက်ကြတာ များပါတယ် ။ကျမဆိုရင်လည်းအကျီဝယ်ဖြစ်တဲ့အခါများမှာအနက်သို့ မဟုတ်\nအဖြူ ရောင်ကို ရွေးချယ်ဖြစ်တာများတယ် ။ ပြောရရင်တော့ ပွဲတက် ဝတ်စုံ အရောင် တွေမှာ လည်း အနက်နဲ့ အဖြူ ဟာဦးစားပေးအဆင့်မှာ ရှိပါတယ် ။ အနောက်တိုင်း မင်္ဂလာအခမ်းအနားမှာ အနက်ရောင်နဲ့ အဖြူ ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ကြတာ များတယ် ။\nနောက်တခုကတော့ ဒီအရောင်နှစ်ခုဟာ ဘယ်အရောင်နဲ့ မဆိုတွဲ ဖက် ဝတ်လို့ အဆင်ပြေတာလည်း ပါတာပေါ့လေ ။အနက်က မှောင်မည်းခြင်း သိပ်သည်းခြင်း ထုထည်ကြီးမားခြင်း ကိုဖော်ဆောင်တယ်လို့ ခံစားမိသည်။ အနက်ရောင်ကိုဝတ်ဆင်လိုက်တဲ့အခါ လူအများက သွယ်လျသွားတယ်လို့ ခံစားမိတတ်ကြသည်။ ဒါ့အပြင် အနက်ရောင်က အစွန်းအထင်းခံတယ် ။အပေအတေခံတယ် လို့လည်း သတ်မှတ်ကြပြန်သည် ။ဒီအတွက်ကြောင့်လည်း အနက်ကို ရွေးချယ်ဝတ်ဆင်တတ်ကြသည် ။\nကျမစိတ်ထဲမှာ တော့ အနက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ခံစားမိတဲ့ တခုက အနက်က ခိုင်ခံခြင်းဆိုတာကိုပါ ။အနက်ကို ခိုင်ခံခြင်းလို့ ခံစားမိတာကတော့ ကျမရဲ့ ခံစားချက်တခုပေါ့ ။ဘယ်သူကမှတော့ အနက်ရောင်က ခိုင်ခံခြင်း အသွင်ကိုဆောင်တယ်လို့တော့ မပြောထားပါဘူး ။ညဘက်မှောင်မည်းနေတဲ့ လောကတခွင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကြည့်ဖူးကြလား ။\nကျမကတော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ နေရာတခုကို ကြည့်ပြီး အဲဒီအမှောင်ထဲမှာဘာတွေ ရှိနေနိုင်လည်း..\nဘာတွေဖြစ်နေနိုင်မလည်း..ဆိုတာ မှန်းဆ ကြည့်ရတာလည်း အရသာ တမျိုး လို့ ထင်မိသည် ။\nဘာကိုမှမမြင်နိုင် မည်းမည်းမှောင်နေတဲ့ အနေအထားက ထိတ်လန့်စရာတော့ ကောင်းပါတယ် ။\nမကောင်းမှု့တွေလည်း အလွယ် တကူ ဖြစ်ပွားနိုင်ပါတယ် ။ဒါကြောင့် လူတွေဟာ အနက်ရောင်ကို နှစ်သက်တတ်ကြပေမဲ့ အနက်နဲ့တထပ်ထဲ ထပ်တူကျတဲ့ အမှောင်ဆိုတဲ့အရာကိုတော့မကြိုက်ကြပါဘူး ။\nတချို့သော မကောင်းမှု့တွေကို အမှောင်ဆိုတဲ့ အရာနဲ့လည်း တင်စားကြတတ်သည် ။အရောင်နဲ့ ပတ်သက်လာရင်သာ အနက်ရောင်ဆိုတာကို အကျီ ကာလာ အဖြစ်ကြိုက်ကြပေမဲ့ ....လောကရဲ့ အနေအထား..ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ... သတ်မှတ်ချက်တွေအရ ... မကောင်းတဲ့ အရာ.... မကောင်းတဲ့ ကိစ္စ ...မကောင်းမှု့ တော်တော်များများ ကိုအမှောင် လို့ သတ်မှတ်ကြတဲ့အတွက် အမှောင်ဆိုတာကို မကြိုက်ကြပါဘူး ။အနက်နဲ့ အမှောင်က မည်းတာခြင်းတူပေမဲ့ အနက်ကိုတော့ လက်ခံကြတယ် ။ အမှောင်ဆိုတာကို လက်မခံချင်ကြဘူး။ အသားအရောင်နဲ့ပတ်သတ်လာရင်လည်း အနက်ရောင်ကိုသာ အကျီအရောင်အဖြစ်ဝတ်ရင်ဝတ်မယ် ။ အသားမည်းတာကို မကြိုက်ကြဘူး ။အသားမမည်းအောင် နည်းမျိုး စုံနဲ့ လုပ်ကြတယ် ။\nအဖြူ ရောင်နဲ့ ပတ်သက်တာကျတော့ လူတိုင်းက အကြွင်းမဲ့ ကြိုက်တာများပါတယ် ။အဖြူ ရောင်ကို သန့်ရှင်းတယ် ..စင်ကြယ်တယ်...လို့လည်း လက်ခံကြသည် ။အဖြူ ရောင်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် အရောင် လေးက စွတ်စွတ်ဖြူ နေတာဘဲ လှလိုက်တာဆိုတာမျိုး ။ လူရဲ့ အသားရောင်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီးတော့လည်း အသားလေးက ဖြူ နှစ် နေတာဘဲ ဖြူ ဝင်းနေတာဘဲ လှလိုက်တာဆိုတာမျိုး ။အသားဖြူ တာကို လူတိုင်းကလိုချင်ကြသည် ။အဖြူ ရောင်ကို လက်ခံကြသည် ။သတို့သမီး ဂါဝန်ဆိုရင်လည်း အဖြူ ရောင် အများဆုံးဝတ်ကြပါတယ် ။ ဖြူ စင်ဝင်းပနေတဲ့ အကျီ အရောင်ရဲ့အရှိန်က လူကို ပါ ဟပ်ပြီး လှသွားစေတာမျိုး ပေါ့ ။\nနောက်တခုက အဖြူ ရောင်ကို အလင်းလို့လည်းတင်စားတတ်ကြပြန်တယ် ။တရားတဲ့ကိစ္စ မှန်ကန်တဲ့ကိစ္စ\nဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ အရာ ဒါတွေအားလုံးကို အဖြူ ရောင်နဲ့ တင်စားတတ်ကြပြန်သည် ။\nသိုင်းဝတ္တု စာအုပ်တွေထဲမှာတောင် မကောင်းတဲ့ သိုင်းသမားတွေကို အနက်ရောင် သိုင်းသမားလို့\nသတ်မှတ်ပြီး မှန်ကန်တဲ့ ကောင်းတဲ့ သိုင်းသမားတွေကိုတော့ အဖြူ ရောင် သိုင်းသမားလို့\nသတ်မှတ်ကြသည် ။ဒါက သတ်မှတ်ချက်အရ ရေးထားတာကိုပြောပြတာပါ ။ အဖြူ နဲ့ အနက် ခွဲခြားမှု့ကို\nပြောချင်တာပါ ။အဖြူ ဆိုရင် ကောင်းတဲ့အနေအထားကို သတ်မှတ်ကြပြီး အနက်ကို မကောင်းအနေအထား\nဒါပေမဲ့ အဖြူ ဆိုတဲ့ အရောင်မှာလည်း အားနည်းချက်တော့ ရှိပါသည် ။ သူက ဖြူ နေတဲ့အတွက် နဲနဲလေးမှ\nအစွန်းအထင်းမခံတာမျိုး ပါ။အကျီလျှော်ရင်းနဲ့ ဖြစ်စေ ..လှန်းထားရင်းနဲ့ ဖြစ်စေ... အရောင်တခုခုနဲ့ ထိသွားရင်အဖြူ က စွန်းသွားတတ်ပါသည် ။ အရောင်က အဖြူ ဖြစ်တဲ့အတွက် အစွန်းသေးသေးလေး\nဖြစ်နေပါစေဦး ထင်းထင်းကြီးပေါ်လွင်နေတတ်သည် ။\nအဲလိုပါဘဲ ကိုယ်က ကိုယ့် ဘဝကို ဖြူ တဲ့ အရောင်လို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့ရင်..\nကိုယ်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဖြူ ရောင်ပါလို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့ရင် ...