Axuda | SYC itv\nPonemos á túa disposición as dúbidas ITV máis frecuentes dos nosos usuarios. Se éstas non dan resposta ás túas preguntas, podes facer a consulta a través do noso formulario de contacto.\nÉ obrigatorio pasar a ITV?\nA ITV é un trámite obrigatorio. A data de matriculación e o tipo de vehículo son os que establecerán a obrigatoriedade e os prazos para realizar a inspección técnica.\nPodes consultar as frecuencias de inspección.\nQue debo facer para pasar a ITV?\nPara evitar esperas innecesarias, antes de pasar a ITV, o ideal é que solicites unha cita previa dende a nosa web, no teléfono 902 309 000 ou nas proprias estacións ITV.\nNon importa onde estea matriculado o vehículo ou en que localidade residas, podes escoller a estación que mellor che conveña. Elixe entre as nosas estacións, onde queres pasar a ITV do teu vehículo.\nTeño que pedir cita previa?\nPara que a espera sexa menor é moi recomendable pedir cita previa dende a nosa web, no teléfono 902 309 000 ou nas propias estacións itv, así poderás xestionar mellor o teu tempo. Se te presentas sen cita, aínda que sempre trataremos de atenderte no primeiro momento que teñamos libre, non poderemos garantir una hora concreta de atención.\nQue fago en canto teña cita previa asignada?\nPreséntate en no centro que escollas o día e a hora da túa cita.\nCando acudas ao centro ITV escollido, é importante que leves toda a documentación necesaria e en regra. Debes presentar na oficina da estación onde pasarás a ITV a Tarxeta de Inspección Técnica e o Permiso de Circulación do vehículo.\nQue documentos debo levar?\nSe a inspección é periódica necesitamos a tarxeta de Inspección Técnica de Vehículos (Tarxeta de ITV) e o permiso de circulación.\nNas nosas estacións de ITV requiriremos tamén a acreditación do seguro obrigatorio e constatarase a súa vixencia. Recorda que para acreditar a súa vixencia mediante xustificante de pagamento, este deberá conter, polo menos, a identificación da entidade aseguradora, a matrícula do vehículo, o período de cobertura e a indicación da cobertura do seguro obrigatorio.\nSe a inspección é non periódica, contacta connosco para obter información máis detallada, pois os documentos varían en función do tipo de inspección.\nQue fago en caso de extravío de documentación?\nA documentación do vehículo está formada polo Permiso de Circulación e Tarxeta de Inspección Técnica. No caso de perda ou subtracción deberás solicitar un duplicado dos mesmos. O Permiso de Circulación hai que solicitar o duplicado na DXT, e a Tarxeta de Inspección en calquera estación ITV.\nO duplicado da tarxeta ITV ten que solicitalo sempre o titular/representante legal (empresas) ou persoa autorizada, e necesitarías a seguinte documentación:\nDeclaración xurada extravío ou denuncia (en caso de roubo).\nAutorización no caso de non ser o titular.\nDNI do titular ou copia no caso de que a solicitude a presente unha persoa autorizada.\nCopia da Identificación Fiscal (no caso de empresas).\nÉ obrigatorio levar o comprobante do seguro?\nO Real Decreto 920/2017 de 23 de outubro establece como condición previa á realización de calquera inspección técnica, a acreditación do seguro obrigatorio.\nCal é o importe? Podo pagar con tarxeta?\nConsulta as tarifas vixentes segundo o tipo de vehículo e as diferentes inspeccións.\nTodas as Estación Fixas teñen a opción de pago con tarxeta (Visa, Maestro e Mastercad). Nas Estacións Móbiles o pagamento debera realizarse en efectivo.\nCada canto teño que pasar a ITV?\nA primeira inspección e a periodicidade das seguintes varían dependendo do tipo de vehículo e da súa antigüidade (segundo a data de matriculación que consta no permiso de circulación do vehículo).\nCal é a data que determina a antigüidade dun vehículo?\nA data de primeira matriculación que figura no permiso de circulación.\nQue pasa cando se superou a data ata a cal tiña validez a miña última ITV?\nA ITV ten que estar sempre vixente. Unha vez que o vehículo sexa sometido á súa primeira inspección ou sucesivas, a data de vencemento será a que figure na Tarxeta de ITV e non existe ningún prazo adicional e podendo ser sancionado polas autoridades.\nCando debe pasar a inspección un vehículo vivenda?\nDesde a entrada en vigor do Real Decreto 920/2017, do 23 de Outubro, polo que se regula a inspección técnica de vehículos, as frecuencias de inspección aplícanse en base á categoría do vehículo e non en función da súa clasificación indicada na documentación do mesmo, nin do uso a que se destine. Por esa razón non hai unha única frecuencia de inspección para todas os vehículos vivenda e mesmo algunhas viron afectado o prazo de inspección que se lles estaba asignando antes deste Real Decreto.\nIndicamos algúns exemplos:\nSe o seu vehículo está homologado como M1 (contrasinal de homologación B- xxx, AUT- xxx ou Europea de M1) correspóndelle estar exenta de inspección ata os 4 anos, frecuencia bienal ata os 10 anos e anual a partir dos 10 anos.