microrrelatos2 by francisco asorey - Issuu\nA ín Me da q u di c in a e f u n c eC i ru o i da d r xí a o sa ….. men te\nam c al .. ó i … l sa i l a n u u a a nq J do a t r n a n C u a ña m\nEn un lejano país hacía muchos años existió una oveja negra...\nLIMIAR Chegar á segunda edición é facer votos de continuidade, así que con este “Historias minguantes” queremos asentar a iniciativa que a Biblioteca Asorey puxo en marcha no curso pasado para celebrar o Día do Libro con creación literaria dos alumnos. Nesta nova edición, o pulo creador foron trece comenzos de textos de escritores cos que os rapaces desenvolvían as súas propias historias. A literatura sempre foi o territorio da suxestión, das portas abertas, dos lóstregos de maxín nos lectores. Con esta idea tentamos ós rapaces a escribir sobre un home sen riscos faciais; sobre outro que regresa da morte e outro que cumpre 363 anos; sobre aquel que era moi novo, moi pobre e estaba moi namorado; ou sobre unha muller que come unha mazá e queda sen dentes;… Comenzos cos que Mary Shelley, William Wilkie Collins, Gonzalo Suárez, Augusto Monterroso, Juan José Millás e Mario Benedetti quixeron levarnos de viaxe literario. Por estes vieiros tamén foron os alumnos do Asorey e nós ofrecemos aquí unha selcción dos que, modesta e seguro que erradamente, cremos os mellares. Disfrutade deles. Non queremos deixar de mencionar neste limiar a colaboración inestimable da ANPA, xa que coa súa axuda podemos ver impresos hoxe esta escolma de relatos que esperamos sexa do agrado de todos/as. Cambados, xuño de 2009 Equipo de Biblioteca Asorey Alberto Nogueira, Ana Barba, Ana Blanco, Atala Paredes e Fernando Tomé\n“Dezaséis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos! “ MARY SHELLEY\nDezaseis de Xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro 323 anos! 323 anos dende que nacín , 323 anos nos que conseguín ver todo o visible, percorrer todos os océanos do planeta, conseguín ver nacer e crecer aos meus 54 fillos, conseguinnos ver emerxer da terra e trasladarse cara o mar igual que fixen eu 323 anos atrás. A xente dí que os da miña familia somos moi lonxevos e , o certo é que eu son a máis nova dos meus irmáns. Ben, aínda non me presentei, chámome Xilda e son unha tartaruga mariña . Miguel Palacios 3ºA ESO\nDezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. E xa son moitos, o malo é que a miña familia non o vai celebrar conmigo. Meu pai… mellor non falar del e miña nai, non sei nada dela. Tamén se podería dicir que hai douscentos anos que estou na escuridade desta tumba, chea de bechos e arañas, sen poder sair para ver outra vez a miña nai. Quixera poder descansar algún día! A historia da miña morte e algo moi tráxico. Meu pai sempre lle pegaba a miña nai e un día saín a defendela pero saín mal parada. Agora non sei que será deles pero xa non podo sabelo. Manoli Quevedo Noya 3ºD ESO\nDezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. Son un elfo e neste aniversario paso da adolescencia á madurez e para iso teño que buscar parella. Por iso hoxe á noite, vaise facer unha celebración para os que coma mín cumprimos trescentos vintetrés anos e na que as elfas da nosa idade acoden a ela para que cada un de nos elixa a unha.\nVerónica Oubiña Cousido 4ºC ESO\nDezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. Son un alien de Mercurio, hoxe é un gran día, xa que con trescentos vintetrés anos vai se-la guerra universal, o meu destino é un novo planeta que acabamos de descubrir. ¡ A Terra ! Temos unhas grandes investigacións sobre a terra e descubrimos que sen osíxeno non poden vivir. Aprobei o curso de voar cun 9 e o exame de marine cun 9,5, son un prodixio. Déronme un caza intraestelar cun cañón de protóns microplasmáticos ardentes, vamos unha supernave. Hoxe día 18 de xullo de 1833 despois de Alincristo, acabo de pisar a Terra e cancelámola invasión, teñen cousas xeniais, sobre todo o sitio en onde estou: “ O club ladies “ Raúl Martínez Pombo 1ºD ESO\nDezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. Nos días do meu aniversario sempre facía o mesmo pero esta vez foi distinto. Meus netos e tataranetos leváronme ó parque de atraccións. Ó fin foi un día memorable porque nunca pensei que fose tan divertido, pero o chegar a casa empezeime a encontrar mal e… Noelia Vázquez Galiñanes 3ºB ESO\nDezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. Aínda que hai trescentos que morrín. Pero pronto estarei vivo. Con estes 300 anos no ceo, chegou a hora de resucitar, de reencarnarme noutro ser. Pero cal? Xa que morrín home, nacerei muller? Si, unha muller moi feitiña. Xa é media noite. Teño que ir voando á nube principal para descender á Terra. Pero, que pasa? Por que se ve todo en branco e negro? Que son esas ganas de perseguirme o rabo? Oh, oh… Reencarneime nun can! Paula Alba Piñeiro 2ºC ESO\nDezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. Me gustaría ser así de positivo, pero en realidad las cosas son más crudas. Recuerdo perfectamente el día de mi nacimiento. Un lugar incómodo y estrecho. Todo estaba oscuro. Mi madre fue enterrada por equivocación y embarazada. Agonizaba mientras me paría, con tanto dolor que deseaba que la muerte le llegara con cada uno de sus gemidos pero ésta, caprichosa, se regodeaba delante de ella viéndola sufrir. Esa era la razón por la que clamé venganza en el mundo de los espíritus y ellos me complacieron. Me encontré con ella cara a cara en el limbo donde el diablo me recluía. Tras un duro combate en el que el anfitrión disfrutaba únicamente con el sufrimiento de sus súbditos, conseguí desgregar su cabeza del cuerpo dando\nmuerte a la propia muerte, quedándose los dos mundos sin mensajero. Por ello me proclamaron a mí como tal a pesar de ser el aprendiz del diablo. Ahora comprendo que la muerte no se regodeaba sino que tenía envidia por poder morir. Ahora yo deseo lo mismo. Sergio A. Diéguez 1º Bach A Dezaseis de xullo de 1833. Este é un memorable aniversario para mín. Hoxe cumpro trescentos vintetrés anos!. Pensaredes que son moi vella e xa non sirvo para nada, pero polo menos vou quedar na memoria de todos, pasarei ó libro dos records e serei admirada por toda a xente. E cando acaben os meus días usarán a miña lá para facer xerseis, porque son unha ovella sabes? Jessica Calo Rdgez. 1ºA ESO\n“Cuando Juan salió al campo aquella mañana tranquila, la montaña ya no estaba... “ MAX AUB\nCuando Juan salió al campo aquella mañana tranquila, la montaña ya no estaba. Era la montaña en la que la había conocido a ella. Le encantaba su forma de comer, sus ganas de volar y sus ansias de libertad. Cuando esa mañana no vio la montaña, pensó que algún gigante la había aplastado, pero no. La montaña que él había hecho con arena y hierbajos y que apenas medía treinta centímetros había sido destrozada por el perro del vecino. Ya no volvería a ver a su mariquita. Andrea Falcón Leal 1ºA ESO\nCuando Juan salió al campo aquella mañana tranquila, la montaña ya no estaba, ni las casas, árboles, personas, animales... NADA. Su vida había cambiado por completo sin darle tiempo a enterarse. Ayer, era un niño feliz, sin responsabilidades, solo importaba divertirse, ser feliz. HOY, es un hombre. Lara Cores Cacabelos 3ºA ESO\nCuando Juan salió al campo aquella mañana tranquila, la montaña ya no estaba… Todo era diferente, a su alrededor no había nada. No recordaba de dónde era, ni sus gustos… sólo el día trágico que había tenido hacía unas semanas; un accidente de coche que lo dejó en coma durante dos largos días. La montaña no había desaparecido, sino que yo no me encontraba en el pueblo. Había muerto el día 13 de abril de 1983. Laura Aragunde Padín 3ºA ESO\nCuando Juan salió al campo aquella mañana tranquila, la montaña ya no estaba. Decidió salir a buscarla pero no la encontró. Buscó debajo de las nubes, entre la lluvia y la niebla; buscó en la copa de los árboles y dentro de las cuevas; pero no la encontró. Pasaron diez años y Juan regresó a su casa solo, perdido y triste. La montaña nunca volvió y Juan nunca volvió a salir al campo. Anadía Viñas Fraga 4ºC ESO\n“ El hombre no tenía nariz, ni ojos, ni boca…. Su cara estaba cubierta de pelo” GONZALO SUÁREZ\nEl hombre no tenía nariz, ni ojos, ni boca, pero sí corazón. Elisa Durán Rubí 3ºA ESO\nEl hombre no tenía nariz, ni ojos, ni boca, pero tenía una linterna y una grabadora en la que tenía grabado ¡A dormir!. Unos niños lo estaban fastidiando en una excursión y como usaba mucho la linterna le pusieron un mote, del que esos niños se acordaron siempre, “El hombre linterna”. Rubén Lois Serto 4ºC ESO\nO home non tiña nariz, nin ollos, nin boca... Guapo, guapo non era, pero tiña un pelazo!!!!! Rubén Varela Sineiro 4ºC ESO\nEl hombre no tenía nariz, ni ojos, ni boca… Su cara estaba cubierta de pelo. Esto es lo que dijo un viejo profesor a sus jóvenes alumnos mientras contaba una historia sobre sus grandes viajes. El profesor ordenó que pensaran y escribieran una razón por la cual aquel hombre sufría tal transtorno en su rostro. Al cabo de un rato todos los alumnos menos uno coincidían en que la gran cantidad de pelo no permitía ver el rostro, pero que la nariz, los ojos y la boca …..estaban El único alumno que no coincidía dijo que aquel hombre con la cara cubierta de pelo estaba de espaldas. El profesor, con una leve sonrisa, le dió la razón. “ Si buscas respuestas diferentes…..no pienses como el resto” Micael García González 3ºB ESO\n“Eu era entón, moi novo, moi pobre e estaba moi namorado “ MARY SHELLEY\nEu era entón moi novo, moi pobre e estaba moi namorado. Vivía na zona pobre de Pontevedra, en Loureiro Crespo; asistía a clases no instituto público na zona centro. A rapaza da que estaba namorado era moi fermosa, incluso me ruborizaba cando me falaba, levaba máis de dous meses agardando para declararlle o meu amor, pero non era capaz, non tiña a valía suficiente. Un sábado pola noite, estaba decidido a falar con ela, pero era tarde, ela saudoume, pero estaba tan aburrido que non a puiden saudar, só a observei, creo que estaba furioso, pero non con ela, senon comigo mesmo. Era a rapaza da miña vida, era bela, comprensiva, boa rapaza e sobre todo unha rapaza coa que podías falar, pasalo ben, compartir as túas cousas máis íntimas. Dende ese día aliviei as miñas penas coa droga, agora estou aquí loitando coa morte, tirado debaixo dunha ponte. Adeus.\nEu era entón moi novo, moi pobre e estaba moi namorado. Xa sei que non pasou nen sequera un ano, pero madurei moito... demasiado. As buxainas e as canicas pasaran a algo secundario. Seguía xogando á consola, si, pero iso era porque o vicio estendíase polo meu corpo como unha droga tan repulsiva que me dába noxo a mín mesmo. Pero non podía evitalo. Aquel verán foi moi especial. Pero non para ben. Para mal. Para fatal. Aquel amor dos catorce anos correume as entrañas ata que o sabor amargo chegoume á boca. O sabor amargo da derrota. Estaba comprometida. Comprometida. A palabra resoaba na miña cabeza. Non podía vivir. Quizais a coitela que sostiña nas mans fora a única saída. Quizais.... Pero mentres a coitela estivese no Super, e non tivera diñeiro para comprala, o plan a tomar por saco.\nRubén González González 3ºD ESO\nGuillermo Álvarez Otero 2ºC ESO\nEu era entón moi novo, moi pobre e estaba moi namorado. Cada vez que pasaba pola rúa na que estaba, non podía evitar dirixir a miña mirada a aquela ventá, porque sabía que detrás dela se agochaba o que eu máis quería. Un día arrisqueime a entrar no seu edificio. A porta do seu piso estaba entreaberta, e non puiden resistir a tentación de pasar. Cando cheguei a súa habitación petei na porta, pero non se produciu ningún son no seu interior. Empuxeina lentamente ata que me atopei diante del. Alí estaba o piano. Cada vez que, as agochadas, entraba alí para tocalo, a música que emitía inundaba cada un dos poros da miña pel, enchéndoos de sentimentos que me facían tremer. Agora sinto exactamente o mesmo, sinto como os meus dedos tocan con sensibilidade e harmonía as teclas que soan tan ben.\nHai quen di que é imposible pasar a vida namorado dun obxecto, en realidade, din que é imposible namorarse dun obxeto, pero eu dígoche que sí é posible. Creo que fun e serei o único home do mundo que pasou ata o último segundo da súa vida namorado con tanta intensidade. Silvia Fernández Chaves 4ºB ESO\nEu era entón moi novo, moi pobre, e estaba moi namorado. E a vida dá tantas e tantas voltas que agora que teño os meus anos son moi vello, moi rico e estou moi só. Ángela Lago Baúlo 4ºC ESO\nEu era entón moi novo, moi pobre e estaba moi namorado. Ela era perfecta, loira de ollos azuis, qué podía esperar de algo así? Nin o meu nome sabía. Ela ollábame, pero non sabía moi ben que se reflectía na súa mirada. Tal vez unha nota no seu caderno... Non!... “direillo á cara” repetíame unha e outra vez, pero cando o ía facer... voltábame atrás. Acordeime dos meus dotes coa guitarra e comecei a facer unhas liñas que soasen coa intensidade do seu sorriso e a dozura da súa cara. Arrisqueime e, para abraiala, esperei a atopala no parque onde eu sabía que ía pasear todos os días. Tan pronto como a vin, agarreina da man sen que o silencio se rompese e senteina ó meu carón. Ela quedou queda. Agarrei a guitarra e comezou a soar, xunto coa miña voz o compás. Ela non dicía nada, pero esta vez sorprendeume a súa mirada... parecía dicirme algo... sentíame un Enrique Iglesias nese intre.\nEu era entón moi novo, seguía sendo moi pobre e estaba felizmente agarrado a ela. Ah! Por certo, chamábase Marta. Melania Varela Fd 1º Bach A\n“Antes de que hubiera terminado de desenvolver el regalo de cumpleaños, sonó dentro del paquete un timbre .” JUAN JOSÉ MILLÁS\nAntes de que hubiera terminado de desenvolver el regalo de cumpleaños, sonó dentro del paquete un timbre. Me asusté, pensando en qué pudiera emitir ese pitido. Rápidamente se me vinieron mil ideas a la cabeza: un coche de bomberos, un reloj despertador o, quizás, en el peor de los casos, una bomba... Luego, al descartar todas estas ideas que acabaron en lo absurdo, me di cuenta de que era... el latido de mi corazón. Sofía Oliveira 3ºA ESO\nAntes de que hubiera terminado de desenvolver el regalo de cumpleaños, sonó dentro del paquete un timbre, la niña se asustó, pero terminó de abrir el regalo. Cuando lo destapó, no vio nada, no había nada. Mirian Pérez Pazos 1ºB ESO\nAntes de que hubiera terminado de desenvolver el regalo de cumpleaños, sonó dentro del paquete un timbre. Los regalos que su tío, el señor Vaivén, le hacía siempre eran raros. Baltasar, que así se llamaba el chico vivía solo y huérfano en una casita abandonada de las afueras de Dover, y su tío en Londres. Quitó la última cinta y la tapa, y dentro había... una extraña piedra negra con destellos azulados y que emitía vibraciones parecidas a timbrazos. La piedra se movió, salió disparada y se pegó a su pecho. Baltasar gritó de puro terror pero se calmó al ver que la piedra no causaba dolor, y sin más, el chico sintió como si la piedra fuera un volcán desbordando su lava en su interior y gritó, pero ahora, en una agonía de\nprofundos dolores y cayó el suelo exhalando su último aliento. En ese momento entró el señor Vaivén diciendo: “Por fin he eliminado el último obstáculo entre la herencia de tus padres y yo”. Y se fue. La casa quedó en silencio, y de pronto el cadáver abrió un ojo. Alexander Grandal Otero 1ºA ESO\n“Non podo durmir Rita, dame medo o barullo do vento” EVA MEJUTO\nNon podo dumir, Rita, dáme medo o barullo do vento. Véñenme á cabeza moitos recordos, demasiados recordos. Aquela noite na que o vento estaba máis barullento que nunca. Aquela noite na que eu non lle daba importancia ningunha ó vento, ata que aconteceu o que cambiou a miña vida. E agora non podo durmir, non podo olvidalo. Rebeca Piñeiro Bugallo 3ºA ESO\nNon podo durmir Rita, dáme medo o barullo do vento. Penso que é o futuro, que se abalanza sobre min con ese son escuro. Sento vértixe ante o futuro, Rita, e non o podo soportar. Preciso de alguén que me console, que me aperte forte, contra sí para confortarme. Ese alguén so podes ser ti. E como non estás aquí para facelo, vou ir onda ti, sexa como sexa ese lugar. Vémonos no ceo, Rita María Mariño Costa 3ºA ESO\nNon podo durmir, Rita, dáme medo o barullo do vento. Sinto que algo vai suceder, non sei que pode estar pasando afora, este ruido non me deixa durmir e faime tremer todo o corpo; Quero abrazarte, sentirme a gusto e saber que vas estar aquí para protexerme… O barullo converteuse en silencio e de súpeto escoitouse o meu nome no vento, levanteime como alma que leva o vento, desapareceume o medo porque eu sabía que era el o que me estaba a chamar, el estaba ali, quen me ía quitar tódolos medos. Vanesa Leiro Chaves 1ºA Bach\n“Asasina! ¡Esperten, esperten! E saiu coma un lóstrego cara á porta.” WILLIAM WILKIE COLLINS\nAdeus Asasina! Esperten, esperten! E saiu coma un lóstrego cara á porta. Estaba só a dous metros, un metro, medio metro… Parou, quedárase petrificado diante da porta, sen poder pasar. Que pasa?. Non o sabía. A asasina seguía alí, sen inmutarse, nin sequera se movía, pero sabía que fora ela a que impedía que os seus músculos reaccionaran. Sabíao. Deime a volta lentamente, sabendo que estaba no medio dunha decisión crucial, un paso: a vida; outro paso: a morte. O meu corpo xiraba en sentido contrario que o cerebro. Alcei os ollos e soou un forte ruído. Caín cara a atrás, sabendo que non tivera opción, non quería vivir sen ver outra vez a faciana da asasina, asi que recibín a morte. Estela Chaves Falcón 3ºESO Av\nAsasina! Esperten, esperten! E saiu coma un lóstrego cara á porta. A muller dun metro sesenta, longa melena loira e cun puñal cheo de sangue fuxiu entre o frondoso e escuro bosque. Sen saber que facer, comencei a dar voltas e voltas, tropezando con todo tipo de obxectos, aqueles que un non sabe que ten ata que lle estorban. O reloxo seguía a dar voltas na miña cabeza, pero ninguén espertaba naquela casa, a pesar dos escandalosos berros. Chegou o momento de saber quen era o morto. Un asasinato non pode quedar impune!. Pero… Quen podía ser ? O señor ou a súa querida filla, non había ninguén máis na casa. Comencei a subir as escaleiras, pero estas parecían máis anchas, máis longas, daba a sensación de que eu non subía, senon que elas mesmo baixaban, ó final non parecía chegar ata que …\nAhhhh!!!!!!!! De súpeto algo frío e duro atravesóume as costas, non era unha desas dores comúns, coma cando me corto na cociña ou cando tropezo coa ditosa señora, que máis que unha señora parece un touro. Esa dor era insoportable, intensa, pero por sorte non durou moito. Agora parece que a miña vida non ten sentido, cavilo polas rúas pero ninguén me ve, non me reflicto nos espellos, non teño fame, quizais aquela muller non fora froito dos meus sonos senón unha verdadeira asasina que veu a matarme aquela noite, a partir da cal, agora, a miña vida carece de sentido. Unha asasina real? Sara Mendoza Trigo 1ºA Bach\n“Teño un compañeiro novo, é de Senegal.” OLI\nTeño un compañeiro novo, é de Senegal. Chamase Ya-ya . Ninguén no colexio o trata ben. Case todos o insultan, métense coa súa relixión, coa cor da súa pel… Gustaríame se-la súa amiga, pero non podo. Todos deixarían de falarme a mín. Hai dúas semanas atopeino chorando nunha esquina no patio do recreo. Quixera poder axudalo. Dicirlle que non está só, que ten unha amiga en mín. pero non podo. Esta é unha destas situacións nas que o quedar ben co resto de compañeiros te leva a facer cousas que están mal, ou a non face-las que están ben. Hai cinco días que non vén ó instituto. Está no hospital. Déronlle unha paliza na porta da súa casa. Está moi grave. Témese pola súa vida. Quixera poder dicirlle que se vai poñer ben, que ten o meu apoio.\nPero non podo. Meus pais xamais me levarían ó hospital para visitalo. Non lles cae ben porque é musulmán. Onte morreu. Tiña dezaseis anos é unha vida por diante. Quixera dicirlle que o lamento. Que sinto moito non ter sido máis amable, mellor compañeira, pero non podo. Agora está morto. Hoxe chegou un compañeiro novo á clase. É de Marrocos. Teño medo polo que o resto dos compañeiros lle poidan facer. Pero non está só. Non vai pasar como con Ya-ya. Ten unha amiga en mín. Laura Charlín Aragunde 3ºC ESO\n“En un lejano país hacía muchos años existió una oveja negra...” AUSGUSTO MONTERROSO\nEn un lejano país existió hace muchos años una oveja negra y 20 amarillas. Todas ellas vivían en una granja con muchos otros animales: una vaca verde, tres patos azules, dos cerdos naranja y una gallina lila. Vivían muy felices en la granja, hasta que un día llegó una mujer del futuro y pintó a todos los animales con su “rayo pintador”, cuando la mujer se marchó todos los animales eran de otros colores, las ovejas eran blancas, la vaca era blanca con manchas negras, los patos eran negros, los cerdos rosas, la gallina roja y castaña y la oveja negra acabó siendo amarilla. Ana Prado Rodriguez 1ºB ESO\nEn un lejano país existió hace muchos años una oveja negra que vagaba por los bosques, ciudades y aldeas sembrando la destrucción, la miseria y el horror y llevando a la muerte a incontables personas. El nombre de dicho país era Vietnam. Sabina casalderrey Somoza 4ºC ESO\nEn un lejano país existió hace muchos años una oveja negra que se enamoró de una oveja blanca y tuvieron ovejitas grises. Alicia Romero Prado 4ºC ESO\nEn un lejano país existió hace muchos años una oveja negra, no encajaba en ningún rebaño y sus hermanas no la querían por sus ideas de querer prosperar en la vida. Lo único que deseaba más que comer hierba era ir a la escuela, leer libros y conocer a más ovejas como ella. Una noche se encaminó hacia la ciudad sola con sus lanas y un lápiz que se le había caído al pastor. Se puso en pie frente al enorme edificio, hinchó su pecho y abrió la puerta principal… se encaminó taconeando hasta la clase de 1º curso, abrió la puerta con cautela y se sentó en el pupitre más cercano. La profesora, muy asustada, empezó a gritar: —¡Una oveja! ¡Una oveja negra en mi clase! Todos los niños se reían y la rodearon para tirarle de la lana. La oveja, muy triste, comenzó a correr y a correr… corrió hasta que sus humildes patitas no dieron más de sí.\nParó en un valle, se sentó junto a un árbol envuelto en musgo y se puso a hablar con una de sus pulgas: —¡No lo entiendo!, hay tantos humanos a los que no les gusta estudiar, que incluso huyen de la escuela y yo, que soy una oveja curiosa, no me dejan entrar solo por ser de lana negra. Malena Sineiro Ponti 3ºB ESO\n“Sonó el timbre y ella fue a abrir la puerta. Era su marido. —¡Ayyyy! -gritó ella- ¡pero si tú estás muerto! “ ANÓNIMO\nSonó el timbre y ella fue a abrir la puerta. Era su marido. —¡Ayyyy!, gritó ella - ¡pero si tú estás muerto! —¡Lo estuve! — le dijo él—pero el diablo me devolvió a la vida a cambio de la tuya. Y, entonces, el marido sacó un cuchillo y, ¡tras¡, le atravesó el estómago arrancándole la vida. Luego se fue para siempre de aquel pueblo en el que había muerto acuchillado, en la cama, por la noche. Daniel Rey Oubiña 1ºA ESO\nSonó el timbre y ella fue a abrir la puerta. Era su marido. —¡Ayyyy!, gritó ella - ¡pero si tú estás muerto! —¡No!- gritó el marido con una navaja en la mano - Después de drogarme y golpearme la cabeza con el jarrón que te regalé por tu cumpleaños, meterme en un saco, enterrarme en la playa y esperar que el agua me ahogase, recordé la navaja que me regaló mi padre cuando fui de caza con él. Con ella rompí el saco, me alcé sobre la arena y vine aquí con sed de venganza. Solo te digo una cosa: No pienso arreglarte el jarrón que rompiste. Eloy Rodríguez Daporta 3ºA ESO\nSonó el timbre y ella fue a abrir la puerta. Era su marido. —¡Ayyyy!, gritó ella - ¡pero si tú estás muerto! No se lo podía creer, sentía felicidad en su cuerpo, pero a la vez miedo. No entendía cómo era posible que el cuerpo difunto de su marido estuviese allí, sentado en un viejo sillón en su salón, mirándola con unos ojos oscuros y tristes. Se acercó lentamente… mientras que él se mantenía inmóvil mirándola. Le dio su mano y él se la apretó bien fuerte, hasta que habló… —¿ Qué tal te va todo? —dijo su marido—. Te extrañé todo este tiempo… —Yo estoy muy mal desde que te fuiste, sin ti me siento sola en este mundo—contestó ella. Mantuvieron una conversación emocionante durante una hora, hasta que, de repente, el cuerpo de su marido se desvaneció ante sus ojos, y ella también.\nApareció en su pequeña cama. Se dio cuenta de que era un sueño, aunque le pareció una conversación real y muy satisfactoria. Disfrutó mucho, sintió como si su marido hubiese estado con ella de nuevo. Martín Blanco Landa13 3ºB ESO\nSonó el timbre y ella fue a abrir la puerta. Era su marido. —¡Ayyyy!, gritó ella - ¡pero si tú estás muerto! —Tranquila, tranquila, sólo vengo a por la tarjeta de crédito. Adrián Oubiña Esperón 4ºC ESO\nRaquel mordió una manzana y todos sus dientes quedaron en ella... GABRIEL JIMÉNEZ EMÁN\nRaquel mordió una manzana y todos sus dientes quedaron en ella, corrió hacia su casa y se lo contó a sus padres. Esa misma tarde la llevaron a un especialista y le miraron la boca. Le dijeron que no tenía nada grave, pero que los dientes se le cayeron porque tenían muchos años. Al principio, creyeron que tenían las máquinas mal, pero entonces le hicieron un montón de pruebas e insistieron en que los dientes eran demasiado viejos y por eso le habían caído. Después de unos meses le pusieron una dentadura postiza y, empezó a estudiar en el instituto. Ella fue con su nueva dentadura, allí, le dijeron que tenía una sonrisa muy bonita y ella salió corriendo hacia el baño y se puso a llorar. Un chico llamado Fabio la siguió, le preguntó qué le pasaba y Raquel se lo dijo. Fabio la comprendió y se hicieron muy amigos.\nCon el paso del tiempo se hicieron novios y se casaron. Un día por la mañana, se despertó y se dio cuenta de que sólo había sido un sueño y esa misma tarde se comió una manzana, pero no le cayeron los dientes. Al día siguiente, conoció a Fabio y se hicieron novios, pero después de cuatro años no se casaron. Se casó con un chico llamado Pablo y tuvo seis hijos. Al cabo de tres años, su hija Marilín se comió una naranja y se le quedaron todos sus dientes en ella. Lourdes Abal Amil 2ºC ESO\nRaquel mordió una manzana y todos sus dientes quedaron en ella. ¡No podía ser¡ Esa noche era el baile de fin de curso y había conseguido ir con el chico de sus sueños. ¿Qué pensaría cuando la viera sin dientes? Saldría corriendo, ¡seguro!. Además, gracias a su brillante sonrisa, había logrado que “su” chico se fijara en ella. Raquel no era una sex-symbol, pero la dentadura tan perfecta que tenía le daba muchas ventajas. Ahora ya no había nada extraordinario en ella. Sería una del montón. Raquel abrió los ojos y se encontró de nuevo en el hospital rodeada de enfermeras. A sus 79 años, esos recuerdos no le hacían ningún bien a su corazón. El último suspiro lo usó para sonreírles a sus hijos y nietos que la observaban tras un cristal. En su boca se apreciaba una dentadura perfecta que había hecho a aquella mujer extraordinaria. Fuensanta Buceta 2ºC ESO\nVITAL DENT Raquel mordió una manzana y todos sus dientes quedaron en ella; entonces fue en ese mismo instante cuando se arrepintió de no haber ido a Vital Dent. Anais Porta Castro 4ºB ESO\n“Se trataba de un muchacho corriente: en los pantalones se le formaban rodilleras, leía historietas, hacía ruido cuando comía, se metía los dedos en la nariz, roncaba en la siesta, se llamaba Armando.” MARIO BENEDETTI\nSe trataba de un muchacho corriente: en los pantalones se le formaban rodilleras, leía historietas, hacía ruido cuando comía, se metía los dedos en la nariz, roncaba en la siesta, se llamaba Armando. Parecía un niño normal, pero guardaba un gran secreto, un secreto que guardaba en una pequeña caja debajo de su cama. Cada noche, cuando todos dormían, Armando abría la caja y una luz cegadora bañaba la habitación. Esa caja, esa pequeña caja, era la puerta a un mundo paralelo que solo él conocía… Nubes de azúcar, un gran mar, campos de flores, un gran parque, todos los juguetes que deseaba, todos los dulces que podía comer, gominolas por todas partes.\nTodo lo que un niño podría desear. Pero todo esto desapareció cuando a Armando se le dejaron de formar rodilleras en los pantalones, cuando dejó de leer historietas, cuando ya no volvió a hacer ruido al comer, cuando dejó de meterse el dedo en la nariz, cuando ya no roncaba en la siesta, cuando dejó de ser un niño y se hizo mayor. Paula González 4ºB ESO\n“Aínda que fun coidadosamente educado en Medicina e Cirurxía, nunca practiquei ningunha das dúas.” SHERIDAN LE FAN\nTRISTE VIDA E PEOR MORTE Aínda que fun cuidadosamente educado en medicina e círurxía, nunca practiquei ningunha das dúas. Fun enviado ó Vietnam xunto cos meus compañeiros da facultade e outros mozos próximos á miña idade. Ó non haber barcos suficientes, moitos fomos trasladados a bordo de barcos mariñeiros. Na viaxe coñecín a Michael e a George, fixémonos bos amigos, xogabamos á baralla, bebiamos ron e practicabamo-lo tiro. Pero Deus quixo que non chegásemos ao Vietnam e unha tormenta asolagounos repentinamente, o barco naufragou e só sobrevivimos o capitán e mais eu, que nos aferramos a un barril.\nFomos acollidos nun poboado mariñeiro arxentino alleos á guerra durante varios anos, ata que fomos repatriados ó noso estado, cando nos encontramos cun mercantes que se dirixían alí. Cando chegamos fomos fusilados por desertores. Miguel Trigo Baulo 3ºC ESO


