Dani de la Torre: “Todo o mundo sabe de cine, de fútbol, de política, de neurociencia, de cambio climático, de robótica cuántica, de virus tropicais… pero cala a boca, hostia” – somostribo\n"Cando estudaba nos Escolapios lembro como á xente que viña das aldeas lles chamaban paletos por falar galego. Iso vivino. E dei máis hostias que dios por iso"\nFoto: Cedida por Dani de la Torre\nDúas películas e cinco Goyas. 22 Mestre Mateo. Pasou de poñerlle os copyright a Shin Chan a pasear por alfombras vermellas en Venecia e San Sebastián. A súa é unha historia de cine. E de serie. O seu último traballo promete amosar unha realidade nunca antes contada. Como a súa propia historia. Ata hoxe. Dani de la Torre canta claro. Dani é tribo.\nO 15 de maio estréase o teu último traballo, La Unidad, unha serie de seis episodios para Movistar+. O tráiler non te deixa apartar a vista. Estás nervioso?\nCreo que a serie vai dar o que promete o tráiler, esperamos estar á altura. A historia é moi completa, hai moito entretemento e tamén permite coñecer por dentro unha brigada descoñecida, a brigada antiterrorista da Policía Nacional, na que está baseada a serie. Porque esta é unha serie real.\nNo elenco volves contar con outro dos teus talismáns, o teu outro Luís: non está Tosar, pero está Zahera…\nLuís é amigo, un amor, é coma un irmán; é o home máis creativo do mundo e, ao mesmo tempo, o maior desastre. Pódeche organizar o caos máis absoluto nunha secuencia, pero desa secuencia vas sacar ouro puro. É máxico. É talento en si mesmo.\nA protagonista é Nathalie Poza, que interpreta a comisaria Carla, e tamén contas con Carlos Blanco…\nUn descubrimento marabilloso. Coñecíao polo seu traballo e os seus monólogos. É un tipo moi traballador, profesional, cariñoso, cercano, gracioso, con moitísima retranca, como xa sabes. Fai un personaxe moi entrañable na serie, un pouco como é el. Un dos agasallos que che fai a vida, coñecer xente coma el, como Nathalie, como Michel, o actor arxentino, ao que tampouco coñecía, Marian Álvarez, outro descubrimento. E os actores árabes, moitos deles amateurs. Antes disto eran camareiros, cociñeiros… foron actores agora por primeira vez na súa vida. Un dos protas chegou a España dende Marrocos nos baixos dun camión. Fixo de todo: traballou no amorodo, na hostalaría, de guía, en discotecas, limpando merda… Por fin ten os papeis en regra, aprendeu cociña e traballa de cociñeiro. E agora tamén de actor. Vivir nunha sociedade que, aínda con moitas dificultades e obstáculos, permite que pase iso é grandioso. Que poidamos aceptar que outra xente que vén doutro país poida realizarse e soñar faime sentir orgulloso.\nViaxamos a Tánxer, a Nixeria, a Toulouse, a Perpignan, a Melilla, rodamos en Xirona e en moitas partes de Galicia, cortamos a Porta do Sol e Preciados en Madrid. Na miña liña (risas).\nDe momento son seis capítulos. Terá continuidade?\nEstamos escribindo a segunda temporada. Iso non quere dicir que se faga, dependerá de moitas cousas, pero de momento a idea é facer segunda temporada. HBO comprouna para Latinoamérica e agora están negociando con outra plataforma para Estados Unidos e Asia, pero tamén isto dependerá de como funcione.\nA promoción asegura que vai amosar unha realidade “nunca antes contada”. Cumpre a promesa?\nSi, é a primeira vez que abren as portas para que se vexa como fan as cousas por dentro, na propia cociña. Estiven traballando con Alberto Marini, o guionista da serie, durante dous anos e medio, documentándonos con eles. Estiven en operacións de detención de xihadistas, estiven coñecendo inflitrados, nos briefings na central, coñecendo as vidas privadas de cada un dos axentes, evidentemente fun un privilexiado. Tamén do outro lado, vendo dende dentro o mundo radical islámico. Insisto no de radical porque hai que separalo do mundo islámico, é habitual esa xeneralización que non beneficia a ninguén. Aquí estamos falando de terrorismo xihadista, non do mundo musulmán. O que se vai ver na serie é real, non nos inventamos nada.\nComo foi esa infiltración en ambos bandos. Que respostas atopaches cando petaches nas súas portas para adentrarte nos seus mundos?\nA policía estaba especialmente interesada en que se coñecese o seu mundo por dentro. A nova policía é unha policía máis aberta, máis europea, lonxe da policía que ás veces temos na cabeza, de cloacas e postfranquista. Vin unha policía moi moderna, moi preparada, con moito respecto por todo o que fan, estudosos do Islam, xente que fala moitos idiomas, que viaxa moito, con moito coñecemento internacional, respectados polas axencias estranxeiras de intelixencia. O seu traballo é chegar antes de que pase algo e iso é moi difícil. Non paran, están as 24 horas traballando. Unha das cousas que máis me sorprendeu é que teñen unha organización que pode ser moi semellante á dunha redacción de televisión ou dun xornal. A xente traballa en equipo. Na primeira reunión que tivemos dixéronnos “isto non é nin Harry el Sucio nin Arma Letal, isto é como Ocean’s Eleven, aquí cada un ten o seu cometido”. Todos traballan na mesma investigación, cada un na súa especialidade. Tamén vin unha integración moi guai entre mulleres e homes. Falei coa inspectora xefa, que é o noso personaxe central na ficción. Nós ascendémola un pouco máis e fixémola comisaria, porque é moi difícil que as mulleres accedan a postos de dirección e dentro dos corpos de seguridade, aínda máis. Agora está habendo unha escalada social e un respecto moito maior, pero queda moito por facer e na serie queriamos normalizar esta situación. Tanto ten ser home ou muller, só conta ser un gran profesional. A distinción sexual non ten ningún interese para min, non me importa que alguén sexa muller, home ou transexual. Se traballa de xeito profesional, para min xa ten todo o meu respecto.\nE como foi a introdución no lado xihadista?\nÉ moi difícil acceder, son moi reservados, non lles gusta estar no foco dos medios e, se optas por achegarte ao mundo radical, é moito máis complicado. Estivemos con xente detida, con xente que se equivocou e tomou un camiño que non era o axeitado. Coñecemos diversos tipos de radicais: dende os “carne de canón”, os que non teñen nada que perder, persoas en exclusión social que se inmolan onde lles digan, ata os ideólogos, xente moi preparada, moi intelixente, con moitas carreiras universitarias, autenticamente estudosos do tema, os que utilizan os “carne de canón” para perpetrar os atentados que precisan para reivindicar e ocupar un lugar. Falamos con moitos especialistas e vivimos de preto todo isto. Foi alucinante o que atopamos. Moitos viven dentro da túa comunidade, séntense excluídos polo racismo que viven día a día, están en exclusión social polos poucos traballos aos que teñen acceso. Todo pode ser motivo de agravio e de illamento para que unha persoa se radicalice. Utilizan a relixión para focalizar todo ese odio e esa frustración, terxiversan a mensaxe e úsana para xustificar os seus actos. Cousa que non aproban os propios musulmáns. Os imáns cos que falamos están en contra, veno como unha aberración da súa cultura e notan como a sociedade os mete a todos no mesmo saco. Xeralizar fai moito dano. Xa non digo só neste tema; deberiamos profundizar algo máis no que lemos ou no que vemos antes de emitir un xuízo ou unha opinión, podemos facer moito dano.\nAlgún deles facía algunha reflexión, algunha lectura sobre como se chegou a isto? Alguén fai autocrítica?\nCada caso é particular. O outro día houbo alguén que me dixo algo, falando do COVID-19, que se pode aplicar a isto: mentres un país estea inseguro, o resto tamén o estará. No terrorismo é así: mentres en Siria haxa unha guerra, o resto dos países estarán inquietos, especialmente os que tomen partido por algún bando, porque de toda a xente que sofre ese terror na súa casa, que perden fogares, familias, que o perden absolutamente todo, moitos serán refuxiados que acoden a outros países para poder sobrevivir e saír adiante, pero outros queren vingarse. Intentar devolver ese odio que lle xeraron na súa propia casa. Por iso as consecuencias que teñen as cousas que facemos no primeiro mundo volven cun efecto boomerang. Antes igual non tanto, pero agora, neste mundo tan globalizado, é moi complicado que as accións queden impunes. En países como Siria, Afganistán ou Iraq pode haber moitas persoas que sofren e busquen algún tipo de vinganza, de resarcimento. Debemos ser moi sensibles con todo o que pasa no resto dos países, estar atentos a todas as grandes empresas e corporacións que traballan en países menos desenvolvidos e se aproveitan dese pouco desenvolvemento para facerse máis competitivas, para que o primeiro mundo poida consumir cada vez máis rápido produtos cada vez máis baratos. Todo iso ten un custo, provoca que noutros países haxa guerras, pestes, conflitos que antes ou despois nos van vir de volta. Non nos preocupabamos nada do cambio climático, dábanos igual que se derretese a Antártida, que lle dean polo cu. Pensabamos que ían morrer catro pingüinos e tanto nos tiña. Pero non era iso. Morren plantas, animais, ecosistemas, acábase a pesca, moitos países teñen que pechar e emigrar, vai haber un efecto dominó que nos acaba afectando a todos. No COVID, no cambio climático, no consumismo excesivo… todo afecta a todos hoxe en día.\nEs optimista, cres que imos ser máis sensibles?\nAlgo se vai aprender, seguro. Nestes momentos valoramos moitas cousas: estar coa xente, dar unha aperta, estar coa familia, vivir a natureza. Valoramos a sanidade pública, moitas cousas que estaban continuamente na picota, sempre falando da privatización porque seica era un dispendio. Agora mesmo ninguén se atrevería a dicir algo así. Isto foi unha gran putada, está morrendo moita xente, hai moitas familias destrozadas, pero se cadra ensínanos a valorar moitas cousas, a non discutilas. Non podemos construír exércitos de mediocres. Hai que valorar os médicos e poñer calquera profesional onde brille, en xeral. Iso é o que ten que facer un bo xestor e falo de toda a administración pública, non só da sanidade. A cidadanía ten que apreciar o que ten e protexelo coidando dos seus profesionais. Sempre que hai unha crise algo básico pasa a converterse nun luxo. Cada vez perdemos máis. Lembro as caixas de aforro, a cantidade de fundacións que axudaban os xeriátricos, cantos investimentos públicos se fixeron que acabaron privatizados e funcionando coma o carallo? Todo iso xa o perdemos, xa non existe, xa está en mans privadas. Temos que reflexionar. Non digo que todo pase a ser de dominio público, trátase de apreciar o bo que temos e non soltalo. Iso de que as cousas funcionan só cando son privadas non é verdade. O que hai é que facer unha boa xestión do público. Imaxina que mañá a sanidade é privada. E pasadomañá a policía é privada. Isto converteríase en Robocop. Poderían fusilarte no medio da rúa sen mediar palabra. Hai que apreciar, valorar e coidar os medios públicos: os da seguridade do Estado, a sanidade, as televisións e os medios públicos, a educación… Xeralmente, o público tende a mirar cara a toda sociedade, cara aos máis vulnerables. Coa ruína das caixas de aforros desapareceu moita obra social, nenos en campamentos, actividades para maiores, apostaban pola cultura, pola poesía, pola pintura, polas artes escénicas… e todo iso perdeuse. Non pode ser. Marcharon todos de rositas. Malvendemos todo e quedamos sen nada. Sen nada propio. E xa está.\nEstán pasando cousas rarísimas. É un dos peores momentos da historia para a cultura e ao mesmo tempo é un dos mellores momentos da historia en canto a consumo de cultura.\nEste confinamento estalo vivindo coa túa muller, que é médica. Sabes de primeira man o que está supoñendo esta situación para os profesionais. Como é confinamento cun deles?\nDurmo co can! Estamos separados na mesma casa, porque ela non me quere poñer en risco. Cumpre cos protocolos de limpeza no hospital e, ao chegar á casa, outra vez. Sabes o jodido que é estar 50 días confinados e non poder darlle un bico ou unha aperta á túa muller? Xa non falo de máis… (risas). Arroupala, que está currando todo o día coma unha cabrona. Eu o único que podo facer é ter a casa limpa, facerlle a comida e intentar que estea o máis cómoda posible. Pero hai momentos en que ela tamén precisa un abrazo, quere chorar, ou está ata os huevos… É duro. Non me podo imaxinar o que foi para a xente que perdeu familiares e non puido nin despedirse. Creo que debemos aprender disto e se non aprendemos disto é que merecemos a extinción. Están pasando cousas rarísimas. É un dos peores momentos da historia para a cultura e ao mesmo tempo é un dos mellores momentos da historia en canto a consumo de cultura.\nPensaches en como sería todo isto sen música, sen series, sen cine, sen literatura, sen arte, en definitiva?\nQuedaríanos mirar pola fiestra e denunciar o veciño! (risas). Pouco máis poderías facer, sacar o teu lado máis mamarracho, máis chungo. A cultura fainos mellores persoas. E por cultura refírome a algo moi amplo, aquilo que dicía Álex de la Iglesia cando a definía como “o que fai que non te suicides”. Xa falo directamente de supervivencia. Algo que che aporte e te entreteña, pero non só iso: que faga que vexas a vida doutra maneira.\nEsta crise chegou e detivo vidas, proxectos, traballos… ti en concreto estabas preparando a túa próxima longametraxe e xa fixeras castings para adolescentes en varias vilas galegas. Como levas o parón?\nÉ complicado. Nós tiñamos o casting dos rapaces case feitos e cando iamos xuntalos pasou isto. É unha peli de aventuras de adolescentes en Galicia nos anos 80, algo tipo The Goonies, pero sen elementos paranormais. É algo máis Verano Azul, unha historia de rapaces no verán, de bicicletas. É unha dun grupo de amigos e eu precisaba velos interactuar e convivir para ver como funcionan entre eles. Queremos iniciar o traballo de novo, pero non sabemos cando se poderá, nin a que prezo. Non sabemos se se poderá xuntar a xente, se será seguro, se poderemos rodar no verán, nin en setembro. Traballarei con menores, non sei como estará o tema dos permisos das familias. Estamos nun momento de incerteza enorme. Cada un preocúpase do seu: os hostaleiros están agobiados por se poderán manter as nóminas dos camareiros poñendo tres mesas en lugar de dez e eu estou preocupado por se poderei rodar, ou se se nos pon enfermo un actor, que facemos? Un dos retos deste proxecto é rodar na Ribeira Sacra. Teño moitas ganas de que se vexa nos cines.\nDaquela será unha rodaxe como a vendima da zona, heroica…\nHeroica, si. A peli distribúea Warner Bros e faime moita ilusión que se abra o plano do logo da Warner e apareza a Ribeira Sacra. En plan: a globalización chegou a isto. Como pasaba en O Descoñecido, cando abría a imaxe e se vía A Coruña. Algo feito por galegos. Algo que nin soñaba.\nQue buscabas neses rapaces? Eran xa profesionais ou todos amateurs?\nEran todos amateurs de entre 13 e 16 anos. Buscamos todos os perfís. As directoras de casting xa teñen as personalidades dos personaxes perfiladas e van encaixando aí os actores. Está o gracioso, o medorento, o patán, o campión… buscamos todos os estereotipos, pero ao mesmo tempo todos teñen moitas máis vetas. Se buscas o chistoso na proba xa ves se o rapaz ten chispa ou se é tímido, ou se é sensible. E precisamos que non se corten, que non cheguen á rodaxe e queiran marchar para a casa. Eu teño a experiencia de O Descoñecido, onde traballei con dous nenos, unha nena de 14 e un neno de 9 e foi espectacular, pero saíron dunha criba moi gorda. Tamén agora en La Unidad traballei cunha nena que nos deixaba a todos coa boca aberta. Elocuente, daslle acción e está coma se non pasara nada. Buscamos iso: que ao dicir “acción!” a xente non note que estamos rodando. Ten que ser a vida, ten que ser real.\nO Descoñecido, a túa primeira longametraxe, gañou 12 premios Mestre Mateo, dous Goya, oito nominacións. Era a túa ópera prima, pero non o teu primeiro traballo, xa sacharas moito antes…\nEu empecei facendo curtametraxes, despois fixen Mar Libre para TVG e foi Mar Libre quen me abriu a porta de Vaca Films e de Luís Tosar, que foron os que me abriron a porta de O Descoñecido. E O Descoñecido abriume a porta de A Sombra da Lei, e de aí a La Unidad, polo medio con dous anuncios moi potentes para Estrella Damm, e de aí a poder dedicarme ao meu soño. Sen as cousas de atrás non sairía nada. E en todo este percorrido hai algo fundamental: eu, por riba de todo, non quería volver á TVG, todo o que facía era para poder saír de aí. Cando fixen O Descoñecido estiven en Venecia, en San Sebastián e nos Goya, e cando tiven que volver a unha cabina a poñerlle os copyright a Shin Chan a miña cabeza estoupou. Non entendía nin onde estaba, paseino fatal. Estiven descontrolado e non sabía a que mundo pertencía. Mentres traballaba na cabina estábame chamando o produtor de Amenábar ou xente de Fox e de Warner. Pero isto que cojones é? Ese momento foi duro, pero axudoume a coñecerme a min mesmo, a centrarme, a valorar as cousas e a seguir loitando, a non acomodarme e a continuar sendo competitivo. Non sei onde me levará a vida, pero mentres poida seguir contando historias seguirei camiñando.\nCanto axudou a experiencia laboral? O feito de ser montador de profesión non fai que rodes as escenas pensando xa na montaxe, que visualices os planos na rodaxe como finalmente van encaixar?\nVouche dicir unha cousa. Xa con tres proxectos grandes feitos podo dicir que sempre foi unha vantaxe enorme ser montador porque optimizas moito a rodaxe. Escolles os planos que necesitas e non rodas por rodar nin tiras material. Pero iso tamén é perigoso porque os produtores agárranse a iso para facer plans de rodaxe cada vez máis estreitos. É un erro, como caer nunha cadea de montaxe dunha grande empresa: a camiseta ía de puta madre pero se lle quitamos esta manga vale igual e se eliminamos a outra tamén, e acabas facendo unha camiseta que non ten nin pés nin cabeza. Hai que equilibrar. Para min é unha vantaxe ser montador porque xa monto na miña cabeza, pero ás veces tamén necesito probar, cambiar cousas, rodar de máis para darlle outra volta.\nOu para ter unha rede de seguridade. Algunha vez na sala de montaxe temiches quedar xusto de material?\nEn O Descoñecido sobrounos só un plano! (risas), imaxina como estabamos: acojonados. E en A Sombra da Lei fixen planos con actores a unha toma. Iso non pode ser. Tes que ter tempo para facer as cousas e traballar con gusto. Non tirar por tirar, pero si ter marxe de manobra para poder mellorar e poder contar as cousas de xeito diferente ao que tiñas planeado; nas rodaxes poden cambiar os puntos de vista e o que tiñas planificado, cando chegas alí, se cadra non funciona. Necesitamos experimentar, explorar. E os actores tamén precisan tempo para poder sacarlles a verdade e o xugo necesario ás historias.