\nSe o seu vehículo está homologado como N1 (menos de 3500 Kg de MTMA) ata 2 anos está exenta de inspección, de 2 a 6 anos ten frecuencia bienal, de 6 a 10 anos anual e de máis de 10 anos semestral.\nSe o seu vehículo está homologado como N2 (máis de 3500 Kg de MTMA) ata os 10 anos terá frecuencia anual e a partir dos 10 anos semestral.\nCon todo se o seu vehículo é un vehículo mixto vivenda (clasificación 3148), segundo o artigo 6, punto 3 do RD. 920/2017, a frecuencia de inspección aplicable será a correspondente á categoría N1\nNo caso de que queira ampliar a información sobre o seu vehículo para poder coñecer a súa categoría aconsellámoslle que se dirixa ás nosas estacións.\nÉ obrigatorio colocar o adhesivo?\nSi, a lei sinala explicitamente que todos os vehículos que obteñan un ditame favorable na inspección técnica de vehículos deben exhibir o distintivo no parabrisas na parte superior dereita.\nSe a ITV do meu vehículo resulta desfavorable, Podo circular con el?\nSe a inspección é desfavorable só podemos circular co noso vehículo para acudir ao taller a emendar os defectos e de volta á estación ITV para regularizar a situación. En caso de circular co vehículo fóra destas dúas condicións, o vehículo podería ser sancionado polas autoridades competentes.\nRecorda que se superas a data límite para presentar o vehículo a inspección por rexeitamento, procederase a un exame completo do vehículo e ó pagamento das taxas correspondentes.\nTeño que pedir cita para unha segunda revisión tras resultar desfavorable a primeira?\nNon hai que pedir cita para a inspección por rexeitamento en ningún caso, salvo que se superen os 60 días de prazo máximo para a emenda de defectos, en cuxo caso habería que pedir unha nova cita e iniciar o proceso de novo, realizándose unha nova inspección completa que supoñerá ademais o aboamento de novo das taxas correspondentes.\nSe a inspección resulta desfavorable, Podo pasar a segunda inspección noutra Autonomía?\nSegundo o establecido no RD 920/2017 de 23 de outubro existe liberdade de elección da estación ITV para efectuar tanto a primeira inspección técnica como as inspeccións sucesivas tras a subsanación de defectos.\nPódese pasar a ITV noutra provincia independentemente de onde estea matriculado o vehículo?\nSí. Pódese pasar en calquera estación ITV e en calquera provincia.\nRecorda que na Comunidade Valenciana se require dunha proba adicional de emisións de ruído. Se o propietario do vehículo reside na Comunidade Valenciana deberá realizar dita proba cando regrese á súa comunidade.\nRecibín o aviso de caducidade da itv, pero xa non teño ese vehículo, que fago?\nSe recibiches o aviso de caducidade da itv do teu coche e xa non es o propietario deste (ben por vendelo ou dalo de baixa), non debes facer caso a esa notificación nin informar a ningunha entidade ao respecto.\nA nosa base de datos actualizarase automaticamente en función da última inspección. Esta base de datos é independente da base de datos da DXT e podes darte de baixa cando queiras.


Mañá vén Agustín Fernández Paz para falarnos da súa obra Corredores de sombra\nEsta é a primeira das novelas galegas que aborda a temática da guerra civil e da represión da posguerra para un público xuvenil.\nAgustín Fernández Paz é, con toda seguridade, o escritor de literatura infantil e xuvenil máis lido de Galicia. Títulos seus, como Trece anos de Branca, Amor dos quince anos, Marilyn, Cartas de inverno ou As flores radioactivas, áchanse entre os máis reeditados, e o seu nome é unha referencia para todos os galegos e galegas de menos de 30 anos, para os que escribiu historias de diversos xéneros e fundamentalmente de aventuras. En 2006 publicou Corredores de sombra, que continúa moitas das liñas abertas na súa traxectoria anterior (personaxes mozos, dilemas morais, loita entre o ben e o mal, aventura e misterio...) pero coa novidade de presentar como pano de fondo a temática da guerra civil.\nA novela estrutúrase en 24 capítulos que responden a unha liñalidade narrativa practicamente total: sen máis saltos no tempo cós que ditan as narracións e lembranzas dos personaxes, a acción desenvólvese durante o verán de 1995. Quen narra a historia é Clara Soutelo, situada dez anos despois, cando algúns dos misterios da novela xa foron resoltos. Clara, a protagonista, tiña daquela dezaseis anos, escribía un diario e pasaba os veráns no pazo familiar. A partir dunhas obras de reforma na mansión, onde se descobre un esquelete emparedado, nace unha historia de pescuda na memoria e nos feitos históricos dunha pequena comunidade rural, Vilarelle.\nEsta reflexión sobre a guerra civil e a represión subseguinte escribiuse no marco do Ano da Memoria e cando a rehabilitación dos republicanos apareceu de novo na discusión social e política de Galicia, 70 anos despois do golpe de estado de Franco. Nos Corredores de sombra, a fractura social da Guerra permanece logo de todo este tempo, simbolizada na oposición entre a familia rica, os Soutelo, e algunhas persoas vencelladas ás clases populares e o republicanismo, coma Miguel, o mozo de quen Clara rematará namorada. Pero é unha fractura que se resolve precisamente coas pontes que trazan tanto Clara e o seu tío Carlos coma Miguel, pontes que se constrúen sobre a memoria e o coñecemento dos feitos, e non sobre o río do esquenzo que defende o pai de Clara e cabeza dos Soutelo.