XV EDICIÓN CERTAME LITERARIO MANUEL-ORESTE RODRÍGUEZ LÓPEZ | Concello de Paradela\nXV EDICIÓN CERTAME LITERARIO MANUEL-ORESTE RODRÍGUEZ LÓPEZ\nInicio / XV EDICIÓN CERTAME LITERARIO MANUEL-ORESTE RODRÍGUEZ LÓPEZ\nReunidos no Salón de Sesións do Excmo. Concello de Paradela, sendo as doce horas e trinta minutos do día nove de abril de dous mil dez, o xurado formado polos Señores D. José Manuel Mato Díaz, Alcalde do Concello de Paradela como Presidente; D.Santiago Rodríguez López (Fillo do homenaxeado); D. José Carlos Rodríguez Andina (Xefe Territorial de Lugo da Consellería de Cultura e Turismo); D. Xesús Mato Mato (Crego); D.Xulio Xiz Ramil (Funcionario da Delegación provincial de Cultura e Deporte); e D. Xavier Rodríguez Barrio (escritor) como vocais; e D. José López González, Secretario do Concello de Paradela, que da fe do acto.\nConstituido o xurado en forma e coa ausencia de D. Xavier Rodríguez Barrio e D. Santiago Rodríguez López, procedeuse a efectuar unha valoración da evolución experimentada polo Certame Literario dende a súa creación, cumprindo a súa XV edición, orixinando un balance altamente positivo, tendo en conta a dotación económica do premio e o carácter de pequeno municipio rural do Concello, e ano tras ano, prodúcese un maior participación tanto de escritores nacionais como extranxeiros, fundamentalmente dos paises latinoamericanos, motivado en grande medida, polo feito de que as obras premiadas e accesits son posteriormente publicadas, o que supón un importante esforzo para o Concello de Paradela.\nDestacar a dificultade do xurado, pola cantidade e calidade das obras presentadas, xa que media ducia de obras poderán ser obxecto de premio en ambas categorías.\nPresentáronse un total de 215 obras, 107 na categoría de poesía e 108 en narrativa. Das 107 obras na categoría de poesía, 90 están escritas en castelán e 17 en galego. No apartado de narrativa, das 108 obras, 12 foron escritas en galego e 96 en castelán.\nPRIMEIRO.- Outorgar o premio de POESÍA, á obra presentada baixo o título CADERNO DE LISBOA. Aberto o sobre comprobase que a obra pertence a Dª. Emma Pedreira, - A Coruña.\nAccésit, á obra presentada baixo o lema EL PRECIO DE LA LIBERTAD, titulada TAN SOLO POR SER MUJER. Aberto o sobre compróbase que a obra pertence a D. Manuel García Díaz Pintado, con enderezo en Membrilla-Ciudad Real.\nAccésit, á obra presentada baixo o lema RONCHI AUREA, titulada DEFENSA DA DOMESTICACIÓN. Aberto o sobre, compróbase que a obra pertence a Dª. Rosa Piñeiro Fariña, con enderezo en Santiago de Compostela.\nSEGUNDO.- Outorgar o premio de NARRATIVA, á obra presentada baixo o lema VENDIMIADOR, titulada SIBILA Y HADA MAYOR DE LA RIBEIRA SACRA. Aberto o sobre comprobase que a obra pertence a D. Pepe Pol, con enderezo en Montefurado-Lugo.\nAsimesmo, o Xurado acorda outorgar dous Accésit no apartado de NARRATIVA\nAccésit, á obra presentada baixo o lema XOANIÑA, titulo A MEIGA DO XIABRE. Aberto o sobre, compróbase que a obra pertence a Dª Noa María Carballa Rivas, con enderezo San Lorenzo de Nogueira – Meis (Pontevedra).\nAccésit, á obra presentada baixo o lema POR GAIA, título O PAQUETE DO EMIGRANTE. Aberto o sobre, compróbase que a obra pertence a Dª. Mercedes Blanco Iglesias, con enderezo en Vigo (Pontevedra)\nE para constancia do tratado, levantase a presente acta por sextuplicado exemplar, que é asinado por todos os membros, en Paradela na data arriba indicada, sendo as trece horas e trinta minutos, do que eu, como Secretario dou fe.\nASDO: JOSÉ MANUEL MATO DÍAZ ASDO: SANTIAGO RODRÍGUEZ LÓPEZ\nASDO: D. J. CARLOS RODRÍGUEZ ANDINA ASDO: XESÚS MATO MATO\nASDO: XULIO XIZ RAMIL ASDO: XAVIER RODRÍGUEZ BARRIO\nASDO: JOSÉ LÓPEZ GONZÁLEZ


