Ramón Piñeiro - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Luís Veiga do Campo")\nCaricatura de Ramón Piñeiro (Siro, 2009).\n31 de maio de 1915\nCreu de Sant Jordi e Medalla Castelao\nToda a súa vida loitou Piñeiro para conseguir que tódalas forzas políticas, económicas e sociais recoñecesen as señas de identidade de Galicia e reivindicasen os seus dereitos como pobo. E loitou con tal forza, entrega e convencemento que, como tén dito Fole, fixo conciencia da conciencia de Galicia.\n(Benxamín Casal: A política como un deber).\n1.2 Incursión no movemento galeguista\n1.3 Na clandestinidade\n1.4 O Piñeirismo\n1.5 Nacemento de Galaxia\n2 Piñeiro na transición democrática\n3 Outros recoñecementos\nFoi o terceiro fillo de Vicenta López Fernández e Salvador Piñeiro García, empregado municipal de Láncara. Con seis anos acode á escola e bate co castelán empregado polo seu mestre. Lembrábao así nas súas memorias:\nDeica entón -deica os 6 anos- a miña lingua única fora o galego, así que o choque máis importante que me produciu a escola foi o cambio de lingua. O escolante, que era de Lugo, falaba en castelán dentro e fóra da escola e falábao con todo o mundo, mesmo que fosen nenos ou vellos, homes ou mulleres, labregos ou cregos. Non facía a menor concesión. Falaba en castelán coa intransixente firmeza de quen cumpre un alto e sagrado deber. [...] a utilización ríxida dunha lingua distinta da nosa, dunha lingua que 'excluía' a nosa, dáballe unha autoridade estraña, unha autoridade que [...] en lugar de establecer a 'superioridade persoal' do mestre trataba de establecer a nosa 'inferioridade colectiva'. E non só a nosa inferioridade en canto escolares senón a inferioridade nosa en canto galego falantes.\n(Ramón Piñeiro: Da miña acordanza).\nCon nove anos foi vivir a Lugo, onde estudou o bacharelato para regresar despois a Armea e máis tarde instalarse en Sarria, en 1931, onde traballou como contable na ferraxería dun amigo do pai, Pedro Cortiñas. Ao pouco proclamouse a República e, no decurso da campaña electoral, Piñeiro asistiu nesta localidade a un mitin que deron Xulio Sigüenza, Lois Peña Novo e Ánxel Fole, e o que alí escoitou acordou o seu sentimento galeguista e o seu interese pola cultura e a política galegas.\nFundación do Partido Galeguista en 1931, un dos partidos políticos aos que Piñeiro estivo vinculado.\nIncursión no movemento galeguista[editar | editar a fonte]\nEn 1932, de novo en Lugo para estudar o bacharelato superior, asistiu a un mitin no que escoita a Paz Andrade, Suárez Picallo e Castelao, cos que se identifica plenamente e decide integrarse no movemento galeguista. Participou na fundación das Mocidades do Partido Galeguista xunto a outros compañeiros de instituto, e axiña foi nomeado Secretario de Cultura. Alí coñeceu a Ramón Otero Pedrayo, a raíz dunha conferencia organizada polos alumnos do instituto, e, en 1933, con ocasión dunha asemblea do Partido Galeguista, a outros persoeiros do galeguismo político (Castelao, Bóveda, Fole, Pimentel e outros).\nDende os seus primeiros momentos nas mocidades galeguistas destacou o seu intenso labor político, e en outubro de 1933, con 18 anos, participou nunhas xuntanzas en Santiago de Compostela como representante dos galeguistas lucenses. Pouco despois enferma de tuberculose e vese obrigado a abandonar os estudos, o que lle permitiu dedicar todo o seu tempo á lectura e á actividade política. En 1934 participou no mitin das Arengas, celebrado na praza da Quintana (Santiago de Compostela) o 25 de xullo, con Castelao, Bóveda, Otero Pedrayo, Paz Andrade e Suárez Picallo, entre outros; en 1935 participou de novo no mitin das Arengas.\nEn 1936, con 21 anos, resulta elixido secretario do comité provincial para o plebiscito do Estatuto de Autonomía de Galicia, organizado polo Partido Galeguista, se ben a súa opinión persoal era pesimista ao considerar que non chegara o momento oportuno para o Estatuto, dada a febleza e escasa implantación do partido.\nAnte o Golpe de Estado do 18 de xullo, o Gobernador Civil de Lugo, Ramón García Núñez, organizou unha comisión asesora cos partidos políticos en defensa da República, comisión na que Piñeiro e Ánxel Fole representaban o Partido Galeguista. A Garda Civil non tardou en ocupar o edificio, o 20 de xullo, para arrestar o Gobernador e mailos seus acompañantes. Piñeiro logrou fuxir, simulando ser un simple funcionario, e acudiu á sede do partido, onde repartiu con outros compañeiros que alí estaban as fichas e libros de actas para agochalos nas súas casas. En agosto, avisáronlle de que fora denunciado pola súa militancia política e por posuír armas, razón pola que foxe en busca de refuxio a Armea. Cando ao cabo de pouco tempo volveu a Lugo comprobou que se mantiñan as denuncias contra el e decidiu seguir o consello dos amigos e incorporarse ao exército para loitar na guerra civil no bando nacional, na fronte de Aragón.\nDurante a súa estadía na fronte aínda tivo que soportar novas denuncias contra el. Porén, o máis doloroso foi comprobar a progresiva insensibilización dos seus compañeiros perante a morte e o sufrimento, o que lle provocou unha depresión que requiriu de tratamento médico. Semella que desta experiencia naceu o seu interese pola filosofía, na busca dunha resposta á deshumanización que observara.\nFroito das reflexións que me inspiraron aqueles feitos [...] naceu o meu interese pola filosofía e o meu abandono dos meus proxectos iniciais, anteriores á guerra civil, de estudar filoloxía. [...] Despois de trinta meses de horror, vendo as mortes, os asasinatos, os fusilamentos, o comportamento da xente, tiña a sensación de que a vida se volvera incomprensible.\nUnha vez concluída a guerra civil, Piñeiro regresou a Galicia e entrou en contacto, xa no verán de 1939, cos antigos compañeiros do partido que aínda quedaban vivos ou non fuxiran ao exilio, como Xaime Illa Couto ou Marino Dónega, cos que comeza a estudar a reorganización do Partido Galeguista na clandestinidade, proxecto que Illa Couto quería afrontar decontado, namentres que Piñeiro defendía a tese de agardar acontecementos. Máis adiante, por encarga de Fernández del Riego, falou tamén con Servando Gómez-Aller de la Vallina, Manuel Gómez Román -daquela secretario xeral do Partido Galeguista-, Ramón de Valenzuela e outros, para valorar as forzas coas que se podía contar nunha hipotética reconstitución do partido, comprobando que cadaquén tiña cadansúa forma de entender tal reorganización. Seis anos despois, o 22 de xullo de 1945, o froito destes contactos foi a reconstrución en Vigo do Partido Galeguista na clandestinidade, cun Comité Executivo no que se integraron Gómez Román (como Secretario Xeral), Pepe Meixide, Cesáreo Saco, Xaime Illa, Francisco del Riego e o propio Ramón Piñeiro, ocupando o posto de Secretario Político.\nFacultade de Filosofía e Letras, Santiago de Compostela.\nEntrementres, Piñeiro comezara a estudar Filosofía e Letras na Universidade de Santiago, na que se matriculara en agosto de 1940, e, tras cursar dous anos comúns, solicitou en 1942 o traslado da matrícula á Universidade de Madrid, para estudar alí a especialidade de Filosofía pura. En calquera caso, nunca deu rematado a carreira; non obstante, a nova situación permitiulle contactar con outros galeguistas que viñan traballando dende Madrid: Fermín Penzol, Xosé Ramón Fernández-Oxea, Evaristo Mosquera Martínez e outros, así como con nacionalistas vascos e cataláns.\nComo representante do Partido Galeguista no interior, reuniuse e negociou con outros partidos e cos galeguistas da diáspora, entrando en contacto co resto da oposición ao franquismo en Galicia e cos nacionalistas cataláns e vascos (especialmente con Koldo Mitxelena, compañeiro de cuarto en Madrid, na pensión localizada no número 10 da rúa Longoria, no distrito de Chamberí) para asegurar a presenza galega en todos os foros pensando nunha vindeira caída do réxime franquista tras a vitoria aliada na Segunda Guerra Mundial, esperanza fanada polo apoio internacional a unha restauración monárquica.