\nO debate trascende para alén do político e do histórico. A revisión das trabes familiares, onde non todo é como parece (o pai agocha un crime, a avoa estaba namorada doutro home, etc.), permítelle á moza protagonista medrar en carácter e ao mesmo tempo desenvolver o misterio da trama: quen é o esquelete aparecido e quen o matou. Así pois, a historia, contada dende a perspectiva da rapaza xa adulta, e sinalada polos fitos das páxinas do seu diario adolescente, dálle á novela tamén unha fasquía de narrativa de aprendizaxe, onde a difícil relación amorosa de Clara e Miguel completa a trama argumental.\nCategoría: 1.-Taboleiro da lingua - Publicado o 11-11-2008 18:27\nCampaña contra a definicion do termo 'gallego' no diccionario da RAE\nSignificados como 'tonto' ou 'tartamudo' para o termo 'gallego' deven ser erradicados do diccionario da Real Academia Española (RAE), por seren «incompletos e pexorativos». Ese é o propósito firme da recén fundada Asociación Cultural Garipano, con sede na cidade de Santiago de Compostela.\nCategoría: 1.-Taboleiro da lingua - Publicado o 10-11-2008 12:04\nLOITO NAS LETRAS\nMorre Camilo Gonsar, o renovador cosmopolita da literatura galega.\nO autor, que finou onte en Vigo aos 77 anos, logrou que a Galiza retomara o tempo literario europeo, alentando a súa conexión coas correntes internacionais da escrita.\nCo libro 'Cara a Times Square', publicado en 1980, marcou un fito na narrativa en galego do século XX\nCategoría: 1.-Taboleiro da lingua - Publicado o 10-11-2008 11:58


Ainhoa Lameiro e Daniel Pérez do Penedo Teimporta pechan unha boa actuación no Europeo - Comarcas na Rede\nHomeBaixo MiñoTuiAinhoa Lameiro e Daniel Pérez do Penedo Teimporta pechan unha boa actuación...\nAinhoa Lameiro fixo unha actuación impecable na clasificatoria pasando directa a semifinal xa na primeira manga. Na manga de semifinal, nun esixente recorrido a nivel técnico e físico, Ainhoa completou unha sólida manga no que algúns toques e unha pequena pérdida de traxectoria relegaron a nosa canoísta a posición 16ª. Gran actuación da padexeira de Salceda finalizando neste Campioanto de Europa moi cerca das finais.\nNa competición por equipos, Ainhoa finalizou en quinta posición mentres que Daniel fixo o propio en séptima posición.\nSuperorgullosos dos nosos cracks do Penedo Teimporta, levando as cores do club e de España por todo Europa.\nO Centro Municipal de Remo de Tui gaña en confort cun novo equipo de climatización con medidor de CO2 e novo pavimento\nCultura e música para a recuperación: a aposta da Eurocidade Tui-Valença polo MUMI 2021


Xiao Varela anuncia que a rehabilitación da\nO concelleiro de Rexeneración Urbana e Dereito á Vivenda, Xiao Varela, avanzou este martes que as obras previstas na antiga Comandancia poderán comezar a abordarse de xeito inmediato, unha vez que a acta de replanteo entre o Ministerio de Fomento, a UTE adxudicataria das obras, e a dirección facultativa de seguridade e saúde, foi asinada esta mesma tarde. Os traballos, que foron adxudicados polo departamento do goberno central que e teñen un orzamento de adxudicación de preto dun millón de euros, servirán para rehabilitar o espazo, que albergará o proxecto das Naves do Metrosidero, equipamento de titularidade municipal dedicado á veciñanza e, especialmente, á mocidade.\nSegundo indica o responsable da área de Rexeneración Urbana, está previsto que as obras comecen coas actuacións necesarias para asegurar o perímetro, para seguir polas cubertas das naves que serán rehabilitadas. “As obras non puideron comezar no período que estaba previsto, en xaneiro, debido a que os terreos estaban a ser utilizados polos e polas ocupantes da Comandancia. Non obstante, esta mesma tarde, e unha vez que o espazo foi recuperado polo Concello como ben de dominio público que é, produciuse a sinatura da acta de comprobación do replanteo, que acredita a dispoñibilidade de edificios e terreos para poder obrar”, comentou. A citada acta tamén especifica que a compañía adxudicataria, unha vez inspeccionado o terreo, entende que as obras proxectadas “son plenamente executables, polo que poden ser iniciadas de forma inmediata”.\n“A realización destas obras de renovación, unida á cesión definitiva da parcela e os inmobles da Comandancia ao Concello, permitirá á Administración local impulsar a creación dun novo equipamento público cidadán que, ademais de dar servizo a un colectivo específico, como é o da mocidade, servirá para dinamizar toda a contorna”, salientou o concelleiro. As obras sufragadas por Fomento contemplan a rehabilitación de tres dos edificios da Comandancia. A intención do goberno local é que, rematadas as obras e posto en marcha o proxecto das Naves do Metrosidero, cada un deles desenvolva distintos usos, con vontade de confluír en espazos comúns de convivencia e integración.