O segundo covid-auto de Vigo comezará a funcionar o vindeiro luns | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 20/09/2020 18:21\nO segundo covid-auto de Vigo comezará a funcionar o vindeiro luns e estará finalmente no hospital Álvaro Cunqueiro. O obxectivo é evitar os colapsos ante o incremento da demanda de probas PCR. Este novo punto de mostraxe prevé realizar unhas 600 probas diarias.\nAo hospital Álvaro Cunqueiro vanse derivar os contactos de casos confirmados, os que veñan derivados dos centros de saúde atenderanse no covid-auto instalado no hospital Meixoeiro.


Celio 243;n Negro Leblouson Poler Celio vw4xq6Zn8W for firehouse-ceramics.com\nBot Bot Ivo Ivo Bot Bot Ivo Ivo Ivo Ivo Bot Atvqvz\nNegro Poler 243;n Celio Leblouson Celio Portal para médicos\nCelio 243;n Celio Leblouson Poler Negro Trombosis venosa profunda (TVP)\nAntagonistas de la vitamina K (AVK)Sandalia Zatz Zatz Sandalia Zatz Negra wqFfHB8X\nLeblouson Celio Poler 243;n Celio Negro Hemorragia alveolar difusa (HAD)\nNegro Celio Celio Leblouson 243;n Poler Cáncer de las vías biliares\nCelio 243;n Poler Negro Celio Leblouson Pseudohipoparatiroidismo\nVerde Giorgio Zapato Giorgio Ricci Nautico Cuero Ricci nzRxAqIv Complicaciones agudas de la diabetes Negro Poler Celio Celio Leblouson 243;n mellitus\nCelio 243;n Leblouson Negro Poler Celio Neuropatía diabética\nLeblouson Poler 243;n Celio Negro Celio Glomerulonefritis membranoproliferativa (glomerulonefritis mesangiocapilar)\nVerde Giorgio Zapato Giorgio Ricci Nautico Cuero Ricci nzRxAqIvElastico Cafe Nara Lateral Botin Nara zwq601 Celio 243;n Leblouson Negro Poler Celio Enfermedades reumáticas\nAlgodistrofiaWeide Weide Fiesta Zapato Negro Ninfa RWRZHAq\n243;n Celio Leblouson Poler Celio Negro Fiebre tifoidea\nCalce Di Fucsia Di Oversize Blusa Lorenzo Lorenzo Pontti Pontti 7O0wqO6n\nPoler Leblouson Negro Celio Celio 243;n Hiperpotasemia\nCocaínaCalce Ellesse Gris Sweater Dalmata Regular Ellesse IwwB8xZ\nPoler Celio Leblouson Celio Negro 243;n Sedación en cuidados paliativos\nCelio 243;n Negro Leblouson Poler Celio vw4xq6Zn8W\n1. Evaluar ABCD →cap. 24.1. Llamar para pedir ayuda (SAMU, tfno. Celio Celio Leblouson Poler Negro 243;n 131).\nCelio Poler Leblouson 243;n Celio Negro 2. No retirar los objetos incrustados en la herida, asegurarse de que no se desplacen. Retirar los objetos presentes en la herida de forma superficial (p. ej. fragmentos de vidrio).\nNegro Leblouson Poler Celio 243;n Celio 243;n Leblouson Celio Poler Negro Celio