\nFoi o representante do galeguismo nas negociacións co goberno republicano de Giral no exilio, en París, en marzo de 1946. A tese que defendeu Piñeiro ante Giral era que, se neste Goberno estaban representados os cataláns, con Nicolau D'Olwer, e os vascos, con Manuel de Irujo, os galeguistas debían ter tamén o seu representante, cargo para o que propuxeron a Castelao, aínda que Portela Valladares contase con máis apoios, entre eles cos do propio Giral e o do presidente vasco, José Antonio Aguirre. Castelao escribiulle o seguinte a Portela Valladares:\nSeipa, meu querido don Manuel, por si ainda non chegou o seu coñecimento, que arestora está en París un representante de tódalas forzas orgaizadas no interior de Galiza, que vai aí para demandar un posto para o noso país no Goberno Giral. Trátase dun mozo galeguista de moito valer e cree que a súa xestión non será desprezada\nAínda que finalmente se conseguiu o nomeamento de Castelao como Ministro, o rexeitamento inicial de Giral e, sobre todo, o proxecto que presentara este para a restauración da República, fixeron que decidise regresar inmediatamente a España, completamente decepcionado, e buscar outras vías para a reconstrución democrática. Piñeiro consideraba que a visión que tiña o goberno no exilio era totalmente allea á realidade política nese intre no interior do país, e que a vía que propuñan era inxenua e estaba fracasada de antemán. Esta decisión de abandonar París para regresar a España contrariou a Castelao, quen defendía a opción da restauración republicana, e sinalou o comezo do seu distanciamento.\nPero eu esperaba que Santiago agardase por min en París, para representarme provisionalmente nas deliberacións do Consello de Ministros. Deste modo, ao chegar eu alí veríamos o que compría facer, pois eu din o meu nome, non somentes por indicación de Santiago senón porque sei que podo prestar un gran servicio nos primeiros tempos, orgaizando [...] a unión de todo-los galegos do mundo, moito mellor que ningún outro. A saída repentina de Santiago tronzou as ilusións con que eu aceptei o cárrego.\n(Castelao, carta aos galeguistas do interior, 31.03.1946).\nAo regreso de París, o 9 de abril de 1946, Piñeiro foi arrestado en Madrid durante a celebración dunha reunión clandestina nunha cafetaría madrileña (o Café Pidoux, na Gran Vía), con representantes da Alianza Nacional de Forzas Democráticas. Como consecuencia desta detención, tamén foron detidos os irmáns Cesáreo e Camilo Saco, así como Koldo Mitxelena, do PNV. Un consello de guerra condenouno a seis anos de cárcere, aínda que na realidade habería quedar rebaixado a tres, nas cadeas de Alcalá de Henares, Ocaña e Yeserías. Durante a estadía na cadea, Piñeiro mantivo numerosos contactos con militantes de diversos partidos antifranquistas, ademais de impartir clases aos outros presos, tarefa na que tamén destacou Cesáreo Saco: Piñeiro de filosofía e Saco de gramática galega e castelá.\nEn decembro de 1946, Giral foi substituído por Rodolfo Llopis, quen propuxo a restauración monárquica baixo unha forma democrática, pero Castelao rexeitou esta opción e ficou excluído do goberno no exilio. Aínda que os galeguistas, a través dun informe atribuído á man de Piñeiro, advertíronlle dos inconvenientes que representaba esa actitude ao defenderen a busca dun réxime democrático, aínda que fose baixo a forma dunha monarquía, Castelao tampouco o aceptou, nin conseguiu ningunha vía intermedia tras unha reunión con Piñeiro na cadea, facilitada por Rodolfo Prada.\nA min pareceume que Castelao, naquela crise que se produciu coa caída do goberno, adoptou unha postura máis ideolóxica que política. E canto máis pura e idealista era esa postura, máis incompatible viña ser coa nova saída que se estaba negociando. [...] A partir dese momento, refuxiado na Arxentina e alonxado do escenario europeo e das forzas políticas da oposición, incluídos os vascos e os cataláns, Castelao foi quedando cada vez máis illado (CASARES 2002:95-96)\nAs distancias entre os galeguistas do interior, encabezados por Piñeiro, e do exterior, encabezados por Castelao, fóronse agudizando progresivamente, entre outras cousas pola intención de constituír unha delegación do partido en París para dirixir a política galeguista do exilio, ou pola de facer a Xoán Xosé Plá parceiro del para "servir as consignas do Comité". As desavinzas continuaron mesmo tras a morte de Castelao en 1950.\nMesmo así, Piñeiro insistiu numerosas veces na defensa da figura histórica de Castelao, por quen sempre manifestou un profundo respecto:\nPara nós Castelao é unha das grandes personalidades que produciu Galicia en todos os tempos. Fundamentalmente, Castelao era un grande, un extraordinario patriota galego. Chegou a unha identificación integral, afervoada, mesmo mística coa súa Terra. A súa vida ardeu decote nesta mística comuñón con Galicia. De aí que chegase a ser, xa en vida, un verdadeiro símbolo moral para o seu pobo\n(Ramón Piñeiro: Da miña acordanza, dun informe aos galeguistas de Bos Aires, 1957).\nEn resumo, nestas datas Piñeiro, con outros galeguistas do interior, asumiu definitivamente que o feito de que se perdese a República, e con ela o Estatuto de Autonomía, era un feito inamovible, un feito histórico, e que se impuñan outras solucións alternativas.\nSaíu do cárcere en marzo de 1949 e en 1952 casou con Isabel López García, en Xixón, establecéndose en Santiago. Isabel López viñera traballar como enfermeira nun sanatorio de tuberculosos e vivía na casa dunha irmá de Piñeiro, onde se coñeceron. Pouco despois, fixou a súa residencia nun piso da rúa de Xelmírez que lle cedera o seu amigo o doutor García Sabell, onde viviu até a súa morte. Cómpre salientar que García Sabell sempre manifestara un fondo respecto intelectual por Ramón Piñeiro.\nO Piñeirismo[editar | editar a fonte]\nCasa na que viviu Ramón Piñeiro en Santiago (Rúa Xelmírez, 15).\nNaqueles anos a situación de Franco e o seu goberno fronte a Francia, Inglaterra ou os Estados Unidos mudara sensiblemente, canto ao progresivo recoñecemento internacional do réxime franquista. A restauración da república era xa impensable e Franco deixara ben claro que tampouco admitiría a restauración monárquica. Unha vez que lle quedara patente que os países aliados non ían axudar á oposición española nos seus intentos de derrocar o réxime franquista, Piñeiro optou pola actividade cultural fronte á loita armada e política, liña esta que defendían os galeguistas do exilio (partidarios da guerrilla), radicados sobre todo na Arxentina, antifranquistas e republicanos, así como moitos galeguistas do interior. O obxectivo que buscaba era máis a galeguización da sociedade, fornecer as xeracións novas do apego á cultura galega para preparalos con vistas á transición democrática, traballar para que os novos universitarios se imbuísen do galeguismo independentemente da súa ideoloxía política ou postura artística. Nas súas propias palabras, tratábase de "crear unha conciencia de Galicia".\nXa pasaran catorce anos de franquismo e as xeracións novas, nas escolas, nos institutos e na universidade, estábanse formando absolutamente á marxe da súa condición de galegos. Había, polo tanto, un baleiro nas novas xeracións que estaban sendo formadas como súbditas do Estado español, pero non como galegas (CASARES 2002:102)\nTamén pensaba que para que Galicia recuperase a súa maltratada condición, tiña que recuperar antes a súa cultura porque nela se acubillaba, durmindo, a nosa conciencia. [...] Todo semellaba indicar que Piñeiro se propuña máis galeguizar a política que politizar o galeguismo\n(Xosé Luís Allué: "O outro Piñeiro", en Eloi Caldeiro: Ramón Piñeiro. A terra e a saudade).