\nလူတွေကို ကျနော် ..ကျမက အဖြူ ရောင်ပါ မှန်ကန်တဲ့သူပါ မဟုတ်တာ လုပ်ဖူးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ကြွေးကြော်ထားခဲ့ဖူးရင် ...\nတခြားအရောင်တွေနဲ့ မထိကပ်မိအောင် တခြားအရောင်တွေရဲ့ စွန်းထင်းမှု့ မခံရလေအောင် ဂရုစိုက်ပါ ။အဖြူ မှာ အစွန်းသေးသေးလေးက အစ ထင်းနေအောင် ပေါ်တတ်လို့ပါ ။\nတချို့သော လူတွေက ကိုယ့်ဘာသာတော့ အဖြူ ထည်လေးပါလို့ သတ်မှတ်ကြပြီး\nမဟုတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းး မျိုး ကိုတော့ ခိုးလုပ်တတ်ကြသည် ။လူရှေ့သူရှေ့ မှာတော့ အဖြူ ပေါ့ ။ကွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းမှာတော့ မှောင်ထဲကမင်းသမီး...မင်းသားတွေ ဖြစ်လို့။ကျမသူတို့ကိုမေးခွန်းတခုတော့\nမေးချင်ပါသည်။အဖြူ လို့အမည်ခံထားပီး ဒီလို လူသိမခံရဲတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်တဲ့အတွက် ကိုယ့် လိပ်ပြာ ကိုယ်လုံရဲ့လား ဆိုတာပါ ။လူဆိုတာ သူများကို ညာလို့ရပေမဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တော့ ဘယ်တော့မှ ညာလို့ မရပါဘူး ။ကိုယ်လုပ်ခဲ့တာ ဘာလည်း... ကိုယ့်လုပ်ရပ်က ဘာလည်း ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်သိနေလို့ပါဘဲ ။ အဲဒီအသိတခုက ကိုယ်မသေမချင်း ကိုယ်စီမှာရှိနေမှာမို့လို့ပါ ။\nတချို့ကတော့ မဟုတ်တာလည်း လုပ်သည် ။အဖြူ ရောင်ပါလို့လည်း မကြွေးကြော်ဘူး ။ ကိုယ့်ဇာတ်ကိုယ်က နေသူများဆိုပါတော့ ။တချို့ သော သူတွေကတော့ အဖြူ ပါလို့ ကြွေးကြော်တယ်...ဒါပေမဲ့ အမှောင်\nဇာတ်လမ်းလေးတွေလည်း တိတ်တိတ်ပုန်းခင်းထားတတ်ကြသည် ။\nတကယ်ဖြူ ချင်ရင် ကိုယ်ဖန်တီးရတဲ့ ဘဝမှာ ဖြူ အောင်နေလို့ရပါတယ် ။\nအဖြူ အနက် ဆိုတာ တကယ်တော့ သတ်မှတ်ချက်တခုပါဘဲ ။လုပ်ရပ်တခုကို အကဲဖြတ်ပြီး သတ်မှတ်တဲ့\nအရောင် ကို ရိုးသားစွာ ရွေးချယ်ပါ ။ ရိုးသားစွာ တည်ဆောက်ပါ ။လှည့်ဖြားခြင်းတွေနဲ့ လူတွေရဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကို မလိုချင်နဲ့ ။လူတိုင်းကတော့ အဖြူ ထည်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကို နှစ်သက်ကြသည် ။\nဒါပေမဲ့ ကိုယ်က တကယ်ကို အပြစ်ကင်းတဲ့ အဖြူ လား လှည့်စားဖုံးကွယ်မှု့ လွှမ်းခြုံ ထားတဲ့ အဖြူ လားဆိုတာတော့ ကိုယ်တိုင်သာလျှင် အသိဆုံးပါ ။\nကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဖြူ ပါလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါသည် ။ဒါပေမဲ့ အစွန်းအထင်း မခံရအောင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဂရုစိုက်သင့်ပါသည် ။အဖြူ ဆိုတဲ့ အရောင်ဟာ အစက်လေး\nသေးသေးလေး စွန်းသွားပြီဆိုတာနဲ့ သိသိသာသာ တန်ဖိုးကျသွားတတ်လို့ပါ ။အကျီ အဖြူ ရောင်လေး\nတထည်ဟာ သောင်းဂဏန်း တန်နေပါစေဦးတော့ ...အဲဒီအကျီဟာ အစွန်းတခုခု ပေသွားပြီ ဆိုရင်\nဘယ်သူက သောင်းဂဏန်းပေးပြီးဝယ်မှာလည်း ..နောက်ထပ်အစွန်းအထင်းလွတ်ကင်းတဲ့ တကယ်ဖြူ တဲ့ တထည်ကိုဘဲ ရွေးချယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား.. ။။။\nစစ်မှန်တဲ့ဖြူ စင်ခြင်းနဲ့ ဘဝကို အရောင်ခြယ်နိုင်ကြပါစေ ။\nphoto credit ---google\nPosted by blackroze at Friday, January 02, 2015 1 comments\nလူတကိုယ်အစွဲတမျိုးစီရှိတတ်ကြသည် ။ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု့ ဓလေ့ အားဖြင့်သော်လည်းကောင်း\nနေထိုင်စားသောက်မှု့ ပုံစံပေါ်မှာသော်လည်းကောင်း ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်သောပစ္စည်းဥစ္စာ များပေါ်မှာလည်းကောင်း အစွဲလေးတွေရှိတတ်ကြသည် ။\nမနက်တိုင်းကော်ဖီလေးသောက်လိုက်ရမှ အာသာပြေသလိုလိုရှိတာ ဆိုတာမျိုး..\nမနက်ဘက်ကို မြန်မာမုန့်လေးဘဲစားချင်တာ..ဘယ်ဆိုင်က အသုတ်လေးကိုဘဲစားနေကြဆိုတာမျိုး..\nဒါက ကိုယ်စားသောက်နေကြ အရာလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစွဲထားမိတာမျိုးပေါ့ ။\nတချို့တွေကျတော့ ကိုယ်သုံးစွဲနေကြပစ္စည်းတခုကိုအစွဲထားတတ်ကြသည် ။\nဆပ်ပြာဆို ဘာတံဆိပ်လေးသုံးမှ ....နှုတ်ခမ်းနီဆို ဘာအမျိုးအစားသုံးရမှ(Loreal ..Revlon ..တခုခုပေါ့ ) နာရီကိုလည်း ဘယ်အမျိုးစား မှ ပတ်ချင်တာတို့ ကားဆိုလည်း ဘယ်ကားဆိုအကြိုက်ဆုံးဘဲဆိုတာတို့..\nတချို့တွေကျတော့ ကိုယ့်စည်းစိမ်ဥစ္စာ သားသမီး ခင်ပွန်းသည် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာတွေကို\nအစွဲကြီးတတ်ကြသည် ။အစွဲတကာ့အစွဲတွေထဲမှာ ဒီအစွဲက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးဘဲ ..။\nစွဲလန်းခြင်းတခုရှိနေတယ်ဆိုကထဲက ကိုယ့်အတွက် ထိခိုက်မှု့အနည်းအများဆိုတာကတော့ ရှိနေတာပါဘဲ ။မနက်တိုင်းကော်ဖီ သောက်ရမှ ဆိုတဲ့သူက ကော်ဖီမသောက်ရတဲ့ မနက်တွေဆို\nတခုခု လိုနေသလိုလိုကသိကအောက်ဖြစ်နေမှာဘဲလေ ။အဲတာက ကိုယ်စားသောက်နေတဲ့ အရာတခု\nအပေါ် စွဲလန်းနေမိတာလေ ။ ခပ်သေးသေးစွဲလန်းမှု့ပေါ့ ။ပစ္စည်းဥစ္စာ ပိုင်ဆိုင်မှု့နဲ့ ပတ်သက်လာတဲ့\nစွဲလန်းမှု့ကြတော့ သိပ်ကြောက်ဖို့ ကောင်းသွားပြီ ။ကိုယ်သေရင် ဒီပစ္စည်းတွေက ယူသွားလို့ မရတဲ့\nအရာတွေ ..ကိုယ့်ရဲ့ သားသမီး ဇနီးခင်ပွန်း သည် တွေကိုလည်းခေါ်သွားလို့မရတဲ့ အခြေအနေမှာ\nစွဲလန်းနေရင် အဆုံးသတ်ခရီးက သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းသွားပြီ ။\nလူဆိုတာကလည်း အမြဲထာဝရ ရှင်သန်နေတာမှ မဟုတ်တာ ။တချိန်မှာ ခန္ဓာချုပ်ငြိမ်းခြင်းဆိုတဲ့\nနောက်ဆုံးဘူတာကရောက်စမြဲမို့ ဒီစွဲလန်းနေတဲ့ အစွဲတွေကို မဖျောက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ်\nကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ မထိန်းနိုင်ဘူးဆိုရင် အစွဲက သေသည်အထိ ပါသွားမှာ အသေအချာပါ။\nသေဆုံးပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း စွဲလန်းနေတဲ့ အရာတွေနားမှာ တလည်လည်နဲ့ဆို မကျွတ်မလွတ်တဲ့\nဘဝတခုကို ချက်ခြင်းဆိုသလို ကူးပြောင်းသွားတော့တာပါဘဲ ။\nကိုယ့်စိတ်ထဲစွဲနေတဲ့ အစွဲကို ဘယ်သူမှ ချွတ်လို့မရဘူး..ကိုယ့်ဘာသာ စိတ်ထားတတ်အောင်\nကြိုးစားမှ ..ပြောရရင်တော့ ကိုယ့်အစွဲ ကို ကိုယ်ဘဲ ချွတ်လို့ရတယ်... သူများက\n"" အရာတခုကိုစွဲလန်းနေတယ်ဆိုတာမကောင်းဘူး... တခုခုဆို စွဲနေတဲ့စိတ်ကြောင့် မကောင်းတဲ့ဘဝ\nတခုကို ရောက်သွားတတ်တယ်ဆိုပြီး "" ဘယ်လောက်ဘဲပြောပြ ပြောပြ ကိုယ်တိုင်က အဲဒီအစွဲကို\nတသသ နဲ့ ဆက်လက်စွဲနေရင်လည်း ပြောသမျှ အလကားဘဲ ။\nကိုယ်တိုင်က ... "" ငါဒီလိုစွဲလန်းမှု့ကို ထားနေရင် ငါကိုယ်တိုင် အသက်ရှိနေတဲ့ အချိ်န်မှာက\nကိစ္စမရှိဘူး..ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလို့ရတယ်..ငါစိတ်ကြိုက်ဖန်တီးလို့ရတယ် ..ငါ့မျက်စိအောက်မှာ\nထားလို့ရတယ် ..ဒါပေမဲ့ ငါမရှိတော့တဲ့ တနေ့ ဒါတွေအားလုံးကို ထားခဲ့ရမှာ ..အဲဒီအချိန်မှာ\nငါ ရဲ့ စိတ်ကို ဘယ်လိုထားမှ ငါအတွက် အကူးအပြောင်းကောင်းမှာလည်းဆိုတာလည်း\nလူဆိုတာသေမျိုး ကြီးပါဘဲ ..တနေ့ အားလုံးဒီခရီးဆုံးကို ရောက်ကြမှာပါ ။တချို့က သက်တမ်းစေ့နေရတယ် ။တချို့က သက်တမ်းတိုတိုလေးဘဲနေရတယ် ။ဒါပဲကွာတာပါ ။သွားရမှာတော့\nလူတိုင်းသွားရမှာပါဘဲ ။ကိုယ်သွားမဲ့ ခရီးကို ကိုယ့်ဘာသာ ပြင်ဆင်သင့်တယ်နော် ။\nအသက်ရှင်သန်နေတဲ့ အချိန်က တန်ဖိုး အရှိဆုံးဘဲ ။ဘာဖြစ်ချင်လည်း ကိုယ်တိုင် လုပ်လို့ရတယ် ။\nဘယ်သွားချင်လည်း ကိုယ်တိုင်သွားလို့ရတယ် ။ဘာပြောချင်လည်း ကိုယ်တိုင် ပြောလို့ရတယ် ။\nကိုယ်တိုင်ဆောင်ရွက်လို့ရတဲ့ အနေအထားက အကောင်းဆုံးဘဲ ။အရှင်းဆုံးပြောရရင် ကိုယ်မအားလို့\nတခြားတယောက်ကို လုပ်ခိုင်းရတဲ့ ကိစ္စတခုက ကိုယ်တိုင်လုပ်တာလောက် စိတ်တိုင်းကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး။\nအကောင်းဆုံးက ကိုယ်တနေ့မှာ သွားကိုသွားရမဲ့ ခရီးအတွက် လိုအပ်တာတွေကို တဖြည်းဖြည်း\nချင်း ပြင်ဆင် စုဆောင်းသင့်တယ်။သယ်သွားလို့မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကို စွဲလန်းနေတာထက်\nသယ်သွားလို့ရတဲ့ အရာတွေကို သာ နိုင်သလောက်ယူသွားရမှာပါ ။\nအစွဲဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တရားတော်တွေ တိုင်းမှာ ပါ ပါတယ် ။မစွဲကောင်းတဲ့ အရာတွေကို\nစွဲလန်းနေမိလို့ ဘဝကူးမကောင်းခဲ့တာ တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကျယ်တဝင့် ဟောကြားထားတာတွေ\nအများကြီးရှိပါတယ် ။လူဆိုတာက ရှင်သန်နေချိန်မှာ လူ့လောကထဲ အသက်ရှင်နေထိုင်တတ်ဖို့\nလိုသလို သေတဲ့အခါမှာလည်း သေတတ်ဖို့လိုပါတယ် ။သေစဉ်အချိ်န်အခါမှာ ပိုင်ဆိုင်တာတွေ စွဲနေလို့\nမိသားစုကိုစွဲနေလို့ ဒီနေရာတခုမှာဘဲ တလည်လည် နဲ့ဖြစ်နေရတဲ့ဘဝဆိုးကိုတော့ ဘယ်သူမှ\nလိုချင်မယ်မထင်ပါဘူး ။ဒါပေမဲ့ မသေခင် ဒါတွေကို စိတ်မချ ဖြစ်နေ.. ငါ့ပစ္စည်း ငါ့ ဥစ္စာ..\nငါပိုင်တာတွေ ဆိုပြီး ဖြစ်နေခဲ့ရင်တော့ အကူးအပြောင်းက လှမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး ။\nကျန်ခဲ့တဲ့ မိသားစုက သိတတ်တဲ့ မိသားစုဆိုတော်သေးပါရဲ့ ။ အမေ အဖေ ဒါမှမဟုတ်လည်း\nခင်ပွန်း ဇနီး ပေါ့ .. သေဆုံးသွားတဲ့သူက ပစ္စည်းအစွဲကြီးမှန်းသိလို\nမကျွတ်မလွတ် ဖြစ်နေမှာဆိုးလို့ အမျှအတန်းဝေ အလှုအတန်း များများ လုပ်ပေး\nအခါအခွင့်သင့်သလို လှုဒါန်းပေးတတ် အမျှ ဝေတတ်တဲ့ သူတွေဆို တော်သေးတယ် ။\nအဲလိုမဟုတ်ဘဲ ... သေသွားတာနဲ့ ကျန်ခဲ့ပစ္စည်းတွေ ကို နင်တပုံ ငါတပုံ ခွဲခြမ်း ပြီးတာနဲ့\nသေသွားတဲ့ သူကို သတိတောင် မရတတ်တော့တဲ့သူတွေဆို သွားပြီ ။.