MERCEDES BENZ 415 SPRINTER FURGAO CURIO T.B. 2.2 DIES. 2017-2018 | 2769 – (41) 3348-4060 SRX Autopeças


Gastroway: os sabores do Camiño de Santiago en Fairway - BenBo - Revista gastronómica\nHome / Actualidade / Gastroway: os sabores do Camiño de Santiago en Fairway\nGastroway: os sabores do Camiño de Santiago en Fairway\n6 Febreiro, 2019 · in Actualidade\nO terceiro Forum do Camiño de Santiago ven cargado de novidades e, entre elas, destaca o Gastroway. Todo aquel que se achegue ao Pazo de Congresos o domingo 10 de febreiro poderá degustar elaboracións típicas de diferentes puntos dos percorridos xacobeas.\nTaller de cociña infantil con Alberto Lareo\nOs máis pequenos da casa serán os protagonistas do Gastroway grazas ó chef do restaurante Manso, que dirixirá un Obradoiro de cociña para nenos entre 5 e 12 anos, tamén enfocando as elaboracións ós sabores do Camiño de Santiago. No Obradoiro, serán eles os que toquen, amasen e cociñen os produtos baixo as ordes de Alberto Lareo. O restaurante é o primeiro que se atopa ao chegar ao casco urbano dende a Ruta Portuguesa, e está recomendado nas guías Repsol e Michelín.\nTrátase dun taller de inscrición gratuíta que comezará ás 12:30 horas do mesmo día 10, e terá unha duración de 1h. Para inscribirse haberá que presentarse no mostrador do Pazo de Congresos a partir das 10:00 horas, e as prazas están limitadas a 20 participantes.\nGastroway, os sabores do Camiño.\nPero non só os pequenos poderán desfrutar dos manxares do Camiño, senon que, a partir das 13:30 horas, abrirá as súas portas o Gastroway, un espazo gastronómico onde os visitantes gozarán dunha ruta de tapas.\nAs recetas máis aclamadas dos percorridos xacobeos estarán dispoñibles por tan só 2€ a tapa. Os interesados atoparán, entre outros, a fabada asturiana e o marmitako do Camiño do Norte; as patacas á Riojana e o cordeiro ó chilindrón do Camiño Francés; as migas extremeñas ou sopa de allo da Vía da Prata; as pataniscas de bacalhau ou o frango grelhado do Camiño Portugués; e a empanada ou a tarta de Santiago que esperan aos peregrinos en Compostela. E, para acompañar, a organización disporá unha barra cos viños do Camiño.\nAínda que a entrada é libre, recomendase ao público que reserve a súa praza na dirección de correo electrónico programa@fairwaysantiago.com.\nPero non todo é comer e cantar, durante toda a xornada do domingo 10 repartiránse actividades gratuítas para nenos e maiores: o roteiro de sendeirismo I Camiño, un photocall, xogos de escape room, obradoiros de mindfulness, un espazo para adopción canina proporcionado pola asociación APACA, así como unha charla con consellos para facer o Camiño con animais, unha ludoteca infantil e, a última hora, Celso F. Sanmartín sairá a escea coas súas narracións e o público poderá gozar dun íntimo concerto da galega Susana Seivane.\nO programa completo deste Open Day pode consultarse na propia páxina web de Fairway: www.fairwaysantiago.com/open-day\n← Enofusión 19 premia ás Adegas Martín Códax e recoñece a calidade dos seus viños\nMexillón de Galicia instalará mañá un food truck en Vilagarcía →


2022 Polestar O₂ concept - Official News - NewCarscoops.com\n2022 Polestar O₂ concept\nev, polestar, roadster, polestar-o-concept\nnewcarscoops March 7, 2022, 10:59am #1\n646264_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept3972×3400 833 KB\n646265_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 929 KB\n646266_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×2789 1.5 MB\n646267_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.65 MB\n646268_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.22 MB\n646269_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.82 MB\n646270_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.73 MB\n646271_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.11 MB\n646272_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.89 MB\n646273_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.74 MB\n646274_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.69 MB\n646275_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.5 MB\n646276_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.38 MB\n646277_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.99 MB\n646278_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×2861 2.9 MB\n646279_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.28 MB\n646280_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.02 MB\n646281_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.13 MB\n647041_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4250×3400 2.89 MB\n647042_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4250×3400 2.78 MB\n647043_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept1900×3400 1020 KB\n647044_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept1902×3400 932 KB\n647045_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2409×3400 1.47 MB\n647046_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4250×3400 3.35 MB\n647047_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2843 2.19 MB\n647048_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2842 1.67 MB\n647049_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4250×3400 1.93 MB\n646282_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 1.56 MB\n646283_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3000 2.4 MB\n646284_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4000×3110 3.02 MB\n647035_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2842 1.69 MB\n647036_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2842 1.98 MB\n647037_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2842 1.85 MB\n647038_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2408×3400 940 KB\n647039_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2409×3400 967 KB\n647040_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4608×2592 3.51 MB\n647050_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2411×3400 842 KB\n647051_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2847 2.34 MB\n647052_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2847 1.84 MB\n647053_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2914×3400 2.04 MB\n647054_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2551×3400 978 KB\n647055_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2914×3400 1.35 MB\n647056_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2551×3400 1.31 MB\n647057_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2914×3400 1.66 MB\n647058_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2847 1.71 MB\n647059_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept2409×3400 1.06 MB\n647060_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5100×2842 1.84 MB\n647061_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4250×3400 2.77 MB\n647062_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5040×2160 2.72 MB\n647063_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5040×2160 2.5 MB\n647064_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept4301×3400 1.11 MB\n647065_20220302_Polestar_O_electric_performance_roadster_concept5040×2160 2.49 MB\nGOTHENBURG, SWEDEN – 2 March 2022. Polestar, the pure play electric performance car brand, has revealed a new concept car that redefines sports roadsters for the electric age. Named Polestar O2, the hard-top convertible is Polestar’s vision of open-top performance and a thrilling driving experience – with all the benefits of electric mobility.


Redacción | Mércores, 15 de Setembro de 2021, 13:59\nARCHIVADO EN | Galicia maltrato animal Marina Lugo Xunta\nA Garda Civil confirmou que o animal se atopa en bo estado, coas vacinas en regra e chipeado, polo que non iniciará unha investigación contra o seu propietario.\nPlataformas animalistas denuncian que debe iniciarse un proceso penal contra o cazador por "unha falta grave" contemplada na Lei de benestar animal.\nNas imaxes, difundidas hai días por PACMA e rebotado por outros grupos animalistas como Galgos do Sur, pódese ver a un todoterreo tirando durante varios metros e a alta velocidade dun can atado ao remolque do vehículo. O animal tenta zafarse da corda e chega a acabar arrastrado pola velocidade do transporte.\nOs feitos ocorreron en Santo Adrao de Lourenzá, na Mariña lucense, e a investigación deu co autor dos feitos. Con todo, o SEPRONA de Ribadeo informou nas últimas horas, que o animal se atopa en bo estado de saúde, que conta co chip e os papeis en regra e que o investigado, que non negou os feitos, admitiu levar ao animal así "durante uns 300 metros" para trasladalo a outra vivenda. Ademais, dixo ignorar que non podía levar ao animal desa forma. A pesar de todo, non será procesado polas autoridades.\nMULTAS DE 501 A 5.000 EUROS\nOs colectivos animalistas non acolleron nada ben a noticia e desde a Asociación Nacional Animais con Dereitos e Liberdade (ANADEL) sinalan que este suceso infrinxe o artigo 39 da Lei de benestar animal de Galicia, no seu apartado E, onde se expón que levar atados animais a vehículos de motor en marcha supón unha falta grave, con multas que van dos 501 aos 5.000 euros. De igual maneira, as plataformas en defensa dos animais denuncian a inoperancia de a Xunta, á que piden que condene estes feitos.\nEste caso de malos tratos animais non pasou desapercibido para as protectoras da zona, que recoñecen atender frecuentemente a cans que mostran claros síntomas de ser arrastrados desta forma.


Xornada do 11 e 12 de Outubro – Furia Athletic Club\nXornada do 11 e 12 de Outubro\nPosted on 14 de Outubro de 2008 by furiaac\nEQUIPO AFECCIONADOS: 3ª AUTONÓMICA\nChegou a primeira victoria do equipo de maiores na segunda xornada da Liga. Foi a domicilio fronte ó Lestedo por cero goles a 1. O equipo de Mac deu mostras durante todo o encontro da súa superioridade. Así xa na primeira metade contou polo menos con cinco ocasións claras de gol nos pés de “Flores”, “Polinho” e tamén “Rañosinho” que rematou ó longueiro. Sin pasar apuros en defensa, o Furia con paciencia sigueu buscando o gol na segunda parte. O gol non chegaba e comezaban a chegar os nervos; pero no minuto 75, unha xogada polémica na que “Lilu” loitou o balón, o rexeite chegoulle a “Casano” que rematou a porta baleira, conseguindo o gol que valeu os tres puntos. Dende ese momento ata o final nervos e máis nervos, pero a boa defensa e o bo facer de “Peixe” (que continúa coa súa porta a cero), conseguiron manter o resultado. Hai que destacar de tódolos xeitos o desastroso labor do colexiado para os dous equipos, e nun partido sen ningún problema expulsou a cinco xogadores. Dous por parte do Lestedo e tres por parte do Furia: “Lilu”, por doble cartón marelo; “Nevero”, por facer unha falta sendo o último home; e “Alvaro”, por encararse cun contrario. É esta a única pega do partido. Hai que destacar os debuts de “Polinho” e de “Rañó” que causaron unha moi boa impresión, ó igual que todo o equipo; aínda que siguen sen estar finos de cara ó gol. Fixo un moi bo partido tamén Tito que loitou moito e púxolle a nota de calidade. Tamén comentar que Manolito retirouse lesionado no minuto 20 por unha forte dor no seu nocello dereito. O próximo partido do Furia será en Campaña o vindeiro domingo ás 4 e media da tarde, contra o líder nestes momentos da categoría: O Estudiantil. Un equipo que ten o maior presuposto da categoría e que vai loitar ó igual que o Furia polo ascenso de categoría. É o partido destacado da xornada, e esperemos que sexa positivo para o Furia, porque é moi importante.\nXUVENÍS: 2ª AUTONÓMICA\nNon puido ser, o equipo xuvenil colleitou unha nova derrota en Bastavales. A pesar de que xogaron un bo partido, a mala sorte impediu que o equipo sacara algo positivo. O gol de “Pó”, non impediu a derrota por 2 a 1. Este resultado non fai que os ánimos dos rapaces decaia que intentarán comenzar a remontar postos na clasificación derrotando no próximo encontro a A Golada; que visita Campaña o vindeiro sábado ás 4 e media da tarde. Ánimo e sorte.\nCADETES: 2ª AUTONÓMICA\nComezou a Liga de Cadetes. Os nosos tiñan unha difícil visita ó equipo do Milladoiro. Isto unido ás innumerables baixas coas que contaba o equipo fixo que o equipo dirixido por Suso e “Ronaldinho”, colleitara unha derrota. O resultado final de 5 a 0, é enganoso, porque o partido foi bastante igualado, pero as contras sorprenderon á defensa do Furia. Seguro que non perderán á moral por este contratempo, e que no próximo partido o resultado será outro. Sen embargo haberá que esperar para sabelo, xa que este fin de semana os cadetes descansan.\nINFANTÍS: 2ª AUTONÓMICA\nMal inicio para os infantís. No partido celebrado o pasado sábado pola mañan, o Bastavales deu boa conta do equipo do Furia. O resultado de 0 a 4, fala ben as claras da superioridade do equipo visitante. Sen embargo, o Furia tivo as súas oportunidades, aínda que non soubo aproveitalas. Seguro que as cousas cambiarán no futuro. Tamén descansan este fin de semana.\nFÚTBOL SALA FEMININO: 1ª PROVINCIAL\nEste fin de semana, as nosas mulleres descansaron. O vindeiro sábado xogarán outra vez como locais no Pavillón Municipal de Cordeiro, fronte a un difícil rival: o Boqueixón; que está nos postos altos da clasificación. Pero ó ánimo do equipo e dar a primeira alegría a afección na casa. O partido xogarase ás 7 da tarde. Sorte.\n← Equipo Infantil 2008-2009


> WROUGHT EISEN>Diseño gráfico\nDiseño gráfico Es gibt 21 Artikel.\nSkulptur Golfspieler 1\nGolfer Skulptur 1.\nPferd Skulptur 1\nPferd Skulptur 1.\n2 Pferd Skulptur\n2 Pferd Skulptur.\nSkulptur Harley 1\nHarley Skulptur 1.


