O izado da carga puido ser o que provocou a vía de auga que afundiu o Dorneda | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 12/07/2018 09:35\nA mala meteoroloxía, sumada a un fallo eléctrico, parecen polo momento as causas máis probables do afundimento en augas do Atlántico sur do pesqueiro galego Dorneda, da empresa Freiremar. Os sobreviventes viaxan xa ao continente.\nOs 25 tripulantes do pesqueiro Dorneda que foron rescatados con vida tras o afundimento viaxan arestora cara á cidade de Puerto Madryn, na costa norte da Patagonia arxentina. A uns 570 quilómetros de onde se produciu o sinistro. Está previsto que cheguen nas vindeiras 48 horas. Con eles viaxa tamén o único falecido que segundo fontes diplomáticas non ten nacionalidade española.\nNa zona, a Armada arxentina continúa coas tarefas de rastrexo para atopalo mariñeiro que continúa desaparecido.\nSegundo as primeiras hipóteses, o afundimento do buque con base en Vigo puido causalo un fallo eléctrico, sumado á pésima situación meteorolóxica na rexión. O buque Dorneda, da empresa Freiremar, activou a radiobaliza de urxencia a unhas 308 millas náuticas da costa arxentina despois do que parece ser unha falla eléctrica na rampa de popa, que se emprega durante a pesca de arrastre.\nRapidamente, dous buques, o Farruco e o Beagel 1, desprazáronse ata a zona para prestar axuda e atoparon nunha lancha os 25 sobreviventes e tamén o único falecido ata o momento. Unha persoa permanece aínda desaparecida.\nEntre a dotación hai 11 españois, pero tamén marroquís, peruanos e indonesios. Nin o finado nin o desaparecido son galegos.\nAfectados pola morte de dous tripulantes dun barco da súa propiedade, na armadora viguesa Freiremar apuran agora os traballos para repatriar canto antes os mariñeiros superviventes, entre os que hai cinco galegos, sete indonesios e 13 peruanos.\nOs primeiros datos apuntan a que o Dorneda, un arrastreiro de 50 metros de eslora que leva traballando dúas décadas na zona, sufriu unha vía de auga, pero descoñécense as causas. O buque conxelador acababa de comezar a marea, recentemente renovara o motor e no momento do naufraxio o mar non presentaba especialmente malas condicións.\nO buque Farruco, tamén propiedade de Freiremar, rescatou 16 dos superviventes e continuará un tempo no lugar á busca do mariñeiro desaparecido. Noutro barco, o Beagle 1, de bandeira arxentina, viaxa o resto da tripulación.


Profesionais de ABANCA participarán nunha campaña especial de doazón de sangue da Axencia de Doazón de Órganos e Sangue\nAs unidades móbiles de ADOS desprazaranse a próxima semana ás inmediacións das oficinas principais de ABANCA nas sete grandes cidades galegas.\nUn dos profesionais de ABANCA que participaron na campaña de 2015 accedendo á unidade móbil de ADOS.\nA Axencia de Doazón de Órganos e Sangue (ADOS) e ABANCA colaboran na posta en marcha dunha campaña especial de doazón de sangue que permitirá que os profesionais do banco doen sangue nesta recta final de ano. As unidades móbiles de ADOS achegaranse ao longo da vindeira semana ata lugares próximos ás oficinas principais de ABANCA das sete grandes cidades galegas.\nNas xornadas previas aos desprazamentos das unidades móbiles, ABANCA informará a todos os seus profesionais sobre esta iniciativa e animaraos a unirse a este xesto solidario.\nOs desprazamentos que comprende esta campaña da Axencia de Doazón de Órganos e Sangue nas sete grandes cidades galegas son os seguintes:\nLUNS 28 DE NOVEMBRO: Zona Obelisco (A Coruña)\nMARTES 29 DE NOVEMBRO: Praza de Armas (Ferrol)\nMÉRCORES 30 DE NOVEMBRO: Praza Maior (Lugo), Rúa do Paseo (Ourense), Praza da Ferrería (Pontevedra) e Rúa Príncipe (Vigo).\nXOVES 1 DE DECEMBRO: Praza Maior (Lugo), Rúa do Paseo (Ourense) e Praza de Galicia (Santiago).\nEn todas as anteditas visitas, as unidades móbiles atenderán a todas as persoas que desexen colaborar en horario das 09:30 ás 14:30 e das 15.30 ás 21:00 horas.\nA Axencia de Doazón de Órganos e Sangue desexa amosar o seu agradecemento a ABANCA polas facilidades prestadas para o desenvolvemento desta iniciativa que xa tivo o seu precedente o pasado ano coa participación de 361 traballadores e traballadoras. Neste sentido, ADOS quere facer extensivo o seu recoñecemento a todos os profesionais que doaron sangue na campaña do ano 2015, e animar a todos os traballadores e traballadoras a que participen na presente edición, xa que o período previo ás vacacións de Nadal resulta especialmente sensible e faise preciso reforzar o permanente chamamento á participación dos doadores de sangue.


Margot simboliza Redondela, tradición e Corpus\nCultura • 14/06/2017\nArrancan as Festas da Coca e fano con moitas actividades e cunha homenaxe, póstuma e emotiva, a Margot Araujo, quen malia a súa ausencia si estivo presente a través dos seus fillos e de sentidas palabras que acompañaron ao relevo das Penliñas, un acto que foi unha achega da propia Margot que promoveu que se inserira na programación das Festas.\nUnha das Burras, Sonia Ferreira, dedicáballe unhas sentidas palabras en nome do colectivo "todo o que sabemos do Baile e, sobre todo, a vestimenta que lucimos Burras e Penlas debémosllo a Margot" en referencia ao seu esforzo por recuperar os traxes tradicionais do baile.\nTamén Carmen Amoedo, teniente de alcalde e amiga persoal de Margot lembrábaa "como unha persoa que lle puxo corazón a todo o que fixo por este pobo, que foi moito e sempre de xeito desinteresado".\nEscoitando estas palabras estaban os seus fillos, Fernando, Marga e Marta Rivas. Esta última, visiblemente emocionada, tomaba a palabra para agradecer "a toda a xente que a coñecía, que a quería e que a botan de menos e que desexarían que estivera aquí para que gozara das festas". Pechaba a súa breve intervención coa voz quebrada e dedicando o acto a súa nai, Margot, e ao seu pai "que sempre a apoiou en todo o que fixo".\nMarta Rivas filla de Margot\nFalaba en nome da familia da homenaxeada\nSonia Ferreira Burra\nLembraba o papel fundamental de Margot nestas celebracións\nCarmen Amoedo tenente de alcalde e amiga\nBreve pero sentido discurso en torno a Margot


JAVIER GÓMEZ NOYA, CAMPIÓN DO MUNDO DE 51.50 EN ESTADOS UNIDOS - Fegatri\nJAVIER GÓMEZ NOYA, CAMPIÓN DO MUNDO DE 51.50 EN ESTADOS UNIDOS\nO galego Javier Gómez Noya logrou, por segundo ano consecutivo, proclamarase hoxe en Des Moines (Estados Unidos) campión do mundo de 51.50, torneo organizado pola empresa Ironman e que destaca polos importantes premios económicos repartidos.\nA principal novidade deste torneo, que se disputa sobre a distancia olímpica, é que o segmento de bicicleta realízase en contrarreloxo, sen a posibilidade de facer o ciclismo á roda doutro participante. E precisamente esa foi unha das dificultades que se atopou o ferrolán, xunto ás altísimas temperaturas. Gómez Noya foi o mellor no primeiro segmento (natación) e comezou a bicicleta na primeira posición, pero os especialistas este torneo (que compiten habitualmente nestas condicións) lograron reducir distancias e o americano Hunter Temper puido poñerse por diante na clasificación cando iniciaron o último sector (carreira a pe). Pero aquí, Gómez Noya volveu ser o mellor clasificado e logrou así chegar a meta na primeira posición, con quince segundos de vantaxe sobre Hunter. Terceiro e medalla de bronce foi o australiano Greg Bennet.\nO circuíto 51.50 (que recolle a suma total dos quilómetros disputados -1,5 natación, 40 quilómetros de bici e 10 de carreira a pe-) consta de varias probas e os trinta mellores clasificados lograron a clasificación para a gran final, que é a que se disputou este domingo. No caso do galego, só tivo que participar nunha proba (no Europeo de Suíza, onde gañou) xa que defendía o título acadado o pasado ano.\n← Prev: ANTONIO SERRAT E TATIANA DOMÍNGUEZ, GAÑADORES DA PROBA OLÍMPICA DO WILD WOLF TRIATHLON SERIES BY POLAR DA CORUÑA Next: INFORMACIÓN MATRÍCULA NO CGTD →


Demandan ao Grupo Norte por decretar servizos mínimos do 100% "41 minutos antes dos paros" do 061\nRedacción | Martes, 18 de Setembro de 2018, 14:18\nARCHIVADO EN | 061 folga folga indefinida vulneración do dereito a folga dereito a folga Grupo Norte\nProtesta do persoal do 061\nO comité de folga do Grupo Norte da central de chamadas do 061 presentou unha demanda de tutela dos dereitos fundamentais pola vulneración do dereito á folga, segundo explicou a Confederación Intersindical Galega nun comunicado.\nA vulneración prodúcese, apunta a CIG, ao decretar uns servizos mínimos do 100% das presenzas habituais "tan só 41 minutos antes de iniciarse o primeiro paro e sen posibilidade de presentar alegacións previas".\nO 24 de xullo o persoal do 061 preavisou da convocatoria dunha folga indefinida a partir do 4 de agosto como resposta ao conflito xerado pola modificación das condicións de traballo co cambio do centro de traballo e do cadro de persoal á Estrada. Entre tanto, continúa a CIG, o 14 de agosto traballadoras e traballadores deciden desconvocar a folga "ante a negativa da empresa para volver a negociar mentres continuase".\nO 29 de agosto "ante a imposibilidade de chegar a un acordo", o persoal convoca folga para os días 10, 15, 17 e 22 de setembro e o comité comunícase co avogado da empresa e o Responsable do Proxecto o 8 de setembro por "a ausencia de servizos mínimos". A pesar dos repetidos intentos por parte do comité de coñecer os servizos mínimos, segundo expón a CIG, non é ata o propio 10 de setembro ás 11.19h cando a Consellería de Sanidade emite un comunicado "ordenando uns servizos mínimos do 100% e dá de prazo ata as 12.00h do día 11 para formular alegacións".\n"Aos poucos minutos de que a Consellería emitise a comunicación e abrise prazo de alegacións, a empresa concesionaria designou ao 100% do persoal como servizos mínimos e cominou 'con carácter imperativo' ao cumprimento dos mesmos", denuncia a CIG.\nAsí as cousas, o comité de folga acaba de presentar unha demanda en relación á antelación coa que se comunicaron os servizos mínimos que, ao seu xuízo, supón unha vulneración dos dereitos do persoal pola "imposibilidade de exercer o dereito a folga" e cuestionan a necesidade dos servizos do 100% nos que incluíase non só o 061, senón tamén o 902 400 116, "que tamén se atende desde esta central de chamadas, cando non é un servizo esencial".\nPlataformas e forzas políticas anuncian mobilizacións en defensa do xinecólogo de Verín expedientado polo SERGAS