\nDani de la Torre e Luís Tosar Foto: Academia del Cine\nNese proxecto comezou a túa historia de amor con Luís Tosar?\nSi, claro, é que é moi difícil non estar namorado de Luís. É un actor espectacular, intuitivo, natural, cunha verdade brutal. Se o metes nun hospital pode facer dende o papel do que limpa as habitacións ata o do director do hospital ou o do conselleiro de Sanidade. Pode facer todos os papeis e cres todo o que faga. Pode facer de muller se quere. E ademais ten un lado humano tan potente… é tan bo tipo, é tan doado traballar con el, nunca protesta por nada, se o deixas a el para o final non di nada, ego cero. Xuntar esas dúas cousas nunha persoa é extraordinario, como non vas estar namorado del?\nEn O Descoñecido o seu papel espertaba no espectador todo tipo de sentimentos. Pasabas de odialo cando era un banqueiro especulador e estafador coas preferentes, ata chegar a empatizar totalmente con el cando estaba atrapado no coche cos seus fillos e unha bomba…\nIso ten moitísimo mérito. E máis aínda metido nun habitáculo onde só podes funcionar do tronco para arriba. Estás comprimido, apretado e con dous nenos dos que Luís tiraba moito, sempre animándoos porque eran noveis. O que fai Luís nesa película é dificilísimo, aproveita coma ninguén eses mecanismos de guión que fan que ao final o que queres é que ese pai salve os fillos. Non che importa que fose o tipo máis mesquiño. Empatizas coa historia humana que hai detrás, aínda que fose un cabrón.\nEra un personaxe que retrata moi ben o poliédricos que podemos ser os seres humanos. Ninguén é malo de todo nin bo de todo, estamos todos nunha escala de grises, algúns máis claros e outros máis escuros, non?\nPenso que xa facemos personaxes máis complexos no cine ca na realidade. Parece que estamos nunha trincheira tirándonos pedras uns a outros. Non entendo isto dos bandos e das cores. Ninguén é só dunha cor, ninguén pode ser incuestionable, nin as súas decisións. Podo estar dacordo co que di algún político do PSOE e, ao mesmo tempo, recoñecer que outro do PP está dicindo algo coherente e que outro de Podemos está facendo ben as cousas. Iso pasa nos concellos, onde hai moito achegamento e goberna o que mellor cae ou o que mellor o fai. O partido no que milita case é o último. Temos que ser máis críticos e non comprar todo o que veña do Hipercor porque se cadra o Gadis ou o Mercadona tamén teñen algo bo nese momento. Non debemos centrarnos nun discurso único, nun pensamento único, veña de onde veña. O que nos fai humanos e evolucionar como sociedade é ter un pensamento crítico, global, aberto e, sobre todo, empático. Poñernos no pelexo doutra xente.\nComo mesturas esa empatía e a preocupación social coa acción?\nA acción pola acción non funciona. Se non hai un compoñente emocional que te conecte cos personaxes é coma estar vendo unha parede. Nada impactará dentro de ti. Tamén no outro extremo, no cine máis contemplativo, hai moitos farsantes e moitos flipaos que miran un tipo comendo un limón durante unha hora e din que aí ven El ocaso de los dioses. Hai que ser analíticos e cando che contan ben unha historia ten que chegarche dentro. O Descoñecido tiña unha capa de entretemento moi grande, outra capa informativa do que estaba pasando na sociedade neses momentos e outra capa humana, a dun pai cos seus fillos e a doutro personaxe que se sentiu estafado. Empatizas con todos. Do contrario sería unha película de robots e só empatizas co robot cando quere sentir, cando se vai volvendo humano. Se estás vendo Star Wars e te emociona un becho cunhas orellas enormes sempre é porque está tendo compoñentes humanas. Se non, non funciona.\nComo foi estar nominado a Mellor director novel coa primeira película?\nTodo o que pasou con O Descoñecido foi unha voráxine tan forte que é como ser un aprendiz de surf e que te envolva unha onda catro veces. Foi difícil asumir algo tan intenso, tan brutal. Pasaba de estar nunha cabina de montaxe de catro metros por catro a estar nunha alfombra vermella con George Clooney e Monica Bellucci, e de volta á cabina. Hostia, isto que cojones é? Que che veñan falar representantes, que che pregunten se che interesaría traballar en Hollywood… que despois todo iso queda en nada, pero xa o feito de que cho digan é incrible. Un regalo. Un chute de adrenalina.\nCanto de mal che caeu aquela noite Daniel Guzmán?\n(Risas) É bo tipo, non me cae mal. Máis ca por min, doeume polos meus pais, porque estaban moi ilusionados. Estaba claro que ía ser para el, xa viña de gañar en Málaga, é moi querido na profesión, cae moi ben, é un gran tipo. Non pasa nada. Gañou porque o merecía e xa está. Oxalá nos volvesemos ver nesa situación moitas veces, aínda que eu non gañase nunca.\nImaxe dun helicóptero aterrando na coruñesa Praza de Vigo durante a rodaxe de O Descoñecido\nHai dúas escenas na película que sorprenderon moito: o helicóptero na praza de Vigo e a persecución no paseo marítimo da Coruña. Nunca se fixera nada así en Galicia…\nNin en España! Facer un plano secuencia tan complicado coma o que fixemos no paseo marítimo nunha soa toma é moi difícil. Fomos uns ousados, pero eu non lle teño medo a nada. Respecto si, medo non. Todo se pode facer. Hai que planificalo ben e rodearte dun equipo de xente moi boa. Ver emocionados o director de fotografía, o director de arte, o axudante de dirección, xente que fixo 200 películas e estaban nerviosos coma se fosen amateurs. Iso foi impagable, subir con eles no coche que vai en paralelo gravando, coma se fosemos todos nenos, nenos xogando.\nA Sombra da Lei, a túa segunda longametraxe, gañou tres premios Goya. Aí volviches asumir retos, con máis planos secuencia ambiciosos…\nO plano secuencia é unha ferramenta máis que temos os directores para contar algo. A min gústanme moito. Pero ás veces caemos no erro de amosar máis músculo do que o plano pretende. Cando os espectadores ven máis o plano có que está pasando nel é un problema. Se sucede, está desvirtuado. Moita xente dixo que caera nese erro. Pode ser. Hai un plano secuencia no capítulo cinco de La Unidad, o único que hai en toda a serie, que é o máis complicado que fixen na miña vida. E creo que tamén é o máis acertado que fixen (risas), porque era a mellor maneira de contar o que pasa nese momento da trama.\nTampouco se fixera nunca unha historia de gánsters en Barcelona nos anos 20. Como te atreviches?\nA min gústame facer cousas novas e creo que tamén é bo para a industria. Por que? Pois porque dentro duns anos virá alguén que fará unha peli de gánsters de puta madre porque xa a fixo alguén e pode mellorala. A Sombra da Lei foi de tolos, competir nese xénero coas películas que se fixeron en Hollywood sobre iso, a maioría delas obras mestras, foi unha tolemia. É unha peli bonita, fixemos un traballo chulo, unha película sinxela, de moitos personaxes que conta moitas cousas. Hai xente á que lle gustou máis e outra á que non lle gusta. Eu aprendín moito, como o difícil que é facer películas de época en España.\nEstamos conseguindo xente máis ignorante e máis vulnerable á manipulación, cando deberiamos ser máis críticos e máis esixentes.\nTamén tiña a súa capa social: feminismo, loita sindicatos-patronal, corrupción… por que cen anos despois todo iso segue nos titulares?\nPorque somos persoas e os humanos cometemos os mesmos erros unha e outra vez. A historia debería estar para aprender dela e non repetir os peores episodios. Agora estamos nun momento en que a propia historia se cuestiona. Hai discursos que fan que a xente xa dubide do que foi real. Por iso creo que é fundamental que a Historia sexa unha materia das máis importantes na escola. Igual cá Filosofía, sobre todo nos tempos que corren, de individualismo, e ao mesmo tempo de contacto con outras civilizacións e culturas que pensan diferente. É máis necesaria ca nunca. Hai que ter moito máis coñecemento das persoas e do mundo. Estamos conseguindo xente máis ignorante e máis vulnerable á manipulación, cando deberiamos ser máis críticos e máis esixentes.\nDani de la Torre, acompañado por Michelle Jenner, durante a gravación de A sombra da lei\nSe toda a información que somos quen de dixerir ten que entrar necesariamente en 140 caracteres podemos chegar a cuestionar que a Terra é redonda ou que as vacinas funcionan. Falta contexto?\nOu que Franco deu un golpe de Estado! Se empezas a escoitar que foi unha chegada ao poder lexítima a xente empeza a dubidar de todo, sobre todo xente nova que non tivo ese espírito crítico ao formarse. Corremos o risco de formar un exército de mentes simplistas que non se cuestionan nada e son perigosísimas. Sorpréndeme moito ver políticos falar no Parlamento ou no Congreso dos Deputados coma se fosen robots, falando de cousas coma se non existiran e non pasaran nunca. Asústame. Cando ese tío teña que decidir que morra a metade da poboación farao. Acaba de dicilo Bolsonaro no Brasil. Que morran, que non é problema meu. Como Donald Trump. Temos un problema grave de falta de contexto. Consumimos a tal velocidade que non contrastamos nada, consumimos un titular e outro, non reflexionamos, non cuestionamos. Esta situación debería ensinarnos a parar. Non a involucionar, pero si a tomarnos algo de tempo. Nunca tan necesario foi o xornalismo como agora. E nunca estivo tan en cuestión coma agora. Hai que contextualizar, deixar falar a xente, explicarse, ler con atención. Lemos demasiado rápido, non nos paramos nos detalles. Poucas publicacións inclúen os detalles.\nHai quen di que estas entrevistas se lle fan longas…\nIso é bo. A xente seguramente estea lendo co Facebook aberto, co Whatsapp, co neno, coa muller e a prima, mandando un meme con algunha gilipollez, e facendo o curro. Iso é o que está pasando hoxe en día, por iso hai tantos bulos circulando, por iso a xente retwittea cousas que son mentira. O concepto de globalización e de consumismo masivo tamén chegou á comunicación. A xente está aparvada e xa non distingue a verdade da falsidade. Urxe unha renovación xornalística que intente expulsar os malos profesionais, apartalos, deixalos en evidencia. Se tes un restaurante, dás comida de puta madre, con boa materia prima, págaslles aos teus empregados de puta madre e enfronte ponse un pavo que ten os traballadores ateigados, non lles paga a seguridade social, cociña co que tiran nos supermercados e faiche a competencia, vai vir Sanidade e péchalle o local. Ten que haber unha Sanidade do xornalismo. Pola nosa saúde mental e pola nosa saúde como sociedade. Vai chegar un momento en que chegue un pequeno ditador e a poida liar. O que está pasando en Estados Unidos pode ser un exemplo. E a xente acaba meténdose desinfectante nas veas. O outro día dicíame un amigo guionista, un dos mellores que coñezo: se hai xente que se inxecta desinfectante porque o di Trump, esa xente sobra. Que pode aportar unha persoa así á sociedade? El dicíao de broma, claro, pero por deixarse enganar e non contrastar, pasou o que pasou co Brexit, algo que vai acabar levando os ingleses a moitísimos problemas. Estados Unidos tivo un papel crucial nese triunfo do leave. O obxectivo é acabar coa Unión Europea, cada vez máis desunida e despois pescar nese caladoiro. Acabarán montando aquí as súas fábricas, poñendo a materia prima ao prezo que queiran, pagando os salarios miserables que consideren e recortando todos os dereitos. Igual que as grandes empresas españolas e europeas tamén se están aproveitando diso na China ou en Bangladesh. O problema globalizado volve, non queda alí. Se danas nalgún lado, iso vai vir de volta. É coma o karma. Debemos aprender diso e ter comportamentos cívicos. Non é o momento de cuestionar a Unión Europea, é o momento de defendela, de estar máis unidos ca nunca. Que realmente sexa unha loita colectiva e global contra unha pandemia. Teñen unha misión humanitaria, se non a cumpren, para que están? Espero que con todo o que está pasando os populismos caian polo seu propio peso, pero non estou seguro. Porque pasar de Barack Obama a Donald Trump, xa me dirás.\nPero a xente votouno, a el e os Bolsonaros que hai polo mundo…\nPorque moita xente pensa coma eles e outros pensaron que lles ían solucionar os seus problemas. Equivocáronse. Hai persoas que votan por castigar, outras por convicción e outras porque están sufrindo agravios e cren que ese señor vai defender os seus intereses, porque identifican como inimigo o máis débil. Quen me quita o traballo? Os inmigrantes. Quen fai que as listas de espera sexan máis longas? Os inmigrantes. Focalizas o perigo na rama social máis débil, na que non se pode defender. É moi vilán, moi cabrón. Pero logras que a xente te crea. Tamén é verdade que tras crises profundas que xeran grandes desigualdades os populismos baratos teñen moita máis audiencia. O de VOX paréceme terrible. Terrible. Así cho digo. Co que avanzamos na sociedade, co que loitamos para conseguir os dereitos que temos, que alguén se poida plantar no Congreso dicir as burradas que din, cuestionar todo o que conseguimos con tanta suor e con tantas mortes. Como me parece terrible que haxa un alcalde coma o de Ourense. Hai moita xente que traballamos para quitarnos estereotipos de enriba, para quitarnos estigmas e personaxes así fannos involucionar décadas. Debemos castigar a mentira. Todo o que prometeron os defensores do Brexit demostrouse que era mentira. Todo. Se hai políticos que ao chegar ao poder demostran que as promesas que fixeron eran mentira hai que castigalos nas urnas. Igual que me parecen terribles as declaracións dos independentistas cataláns neste momento.\nImaxe familiar de Dani de la Torre cos pais Foto cedida por Dani de la Torre\nNese ano en que empezaban moitas esperanzas e loitas por eses dereitos dos que falas naciches ti, en 1975, en Monforte. Que referentes audiovisuais te conformaron naquela época?\nMoitísimos. A televisión foi moi importante na miña vida. Todos nos criamos co Un, Dos, Tres, con Verano Azul, con chistes de Eugenio, con Martes y Trece e o programa de fin de ano, con El Coche Fantástico, El Equipo A, con V… E co cine. Había un cine en Monforte, o Teatro Lemos, onde vin E.T. e as películas que máis me impactaron; alí agardabamos horas por unha entrada, fumábase, berrábase, botábannos cando faciamos ruído… Nunha vila pequena todo o mundo se coñece. Estou namorado de Monforte. Gústame vivir en Santiago, pero volver alí é volver á casa. Dende que morreu a miña nai cústame chegar a esa casa e que ela non estea, é moi duro para min. Pero está meu pai, os meus amigos de sempre, a miña irmá… moitos veciños que me queren e mo demostran cada vez que vou. Hai algo aí, nunca podes prescindir das túas raíces, especialmente nos malos momentos. O galego pode ser malo co veciño, somos moi minifundistas, pero nos momentos malos sempre arrimamos o ombreiro. Podes ter un veciño que non che fala, pero cando vén ao tanatorio ves que é sincero, que non desexaba que nada malo che pasase. Ao mellor chámache fillo de puta, pero non quere que che pase nada malo. Non se falan entre eles, pero se hai un incendio todos acoden. Despois do lume pode que volvan a non dirixirse a palabra. É algo que me flipa, no malo estamos unidos. Pasou no Prestige e noutros casos. No bo se cadra somos máis capullos. É algo máxico que temos.\nCres que a túa nai, cando comprou aquela videocámara para gravar a comuñón da túa irmá, sospeitaba que podía estar cambiándoche a vida?\nSeguro que non. Era moi cañera, dábame moita caña. Dende “deixa de facer o imbécil”, algo que me dicía constantemente, ata “non tes nin puta idea de gravar, para quieto coa cámara, fai o plano así” (risas). Cando xa estaba na tele e empecei a gañar os primeiros premios coas miñas curtas dicíame “mira Daniel, a ti que non se che nuble a vista con isto das curtas, ti mantén aí o teu traballo na Galega, a ver se podes sacar a praza e quedar aí, que isto das curtametraxes non che vai durar moito, non te creas nada”. Lembro chamala para contarlle plans de rodaxe, proxectos e ela contestaba “moi ben, fillo, e o traballo que tal?” (risas), “fillo, iso son pasatempos, o traballo é o outro”. Facíame moita graza. Cando fixen O Descoñecido e empezou a ver que isto ía en serio, deixei a tele e dicíame “ai fillo, non perdas a praza, non te vaias de aí”. Eu intentaba explicarlle que iso non me facía feliz, que eu quería contar historias e que prefería arriscar o tempo que durase antes ca ser o que era alí, un morto en vida. Non pode ser que con trinta e pico anos esteas morto, que vaias cada día a un sitio por sistema. Non podía concibir iso. E non era porque eu me crese mellor ca ninguén que traballase alí. Era porque eu me sentía mal comigo mesmo. Vía que tiraba os días ao lixo, un tras outro. Xerábame unha frustración que non me deixaba sentirme ben comigo mesmo nin cos demais. Parte dos erros que cometín con persoas na miña vida foron por iso. Por sentirme mal, en autodestrución permanente. Iso faiche ser peor persoa. Agora que me dedico ao que me gusta son mellor persoa porque son máis feliz, porque podo dedicarme ao que me gusta. Tamén o paso mal, as críticas fante sufrir, pero forma parte de estar vivo. Iso era o que intentaba transmitirlle á miña nai. Antes de morrer houbo un momento en que parei a serie cando iamos empezar a rodar porque ela se puxo moi enferma. Tivo un cancro que a levou en dous meses. Cando os médicos nos dixeron que lle quedaba unha semana de vida eu díxenlles aos produtores que tiña que marchar para a casa porque tiña que pasar con ela os seus últimos días de vida, se non ía non mo ía perdoar nunca. A resposta de Movistar foi marabillosa, impresionante. O xefe de Movistar, Domingo Corral, chamoume para darme o seu apoio e eu díxenlle que entendería que contratasen outro director para facer o proxecto se a situación se alongaba. El contestou “La Unidad es ti e paramos a serie. Cando te incorpores seguimos adiante”. Impresionoume de verdade. Eles poden contar co director que queiran en calquera momento. Foi un exemplo de humanidade enorme, dunha grande empatía. Eu estaba falando no piso de arriba e cando baixei á habitación da miña nai sentei con ela, miroume á cara e díxome: “tranquilo fillo, que isto vai durar pouco. A semana que vén poderás volver rodar e quero que lles demostres que es o mellor” (silencio). É a hostia. E así fixen. Foi brutal porque ela non escoitou a conversa, pero sabía que algo pasaba. Non houbo un día desa rodaxe que non pensase nela e non llo dedicase a ela. E así será con todo o que eu faga. Así era a xente que me criou e así concibo eu a vida. Apostar polos que te queren e intentar non defraudar. Foi unha experiencia moi potente que me acabou dando moita gasolina para traballar. Foron 18 meses seguidos de rodaxe, unha serie durísima. Sen o equipo, que foi marabilloso e me axudou moito, non podería. Son experiencias duras, pero acaban facéndote mellor persoa. E incluso mellor profesional.