En Ribeira xornada inaugural_Workshop Barbanza_RIA_MUA-ETSAC – O Barbanza\nEn Ribeira xornada inaugural_Workshop Barbanza_RIA_MUA-ETSAC\nHoxe, tivo lugar a presentación institucional do Workshop Barbanza- MUA_ ETSAC + Fundación RIA. Obradoiro de Arquitectura e Urbanismo -organizado pola Escola de Arquitectura da Coruña ( ETSAC) e a Fundación RIA- que se celebrará ata o 4 de setembro en Ribeira, e terá continuación na Escola de Arquitectura da Coruña ETSAC-UDC unha semana máis.\nO Director da Escola Náutica Pesqueira de Ribeira, Pedro Riveiro, como anfitrión deste taller celebrou a realización desta actividade nas instalacións do centro que dirixe e ofreceu o seu apoio e colaboración ás institucións participantes.\nDesde o Concello de Ribeira, o seu alcalde Manuel Ruiz Rivas xustificou que a urxencia do día a día e a necesidade de cumprir co exame que ten a administración local cada catro anos supoñen retos engadidos que ás veces non permiten abordar os proxectos coa planificación e calidade e detalle necesarios. O alcalde valorou moi positivamente iniciativas como este workshop de estudantes de arquitectura que poden achegar moito á planificación e reflexión sobre territorio.\nO director da Escola Técnica de Arquitectura da Coruña ( ETSAC), Plácido Lizancos, agradeceu a colaboración entre a institución e que dirixe e a Fundación RIA para coordinar o coñecemento xerado na universidade coa planificación, o deseño e construción das cidades e a nosa sociedade.\nEncarnación Rivas Díaz, Directora Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo, expresou que a persoa fai a casa e a casa fai á persoa, igual que a sociedade fai a cidade e a cidade fai á sociedade. A Directora Xeral instou a aspirar a unha universidade viva que se relacione ben co mercado laboral e forme a eses profesional que a sociedade necesita.\nRivas anima a seguir reflexionando sobre como ensinamos aos alumnos e como podemos motivalos máis para aprender, porque nunha contorna profesional como o actual, a formación permanente vai ser unha necesidade esencial.\nO Presidente da Fundación RIA, David Chipperfield, sinalou que na sala atopábanse tres institucións fundamentais na conformación do territorio: a administración autonómica, a administración local e a universidade e animou a que se reforzasen as conexións entre elas. Chipperfield indicou que nos últimos 30 anos aos arquitectos se lles pediu e centráronse en deseñar e construír edificios individuais e arquitecturas espectaculares. Con todo, os retos globais, en especial o ambiental, reclama que cambiemos a función da arquitectura como profesión, e que nos centremos en mellorar a calidade de vida das persoas, que vén dada polo respecto ao patrimonio, ao medio natural e á comunidade. “Temos a capacidade e o deber de coordinar as nosas accións, que desde a Xunta promóvanse procesos integrais e impúlsense políticas responsables; que desde os concellos se de valor á análise e planificación; e que a universidade aplique o seu coñecemento en casos reais e envorque os seus esforzos en retos que nos afectan a todos”. A escola de Arquitectura de Coruña debe ser a Escola de Arquitectura de Galicia, traballar por e para o territorio e a comunidade galega, abordar os seus conflitos e proxectar o seu futuro. Non ten sentido deseñar edificios en Singapura cando a sociedade reclama solucións aquí.\nTras a presentación do workshop, o director da Escola Náutica Pesqueira de Ribeira realizou unha visita guiada polas instalacións do complexo.\nO workshop terá como centro de traballo a Escola Náutico Pesqueira de Ribeira, acollendo conferencias de expertos en diferentes ámbitos no seu auditorio. Estas conferencias, que se desenvolverán entre o día 1 e 3 de setembro en horario de 10 h a 12 h non só estarán dirixidas aos participantes do workshop, senón que dispoñerán de 20 prazas para público xeral que se ocuparán por orde de chegada ata completar o aforo.\nA continuación, achégase o calendario de actividades do Workshop RIA+ MUA_ ETSAC e no documento adxunto achégase máis información descritiva do ámbito de estudo e dos contidos que desenvolverán os participantes.