Os feitos acontecen nun país de chan acedo e alta pluviosidade. A emigración e un catolicismo escéptico fan parte do ADN. Podía ser Connemara como podía ser Bergantiños. É máis que aldea e menos que vila. No cemiterio arredor dunha cova aberta convócase toda a curiosidade e a malicia dos superviventes.\nO enterrador local, Mick, ten que trasladar os restos da súa esposa, morta sete anos atrás en accidente de tráfico. Pero hai moitos que pensan que non foi un accidente. Entre eles, Tom, un policía local. E Mary-Johny, que prefire non dicir nada, porque aínda é media prima do enterrador. Ademais, hai un rapaz, confundido pola vida nocturna, que serve de axuda ou de estorbo a Mick, o sospeitoso.\nNon é unha peza de terror, non é un policial inglés, non é unha serie de TV de forenses, non é unha festa dos Defuntos… mais ten un pouco de todo.\nP.T. Excéntricas é a produtora dos espectáculos de Mofa&Befa (Víctor Mosqueira e Evaristo Calvo), pero estende a súa actividade a outras producións teatrais que non se limitan á actividade do mítico dúo cómico, tan admirado e copiado.\nDos espectáculos de Mofa&Befa cómpre destacar Shakespeare para ignorantes (a obra máis vista en Galicia no primeiro trimestre de 2010), Sempre ao lonxe, Finismundi circus e Para ser exactos.\nEntre outros tipos de producións, destacan Obra e Espantoso. Por pedimento de empresas e institucións públicas, Excéntricas fixo espectáculos ad hoc, como a presentación do Plan Galego das Artes Escénicas, Xornadas do Igape, Parlamento Galego, Premios Mestre Mateo, Parques Tecnolóxicos, Instituto Cervantes de Lisboa, etc.\nTamén apoia proxectos unipersoais, como os traballos musicais de Piti Sanz ou as performances de Quico Cadaval.\nA compañía foi convidada a festivais como Clásicos en Alcalá, Almagro, Almada, Titirimundi, Autonomías de Madrid, Iberoamericano de Bogotá, etc.\nTel.: 981 577 466 / 658 882 227


Libre Vestir Porno Xogos – Liña Porno Xxx Xogos\nLibre Vestir Porno Xogos Está Tomando Personalización Para Un Novo Nivel\nDesde sexo xogos tornouse unha cousa, personalización estaba dispoñible para algúns deles. Pero no pasado, que só podía cambiar o tamaño das mamas e burros para algúns dos personaxes. As cousas cambian e agora temos unha xeración de xogos que están ofrecendo forma máis opcións de personalización para os xogadores. Estará sorprendido cantas cousas pode cambiar sobre estes novos xogos e nós engadimos todos os mellores títulos na colección de Libre Vestir Porno Xogos. Esta colección está chegando con unha enorme serie de sexo simuladores, onde personalizar os personaxes que vai foder é parte da diversión., E despois de personalizar-los para atender as súas fantasías, vai ser capaz de foda-los en moitas formas. Temos todo o que precisa aquí, non importa se é un home ou unha muller e non importa se ten queer intereses.\nTodos os xogos na nosa colección están chegando de balde. Non ten que ser un membro do noso sitio web antes de xogar os xogos, e nós non pedir os seus datos persoais en calquera outra forma. Temos algúns anuncios na web para manter as cousas ir e pagar o equipo que traballa detrás da cortina e tamén os desenvolvedores de quen temos estes xogos. Pero non vai ser detido por calquera anuncios, mentres que aproveitar o xogo na nosa web. Tamén ven con unha serie de comunidade recursos que poden utilizar de xeito anónimo a interactuar con outros xogadores na nosa web.\nLibre Vestir Porno Xogos É Enorme\nTemos unha colección de xogos que vai agradar a calquera que ven no noso sitio. Os máis numerosos son os xogos queridos para o recta masculina de xogadores, como son os máis numerosos demografía no noso sitio. Temos xogos con adolescente pitos que se pode personalizar de calquera forma que quere. Pode vesti-los como líderes de afección, sexy alumnas, punk emo e pinto e incluso en algúns traxes cosplay. Os xogos con MILF personaxes vai deixar que teñen sexo con todo o que quere de profesores e secretarios de policía de mulleres e mesmo monxas., Ao mesmo tempo, a personalización tamén vai deixar que cambiar as cousas sobre o xeito no que os personaxes actúan e mesmo darlles especial sexo habilidades. Tamén temos BDSM xogos en que pode levar ata o seu escravos en látex e ten-los a usar todo tipo de accesorios para facelos parecer máis quente.\nNós tamén veñen con sexo gay xogos en que os homes que están en homes pode crear o final gay amante para si mesmos. A moda personalización nestes xogos vai deixar que levar os rapaces ata no máis elegante e máis quente formas. E despois hai o transexual porno xogos, que vai dar tanto liberdade para vestir-se pitos, pero o pinto vai embalar algúns masiva paus na súa calcinha.\nDespois de personalización parte de estes xogos, vai ser capaz de foder seu personalizado personaxes a través do sexo simulador de xogo, que vai che dar liberdade para foder os personaxes con todo o que quere. Vai ter control total sobre o sexo e que vai se sentir tan real que os seus orgasmos vai ser moito máis intenso do que calquera cousa que ter mentres que asistir pornografía.\nAta Unha Data Sexo Plataforma De Xogos Que Ofrece Unha Excelente Experiencia De Usuario\nA colección do noso sitio web está chegando con tantos recursos que vai facer a súa estadía aquí excelente. Vai ter de navegación ferramentas para axudar a ir a través do colección de xogos hardcore e atopar un que se adapte ás súas necesidades. Nós escribir descricións curtas para todos os xogos, de xeito que se pode saber sobre o que está esperando por ti, xa que bateu xogar. Unha vez que acertar o botón play, o xogo cargas sobre unha nova páxina, que aínda está na nosa web, para que nunca vai ser redirixido fóra da nosa plataforma., No que jogabilidade páxina tamén se pode atopar algunhas comunidade características, tales como a clasificación de opcións e unha sección de comentarios onde os membros da nosa comunidade están a interactuar uns cos outros. Vai divertirse moito na nosa web e estamos seguro de que está indo para vir de volta para máis sempre que se sentir tesón.


O Concello acenderá mañá as luces de Nadal ás 21,00 h, unha hora e media máis tarde do previsto debido ás predicións de choiva que parecen ser menores a partir desa hora. Será un acendido "magnífico" dixo o rexedor en rolda de prensa ao tempo que lembrou que xa estaba disposto todo o operativo: o plan de tráfico, 90 axentes da Policía Local; 10 efectivos de bombeiros con tres vehículos situados en sitios estratéxicos, 100 voluntarios de Protección Civil; ambulancias; 1 posto médico, 1 punto de encontro para persoas e obxectos perdidos; así como reserva de espazo cerca da árbore para persoas con mobilidade reducida.\nSegundo con detalles da iluminación, nestes momentos os operarios están a rematar a caixa do regalo -de quince metros de alto - situada na confluencia de Urzáiz e Gran Vía. É a primeira vez que se usa una tecnoloxía de última xeración nun elemento ornamental destas características, explicou. A árbore da Porta do Sol, engadiu, terá un xogo de luces e son que dura 6 minutos aproximadamente e que se irá repetindo cada quince minutos. O son terá 40.000 watios polo que todo o mundo o poderá escoitar.\nO alcalde tamén fixo especial mención ao Belén de Nadal que será instalado na Casa das Artes. "É un Belén con figuras venecianas, dunha calidade artística excepcional", engadiu.


“Ás mulleres sempre nos pediron resultados; agora que os temos, seguen sen facernos caso” - Praza Pública\nBegoña Fernández © Juan Ramón Ocio\nBegoña Fernández (Vigo, 1980) saíu hai catorce anos do Club Balonmán Porriño. Quizais nunca pensou que tanto tempo despois sumaría preto de vinte títulos oficiais. No Osito L'Eliana, en Elda e durante dúas etapas no equipo navarro do Itxako, onde milita na actualidade, esta viguesa non deixou de acumular éxitos. Tamén na selección española, coa que foi subcampiona de Europa, pero coa que non puido gozar do bronce mundial do ano pasado por mor dunha lesión. Agora, superados os problemas físicos, a declarada hai uns anos mellor pivote do planeta, soña cunha medalla nos Xogos Olímpicos que poña o broche de ouro á súa carreira. E soña tamén con que os méritos do deporte feminino sexan recoñecidos dunha vez.\nEstá Begoña Fernández totalmente recuperada tras varios meses lesionada?\nEstou moi contenta, xa recuperada, pero foron momentos duros e complicados. Semellaba que a lesión non era nada, pero chegou aos cinco meses e todo se me fixo demasiado longo. Agora estou gozando moito do meu deporte e desexando que chegue todo o que teña que chegar: Copa, Liga, selección española...\nSon os Xogos Olímpicos o seu principal obxectivo?\nSon, pero sería un erro pensar que xa estamos clasificadas. Velo fácil sería malo porque un Preolímpico nunca o é. Teremos que pelexar e xogar ao cento por cento. Temos moito en xogo e un mínimo despiste deixaríanos fóra do noso soño.\nÉ ese o gran soño dunha deportista?\nNon sei se hai algo máis importante que uns Xogos Olímpicos, pero a min é o acontecemento deportivo que máis ilusión me fai. É o que me queda por xogar e eu estaría encantada de poder viaxar a Londres neste verán.\n"Sería un soño incrible alcanzar tan sequera o podio"\nSería unha medalla a guinda á súa carreira deportiva?\nSería un broche de ouro. Póñenseme os pelos de punta se penso niso, pero véxoo inalcanzable. O noso grande obxectivo é estar alí e logo xa iremos a por todas. Sería un soño incrible alcanzar tan sequera o podio.\nUnha deportista non se afai a gañar? Non se relaxa despois de tantos títulos?\nNunca te afás a gañar e a conseguir títulos. O obxectivo dun deportista é estar sempre no máis alto porque é o que che fai gozar disto. Ser feliz co teu deporte e ver que o esforzo que pos nel vai dando o seus froitos... Iso é a satisfacción.\n"Desde que era moi cativa, ás mulleres sempre se nos achacou que non tiñamos repercusión porque non tiñamos resultados e porque non acadabamos os mesmos títulos que os homes"\nSéntense valoradas ou aínda botan en falta máis apoio ao deporte feminino?\nIso é un tema que me queima. Desde que era moi cativa, ás mulleres sempre se nos achacou que non tiñamos repercusión porque non tiñamos resultados e porque non acadabamos os mesmos títulos que os homes. E iso ocorreu en todos os deportes. Tiven a sorte de ver como a historia cambiaba, pero agora que si gañamos, seguimos tendo unha repercusión mínima e non se nos fai caso. Que temos que facer? Claro que nos gustaría estar máis apoiadas porque ademais demostramos que cando se nos, sempre respondemos.\nQue tipo de apoio lles falta?\nFalta de todo un pouco. Falta axuda das administracións, axuda económica privada, axuda dos medios á hora de promocionarnos... Os resultados que tiñamos que conseguir, conseguímolos nesta situación, así que cun pouco de apoio igual era mellor aínda. Pero todo tipos de apoio ten que vir precedido de axuda económica, aínda que a crise actual complícao todo.\n"Hai moitos equipos de balonmán que non están pagando. Dá bastante pena a situación do noso deporte"\nE afecta máis a crise ao deporte feminino?\nAfecta ao deporte feminino, pero no balonmán afecta a todos os equipos e tamén aos masculinos. O Itxako ten os seus problemiñas, pero somos das máis privilexiadas neste deporte. Hai moitos equipos de balonmán que non están pagando. Dá bastante pena a situación do noso deporte.\nO balonmán lévalle dando éxitos ao deporte español desde hai moitos anos. Por que está nesta situación?\nPois non sei por que pasa no balonmán... Mellor dito, eu podo ter a miña opinión, pero sinceramente non sei se é a correcta. Será que este deporte non é fútbol, porque en España todo o mundo fala do mesmo. É o que hai.\nPoden as mulleres vivir do balonmán?\nPódese vivir do balonmán, pero non en todas as ocasións. Agora temos sorte, pero non para solucionar a vida nin para poder compararte cos homes. Nin moito menos. Dependendo do palmarés que teñas, igual tes un soldo máis alto, pero en ningún momento o que gañas no balonmán che arranxa a vida. Nin de broma.\nCanto lle queda na elite?\nNon o penso aínda. Teño gañas de ser nai, de cambiar o rumbo da miña vida, pero polo momento estou gozando da miña traxectoria deportiva. Supoño que me quedarán dous ou tres anos máis na elite.\n"Non sei se acabarei xogando en Galicia. Non me gusta marcarme metas moi a longo prazo, porque o mundo do deporte dáche moitas sorpresas"\nVirase retirar a Galicia?\nPois non sei se acabarei xogando en Galicia. Non me gusta marcarme metas moi a longo prazo, porque o mundo do deporte dáche moitas sorpresas. Igual sofres unha lesión e non podes seguir ou igual atópaste ben e continúas moitos máis anos. O que si é certo é que a miña terra e os meus amigos tíranme moito. Galicia encántame e sempre estou desexando coller toda a roupa e metela na maleta para marchar, pero vou seguir porque estou gozando deste deporte.\nEn que estado de saúde está o balonmán galego?\nCada día está mellor de saúde. Agora aínda máis porque o Porriño ascendeu a División de Honra e estáo facendo moi ben. Aínda así, quedan moitas cousas por mellorar.\nSente o cariño da súa terra logo de tantos anos fóra?\nSempre me sentín recoñecida porque Galicia sempre se portou moi ben comigo. Malia levar tantos anos fóra, para nada me sino infravalorada porque adoitan darme premios e recoñecerme os méritos. Ademais, eu nunca vou perder o cariño especial que sinto pola miña terra. É onde crecín, de onde son... Eu adoro Galicia.