\nSeguro que aí xa te perdoara por borrarlle as súas cousas cando ti gravabas por riba nas súas cintas…\n(Risas) Iso é mítico. Lembro un día que lle quería amosar a unhas amigas algo que ela gravara e cando puxo a cinta só había paranoias miñas. Chupei unhas boas hostias por aquilo. Pero teño que dicir que me pegaba menos do que eu merecía.\nDe neno celábame moito da miña irmá, paseino moi mal. Unha vez marchei co seu carriño de bebé e tireino por unhas escaleiras. Con ela dentro, por suposto.\nMalo, malísimo. De pequeno e tamén na adolescencia. De neno celábame moito da miña irmá, paseino moi mal. Unha vez marchei co seu carriño de bebé e tireino por unhas escaleiras. Con ela dentro, por suposto. Non pasou nada grave, pero ese día ardeu Troia na casa. Despois tiven unha adolescencia moi jodida. Estaba moi unido a un tío meu pouco maior ca min, adoitabamos ir pescar xuntos. El morreu afogado mentres pescaba. Eu tiña 14 anos, unha época en que todo cambia, en que empezas a levarte mal cos teus pais ou a velos doutro xeito, a cuestionalo todo. Iso, unido ao feito de que non era capaz de entender esa morte fixo que estivese moi perdido. Non me gustaba nada do que estudaba ata que cheguei a Imaxe e Son, aí atopei o meu lugar. Aos 17 anos reconcilieime comigo mesmo, cos meus pais e empecei a ser adulto e deixar de comportarme coma un mequetrefe.\nDani, de pequerrecho, con súa irmá Foto cedida por Dani de la Torre\nUn grande estrés na adolescencia é esa necesidade de encaixar. Sentíaste un friki, sempre fóra de lugar?\nEra un friki absoluto. Intentaba agradar a todo o mundo e, cando intentas agradar tanto, ao final cágala. Hai que ter personalidade. Tirar cara adiante co que che gusta e a quen non lle guste, que se joda. Así de claro. É o que lles digo a todos os nenos aos que me deixan ter acceso (risas): loita polo que che gusta porque vai ser o que te faga diferente, único e seguramente feliz.\nMentres os demais xogaban ao fútbol, ti a que te dedicabas?\nA cantar na igrexa e a estudar música (risas). Levaba a todas partes un órgano enorme máis grande ca min e todo dios me puteaba “vaia peineta levas… que tes aí, un xamón?”. A xente víame como un becho raro, eu quería xogar ao fútbol coma os outros, pero non tiña nin un pouco de talento. Tanto como para a música, por certo. Os colegas ríanse de min porque cantaba no coro, facía galas de tenor lírico… e iso aos 15 anos é imperdoable. Non había unha puta tía que me mirase á cara (risas), como ían querer saír con ese puto friki? Molaban moito máis o da moto de puta madre, o que xogaba guai ao fútbol, o campión… ou polo menos alguén que non sexa un raro. Eu estaba no último escalafón.\nFoto cedida por Dani de la Torre\nCantabas na igrexa porque eras moi relixioso?\nIgual de relixioso que eramos todos naquela época. Estudaba nos Escolapios, a misa aburríame profundamente e, se cantaba, pasábame máis rápido (risas). Tan simple coma iso. Pasábao ben cantando, aos curas gustáballes como o facía, pagábanme un aguinaldo, 25 pesetas para chuches ou cromos, e zafaba de aburrime na misa ou axudar no altar, que era un coñazo. Así pasei algo mellor esa etapa.\nFracasar e sentirme un friki deume un aguante espectacular.\nFalando de ter personalidade, canto custa no teu mundo dicir que admiras máis a Spielberg ca a Bergman?\nIso sempre o sufrín dende que empecei a facer cine. Que se risen tanto de min na adolescencia foi positivo. É malo que che dean unhas hostias ao saír do instituto ou que te acosen e non te deixen vivir. Pero que te cuestionen e teñas que defenderte é un adestramento para a vida real, cando xa non estean papá e mamá para protexerte de todos os animais que hai por aí, especialmente nas redes sociais. Creo que sobreprotexemos demasiado os rapaces. Deixemos que fagan o ridículo, que aprendan. As risas dos teus colegas sempre son máis crueis cá bronca de teu pai. E ser aceptado nese círculo é máis importante ca levar unhas notas de puta madre á casa. Síntoo moito, pero é así. Deberiamos ensinarlles aos nenos a defenderse, con argumentos. A ti gústache tocar a gaita? Pásalo ben tocando? Pois toca, hostia, se te fai sentir libre, adiante, que eu son feliz de verte contento. Fracasar e sentirme un friki deume un aguante espectacular, unha forza impresionante para turrar cara adiante e levantarme tras cousas que me tombarían se meus pais me protexesen de todo. Serviume para que aquelas veces en que se rían de min nos festivais cando dicía que quería ser Steven Spielberg ou Tony ou Ridley Scott me la sudase. Dos cen que sodes neste festival, 99 queredes ser Bergman. De puta madre; cando haxa un curro vanmo dar a min. Hai que distinguirse, diferenciarse, ter o teu propio selo. Isto vale á hora de facer unha película, de facer unha entrevista, de vivir. O outro día morreu Michael Robinson. Non era o mellor comentarista nin foi o mellor futbolista. Pero era cercano, único, inigualable, inconfundible. Auténtico. Iso que te fai auténtico é o que tes que explotar. A min dáseme ben a acción, xa dende as curtas. A min non me chaman para facer Gritos y Susurros. A min chámanme para facer pelis de policías e movidas así. Eu son honesto. Así morrerei facendo o que me gusta, se me deixan.\nCantas veces che dixeron que non servías para isto?\nCada quince días (risas). Dincho e fancho sentir. Se hai xente que cuestiona a Nadal, a Gasol, a científicos de prestixio, persoas con curriculums impresionantes… como non me van cuestionar a min? É normal, o raro sería o contrario. Vivimos de cuestionalo todo constantemente. Vivimos na era da sobreopinión. A miña avoa dicía “Daniel, se non tes nada bo que dicir, cala a boca”. Iso sería aplicable a case todo o mundo agora. Todo o mundo sabe de cine, de fútbol, de política, de neurociencia, de cambio climático, de robótica cuántica, de virus tropicais… pero cala a boca, hostia. Por que temos que opinar de todo? Se vas a un restaurante e non che gusta a comida, por que tes que poñelo a parir? Hai 2.000 restaurantes, non vaias a ese e cala. Pasa igual coas películas. Mira que non terás opcións. Se non che gusta a miña, non a vexas. Parece que se non entras en Twitter a opinar de algo non es ninguén. Se non te sitúas a favor ou en contra de algo automaticamente es sospeitoso do contrario porque non dis nada. No me sale de los huevos dicilo, por que teño que manifestarme constantemente sobre todo? Por que teño que ser o máis imaxinativo nun tweet para que todos vexan que son culto ou facerme a foto diante da estantería chea de libros? É todo postureo, cada vez hai menos autenticidade. No fondo parece que se trata de que a xente auténtica deixe de selo, para que entre a formar parte do exército de mediocres que segue a onda vital A ou a onda vital B. Négome. Se á xente non lle gustan as miñas películas, dame igual. En serio. Vou deixar de traballar? O cociñeiro que recibiu unha mala crítica vai deixar de servirlles comida aos que si lles gustan os seus pratos? Fago cine para os que lles guste o meu cine. E á xente que non lle guste excusa vir velo. Que non sufran. As redes sociais son o mellor exemplo disto. Instagram é “vouche demostrar que vivo mellor ca ti nun sitio mellor ca ti”. Twitter é “vouche demostrar que sei moito máis ca ti de todo, ata de se vas mal ao baño e non comes ben”. Alguén está dándoche leccións constantemente. Só uso as redes para promoción. En Instagram colgo fotos do meu can e do meu gato. Non me interesa a vida dos demais. Si me interesa compartir experiencias, si me interesan a música, o cine, a opinión creativa, a recomendación creativa. Non me interesan as lapidacións, os dimes e diretes, as fake news, os cotilleos, o que vai de malote para facerse un nome e ter dous millóns de seguidores cando non pegou un pau na súa puta vida. Non vou con esa peña. Apartaríaos do sistema, fóra da miña vida. Dende que morreu a miña nai sepárome cada vez máis da xente que non me interesa, cárgante de mal rollo. Antes lía Twitter e atopábame mal, con enerxía negativa, triste. Pero que é esta merda? Fóra. Eu era máis feliz antes, cando mercabas unha revista de cine, lías unha ou dúas críticas e tirábala. Falaba cos meus colegas da peli que acababamos de ver, a uns gustáralles e a outros non, tomabamos unhas cañas, botabamos unhas risas e ata outra. Non esta tolería das redes: mira, que ademais de director son chistoso e imaxinativo, e actor, e community… Agora parece que hai que ser de todo. Descansa, home, descansa. As redes interésanme para cousas creativas, que me aporten. Non para a política. Eu collo o meu voto cando toca e opto por quen penso que pode beneficiar máis a sociedade. Deberiamos ter coidado coa xente que pon en cuestión iso tan básico: que un día non poidas depositar un voto nunha urna ou que teñas que votar determinado partido por obriga.\nCres que é posible que cheguemos a iso?\nTi pensabas que era posible que unha pandemia global nos metese na casa 50 días? De pandemias estivo a historia chea. De ditaduras e de fascismos tamén. Iso xa pasou. Eu quero pensar que non, que a propia sociedade expulsará os inimigos da democracia. Temía que VOX entrase no sistema, pero se cadra é bo para que o propio sistema o elimine. Pode que iso faga que a xente se decate de que se equivocou co seu voto, quizais así poidan comprobar que lles estiveron vendendo unha moto. Toda persoa ou partido que veña poñer en risco a posibilidade de exercer dereitos democráticos debería ser expulsada do sistema co voto da propia sociedade.\nDani, somos tribo?\nEn Galicia moito, moito. Pero hai que ter coidado: da tribo á seita hai un paso. E a min as seitas non me gustan. As da miña profesión menos. A xente que se mete en etiquetas e só mola o que fan eles, e que pensan que só polo feito de non facer cine en galego son menos galego ca eles, non me gusta. Tampouco soporto o contrario, que alguén menosprece ou trate peor un traballo por estar feito en galego. Eu creo que os creadores deben ser libres para contar historias no idioma que lles dea a gana. En Galicia temos un compromiso co noso idioma, non debemos descoidalo. Para iso temos tamén unha televisión pública e esa é a súa principal virtude. Cando estudaba nos Escolapios lembro como á xente que viña das aldeas lles chamaban paletos por falar galego. Iso vivino. E dei máis hostias que dios por iso. Eu era dunha aldea, meus pais falaban galego, eu non podía soportar esas discriminacións por falar a nosa lingua, que nos diferenza, que nos dá unha identidade marabillosa, sen desprestixiar o castelán, que bonito é ter dous amores, que bonito poder narmorarte en varios idiomas. Oxalá soubese máis idiomas, podería namorarme doutras realidades e doutras culturas dun xeito máis cercano. Os idiomas están para escoitarnos, para entendernos, para coidarnos entre nós. A seita non me interesa. A tribo si.\nDANI DE LA TORRE, en poucas palabras\nCon quen che gustaría ir de cañas ou saír de copas? Marchaba de cañas contigo agora mesmo. É ben fácil. Cos meus amigos, Marga, que son os que me aguantan cando bebo unha de máis, “boh, é Dani, está facendo o gilipollas, imos durmir”, e ao día seguinte séguente querendo igual, non pasa nada. Cos demais, para estar acojonado ou estar temendo dicir algunha gilipollez… para que me vou tomar unha caña cun político ou cun famoso? Para estar pensando se vou meter a gamba? Eu vou de cañas cos meus colegas.\nUnha data especial para ti. Non podo escoller unha porque teño tantas… Unha data especial será cando acabe o confinamento e poidamos tomar esas cañas.\nA túa comida e bebida preferidas. Por desgraza todas, filla… Son, sobre todo, cervexeiro. E a comida gústame toda: xaponesa, italiana, a nosa… gustábame moito a comida da miña nai, iso si cho podo dicir. Tiña tres ou catro pratos masterclass imposibles de reproducir e marcharon con ela.\nA túa película preferida. Outra coma a da comida; nisto como de todo, tamén. Moitísimas, Blade Runner marcoume moito, sobre todo cando estudaba, foi unha peli tan estética, con esa visión do mundo. Érase unha vez en América, de gánsters… E.T. impactoume de neno, Ciudadano Kane…, hai moitísimas, non podo dicir unha porque sería inxusto. Respondo o cine, en xeral, xa collo eu a que mellor me fai en cada momento.\nUnha serie… La Unidad, non? (risas) Podo falar do meu libro, La Unidad, e podo recomendarche tamén a serie documental de Tiger King de Netflix, que explica por que Donald Trump está onde está e como é a sociedade norteamericana. De Amazon Prime, 000. E en HBO hai unha que fala dunha realidade distópica nos Estados Unidos, despois dunha guerra mundial que non gaña Roosevelt senón Lindbergh, que era pronazi, e como cambia a visión dos americanos respecto dos xudeus, chámase La conjura contra América. Fantástica.\nUn libro que te marcou. Marcáronme moitos libros. Hai libros que se foron agarrando a min dependendo do momento vital en que estea. Algúns que hai cinco anos pensaba que me encantaban, agora digo vaia puta merda, como podía gustarme isto? Sempre me encantou a novela de aventuras, marcoume moito O conde de Montecristo, Os tres mosqueteiros, A illa do tesouro, libros que relín e relín e que me fixeron amar tamén o cine de aventuras. De adolescente, cando estaba todo flipado, tamén me gustara O gardián entre o centeo.\nQue libro estás a ler agora? Hannah, un libro que escribiu Christian Gálvez e regaloumo porque quería que lle fixese a adaptación a película. O que máis leo son guións, constantemente, déixanme pouco tempo para a lectura de pracer.\nUn grupo e unha canción… O meu grupo de sempre é U2. E a canción favorita é Where the streets have no name. E son moi fan da música de cine.\nSe non foses cineasta serías… Meu pai dicía que ía ser un pallaso toda a vida (risas). Sería músico, creo, é unha espiña que me quedou aí. Encantaríame ter un grupo. Tocaría música comercial, algo estilo Coldplay, “esa música de merda”, como di Tosar (risas).\nUn recuncho de Galicia para perderte. Galicia enteira, pero en concreto a Praia de Area Maior en Muros.\nA túa persoa favorita? Agora mesmo, a miña muller.\nDe que persoeiro famoso es moi fan? Admiro a moita xente, a xente decidida, que rompe fronteiras, que rompe tópicos, que ten moita personalidade, en todos os ámbitos, ciencia, política, xornalismo, cultura, xente á que non lle importa o que pensen os demais. Admiro moito a xente que ten sentido do humor, que saca un sorriso da nada, a xente que te fai rir é algo impagable.\nA túa peor manía. Teño moitísimas… cando vou a un restaurante teño que estar de costas a unha parede, sempre. Non me gusta usar a toalla de ninguén. Parvadas así, creo que ningunha grave.\nSe arde a túa casa, sen contar as persoas, que salvarías? Parece mentira, que pregunta! O can e o gato!\nUnha viaxe por facer. Todas me apetecen. Temos unha planificada para Nova Zelandia en outubro e non sei se poderemos ir, polo COVID e pola rodaxe. E Latinoamérica, encántame.\nQue ou a quen levarías a unha illa deserta? A miña muller.\nUn vicio. A miña profesión, o cine, as series… ás veces é insano. Pero tes que ver moito para estar ao día.\nUn pecado/delicto confesable. Vaste rir… o trance, a música trance. Encántame escoitala para facer deporte, para ir no coche pensando, os DJ’s, David Guetta… non sei bailar nin nada, pero cando estou só póñoa a toda hostia e desbarro bailando pola casa.\nUn arrepentimento. Non teño nada grave do que arrepentirme. É verdade que ás veces non me portei todo o ben que debería con algunha persoa. Todos nos equivocamos nas formas algunha vez, porque estás pasando unha mala etapa… non é excusa. Se volvese atrás actuaría doutro xeito, intentaría facer cousas menos inxustas para esa persoa.\nUn soño ou pesadelo recorrente. O maior pesadelo é ter que volver á TVG, a aquela cabina. E soños teño moitos, son un soñador nato, vivo de soños, soño con historias que me emocionan. Soñaba con ter gato e can. Cando deixe de soñar é mellor morrer.\nUn sentimento. Sempre o amor. Por riba de todo. É o que move todo.\nUnha palabra en galego… Os nomes dos animais, encántanme: bolboreta, paspallás, lucecú, vagalume… palabras tan bonitas e tan nosas… vacaloura, en español é ciervo volante, ti verás, non hai color…\nPraia ou montaña. Praia.\nUn lugar para vivir. Santiago.\nUn desexo. Evidentemente que o COVID se acabe, que deixe de morrer xente, que atopen unha vacina e que poidamos volver á normalidade o antes posible. E outra cousa: que aprendamos algo de todo isto que nos está pasando.\nReflexións de DANI DE LA TORRE sobre…\nNon deberiamos nin estar falando diso. Deberiamos estar nunha sociedade totalmente igualitaria. A igualdade é incuestionable.\nQue che vou dicir se os meus avós marcharon a Suíza, se os galegos somos emigrantes históricos? É necesario que haxa emigración, como foi necesario toda a vida; e é necesario que haxa respecto por outras culturas e outros costumes. Debe estar regulado, consensuado cos países de orixe, facer un traballo común polo ben de todos, para que o tránsito de persoas sexa o máis doado posible, para poder axudarnos entre todos e ser mellores.\nSon moi necesarios. O que non necesitamos son robots. Precisamos persoas que conecten coa xente, que vivan na vida real, no día a día, que sexan cercanas e non se agochen detrás dunha ideoloxía política. A sociedade é moito máis ca unha ideoloxía. Precisamos verdadeiros servidores da sociedade.\nNon teño nada contra a monarquía pero creo que está obsoleta. Nos tempos que corren non lle vexo moita función. Creo que son de pelis de época. Que alguén estea aí polo sangue, por ascendencia, non o vexo. Se a monarquía fose quen de garantir que vai haber democracia ata a eternidade, que queden aí, e pagariámoslles con máis gusto.\nAlgo a valorar, que debería facernos recapacitar moi en serio. Ten que haber unha fronte común, global, coa conciencia de que isto nos afecta a todos.\nLibre. Cada muller debe decidir o que quere facer.\nCada persoa é libre de facer coa súa vida o que quere.\nDeberían ser unha ferramenta útil para o coñecemento, para compartir o bo que temos como sociedade, e estamos utilizándoas da maneira máis perversa posible, dun xeito máis destrutivo ca creativo. É verdade que estamos empezando, estamos no Paleolítico das redes sociais. No Paleolítico había un tipo que se mataba a paus con outro pola perna do mamut e levaba a muller polos pelos á caverna. Estamos nesa época de Cromagnon onde andamos a paus para facernos un sitio nas redes. É verdade que falar de regulación nas redes sociais soa a recorte de liberdades. Pero algún mecanismo que protexa de difamacións, de mentiras e de fake news creo que é necesario.\nEtiquetas CineDirectorEl desconocidoGoyaLa sombra de la leyLa unidadMestre MateoPelículasSeries