\nEsta opción non foi comprendida por boa parte dos galeguistas e nacionalistas. Durante o tardofranquismo determinados ideólogos do galeguismo foron especialmente críticos con Ramón Piñeiro e co grupo representado por Galaxia, cualificándoos de "conservadores". Exemplo disto foi Xosé Luís Méndez Ferrín, quen na novela Retorno a Tagen Ata (1971) mesmo chega a matar a Ulm Roan, o ideólogo do nacionalismo clásico e non revolucionario, que os seus lectores ben poderían identificar con Ramón Piñeiro (quen, pola súa parte, non tiña reparos en permitir a recensión de tal novela na revista Grial). Ferrín, non obstante, desbancouse desta interpretación, negando que Ulm Roam fose unha sátira de Ramón Piñeiro, e mencionándoo coma un simple personaxe de ficción.\nOutro exemplo da inimizade de numerosos galeguistas con Piñeiro foi a falacia que se fixo circular sobre a suposta pertenza de Piñeiro á CIA norteamericana.\nFronte á nova actitude adoptada por Ramón Piñeiro e outros galeguistas do interior, xurdiron tamén duras críticas dos galeguistas no exilio, representados por Castelao como presidente do Consello de Galiza. Mentres aqueles (xunto os nacionalistas vascos e cataláns e mailos socialistas) argüían que a forma concreta do futuro réxime importaba moito menos que a recuperación democrática, os galeguistas de Castelao defendían a tese da república e a aceptación do Estatuto de 1936 como única saída política. A maiores, tampouco aceptaban unha dirección no exilio e buscaban, en troques, que a toma de decisións se orixinase no interior de Galicia.\nÉ en Galicia, e non noutro país calquera, onde radica necesariamente o centro de gravidade da política galega. Polo mesmo, toda tentativa de dislocación dese centro de gravidade natural, situándoo en terras alleas e lonxanas, equivale, inevitablemente, a unha desgaleguización da nosa política, que quedará baleira de contido real e camiñará fatalmente cara á pura utopía. [...] A base real da política galega está na propia Galicia. Non hai, hoxe en día, máis que un órgano naturalmente responsable da súa orientación: o galeguismo que vive e actúa na terra.\n(Informe do Partido Galeguista, 1957).\nNacemento de Galaxia[editar | editar a fonte]\nBusto de Francisco Fernández del Riego na praza que leva o seu nome, en Vigo.\nO 25 de xullo de 1950, Francisco Fernández del Riego e Xaime Illa Couto acordan en Santiago crear a Editorial Galaxia, con outros moitos galeguistas. Piñeiro estaba nese intre en Santander, operándose de cataratas; así e todo, foi nomeado director literario da editorial. Tamén neste novo proxecto, Piñeiro manifestou ter dúbidas da viabilidade económica da empresa e da consecución dos necesarios permisos administrativos.\nCoa editorial Galaxia buscaban un camiño para dar cobertura legal ao galeguismo e aos galeguistas e, en pleno franquismo, comezou a publicar libros en galego e sobre asuntos relacionados con Galicia, asemade que servía de modo de participación a moitos galegos que, sen quereren "meterse en política", podían así axudar á expansión da lingua e cultura galegas, baixo a forma de accionistas desta empresa.\nPara levar a cabo esta segunda actividade -achegarse ás novas xeracións e espertar nelas a conciencia galega- non había outro camiño que o cultural. Certamente era moi estreito, moi limitado nas súas posibilidades inmediatas, pero, naquela altura, non había outro. [...] A carón da batalla sotarega da oposición clandestina era preciso emprender a batalla pública da actividade cultural. E así se decidiu.\n(Xaime Illa Couto: Ramón e Galaxia, 1991).\nForon aparecendo, deste xeito, textos básicos como a Historia da literatura galega, de Fernández del Riego; Historia de Galicia, de Risco ou a Gramática elemental del gallego común, de Carvalho Calero. E non só foron textos literarios senón que tamén abriron as portas a outras áreas, de tal xeito que un par de anos máis tarde Galaxia publicou a Revista de Economía de Galicia, dirixida por Illa Couto e onde comeza a ser analizado o desenvolvemento económico de Galicia. Seguindo a mesma liña, co obxecto de atraer as novas xeracións, Galaxia tamén creou a colección Illa Nova destinada á edición de obras dos escritores nacidos despois da guerra, non vencellados ao galeguismo histórico.\nParalelamente ás publicacións editadas por Galaxia e á falta do permiso para editar unha revista periódica, comezaron a editar tamén unha serie de traballos monográficos, baixo o título colectivo de Colección Grial. Foi nesta colección onde Piñeiro publicou o seu primeiro ensaio filosófico "Siñificado metafísico da saudade", no primeiro número, titulado "Presencia de Galicia" (abril de 1951). A colección só puido publicar catro números ata que a censura ordenou a súa suspensión. Piñeiro dirixiu a editorial Galaxia e traballou nela ata o ano 1966.\nEn 1954 redactou un documento rexeitando a represión á que se vía sometida a lingua e a cultura galegas baixo o réxime de Franco. Este documento, asinado por outros intelectuais e diversos centros galegos de América, foi presentado na VIII Asemblea Xeral da UNESCO, provocando un serio enfrontamento cos representantes oficiais de España, no que Alonso Montero denominou a "batalla de Montevideo".\nNo transcurso do seu labor de promoción e difusión culturais participou en diferentes faladoiros con persoeiros do talle de Otero Pedrayo, Méndez Ferrín, Franco Grande, Bouza Brey, Del Riego e tantos outros. Porén, moito máis coñecida é a súa atención case diaria a mozos e estudantes que acudían ao seu domicilio, e a quen Piñeiro dirixía e estimulaba nas que deviron célebres conversas ao redor da súa mesa de braseiro (denominada coloquialmente como mesa camilla e hoxe conservada na Fundación Penzol). Moitos dos que hoxe conforman as elites culturais e políticas da Galicia do século XXI foron escoitados e aconsellados alí e lembran como Piñeiro sabía escoitar en silencio para, logo, facer ver ao interlocutor as fendas dos seus argumentos e abrirlles novas vías de actuación.\nDurante anos, polo piso de Ramón Piñeiro [...] desfilou unha grande cantidade de xente, especialmente xoves universitarios, sobre os cales exercía un fondo maxisterio espiritual. Deste xeito puido desenvolver en parte a vocación docente que non puidera cumprir na Universidade, ó ve-la súa carreira interrompida polos anos pasados no cárcere.\nRamón Piñeiro regala tempo coma un patricio regala bens materiales. É o seu gasallo. Sempre a dar, sempre a entregar, sempre a escoitar, sempre a aturar nos demáis. I os demáis cáseque nunca se decatan de que tal despilfarro custa caro, moi caro. Custa en obra piñeirán que se proieita e se non leva a cabo. Custa en meditacións tronzadas que despóis se non enderezan. Custa en estudo contínuo do que sae, cando se leva a perfeición, o intenso ensaio, a grande obra da que todos sempre agardamos luces i ensino. Ramón Piñeiro é unha man furada que enriquece ós outros emprobecéndose ela mesma.\n(Domingo García Sabell no discurso de resposta a Piñeiro na Real Academia).\nO 5 de maio de 1963, e coa intervención de Piñeiro, nace en Vigo a Fundación Penzol. O 23 de agosto, no despacho de Sebastián Martínez Risco, participou na fundación do Partido Socialista Galego, xunto a persoeiros como Salvador García Bodaño, Xosé Luís Rodríguez Pardo, Cesáreo Saco e Manuel Caamaño. Como era de esperar, non todos os galeguistas estiveron de acordo con isto e xorden, sobre todo nos sectores máis novos, discrepancias fronte ao que dan en chamar piñeirismo. Así naceu, por exemplo, a Unión do Pobo Galego, en 1964.\nTamén apareceu neste tempo a revista Grial, que dirixe xunto a Francisco Fernández del Riego. Esta revista foi un dos primeiros obxectivos de Galaxia, pero a censura imperante nese momento non lle concedeu os permisos que entón precisaba. Piñeiro e Don Paco dirixiron, na práctica, a revista desde o seu nacemento ata que cumpriu os 25 anos.\nUniversidade de Middlebury, Vermont.