CUAC FM participa no coloquio "Medios de comunicación alternativos: outras formas de comunicar a política"\nPosted on Febreiro 9, 2016 , updated on Maio 12, 2016 by cuacfm in Novas, Obradoiros\nPicture: Marea Atlántica\nCUAC FM participou o pasado 30 de xaneiro nun coloquio organizado na Coruña por Marea Atlántica no que se debateu sobre as praxes e viabilidade dos medios de comunicación alternativos. Xunto con Isabel Lema, compañeira de CUAC FM, participaron tamén na mesa, Ana Álvarez, xornalista de Diagonal, Miguel Pardo, de Praza Pública, Antonio Albadalejo de Vigoalminuto considerou preciso un novo tratamento dos asuntos cedendo a voz á cidadanía que padece moitos dos temas que aborda o xornalismo. O coloquio, que tivo unha duración de\nNoutra quenda os xornalistas e comunicadores así como as persoas do público abordaron o tema da utilización de fontes, as relacións entre independencia e financiamento e diversas análises sobre a necesidade de avanzar colectivamente cara unha información veraz, rigorosa e que defenda os intereses da maioría social, dese ben común polo que traballa o terceiro sector da comunicación no seu conxunto.\nO coloquio foi gravado e emitido en streaming, e pode visualizarse en Youtube no enlace: https://www.youtube.com/watch?v=-HRzwOi_np8\nAviso: Na primeira parte do vídeo o moderador do coloquio, Enrique Rabuñal, presentou os contidos do xornal “O 15”, editado por Marea Atlántica. O coloquio cos medios alternativos comeza a partires do minuto 20.\n← Xa está dispoñible o vídeo da inauguración da Escola de Radio e Asociacionismo\nCUAC imparte un obradoiro sobre o programa de grabación automática de emisión: RADIOCO →


Os Dres. Carlos Méndez e Pablo Carnota asistiron ao XVI Congreso EuRetina (Sociedade Europea de Retina) celebrado en Copenhague (Dinamarca) do 8 ao 11 de Setembro de 2016. No devandito congreso abordáronse as últimas novidades no diagnóstico e tratamento das enfermidades da retina e levaron a cabo varias sesións de casos clínicos complexos, tanto médicos como cirúrxicos.\nCabe destacar o gran número de comunicacións referentes ao novo método de exploración chamado angio-OCT(tomografía de coherencia óptica). Dita proba está encamiñada, se non a eliminar, polo menos a minorar o número de exploracións mediante angiografía fluoresceínica (que require unha inxección de contraste e, por tanto, trátase dunha proba invasiva fronte á nova angio-OCT que non require a inxección). Ademais fíxose fincapé na necesidade dunha exploración multimodal do fondo de ollo mediante diferentes técnicas de imaxe (angiografía con fluoresceína e verde indocianina, OCT, autofluorescencia, ...) para lograr unha maior precisión diagnóstica en casos complicados.\nComo vén sendo habitual nos últimos anos, varias conferencias versaron sobre o uso de inxeccións intravítreas de antiangioxénicos así como do máis recente implante intravítreo de dexametasona utilizados para enfermidades dexenerativas e vasculares da mácula e a retina (dexeneración macular, retinopatía diabética, oclusions venosas retinianas, etcétera).\nA principal novidade en canto a técnicas cirúrxicas trátase do uso intraoperatorio da OCT, o que permite visualizar as capas da retina ao mesmo tempo que se realiza a intervención. Isto facilita en gran medida a cirurxía macular, na que a precisión é fundamental para lograr un bo resultado visual.\nO congreso contou con máis de cinco mil asistentes procedentes de todo o mundo e clausurouse coa vista posta no congreso do ano que vén que se celebrará en Barcelona por estas mesmas datas.