GLOBOS CON FORMA CORAZON BOLSAS DE 5. Globos. Librería Salesiana\nVista previa: GLOBOS CON FORMA CORAZON BOLSAS DE 5


70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Stage or Commit and clone an existing project using Git\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Retrieve tweets using multiple twitter accounts for the search API\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site How to retrieve more than 100 tweets with the Twitter API and Twitter4J\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site JShell – Java 9 interpreter (REPL) – Getting Started with Examples and Video Tutorial\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Java 9 features – Collections Update\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Java 9 Support for Eclipse IDE and 1st Java 9 Example\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Advance Streams Operations\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Streams in Java\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Functional Interfaces in Java\n70% DE DESCUENTO Adidas Crazylight Crazylight Boost para de James Harden8217 DESCUENTO para la NBA 5ba87e2 - onlyrobuxnew.site Interfaces in Java\nLyst Adidas Originals California con cremallera completa con capucha en Natural para hombres , adidas originals crew günstig Kostenlose Lieferung! , adidas T Shirt Bélgica Visitante acheter et offres sur Goalinn Hombres Adidas Label Originals camiseta estampada (negro) con espalda retro , Lyst Adidas Originals Demarcus Cousins para hombres Sacramento Kings Cazadora reflectante impresa con estampado de pulso Adidas Men s Id. En negro adidas España ZNE Knit Jacket Red comprar y ofertas en Goalinn adidas superestrella Adidas UK Shop Adidas MONTAGE TEE (Blanco) para Hombres adidas Duramo 8 carbon / core black / hi res red (mens) (CP8738 adidas Originals TNT TAPE TEE GRNNIT / BLANCO | tumblr adidas originals cheap> OFF47% El catálogo más grande Descuentos , Sin título # 3636 | , Grey Black Adidas Joggers | Comprar Adidas Black Solid cuello redondo camiseta para hombres en línea India, mejor Para hombres camiseta camiseta Adidas Originals gris deporte Lux arrugas gratis , SQUAD BOMBER DK GRN / WHT Adidas | adidas Men Tshirt Athletics Hombre Deporte Moda Entrenamiento Camiseta blanca Ebay Descuento Adidas Jeremy Scott del oso de panda Zapatos Hombres Zapatillas Mujer Adidas Zx Flux Azul cielo M822103Hu , Lyst Adidas Originals Ultimate 365 3 rayas Shorts (gris medio Adidas B74442 Cross Court Zapatillas de moda , Buty Adidas Originals ZX Flux K M21294 | Adidas X Helas Jogging Pants disponible en Priory Encuentra las mejores ofertas en Adidas ClimaCool Tastigo 17 Shorts de fútbol , New Five Ten by Adidas Hombres Kestrel Lace MTB SPD Zapatos Negro / Rojo , La colección adidas Yeezy Calabasas hace su debut hoy 2017 Irlanda adidas Originals Dragon Cf I Bluebird / Blanco Azul Icono y Adidas Superstar Vectores de stock, imágenes y arte vectorial | Adidas LA Trainer Weave S79211 Color: Gris grafito blanco ,\nW95w6001 adidas Originals Chelsea FC Half Zip Windbreaker Adidas QT Comfort Damenschuhe Badeschuhe Strandschuhe Slipper , Conjunto adidas originals bebe importado nuevo c / etiquetas! , Zapatillas de running Negro Pureboost X de adidas Performance de Adidas Y3 Pure Boost ZG Knit negro blanco AQ5731 Revisión de , Zapatillas running Adidas Ultraboost para hombre (CP9250) , Adidas Pure Boost Atr ADIDAS ULTRA BOOST Hombre Zapatillas Running Suede Woven Old Skool | , Increíble camiseta X alas + cuernos Tee Lisa llano Adidas blanco para hombres bambas adidas superestrella falsas, Zapatos De Adidas España Adidas Adi , Euro): 40; 41; 42; 43; 44; 45; 46; 47 Adidas White EQT Support ADV Parley adidas NMD R2 Nomad By3014 Gray Future Harvest NWT | Adidas Los Angeles Men Blue Sneakers precio bajo , guantes de portero ADIDAS ACE FINGERSAVE JUNIOR 2017 2018 Mochila adidas Bp Power IV M DM7683 Tienda / Blanco / Blanco Deportes Hombre Adidas Team Speed Pregame Short Athletic Basketball Climalite Zapatillas de deporte Adidas pure 360 GripMore Sport 627657 2446 (Granite , Jual sepatu adidas neo vl Murah dan Terlengkap | adidas Men Athletic Apparel Cross up Slim Pants Black S | , Reloj de pulsera digital Adidas LED (QAH32998) adidas chicago toros sombrero tejer telar peruano , Zapatillas Hombre Adidas neo Adidas Cloudfoam Lite Racer BB9821 adidas Paintball Athletic Camisetas y tops para hombres | , Adidas EQT Support 93/17 Blanco Turbo Red Boost BA7473 Sz 10 ES , Zapatillas adidas | adidas Tango Player Icon Shorts Black | , UPC 886837101406 adidas adidas de Stella McCartney Barricade W , Adidas Superstar II Mens revisión barata en línea negro / blanco / azul Chaquetas de lana | Adidas Turnschuhe en color rosa / naranja Damen Sportschuhe 128693700 ,\nNovember 19, 2017 -0 Comments 1624124