\nActividades limitadas aos rexistrados non Workshop RIA + MUA_ ETSAC\n(Limitado a rexistrados)\nConferencias abertas a público xeral ata un máximo de 20 persoas\n10:00 h – 11:00 h Presentación institucional\nEncarnación Rivas (Dirección Xeral de Urbanismo de Ordenación do Territorio – Xunta de Galicia)\nManuel Ruíz (Alcalde do Concello de Ribeira)\nPlácido Lizancos (Director dá ETSAC)\nDavid Chipperfield (Presidente dá Fundación RIA\nPedro Riveiro (Director dá Escola Náutico Pesqueira de Ribeira) 11-12 h Introdución ao traballo\nJuan Creus / Pablo Gallego ( Codirectores – Profesores ETSAC)\n12:20 h -13 h Introdución ao ámbito territorial\nManuel Rodríguez (Fundación RIA)\n13-14 h Organización grupos de traballo Ricardo Beltrán / Alfonso Bertran / Adrián Capelo / Juan Creus / Pablo Gallego / Jesús Irisarri / Alfonso Penela / Guadalupe Piñera / Carlos Pita / Carlos Quintáns / Manuel Rodríguez / Enrique Rodríguez / Enrique Seoane / Carlos Seoane / Javier Harguindey / Alfonso Bertrán\n16-18 h Traballo en taller, charlas e debate\nPablo Gallego, Enrique Seoane e Juan Creus (arquitectos e profesores dá UDC)\n10:00 h – 12:00 h Desenvolvemento e sostibilidade\nDavid Chipperfield (Arquitecto e presidente dá Fundación RIA)\nManuel Gallego (Arquitecto e Catedrático de Proxectos ETSAC)\nJesús Llamazares, Ricardo Beltran, Carlos Quintans, Carlos Pita (arquitectos e profesores dá UDC)\n10:00 h – 12:30 h O Barbanza/Arousa – Mar e Monte\nDavid Soto (Historiador – GESPIC USC)\nXaquín Rubido (Plataforma en Defensa dá ría de Arousa)\nJesús Llamazares, Ricardo Beltran, Carlos Quintans, Carlos Pita (arquitectos e\nprofesores dá UDC)\n10:00 h – 12:00 h Territorio antropizado\nFelipe Criado (Arqueólogo – Incipit CSIC)\nAna Filgueiras (Antropóloga)\nCarlos Seoane, Guadalupe Piñera (arquitectos e profesores dá UDC)\n10:00 h – 14:00 h Dende ou mar. “Tour marítimo” (charla e visita guiada dende ou mar)


Ara Malikian esgota as entradas de Pontevedra en tres días – I Wanna\nAra Malikian esgota as entradas de Pontevedra en tres días\n28 diciembre, 2018 Noticias Ara Malikian\nAra Malikian esgota en tres días a totalidade do Pazo da Cultura de Pontevedra. O vindeiro sábado 23 de febreiro chega a Pontevedra para presentar o novo disco e espectáculo.\nEsta xira percorrerá os garaxes da vida de Ara polos diferentes países, facendo un percorrido sonoro polos máis variados e exóticos estilos que fixeron a su carreira.\nEn verbas de Ara Malikian:\n«Imos fillo, baixemos ao garaxe, imos montar unha banda de rock como a dos Rollings. A miña banda non tiña tanto rolo como a deles, eu non me relacionaba con Keith Richards ou Mick Jagger e falabamos de Rock e música de vangarda, a min esperábame o meu tío Nono cunha trompeta abolada, o meu veciño cunha botella de anís e a miña avoa cunha mandolina… A día de hoxe sigo sen verlle o Rock and Roll pero véxolle o amor e iso é máis que suficiente.Despois viñeron outros garaxes: os alemáns, os ingleses, os parisienses, os españois… Parece ser que estou predestinado a eles. Pásanme cousas fascinantes nos garaxes…”


Champiñóns - José Manuel Castro Marcote - Que pasa na costa\nFirmas QPC Cultura Costa da Morte cogumelos marcote pan de raposo\nCoas primeiras chuvias de outono os afeccionados á micoloxía comezamos a sentir esa necesidade imperiosa de saír ao campo e recoller os primeiros cogomelos comestibles que nos depara a natureza. Os champiñóns adoitan ser as máis adiantadas nos prados da nosa bisbarra, máis tarde aparecerán todas as demais.\nAínda que os franceses se refiren co nome de "champignon" aos cogomelos en xeral, en español e en galego a palabra champiñón úsase para nomear a todas as especies do xénero Agaricus .\nSe recorremos á etimoloxía para explicar a orixe do nome Agaricus , hai tres teorías diferentes, aínda que a máis difundida é a que supón que deriva do nome dunha rexión de Samartia chamada Agaria, de onde procedía o fungo Agaricon descrito polo médico grego Dioscórides. Esta rexión segundo os mapas antigos estaría situada ao norte do mar Negro ou entre o mar Negro e o Caspio.\nO xénero Agaricus é un xénero amplo que, na Península Ibérica, componse dunhas 100 especies, en moitos casos excelentes comestibles e noutros inocuas, aínda que hai un pequeno grupo que pode provocar trastornos gastrointestinais.