“Non pode ser que a palabra 'cultura' xustifique a explotación laboral nin a falta do rigor que necesita o oficio teatral” - Praza Pública\nEntrevista | Flor Maceiras\nFlor Maceiras © AAAG\nOs María Casares homenaxean Flor Maceiras e o teatro amador galego\nFlor Maceiras, actriz e docente teatral, é a recoñecida este ano co Premio de Honra Marisa Soto dos María Casares\nSendo nena, Flor Maceiras recibiu un regalo especial. Que non era outro que o teatro. A posibilidade de descubrilo a través dun grupo teatral escolar que montara o entón mestre Manuel Lourenzo. Desde aquela, non quixo facer outra cousa. Pasou, como actriz, por compañías como Elsinor Teatro, Teatro do Noroeste, Teatro do Atlántico, Teatro Proscrito, Teatro Maltés ou o Centro Dramático. Desde hai xa dúas décadas dirixe a Escola Municipal de Narón, da que saíron tantos actores e actrices da escena galega actual. Estas dúas facetas, a de docente e a de actriz, converten a esta muller “nun elo fundamental do pasado, do presente e do futuro da nosa profesión”. Así o cre a Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), que a escolleu este ano para ser recoñecida co Premio de Honra Marisa Soto dos María Casares, galardóns tamén condicionados pola crise do coronavirus, neste caso co adiamento da gala que se ía celebrar o vindeiro día 26. Falamos con ela.\nAntes de nada, a pregunta difícil de evitar: que supón para vostede recibir este recoñecemento?\n“Marisa Soto foi unha das persoas que con máis convicción pelexaron para que houbese formación”\nPois hai algo deste premio que me agrada especialmente. Ao cariño grande que supón por parte da profesión, que xa é algo impagable, únese o feito de que Marisa Soto foi unha das persoas que con máis convicción pelexaron para que houbese formación, e cando non a había. Ela empeñábase en traer a Galicia a grandes profesionais para que desen cursos, e en implicar as institucións para que colaborasen. Fixo moito por fomentar a formación teatral o dereito da xente a formarse.\nDirixe a Escola de Teatro de Narón desde hai máis de 20 anos. Dela saíron moitos dos actores e actrices máis coñecidos de hoxe. Que a fixo especial?\n“O obxectivo de normalizar a vida teatral xa estaba claro desde que naceu a Escola de Teatro de Narón, no 1981”\nEu penso que, en primeiro lugar, a formulación do Padroado de Cultura de que o teatro é un ben necesario e que a xente ten dereito a velo e a practicalo. Para que se poida practicalo pódese promover o teatro amador ou o adestramento, a formación, para que poida haber un teatro profesional. E iso foi o que se fixo en Narón. Para que a xente puidese ver teatro creouse unha programación teatral estable.\nE unha cousa leva á outra: dificilmente se pode soster un teatro profesional se non se crea público, da mesma maneira que non pode haber teatro profesional se non hai teatro amador. Pois ese obxectivo de normalizar a vida teatral xa estaba claro desde que naceu a Escola, no 1981. En Narón a xente sabía que había teatro regularmente, igual que noutros sitios sabe que hai fútbol.\nFlor Maceiras, actriz e docente teatral © Iolanda Muiños\nSupoño que tamén será importante o feito de que houbese acordo niso entre as distintas formacións políticas. Iso non adoita pasar.\n“Era a propia veciñanza a que promoveu a actividade cultural. E despois esa dinámica mantívose politicamente”\nÉ que había xa un compromiso de base. Cando se creou a primeira Escola de Teatro era a xente das entidades veciñais a que se apuntaba ás actividades que o concello promovía. O propio goberno municipal, no posfranquismo, era de formación veciñal: unha candidatura veciñal. Agora hai unha alcaldesa pero, por exemplo, o alcalde anterior, Xosé Manuel Blanco, foi actor na primeira formación da Escola.\nQuero dicir que era a propia veciñanza a que estaba promovendo esa actividade cultural. E despois esa dinámica mantívose politicamente. O concello de Narón fai desde os anos 80 unha aposta enorme polo teatro, non sometida aos vaivéns políticos. Cando se empezou, había días que igual había oito persoas no público. Podían ter decidido non programar máis teatro, pero decidiron aguantar o tirón. E aí están os resultados. Por iso falamos tanto dese vello tema da creación de público…\nE como se consegue iso? Que pensa do tamén vello debate das residencias? Cal debería ser o modelo a seguir en Galicia?\n“Chamamos subvención ao que noutros sectores se chama investimento”\nPenso que caemos facilmente na idea de que ten que haber un modelo que sirva para todo o país, e non ten por que ser así. Falamos de industrias culturais pero non temos o 15% de orzamento para cultura que ten Quebec, que é en parte de onde vén esa idea. E chamamos subvención ao que noutros sectores se chama investimento.\nPara min, o primeiro é asumir o papel que unha cultura xoga nunha comunidade. O papel da cultura como expresión dun pobo. Despois estarán xa os elementos cos que nos teremos que dotar, entre eles o CDG, que debe ser un motor do teatro. É o CDG o que pode facer grandes apostas, como o fixo. Pero todo iso está agora desmantelado. Creo que a intención política é que non exista o teatro, que non xogue o papel que de maneira natural debe xogar, de espazo de encontro e de crítica, que é o que o teatro debe achegar á sociedade.\nO teatro non é un privilexio, é un dereito da cidadanía, e hai que buscar maneiras de que a xente teña acceso ao teatro para non facelo algo tanxencial, marxinal, anecdótico. Nós vimos da militancia, do compromiso, do activismo: o teatro sempre estivo ligado á reivindicación cultural. Aínda que todo iso está agora un pouco perdido… Pero tamén é verdade que agora segue habendo un empeño enorme de xeración de público, e penso por exemplo en cousas marabillosas que se fan en teatro infantil e familiar…\nDicías que había cousas que estaban un pouco perdidas… Houbo un tempo no que quizais non se reivindicou o que se debía, no que o propio sistema favorecía que cada compañía se ocupase só de si mesma, e no que quizais a xeración de público non se coidou como debera: había bastantes axudas...\n“Había unha comunidade que se arroupaba e puido xerarse certa comodidade”\nNo teatro houbo que sobrevivir á precariedade. Que non dá moitas veces para vivir… Mais este certo adormecemento, que si puido haber, non creo que sexa exclusivo do teatro. Eu son unha voraz lectora de poesía e teño a impresión de que en todos os ámbitos se dá este fenómeno. Había un circuíto de xente que servía de colchón, que se apoiaba mutuamente… E ademais é difícil manterse sempre no combate duro.\nMais si, había unha comunidade que se arroupaba, e puido xerarse certa comodidade. E despois tamén é certo que os tempos cambian, que ten que haber un período de adaptación: emerxen cousas novas, hai xente que está a facer auténticas marabillas, socialmente moi interesantes. Propostas que se posicionan, que falan das cousas que pasan, que levan ao escenario o que afecta á sociedade. Porque é un oficio no que debemos intervir no lugar e no tempo que nos toca vivir. Quero dicir, que a pesar do precario da situación temos uns mecanismos de resistencia espectaculares.\nFlor Maceiras en 'Fobias', de Lagarta Lagarta © Cedida por Flor Maceiras\nIria Pinheiro fixo unha obra de teatro-documento espectacular sobre a violencia obstétrica. ‘As do Peixe’ conectara tamén moi ben co público falando dun grupo de mulleres de clase traballadora… Xa que menciona iso, hai teatro social -de moitos tipos- que funciona ben e que quizais crea público. Se cadra precisamos máis…\n“Non podemos montar hoxe un texto con ollos dos 80, nin dos 90, nin de 1.900”\nO meu traballo ten moito diso, e de feito a Escola de Teatro de Narón non é unha escola de estilo, senón que trata de adestrar no oficio de maneira integral. E si penso que o teatro ten que falar dos problemas da sociedade. E desde hai un tempo se cadra iso foi perdendo gas, pero tamén hai un refresco desa tendencia: a obra que mencionas de Iria é moi potente e valente, e non só pola temática, tamén por temas de produción, polo que arrisca. Hai moitas historias de xente que perdeu moito no persoal para sacar adiante proxectos de teatro.\nO teatro ten unha función que debe cumprir e niso ten que ir adaptándose. Por exemplo, facer un Shakespeare ou un Eurípides hoxe en día sen unha mirada de xénero… ‘Hamlet’ montouse, claro, moitas veces, e algunha vez cun ton edípico, por exemplo, que ademais de contravir o texto presenta unha señora que non pinta nada, á que non lle pasan cousas… Na personaxe da raíña de Dinamarca hai cuestións que son perfectamente identificables sobre as vivencias dunha muller que vive cuns códigos moi diferentes aos de hoxe. É certo que nos tempos de Shakespeare non había feminismo, pero a desigualdade de xénero estaba aí e no texto hai moitas cousas que podemos identificar se queremos. Quero dicir, que non podemos montar hoxe un texto con ollos dos 80, nin dos 90, nin de 1.900…\nNese sentido, as xeracións novas se cadra poden axudar a dar visións novas… Xa que menciona o feminismo. Falo da ESAD...\n“Agora que se fala tanto de teatro de mulleres, hai que lembrar a mulleres coma as de Malbarate ou Salamántiga. O que facían, naquel tempo, si que era unha revolución”\nSi, e xente que leva toda a vida. Temos que ter claro que todo existiu xa antes de nós. Eu traballei con Manuel Lourenzo e Roberto Vidal Bolaño, pero antes deles xa había. Estivo antes o teatro das Irmandades, había unha escola de declamación… Quero dicir, que temos que saber que nada nace con nós. É pretencioso falar de que con nós empezou… Certo que houbo figuras que deron un paso adiante, como foron Manuel Lourenzo ou Roberto Vidal Bolaño, pero tamén estaba Dorotea Bárcena e outras grandes mulleres: Rosa Álvarez, Mabel Rivera e Marisa Soto tiñan a compañía Malbarate, e Luisa Merelas, Elina Luaces e Amalia Gómez tiñan Teatro da Salamántiga.\nAgora que se fala tanto de teatro de mulleres, hai que lembrar a mulleres coma elas. O que facían, naquel tempo, si que era unha revolución. Forman parte da historia do teatro, pero unha parte da historia que case non se conta. Lembro unha obra de Malbarate, ‘Xogos á hora da sesta’, na que estaban tamén Ernesto Chao e Cándido Pazó, na que interpretaban un parque infantil nun barrio. Hoxe estase a votar a organizacións políticas que nunha democracia deberían estar prohibidas. E naquela obra estaba moi ben reflectido como nun grupo humano poden irse xerando condutas que levan ao que hai hoxe: xenofobia… É unha soberbia non lembrar todo isto, non ter en conta o que xa levaba moito tempo aquí. Está ben falar das marabillas que se fan agora, pero hai que lembrar o que estivo aquí sempre.\nEu referíame a que as cousas tamén melloran cando a xente ten un maior acceso á formación. Que é o que cambia isto?\n“Hai quen está indo traballar á tele sen cobrar e dando as grazas. Xente que vive doutra cousa e que no seu traballo ten un discurso reivindicativo dos dereitos laborais, pero que cando vai á tele di que como vai pedir polo convenio”\nSi, claro. E non me refiro só á Escola de Narón. Eu penso que a diferenza é que, se non tes acceso, tes que dar moitas máis voltas. Antes a opción que había era facer cursos ou ir estudar fóra. Era un proceso complexo no que tiñas que ir aprendendo sobre ti mesmo, sobre o que facías mal, e ir despexando, mellorando… Se tes a posibilidade de ter unha formación sistematizada e regrada tes que dar menos voltas. E a partir de aí tes que ir adestrando para ter o desenvolvemento necesario no plano físico, mental, emocional…\nSe te chaman para traballar, tes que estar preparado para ser competente, como en calquera oficio. É como a literatura ou o xornalismo: tes que saber escribir. E hai xente que publica libros e non sabe escribir, ou que fai xornalismo e ademais de non saber escribir pretende sentar cátedra. Pois no teatro é o mesmo. Hai unhas competencias mínimas a dar, e as escolas axudan a isto. Mais formación integral implica tamén, por exemplo, saber que hai un convenio de teatro. Hai quen está indo traballar á tele sen cobrar e dando as grazas. Xente que vive doutra cousa e que no seu traballo ten un discurso reivindicativo dos dereitos laborais, pero que cando vai á tele di que como vai pedir polo convenio, que xa que o chamaron para a tele… E se unha persoa quere actuar, ten que saber que hai un convenio de teatro e un convenio do audiovisual.\nAntes falaba de compromiso, de activismo… O teatro galego, e a cultura en xeral, non existiría hoxe sen iso. Mais, xa que falamos de dereitos laborais, se cadra era bo deixar de falar tanto de compromiso coa cultura e comezar a poñer por diante os dereitos laborais, se nos consideramos profesionais. Non vaia ser que ao final, a forza de precarizalo todo, só poida vivir diso a xente de familia ben ou que ten algún tipo de apoio nese sentido… Igual pasa no xornalismo.\n“O que noutros sectores se considera un investimento, no teatro considérase unha 'subvención', e iso é un discurso intencionado”\nFalaba antes do discurso da subvención. O que noutros sectores se considera un investimento, no teatro considérase unha “subvención” e iso é un discurso intencionado. Ás eléctricas non se lles “dá”, senón que se inviste nelas. E nós falamos de industrias culturais pero non temos investimentos de industrias culturais. Quero dicir, que o teatro debería ser considerado coma calquera outra profesión. Dille a alguén da sanidade ou do ensino que traballe por debaixo do convenio… Eu entendo que hai xente que pensa que é mellor cobrar menos porque necesita o traballo…\nPero hai que reflexionar sobre isto e deixar de propagar a idea de que no teatro dá igual. É unha profesión como outra calquera. Da mesma maneira, non se pode estar funcionando como profesional se non se ten estrutura para iso. Non se pode estar facendo bolos se non se ten unha alta na Seguridade Social… Non pode ser, en fin, que a palabra Cultura xustifique o maltrato laboral, a explotación nin a falta do rigor que necesita o oficio. E iso tamén é unha obriga laboral.\nTamén fixo dobraxe, recitais poéticos… Antes da ser a directora da Escola de Teatro, supoño.\nSi, a dobraxe foi antes: anos de moita intensidade, tamén de moito combate sindical... Os recitais de poesía son algo ao que volvo sempre. Aínda hoxe recito ás veces, pero o que non fago é actuar en espectáculos como actriz: teño un problema de saúde hai 11 anos e tiven que concentrarme no traballo da escola, o cal tamén se cadra foi bo para a escola. Xirar cun espectáculo como actriz é algo que me resulta xa fisicamente imposible.\nFlor Maceiras con Tosar ou Manquiña no 'Hamlet' de Lino Braxe © Cedida por Flor Maceiras\nTamén imparte obradoiros nos que aplica técnicas teatrais…\n“É un empeño meu usar técnicas de traballo teatral, para obradoiros sobre igualdade de xénero por exemplo”\nHai anos que me chaman para formación de persoal docente, para traballar habilidades comunicativas por exemplo. É un empeño meu usar técnicas de traballo teatral, para obradoiros sobre igualdade de xénero por exemplo. O teatro é unha ferramenta educativa tremenda. Para identificar estereotipos de xénero, por exemplo, pódese traballar de forma moi natural e moi sinxela. E é moito máis barato, eficaz e simple que, por exemplo, preparar un tema de discusión. Todo acaba acontecendo, comprendéndose, de forma natural: acaba pasando.\nNon lle pregunto por Manuel Lourenzo porque xa falamos antes del…\nPois Manuel foi quen me ensinou a ler porque era mestre. Pero ademais tiña un grupo teatral escolar no que estaba Luisa Merelas. Ela tiña 12 anos e eu 5. E era impresionante vela actuar. Eu quedaba abraiada véndoa, e tanto me gustou que aí quedei. Para min, o meu oficio comezou aí. Manuel xa nos facía ir ao teatro coa nosa peseta, que despois se usaba para mercar material escolar. Era unha forma de educar, de facer valorar o oficio. Jenaro Marinhas del Valle dixo que o teatro debía ser coma un xoguete para o pobo, co que puidese aprender. Eu tiven a sorte de que Manuel Lourenzo me regalase o teatro.


Pequenas miradas: REMIX DE SEMANA\nREMIX DE SEMANA\nRematou a semana e con ela, xa que foi semana de poucas fotos, toca xuntalas; aí van das nosas postaliñas (xa acabadas todas, aínda que non se vexan), da clase de psicomotricidade e de como pintamos con globos. Como veredes as postais están feitas por nós, ao estilo infantil e cada unha co estilo propio.\nHoxe coñecemos un novo profe: Iván; como Inés está maliña (que dende aquí mandámoslle saúdos) veu el e estivo con nós, áínda que estivemos un pouco tímidos, non éramos os pingüinos de sempre, a novidade camboiunos....\nDesfrutade da fin de semana tan fría que nos espera!!