Fabricante e provedor de illamento de bolsas suaves de China | Shinva\nO illador de bolsas suaves para ratos e ratas da serie BSE-IS é un equipo especial para a reprodución de SPF ou rato e rata estériles nun ambiente normal ou nun ambiente de barreira. Utilízase para a reprodución e a enxeñaría xenética de rato e rata. Pode ser amplamente utilizado en animais ab, coidados de saúde, empresas farmacéuticas, bioenxeñaría, institucións de corentena e outros campos.\nA bolsa suave está feita de película de cristal de PVC ultra-transparente importada, que ten unha alta transparencia e unha "alta resistencia á temperatura. Pode manter unha boa suavidade en condicións de baixa temperatura e ten unha longa vida útil.\nO equipamento vén cun chasis eólico, o ventilador EBM importado por Alemaña pode axustar a velocidade segundo o número de cambios de aire, a diferenza de presión (se o usuario usa o sistema de aire acondicionado para enviar aire, non pode escoller);\nCaixa de gaiola especialmente deseñada para o illador de bolsas brandas con ganchos, que é conveniente para o manexo cunha soa man. A área inferior da caixa é> 420cm2, que está en consonancia cos estándares nacionais de creación de grupos;\nReservada unha interface de desinfección de gas peróxido de hidróxeno para a desinfección na bolsa.\nAnterior: Illador de aves\nSeguinte: Gaiola de mono