\nDe seguido se converteu nunha revista de prestixio, dentro e fóra do país, na que colaboraron xentes de todas as ideoloxías do galeguismo e que levou a cabo un labor tanto de estudio da realidade galega, como de información da cultura exterior, seguindo a filosofía aperturista da que xa temos falado.\nEn 1966 trasladouse aos Estados Unidos, como profesor convidado da Universidade de Middlebury, en Vermont, onde impartiu cursos de verán sobre o pensamento español, entre esa data e 1970.\nO 25 de novembro de 1967 ingresou na Real Academia Galega, co discurso A lingoaxe i as língoas, que foi respondido por García-Sabell, membro tamén da Xeración Galaxia. O seu discurso baseábase no carácter da lingua galega como signo de identidade do pobo. A proposta de nomealo académico xa fora presentada por Ricardo Carvalho Calero, Domingo García-Sabell e Xulio Rodríguez Yordi en xullo de 1963, informada favorablemente por Antón Fraguas, del Riego e Otero Pedrayo, e aprobada por unanimidade o 29 de decembro dese mesmo ano, se ben a recepción e lectura do discurso atrasouse case 4 anos.\nNós, os galegos -e xustamente como galegos-, somos unha desas unidades naturales en que a Humanidade se realiza. Somos unha das formas de expresión do pulo creador da vida humá. Porque somos un pobo dotado dunha língoa e, polo mesmo, dunha cultura, somos unha realidade orixinal dentro do patrimonio humán. A nosa misión consiste en facer que esa realidade orixinal acade a súa plenitude. Somos os responsables de que prospere ou fracase unha creación que a vida humá expresa a través de nós. Si por un momento nos mergullamos no mundo mental dos nosos campesiños, poderemos considerar metafóricamente á realidade humá como unha gran agra composta de moitas leiras diversas, cada unha delas cos seus propios froitos. Nós somos unha desas leiras. O noso destino -a nosa responsabilidade- é cultivala e ofrecerlle os seus froitos orixinás ó patrimonio cultural humán.\n(Ramón Piñeiro: A lingoaxe i as língoas).\nEn 1998 Antón Santamarina leu o seu discurso de ingreso na Real Academia Galega co discurso A linguaxe e as linguas: Ramón Piñeiro revisitado ós 30 anos do seu ingreso na Real Academia Galega.\nÉ no seu discurso de ingreso na Academia, "A lingoaxe i as língoas", onde formula de maneira rigorosa en qué radica ese valor esencial da lingua como elemento definidor dun pobo.\n(Antón Santamarina: Piñeiro e a lingüística).\nPiñeiro na transición democrática[editar | editar a fonte]\nAnte as primeiras eleccións democráticas de xuño de 1977, Piñeiro foi un dos asinantes do "Manifesto dos 29", ademais do seu verdadeiro xestor, manifesto no que intelectuais galegos solicitaban aos partidos políticos que concorrían ás eleccións que, fose cal for o resultado e a representación acadada, loitasen pola defensa dos intereses de Galicia.\nCoidamos que ese entendemento será posible si se limita a un pacto basado exclusivamente na defensa dos direitos do pobo galego [...] Un pacto galego no que os seus firmantes se comprometan a defender os direitos do noso pobo é posible e necesario. A defensa debería de se establecer en dous niveis: en primeiro lugar, defendendo a estrutura federal do Estado como fórmula idónea para que este poida asumir democráticamente a pluralidade da España real; en segundo lugar, e para o caso en que a fórmula federal non prosperase, a representación galega tería que reclamar para Galicia os mesmos direitos autonómicos que se lles reconocesen ás outras nacionalidades\n("Manifesto dos 29", Marzal do 1977).\nTamén coordina e publica, en 1979, o chamado "Manifesto da aldraxe", no que 27 intelectuais e políticos galegos protestaban ante a rebaixa de competencias que se pretendía para Galicia. O goberno de UCD, xunto co PSOE, propuñan introducir unha redución de competencias para as autonomías que carecían dun Estatuto recoñecido, como o tiñan Cataluña e o País Vasco, as chamadas "nacionalidades históricas". O argumento que enfrontaba Piñeiro ante esa redución de competencias era o "principio de igualdade de trato", esixindo para Galicia un tratamento á par do recibido por vascos e cataláns. Esta reacción logra rectificar a proposta e mellorar a redacción do Estatuto de Galicia.\nAs pretensións políticas de Piñeiro tiñan como obxectivo que todos os líderes políticos galegos asumisen o galeguismo entre os seus obxectivos fundacionais. Baixo o grupo denominado Realidade Galega, fundado en abril de 1980 coa participación de 77 intelectuais e profesionais, publicou un manifesto titulado "Diante do referendum", no que se esixía que o erro cometido nas Cortes, recoñecido oficialmente, deberá ser rectificado antes do referendo mediante negociación cos partidos interesados na autonomía. Piñeiro pretendía que en Galicia se creasen partidos homologables aos europeos (un de corte socialdemócrata e outro demócrata conservador). Con "Realidade Galega", Piñeiro buscaba crear un interlocutor válido fronte á UCD, o partido maioritario, baseado nunha estrutura absolutamente plural, unha plataforma transversal -nunca un partido político- "que aglutinara a Galicia mellor". Proba desta postura política, foron os seus constantes contactos epistolares cos líderes culturais e políticos de tódolos partidos que existían na clandestinidade galega, e aqueles que agromaban a comezos da democracia; líderes tales como Xosé Manuel Beiras, Xaime Illa Couto ou Xerardo Fernández Albor, e que non deixaron de pasar pola famosa mesa de braseiro.\nPiñeiro nunca deixou de defender a postura do "galeguismo difuso", é dicir: "tinguir todos os partidos de galeguismo no canto de ter un único partido galeguista", ou expresado doutro xeito:\nA maioría de idade política de Galicia ten que consistir mesmamente en que deixe de existir un partido galeguista para que fosen galeguistas todos os partidos democráticos.\nCando chega a democracia, deu exemplo desta postura e presentouse como candidato ao Senado por Lugo, pola Candidatura Democrática Galega, sen acadar o escano. Esta coalición estaba apoiada polo Partido Popular Galego (liderado por Xaime Illa Couto), o Partido Socialista Galego, o Partido Comunista e o Movemento Comunista de Galicia. Só Valentín Paz-Andrade consegue escano, pola provincia de Pontevedra.\nSi que formou parte do primeiro Parlamento Autonómico, entre 1981 e 1985, como independente dentro das listas do PSdeG (Partido Socialista de Galicia-PSOE Partido Socialista Obrero Español), xunto con outras destacadas figuras da cultura galega, como Alfredo Conde, Carlos Casares e Benxamín Casal, sendo elixido deputado pola provincia da Coruña; nesta mesma liña, Xerardo Fernández Albor presentouse como independente dentro das listas de Alianza Popular e Marino Dónega nas de UCD. Esta decisión de presentarse nas listas do PSOE foi obxecto de numerosas críticas polos nacionalistas.\nDa súa carreira política cómpre salientar o seu labor de relator da primeira Lei de Normalización Lingüística de Galicia, da que foi un dos seus promotores máis destacados. Xa en 1971 presentara na Real Academia unha proposta de unificación morfolóxica da lingua galega, necesidade que xa adiantara no seu discurso de ingreso.\nO nacermos nunha mesma terra dáno-lo sentimento de paisanaxe, fai que nos sintamos compatriotas, pero o falarmos unha mesma lingua dáno-lo sentimento verdadeiro de irmandade. Por iso, neste día no que nós imos recuperar para o noso pobo a plenitude de dereitos da nosa lingua, temos que ter conciencia, e témola, do protagonismo que nos corresponde exercitar. Nós, por azar histórico, imos se-los que lle devolvamos, co noso voto, a plenitude de dereitos á nosa lingua.\n(Ramón Piñeiro, intervención no Parlamento de Galicia, 1983).\nEn 1983 foi elixido primeiro presidente do Consello da Cultura Galega, e reelixido en 1989, cargo que desempeñou ata o seu pasamento, sendo o seu sucesor no cargo Xosé Filgueira Valverde.