Os accidentes de tráfico graves reducíronse nun 20% no que vai de ano - CANAL RÍAS BAIXAS :: Información local\nOs accidentes de tráfico graves reducíronse nun 20% no que vai de ano\nNov 20\tEscrito por Silvana Moril\nPontevedra> O número de accidentes de tráfico graves reduciuse nun 20 por cento na provincia no que vai de ano. De cara a este Nadal, dende a Garda Civil, xa anunciaron que intensificarán os controis de alcoholemia e drogas nas estradas. A fiscal de seguridade viaria en Pontevedra, lembrou esta mañá, que a reincidencia de delitos nesta área pode acabar co infractor en prisión.\nEsta mañá as portas das subdelegación do Goberno en Pontevedra mantiveron un minuto de silencio en recordo das vítimas dos accidentes de tráfico. A xefa provincial de tráfico de Pontevedra lembrou esta mañá que a DXT ten en funcionamento, como en toda España, a súa Unidade de Vítimas de Accidentes de Tráfico. A xefa provincial de tráfico informou que a nivel provincial os accidentes graves reducíronse nun 20 por cento no que vai de ano. E dende a Garda Civil lembraron que de cara a este Nadal intensificaranse o número de controis e as campañas de concienciación. A fiscal de seguridade viaria de Pontevedra, lembrou que o Código Penal xa se está levando a cabo, o que significa que unha persoa que cometa varios delitos contra a seguridade viaria pode acabar en prisión. Alicia Tajes tamén participou no minuto de silencio organizado pola Subdelegación do Goberno en Pontevedra para conmemorar o Día Mundial de Recordo das Vítimas de Accidentes de tráfico.\nEtiquetado como Accidentes de tráfico Pontevedra dia mundial de recordo das vitimas de accidentes de trafico subdelegacion goberno\nPublicado en PONTEVEDRA\nO último de Silvana Moril\nO concello levará ante os tribunais a AAI da Xunta a ELNOSA\nA Xunta aposta porque ELNOSA continúe coa súa actividade en Lourizán\nOs peques do Fina Casalderrey visitan o concello\nAs Rías Baixas contaron cunha ocupación media do 50% na Ponte da Constitución\n"Ana" permite que o Lérez conte cun caudal catro veces maior á media nesta época do ano\nO PP presentará unha emenda á totalidade os orzamentos "antisistema" de Lores\nO Goberno Local presentará unha queixa oficial á empresa encargada do alumeado\nO concello asina convenios de colaboración con AEMPE e ZZMM\nBota a andar o "CULTURDEZ"\nCarme da Silva "Elnosa xa chegou a Pontevedra con data de caducidade"\nPontevedra> O concello de Pontevedra recorrerá a autorización ambiental integrada de Elnosa concedida pola Xunta de Galicia. A concelleira nacionalista Carme da Silva considera que se trata dunha decisión de carácter político que pon en risco a vida de miles de persoas de Pontevedra.\nBuscan recadar fondos para a síndrome de deleción 1P36 coa venda de calendarios solidarios\nPONTEVEDRA > Xa está á venda o calendario solidario en beneficio dos nenos que padecen a síndrome de deleción 1P36. A iniciativa busca recadar fondos para os custosos tratamentos que reciben os pequenos afectados e tamén para incentiva-la investigación. Na iniciativa colabora a Deputación de Pontevedra. A síndrome de deleción 1P36 é unha enfermidade rara, baseada na perda no cromosoma 1, que leva a información máis importante do noso ADN. Isto fai que teñan moitos problemas no seu crecemento. Para darlle resposta a este problema e a custea-las caras probas médicas e a súa investigación, hai 2 anos creouse unha asociación da man de 5 familias da provincia de Pontevedra. Agora, o o colectivo lanzou un calendario solidario, cun título moi representativo. Na inciativa colabora a Deputación de Pontevedra. A súa presidenta demandou que se destinen máis recursos á investigación deste tipo de doenzas consideradas raras. O calendario solidario pódese mercar en Tui, Vigo e tamén en Boiro.\nCCOO cre que o convenio de colaboración do Príncipe Felipe só serve “para saír do paso”\nPONTEVEDRA > Comisións Obreiras cre que o convenio de colaboración para a cidade infantil Príncipe Felipe, asinado entre a Deputación de Pontevedra e a Xunta, só serve “para saír do paso”. Así o indicaron os responsables da central, que tamén aproveitaron para reclamar que o centro acolla máis menores. Dende Comisións Obreiras cren que o convenio entre a Xunta e a Deputación de Pontevedra é unha oportunidade perdida para buscar solucións ás moitas necesidades sociais dos concellos da provincia, tendo en conta –din- o número de familias desestruturadas ou con problemas de adaptación que poderían ter cabida no Príncipe Felipe. Entenden dende o sindicato o convenio foi pechado en falso e que, a día de hoxe, é un luxo manter o centro por baixo da súa capacidade. Segundo os datos achegados polo sindicato, das 274 prazas das que dispón o centro, só están ocupadas a día de hoxe 198. Demandan que o centro traballo ó 100% da súa capacidade, porque entenden que co mesmo gasto se poderían atender a moitos máis menores, xa que –segundo din- o número de traballadores se mantería. Segundo o acordo entre administración provincial e autonómica, dos máis de 10 millóns de euros orzamentados para o Príncipe Felipe, a Xunta vai aportar uns 780.000. O centro, dependente da Deputación de Pontevedra, comezará a rexerse polo novo convenio o un de xaneiro. Será a partir dese día cando a Xunta faga efectiva a súa renuncia a facer uso do Servizo da Unidade de Primeira Acollida e acate que os informes técnicos do persoal provincial sexan determinantes á hora de decidi-la entrada ou saída de menores do centro. Ademais, a partir do primeiro día de 2018, o Príncipe Felipe deixará de acoller menores violentos e conflitivos.\nPontevedra> As Rías Baixas contaron cunha ocupación do 50 por cento na ponte da Constitución. Uns datos que se sitúan por debaixo do estimado. A cicloxénese explosiva Ana tivo a súa repercusión neste resultado. O Turismo rural acadou unha ocupación media do 35,14 por cento, 25 puntos máis que no mesmo período do 2016.\nPontevedra> A cicloxénese explosiva Ana deixou 52 intervencións directas no concello de Pontevedra. O voceiro do Goberno Local informou de que se tratou, en todos os casos, de incidencias menores. E debido a este temporal, a situación da seca vaise recuperando, o caudal do río Lérez conta con 60,86 metros cúbicos segundo, catro veces máis que na mesma época o pasado ano.\nPontevedra> O alumeado de Nadal tampouco gusta no concello de Pontevedra. Dende o Goberno Local veñen de presentar unha queixa oficial á empresa encargada de dita iluminación. Un alumeado, que segundo Anabel Gulías, non cumpre coas expectativas dos pontevedreses.\nMáis nesta categoría: « Abre as súas portas o rastrillo solidario da AECC\tPontevedra xa está lista para celebrar o Black Friday »\nPistoletazo de saída no proceso de primarias do PSOE. Regades presenta as súas 10 propostas\n"En Galicia a xustiza agoniza"\nA Deputación presenta un orzamento que "amosa a saúde económica desta administración"\nHomePONTEVEDRAOs accidentes de tráfico graves reducíronse nun 20% no que vai de ano Top of Page


FICHA 1 / FICHA 2 / FICHA 3 / FICHA 4\nConvertérmonos á alegría\n(21. II. 2021)\nHai catro días, o mércores de cinza, empezabamos o tempo da Coresma. É ben sabido que o nome “Coresma” ten que ver cos “corenta” días de xaxún que, segundo os textos do Novo Testamento, pasou Xesús no deserto despois de ser bautizado por Xoán o Bautista. Os entendidos dinnos que o dos “corenta” non hai que entendelo literalmente. É só un número simbólico de “plenitude”, que vén significar neste caso algo así como dicir: “Xesús foi tentado sempre”. Como tamén sempre somos tentados todos nós. O relato de Marcos sobre as tentacións de Xesús é moi parco, se o comparamos cos de Lucas ou Mateo. Marcos conténtase con despachar con catro frases (exactamente trinta palabras en grego) as tentacións de Xesús, sen aducir, como fan os outros, moitos máis detalles. Por estes outros evanxelistas sabemos que Xesús foi tentado polo prestixio, polo poder, pola fama e cousas semellantes, para dese modo, segundo lle suxería o mal espírito, instaurar o reino de amor e fraternidade que Deus Pai quería e quere para todos nós.\nEn calquera caso, é unha constante na vida de Xesús ese seu alternar ou pendular entre, por unha banda, estar consigo mesmo e con Deus Pai e, por outra, a súa intensa relación de amor, fraternidade e contacto con cantos se achegaban a el, para lles comunicar a “boa nova” do Pai.\nO tempo de Coresma está máis en relación co primeiro (é dicir, coa soidade consigo mesmo e con Deus): Xesús sabe vivir só (no “deserto”, como refire Marcos), aínda que alí estea fondamente confortado pola presenza vivida do seu Pai que sempre está con el; sabe renunciar a moitas cousas que constituían para bastantes do seu tempo (como tamén ocorre no noso tempo) o seu principal desexo e aspiración; sabe ollar con limpeza e abraio cara á natureza (“vivía entre as feras”, dinos Marcos), percibindo nela tamén a man do seu Pai creador de todo. Poida que a máis dunha persoa (eu non me exclúo de todo) a pandemia lle puido axudar tamén a iso. Polo demais, a palabra “corentena” que hoxe, debido ó coronavirus, se nos fixo máis familiar (aínda que temida) ten que ver tamén naturalmente con “coresma” e cos “corenta” días.\nXesús viviu de feito toda a súa vida en constante “corentena”, en fondo retiro interior e agarimoso co seu pai Deus. E se polas multitudes que se amoreaban arredor del durante o día non o podía facer, tempo tiña aínda de noite para el vivir esta indescritíbel e amorosa relación con el.\nPor iso o tempo de Coresma é unha chamada da Igrexa a todos para que saibamos tamén nós, como Xesús, atopar tempo para dialogarmos amorosamente, a través dos acontecementos e das persoas que nos rodean, co Deus Pai que nos quere.\nA expresión que utiliza Marcos ó nos dicir que o Espírito “encamiñou” Xesús ó deserto é -tamén segundo os entendidos- unha expresión forte: algo así coma se o Espírito o “empuxase” ou “forzase”. Unha expresión, xa que logo, “enérxica e vehemente”. Boa falta nos faría a nós deixarnos levar por un espírito así de “forte” para que el nos levase por onde quere.\nMais así como Xesús non consideraba o “deserto” como o seu lugar natural, como o seu hábitat –nisto certamente diferenciábase moito de Xoán Bautista-, así tamén, no noso caso, a nosa soidade con Deus, as nosas renuncias, as nosas penitencias coresmais non deberían ter outro sentido senón o de convertérmonos en instrumentos vivos e operativos no servizo a Deus Pai, confraternizando deste xeito con tódolos seus fillos e fillas, irmás e irmáns nosos. Dinos Marcos que foi despois de Xesús superar as tentacións e de os poderosos deste mundo térenlle pechado a boca a Xoán Bautista encadeándoo no cárcere cando el empezou a anunciar o Reino de Deus, a Boa Nova.\nNon son eu, desde logo, partidario de considerar o tempo de Coresma coma un tempo tristeiro, un tempo de non podermos xa pasalo ben coma no Entroido, cando se pode quizais ver algún día na mesa lacón con grelos, para empezar, e despois filloas, orellas ou ricas lambetadas. Dígoo non por isto, senón porque tamén na Igrexa houbo dende hai xa algún tempo cambios na secular liturxia coresmal. Por exemplo, o normal agora é que non se diga xa en ningures no Mércores da Cinza a fórmula máis antiga coa que nos colocaban antes a cinza na cabeza dicíndonos: “Lémbrate de que es po e en po te has converter”. A mensaxe é agora moito máis alegre e, desde logo, moito máis cristiá: “Convértete e cre no Evanxeo”; é dicir, convértete á boa, á alegre noticia. Cal é esa boa nova? Pois nada máis e nada menos que a boa, a alegre nova de Xesús mesmo, é dicir, a de que Deus está connosco, de que Deus nos quere coma fillos del que somos e de que calquera persoa que estea ó meu lado (ou lonxe de min) é irmán meu... Xa sabemos que foi por fin un papa (o papa Francisco) o que se atreveu a poñer a “alegría” como centro do evanxeo, da boa e alegre nova.\nPor iso, pola miña parte, prefiro empregar a palabra tradicional galega de “Entroido”, e non a de “Carnaval”, porque “Entroido” ten que ver coa “entrada” na Coresma. Non hai polo tanto un “corte” ou separación entre o Entroido e a Coresma. O Entroido non é máis cá porta aberta, alegre e festeira, cara á alegría que nos trae o evanxeo de Xesús. Por iso a cinza do comezo da Coresma vai acompañada, moi acertadamente, desa nova fórmula, “Convértete e cre no evanxeo”, é dicir, cre na “alegre nova” de Xesús.\nClaro que para que esta alegría da Coresma sexa como debe ser ten que poder incluír nela a alegría de cantos se senten no mundo discriminados: sen poder dispoñer dos bens que eles precisan e que a outros lles sobran. Porque a mensaxe coresmal “Convértete e cre no Evanxeo” leva consigo tomar conciencia viva e práctica de que, se todos somos fillos de Deus e irmáns de Xesús, ninguén debería ter motivo para me acusar de que non me comporto con el coma un irmán.\nEsta é, pois, a fermosa tarefa deste tempo coresmal que acabamos de comezar. Pidámoslle ó Espírito de Deus que nos empuxe, “enerxicamente” como a Xesús, ó “deserto” ou á “corentena” da nosa conversión a Deus Pai e á visión de tódalas persoas como auténticas irmás nosas. Como vedes, neste sentido non tódalas “corentenas” son necesariamente malas...


Manifesto Bibliotecas en Igualdade - Guía sobre feminismo, xénero e igualdade - INFOguías at Universidade da Coruña\nGuía sobre feminismo, xénero e igualdade: Manifesto Bibliotecas en Igualdade\nO 21 de outubro de 2021 a Universidade da Coruña adheriuse ao Manifesto Bibliotecas en Igualdade, unha iniciativa promovida pola Asociación Clásicas y Modernas para la igualdad de género en la cultura.\nEntre os compromisos asumidos pola Universidade da Coruña coa sinatura deste manifesto está tratar de activar nas súas bibliotecas unha mirada crítica con perspectiva de igualdade:\n- Darase unha maior visibilidade ás escritoras e ás súas obras.\n- Revisaranse os fondos bibliográficos, en formato libro ou dixital, para emendar os baleiros e as ausencias de obra literaria e intelectual escrita por mulleres de todos os tempos.\n- Así mesmo a proposta está orientada a que nas novas adquisicións de obras de lectura e consulta se procure o equilibrio na autoría para facilitar a dispoñibilidade das novidades asinadas por homes e por mulleres.\n- Divulgarase en sitios web, redes sociais e outros medios cantas accións se realicen nos ámbitos das bibliotecas, co fin de lle dar visibilidade á produción cultural das escritoras.\n- Tratarase de impulsar, na medida do posible, a cooperación e a creación de alianzas entre bibliotecas e outros axentes implicados para a optimización dunha nova perspectiva que acabe coa fenda de xénero.\nNota de prensa da presentación do proxecto\nManifiesto "Bibliotecas en Igualdad"\n<< Anterior: Mostras e exposicións\nSiguiente: Traballos académicos, teses e artigos da UDC >>\nÚltima actualización: Jun 1, 2022 7:40 PM


Vehículos do ano 2040\n31/07/2017 05:00 h\nMeses atrás sorprendía o mundo a formación do goberno da República Francesa. Entre os ministerios creados polo presidente Emmanuel Macron -un liberal para as esquerdas- salientaba o de Transición Ecolóxica e Solidaria, rexido por Nicolas Hulot, ecoloxista posibilista nado en 1955. Este ano ten importancia en relación a outro: o 2040. Daquela, se monsieur Hulot aínda andar pola boliña azul, fará 85 anos. E poderá ser un ancián feliz, se se cumpriren os seus compromisos.\nO pasado 6 de xullo, Hulot presentaba o seu Plan do Clima. Nel inclúese a desaparición dos vehículos terrestres enerxizados por gasolina ou gasóleo; e contémplase unha prima de transición que incite os propietarios de vehículos con motor térmico a mudalos por outros máis respectuosos co medio ambiente. Ese respecto leva a pensar na motorización híbrida ou exclusivamente eléctrica. O plan non entra en que a fonte de enerxía do vehículo sexa gas natural, hidróxeno ou electricidade acumulada.\nVendo o que o goberno decidiu, o comité de fabricantes de automóbiles franceses xa cavila en como recompor a industria de xeito que se consigan economías de escala, ou sexa: produción en masa de compoñentes dos vehículos que permita baixar os prezos.\nO voceiro do Comité mesmo fala de plataformas comúns de acumuladores de enerxía, conversores dela e motores que sirvan para todas as marcas francesas.\nFronte a iso rechama a pasividade dos gobernos de España e -notoriamente- de Galicia: en varias comunidades, con Galicia á fronte, fabrícanse compoñentes e ensámblanse vehículos desenvolvidos en Francia; e a aposta francesa do 2040 non é so ambientalista senón dirixida a unha nova economía pola que teima a Unión Europea.\nCando o Consello Galego de Enxeñerías se empeña en dar cincuenta ideas vectoriais á Administración para un pacto pola industrialización, cómpre -na procura de sinerxias- ter en conta que, so vinte días despois que Francia, a Gran Bretaña fixaba o mesmo obxectivo para o 2040.\nAínda máis, que a India o fixou no 2030. E que a Noruega -onde sobra enerxía limpa, como en Galicia- teno fixado para o 2025.\nEmmanuel Macron Gas Natural Francia Unión Europea India


O Defensor del Pueblo leva dous anos esperando un informe do Concello de Santiago - MpDC\nO Defensor del Pueblo leva dous anos esperando un informe do Concello de Santiago\nWritten By Virgulino on 6/1/09 | 13:04\nO Concello de Santiago segue negándose, despois de máis de dous anos e medio, a facilitar ó Defensor del Pueblo un informe policial que xa lle foi solicitado en dúas ocasións por esta institución. Con anterioridade fora o Movemento polos Dereitos Civís o que solicitara ó Concello información sobre as desproporcionadas medidas e os controis realizados pola policía durante o 25 de xullo de 2006. Perante o silencio e a vontade obstrucionista do goberno municipal, o MpDC pregúntase canto tempo mías pensa agardar o Defensor antes de declarar ó concello como institución hostil e en aplicar as medidas e sancións pertinentes.\nO Movemento polos Dereitos Civís considera que chegados a este punto, e tendo amosado o alcalde de Santiago un absoluto desprezo polo dereito de petición dos cidadáns e polos solicitudes do Defensor, a única saída posible é incluír de novo ó Concello na lista de entidades hostís e entorpecedoras. Fai xa medio ano que Enrique Múgica enviou ó Concello unha segunda petición, de carácter urxente, solicitando a presentación do informe policial sobre os feitos acontecidos na capital en xullo de 2006. O Defensor del Pueblo intervira no caso a petición do MpDC, que viu coma a petición de información presentada ó Concello en novembro de 2006 era totalmente ignorada pola administración. O Defensor censurou esta denegación do dereito de petición que asiste á asociación e requiriu a presentación do informe solicitado.\nA resposta do Concello non puido ser máis infantil, pois negou ó Defensor del Pueblo a existencia dun expediente da petición de información, cando o MpDC garda copia do documento con data de entrada no rexistro. O Concello non só mentiu á institución encargada de velar polos dereitos dos cidadáns, senón que se obstina tamén en negarlle o acceso ó informe en cuestión. Por desgraza, non se pode afirmar a estas alturas que resulte sorprendente a actitude escurantista do alcalde Sánchez Bugallo, que parece ter feito da opacidade un dos seus eixos de goberno.\nNon se pode ignorar, non obstante, a gravidade do feito de negar a cidadáns ou asociacións o lexítimo dereito de petición, coa conseguinte restrición da participación informada na vida pública. Neste caso, o MpDC quería coñecer as causas e motivacións que levaron á policía a desenrolar un desproporcionada e invasivo dispositivo durante o 25 de xullo de 2006. Durante eses días sucedéronse os controis, os cacheos, as medidas restritivas do dereito de circulación e uso do espazo público. O Movemento solicitaba o acceso os informes policiais que deberían existir de calquera actuación das Forzas de Seguridade. Negar o acceso ós mesmo só contribúe a fomentar unha cultura da impunidade e arbitrariedade nas actuacións da policía que non beneficia en absoluto nin a esta nin, por suposto, ós cidadáns. O MpDC agarda un pronunciamento do Defensor que condene e sancione esta persistente opacidade administrativa.\nPublicado por Virgulino en 13:04\nEtiquetas: Concello de Santiago de Compostela, Defensor del Pueblo, Dereito das Persoas, Dereito de Petición


REPRESAS CASTIGA AO COMERCIO E AOS VECIÑOS DE PONTEAREAS CANCELANDO POR SEGUNDA VEZ CONSECUTIVA O ACESO DO NADAL | Xornal Galicia Sur\nO tripartito fai “un circo” do tradicional aceso do Nadal.\nO PP lamenta a nova improvisación do goberno de Represas.\n“Anunciou primeiramente que o día 1 de decembro acenderíase a iluminación #do Nadal, finalmente o concurso quedou deserto e non puido realizarse. Estableceu unha nova data, 8 de decembro, e fixou o aceso para a ponte da Constitución. Hoxe os pontareanos quedaban sorprendidos e desilusionados ao ver que as rúas seguen igual. Por agora non acendería ata novo aviso do alcalde”.\nO PP recibiu chamadas de comerciantes dando a voz de alarma. “A xente do comercio chamounos moi enfadada. Están molestos e con toda a razón. Executáronse as obras nas rúas en plena época do Nadal e aínda por encima non se aposta por decorar as zonas para convidar a que a xente consuma. A iluminación cancelouse por segunda vez, así nolo informaron varios establecementos do centro”.\nO PP lamenta que Represas deixe aos ponteareáns neste estado de abandono e denuncian que todo iso é motivado pola falta de interese e improvisación coa que goberna este tripartito. Ademais consideran que tentou desviar a atención contratando un circo que estivo esta tarde visitando as rúas.\n“Non estamos en entroido, está ben que se fagan actividades pero a exhibición de zancudos e malabaristas de hoxe está claro que é para tapar a cancelación do aceso. BNG, PSOE e ART, tres partidos, e non son sequera capaces de xestionar un concurso para dotar ao noso pobo de iluminación #do Nadal. Van ter que chamar aos seus compañeiros en Vigo para que lle presten unas cantas luces, porque mentres a uns sóbranlles a este goberno parece ser que lle faltan porque aínda empezaron hoxe pola tarde a instralarlas, cando na programación do Concello anunciaron que era o aceso”.\ndiciembre 10, 2018\ten Concellos, Ponteareas\nabril 15, 2016\t0 comments 547 visitas\nseptiembre 4, 2015\t0 comments 943 visitas\nO goberno municipal, representado pola concelleira de Ensino, Cristina Fernández, e polo alcalde ponteareán, Xosé ...\nmayo 2, 2019\t0 comments 20 visitas\nO xurado valorou “este produto xornalístico que destaca pola súa orixinalidade e estrutura, así como ...


AS de MOSCAS PARA ANXO |authorSTREAM\nÁs de moscas para Anxo\nFina Casalderrey Fraga, naceu en Xeve ( Pontevedra ) Exerce como mestra dende os dezanove anos, na actualidade no ensino secundario . Foi no ensino onde comezou a crear e dirixir pezas teatrais, representadas polo seu alumnado, algunhas recollidas en Edicións Xerais . Fina Casalderrey\nO misterio dos fillos da lúa ¡Prohibido casar, papá! Ás de mosca para Anxo A filla das ondas Bicos de prata A máscara de palma Eu son eu O meu avó é unha gata ¿Quen me quere adoptar? Isha, nacida do corazón ¡¡¡Lume!!! A lagoa das nenas mudas Xela volveuse vampira Algúns libros de Fina Casalderrey\nSobrevives? (1996) O estanque dos parrulos pobres (1996) Bicos de prata (2000) O misterio do cemiterio vello (1999) Outros libros escritos por Fina\nTAMÉN TEN DE COCIÑA Co seu home, Mariano García, descubreu parte dos segredos da cultura galega.\n1991 Premio Merlín de Literatura Infantil por Dúas bágoas por Máquina . 1994 Premio O Barco de Vapor por O misterio dos fillos de Lúa . 2003 Premio “Benito Soto” por Filla das ondas . 2009 Premio Frei Martín Sarmiento por A lagoa das nenas mudas . PREMIOS QUE GAÑOU\n(2004) Premio “Fernández del Riego 2003” de periodismo. (2006) Premio Irmandade do Libro a Autora do Ano). (2007) Premio “Autora do Ano” da Federación de Libreiros de Galicia. MÁIS PREMIOS\n1991) Premio Merlín de Lite- ratura Infantil por Dúas bágoas por Máquina. (1993) Primer premio de narración breve Casa de Galicia de León por A rosquilleira. 2001) Premio “Puro Cora” de periodismo. Premio de LIX “Lecturas” (nenos de 8 a 14 anos) por O misterio do cemiterio vello. OUTROS PREMIOS\nRESUMO DO LIBRO Estrela Canedo é unha nena que ten dificultades para integrarse nas actividades da escola e necesita clases de apoio. Nun principio é obxecto das burlas e das bromas pesadas dos compañeiros debido a súa bondade e inocencia. Segundo se vai integrando, convértese na líder da aula .\nVALORES DO LIBRO Neste libro cóntanse cousas como as que facemos os rapaces na clase de falar sempre que o profesor ou profesora non mira, aproveitar tódolos momentos e situacións para xogar, facer bromas do profesorado sempre que é posible…\nTamén nos enseña que cada un pode axudar aos demais naquilo que se lle dá ben e no que os outros precisan axuda. Quen pode dicir que é bo en todo? A SOLIDARIEDADE\nTodos valemos para algo, cada un de nós fai cousas que os demais igual non poden… Estrela di que coidará unha merla ferida, e posiblemente ninguén o fará mellor ca ela. A VALÍA DE ESTRELA\nCONCLUSIÓN O libro de Ás de moscas para Anxo gustounos moito. Ensinounos que temos que respetar a todas as persoas, aínda que sexan diferentes. Todos temos algunha limitación e necesitamos axuda algunha vez.\nCARLOS,SALVA,RICARDO E ANDREA FÍN