A loita en Alcoa mantén o emprego ata o verán e abre a porta a alternativas industriais e laborais - Praza Pública\nTraballadores de Alcoa, en Madrid agardando o final das negociacións © RebeliónAluminio\nAlcoa e os sindicatos alcanzaron na madrugada deste mércores un preacordo a última hora nas negociacións do ERE para as plantas da Coruña e Avilés. O persoal gaña case seis meses máis de tempo ao manterse o emprego ata o vindeiro 30 de xuño. Se daquela aparece un comprador, este terá que subrogar todos os contratos e manter os traballadores; de non habelo, a multinacional botará a metade dos operarios, aínda que nunhas condicións mellores das ofrecidas nun principio: con 60 días por ano traballado. O resto, quedarían a expensas dos "compromisos" do Goberno central para alternativas industriais e laborais nas comarcas afectadas.\nA actividade nas plantas manterase ata o 30 de xuño, con parte dos operarios traballando e o resto participando en plans de formación\nSegundo o comunicado dos comités de empresa, Alcoa garantiu "dotar dunha cantidade de 20 millóns de euros a cada planta para a mellora das instalacións das series de electrólise e posible rearranque destas". Farao co obxectivo de deixar as fábricas nas mellores condicións para un posible investidor, logrando os traballadores 8 millóns máis dos que compromotera a multinacional nas últimas negociacións.\nXa que logo, Alcoa manterá a actividade das plantas nas fundicións e na torre de pasta da Coruña, traballando nestas áreas 114 operarios na Coruña e 91 en Avilés. Durante un mes, ademais, levarase a cabo a parada ordenada e programada das cubas de electrólise, coa colaboración do persoal.\nRematados estes traballos nas cubas, os operarios implicados neles seguirán dados de alta na Seguridade Social e percibindo o seu salario, participando en plans de formación profesional financiados por Alcoa.\nO Goberno aclara que non ten o "compromiso" de manter o 100% de emprego de non atopar investidor, pero si "o máximo número de traballadores" nos posibles proxectos alternativos\nNo preacordo alcanzado aclarábase que o Goberno central debía "adquirir un compromiso" que os comités vían "fundamental": "O mantemento do 100% do emprego a data de 1 de xullo de 2019 no caso de que non exista ningún investidor para as plantas que garantan o seu funcionamento máis aló do 30 de xuño de 2019".\nEsa é a data clave. O preacordo, tal e como aclara Alcoa, ofrece solución a uns 355 empregados das dúas plantas, entre recolocacións e prexubilacións. Quedarían 268 traballadores pendentes. Pero o Goberno central xa aclarou que no pacto formal e asinado non hai compromiso do mantemento do 100% dos empregos nin de asumilos de non atoparse investidor, se non de facer todo o posible para buscar saída a eses preto de 270 operarios a través de proxectos de reindustrialización e de alternativas nas comarcas afectadas, mesmo con iniciativas non estritamente no ámbito do aluminio, "como o caso de Vestas e Cemex".\nMobilización de persoal de Alcoa na Coruña © CCOO-Galicia\nAsí o aclarou Raúl Blanco, secretario xeral de Industria, na rolda de prensa para explicar o preacordo, no que advirte do "compromiso pleno" do Estado e das comunidades "no mantemento da capacidade industrial, na busca dun investidor, na atracción de proxectos industriais achegados á actividade de Alcoa e no mantemento do máximo número de empregos asociados a estes proxectos".\nPola súa banda, a secretaria de Estado de Emprego, Yolanda Valdolivas, amosou a súa "satisfacción" por un escenario "inimaxinable hai uns días" e cunha situación de presente e de futuro "moito máis favorable que hai tan só unhas horas". Con todo, aclarou tamén que o compromiso do Goberno é o de "apoiar, tutelar e axudar" na busca desa "reindustrialización e busca de oportunidades" para as comarcas afectadas, ademais de na busca dese investidor. "Quédanos aínda moito traballo por facer", dixo.\nO Executivo central amosa a súa "satisfacción" por un escenario "inimaxinable hai uns día" e "moito máis favorable que hai unhas horas"\n"Se traballamos todos xuntos, hai as máximas garantías de que o impacto se minimice ao máximo, como sucedeu en ocasións moi recentes con Vestas ou Cemex. Farase na mesma liña", engadiu.\nCon este preacordo, os traballadores de Alcoa obteñen tamén mellores condicións das ofrecidas nun principio no caso de que non chegase o investidor nin ningún dos proxectos alternativos callase nestes seis meses.\nO pacto prevé recolocacións nas plantas de San Cibrao, vinculadas a un plan de baixas incentivadas en Cervo e que tería que ser aceptado polos representantes do persoal na Mariña. Crearíanse ata 106 vacantes que poderían ser ocupadas por traballadores da Coruña e de Avilés.\nNo caso de non chegar investidor nin alternativas industriais, os traballadores despedidos serían indemnizados con 60 días por ano traballado, sen límite e unha achega extra de 10.000 euros\nAdemais, as prexubilacións serían obrigatorias para todos os empregados de 53 anos ou máis, con entre o 70 e 78% do salario bruto, unha medida que podería afectar uns 36 traballadores na Coruña. En canto aos empregados máis novos e que non está incluído en ningún dos casos anteriores, no caso de ser despedido recibiría unha indemnización bruta de 60 días de salario por ano de servizo sen límite de anualidades e cunha achega extra de 10.000 euros brutos. Tamén se prevén medidas de recolocacións externas, así como convenios especiais coa Seguridade Social.\nEste preacordo, que deberá ser ratificado polo persoal das plantas, pon fin a tres meses de loita e negociacións. As últimas todo este pasado martes, tensas, longas e esgotadoras. Ás portas do lugar de reunión, traballadores e familiares agardaron durante horas unha solución e houbo momentos de tensión, como cando á noite persoal das plantas galega e asturiana intentaron cortar a estrada, sendo retidos por axentes da policía.\nO persoal lamenta que non se garanta ao 100% o emprego por parte do Goberno central. En Marea lembra que "a intervención é posible" e pídelle a Pedro Sánchez "un compromiso con Alcoa e co sector industrial do país e co futuro da area metropolitana da Coruña". Ana Pontón, voceira do BNG, di non avalar un preacordo que non garante a continuidade dos traballadores e advirte do "inverno industrial" que sofre Galicia e cunha Xunta "que non está á altura". Fernández Leiceaga, portavoz parlamentario do PSdeG, valora que se gañe tempo e espera que se dea "unha solución ás demandas do persoal".\nA CIG anunciou xa que non asina o preacordo porque "non garante o mantemento dos empregos nin que se reinicie a actividade de electrólise".


Novembro | 2012 | O Recuncho de No Cómbaro\nXXXVII Noites de Tasca\nPosted on 30 Novembro, 2012 | Imaxe\nValse e Muiñeira do Lar\nO domingo 25 celebrouse o XXV Homenaxe ao Gaiteiro no Teatro Nova Caixa Galicia de Vigo (antigo García Barbón). O Acto foi organizado pola Asociación Etnográfica A Buxaina de Coruxo. Este ano foron homenaxeadas dúas persoas: A pandereteira Regina Outerelo de Queimadelos e o gaiteiro pontes Manuel Castro “Freixo”. Ademais dos homenaxeados, tamén actuaron dentro do mesmo programa do festival os grupos: Tanxedoras, O Grupo anfitrión (A Buxaina), Zurrumalla e Cé Orquestra pantasma.\nOs homenaxeados foron moi ben acollidos polo numeroso público que abarrotaba o aforo do fermoso Teatro vigués. Freixo interpretou 4 pezas acompañado por Aurora ao bombo e Hugo ó tambor, despois foi leida unha breve biografía dos invitados e a continuación foron obsequiados, en un acto moi emotivo, con varios agasallos doados por Asociacións, pola Xunta de Galicia e polo Concello de Vigo, o cal entregou o propio alcalde Abel Caballero.\nIII Guateque Ghastas Pista (Narahio)\nSábado 1 de decembro….\n¿ Ghatas Pista ?\nIde mercando loción Floïd. Remexede no faiado para desenterrar as vosas mellores galas. Afinade a gorxa para libar\nsolisombras…. Porque xa está aí a terceira edición do Guateque “Ghastas pista?”. Este ano cun cartel estelar e, de novo, entrada gratuíta:\n23:00 – Actuación de Los Zares, o grupo mítico que nos volverá aos anos 60 e 70 repasando os éxitos da época.\n01:00 – Picadiscos 80-70-60. Chega nesta ocasión -igual que en Cuéntame- aos anos 80. Por iso recuperaremos as pezas da Movida madrileña e da viguesa. Pero tamén a mellor música internacional daqueles anos, retrocedendo de década en década para facerche pasar unha noite fantástica.\nVente preparado/a para a ocasión. Haberá premios para os mellores atuendos e encheremos a noite con xogos e sorpresas… Ah, e quen se queira recoller cedo que traia o foco para voltar para a casa.\nPosted on 26 Novembro, 2012 | Imaxe\nPosted on 25 Novembro, 2012 | Imaxe\nO SEITOR Read the rest of this entry →\nAs Pontes, con ritmo jazzero\nA idea de formar unha banda de jazz nas Pontes xurdiu o curso pasado e este ano as clases volveron reiniciarse no conservatorio. O obxectivo, achegar aos músicos ponteses aos ritmos máis jazzeros e promover este xénero musical entre o público da localidade que, lonxe de ser Nova Orleans, o berce do jazz, trata de dar os primeiros pasos nesta nova aventura musical.\nA recentemente creada Jazz-Band das Pontes, formada por máis dunha decena de integrantes, creouse a través dunha iniciativa propia do conservatorio, na que participan músicos moi dispares, tanto polos seus coñecementos ou os seus gustos musicais como polas súas idades, que oscilan entre os once anos do máis pequeno aos máis de 50 do maior do grupo.\n«Ao principio foi un pouco difícil, porque o jazz é outra linguaxe distinta ao que se estuda normalmente no conservatorio», explica un dos profesores desta nova formación, Marcel Chirilov, que comparte docencia e grupo con Fernando Varela (profesor de guitarra), Rusbel Bouza (de saxo) e Ernesto Cancelo (de piano).\nNo Cómbaro (Concerto Santa Icía 2012)\nEste sabado dia 24 Repichoca\nno Mesón de Tony,\nna Mourela (Neda)\na partir das 22:00h,\nesperamos a vosa presencia


Abrazaderas cuadro CARBONO - Nacidoparaserciclista\n> COMPONENTES>Abrazaderas de sillín>Abrazaderas cuadro CARBONO\nZapatillas SIDI SIXTY edición limitada 2020\nZapatillas SIDI SIXTY edición limitada 2020. Nuevo modelo carretera SIDI...\nZapatillas SIDI SIXTY negra-azul 2020\nZapatillas SIDI SIXTY negra-azul 2020. Nuevo modelo carretera SIDI 2020....\nZapatillas SIDI SIXTY negra 2020\nZapatillas SIDI SIXTY negra 2020. Nuevo modelo carretera SIDI 2020....\nZapatillas SIDI SIXTY negra-blanca 2020\nZapatillas SIDI SIXTY negra-blanca 2020. Nuevo modelo carretera SIDI...\nZapatillas SIDI SIXTY negra-roja 2020\nZapatillas SIDI SIXTY negra-roja 2020. Nuevo modelo carretera SIDI 2020....


Nesta edición do certame participaron algo máis de oitocentos alumnas e alumnos de centros públicos da cidade\nNarón, 16 de maio de 2019. A entrega de premios do “XXX Certame Intercentros Concello de Narón” tivo lugar esta mañá no Pazo da Cultura. Uns douscentos alumnos e alumnas de colexios públicos de Narón acudiron ao acto para recoller os premios concedidos nas diferentes categorías do certame, no que participaron máis de oitocentos rapaces e rapazas da localidade. A alcaldesa da cidade, Marián Ferreiro, felicitou a tódolos alumnos e alumnas que participaron, aos directores e directoras dos centros educativos, ao profesorado e ás Anpas por manter no tempo este certame, que cumpriu este ano a súa trixésima edición. Ferreiro tivo tamén palabras de agradecemento para os presentadores, da Escola de Teatro de Narón, e para o colexio de Piñeiros, organizador desta convocatoria, e anunciou que o vindeiro ano esa tarefa corresponderalle ao colexio da Solaina, ao que animou a continuar o traballo dos seus predecesores para seguir mantendo este certame, un dos máis senlleiros da cidade.\nA alcaldesa da cidade foi a encargada de entregar os premios globais á participación, que recolleron directores e directoras do CRA de Narón, dos CEIP A Solaina, Ponte de Xuvia, Piñeiros, Virxe do Mar, A Gándara e do CPI O Feal. Estes premios correspóndense cos concedidos aos traballos de Murais, Conto, Conto ilustrado e Cómic que realizou alumnado de educación Infantil e Primaria, cuxos traballos permaneceron expostos dende finais de abril ata hoxe no hall do Pazo da Cultura, e tamén os de Canción oral de Infantil e primeiro e segundo de Primaria.\nA continuación entregáronse os premios de Expresión oral, Canción en galego, Audiovisual, Reportaxe xornalística, Poesía, Teatro escrito e Narrativa, en función de diferentes categorías, que entregaron a concelleira de Ensino, Mercedes Taibo, a inspectora do Servizo Territorial de Inspección Educativa de Ferrol, María Elena Urtiaga; os concelleiros Mar Gómez, Ibán Santalla, Pablo Mauriz, Natalia Hermida, Guillermo Sánchez Fojo, Teresa Sabio, Xosé Gómez Fandiño, Catalina García, André Abeledo, Alfonso Casal e tamén directores, coordinadores de Dinamización lingüística dos centros educativos e representantes das Anpas.\nO premio polo cartel anunciador deste certame foi para o colexio organizador, o CEIP de Piñeiros, que no acto de hoxe, tal e como anunciou a alcaldesa, Marián Ferreiro, cedeu o testigo ao CEIP da Solaina, centro que organizará a trixésimo primeira edición do Certame Intercentros Concello de Narón o vindeiro ano.\nNo transcurso do acto actuou o Pequecoro Solidarium, impulsado a través do Programa Municipal de Educación Extraescolar do Concello de Narón e integrado por unha trintena de nenos e nenas de entre 6 e 11 anos, dirixidos por Cristina Teijeiro. “Eu son un peixe” é o título da canción que interpretaron durante o acto. Así mesmo, antes de rematar o evento actuou o coro Solidarium do IES Terra de Trasancos, que interpretou a canción “Compañeira”. Dirixido por Graciela Galdo, o coro Solidarium está integrado por medio cento de rapazas e rapaces de ESO e Bacharelato do IES Terra de Trasancos. A última das actuacións da xornada correu a cargo de Valentina Barriga, alumna de cuarto de ESO do IES Terra de Trasancos, que interpretou “Negro caracol”.\nA alcaldesa da cidade pechou o acto animando aos rapaces e rapazas a seguir defendendo a nosa cultura e defendendo a lingua galega. Ferreiro convidou aos asistentes a acudir aos actos organizados polo Concello para conmemorar o Día das Letras Galegas que terán lugar esta tarde en Odeón e mañá no Pazo da Cultura, con propostas dirixidas a todos os públicos.