\nFinalmente, en xaneiro de 1990 morre a súa dona, Isabel López, e a saúde de Piñeiro, xa de seu mala, foise deteriorando, de tal xeito que en cuestión de meses, en agosto, estando en Castropol na casa da viúva de Penzol, presentaba uns niveis críticos que motivaron o seu traslado a Santiago de Compostela, onde morre o 27 de agosto a consecuencia dun cancro de páncreas.\nEn 1984 recibiu a Creu de Sant Jordi da Generalitat de Cataluña, pola tarefa desenvolvida na defensa e divulgación da lingua e da identidade de Galicia.\nEn 1985 recibiu a Medalla Castelao.\nEn 1990 recibiu o Premio Fernández Latorre de xornalismo, concedido por La Voz de Galicia, "por su aportación como intelectual y pensador en el último medio siglo de nuestro país". Piñeiro, xa moi enfermo, non puido acudir ao acto de recollida do premio.\nTamén en 1990, a Universidade de Santiago de Compostela concedeulle a Insignia de Ouro.\nEn 1993 foi inaugurado o Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro, institución que en 1997 pasou a denominarse Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. Este Centro comezou a publicar en 2003 os Cadernos Ramón Piñeiro, subtitulados como Cadernos galegos de pensamento e cultura, que hoxe superan os 30 números. Na presentación do primeiro describíase así o obxectivo que perseguen:\nDeberán estes "Cadernos Ramón Piñeiro" -e estou certo de que o farán con rigor e con fortuna- investigar nos máis salientables aspectos da obra que nos legou e prolongar a análise do ronsel de cuestións, temas e problemas que para Ramón Piñeiro foron motivo de reflexión: a lingua, a literatura, a cultura, a sociedade, o devir histórico do noso país e, en definitiva, todo o que constitúe iso que chamamos Galicia.\n(Celso Currás Fernández).\nNo ano 2000, a Editorial Galaxia comezou a convocar os Premios Ramón Piñeiro de ensaio, e en 2003, o Centro Ramón Piñeiro convocou os Premios Centro Ramón Piñeiro de ensaio breve. Na actualidade, ambos os dous premios fican unificados baixo a denominación Premio de Ensaio Ramón Piñeiro.\nA Real Academia Galega decidiu o 5 de xullo de 2008 dedicarlle o Día das letras galegas do ano 2009. Xustificou a designación pola "dedicación, total e desinteresada, da súa vida á defensa de Galicia e da súa cultura", o que o converte nun referente moral indiscutible e necesario para as novas xeracións. E engadía:\nOs seus traballos sobre pensamento e filosofía [...] supuxeron no seu momento un paso decisivo na normalización do galego como lingua con capacidade para expresarse en todos os campos do saber, superando a súa cualificación como lingua "rural e poética" na que a tiñan encadrada moitos intelectuais españois da posguerra.\n(Real Academia Galega).\nA obra escrita por Ramón Piñeiro non é abundante e estivo centrada polo xeral na filosofía da saudade. En calquera caso, publicou numerosos artigos en diferentes revistas e periódicos, especialmente en Grial (onde asinou ás veces baixo o pseudónimo de Luís Veiga do Campo) e tamén nos boletíns da Editorial Galaxia e da Real Academia Galega, nas revistas Galicia (de Bos Aires e Caracas) e Galicia Emigrante, Yunque, Faro de Vigo, La Voz de Galicia etc. Finalmente, publicou numerosas colaboracións en obras colectivas e proemios de diferentes libros (de Novoneyra, Masside, Méndez Ferrín, Lugrís etc).\nLa Saudade, Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Piñeiro, Domingo García-Sabell, Lois Tobío Fernández, Xoán Rof Carballo, Francisco Elías de Tejada, Xesús Alonso Montero, Manuel Vidán e Francisco Fernández del Riego.\n"A saudade en Rosalía", na obra Sete ensaios sobre Rosalía (Galaxia, 1952)\nFermín Penzol (Galaxia, 2001) \nDa miña acordanza. Memorias (Galaxia, 2002 )\nAdemais, fixo, xunto a Celestino Fernández de la Vega, tarefas de tradutor, vertendo ao galego obras como Cancioeiro da poesía céltica (Alt-keltische Dichtunguen, de Julius Pokorny, en 1952) -tradución premiada pola Editorial Bibliófilos Gallegos- e Da esencia da verdade (Von Wessen der Wahrkeit) (de Heidegger, traducido en 1952 pero que non se puido publicar ata 1956 por acción da censura, desbloqueado pola chamada "batalla de Montevideo", a acción de protesta da emigración galega no congreso da UNESCO -e polo tanto libre de represalias- onde se admitiría a España na organización).\nFinalmente, Piñeiro impulsou e preparou persoalmente a edición en 1958 do Diccionario enciclopédico gallego-castellano de Eladio Rodríguez, inédito desde a morte deste, en 1949. A obra publicouse por Galaxia en tres tomos, nos anos 1958, 1960 e 1961, respectivamente, incluíndo no terceiro un apéndice con voces achegadas por outros colectores, entre eles o propio Piñeiro. Xa en 1956 tiña o proxecto de publicar un "Gran Diccionario da Lingua Galega", que incluiría tanto o léxico utilizado na literatura clásica galega como o léxico vivo na fala, pero o proxecto nunca callou.\nCómpre salientar tamén a súa amplísima correspondencia con practicamente todos os persoeiros da cultura galega. En maio de 2009, o Consello da Cultura Galega e maila Fundación Penzol asinaron un convenio de colaboración para dixitalizar toda a correspondencia de Ramón Piñeiro, estimada en máis de 8.000 cartas. A súa correspondencia foise publicando parcialmente en Olladas no futuro (1974), Cartas para os amigos (1992), Un epistolario de Ramón Piñeiro (Del Riego, Galaxia 2000 ) ou un conxunto de 49 cartas que levou por título Cartas de Ramón Piñeiro a Ricardo Carballo Calero (2004), ademais das coleccións parciais que se publicaron en diferentes entregas dos Cadernos Ramón Piñeiro.\n↑ Luís Alonso Girgado e Teresa Monteagudo Cabaleiro (2003). Ramón Piñeiro: cronobiografía e cartas Cadernos Ramón Piñeiro II, p. 47. ISBN 84-453-3677-0, CIRP.\n↑ O matrimonio tivo un total de 8 fillos, pero tres morreron sendo aínda cativos.\n↑ Conta Casares que, anos despois, Otero Pedrayo lembraba impresionado a aquel rapaz de Lugo que era un verdadeiro Erasmo.\n↑ Eloi Caldeiro dá outra versión e di que "achégase á sede do Partido Galeguista e queima as fichas do partido".\n↑ Este último feito absolutamente falso.\n↑ Un vello compañeiro da escola, agora falanxista, protexeuno de ser detido, sen que Piñeiro o soubese.\n↑ Nese momento, existía unha Alianza Nacional de Forzas Democráticas que buscaba a reinstauración da República nunha forma de Estado federal. Nesta Alianza participaba o Partido Galeguista conxuntamente co Partido Nacionalista Vasco, os nacionalistas cataláns, o PSOE, a UXT, a CNT e outras organizacións.\n↑ Cadernos Ramón Piñeiro II. Cadernos galegos de pensamento e cultura. Páx. 21\n↑ Se ben o goberno norteamericano era partidario dunha nova república, axiña se impuxo a tese británica da restauración monárquica no rei Xoán de Borbón, ao considerar que converter os republicanos, vencidos, en vencedores só serviría para perpetuar o conflito.\n↑ En agosto de 1945 reuníranse as Cortes no exilio, en México, e Diego Martínez Barrio resultou elixido presidente da República, quen encargou a José Giral constituír goberno.\n↑ Este "principio de igualdade de trato" tivo que ser de novo defendido por Piñeiro tempo despois, en 1977, na transición democrática.\n↑ Santiago Pol era o pseudónimo que utilizaba Piñeiro na clandestinidade. Tras a súa detención, chamaban así a Fermin Penzol.\n↑ Martínez, Iago (29 de novembro de 2009). "Piñeiro si estivo no cárcere". Xornal de Galicia.com. Arquivado dende o orixinal o 20 de xullo de 2012. Consultado o 06 de abril de 2012. .\n↑ Eloi Caldeiro indica para este feito o ano 1949: "En 1949 sae da cadea ... e casa con Isabel López".\n↑ Ulm Roan é un personaxe de ficción, nunca busquei facer unha sátira de Ramón Piñeiro, Faro de Vigo.\n↑ Antón Baamonde: "Ramón Piñeiro y la CÍA" en El País .\n↑ O informe, extenso e detallado, foi lido polas figuras máis activas do galeguismo de entón, nunha xuntanza celebrada en maio de 1957 na casa de García Sabell, e entregado a Perfecto López, do grupo galeguista de Bos Aires. O texto, presentado como obra colectiva, fora redactado integramente por Piñeiro.\n↑ Historia da Editorial Galaxia Arquivado 25 de maio de 2009 en Wayback Machine., na web da editorial.