Vide: Fundación Vigo Deporte - O MasVisión Amfiv B despídese cunha derrota por culpa de un nefasto terceiro cuarto\nO MasVisión Amfiv B despídese cunha derrota por culpa de un nefasto terceiro cuarto\nO MasVisión Amfiv B pechou a tempada cunha dura derrota na cancha do CAI Zaragoza (56-21) por culpa de un nefasto terceiro cuarto no que un parcial de 24-1 acabou coas esperanzas viguesas de concluír a campaña do seu histórico debut cun triunfo. O conxunto de Natxo Cabaleiro xa mostrara moitos problemas para atacar a agresiva defensa local no primeiro cuarto pero, polo menos, conseguira manter tamén controlado o ataque maño, evitando que o CAI puidese correr e anotar con comodidade.\nAsí, a pesar dos escasos catro puntos conseguidos nos dez minutos iniciais, o MasVisión Amfiv B mantiña as súas opcións de pelexar polo partido (12-4).\nDe feito, a boa defensa visitante seguiu funcionando nun segundo período no que, ademais, os vigueses afinaron un pouco máis o seu ataque para facerse coa vitoria parcial por un axustado 9-1, marchando ao descanso coa sensación de que podía competir pola vitoria (21-14, min.20).\nNon obstante, esa posibilidade esfumouse totalmente a reiniciarse o encontro tras o descanso. O MasVisión Amfiv B acumulou balóns perdidos e erros no lanzamento nun terceiro cuarto desastroso, tirando por terra todo o bo traballo anterior. O demoledor parcial de 24-1 encaixado acabou co partido (45-15, min.30) e converteu o último cuarto nun trámite no que os novos xogadores vigueses seguiron acumulando minutos e experiencia para tratar xa a próxima tempada de sumar o seu primeiro triunfo en partido oficial.


Ovella clónica Dolly - Elhuyar Aldizkaria\nOvella clónica Dolly\nO arditxo que leva o nome do boneco deu moito que dicir ultimamente, xa que é, polo menos, o noso primeiro mamífero clónico que naceu vivo. É dicir, Dolly é un animal que naceu sen a información xenética doutro animal e sen a unión do espermatozoide do macho co óculo da femia.\nPaira conseguilo, tras anos de investigación, un grupo de científicos tomou o núcleo dunha célula dunha ovella, introduciuno no óculo anucleado doutra célula e, finalmente, implantouno no útero dunha terceira ovella, no que participaron tres ovellas, polo que o arditxo Dolly é traído á vida. A ovella que naceu e a que deu o núcleo son os clons. Con todo, Dolly non é un clon perfecto, xa que ademais de no núcleo existe información xenética nas mitocondrias do óvulo anucleado.\nEste feito xerou un gran escándalo en diferentes ámbitos e lembrou as historias que aparecen nas novelas e películas de ficción. Insistiuse no perigo de crear exércitos de seres clónicos ou de seres clonados paira tarefas especiais.\nEu non me vou a situar en ningún caso a favor da clonación humana, pero co fin de escorrentar os medos que se están expondo, quixese dar algunhas aclaracións, xa que os científicos que asimilaron a importancia deste feito á da bomba atómica non foron poucos, tomando como seguidores de Mengele aos científicos que conseguiron a clonación.\nEn primeiro lugar, hai que deixar claro que a diferenza entre a clonación animal e a clonación humana é moi grande, exactamente a mesma que existe entre os experimentos que se realizan con animais e os que se realizan con seres humanos, xa que a morte frecuente de animais nos laboratorios fai que ninguén se atreva a dicir que en breve os seres humanos tamén morrerán. En calquera caso, polo si ou polo non, paréceme ben que a clonación dos seres humanos sexa eticamente mala e que, tal e como as autoridades asinaron antes no cume de Oviedo, impóñanse normas contrarias.\nDoutra banda, non hai que esquecer que as investigacións que se realizan sobre a manipulación dos xenes axudaron a atopar e ás veces curar enfermidades como a SIDA ou o cancro, o que nos permite ver hoxe en día máis cerca. Habería que ver se a actitude de quen agora se mostran en contra das manipulacións xenéticas fose una vía de tratamento das enfermidades graves que sufriron as mesmas ou os seus achegados.\nEntre as denuncias realizadas, por outra banda, afirmouse que coa clonación o home interveu directamente na evolución da natureza, subliñando que esta é obra de Deus. Hai que lembrar que desde hai tempo os seres humanos estamos a participar na evolución da natureza, polo que non é una cuestión desta mañá; desde hai tempo seleccionáronse as vacas que dan máis leite artificialmente, as galiñas que pon máis ovos ou os porcos que dan mellor carne e destruíronse subespecies e razas menos fértiles.\nPaira terminar non quixese dar ideas a ninguén, pero paira formar grupos controlados hai una forma máis sinxela que a clonación. Bastaría con alugar centos de femias, germinar de forma natural e educar aos fillos nunha disciplina especial. Hai que ter en conta que ao nacer o cerebro humano é un papel non escrito e que paira completar a personalidade do ser humano, ademais da dotación xenética, teñen moito que ver os acontecementos que se dan ao longo da vida, que son os que determinan as relacións entre as neuronas (sinapsis).


Correa Corredoira pinta palabras | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\n04 de Xullo, 2013 - 12:00 h. | Publicada por Radio Culleredo\nA Libraría Carricanta de Betanzos (Rúa José Fariña, 1 – Baixo Dereita) e Baía Edicións convídan á presentación do poemario "Resina de poliéster", do artista plástico e escritor, Xabier Correa Corredoira. O acto será mañá venres día 5 de xullo, ás 20:00 horas. Ademais do autor, intervirá a escritora, ensaísta e dinamizadora cultural Yolanda Casta&ntilde\nBreve comentario sobre a obra (do Prólogo de Lino Braxe)\n1.ª aposta necesaria\nA pintura dálle o espazo diante do mundo. A luz que o trae desde as catacumbas até a superficie de Roma.\n2.ª aposta necesaria\nO idioma, ese galego tan seu, é o que o converte nun culto sabio aldeán irredutible, apertado a un fresco de Miquelangelo Buonarroti.\n3.ª aposta necesaria\nO seu amor polos outros pintores, polos outros poetas, transfórmano nun pintor que escribe e nun poeta que pinta. Isto é, nun artista que é quen de ollar o mundo desde a atalaia da admiración polo alleo e polo propio.\n4.ª aposta necesaria\nO seu alarido por esta civilización enferma, lévao a contemplar e denunciar un tempo delirado. Esa España á que lle pesa a cruz mentres o destino de África lle dispara a indignación. Os voitres da política, as torres do diñeiro, van criando unha ruína colectiva que o asfixia e que o invita a unha danza macabra. A danza das guerras e das mortes de inocentes que dilatan o seu corazón.


Xoias que falan a través de 6.000 anos de historia: a peza máis antiga de 'Galicia, un relato no mundo' | Cidade da Cultura\nPara atopar a peza máis antiga da exposición Galicia, un relato no mundo temos que remontarnos máis de seis milenios atrás, ao momento no que unha distinguida personaxe foi soterrada nun túmulo no actual concello de Silleda. No seu enxoval mortuorio incluíase un colar de ámbar e variscita, dous materiais que nos falan das relacións comerciais que os habitantes do territorio galego mantiñan hai máis de seis mil anos xa que a variscita, un mineral escaso, foi empregado para xoias e tamén obxecto de intercambio nas sociedades prehistóricas. Neste colar, datado arredor do 4.300 a.c., a variscita pode proceder das zonas de Zamora ou Huelva, mentres que a procedencia xeolóxica do ámbar é esóxena, posiblemente simetita siciliana.\nO colar conservouse soterrado durante milenios no dolmen da Chousa Nova (Silleda), onde apareceu cando, con motivo das obras do AVE entre Santiago e Ourense, un equipo arqueolóxico escavou o túmulo na súa integridade, atopándose cun dolmen anterior aos grandes monumentos megalíticos galegos de Dombate ou Forno dos Mouros, e un dos únicos dolmens do noroeste peninsular que se descubriron intactos sen ter sido previamente expoliados.\nA relevancia dos achados provocou cambios na construción do AVE e, aínda que o trazado da vía non cambiou, deseñouse un falso túnel e o túmulo e as lousas da cámara de Chousa Nova foron recuperadas e dispostas de novo, no seu emprazamento orixinal, sobre o teito do túnel. Alí poden verse a día de hoxe, tal e como foran planificadas por unha comunidade neolítica hai seis mil anos, que o que non imaxinou é que por debaixo da mesma pasarían cada día centos de viaxeiros.\nImaxe dos traballos de escavación e apontoamento do dolmen (Foto: Gabinete de Arqueoloxía)\nO colar, pola súa banda, consérvase no Parque Arqueolóxico de Arte Rupestre de Campo Lameiro, a onde regresará ao peche de Galicia, un relato no mundo, o vindeiro 12 de abril.\nPodes ver máis información sobre o dolmen e colar da Chousa Nova nestes artigos de culturagalega.gal e Trabajos de Prehistoria.\nSantiago de Compostela, 10 de Xaneiro de 2020


28 noviembre 2021 12:16 h.\nvacuna incidencia covid-19 área sanitaria de Pontevedra\nO pasaporte covid é obrigatorio desde este sábado en restaurantes. JAVIER CERVERA\nTamén sobe a incidencia nos concellos de Poio, Marín e Bueu Só Ponte Caldelas segue "libre" do virus a 14 días\nNun contexto en que o todas as urbes empeoran a súa situación, a incidencia acumulada de Pontevedra –segundo datos pechados ás 18:00 horas do pasado venres– continúa subindo. A Boa Vila mantense como a quinta das sete cidades galegas, con 74 casos por 100.000 habitantes a sete días e 133 a 14 días, moi lonxe, aínda, dos 379 e os 587, respectivamente, de Ourense, a urbe en peor situación da comunidade.\nO municipio da capital, ademais, supera xa o centenar de casos activos, con 114, tras un aumento de 17 nun só día. A metade do total corresponden á última semana. Marín tamén volve subir, sete, ata os 23, mentres que Poio segue a mesma liña e está xa en 18.\nEn canto ao resto de concellos da área, Ponte Caldelas continúa como o único sen ningún caso rexistrado nos últimos 14 días. Outros tres, Catoira, Portas e Campo Lameiro, levan polo menos unha semana nesta situación.\nForcarei encabeza o ranking de incidencia, con máis de 250 casos por 100.000 habitantes a sete días e 500 a 14, aínda que parece conter a subida, do mesmo xeito que O Grove, que non sumou ningún caso aos 33 casos notificados en só unha semana, e onde se está realizando un cribado este fin de semana. Tamén soben Bueu e Vilagarcía, que se sitúan na franxa de incidencia de entre 50 e 150 casos por 100.000. Na seguinte, de 150 a 250, figuran A Illa de Arousa, Ribadumia, A Lama e Vilanova, un dos que experimentaron un maior aumento de casos.\nDesde este sábado, ademais, é obrigatorio para os maiores de 12 anos presentar o pasaporte covid acceder ao interior de restaurantes a calquera hora e a bares e cafeterías a partir das 21:00 horas. En terrazas non é necesario.\nCitadas outras 5.050 persoas na área\nOs centros de vacinación masiva da área volverán ter hoxe unha intensa actividade do mesmo xeito que ocorre desde que se incorporaron os vacinados inicialmente con Janssen para recibir unha segunda dose de reforzo con outra fórmula.\nEste domingo están citadas no Edificio Administrativo de Campolongo 2.000 septuaxenarios, a quen se lles administrará a terceira dose, mentres que outras 1.500 persoas de diversas idades recibirán o complemento á monodosis inicial.\nNa antiga Comandancia dá Mariña de Vilagarcía están chamadas 650 persoas de entre 70 e 79 anos e 900 de Janssen. Todas foron citadas mediante un SMS indicando lugar, día e hora da cita, polo que o Área Sanitaria, como é habitual nos últimos días, roga puntualidade para "evitar colapsos de circulación de persoas". Así mesmo, quen aínda non reciban ningunha vacina, poden achegarse a ambos os centros mediante autocita ou vacinación libre.\nO TSXG autoriza á Xunta a esixir o certificado covid no interior da hostalería