Ecologistas en Acción – Noticias de Vigo Noticias Ecologistas en Acción - Noticias de Vigo\nVigo recoñece deficiencias na rede de saneamento\nParís 5 anos despois, ante a inacción mobilización\nEn Galicia continúase a autorizar o uso de pesticidas prohibidas sen razón\nEcoloxistas en Acción pide ao Concello de Vigo que actualice o seu protocolo fronte aos episodios de mala calidade do aire e adopte os standares da OMS (niveis de concentración dedióxido de nitroxeno, dióxido de sufre e ozono troposférico) para os limiares de actuación.\nPaseo de Alfonso-Elduayen. Peonalización sen túnel, estes meses demostraron que é posible\nLas principales organizaciones ecologistas piden al Gobierno que no renueve la autorización para la instalación radiactiva nuclear de la mina de uranio de Retortillo, en Salamanca\nEcoloxistas en Acción alerta sobre a ameaza da minaría submarina fronte ás costas galegas


A pandemia condiciona outro ano máis a Semana Santa de Viveiro | Noticias de Galicia | CRTVG\nA pandemia condiciona tamén este ano unha das semanas santas máis coñecidas, multitudinarias e antigas de cantas hai en Galicia.\nAs restriccións impiden a celebracion das procesións polas rúas de Viveiro e as imaxes quedarán de novo no interior das igrexas, onde si haberá algunhas celebracións que se poderán seguir polas redes.\nAdemais unha exposición fotográfica na Praza Maior e o decorado de moitos negocios tratan de recrear na medida do posible o ambiente desta Semana Santa de Viveiro, que ten as súas primeiras referencias documentadas no século XIII e que hoxe é un dos grandes reclamos turísticos.\nA pandemia e as restriccións obrigan a celebracións máis recollidas e haberá que agardar para ver de novo a fieis e cofrades indo en procesión polas rúas de Viveiro\nEspaña volve estar en risco alto por covid con contrastes entre as comunidades


Un irmán do bateeiro desaparecido localiza o seu corpo en Ons - Canal Rías Baixas\nA ILLA> Localizado o corpo do bateeiro da Illa de Arousa que desapareceu o pasado martes. Tras catro días de busca, Harri Otero foi atopado moi preto do punto no que desapareceu ao norte da illa de Ons e a 20 metros de profundidade. O achado facíao un dos seus irmáns, que formaba parte do grupo de mergulladores voluntarios que se botaron ao mar estes días para localizar ao seu veciño. A Illa decretou tres días de loito oficial.\nPouco antes das 2 do mediodía de hoxe remataban os catro días de incertidume da familia de Harri Otero, o mariñeiro da Illa de Arousa que desapareceu o martes ao norte da illa de Ons. O corpo foi localizado entre O Centulo e o sinal marítimo de Torre de Camouco, a vinte metros de profundidade, moi preto do lugar no que un golpe de mar afundiu a planadora na que ía con outros dous mariñeiros, un irmán seu e o patrón, que conseguiron chegar a terra nadando.\nO irmán formaba parte dun grupo dos múltiples mergulladores e mariñeiros voluntarios da Illa que se lanzaron ao mar cos seus propios medios para buscar ao seu veciño desaparecido. Tanto o alcalde como a familia do falecido, agradecíanlles o esforzo.\nTras chegar ao peirao insular de Cabodeiro, o cadáver de Harri foi trasladado para facerlle a autopsia. Moitos veciños achegáronse para apoiar aos familiares nestes duros momentos.\nO concello da Illa decretou tres días de loito oficial, dende esta medianoite ata a medianoite do luns para o martes.\nArtigo anteriorO PP de Pontevedra asegura que o Concello está obrigado a devolver os terreos da Canicouva\nSeguinte artigoNoia repartirá máis de oito mil euros en premios nos concursos de disfraces


Novela que visualiza o que custou acadar este sistema de liberdades: «A raíña das velutinas», de Lionel Rexes. Crítica de Xosé Manuel Eyré | Blog Xerais\nPublicado por xerais nas categorías Críticas , Narrativa coas etiquetas a_raíña_das_velutinas , ferradura_en_tránsito , lionel_rexes , novela , premio_de_novela_curta_manuel_lueiro_rey , xosé_manuel_eyré\nNovela que visualiza o que custou acadar este sistema de liberdades: «A raíña das velutinas», de Lionel Rexes. Crítica de Xosé Manuel Eyré\nNovela breve e metafórica\nHai dous tipos de novelas: as que contan un sucedido e as que expanden ese sucedido para que os lectores o interpretemos. A de Lionel Rexes pertence a este segundo tipo. Cómpre dicir tamén que A raíña das velutinas resultou vencedora do XXIII Premio Manuel Lueiro Rey, que é o premio de maior entidade que leva colleitado o autor, premiado nuns cantos de menor sona, dito sexa isto desde a admiración e o respecto polo inmenso e calado traballo que estes premios levan a cabo como impulsores da cultura galega. Boa parte da novela transcorre a redor dunha casa de turismo rural da bisbarra de Mondoñedo, a Casa da Penela, alí chegan Marta e Algaria, que pertencen a unha empresa que traballa para Xunta de Galicia no control e erradicación da vespa velutina, a vespa asiática que ameaza con invadir todo o territorio galego á vez que mata as abellas autóctonas. Boa vinda a esta inicitiva, aínda que só sexa a nivel literario, a ver se dunha vez as autoridades competentes se deciden a facer algo contra este especie invasora que a pouco que nos decoidemos nos vai deixar sen abellas autóctonas, co que iso significa de destrución da fauna propia así como de desmantelamento dun sector produtivo do país.\nNa Casa da Penela, Marta e Algaria coinciden cun acto que Memoria Xustiza e Acción vai desenvolver na devandita casa e arredores, as Xornadas para a memoria e as restitucións democráticas na rexión dos Tres Vales, con ese gallo as dúas mozas participan naquelas actividades que o traballo lles permite. E a novela céntrase nesta convivencia, tinxíndose de cor nostálxica se non fora porque a memoria da Guerra Civil e posterior represión é demasiado dura como para sentir nostaxia dese tempo. Sexa como sexa, o discurso de boa parte da novela xira a redor da memoria histórica e componse dos diálogos e relacións que mateñen entre si os participantes nas Xornadas, entre os que se encontra o derradeiro guerrilleiro vivo. Todo comeza a cambiar cando as Xornadas rematan, unhas Xornadas que agora se literaturizan mais que aconteceron relamente en setembro de 2016. Entón xa Alagaria marchara, quedando todo o protagonismo para Marta, que pasa a vivir nos Hostal Trópico cunha compaña ben diferente: os traballadores que preparan a visita real á vila que que acontecerá proximamente.\nBoa parte do engado da novela de Lionel Rexes recae en que o título acontece despois da novela, non é o típico título que pretende resumir o contido da novela senón un título que hai que interprtetar unha vez lida a novela, como xa enunciamos, mais cómpre salientar tamén os diálogos que mateñen as personaxes, unha das cales O Mortiño lembra en parte o falecido Manuel Montero (“Merlín”), inequecíbel personaxe mindoniense que personificou en Mondoñedo a tradición do realismo máxico cunqueirián. Mais aquí non hai realimos máxico, en todo caso un realismo desiderativo que comprenderá o lector que remate a novela breve de Lionel Rexes. Pola contra, as novelas que máis lembra esta A raíña das velutinas son a Xelamonite de Luís Paradelo (Galaxia) e mais A perspectiva desde a porta de Patricia A. Janeiro (Positivas), coa salvedade que estas dúas novelas poden inxerirse no que se chama política ficción (a lembrar sempre Retorno a Tagen Ata de Ferrín) como O cervo na torre (Darío X. Cabana (Xerais), mais aquí a política ficción tena que poñer o lector, de feito a novela está concebida para que así sexa.\nUnha novela para reflexionar sobre o que custou acadar este sistema de liberdades, aínda imperfecto, que posuímos hoxe. E como estas se perderon en pouco tempo mais durante décadas. A memoria histórica que habita boa parte do discurso é unha necesidade tan básica como o comer. E non é un dicir. Porque só nun sistema de liberdades o ser humano se pode realizar, pode ser el mesmo cando non ten enriba orelleiras que lle marquen o camiño. Por iso son tan importantes novelas como esta de Lionel Rexes, porque nos fan conscientes do que significa perder a liberdade e o duro que pode chegar a ser o reconquistala. Tamén o lector entenderá como deita unha imaxe clara de país, de país colonizado por unha especie invasora e que necesita reconstituírse a partir das súas esencias, ese mel autóctono, tan presente na novela, que representa o zume máis logrado de canto nos pode ofrecer a natureza.


Reprodución vexetativa | Facenda en pastos en liña | February 2020\nCategoría Reprodución vexetativa\nMétodos de reprodución de tulipas, consellos para coidar flores de primavera\nMoitos de nós estamos acostumados a considerar a tulipas "flor o 8 de marzo". Si, trátase dunha planta con herba baixa, con follas anchas e oblongas cun bordo ondulado e pétalos moi delicados a miúdo pódense ver nas tarxetas de felicitación e nas mans de homes que se apresuran a entregalos ás mulleres. Case todo o mundo ama tulipas.\nCaracterísticas do cultivo diario, como coidar dun habitante despretensioso de canteiros de flores\nA terra natal do diario é a Asia oriental. Esta planta é familiar para a humanidade desde os tempos antigos, pero por primeira vez a ciencia comezou a falar diariamente en 1753. O investigador sueco Karl Linney chamou á planta gemerocallis, que combina dúas palabras gregas: hemera (día, día) e callos (beleza). Este nome significaba que a beleza da planta vive só un día.\nComo cultivar alpebre no xardín, plantar e coidar a "flor das montañas"\nO edelweiss de flores de montaña considérase unha das flores máis misteriosas e raras da familia das asteráceas. Na natureza, o edelweiss medra a unha altitude duns 2.000 metros sobre o nivel do mar. Gústalle o terreo illado e difícil. ¿Sabe? Edelweiss aparece no escudo de armas de Suíza. Edelweiss crece ata 15 cm, pero consiste en moitas puntas.\nClemátides en Siberia: selección de variedades, plantación e coidado dunha planta\nHoxe falamos de crecer clemátides en Siberia. Moitos floristas están familiarizados con esta planta, pero moitos cren que o arbusto ama un clima excepcionalmente cálido e simplemente non crece en latitudes do norte. Probaremos o contrario, elixiremos a variedade máis adecuada e falaremos das regras da atención. Variedades de clemátides para Siberia As variedades naturais de clemátides non son adecuadas para plantar en Siberia, polo que as variedades que poden soportar temperaturas extremas e frío foron creadas na URSS.\nEncantadora flor, planta e coidado\nGarden Flower O Grouse Imperial é unha encantadora planta perenne, así que imos ollar máis de cerca o seu cultivo, coidado e reprodución. Hazel Grouse Imperial: a descrición do Ortega Imperial - non é absolutamente unha planta caprichosa, e se se coida a tempo e correctamente, entón non haberá problemas con el.\nComo plantar e cultivar un narciso na dacha\nO inicio da primavera para moitos non está relacionado coa data do calendario, senón coa aparición das primeiras flores, como o narciso. As cores brillantes de delicadas flores con grandes estames tralas paisaxes sombrías do inverno con troncos de árbore ennegados tocan a xente indiferente ás cores. Escoller un lugar para un narciso Para plantar un narciso, é adecuado un lugar protexido do vento con boa iluminación.\nEntre todas as plantas de interior, os cactos están entre as persoas máis esixentes. A pesar de que a súa aparencia pode non parecer tan atractiva como o exterior dos outros habitantes verdes do peitoril da xanela, moitos xardineiros prefiren. Polo tanto, se queres adquirir esta planta na casa, o coñecemento dos métodos de reprodución do cacto será moi útil.