\n↑ Durante os seus anos de cárcere agraváronse os seus problemas de visión, ata o punto de que dicía que polo estado dos meus ollos, tiña que facelo [ler] cunha lupa (CASARES 2002:92).\n↑ O nome está formado por Illa, que procede de Xaime Illa, e Nova, do apelido da súa dona, Cristina Novoa.\n↑ Presencia de Galicia, Pintura actual en Galicia, Presencia de Curros e Aspectos económicos y jurídicos de Galicia.\n↑ Xesús Alonso Montero: La batalla de Montevideo: os agravios lingüísticos denunciados na UNESCO en 1954, Xerais, Vigo 2008.\n↑ En maio de 2009, a Fundación Penzol inaugurou na súa sede de Vigo unha reprodución exacta da habitación da casa de Piñeiro na que recibía estas visitas, coa mesa, a biblioteca, decoración etc. (La Voz de Galicia, 15.05.2009).\n↑ Pode consultarse na páxina da Real Academia Galega\n↑ "Chamada aos partidos políticos de Galicia", en Cadernos Ramón Piñeiro V, 93-94 .\n↑ Basicamente, esta idea era a mesma que xa viña latexando no movemento galeguista desde os tempos da República.\n↑ Este foi, realmente, o primeiro e único manifesto público de Realidade Galega, publicado o 10 de marzo de 1980, en La Voz de Galicia.\n↑ "Realidade Galega" definíase como unha sociedade de estudios e opinións.\n↑ Que se presentaron, tamén como independentes, nas listas do PSOE polas provincias de Pontevedra, Ourense e Lugo, respectivamente.\n↑ Eloi Caldeiro di que pouco despois da súa reelección "dimite por mor da súa enfermidade".\n↑ Por Decreto 25/1993, de 11 de febreiro, e Decreto 330/1997, de 13 de novembro, respectivamente.\n↑ "O Día das Letras estará dedicado ó recordado polígrafo, Ramón Piñeiro". elcorreogallego.es. 6 de xullo de 2008. Consultado o 23 de maio de 2019.\n↑ Ata un total de 43 colaboracións.\n↑ Texto de Piñeiro incluído no libro colectivo La saudade.\n↑ Foi editado tamén, nese mesmo ano, como gravación sonora, no número 3 da colección As Nosas Voces, do Consello da Cultura Galega.\n↑ Escolma de 48 artigos e cartas, dos seus traballos máis significativos publicados entre 1949 e 1973, particularmente os publicados en Grial.\n↑ Reúne cinco traballos anteriores: A filosofía i o home, Siñificado metafísico da saudade, Pra unha filosofía da saudade, Saudade e sociedade, dimensións do home e A saudade en Rosalía.\n↑ Contén 6 cartas xa publicadas en Olladas no futuro.\n↑ Tradución da entrada que con este mesmo nome escribira en 1974 para a Gran Enciclopedia Gallega.\n↑ Edición non venal.\n↑ Libro realmente escrito por Carlos Casares, a partir dunhas memorias, incompletas -só chegou á idade de 15 anos-, que Piñeiro comezara a escribir en 1976 e que se publicaran en 1991 (Grial nº 111), ás que Casares engade a transcrición das gravacións e anotacións das conversas que mantivera con Piñeiro ao longo dos anos.\n↑ Gorgal, Belén Bouzas (2017-11-14). "Epistolario Ricardo Carballo Calero/ Ramón Piñeiro (Historial dun libro)". Boletín Galego de Literatura 0 (51). ISSN 2174-4025.\n↑ Dasilva, Xosé Manuel (2013). "La traducción al gallego y la censura franquista" (PDF). Quaderns. Revista de Traducció 20, 2013 17-29 (en castelán) 20: 17–29.\n↑ La Voz de Galicia, 14.05.2009.\n↑ Contén 405 cartas que Piñeiro escribira a Francisco Fernández del Riego entre 1948 e 1970.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Ramón Piñeiro\nAlonso Girgado, Luís; Monteagudo Cabaleiro, Teresa (2003). Ramón Piñeiro: cronobiografía e cartas. Cadernos Ramón Piñeiro II. CIRP.\nAlonso Girgado, Luís; et al. (2011). Bibliografía e hemerografía de Ramón Piñeiro. Cadernos Ramón Piñeiro XVII. CIRP.\nAlonso Montero, Xesús (2009). Ramón Piñeiro ou a reinvención da cultura galega. Galaxia.\nCaldeiro, Eloi (2009). Ramón Piñeiro. A terra e a saudade. O son da palabra 3. Inclúe texto de Xosé Luís Allué: "O outro Piñeiro".\nCasares, Carlos (1996). Ramón Piñeiro. Centro de Investigacións Políticas e Literarias Ramón Piñeiro.\nCasares, Carlos (2002). Ramón Piñeiro. Da miña acordanza. Memorias. Galaxia.\nCasares, Carlos; Rodríguez-Polo, Xosé Ramón (2003). "Piñeiro López, Ramón". Gran Enciclopedia Galega.\n"Piñeiro López, Ramón". Enciclopedia Galega Universal. Vigo: Ir Indo. 2002.\nMonteagudo, Henrique, ed. (2000). Obras. Castelao VI: Epistolario. Vigo: Galaxia.\nPiñeiro, Ramón (1991). "Da miña acordanza". Grial (111): 341–351.\nDía das Letras Galegas 2009. Ramón Piñeiro (Informe). Departamento de Filoloxía Galega, Universidade de Santiago de Compostela. 2009.\n"Ramón Piñeiro". Real Academia Galega.\n"Ramón Piñeiro". Biblioteca Virtual Galega.\n"Ramón Piñeiro". Editorial Galaxia.\n"Ramón Piñeiro: unha voz na colección do ASG". Arquivo Sonoro de Galicia.\nOlladas sobre Ramón Piñeiro (YouTube).\nDia das Letras 2009 - Ramón Piñeiro. Vieiros.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ramón_Piñeiro&oldid=5790954"\nPresidentes do Consello da Cultura Galega\nA última edición desta páxina foi o 4 de xuño de 2021 ás 20:40.


Trasalba: Novembro 2019\nThe Cambridge History of China vol. 1: the Ch’in and Han Empires de Dennis Twitchett e John K. Fairbank (eds.) [E] [R]\nMerlín e famila de Álvaro Cunqueiro\nThe I-li (vol. 1) de John Steele (tr.) [E]\n*A Hundred and Seventy Chinese Poems de Arthur Waley [E]\n*Elementos de Matemática Discreta de Emilio Bujalance et al.\n*Mapas del metro y redes neuronales de Claudi Alsina\nPublicado por FraVernero los 11:04 da manhã Sem comentários:\nNunha entrada anterior falábavos de tres libros que mercara aproveitando que me pagaran un curso que impartín no verán. Os tres volumes foron:\nThe Huainanzi de Liu An\nNaive Set Theory de Paul R. Halmos\nThe Grand Scribe's Records vol. XI de Ssu-ma Ch'ien\nO primeiro deles xa o colei entre os libros de novembro, suplindo un que non daba chegado e que agora sí está nas miñas mans:\nBalanced Discourses de Xu Gan\nPublicado por FraVernero los 6:39 da tarde Sem comentários:\nÉrgome hoxe para ver que a Khan Academy me concedeu a medalla Bristlecone (Piñeiro lonxevo; unha especie que vive nas Américas e do que un exemplar chegou case aos 5000 anos), que me lembra que xa van alá 4 anos dende que empecei a empregar esta ferramenta de autoaprendizaxe matemático, e que ten moita da responsabilidade detrás dos meus estudos actuais.\nO meu interese na máis exacta das ciencias penso que sorprende incluso aos meus familiares e amigos máis íntimos, xa que non é cousa da que teña falado moito; porén, ten unha antigüidade bastante senlleira. Cando estaba no instituto, as matemáticas parecíanme aburridas, pero xa lles tiñan un certo respecto pola súa forza epistemolóxica, e ese respecto non deixou de medrar na universidade, onde os meus estudos humanísticos remataron por facerme aborrecer o sectarismo ideolóxico e o relativismo que tanto abondan nestas disciplinas. Xa daquela tentara en máis dunha ocasión recuperar o coñecemento dos números que posuíra e ir algo máis lonxe, mais totalmente só e con escasos recursos didácticas, era unha misión imposíbel.\nMoitos anos despois, a páxina de Salman Khan sí que resultou ser unha valiosa ferramenta, e a día de hoxe, con pequenas eivas, creo que podo dicir que me sinto cómodo na matemática preuniversitaria. E máis alá do que aprendín cos seus exercicios e maestrías, o maior tesouro que me proporcionou foi a confianza, a autoestima e a rutina de traballo que me levaron a plantexarme a posibilidade de ir máis alá nos meus estudos, non sen atopar atrancos e dificultades que agardo non me boten atrás.\nTraia o futuro o que for, non podo deixar de recomendarvos (máis unha vez) esta páxina, que a día de hoxe serve tamén para aprendizaxes doutras disciplinas, incluídas as humanísticas: últimamente estouna a empregar para repasar algunhas cousas de Historia da Arte. Porque a Rede de Redes ás veces é algo máis que distraccións inútiles e consumismo van.\nAnque falta un volume por chegar que ven algo lento dos EEUU (realmente xa chegou á península o 30, pero Correos ralentiza estas cousas), aquí van as compras para este mes. Engado tamén un libro (de tres) que collín a maiores aproveitando o pago do curso de mediación que fixera en xullo en Compostela.\nPublicado por FraVernero los 8:59 da manhã Sem comentários:


2017 nueva eb saxofón alto sax yanagisawa a w037 plateado llave de oro tono con boquilla 2017 nueva eb saxofón alto sax yanagisawa a-w037 plateado llave de oro tono con boquilla, caso, guantes: Deportes y entretenimiento - Espan.StartBestDayStore.com\n2017 nueva eb saxofón alto sax yanagisawa a-w037 plateado llave de oro tono con boquilla, caso, guantes\nCheap 2017 nueva eb saxofón alto sax yanagisawa a w037 plateado llave de oro tono con boquilla, caso, guantes, Compro Calidad Saxofones directamente de los surtidores de China: 2017 nueva eb saxofón alto sax yanagisawa a-w037 plateado llave de oro tono con boquilla, caso, guantes\nNúmero de modelo: A-W037\nEtiquetas: 2017 nueva eb saxofón alto sax yanagisawa a w037 plateado llave de oro tono con boquilla, caso, guantes barato, Saxofones de calidad, vendedores chinos de Deportes y Entretenimiento, tone bass, tone email.\nMarca Selmer Saxofón Soprano B Rojo Tan El Tubo Recto Saxofón de Cobre Antiguo Simulación Profesional Superficie Saxo\nmarca selmer saxofón soprano b rojo tan el tubo recto saxofón de cobre antiguo simulación profesional superficie saxomarca selmer saxof & oacute; n soprano b rojo bronceado la superficie de la tuber...\n11.11 TOP Instrumentos Musicales Saxofón Francia Referencia Selmer 54 Saxofón Contralto E Instrumento Profesional Envío Gratis\nFrancia Henri Selmer Saxofón Tenor Sib Instrumentos de Referencia 36 Saxofón Gota B Superficie De Laca De Oro Rosa Cuerpo Profesional Sax\nfrancia henri selmer saxofón tenor sib instrumentos de referencia 36 saxofón gota b superficie de laca de oro rosa cuerpo profesional saxfrancia henri selmer saxof & oacute; n tenor sib instrumentos...\nEn stock €339.98 €357.87 -4 %\nEnvío libre del CCSME DHL Kang R54 Selmer Saxofón tenor Profesional grado níquel Sax boquilla de Plata Con Caja y Accesorios\nlas importaciones estadounidenses kangsaerma níquel conn-selmer tenor sax/flat/profesionaltítulo: saxo tenor no sintonía: mi bemol modelo: as-880 configuración: 1. saxo saxofón caja especial...\nEnvío gratis del ccsme genuino francia Selmer saxofón Soprano 54 B profesional negro Sax boquilla con el caso y accesorios\nEn stock €333.30 €392.12 -15 %\nEnvío libre boquilha Selman 54 Tenor saxofón contralto b Doble clic Mejorada\nDetalles del productonombre: saxo tenormarca: selmerno sintonãa: bbmodelo: sts-r54doble refuerzo resistente superficie de procesos: utilizando la tecnologãa mã¡s avanzada azul antiguo...\nEn stock €376.20\nA2 Modelo 7 #-Profesional Saxofón alto Boquilla de Metal Bañado En Plata\nesta es una nueva marca de gran apariencia y sonando boquilla eb metal para saxofón alto, conveniente para el estudiante para el saxofonista profesional. esta mano bien elaborado hizo instrumento, y hace...\n802E francia Selmer saxofón de matt negro y accesorios de instrumentos musicales Top profesional envío gratis\nEn stock €285.28 €303.49 -6 %\nSelmer Saxo alto Eb Saxofón alto Cuerpo de Oro y Plata Clave Instrumentos Profesionales con Boquilla, Caja De Nylon Guantes\nenvío libre cuerpo de oro y plata clave saxo alto eb alto saxofón profesional instrumentos con boquilla, caja de nylon guantes\nNuevo de alta calidad de japón 902 soprano saxofón yanagisawa yanagisawa un saxo recta envío libre\nEnvío gratis instrumentos musicales profesional Henri selmer saxo alto saxofón alto STS-R54 gota E bronce del saxofón del alto\nEn stock €437.69 €875.38 -50 %\nMejores ventas francesa Selmer E Flat saxofón Alto referencia 54 electroforesis de oro Saxe Top instrumentos musicales saxo barítono\nEn stock €333.31 €666.62 -50 %\nFrancés cayendo sintonizar E instrumentos saxofón alto, calidad de nivel profesional de oro saxofón de cobre fósforo\nbotón humanizado diseño estándar internacionalla producción de cobre de alta calidaddurabilidad más larga vida de servicio de garantíadar los accesorios adicionales\nEn stock €535.24\nProfesional Amarillo Antiguo Saxofón Tenor sax Alto F # Saxofon Nuevo Caso\nEn stock €564.07 €613.12 -8 %\nEnvío rápido EMS Alambre de Cobre Srawing Bb Saxofón Soprano Sax Alto F, G Saxofón Clave SS-36 Con Caja y accesorios\nenvío rápido ems alambre de cobre srawing bb saxofón soprano sax alto f, g saxofón clave ss-36 con caja y accesoriostransporte r & aacute; pido ems saxofone soprano trefila y ccedil, y atilde; o...\nFrancia Henri profesión Tono Alto E Alto Saxofón Selmer Super Action 54 Series II llave de Oro de Plata Chapado En Superficie Saxofone\nChina y ESTADOS UNIDOS Marca Bb Caída de Tono B Saxo Soprano Saxofón Instrumento de Viento de cobre recta hornsSaxe Instrumentos Musicales Profesionales\nChina y estados unidos marca bb fallingtune b soprano sax latón saxe profesional de instrumentos de viento saxofón instrumentos musicales para los estudiantes principiantes y jugadores profesionalesnota:...\nEn stock €424.71 €471.90 -10 %\nFRANCÉS SELMER 54/B Soprano SAXOFÓN Tubo Recto Saxofón Instrumento niquelado Tallado Plateado Saxofón Soprano\nfrancés selmer 54/b soprano sax instrumento saxofón tubo recto niquelado tallado plateado sopranosaxofónaccesorios: boquilla, guantes, paño de limpieza, ungüentos, cepillo de saliva, correa...\nMarca Jie Pute Saxofón Instrumentos Musicales Hasta E La Superficie Saxofón JAS-567GL Silvering Saxofone Profesional\nmarca jie pute saxofón instrumentos musicales hasta e la superficie saxofón jas-567gl silvering saxofone profesionalmarca jie pute saxof & oacute; n instrumentos musicales tiempo de inactividad el...\nSelmer Saxofón Contralto E plano de oro oro Electroforética Saxfone Instrumentos Musicales Envío gratis


Réplica do PP de Porqueira a os Socialistas\n“O abandono a que se refiren debe ser o abandonado que ten a Sra. Salgado, Porqueira, que ningún a viu nestes 4 anos interesada por nada, di a alcaldesa”\nSubida a Torre de Porqueira\n2 de abril de 2019, 12:32\nA primeira das barbaridades referirase a Torre?, onde se levan investidos nesta ultima lexislatura por parte da Xunta e Deputación algo mais de 100.000 €, precisamente no empedrado, que vostedes denuncia , do seu aceso e a iluminación, así como a reparación do muro da mesma e a limpeza?. As fotos que vostedes están a mostrar deben ser do século pasado. E para que vexan que seguimos apostando polo noso monumento, anunciarlles que dende Patrimonio realizaranse accións na mesma como, reconstrución da cúpula, cambios nas fiestras así como a porta de acceso e algún elementos interiores.\nO vertedoiro do que vostedes falan, atópase no limite co concello de Calvos de Randín a unha distancia considerable da Torre. Confunden vostedes e queren facer confundir aos veciños, posto que efectivamente o vertedoiro ao lado da Torre esta pechado fai mais dun ano.\nSe coñece que vostede ven pouco polo pobo, mellor, ninguén a ve polo pobo, Sra. Losada. O seu informador/a quedouse un pouco atrasado/a.\nSegue o seu informador/a con atraso as accións que se están a levar a cabo neste, que vostede di seu concello, aínda que non o visite. Fai meses que comezaron os deesbroces e asfaltado de rúas , precisamente a entrada de S. Lourenzoe Fontemoura. Todo isto pódese comprobar nas fotos adxuntas, ou ben falar coas persoas, veciños seus, que ó están a realizar grazas o obradoiro de emprego “As veigas 3”.Por outra banda quixeramos por en coñecemento de todos, precisamente o seu descoñecemento do funcionamento dunha depuradora. Por desgraza para nos e para todos a auga sobrante, que é a que vostede denomina como “perda de auga”, é o sobrante, que por desgraza non podemos gardar para o verán. Esta auga é limpa para botar o río, pero nunca para consumo.\nOs actos vandálicos son inevitables, tanto no núcleo urbano como no rural. Dicirlle que os dous dos que temos constancia, un deles o contador xa se lle está poñendo solución.\nPara rematar dicir que a miña dedicación parcial ao concello, remunerada efectivamente como tal parcial, convértese en total en horas , porque eu si que estou no pobo as horas “pagadas” e todas as outras, moitas máis que estou atendendo a todos os veciños, e cando digo todos, son todos, aos que vostede posiblemente nin coñece, porque ninguén a ve por Porqueira habitualmente, aínda que supoñemos que agora durante a campaña virá, e volverá a desaparecer cando o pobo os envíe outra vez a oposición.\nO PP de Porqueira non da creto ás barbaridades que di a candidata a alcaldía po los...\nAs neves, poden voltar este fin de semana