O Portus Apostoli ficha ao gardameta Marcos Ferreyra – O Barbanza\nO Portus Apostoli ficha ao gardameta Marcos Ferreyra\nCatorce goles e oito asistencias en 24 partidos. Non son os números de ningún peche nin pívot, senon os do novo porteiro do Noia Portus Apostoli FS. Marcos Ferreyra, de 21 anos, chega ao club noiés procedente do Rácing Club de Avellaneda. No 2011 ingresou nas inferiores do fútbol do club blanquiazul, e a partir do 2014 comezou a introducirse no mundo do fútbol sala. No 2014, Ferreyra praticaba fútbol como xogador e porteiro en fútbol sala. Isto permitiulle seguir mellorando tanto co balón nos pes, así como baixo paus.\nNo 2018, ante a oportunidade de disputar os Xogos Olímpico de Xuventude, tomou a decisión definitiva de apostar polo fútbol sala. O pasado mes de xuño formou parte dos entrenamentos da absoluta na súa preparación para o mundial. Esta tempada alcanzou co Rácing Club a final da Copa de Outro e as semifinais do Playoff da Liga caendo ante Boca Juniors.


Presentouse no Concello o libro Setas en Burela e na Mariña do que é autora Cristina García-Echave. |\nHome Actualidade Presentouse no Concello o libro Setas en Burela e na Mariña do que é autora Cristina García-Echave.\nBurela, 8 de maio de 2019. No Concello de Burela presentouse este mércores o libro titulado Setas en Burela e na Mariña do que é autora Cristina García-Echave.\nNo decurso da presentación o alcalde burelés, Alfredo Llano, comentou que “presentamos o libro que se titula Setas en Burela e na Mariña, que é dunha persoa que xa escribiu outro libro sobre esta temática. Trátase de Cristina García-Echave, que sempre que fai algo o fai cunha profesionalidade e cun rigor extraordinarios”.\nO rexedor engadiu que “consideramos que esta forma de expoñer libros realmente dan un gran valor ao noso concello, dado que por un lado invita a vir a Burela para localizar as setas que aparecen no libro, e por outro van estar nos centros de ensino e van ser libros de consulta constante para afeccionados e profesionais das setas”.\nLlano subliñou que “é unha boa obra que patrocina o Concello de Burela. Tivemos unha experiencia moi positiva na anterior edición, houbo moitas visitas a Burela grazas a ese libro e consideramos que esta nova edición, que é mellorada en moitos aspectos á anterior, trae tamén unhas consecuencias moi positivas para o concello. Sobre todo trátase de facer un libro de calidade no que expoñer o que temos no noso concello e por extensión na Mariña para motivar as visitas, presentar que temos moita vida arredor dos fungos e dos cogomelos, e que hai que tratar de descubrilos e valoralos. É unha forma moi bonita de coñecer aquilo que forma parte da nosa estrutura biolóxica”.\nForon editados 500 exemplares desta publicación, que estará nos colexios da localidade, na biblioteca pública municipal e no Concello, entre outros lugares.\nMaría Loureiro acusa ao PP de electoralista tralos anuncios de actuacións, nesta ocasión do emisario da ría


Cancela continúa a defender o “non” ao “Partido Popular corrupto” - POLÍTICA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nXosé Mexuto Seguir a @xosemexuto 16 Outubro 2016 17:35 h.\nLeiceaga e Pilar Cancela\nA posición política vixente do PSOE en relación á investidura de Rajoy continúa a ser a do Comité Federal anterior a aquel que desencadeou a demisión de Pedro Sánchez, enfatizou Pilar Cancela este domingo nunha entrevista na SER-Galiza. “Se hai persoas que consideran que ese non debe ser o posicionamento, pois haberá que dicelo e haberá que convocar un Comité Federal que, de momento, non está convocado e aí haberá que manifestar cal é a folla de rota, política, para o noso país”, dixo Cancela.\nA presidenta da xestora é plenamente consciente de que a actual maioría orgánica do partido no conxunto do Estado, a nucleada arredor das teses de Susana Díaz, é partidaria de viabilizar a investidura de Rajoy a meio dunha abstención de no mínimo 11 parlamentares. Mesmo así en ningún momento citou polo seu nome a ningún dirixente dese sector do seu partido favorábel á facilitar a permanencia do líder conservador na Moncloa.\nCancela razoa que para o PSOE é “moi complexo” asumir “una abstención”, entre outras cousas porque esa decisión deixaría o partido sen apenas marxe de manobra durante o resto da lexislatura\n“O que nos estamos xogando é que temos enfrente un PP que neste momento está submetido a un proceso xudicial por corrupción política, é que non estamos falando de calquera direita, estamos a falar do PP corrupto, e, ademais, o señor Mariano Rajoy, que é o que pretende investirse como presidente, é o responsábel directo desa situación”, analisou Cancela na argumentación do seu voto contrario á investidura.\nPara o PSOE, razoou, é “moi complexo” asumir “una abstención”, entre outras cousas porque esa decisión deixaría o partido sen apenas marxe de manobra durante o resto da lexislatura. “Cal é o discurso político que nos queda despois? Porque eu supoño que despois de que sexa investido [Mariano Rajoy] virá o tema dos orzamentos xerais do Estado e despois virá outra cousa e eu moito me temo que o que o señor Rajoy fará nun momento determinado é dicer: ‘eu así non podo seguir gobernando, eu non teño estabilidade, vou convocar eleccións”. Nese escenario o PSOE, argüíu, ficaría “sen ningún discurso” para “poder facer fronte á cidadanía e explicarlle que nós somos o Partido Socialista”.\nEn todo caso, e mantendo “cautela” sendo que “son deputada no Congreso e presidenta da xestora”, Pilar Cancela quixo deixar claro que no Comité Federal se vai aliñar co sector de Pedro Sánchez -co PSC de Iceta, co PSE de Patxi López…- e que, por tanto, manterá o seu voto contrario a Rajoy. Cumpre lembrar que o resto de membros do PSdeG con asento no Comité Federal -10 de 12, Beatriz Sestayo non asistiu á última reunión do órgao- están aliñados con Susana Díaz.\nA respeito da demanda formulada polo ex presidente da Xunta, Fernando González Laxe, de que o PSdeG convoque xa congreso sen agardar polo federal, Cancela apelou á “coordinación” dos calendarios e afirmou que defende para Galiza o mesmo que para o Estado: a realización en primeiro termo de primarias para elexer unha nova secretaría xeral e despois o desenvolvimento do congreso.\nSobre a situación interna do PSdeG, manifestou a súa convicción de que non haberá problemas no grupo parlamentar para materializar a decisión adoptada pola comisión xestora de que o candidato á presidencia da Xunta, Xaquín Fernández Leiceaga, asuma a portavocía no Pazo do Hórreo.


XOSÉ A. GACIÑO | 13.07.2017\nCando se conmemorou, o pasado 24 de xaneiro deste ano, o cuadraxésimo aniversario da matanza dos avogados laboralistas de Atocha, ao acto central, organizado pola Fundación Avogados de Atocha e Comisións Obreiras, ante o monumento que recorda ás vítimas daquel asasinato, asistiron, entre a multitude que encheu o espazo, políticos de Esquerda Unida, Podemos e PSOE. Se houbo algún do Partido Popular, sería de incógnito e ninguén o identificou. Estivo a alcaldesa de Madrid, Manuela Carmena, compañeira dos avogados asasinados, como estivo despois noutro acto no Colexio de Avogados e na presentación dun libro, pero non houbo ningún acto oficial do Concello de Madrid nin pancarta alusiva na súa fachada. Si houbo unha declaración institucional da Federación Madrileña de Municipios. Non recordo que houbese ningunha campaña específica contra o PP por non facer algo especial ese día, supoño que porque se considera “normal” a súa falta de sensibilidade ante as vítimas do franquismo e do terrorismo de ultradereita.\nNestes días, ante a conmemoración dos vinte anos do asasinato por ETA de Miguel Ángel Blanco –concelleiro do PP no concello biscaíño de Ermua–, unha declaración institucional da Federación Española de Municipios e Provincias propiciou a celebración de concentracións ante concellos de todo o territorio español en recordo de Miguel Ángel Blanco, asasinado “despois de dous días de secuestro e macabra conta atrás” (como di a declaración), e con el a todas as vítimas do terrorismo. Ao Concello de Madrid, que secundou esa convocatoria e celebrou a súa concentración por Miguel Ángel Blanco e todas as vítimas do terrorismo, o PP esixíalle algo máis: unha pancarta coa imaxe do concelleiro asasinado na fachada da sé consistorial. Por non axustarse ao formato de homenaxe deseñado polo PP, a alcaldesa e o goberno municipal madrileño, formado pola coalición Ahora Madrid, na que se integra Podemos, veñen de ser obxecto dunha abafante campaña de descualificacións e de acusacións, na que teñen participado, ao unísono, todos os grandes medios de comunicación convencionais (uns con máis entusiasmo que outros, todo hai que dicilo: El País, por exemplo, non lle dedicou toda a portada). E por asistir a un acto organizado polo PP, Manuela Carmena tivo que soportar o clásico chorreo de apupos co que a dereita soe obsequiar de vez en cando á xente de esquerdas cando as atopa en lugares que considera exclusivos da dereita (pasoulle a Rodríguez Zapatero nun desfile das Forzas Armadas e ao cantante valenciano Raimon, precisamente nun concerto homenaxe á memoria de Miguel Ángel Blanco en Madrid, en setembro do 1997).\nNon é cuestión de valorar cal das dúas conmemoracións ten máis significación histórica. A matanza de Atocha serviu para pór a proba o sentido da responsabilidade dos dirixentes comunistas do momento e facilitar a súa incorporación decisiva ao proceso de transición. As circunstancias do asasinato de Miguel Ángel Blanco promoveron unha extraordinaria reacción cidadá contra ETA, sobre todo en Euskadi, onde puxo fin á pasividade dunha gran parte da sociedade. Non debería ser incompatíbel conmemorar as dúas datas da maneira na que cadaquén estime conveniente. Nin tampouco debería ser obrigatorio conmemoralas baixo ameaza de ser considerado un traidor á patria.\nXa sabemos que a dereita é moi estrita coas celebracións que considera patrimonio exclusivo, como as referentes á figura de Miguel Ángel Blanco, á que considera tan súa que emprega (presuntamente) a fundación que leva o seu nome para camuflar os pagos irregulares das súas campañas electorais. Esíxeselle algo máis e mellor á esquerda (e esta esixencia debería sentila como un afago): por exemplo, que sexa abertamente crítica cos crimes que se cometen no seu nome. Que nos seus sectores máis radicais, nos que agora abundan as críticas ao PCE da transición por ceder máis da conta ante os herdeiros do franquismo, tamén se condenase sen reservas aos que optaron pola vía do terrorismo, unha vía que, ademais de moralmente reprobábel (e isto xa debería bastar), entorpeceu a loita democrática da esquerda e foi estritamente inútil para acadar os obxectivos políticos que confesaban os que a emprenderon.