«A peregrinación a Fisterra nunha novela cabaleiresca», por Manuel Vilar | crebas.gal\n← Artigo en QPC (LXI): «Finisterre», espectáculo teatral da compañía italiana Praticidealisti en homenaxe ao editor Alexandre Finisterre\nNon me deas diñeiro / polo que che dou. Tributo académico a Avelino Díaz (1897-1971). Vols. 1/2. Benigno Fernández Salgado e Tina Poethe (Eds.). Editora 3D1T0R4, 2019. →\n(Ilustracion da capa da edicion feita en Sevilla en 1527 de Guerin El Mezquino)\nApráceme reproducir máis unha vez nesta bitácora outro artigo do noso amigo antropólogo Manuel Vilar Álvarez, que continúa a súa serie de colaboracións no diario dixital Quepasanacosta baixo o epígrafe «As aberturas. Memorias e Paisaxes».\nComa os anteriores resulta de indubidable interese para as persoas que somos fisterráns de Nación, desta volta co encabezamento «A peregrinación a Fisterra nunha novela cabaleiresca» rescata Il Guerrin Meschino (1410) do florentino Andrea da Barberino, traducida ao castelán e editada en Sevilla en 1527.\nDeseguida reproducimos este novo texto que se pode ler no orixinal nesta ligazón.\nA peregrinación a Fisterra nunha novela cabaleiresca\nXa imos tendo certa literatura escrita polos peregrinos que se achegaron polo Camiño até este extremo do país. Peregrinos que despois de estaren en Compostela dirixiron os seus pasos polo camiño de Fisterra e Muxía. Viñeron e veñen de diversas nacións, por exemplo desde Italia. Entre estes hai que citar os textos clásicos de Domenico Laffi, Buonafede Vanti ou Giacomo Antonio Naia, estes dous traducidos aínda neste século, pero non descoñecidos, pois de Vanti xa nos falara a americana Georgiana Goddard King en 1920.\nPese a este aumento das publicacións e estudos de textos italianos, seguimos agardando por unha nova edición da crónica do cabaleiro Guarino Mezquino ou Guerrino Meschino. Publicada co título de Il Guerrin Meschino polo florentino Andrea de Barberino en 1410, sería logo traducida ao castelán e editada en Sevilla en 1527 e tivo certo éxito nos tempos de Carlos I. O contexto político de entón algo incidiría.\nA última edición que coñecemos en español é de 1963 e non é fácil localizala, ademais é unha edición de peto que omite a parte que a aquí nos interesa: a peregrinación a Compostela e a Fisterra.\nNa primeira parte na novela o personaxe protagonista chámase Mezquino, despois Guarino. Mezquino é claramente un nome que alude a unha persoa falta de nobreza e espírito, un desgraciado; o nome Guarino, do italiano guerrin (guerra), ten máis fortaleza. Dous nomes que xuntos son contraditorios, pero que corresponden a feitos diferentes que o protagonista terá que afrontar.\nHai autores que o cualifican como unha obra bastarda entre a novela cabaleiresca e a materia carolinxia, entre a historia carolinxia e a biografía dun cabaleiro chea de historias fantásticas que só lle ocorren aos heroes.\nO protagonista percorre todo o mundo coñecido por entón, participando en mil e unha aventuras, e faino na segunda parte do libro para atopar aos pais e poder aclarar a súa orixe nobre. Para isto vai ter que superar infinitas probas que van máis alá dun carácter guerreiro, son máis ben probas para examinar a súa moral.\nEra fillo do rei de Albania no tempo de Carlomagno, pero a cidade cae en mans dos turcos que prenden aos pais. O protagonista, aínda neno, é salvado por unha criada, pero na fuxida o barco é abordado polos piratas e véndeno a un mercador grego, quen lle poñerá o nome de Mezquino. Medra ao servizo do emperador de Constantinopla e destaca nos torneos, polo que o príncipe vaino nomear cabaleiro. Non obstante o descoñecemento da súa orixe nobre xéralle desprezo na corte, polo que decide abandonala e emprender a busca dos seus pais, comezando unha vida que o vai levar desde Grecia á India, pasando por Exipto e Etiopía. Neste traxecto ocórrenlle mil e unha aventuras. Visita a Árbore do Sol e da Lúa, a onde tamén chegara Alexandre Magno, situada na fin da terra, pero cara ao lado de levante, alí “onde nace o sol e a lúa”. A árbore dille que o seu nome é Guarino e que foi bautizado dúas veces. Loita contra xigantes e un dragón, conquista varias cidades, casa secretamente cunha “pagana”, vai na busca do preste Xoan (lendario rei cristián perdido nalgún reino de oriente considerado un lugar marabilloso, unha especie de paraíso na terra). Visita unha Sibila, quen lle di que debe camiñar cara a occidente para poder ver a imaxe do seu pai nos círculos do inferno.\nAsí, chega a Roma e pedirlle consello ao Papa sobre os seus pecados, moitos eran ter visitado lugares paganos contrarios á relixión cristiá. O Papa dille que: “primero que fuesse al bienaventurado Santiago de Galizia e a Sancta Maria de Finisterra. Y el se lo tovo mucho en merced”; tamén lle recomenda ir ao Purgatorio de San Patricio (Irlanda), igual que fixera o cabaleiro maxiar George Grisaphan (do que xa temos falado nas páxinas de QPC) a mediados do século XIV.\nNon seguimos co argumento, porque o que nos interesa é a aparición de Compostela e Fisterra na novela e como lugares importantes.\nNo camiño a Santiago e Fisterra\nDe Roma marcha a Compostela, a onde chega desde Portugal. O Papa pídelle que “Si por el camino de Santiago te hallares algunos ladrones, haz con todo tu poder por los matar e destruyr, porque fagas seguro el camino para que los romeros puedan yr sin ser robados…”. E no camiño será asaltado, pero acaba derrotando aos salteadores, converténdose nun “matamouros” e rebaixando o papel de Carlomagno como defensor da cristiandade. Segundo esta obra é este heroe o que deixa libre o camiño de Santiago dos inimigos da relixión católica, que non eran outros que os musulmáns. Isto nos sitúa ao protagonista nos tempos de Carlomagno, de quen se di que tiña prometido “no poner en la cabeca corona de imperio si primero no conquistaua y ganaua para dexar libre y desembargado el camino de Santiago de Galicia”.\nO protagonista permanece en Santiago cinco días. Estando na cidade ”oyo dezir como muchos ladrones cosarios andavan robando por la mar”. De novo máis aventuras, pois “tomo unos navios que alli hallo e hizo entrar en ellos mucha gente de la propia tierra y armolos, e fuesse a dos naos que alli andavan haziendo mucho mal y tomolas. Y en la pelea les mato treynta e fizo ahorcar ciento e doze que quedaron bivos, y tomando navios con quanto en ellos estava e hizoles quemar, y a el no le mataron salvo cinco hombres”.\nLiberado o mar de piratas “se fue Guarino a Sancta Maria de Finisterre y apeose de su cavallo, e hincose de rodillas e dio muchas gracias a Dios porque le avia hecho tanta merced, que el avia visto la fin de la tierra habitada del poniente. E dixo aquellos que alli con el estavan la causa porque el dava gracias a Dios y que era porque el avia estado en la postrera tierra del levante que se llama Tamista e que la avia hallado, e assimismo que agora estava en la postrera del poniente, que se llama Sancta Maria de Finisterra. Y que tambien avia estado en la fin del mediodia, que se llama Rampa, la cual en el mar Yndio adonde estan las grandes montañas que se llaman monte Luno, de donde sale el Nilo que viene por medio de la provincia del Preste Juan. Y que le faltava de saber la fin de la tierra del norte, e que el faria mucho por la ver si Dios le dava vida”. É dicir, o protagonista percorre a xeografía coñecida polos occidentais e recoñecida como territorio da cristiandade.\n“E despues partio de Santa Maria de Finisterra y tornose a Santiago e alli estuvo VIII dias, e de alli se fue por tierra fasta Bretaña, y entro en una nao e passo a Ynglaterra” para ir ao Purgatorio de San Patricio, situado nese outro fin da terra polo lado norte.\nCompostela e Fisterra estaban nesa xeografía, tamén mítica, sobre a que se conformou o mundo occidental, sinalando un dos extremos que delimitaban ese espazo que posibilitou a existencia da conciencia histórica, do que somos.\n(Capa do libro Guerín el Mezquino editado na decada de 1960 por edicions Paulinas)


Mercado Biotoñal (Pesqueiras) / 18 de Outubro\nXov, 15/10/2015 - 11:38 in\nFeira EcoArtesá de Moaña / 25 de Outubro\nXov, 15/10/2015 - 11:36 in\nCurso Economía Social: Cláusulas na contratación pública / 28-29 Outubro\nXov, 15/10/2015 - 11:27 in\nAdxuntamos programa e información do programa deste curso gratuíto a celebrar en Santiago de Compostela os vindeiros 28 e 29 de Outubro do 2015.\nXov, 15/10/2015 - 11:23 in\nActividades Escola Semente Vigo 2015-2016\nMér, 14/10/2015 - 10:03 in\nA Escola Semente Vigo fainos chegar as actividades para o mes de Outubro e en xeral para o curso escolar 2015-2016. Incluímos documento adxunto con toda a información sobre as distintas actividades.\nLembramos igualmente que teñen activa unha campaña de finaciamento para rematar as obras de acondicionamento do seu local. +info\nAcción Internacional contra o TTIP\nXov, 08/10/2015 - 15:04 in\nTenda Efímera + Taller Nómada\nXov, 01/10/2015 - 13:16 in\nFeirón Ecolóxico en Guláns (Ponteareas) o domingo 4 de outubro\nMér, 30/09/2015 - 10:08 in\nXVI Encontro de Sementes. Redondela 2015: 3 de outubro\nXov, 24/09/2015 - 12:42 in\nXVI Encontro de Sementes.\nPresentación de proxecto de invernadoiro ecolóxico\nMér, 16/09/2015 - 00:43 in\n[Texto enviado por Carlos, o organizador]


Veiga contra Chané – Libraría Aira das Letras\nVeiga contra Chané\nInicio/DE ESCRITORES GALEGOS/Caderno de campo/Veiga contra Chané\nAínda que se anunciou que serían tres as corais galegas que acudirían á Exposición Universal de París de 1889, El Eco da Coruña e o Orfeón Gallego de Lugo, só o Orfeón Coruñés nº 4 ofreceu concertos na gran Sala de Concertos do Palacio Trocadero os días 22 e 24 de agosto. Esta agrupación, a cuarta das promovidas por Pascual Veiga na Coruña, composta por 25 persoas, foi creada para acudir á cita de París.\nExposición Universal. París, 1889.\nA expedición, baixo a dirección do mestre mindoniense saiu en tren desde A Coruña na tarde do 15 de agosto e chegou a París o día 18. Non contaba con axuda oficial; a solicitada fóralle denegada pola Deputación da Coruña.\nO éxito da audición do día 22 foi inmenso coa sala chea e aplausos entusiastas. O programa constou de dúas partes e seis números, sendo especialmente aplaudidos “A Escala”, unha muiñeira, e “A Alborada”, ambos da autoría de Veiga. O xurado da Comisión de Audiencias Musicais da Exposición Universal presidido por Laurent de Rillé acordou conceder ao Orfeón Coruñés nº 4 un diploma e a Gran Medalla de Ouro do concurso de corais. Ao primeiro concerto asistiron 1.400 persoas e ao segundo, verificado o día 24, 1.600, unha oportunidade ben aproveitada polo Orféon Coruñés nº 4, polo que recibiu moitas felicitacións.\nXa de volta, o recibimento ao Orfeón e ao seu director foi entusiasta nas principais estacións de tren e cidades. En Venta de Baños e en Lugo especialmente, cos andéns a reverquer e disparo de foguetes. Chegaron á Coruña o día 29 de agosto.\nMáis non todo o mundo estaba plenamente satisfeito. Xa sucedera antes da partida e volvía a acontecer ao regreso. Determinada prensa publicaba comentarios nos que se destilaba certa envexa e desconfianza sobre a veracidade ou non do éxito conseguido. Incluso se preguntaban, con insana curiosidade, cando recibirían a medalla.\nTras aquela campaña estúpida estaba un enfrontamento entre as agrupacións El Eco e o Orfeón Coruñés, nº 4; ou sexa, entre os partidarios de Chané e os de Veiga. Un xornal coruñés, El Danzante, escribe: “Los premios -doquier se ve- / llévanlos de esta manera: / cuando el no asiste… cualquiera / cuando el concurre, ¡Chané!, ao que responde El Lucense “Los premios -créalo usté- / gánanlos de esta manera: / cuando hay justicia, cualquiera / menos el señor Chané”.\nA medalla chegou na primeira quincena de novembro ao porto da Coruña no vapor Chateau Iquen. Viña nun estuche e foille entregada co protocolo acostumado ao presidente do Orfeón. El Lucense descríbea dicindo que é de ouro mate, de 6 cm de diámetro e tres onzas e medio de peso. Contiña as sinaturas do debuxante, A Desaide Edit, e o gravador, O Roly. No anverso a figura dunha matrona coroada de loureiro con gorro frixio, símbolo da república francesa. Coa medalla viña unha carta autógrafa, asinada polo presidente do xurado, cos parabéns e eloxios correspondentes.\nAi! Quen non tivo que loitar contra miserias e mesquindades en calquera tempo e lugar. Pascual Veiga soubo sobrepoñerse e pronto se afastería da Coruña ao ser nomeado profesor de canto e declamación lírica da Escuela Nacional de Música y Declamación de Madrid en 1892.\n© Antonio Reigosa\nAntonio Reigosa\t2020-03-18T15:58:03+00:00\t18 / 03 / 2020|Caderno de campo|