\nAs características comúns do xénero son: Sombreiro carnoso, de tamaño medio ou grande, convicto e coa cutícula seca, ás veces escamosa, pero nunca viscosa; láminas libres, ao principio esbrancuxadas, máis tarde rosadas ou agrisadas, despois pardas e ao madurar mouras; pé xeralmente cilíndrico, carnoso ou fibroso, cheo e cun ou dous aneis, que poden ser simples ou dobres. Son especies heteroxéneas nas que o sombreiro se separa doadamente do pé, como no caso das Macrolepiota . A carne adoita cambiar de cor ao corte ou ao rozamento e vólvese amarela, ocre, laranxa ou vermella, segundo a especie. O olor é moi importante á hora de identificalas, sendo típico o olor anisado na sección Minores ou o olor a tinta ou fenol na sección Xanthodermatei . Son especies terrícolas e nalgún caso coprófilas, nunca lignícolas, adoitan crecer en prados ou en bosques, sendo este un carácter importante á hora da súa determinación.\nComo resumo das características máis importantes, debemos fixarnos en que o sombreiro teña a cutícula seca, a presenza de anel no pé e as láminas libres e de cor moura cando están maduras.\nSe queremos determinar unha especie utilizando algunha guía de cogomelos a cousa complícase, pero básicamente temos que darlle pouca importancia á cor e as escamas do sombreiro e fixarnos moito máis noutras características que son determinantes. Os principais carácteres diferenciadores son: O olor, anisado, a tinta ou fenol ou outros; o anel pode ser simple ou dobre, súpero ou ínfero; o cambio de cor da carne ao corte, que pode arrubiar ou amarelar, en todo ou solo nalgunha parte; a aresta da lámina pode ser estéril e máis clara ou fértil e da mesma cor que o resto da lámina; O hábitat, en prados ou en bosques. Se temos a suficiente capacidade de observación para ver estes detalles, podemos chegar a algunha conclusión ao ler a ficha na guía, aínda que ás veces é necesario o uso de reactivos macroscópicos e en moitos casos o microscopio.\nPódense confundir doadamente con especies do xénero Leucoagaricus , pero estas teñen as láminas adnatas e, cando están maduras, de cor esbrancuxada ou rosada, nunca moura. Outro xénero coas láminas mouras é Stropharia , pero teñen a cutícula do sombreiro viscosa. As especies do xénero Psathyrella tamén teñen as láminas maduras de cor moura, pero o pé é oco e delgado. As especies do xénero Coprinus teñen as láminas delicuescentes e o sombreiro estriado.\nSe falamos de gastronomía, non debemos esquecer que as especies de mellor calidade son as da sección Minores, subsección Arvenses . Estas caracterízanse polo tamaño robusto, un anel dobre coa parte inferior escamosa e o característico olor anisado ou de améndoas amargas, tamén teñen a característica de amarelar na cutícula co tempo, aínda que a carne non cambia de cor ao corte. O olor anisado débese á presenza de pequenas cantidades de alcohol bencílico e o olor de améndoas amargas ao benzaldehido, así cando fregamos a superficie aumenta o olor de améndoas amargas, debido a que se favorece a oxidación. Dentro desta subsección temos Agaricus arvensis, Agaricus silvicola e Agaricus urinascens, entre outros.\nComo neste mundo da micoloxía sempre se complican as cousas, á hora de recolectar con fins gastronómicos debemos saber diferencialos claramente das especies da sección Xanthodermatei , que poden causar intoxicacións gastrointestinais máis ou menos fortes. As especies desta sección caracterízanse por ter un olor totalmente distinto e desagradable, como a tinta ou fenol, tamén teñen o anel dobre con escamas na parte inferior, pero a cutícula non amarelea coa idade, a que se amarelea é a carne ao corte, sobre todo na base do pé ou tamén fregando forte na marxe do sombreiro ou no anel. Dentro desta sección temos Agaricus xanthodermus ou Agaricus moelleri .\nSe somos capaces de diferenciar perfectamente esta sección, tanto polo olor desagradable coma pola cor amarela da carne ao corte, eliminaríamos a posibilidade de intoxicación.\nPara rematar e complicar un pouco máis a cousa, hai que comentar que as especies do xénero Agaricus , sobre todo as da subsección Arvenses, son grandes acumuladores de metais pesados, propiedade que nos leva ao consello de non as consumir en grandes cantidades e de forma reiterada e desbotando as que medran en zonas contaminadas.