\nသေတဲ့ သူကတော့ သူ့ပစ္စည်းတွေကို စွဲလန်းနေ ။ ကျန်တဲ့သူကလည်း ပစ္စည်းတွေသာ\nခွဲခြမ်းယူလိုက်ကြတာဘဲ ရှိသည် ။အလှုအတန်းဒါနလေး ဆက်ပေးဖို့ သတိမရကြတဲ့သူတွေဆိုရင်\nသေတဲ့သူက ဘယ်လိုဘဝမျိုး ဖြစ်နေမလည်း စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့ ကြက်သီးထစရာပါ ။\nကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်တဲ့အချိန်မှာ ယူသွားလို့ရတဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု့ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့တာ အကောင်းဆုံးပါ ။ " ဖိနပ်နဲ့ရေဘူးမပါရင် နွေခါမှ သိလိမ့်မယ်..ဒါနနဲ့ သီလမပါရင် သေခါမှ သိလိမ့်မယ်.."\nဆိုတဲ့ စကားလေးတောင် ရှိပါတယ် ။ဒါန ..သီလ ဘာဝနာ ဆိုတာ လူတကိုယ်မှာ ရှိကောင်းတဲ့\nအရာတွေပါ ။ ကိုယ်လှုဒါန်းခဲ့တဲ့ ..ကိုယ်ဆောက်တည်ခဲ့တဲ့ ဒါန သီလ ဘာဝနာ ဒါတွေကို စွဲနေခြင်းကသာလျှင် ကောင်းသော ကူးပြောင်းခြင်းတခုကိုရောက်ရှိမှာပါ ။\nငါ ပိုင်တာ..ငါ့ ဟာ..ငါ့ ပစ္စည်းဆိုတာတွေကို စွဲနေခဲ့ရင်တော့ ဘယ်နေရာဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင်\nကြောက်ဖို့ကောင်းလှပါသည် ။တကယ်တမ်းစေ့စေ့တွေးကြည့်ရင် ကျမတို့တွေ ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်\nဆိုတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတောင် တချိန်မှာ မီးရှို့ပြာဖြစ် မြေကြီးထဲရောက်ရသေးတာဘဲ...။\nပျက်စီးမှာကြောက်လွန်းလို့ တသသနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုးမွေးသလိုမွေး စားချင်တာတွေ စားစေ\nဆိုပြီး ကျွေးထား ...ရောဂါဖြစ်မှာဆိုးလို့ ဆေးသေချာကုပေးနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင်\nပြုစု စောင့်ရှောက်လာတဲ့ ( ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အရာတွေတောင် မဟုတ်ဘူးနော်..)\nကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် တနေ့မှာ မြေကြီးအောက်ပို့လိုက်ရတာဘဲ ..အဲဒီတော့တခြား\nအရာတွေဆိုတာ စွဲလန်းနေဖို့ မလိုလှပါဘူး ။\nစိတ်ထားတတ်ဖို့ အလိုအပ်ဆုံးပါ ။စိတ်ကိုပြုပြင် ထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုတာလည်း service center\nပို့သလို ပို့လို့ရတာမှ မဟုတ်တာ ။ကိုယ်တိုင်ထိန်းသိမ်း ပြု ပြင်မှ သာလျှင် ကောင်းမည် ဆိုသလိုပေါ့ ။\nကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင် ဖို့ အရေးကြီးဆုံးပါဘဲ ။အသီးမှာတောင်မှ စားလို့ရတဲ့ အသီးး\nစားလို့မရတဲ့ အသီးဆိုပြီး ခွဲခြားထားတာရှိပါသည် ။စွဲလန်းခြင်းဆိုတာနဲ့ပတ်သက်လာရင်လည်း\nစိတ်ထဲ စွဲကောင်းတဲ့ အစွဲ ...စိတ်ထဲမစွဲကောင်းတဲ့ အစွဲဆိုပြီး ကိုယ်တိုင်ခွဲခြားတတ်ဖို့လိုပါသည် ။\nဒါပေမဲ့လည်း စိတ်ဆိုတာကလည်း ကိုင်တွယ်စမ်းသပ်လို့ မရတဲ့အရာဆိုတော့ ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာလည်း\nတော်တော် ခက်လှသည် ။ အပြောလွယ်ပေမဲ့အလုပ်ကြတော့ ဘယ်အရာမဆိုခက်တာကြီးပါဘဲ ။\nကျမကိုယ်တိုင်လည်း အစွဲကင်းအောင် ကြိုးစားနေဆဲ .. ... ။။။။။။\n(2015 အတွက် ပထမဦးဆုံး အက်ဆေးလေးပါ ..အမှန်ဆို မတင်ချင်သေးဘူး..နဲနဲထပ်ရေးချင်သေးတာ\nဒါပေမဲ့ 2014 အဆုံးနဲ့ 2015 အစကို အမှတ်တရ ဖြစ်အောင် တည တပုဒ်စီ တင်လိုက်တာ )


MB ၂၀၁၆ ခုနှစ်ဧပြီလ - ဆွစ်ဇာလန်၏ကမ္ဘာအနှံ့ဘုရားရှိခိုးကျောင်း\nကြှနျုပျတို့အကွောငျး > ဂျေ Tkach ကနေန်ထမ်းပေးစာ > ကို MB 2016 ဧပြီလ\nGegen Ende seines Evangeliums sind diese faszinierenden Kommentare des Apostels Johannes zu lesen: «Noch viele andere Zeichen tat Jesus vor seinen Jüngern, die nicht geschrieben sind in diesem Buch [...] Wenn aber eins nach dem andern aufgeschrieben werden sollte, so würde, meine ich, die Welt die Bücher nicht fassen, die zu schreiben wären» (Johannes 20,30; 21,25) ဤမှတ်ချက်များကို အခြေခံ၍ ခရစ်ဝင်ကျမ်း လေးစောင်ကြား ခြားနားချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ ဖော်ပြထားသော ဖော်ပြချက်များသည် ယေရှု၏အသက်တာ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခြေရာများအဖြစ် ရေးထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ ရှင်ယောဟန်က သူ၏ရေးသားချက်များမှာ "ယေရှုသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူကြောင်းကို ယုံကြည်၍ နာမတော်ကို အမှီပြု၍ အသက်ကိုရစေခြင်းငှာ ယုံကြည်ခြင်းရှိစေခြင်းငှာ" (ယော၊ ၂၀း၃၁)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများ၏ အဓိကအာရုံမှာ ကယ်တင်ရှင်အကြောင်း သတင်းကောင်း ကြေငြာရန်နှင့် ကိုယ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားသော ကယ်တင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\nယေရှုမွေးဖွားခြင်းသည်သာမန်လူတစ် ဦး ၏နေ့စဉ်မွေးဖွားခြင်းမဟုတ်ပါ။ ယေရှု၏မွေးဖွားခြင်းနှင့်အတူလူသားအားလုံးသည်အာဒံမှမွေးဖွားလာသည့်နည်းတူလူသားတစ် ဦး