Autor Iago Varela Martínez O día 15 Xullo, 2013 7 Comentarios\nLogo do sorteo da ONCE de hoxe, no que saiu premiado o número 35643 e facer a operación módulo con 782 participacións, deu como resultado 453, número co que xogaba @oarjonar.\nAsí que, unha vez comprobado que cumpre os requerimentos que pedíamos, é o gañador do LG Optimus G co que celebramos o noso 3º aniversario. Noraboa!!\nPara todas e todos os demais, moitísimas grazas por participar no que foi o concurso máis amplo que organizamos. Non desesperar, que xa sabedes que organizamos estas cousas con bastante asiduidade, así que atendede ás nosas redes sociais! 🙂\nListaxe de participantes no concurso dos #3000androidesgalegos\nDacordo coas bases, publicamos a listaxe de participantes no sorteo …\noarjonar 15 Xullo, 2013 Responder\nContento contentisimo Muchas gracias! !! Esta noche no duermo jeje\noarjonar 16 Xullo, 2013 Responder\nY efectivamente anoche no dormí!!!\nme dieron la 1:00 de la madrugada!\nBalbuceos Joe 17 Xullo, 2013 Responder\nCagonlá! por un nº!!!!!\nRamón Xosé Barros Vázquez 17 Xullo, 2013 Responder\nNoraboa o gañador e que o disfrutes. Un saudo\noarjonar 17 Xullo, 2013 Responder\noarjonar 22 Xullo, 2013 Responder\nDisfrutando mucho del Lg, va de muerte!\nVideo agradecimiento http://www.youtube.com/watch?v=JlOQrae9S5A\nDeixa una resposta a oarjonar Cancelar a resposta


O reto lanzado por Carmela Silva para lograr a adopción das “avoas” e o “avó” do CAAN complétase coa saída do centro de “Pitu” - 21 Noticias\nO reto lanzado por Carmela Silva para lograr a adopción das “avoas” e o “avó” do CAAN complétase coa saída do centro de “Pitu”\nO can, de 10 anos, viaxou ao seu novo destino en Barro e súmase a “Macarena”, “Adia” e Paradita”, todas de oito anos, que tamén atoparon novo fogar\nO reto que lanzou a finais do mes de maio a presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, para atopar un fogar ás tres avoas e ao avó do Centro de Acollida e Protección de Animais (CAAN) cumpriuse este pasado luns coa saída de “Pitu”, o último dos animais máis veteranos que quedaba nas instalacións provinciais da Armenteira.\n“Pitu”, que ten 10 anos e fora recollido en marzo deste ano en Catoira, foise o pasado luns 23 cara o seu novo fogar en Barro. Únese así ás cadelas para as que Carmela Silva tamén pedira a adopción, tendo en conta o feito de que a súa idade é, a priori, un hándicap maior para conseguir un fogar. Eran os casos de “Macarena”, de 8 anos de idade e de raza mastín, que chegou de Pontecesures en marzo e se recuperou no centro dun gran corte na cara antes de partir en xuño ao concello de Barro; de “Adia”, unha pastora alemá da mesma idade procedente das Neves que atopou fogar no pasado mes de xullo en Padrón, e “Paradita”, de 8 anos, recollida en febreiro en Meaño, que saíu en xuño para Pontevedra.\nSon xa 469 os animais do centro que lograron a adopción no que vai de 2021, unha cifra que supera aos rexistros de todo o ano 2019 (466) e que tamén representa un incremento substancial sobre as cifras parciais de 2020. O ritmo de adopcións neste 2021 é tan elevado que o CAAN xa está preto de superar o récord anual de adopcións, correspondente precisamente ao ano pasado, con 583 animais. Dende 2015 o Centro de Protección da Deputación procurou un fogar a un total de 3.015 cans e cadelas.\nCategoría: GALICIA, Pontevedra, SOCIEDAD\tEtiquetas: adopcions, caan, cans, carmela silva, deputacion pontevedra, perros\n« Patrimonea organiza outra ruta polo municipio de Touro o día 29 de agosto tras o éxito da pasada\nLa Comunidad de Madrid celebra la 20ª edición de la campaña de excavaciones en el Valle de los Neandertales »


A navalla de occam: Entradas\nCando neno o difícil era sair das cidades que atravesábamos camiño do destino nas vacacións. Era difícil porque a nacional pasaba mesmo polo medio da vila e alí sempre había atasco.\nHoxendía o difícil e entrar nas vilas. Protexidas por unha coraza de cinturóns, circunvalacións, circunvolucións e mesmo circuncisións é prácticamente imposible chegar dunha atacada o centro da cidade. Hoxe pasamos por diante de dúas importantes: Amberes e Breda, pera xa nin tentamos entrar por mor do tempo que deberíamos empregar.\nOs polígonos industriais protexen eficazmente os centros históricos e un sempre ten a sensación de que colleu xusto a saida da autoestrada anterior ou posterior a correta. Como non te podes parar a preguntar tes que dispor de Tom-tom ou estás perdido.\nHoxe Breda, por exemplo, está tan aillada para o turista como cando se rendíu o asedio de Spinola.\nPublicado por Nuca en 15:26\nAsí me gusta Occam, de vacacións e posteando, é vostede un exemplo a seguir e os que quedamos na casa (que somos uns 30 millóns máis ou menos e españois malia o que digan na tivi) agradecémosllo.\nSi, as circunvalacións terán cousas moi boas pero remataron coa insustituible ledicia e costume de tomar o bocata de xamón na Cañiza ou Soutelo ou parar para ver xogar ao bacarrá en Benavente. Páseo ben e afrouxe o cinto.\n21 de marzo de 2008, 4:15\nAna, co frío que vai por estas terras do norte chegamos cedo a casa e da para escribir un cacho\ncerto, viaxar na autopista é coma sentarse no sofá do salón a ver a tele.\nA frase coa que remata o comentario é redonda, de auténtico experto na arte de narrar. Se segue así vai acadar a excelencia blogueira. Non está nada mal para ser un de ciencias.\nEleccións, celíacos e vacacións\nRisa, blogoencontros e asasinos\nO BNG, a I+D+i e o matrimonio gay


Casa > Lista de Produto > Graxa Afa 70g(Total de 24 Produtos para Graxa Afa 70g)\nGraxa Afa 70g - fabricante, fábrica, fornecedor da China\nSomos especializados Graxa Afa 70g fabricantes e fornecedores / fábrica da China. Graxa Afa 70g atacado com alta qualidade como preço baixo / barato, uma das Graxa Afa 70g marcas líderes da China, Guangdong Juguangheng Automation Equipment Co.,Ltd..\nWholesale Graxa Afa 70g from China, Need to find cheap Graxa Afa 70g as low price but leading manufacturers. Just find high-quality brands on Graxa Afa 70g produce factory, You can also feedback about what you want, start saving and explore our Graxa Afa 70g, We'll reply you in fastest.


O PSOE promete nun acto de campaña en Vilalba atención inmediata á situación de Alcoa | Terrachaxa.com\n28 Xuñ 2020 Actualidade, Vilalba Actualidade, Vilalba\nO candidato socialista á presidencia da Xunta, Gonzalo Caballero,manunciou que na primeira semana á fronte da Xunta “pedireille ao presidente do goberno unha xuntanza para tratar a política industrial galega e buscar unha solución co compromiso de manter o emprego da planta de Alcoa” en San Cibrao. Reivindicou unha “política industrial clara, a carón do goberno de España para defender con firmeza os intereses de Galicia”.\nEtiquetas campañaeleccións autonómicasPSOEVilalbaXunta de Galicia\nAnterior A Pastoriza terá un campamento infantil a primeira quincena de xullo\nSeguinte Aumentan ata 39 os novos casos na provincia condicionados polo foco da Mariña


Accesorios para Tendido Subterráneo : Mod. 040.\nAlzabobinas Hidráulicos con Frenos Laterales\nConjunto para elevación hidráulica, con enclavamientos mecánicos y frenos de disco de accionamiento hidráulico. Soporte lateral oscilante para bobinas de acero.