A Xunta organiza un curso de inglés comercial aplicado ó sector do viño na Evega - BadalNovas\nInicio Actualidade A Xunta organiza un curso de inglés comercial aplicado ó sector do...\nNesa liña, no amplo programa constan contidos que van desde os aspectos culturais dos países de fala inglesa, ás denominacións de orixe, ás distintas rexións vitivinícolas ou aos diversos tipos de consumidor. Tamén se abordarán as marcas como ferramentas de venda, as novas tecnoloxías para chegar aos mercados internacionais e as estratexias de posicionamento. Ao tempo, explicarase a terminoloxía inglesa relacionada coas catas, cos viñedos ou cos procesos de fabricación do viño, transmitindo habilidades para organizar eventos en inglés ou para levar a cabo técnicas de negociación. Cabe destacar que todas as unidades inclúen casos prácticos para estimular o desenvolvemento de habilidades de expresión e comunicación.\nA acción está dirixida en xeral a calquera persoa vinculada profesionalmente cos sectores produtivos relacionados coa agricultura, gandaría, industria agroalimentaria e cadea forestal-madeira, así como a mozos e mozas do medio rural galego e a persoas con expectativas de incorporación ao sector. Os interesados en acudir poderán cubrir a solicitude pertinente que atoparán no seguinte enlace (https://mediorural.xunta.gal/gl/temas/formacion/formacion-continua/plan-de-formacion-2021) e remitila cuberta ao enderezo electrónico maria.j.gonzalez.gonzalez@xunta.es. Se queren solicitar calquera información adicional, poderán chamar ao teléfono 981 540 062.\nO Delegado da Xunta Gabriel Alén reúnese co presidente da agrupación provincial de libreiros de Ourense


A mostra “Atopados” no IES Ricardo Mella (Vigo). – IEM\nComo xa ten ocorrido noutros centros de ensino, a mostra esperta especial interese nos cadros docentes pola súa achega dende unha mirada científica e documentada do episodio histórico, e os posteriores traballos interdisciplinares onde arqueólogos, historiadores e forenses fixeran un traballo modélico na materia.\nDende o IEM ofertamos a todos os centros educativos a posibilidade de trasladar ás súas instalacións esta exposición de fácil transporte e doada montaxe.\nO Sorriso de Daniel recibe o Premio da Crítica 2012 á Mellor Iniciativa Cultural.\nXornada Micolóxica na Casa Veciñal de Couso


VIDEO David barro ...\nLuís Seoane, 1967\nEmigrante é un óleo sobre lenzo realizado por Luís Seoane en 1967. Nel, unha figura feminina sentada ten un cartel sobre o peito no que se pode ler: «Elle s’appelle Manuela Rodríguez. Elle est analphabéte. Aidez-la. Genève 1963». O cadro conta unha historia que o artista e a súa dona viviron en Xenebra ese ano, cando unha traballadora analfabeta que viaxaba desde Tesino a España, á que lle colgaron o cartel no punto de partida, toleou no tren.\nIntelectual comprometido co seu tempo e de actitude nada elitista, Luís Seoane é paradigma de resistencia cultural desde o exilio, onde emprendeu gran cantidade de proxectos colectivos, e sempre aberto ás diferentes manifestacións culturais da súa época. Independentemente da súa habilidade técnica, o asunto, o tema será a súa semente e detrás deste proxectarase sempre Galicia, a súa historia, os seus mitos, os seus traballos, os seus costumes, a idiosincrasia das súas xentes; en definitiva, a emigración. Seoane traballa os valores de Galicia desde unha óptica universal, retratando mulleres marcadas pola dor e o abandono, aprehendendo a distancia emocional, o sufrimento, a espera. Por iso monumentaliza esa figura que resiste, a da muller, e outórgalle a condición de heroína. Para Seoane nada resulta indiferente e traballa a realidade para descompoñela, xa sexa plasticamente nas súas pinturas, debuxos ou gravados ou como pioneiro da poesía social-realista en lingua galega. Representa así a agonía, a desesperanza ou o horror con sentido sintético e valores universais. De aí que a miúdo destaque o anonimato dos protagonistas dos seus cadros, a xeito de grito mudo da emigración. Pero Emigrante representa un drama minúsculo, persoal, a condición de analfabeta, ao lado do que para Seoane é o inmenso drama de España, o da emigración. Porque os dramas\ncolectivos son case sempre a suma de pequenos dramas.