အဖြစ်ကျွန်ုပ်တို့ထံရောက်ရှိလာသည်။ သူသည်ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သော်လည်းဘုရားသခင်၏ထာဝရသားတော်သည်အစမှအဆုံး၊ မွေးဖွားခြင်းအထိသေခြင်းတိုင်အောင်လူ့အသက်ကိုလုံးလုံးသိမ်းယူခဲ့သည်။ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ် ဦး အနေနှင့်ကိုယ်တော်သည်လုံးလုံးလျားလျားဘုရားသခင်ဖြစ်ကာလုံးလုံးလူသားဖြစ်သည်။ ဤလွှမ်းမိုးသောကြေငြာချက်တွင်ထာဝရတန်ဖိုးထားခြင်းကိုခံထိုက်သောထာဝရအဓိပ္ပာယ်ကိုကျွန်ုပ်တို့တွေ့ရသည်။\nသူ၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်းနှင့်အတူ၊ ထာဝရဘုရားသခင်၏သားတော်သည် ထာဝရကာလမှထွက်ခွါလာပြီး၊ အသွေးအသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် အချိန်နှင့်အာကာသဖြင့် အုပ်စိုးထားသည့် သူ၏ဖန်ဆင်းခြင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ “ထိုနှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိခံယူ၍ ငါတို့တွင်တည်သည်ဖြစ်၍၊ ကျေးဇူးတော်နှင့်သစ္စာနှင့်ပြည့်စုံသော ခမည်းတော်၏တစ်ပါးတည်းသောသားတော်အဖြစ် ဘုန်းအသရေတော်ကို ငါတို့မြင်ရသည်” (ယောဟန်၊ 1,14).\nယေရှုသည်လူသားအားလုံးအတွက်တကယ့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ် ဦး ဖြစ်သော်လည်းတစ်ချိန်တည်းမှာပင်သူသည်ဘုရားသခင်နှင့်လုံးလုံးလျားလျား - ခမည်းတော်နှင့်သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့်တူသည်။ သူ၏မွေးဖွားခြင်းသည်ပရောဖက်ပြုချက်များစွာကိုပြည့်စုံစေပြီးကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းကတိတော်နှင့်လည်းသက်ဆိုင်သည်။\nသခင်ယေရှု၏ဘ ၀ နှင့်လုပ်ဆောင်မှုသည်မတူကွဲပြားသောဆက်နွယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ God-Man ယေရှုသည်အလွန်ကောင်းမွန်သောယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့်ဘုရားသခင်နှင့်လူစပ်ကြားကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသူဖြစ်သည်။ သူသည်လူ့သဘောသဘာဝတွင်ပါ ၀ င်ပြီးအပြစ်ကင်းသောအသက်တာဖြင့်နေထိုင်ခြင်းအားဖြင့်လူသားများကိုတရားမျှတမှုရရှိစေခဲ့သည်။ ဤအချက်ကသူသည်ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ လူတို့နှင့်လည်းကောင်းဆက်ဆံရေးကိုမည်သို့မွေးမြူနိုင်ကြောင်းကျွန်ုပ်တို့ကိုနားလည်စေသည်။ ခရစ်စမတ်တွင်သူမွေးဖွားခြင်းကိုကျွန်ုပ်တို့ပုံမှန်ကျင်းပလေ့ရှိသော်လည်းသူ၏ဘ ၀ တစ်ခုလုံး၏ဖြစ်ရပ်များသည်သန့်ရှင်းသောအပတ်အတွင်း၌ပင်ကျွန်ုပ်တို့၏အလုံးစုံလွှမ်းခြုံသောချီးမွမ်းခြင်း၏အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အသက်တာသည်ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်း၏ဆက်နွယ်မှုကိုဖော်ပြသည်။ ယေရှုသည်မိမိကိုယ်ကိုပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အညီဘုရားသခင်နှင့်လူသားမျိုးနွယ်အပေါ်စုံလင်သောပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကိုဆောင်ခဲ့သည်။\nသခင်ယေရှု၏သေခြင်း၏ကံကြမ္မာကို ရည်ညွှန်း၍ ခမည်းတော်နှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းတွင် ပေးအပ်ထားသည့် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို သက်သေခံရန် ဣသရေလ၏ယဇ်ပူဇော်မှုများသည် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ ငါတို့သခင်သည် အသေခံတော်မူသဖြင့် စာတန်ကို အနိုင်ယူ၍ သေခြင်းမှ အုပ်စိုးတော်မူသည်– “ယခုအခါ သားသမီးတို့သည် အသွေးအသားရှိသောကြောင့် အညီအမျှ လက်ခံတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ သေခြင်း၌ အုပ်စိုးသော သူထံမှ တန်ခိုးကို ခံရမည်အကြောင်း၊ အတိအကျပြောရရင်၊ သေခြင်းတရားကိုကြောက်တဲ့စိတ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်ခံခဲ့ရတဲ့သူတွေကို မာရ်နတ်ဆီ ရွေးနုတ်ခဲ့တယ်။” (ဟေဗြဲ၊ 2,14-15). Paulus fügte dem hinzu, dass Jesus «herrschen [muss], bis Gott ihm alle Feinde unter seine Füsse legt. Der letzte Feind, der vernichtet wird, ist der Tod» (1. ကောရိန္သု ၁5,25စာ-၂၆)။ ယေရှု၏အသေခံခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်း၏ အပြစ်ဖြေခြင်းအသွင်အပြင်ကို ထင်ရှားစေသည်။\nအီစတာတနင်္ဂနွေတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်များစွာ ပြည့်စုံသည့် ယေရှု၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဆင်နွှဲကြသည်။ ဟေဗြဲစာရေးဆရာက ဣဇာက်၏သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသည် (ဟေဗြဲ၊ 11,18စာ-၁၉)။ ငါးကြီးတစ်ကောင်၏ “သုံးရက်သုံးည” ရှိကြောင်း ယောနကျမ်းမှ သင်ယူခဲ့သည် (ယော ၂း၁)။ ယေရှုသည် သူ၏သေဆုံးခြင်း၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အဖြစ်အပျက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။2,39-40); မဿဲ ၁6,4 နှင့် 21; ယော 2,18-22) ။\nWir feiern Jesu Auferstehung mit grosser Freude, weil sie uns in Erinnerung ruft, der Tod ist nicht endgültig. Vielmehr stellt er einen Zwischenschritt auf unserem Weg in die Zukunft dar -das ewige Leben in Gemeinschaft mit Gott. Zu Ostern feiern wir Jesu Sieg über den Tod und das neue Leben, das wir in ihm haben werden. Voller Freude sehen wir der Zeit entgegen, von der in der Offenbarung 21,4 မိန့်ခွန်းမှာ “[...] ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်အားလုံးကို သုတ်တော်မူမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တဖန် သေခြင်းလည်းမရှိ၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပထမ ဆုံးသွားပြီ။" ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။\nယေရှုဖွားမြင်ခြင်းကသူ့ဘဝနှင့်သူ့ဘဝကိုသေခြင်း၌ဖြစ်စေသည်။ သို့သော်သူ၏သေခြင်းကိုသူ၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမှ ခွဲခြား၍ မရပါ။ သူ၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကိုသူတက်ကြွခြင်းနှင့်ခွဲခြား။ မရပါ။ သူသည်လူ့ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အညီနေထိုင်ရန်သင်္ချိုင်းဂူမှထွက်မလာခဲ့ပါ။ သူသည်လူ့ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်အညီ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသောခမည်းတော်ထံသို့တက်ကြွတော်မူပြီး၊\nIn der Einleitung zu Torrances‘ Buch Atonement schrieb Robert Walker: «Mit der Auferstehung nimmt Jesus unsere Wesenheit als Mensch in sich auf und führt sie der Gegenwart Gottes in Einheit und Gemeinschaft der trinitarischen Liebe zu.» C.S. Lewis drückte es so aus: «In der Christengeschichte steigt Gott hinab, um dann wieder aufzufahren.» Die wunderbare gute Botschaft kündet davon, dass Jesus uns mit sich emporhob. «[...] und er hat uns mit auferweckt und mit eingesetzt im Himmel in Christus Jesus, damit er in den kommenden Zeiten erzeige den überschwänglichen Reichtum seiner Gnade durch seine Güte gegen uns in Christus Jesus» (Epheser 2,6-7) ။\nလူ့ဇာတိခံခြင်း၊ သေခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်တက်ကြွခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည်ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်း၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဤမှတ်တိုင်များသည်ကျွန်ုပ်တို့ဘ ၀ နှင့်လုပ်ငန်းခွင်၌ယေရှုလုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သမျှကိုရည်ညွှန်းသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံးသူသည်မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့်ကျွန်ုပ်တို့အတွက်သူလုပ်ဆောင်ပေးသောအရာများကိုပိုမိုရှာဖွေတွေ့ရှိကြပါစို့။ သူကရွေးနုတ်ခြင်း၏ပြီးပြည့်စုံသောအလုပ်ကိုဆိုလိုတာပါ။


၎ လလောက်ထဲက လမ်းမလျှောက်နိုင်အောင် နာနေတဲ့ဒူးကို တပါတ်အတွင်း သက်သာစေသည့် ဆေးနည်း – သတင်းစုံ\nNews and Entertainments\n၄ လလောက်ထဲက လမ်းမလျှောက်နိုင်အောင် နာနေတဲ့ဒူးကို တပါတ်အတွင်း သက်သာစေသည့် ဆေးနည်း\nblissful-burnell Health 0\nကိုယ်တွေ့မို့ မျှဝေပါရစေ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ လလောက်ထဲက လမ်းတောင်မလျှောက်နိူင်အောင် နာနေတဲ့ ဒူး ကျီးပေါင်းတက်တာအထူးကုနဲ့ပြ/ ဆေးမျိုးစုံသောက်/စက်တွေနဲ့လေ့ကျင့်ခန်းလုပ် မပျောက်လို့ စိတ်ညစ်နေတာ\nသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ပြီး သူ့ကိုယ်တွေ့ဆိုပြီးညွန်းလို့ မယုံပေမဲ့စမ်းကြည့်လိုက်တာ တပတ်အတွင်းလုံးဝနီးပါး ပျောက်သလောက်ဖြစ်သွားလို့ ပြန်လည်မျှဝေပါတယ် မူရင်းတင်သူက သူငယ်ချင်း ကိုဇော်ဦးပါ ကိုယ်တွေ့မို့ စမ်းကြည့်စေချင်တယ်\nသူငယ်ချင်း ကိုဇော်ဦး Post\n၆/ ၈ / ၂၀၁၈ ရက်နေ့က မတွေ့တာနှစ်ပေါင်း၄၀ကျော်ကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းသင်္ချာပါမောက္ခ ကိုဝင်းဆွေ(အငြိမ်းစား)ပေးတဲ့ aဆးနည်း၆/၈/၁၈နေ့မှာဘဲ စလိမ်းတာကနေ့၇၅%လောက်ကောင်းနေပါပြီ\nသူငယ်ချင်းကတော့လည်ပင်း ကြီးပေါင်းဇက်လိမ်နေတဲ့အဆင့်ကို ၄၅ ရက်နဲ့ပျောက်ခဲ့တယ်လို့ နုတ်ပြောလေးနဲ့မျှဝေလို့ ၃. ၄ ဦးလောက်လဲအဆင်ပြေနေကြပြီ\nဝေဒနာရှိနေရင် ကောင်းစေချင်လို့ ထပ်ဆင့်ဖြန့်ဝေတာပါ ဆေးနည်းကအရမ်းဈေးသက်သာပါတယ် သုံးကြည့်ပါ ရက်ရှည်အကြိမ်များများ လိမ်းဖို့တော့လိုပါတယ်\nကွမ်းစားတဲ့ထုံးနဲ့ အုန်းဆီကိုသမအောင်ရောစပ်ပြီး လိမ်းတဲ့နေရာထုံးဖွေးနေဖို့လဲ မလိုဘူးထုံးများသွားရင်လဲ ထုံးကအဖတ်လိုက်ကွာထွက်ပါတယ် အုန်းဆီများသွားရင်လဲ အဝတ်အစားတွေဆီပေပါတယ် ချိန်ဆပြီးရောပါ အချိုးအစားအစဉ်ပြေသွားရင် ခြောက်သွားပါတယ်\nထုံးမကြီးသီးစေ့ ၅ စေ့စာလောက်ကို အုန်းဆီ ၆ စက်/၇ စက် လောက် ထည့်ရင် အတော်ပါဘဲ နှစ်ခုစပ်ပြီးရင် ဖြစ်တဲ့နေရာကိုအတော်ကြာပွတ်ပေးဖို့တော့လိုပါတယ်\nဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိပါ ထုံးမပေါက်ပါ ကိုယ်တွေ့ပါ စမ်းကြည့်လိုက်ပါ အဆင်ပြေလို့ ကောင်းပါတယ်ဆိုရင် နောက်လူတွေထပ်ညွန်းပေးပါ\nအားလုံးသက်သာပျောက်ကင်းကြပါစေ ကိုဝင်းဆွေ ကိုကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်\nU Zaw Oo\nကိုယျတှမေို့ မြှဝပေါရစေ လှနျခဲ့တဲ့ ၄ လလောကျထဲက လမျးတောငျမလြှောကျနိူငျအောငျ နာနတေဲ့ ဒူး ကြီးပေါငျးတကျတာအထူးကုနဲ့ပွ/ ဆေးမြိုးစုံသောကျ/စကျတှနေဲ့လကေ့ငျြ့ခနျးလုပျ မပြောကျလို့ စိတျညဈနတော\nသူငယျခငျြးတဈယောကျနဲ့တှပွေီ့း သူ့ကိုယျတှဆေို့ပွီးညှနျးလို့ မယုံပမေဲ့စမျးကွညျ့လိုကျတာ တပတျအတှငျးလုံးဝနီးပါး ပြောကျသလောကျဖွဈသှားလို့ ပွနျလညျမြှဝပေါတယျ မူရငျးတငျသူက သူငယျခငျြး ကိုဇျောဦးပါ ကိုယျတှမေို့ စမျးကွညျ့စခေငျြတယျ\nသူငယျခငျြး ကိုဇျောဦး Post\n၆/ ၈ / ၂၀၁၈ ရကျနကေ့ မတှတေ့ာနှဈပေါငျး၄၀ကြျောကွာပွီဖွဈတဲ့ သူငယျခငျြးသင်ျခြာပါမောက်ခ ကိုဝငျးဆှေ(အငွိမျးစား)ပေးတဲ့ aဆးနညျး၆/၈/၁၈နမှေ့ာဘဲ စလိမျးတာကနေ့၇၅%လောကျကောငျးနပေါပွီ\nသူငယျခငျြးကတော့လညျပငျး ကွီးပေါငျးဇကျလိမျနတေဲ့အဆငျ့ကို ၄၅ ရကျနဲ့ပြောကျခဲ့တယျလို့ နုတျပွောလေးနဲ့မြှဝလေို့ ၃. ၄ ဦးလောကျလဲအဆငျပွနေကွေပွီ\nဝဒေနာရှိနရေငျ ကောငျးစခေငျြလို့ ထပျဆငျ့ဖွနျ့ဝတောပါ ဆေးနညျးကအရမျးဈေးသကျသာပါတယျ သုံးကွညျ့ပါ ရကျရှညျအကွိမျမြားမြား လိမျးဖို့တော့လိုပါတယျ\nကှမျးစားတဲ့ထုံးနဲ့ အုနျးဆီကိုသမအောငျရောစပျပွီး လိမျးတဲ့နရောထုံးဖှေးနဖေို့လဲ မလိုဘူးထုံးမြားသှားရငျလဲ ထုံးကအဖတျလိုကျကှာထှကျပါတယျ အုနျးဆီမြားသှားရငျလဲ အဝတျအစားတှဆေီပပေါတယျ ခြိနျဆပွီးရောပါ အခြိုးအစားအစဉျပွသှေားရငျ ခွောကျသှားပါတယျ\nထုံးမကွီးသီးစေ့ ၅ စစေ့ာလောကျကို အုနျးဆီ ၆ စကျ/၇ စကျ လောကျ ထညျ့ရငျ အတျောပါဘဲ နှဈခုစပျပွီးရငျ ဖွဈတဲ့နရောကိုအတျောကွာပှတျပေးဖို့တော့လိုပါတယျ\nဘေးထှကျဆိုးကြိုးမရှိပါ ထုံးမပေါကျပါ ကိုယျတှပေ့ါ စမျးကွညျ့လိုကျပါ အဆငျပွလေို့ ကောငျးပါတယျဆိုရငျ နောကျလူတှထေပျညှနျးပေးပါ\nအားလုံးသကျသာပြောကျကငျးကွပါစေ ကိုဝငျးဆှေ ကိုကြေးဇူးတငျစှာဖွငျ့\nမူရငျးတငျသူ.U Zaw Oo\nကမ်းမမြင်တဲ့ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာ ဖျာပုံကနေမျောလာလိုက်ကြတာ….(ရေလုပ်သားတို့ရဲ့…အသက်ဟူသည်)\n“မျက်စိမှုန်သူများအတွက် ဆေးစွမ်းကောင်းတစ်လက်(သို့) နတ်မျက်စဉ်း”


မြစ်ဆုံဆည် တည်ဆောက်ရေးသုံး ပစ္စည်းများ KIO ပိတ်ထားဆို\nHome ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲ စီးပွားရေးသတင်း ဆောင်းပါး မြန်မာနှင့် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ သတင်းပြည်တွင်းသတင်း ဒေသန္တရသတင်း ပြည်သူ့အသံ ကမ္ဘာ့သတင်း ကြားဖြတ်နှင့် သတင်းအကျဉ်း ရသသတင်း နာရေးသတင်း အားကစားသတင်း အမှားပြင်ဆင်ချက် အင်တာဗျူး အထူးကဏ္ဍပြည်သူ့စစ်သား သုတေသနနာဂစ် ၁ နှစ်ပြည့် အမေရိကန် ပေါ်လစီနှင့် မြန်မာရေးရာ ကမ္ဘာ့ ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်း ၈ လေးလုံး အထူး အာဇာနည်နေ့အထူး အမေဒေါ်အမာ အထူး ဆန္ဒခံယူပွဲအထူး ကမ္ဘာ့ဖလား ၂၀၁၀ မြစ်ဆုံ ရေကာတာ ၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲရွေးကောက်ပွဲ သတင်းဖြစ်စဉ်များ ရွေးကောက်ပွဲတွင်း တင်ဆက်မှု ရွေးကောက်ပွဲ ဝင်လိုသူများ ရွေးကောက်ပွဲ မဝင်သူများ ပါတီအကြောင်း သိကောင်းစရာ ရွေးကောက်ပွဲ အထူး လွတ်မြောက်မှုသို့ သိုမှီးရာရန်ကုန်နှင့်မုန်တိုင်း မြန်မာပြည်နှင့် သက်ဆိုင်သော ကြေးနန်းများ အိုဘားမား မြန်မာ ခရီးစဉ် အာဘော်နှင့်အမြင်ဆောင်းပါး အယ်ဒီတာ့ထံပေးစာ အယ်ဒီတာ့အာဘော် သဘောထားအမြင် ညွှန်းဆိုရာ ရသဘဏ်တိုက်ကဗျာ ပြဇာတ် စာအုပ်စင် ရုပ်ရှင် ခရီးသွားဆောင်းပါး မားလ်တီမီဒီယာဗီဒီယို Photo EssayPhoto Essay. ဓါတ်ပုံ ကာတွန်း ဂျာနယ် မဇ္ဈိမ ရေဒီယို မဇ္ဈိမတီဗီRFA & Mizzima TV Voter Voices Mizzima TV Weekly: Business News ကြေညာချက် Home > သတင်း > ပြည်တွင်းသတင်း > မြစ်ဆုံဆည် တည်ဆောက်ရေးသုံး ပစ္စည်းများ KIO ပိတ်ထားဆို\nမြစ်ဆုံဆည် တည်ဆောက်ရေးသုံး ပစ္စည်းများ KIO ပိတ်ထားဆို\tဆိုင်းအောင်\t| အင်္ဂါနေ့၊ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက် ၂၀၁၁ ခုနှစ် ၁၅ နာရီ ၅၅ မိနစ်\tချင်းမိုင်(မဇ္ဈိမ) ။ ။ တရုတ်နိုင်ငံဘက်မှ မြစ်ဆုံရေကာတာ တည်ဆောက်လုပ်ငန်းများသုံး ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းများ တင်သွင်းလာခြင်းကို ကချင်လွတ်မြောက်ရေးအဖွဲ့ KIO ထိန်းချုပ်နယ်မြေ တပ်ရင်းများမှ ပိတ်ထားကြောင်း KIO ပြောခွင့်ရှိသူ ဦးလနန် ကပြောသည်။ကချင်ပြည်နယ် အရှေ့ဘက် ဝိုင်းမော်၊ ကန်ပိုင်တီ လမ်းကြောင်းမှတဆင့် တရုတ်ပြည်က တင်သွင်းလာသော ဘိလပ်မြေနှင့် သံထည်ပစ္စည်းများကို KIO ဒေသခံ တပ်ရင်းများ ထိန်းချုပ်သည့် တပ်ရင်း (၃) လဖိုင် ဂိတ်က တင်သွင်းခွင့် ပိတ်ထားခြင်းကြောင့် မြစ်ဆုံဆည် တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများ ရပ်တန့်နေသည်ဟုလည်း ဦးလနန်က မဇ္ဈိမကို ပြောသည်။“စစ်ဖြစ်တဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မြစ်ဆုံအတွက် သယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တင်းသွင့်ခွင့် မပေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ စီမံကိန်းမှာ ပစ္စည်းပြတ်လပ်လို့ လောလောဆယ် စီမံကိန်ကြီး ရပ်တန့် ထားရတယ်လို့ သိရတယ်” ဟုဆိုသည်။ KIO နှင့် အစိုးရတပ်တို့အကြား ဇွန်လ ၉ ရက်နေ့မှ စတင်ကာ တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။သို့သော် မြစ်ဆုံဆည် တည်ဆောက်မှု ရပ်တန့်ရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အမှတ် ၁ လျှပ်စစ်စွမ်းအားဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး ဦးဇော်မင်းက မိုးတွင်းကာလ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် စီမံကိန်းကို ခေတ္တရပ်နားထားပြီး၊ ပွင့်လင်းရာသီ ရောက်သည်နှင့် လုပ်ငန်းများ ပြန်လည် စတင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယခုလ ၁ဝ ရက်နေ့ နေပြည်တော်တွင် ပြုလုပ်သည့် သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲတွင် ပြောဆိုခဲ့သည်။မြစ်ဆုံဆည် စီမံကိန်းကို ပြည်တွင်းပြည်ပ ကန့်ကွက်မှုများရှိနေပြီး၊ စာရေးဆရာ ကိုတာ၊ မောင်စိန်ဝင်း (ပုတီးကုန်း)၊ မိုးလေဝသပညာရှင် ဒေါက်တာ ဦးထွန်းလွင်၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေး ဆောင်ရွက်နေသူ ဦးဇော်မြင့် တို့မှလည်း ယခုလ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် ဧရာဝတီမြစ် ထိန်းသိမ်းရေး ဟောပြောပွဲပြုလုပ်ကာ မြစ်ဆုံဆည် ဆောက်လုပ်ရန် မသင့်ကြောင်း ဟောပြောပွဲတွင် ပြောကြားခဲ့ကြသည်။သို့သော် ဦးဇော်မင်းက မြစ်ဆုံဆည် တည်ဆောက်မှုသည် အမျိုးသား အကျိုးစီးပွားအတွက်ဆိုကာ ကမ္ဘာ့ ကုလသမဂ္ဂမှပင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခွင့်မရှိကြောင်း နေပြည်တော် သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲတွင် ပြောသွားသည်။ကျင်းပဆဲ လွှတ်တော်များ၏ ဒုတိယပုံမှန် အစည်းအဝေးများတွင် နိုင်ငံတော် စီမံကိန်းများနှင့် သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင် ထိခိုက်နိုင်သည့် စီမံကိန်းများအတွက် လွှတ်တော်၏ အဆုံးအဖြတ် ရယူသင့်ကြောင်းလည်း အမတ်များက ဆွေးနွေး ကြသည်။ဦးလနန်က သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် ဦးဆောင်သည့် အစိုးရသစ်၏ မြစ်ဆုံဆည်ဆောက်မှုသည် လူထုဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်နေပြီး၊ KIO အနေဖြင့် ယင်းရေအားလျှပ်စစ် စီမံကိန်းကို အစဉ်တစိုက်ကန့်ကွက် သွားမည် ဖြစ်ကာ မြန်မာနိုင်ငံသား အားလုံးလည်း ပါဝင်ကန့်ကွက်ရန်လိုကြောင်း မဇ္ဈိမကိုပြောခဲ့သည်။၂ဝဝ၉ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလတွင် တည်ဆောက်မှုဖွင့်ပွဲ စတင်ခဲ့သည့် မြစ်ဆုံရေအားလျှပ်စစ် စီမံကိန်းမှာ ကချင်ပြည်နယ်မြစ်ကြီးနားမြို့နှင့် ၂၇ မိုင်အကွာတွင် တည်ရှိပြီး စီမံကိန်းကို အမှတ် ၁ လျှပ်စစ် စွမ်းအင်ဝန်ကြီးဌာနနှင့် တရုတ် China power Investment Corporation –CPI တို့ အကျိုးတူ ဆောင်ရွက်နေသည့် စီမံကိန်းဖြစ်သည်။\nပထမဆုံး ပြည်တွင်း၌ ပြုလုပ်မည့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ KIO မှကြိုရောက်\tပင်လုံ ကတိကဝတ်များ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် ကချင်အတိုင်ပင်ခံ သဘောထားရှိ\tအစိုးရနှင့် KIO ဆွေးနွေးပွဲ ကုလ အထူးကိုယ်စားလှယ် တက်ရောက်မည်\tKIO နှင့်တွေ့ဆုံပွဲတွင် နိုင်ငံတကာ လေ့လာသူများ မဖိတ်ခေါ်နိုင်\tမတရားအသင်း ဆက်သွယ်မှုဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရသူ ဒုဗိုလ် တဦး ပြန်လွတ်လာ\tအစိုးရနှင့် KIO မေလ မကုန်မီ တွေ့ဆုံဖွယ်ရှိ၊ လေ့လာသူများကိစ္စ ညှိနှိုင်းနေရဆဲ\tဦးဘရန်ရှောင်၏ ဖြောင့်ချက်ယူသူအား စစ်ဆေးရန် တင်ပြချက် ထပ်မံ ပယ်ချခံရ\tWho is Online\nWe have 35 guests online\twww.bysjl.com\t© Copyright 1998 - 2012 Mizzima News. All Rights Reserved