domingo 7 marzo 04.32 h\ndomingo 7 marzo. 04:32\nmartes 9 marzo. 08:00\nsábado 20 marzo. 00:32\nShare Stallings, Murray Gold


Un gran paso adiante - Xoán Antón Pérez-Lema - El Progreso de Lugo: Periódico líder de Lugo y su Provincia\n09 abril 2017 23:20 h.\nopinion ETA Urkullu Arnaldo Otegi Xoán Antón Pérez-Lema\nMENTRES O Goberno do Estado minimiza o paso adiante dado co desarme da ETA, o ministro francés do Interior considerouno “un gran paso adiante”. Pola súa banda, o lehendakari Urkullu definiu o sentimento maioritario da cidadanía vasca cando di que a entrega do arsenal tiña un significado ético central, en canto “certificaba definitivamente que nin unha soa das vítimas debeu morrer nunca”.\nETA foi derrotada politicamente moito antes ca policialmente. Perdeu por milleiros cada ano o seu primitivo apoio social, aínda bastante importante a fins da década dos 80 do século pasado. E a súa deslexitimación social tería sido moito máis rápida de non ser pola actuación dos GAL. Un instrumento de terror creado, financiado, sostido e dirixido polo Goberno do Estado que rearmou parcial e provisionalmente aquel apoio social, desaparecido por sorte hai bastante tempo.