ALSO RECEIVED 8.05\nCTA. 1997. ALSO RECEIVED 8.05. Spore 69. CTA, Wageningen, The Netherlands.\nPermanent link to cite or share this item: http://hdl.handle.net/10568/48777


�quipe Everest: Publications - Nestor Catano en format BibTeX\nPublications - Nestor Catano\n[Cat04] N. Cata�o. Formal methods for Java Programs. PhD thesis, Universit� de Paris, 2004. [ bib ]


Xesús Rodríguez López - Wikipedia, a enciclopedia libre\n28 de xullo de 1859\nmédico, folclorista, xadrecista, escritor e autor\nXesús Rodríguez López, nado en Lugo o 28 de xullo de 1859 e finado o 24 de marzo de 1917, foi un médico e escritor en galego e castelán. Foi escritor de temas variados, pois ademais de obra literaria estrita —novela, teatro e poesía—, acometeu tamén o ensaio.\n1.1 Concelleiro municipal\n1.2 Xadrecista relevante\n1.3 Liorta coa Igrexa\n1.4 Membro da RAG\nRodríguez López, de nome oficial Jesús, naceu no seo dunha familia procedente de San Mamede de Lousada, en Guntín. En 1874 obtivo o título de bacharel, e a continuación trasladouse para Santiago de Compostela, onde realizou estudos de Medicina, que acabou en 1881. Volveu entón para Lugo, exercendo alí a profesión até o seu pasamento o 24 de marzo de 1917. Colaborou prolificamente na prensa galega e de ultramar\nConcelleiro municipal[editar | editar a fonte]\nRodríguez López participou no goberno municipal como concelleiro polo Partido Liberal. Desa segunda actividade parece que naceu o alcuño "Gambetta", co que era coñecido entre os seus veciños pola semellanza física co político francés. Polo demais participaba na vida diaria lucense frecuentando o Círculo das Artes, o Orfeón Galego e a "Juventud Antoniana". Era católico practicante, o que valerá para encadrar mellor o incidente xurdido a raíz da publicación de Supersticiones de Galicia.\nXadrecista relevante[editar | editar a fonte]\nFaceta menos divulgada é a súa condición de excelente xogador de xadrez, até chegar a figurar como campión de Galicia..\nLiorta coa Igrexa[editar | editar a fonte]\nEn 1895 tivo un choque coa Igrexa católica a raíz da publicación de Supersticiones de Galicia. Rodríguez López presentou a obra a un concurso literario-musical convocado en Monforte de Lemos polos escolapios. Aínda que o traballo non foi admitido por un xurado mediatizado polo bispado, que debía velar pola ortodoxia das obras que se presentasen ao certame, o médico lucense fíxoo publicar no verán dese mesmo ano. O bispado lucense prohibiu a obra aos tres meses de vir a lume, en outubro, mesmo a pesar de contar co informe favorábel do cóengo Antolín López Peláez, home de gran peso intelectual nos medios católicos que había de chegar a arcebispo. Porén, Rodríguez López non se acañou e conseguiu unha entrevista co bispo, Benito Murúa, por quen ficou convencido de que os ritos católicos non constituían supersticións. Logrou así obter a autorización eclesial para unha segunda edición, á vez que o médico reformaba as súas informacións sobre a calidade supersticiosa de certas prácticas relixiosas.\nMembro da RAG[editar | editar a fonte]\nNos avatares da creación da Real Academia Galega, Xesús Rodríguez López foi elixido como un dos dous representantes por Lugo (o outro era Indalecio Varela Lenzano) para formar parte da comisión organizativa, que presidía Murguía, e que redactou os estatutos en 1904. O médico lucense foi un dos corenta académicos numerarios fundadores da institución, da que foi membro ata a súa morte. Nos anos seguintes seguiría a colaborar activamente, viaxando á Coruña en compaña dos restantes membros lucenses, como Manuel Amor Meilán, Aureliano J. Pereira ou Xoán Montes Capón. Este, compositor, puxo música a un poema de Rodríguez López ("Ai, Maruxiña, por Dios dáme un bico").\nArtigo de Rodríguez: "A Rosalía Castro de Murguía", Revista Gallega 27 (16.07.1899).\nDa súa obra permanece inédita a comedia El zorro [Cómpre referencia].\nCousas das mulleres (Madrid. 1895), longa novela en verso en opinión de Carballo Calero.\nPasaxeiras (Madrid, 1898), colección de poemas.\nGallegadas (Madrid, 1908), con relatos en prosa mais versos. Inclúe A malla.\nA cruz de salgueiro (Lugo, 1899), novela da que publicou a primeira parte na revista Galicia.\nO Chufón (Lugo, 1915), comedia.\nPublicou nesta lingua algunha obra profesional de tipo divulgativo e ensaios:\nLigeros apuntes sobre las supersticiones de Galicia Arquivado 11 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. (Lugo, 1895)\nLas preocupaciones en Medicina: Conocimientos útiles a la familia: Reglas para conservar la salud, para no dejarse engañar por los curanderos y para conocer a los médicos Arquivado 11 de febreiro de 2021 en Wayback Machine. (Lugo, 1896), obra que sería premiada nun congreso médico en Madrid. Reeditada en 1910 baixo o título Supersticiones de Galicia y preocupaciones vulgares.\nEstudio psicológico de la mujer lucense (Lugo, 1897).\nDefensa de las feas: Estudio social (Madrid, 1898).\nEl socialista (en manuscrito desde 1914) comedia nun acto, inédita até 1988.\n↑ Esta biografía de urxencia pode verse en diversos lugares, p.ex., R. Carballo Calero, Historia da Literatura Galega Contemporánea. Vigo. Galaxia. 1975, páx. 441, ou na da Biblioteca Virtual Galega\n↑ Cfr. Modesto Hermida, Narrativa galega: tempo do Rexurdimento. Vigo. Xerais de Galicia. 1995, en especial páxs. 87-89, que cita traballos de X.R.L. en Galicia; Revista Gallega; El Eco de Galicia, El Regional, Galicia Moderna, A Monteira e As Burgas\n↑ Para estes detalles, cfr. a introdución de Florentino Uriarte para "A cruz de salgueiro". Vigo. Ed. Xerais. 1994, páxs. 11 e 12\n↑ Florentino Uriarte indica que foi campión de Galicia, ibídem, páx. 12, sen indicar fonte; esta podería remitir a José Paluzíe y Lucena, Primer libro del ajedrecista. Barcelona. Hijos de Paluzíe, S. en C., Editores. 1921 (por unha advertencia preliminar infírese que houbo unha edición anterior en 1917), quen na páx. 203, indicando xadrecistas salientes de España di, sen engadir máis: "Jesús Rodríguez López, de Lugo, campeón de Galicia", e só cita outro xogador galego, o coruñés Pedro Morodo. Prudentemente, o artigo Xadrez da Gran Enciclopedia Gallega, que lembra a ambos, evita citalo como campión galego, porque formalmente non os houbo até anos máis tarde, o que non empece que o lugués gañase algún certame galego relevante, que o levase a ser proclamado campión oficioso; de feito Paluzíe cita casos semellantes noutras cidades. Nalgún lado ficará memoria...\n↑ Cfr. X. Rodríguez López, Prólogo á 2ª edición de Supersticiones de Galicia, 1910\n↑ Xesús Alonso Montero, Unas palabras sobre el escritor Jesús Rodríguez López (1859-1917), prólogo á 5ª edición de "Supersticiones de Galicia"\n↑ X. Rodríguez López, ibídem\n↑ R. Carballo Calero, op.cit., páx. 138\n↑ F. Uriarte, op. cit., páx. 12\nBiografía e obras on line na Biblioteca Virtual Galega.\nISNI: 0000 0000 5957 1204\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Xesús_Rodríguez_López&oldid=5947847»\nA última edición desta páxina foi o 31 de decembro de 2021 ás 17:51.


Manual básico para investigadores: quién cita mis artículos, dónde y cómo publicar los resultados de mis investigaciones | Fonte limpa\nCursos e conferencias, Recursos web, Varios\nFiled Under acceso aberto, comunicación 2.0, formación, materiais didácticos\nPublicouse recentemente na plataforma UPV OpenCourseWare da Universitat Polìtècnica de València o curso elaborado pola biblioteca “Manual básico para investigadores: quién cita mis artículos, dónde y cómo publicar los resultados de mis investigaciones”.\nAveriguar quén cita as publicacións, xestionar as referencias bibliográficas, coñecer os dereitos de autor as ventaxas da difusión en acceso aberto ou utilizar as novas ferramentas de comunicación 2.0. forman parte do traballo do investigador. Aprender a utilizar as ferramentas de xestión da información e aplicalas ao traballo docente e investigador, mellorará o rendemento, a difusión e a valoración da calidade das investigacións.\nPodemos consultar os materiais didácticos do propio Manual básico para investigadores en aberto.\n« O(s) sentido(s) da(s) cultura(s)\nDicionario Xurídico »


Oscar Monteagudo: dúas xeracións de gaiteiros en concerto. | IMAXINÓPOLE\n← ESCRIBIMOS COMO LECTORES\tAo vivo, comezamos nova temporada. →


Navaltecnosud - Cradles for Boat - Navaltecnosud Boat Stand s.r.l.\nNews & Trends> Product Trends > Marinas > Navaltecnosud Boat Stand s.r.l. > Navaltecnosud - Cradles for Boat


O fenómeno OT arrasa en Castrelos – A Movida\nO fenómeno OT arrasa en Castrelos\nPosted on 11 Agosto, 2018 by Noel Queipo\nOs galegos Miriam Rodríguez, Roi Méndez e Luis Cepeda; seguidos das dúas “chicas malas” Ana Guerra e Aitana Ocaña volveron a encher un Auditorio de Castrelos que presenciou o último concerto do programa deste ano de Vigo en Festas.\n“Dez, nove, oito, sete….”. Unha conta atrás facía vibrar Castrelos segundos antes das 22.30, hora programada para o arranque do último gran concerto das festas de Vigo. A banda de músicos capitaneada polo xa icónico Manu Guix, comezaba o concerto coa sintonía do famoso programa de TVE. De seguido facían a súa entrada cinco dos dezaseis concursantes da última edición de Operación Triunfo.\nA primeira canción foi I’m Still Standing interpretada polos 5 concursantes e que serviu de benvida aos asistentes. Despois, individualmente ou en parella, foron intercalando tanto clásicos do programa de televisión (No puedo vivir sin ti, La Bikina, Las ganas…) coma temas novos (Hay algo en mí, Teléfono, Ni la hora…).\nA ilusión reflectíase nas xovencísimas caras dos milleiros de persoas alí presentes, que erguían pancartas con mensaxes de cariño cara os artistas. Algúns xa levaban dúas noites acampados agardando e é que o fenómeno fan encheu Castrelos ata a bandeira.\nNembargante, a benxamina do programa, Aitana Ocaña foi a que máis espertou o entusiasmo nos espectadores que gritaban e aplaudían con maior vehemencia en cada unha das súas actuacións.\nA recta final do espectáculo trouxo os pesos máis pesados da noite con dous dos temas máis agardados. Lo malo de “Aitana War”, unha das cancións máis soadas deste verán chegaba pasada a medianoite rematando coa frase Pa mala ti co deleite dos asistentes que ovacionaban encantados. E Camina, a canción que compuxeron tódolos concursantes na academia e que pode considerarse coma “o himno” desta última edición de OT.\nHoubo un único bis, moi previsible: A revolución sexual, canción que servía como peche final para o pesar dos moitos fans inesgotables que quedaban con ganas de máis.\nAmante das historias e do medio audiovisual para transmitilas. Viaxeira incansable, sempre cámara en mán. Apaixonada da imaxe en toda forma e aspecto. Graduada en comunicación e especializada en xeración de contido audiovisual, na actualidade traballa como fotógrafa e videógrafa freelance. www.noelqueipo.com\nÚltimos posts de Noel Queipo (ver todos)\nO fenómeno OT arrasa en Castrelos - 11 Agosto, 2018\n#SesiónsAM 01: Eladio Santos - 8 Febreiro, 2018\nAitana Ana Guerra Cepeda Miriam operación triunfo OT Roi