Vogue India May | | Bollywood Updates\nTag: Vogue India May\nKatrina Kaif – Vogue India (May 2011)\nApr 28, 2011 adminComments(3)\nKatrina Kaif – Vogue India (May 2011). Katrina Kaif Features On The Cover Of Vogue Magazine’s Indian Edition for the month of May 2011. This is a Makeover Issue from Vogue, but Katrina Kaif’s makeover for the cover is seems not fitting well. In the issue, Kat talks about her way to bollywood star from […]


Associação investe na reposição de ovelhas após incêndios para salvar queijo DOP Serra da Estrela – Observador\n15/10/2019, 17:30 835\nUNESCO. Serra da Estrela é Geopark Mundial\n3/9/2019, 12:47 4737\nVolta a Portugal. Alerta para lixo na Estrela


UNA DISTENSIÓN DEL TIEMPO. SÁNCHEZ-ELVIRA CARRILLO, ÁLVARO. 9788412090130 Ambra Llibres\nSÁNCHEZ-ELVIRA CARRILLO, ÁLVARO


Videoconferencia Papa Noel. - Concello de Marín\nEstá en:Inicio»Concellerias»Medio Ambiente e benestar social»Videoconferencia Papa Noel.\nVideoconferencia Papa Noel.\nOs escolares galegos de infantil volveron a interactuar con Papa Noel a través do sistema de videoconferencia co que contan a totalidade das aulas da rede CeMIT.\nO obxectivo desta actividade, que se realiza un ano máis debido ao gran interese que esperta entre a comunidade educativa, foi o de establecer unha comunicación fluída e cara a cara entre Papá Noel e os nenos e nenas de Marín poucos días antes da Noiteboa, cando se atenden as peticións de agasallos de todas as nenas e nenos do mundo.\nO mecanismo é sinxelo: desde a aula cabeceira sita en Santiago de Compostela, onde estaba Papa Noel, estableceuse unha videoconferencia cunha duración aproximada de media hora en cada aula, os máis cativos da casa poideron facer as súas peticións de Nadal e interactuar directamente e sen intermediarios botando mán das novas tecnoloxías. Este ano, foron os alumnos do Colexio Inmaculada .


É fundamental encher Riazor | Página Oficial del R.C. Deportivo de La Coruña\ncanaldeportivo, A Coruña 25/08/2003 13:57\nNa sesión desta mañá non estiveron nin o catro xogadores que non viaxaron nin Jaime, cunha gastroenterite. Molina traballou á marxe do grupo e Javier Irureta manifestou que haberá que ver como evoluciona "todos sabemos o que nos xogamos pero non son partidario de arriscar se non está en plenas condicións". A Irureta preocúpalle o Rosenborg, pero tamén o Depor "espero que sexamos capaces de atacar de forma continuada".\nManuel Pablo advertiu do perigo do Rosenborg ás contras mentres que Tristán asegurou que é fundamental pedir o apoio da xente para encher Riazor.\nO persoal traballará esta tarde, ás 19:00 horas, na Magdalena e volverá facelo este martes, ás 10:45, no mesmo escenario. Tras o adestramento matinal, comida, sesta e viaxe rumbo a Riazor para o decisivo partido ante o Rosenborg (21:30 horas, TVG).


A enerxía xeotérmica da península ibérica pode xerar cinco veces a capacidade eléctrica actual | Parque Tecnolóxico de Galicia\nInicio › Newsletter › Energía › A enerxía xeotérmica da península ibérica pode xerar cinco veces a capacidade eléctrica actual\nA enerxía xeotérmica da península ibérica pode xerar cinco veces a capacidade eléctrica actual\nTuesday, 24/06/2014 - Tecnópole\nInvestigadores da Universidade de Valladolid estimaron canta electricidade se podería obter coa calor que se almacena baixo os dez primeiros quilómetros do territorio peninsular. Os resultados indican que ao redor de 700 xigavatios, o que quintuplica toda a capacidade eléctrica instalada na actualidade. Galicia, Castela e León, Andalucía e Cataluña son as comunidades co maior potencial.\nA temperatura aumenta 30º C cada quilómetro que se descende baixo terra. Este gradiente térmico, xerado polo fluxo de calor do interior da Terra e a desintegración dos elementos radioactivos na codia, produce enerxía xeotérmica. Preto de 500 centrais en todo o mundo xa a utilizan para xerar electricidade, aínda que en España aínda non hai ningunha.\nNon obstante, o subsolo da península ibérica ten capacidade para producir ata 700 xigavatios se se explotase este recurso con sistemas xeotérmicos estimulados (EGS, polas súas siglas en inglés) a entre 3 e 10 quilómetros de profundidade, onde as temperaturas superan os 150º C. Así o confirma un estudo que enxeñeiros da Universidade de Valladolid (Uva) publican na revista Renewable Energy.\n"A explotación dun sistema EGS pasa pola inxección dun fluído -auga ou dióxido de carbono- para extraer enerxía térmica da rocha situada uns poucos miles de metros baixo a superficie, e cuxa permeabilidade se mellorou ou estimulou previamente con procesos de fracturación", explica César Chamorro, un dos autores. "Despois, o fluído quentado lévase arriba á central xeotérmica, onde se produce electricidade, xeralmente mediante un ciclo binario (con intercambio de calor entre a auga e un líquido orgánico), e vólvese inxectar ao depósito nun ciclo pechado".\nAínda que existen estacións EGS experimentais en países como EE UU, Australia e Xapón, só hai unha conectada á rede: a de Soultz-sous-Forêts en Francia. O resto das centrais xeotérmicas actuais están nas poucas zonas da Terra onde se producen anomalías térmicas e presenza de auga quente a pouca profundidade.\n"Non obstante, os recursos EGS distribúense de forma ampla e uniforme, polo que o seu potencial é enorme e podería proporcionar unha potencia significativa a medio ou longo prazo, de forma constante as 24 horas do día", destaca Chamorro, que compara: "Os 700 GW eléctricos que indica o estudo representan aproximadamente unhas cinco veces a actual potencia eléctrica instalada en España, se sumamos a dos combustibles fósiles, a nuclear e a renovable".\nO potencial técnico e o potencial renovable\n"Mesmo se limitamos o cálculo ata os 7 km de profundidade -engade-, o potencial alcanza os 190 GW; e entre os 3 e 5 km sería 30 GW". Todos estes datos fan referencia ao chamado 'potencial técnico', que supón un arrefriamento (mediante auga) de 10º C en rochas que estean polo menos a 150º C para extraer unha fracción de enerxía durante un período de explotación de 30 anos.\nExiste outro potencial, o renovable ou sustentable, que só considera a enerxía eléctrica que se podería obter se se aproveitase o fluxo térmico ao ritmo que chega á codia dende o interior da Terra. Este valor é significativamente menor, e no caso de España estímase en 3,2 GW. "Parece pouco, pero é o equivalente a tres centrais nucleares", apunta o enxeñeiro, quen aclara que o límite de potencia instalable sería un valor intermedio entre o potencial técnico e o renovable.\nSegundo o estudo, as rexións nas que se alcanzan maiores temperaturas a menores profundidades, e polo tanto, con maior potencial xeotérmico e susceptibles de estudos máis detallados para o seu desenvolvemento, son Galicia, oeste de Castela e León, Sistema Central, Andalucía e Cataluña. O motivo é que no seu subsolo hai maior fricción entre placas do zócolo e presenza de materiais graníticos. Os resultados son unha referencia a escala rexional, polo que a instalación dunha central xeotérmica nun lugar concreto requiriría estudos máis detallados.\nPara estimar as temperaturas a distintas profundidades (dende os 3500 m ata os 9500 m de profundidade) os investigadores partiron do fluxo de calor e temperaturas a 1000 m e 2000 m que ofrece o Atlas de Recursos Xeotérmicos de Europa, así como do datos térmicos da superficie terrestre que facilita a NASA.\nCon esta mesma información aplicada a toda Europa os investigadores publicaron outro estudo, na revista Energy, onde comparan os potenciais de cada país. Turquía, Islandia e Francia son os que presentan maior potencial. En conxunto, o potencial técnico do continente supera os 6500 GW eléctricos.\nRespecto á implantación da tecnoloxía EGS, os autores recoñecen que aínda hai problemas importantes que se deben investigar, como as técnicas idóneas de perforación, a mellor forma de fracturar a rocha ou como operar ciclos termodinámicos avanzados.\n"Pero cando se resolvan poderase pasar da viabilidade técnica alcanzada hoxe á viabilidade económica que permita a súa explotación comercial", apunta Chamorro. Segundo un informe do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), cun axeitado investimento en I+D, en 2050 poderíanse instalar 100 GW eléctricos con esta tecnoloxía en EE UU.\n"No caso de España, os sistemas EGS tamén poderían ter unha contribución significativa ao mix enerxético nacional, reducindo a dependencia enerxética do exterior e diminuíndo as emisións de gases de efecto invernadoiro,", conclúe o enxeñeiro.


CTIM Construcción de Casas Pequeñas (Work) - Jacksonville Public Library\nThe work CTIM Construcción de Casas Pequeñas represents a distinct intellectual or artistic creation found in Jacksonville Public Library. This resource is a combination of several types including: Work, Language Material, Books.\nContext of CTIM Construcción de Casas Pequeñas\n
 Data from CTIM Construcción de Casas Pequeñas - Jacksonville Public Library
\nData Citation of the Work CTIM Construcción de Casas Pequeñas


Res. Exigencias sanitarias específicas Fija exigencias sanitarias para la internación a Chile de reptiles -TEXTO CONSOLIDADO BCN-\n54 08/01/1999 02/02/2009 Modificada (Modificado por)\nModifica resolución que fija exigencias sanitarias para la internación a Chile de reptiles -TEXTO BCN-\nModifica Resolución Nº 54, de 1999, que fija exigencias sanitarias para la internación a Chile de reptiles -TEXTO BCN-\nDecreto Generales Habilita puertos para la importación de vegetales, animales, productos y subproductos e insumos agrícolas y pecuarios -DEROGADO-\n156 22/10/1998 02/11/1998 Derogada (Modificado por)\nRes. Exigencias sanitarias específicas Fija exigencias sanitarias para la internación de carnes de cerdo enfriadas o congeladas -TEXTO CONSOLIDADO BCN-\n3.397 20/10/1998 30/10/1998 Modificada (Modificado por)\nModifica exigencias sanitarias para la internación de carnes de cerdo enfriadas o congeladas\nModifica Resolución Nº 3.397, de 1998, que fija exigencias sanitarias para la internación de carnes de cerdo enfriadas o congeladas\nModifica exigencia sanitaria que indica (carne de cerdos) -TEXTO BCN-\nModifica resolución que fija exigencias sanitarias para la internación de carnes de cerdo enfriadas o congeladas -TEXTO BCN-\nRes. Exigencias sanitarias específicas Fija exigencias sanitarias para la internación de vísceras -TEXTO CONSOLIDADO BCN-\n431 12/02/1998 26/05/1998 Modificada (Modificado por)\nModifica exigencias sanitarias para la internación de vísceras de animales -TEXTO BCN-\nRes. Exigencias sanitarias específicas Fija exigencias sanitarias para la internación a Chile de carnes de jabalí\n2.379 11/08/1997 Vigente


Unha tomografía confirma o bo estado de saúde da oliveira do Paseo de Alfonso | Noticias Vigo\nO alcalde amosou a súa satisfacción tras a tomografía practicada á oliveira do Paseo de Alfonso. “A evolución é moi boa, está moi vigorosa e mellorou nos últimos anos” explicou na rolda de prensa posterior á visita á árbore. As probas realizadas demostran a efectividade dos tratamentos que se aplicaron á árbore nos últimos 5 anos período que consistiron, entre outras medidas, en ampliar a base non cuberta de pedra uns 85 cm de diámetro, o que permitiu a oliveira duplicou o seu volume.\nO rexedor destacou a satisfacción que lle produce a recuperación dunha exemplar que levaba practicamente abandonada desde 1932 cando a cidade lle rendeu homenaxe, tal e como lembra unha placa. As últimas investigacións científicas apuntan que a idade máis “plausible” da árbore son 174 anos e avanzou que “o ano que vén celebraremos o 175 aniversario”.\nConcentración a favor da peonalización do Paseo de…


Luís Villares: «Son un corredor de fondo»\nO portavoz de En Marea e maxistrado en excedencia asegura que o seu traballo máis feliz foi unha breve experiencia como ferraxeiro\n«A ver se tes sorte, que é un tipo moi serio», dime unha compañeira coa que me cruzo para ir á entrevista. Pero o caso é que Luís Villares (Lugo, 1978) reláxa pronto e ri moito. Falamos un anaco no seu despacho do Parlamento onde me conta, entre outras cousas, que o seu traballo máis feliz foi unha breve experiencia como ferraxeiro. Vivir para ver.\n-Que tal o cambio de despacho, satisfeito, arrepentido?\n-Estou contento do cambio. Eu vía cousas na xustiza que non podía resolver porque, claro, non se pode ir máis alá da lei. A política é o lugar onde se poden cambiar as cousas. O momento era o indicado; un momento no que parecía que todo o mundo tiña que implicarse.\n-Vostede exercía en...\n-Na Coruña. Pasei pola Fonsagrada, que foi o meu primeiro destino, e logo estiven en Madrid, na Audiencia Nacional, pero do contencioso, eh? Despois saíume a praza no País Vasco e logo outra en Lugo. E volvín a Lugo.\n-Que é onde queren estar todos os de Lugo...\n-Efectivamente. Non hai maior pracer que ir en bicicleta a traballar, ha, ha. Logo saíume o da Coruña e alí estaba cando o deixei.\n-Os xuíces teñen que sacrificar algúns anos para preparar a oposición. Canto tempo lle levou a vostede?\n-Tres anos e medio. Son anos nos que tes que estar recluído. Fas un pacto contigo mesmo. Renuncias a cousas aínda que sabes que, se sae ben, compensa. Claro que ves que os teus compañeiros ou a túa rapaza (eu daquela estaba cunha rapaza) empezan a traballar, a teren vacacións, o seu soldo. E ti, o único que tes é máis peso, menos pelo, a cara máis macilenta... ha, ha. O que tes que saber cando estás no medio do túnel é que hai saída. A xustiza é unha idea que seduce moito. Non mudas o mundo pero si a vida de moita xente, cando decides conflitos, amparas dereitos...\n-Se fose o presidente, cal sería a súa primeira medida?\n-A nosa preocupación é a xustiza social; que ninguén quede atrás, que se poida vivir con algo máis de dignidade. O primeiro consello da Xunta, dende logo, sería en clave social.\n-Como era de pequeno? Neno de aldea, de cidade...\n-De cidade, cun vínculo coa aldea, porque meu pai era de Baralla. Unha mestura feliz.\n-Conte algunha trasnada infantil.\n-Uf. Houbo varias (pensa un anaco). Lembro unha coa miña irmá, na que a estaba peiteando (ela aínda non falaba) e berraba moito. Miña nai preguntaba: «Luís, que lle fas á nena?». Eu contestaba: «Nada», pero estáballe pasando á pobre un cepillo de raíces. Facíao con boa intención pero, claro, a nena choraba desesperada, ha, ha.\n-Seguro que súa irmá lle lembra a anécdota de cando en vez.\n-Si. Con demasiada frecuencia.\n-De mozo, ligaba moito?\n-Non especialmente, ha, ha. Defendíame.\n-Con que se entretén?\n-Coa música. Toco a gaita e machuco algún instrumento máis. Meu pai xa era gaiteiro e na casa sempre tivemos moito ambiente nas festas. Cando había invitados a comer xa era unha escusa para que meu pai sacase a gaita e todos cantaban. Lémbroo con moito cariño. Temos casa en Tapia de Casariego e nos veráns faciamos unhas foliadas terribles.\n-Practicar a gaita, segundo onde viva, non terá moi contentos aos veciños.\n-Como dicía meu pai, a gaita non é ave de curral, ha, ha. Teño que recoñecer que sempre tiven uns veciños moi tolerantes. Tamén me gusta camiñar.\n-De rapaz facía atletismo. Era velocista. Pero deixeino.\n-Velocista tamén metaforicamente?\n-Agora son fondista.\n-Xa postos, defínase en poucas palabras.\n-Son un optimista impenitente, sempre me cualifico así. Inconformista. E fondista pola capacidade de aguante. Son un corredor de fondo.\n-E agora defina Galicia.\n-Galicia é un país rico, empobrecido pola mala xestión dos seus gobernantes.\n-Elixa un compañeiro de cea: Arrimadas, Messi, Eduard Punset ou Cristina Pedroche.\n-Hmmm. Estou entre Punset e Arrimadas.\n-Encántame a cociña. Teño unha cuadrilla coa que facemos as nosas cousas. Somos Os frebudos/as [Dío así, «os frebudos barra as»]. Xuntámonos para tocar e pasalo ben e, por suposto, para comer.\n-E todo este barullo non o afastou destes momentos?\n-Algo si. Estou intentando recuperar iso, pero no primeiro ano foi imposible; non era capaz de... conciliar. E son cousas moi necesarias para a supervivencia mental.\n-Se fose o protagonista dunha película, quen sería?\n-Pois... Deckard, de Blade Runner.\n-Tempestades de sal, de Sés.\n-O máis importante na vida.\n-Os pequenos momentos de pracer.