\nEn Emigrante a figura feminina amósase monumental, aínda que a liña se afina, outorgando debilidade á personaxe. Catro anos máis tarde insistirá no tema con Emigrante esperando, sintetizando a mensaxe do cartel. En Emigrante advírtese a expresividade da cor da súa pintura e a súa extraordinaria sensibilidade para o debuxo, a súa capacidade para as técnicas do gravado, o seu dominio destas e como a práctica do estarcido inflúe en como a cor se distribúe por áreas. É unha obra do Seoane maduro, na cal conserva filiacións primeiras como Carlos Maside e afinidades electivas como Picasso, Matisse ou Léger, ás que suma a actitude heroica do campesiñado en Malevich, unha curiosidade inesgotable pola cultura xermánica, o Paul Klee que pasa por Goya ou os seus coñecementos do deseño gráfico de autores como Alvin Lustig ou Paul Rand. Sobre a cor, que estrutura, está a aparente liberdade da liña, o grafismo virtualmente espontáneo, xamais inocente, senón construtivo, e a mácula negra, que vibra, que endurece a mensaxe, a frescura, o ritmo. Seoane presenta o rostro de fronte e de perfil, actitude que parte do cubismo e destila á maneira do Románico máis rotundo, coma se se tratase dunha escultura. Evoca así o simbólico, o sintético, o frontal, o signo. A realidade da memoria e a realidade do seu presente súmanse nunha pintura afastada do virtuosismo, nerviosa coma se se tratase dun dos seus gravados en madeira, próximo ao raiado celta e aos xestos de arar a terra. Trátase de gravar ou pintar como labran os labregos, como gravan os nenos nos pupitres das escolas. O estático destílase así con emoción expresionista e o monumental coa levidade transparente dunha vidreira. Proxéctase tamén a distancia de observación necesaria para a pintura mural, consecuencia directa da eliminación dos detalles superfluos, tornando a pintura máis plana, un tanto á maneira dos mosaiquistas bizantinos e a verticalidade hierática das súas figuras.\nLuís Seoane, como Fernand Léger —con quen comparte un singular manexo da linguaxe poscubista e posconstrutivista—, comezara a xogar nos anos cincuenta con masas de cor no cadro independentes do desenvolvemento da narración. Pero, se en Léger a cor se sitúa por riba da liña, en Seoane é a liña a que se sitúa por riba da cor. A liña dinamiza, ao tempo que matiza e define algún detalle; non acaba de situarse, coma se ese desaxuste fose causado polo erro dunha prancha de impresión. O abstracto é así unha resonancia do figurativo, a liña transfórmase en fenda e o debuxo abréviase para converter a Luís Seoane no primeiro artista contemporáneo da historia de Galicia.\nGARCÍA LÓPEZ, Emilia / Gustavo HERVELLA GARCÍA / Berta LÓPEZ VILLAMEL / Carmela MONTERO (eds.) (2014): Carta de Luís Seoane a Dina e Abrasha Rotenberg do 27 de febreiro de 1967, en Epistolario de Luís Seoane, Santiago de Compostela Consello da Cultura Galega / colab. Fundación Luis Seoane (http://epistolarios.consellodacultura.gal/buscador.php?busca=manuela+rodriguez).\nSEOANE, Luís (1952): Fardel de eisilado, Buenos Aires, Ediciós Ánxel Casal.\nTexto para a audición radial de Galicia Emigrante do 29 de abril de 1963.


Clausura Festival SinSal 2007: Stars of the lid – Borrador B\nClausura Festival SinSal 2007: Stars of the lid\nSegunda parte da Colaboración entre os Festivais Alt07 e SINSAL 2007\nLugar: Museo de Arte Contemporánea de Vigo,\nData: día 07 de Decembro ás 21.00 Horas. Portas abertas as 20.30 Horas.\nConcerto audiovisual de Stars Of the Lid.\nBrian McBride e Adam Wiltzie volven cinco anos logo de entregar «The Sounds Of Stars Of The Lide» para facerse co trono que deixaron baleiro Labradford, compañeiros e emblena do selo KRANKY, tras a súa separación. E Stars Of The Lide volven para quedar entre nós con ese magma ambiental que se basea en texturas vaporosas a base de repetición de acordes que parecen ir e vir como as ondas do mar. Este dobre compacto (triplo LP na súa edición en vinilo) é unha volta de tuerca á que o dúo cimentou no seu anterior álbum, un todo sinfónico no que a experimentación cos drones segue sendo a súa principal arma, polo menos no primeiro disco. Coma se fose unha sinfonía de sons fabricados ex profeso para a banda sonora dunha película espacial, Stars Of The Lid coidaron aquí todos os detalles. Lonxe do que se puidese pensar, estes temas non son para escoitar coma se fose música de ascensor, senón no silencio do fogar e cun bo equipo hi-fi para apreciar toda a súa beleza e perfección e experimentar as sensacións que afloran co fluído deses suxestivos magmas sonoros.\nPara a súa recente xira europea, que os traerá ata Vigo na clausura do Festival Sinsal 07, o dúo americano convértese en octeto, formado ademáis das programacións de Brian e Adam, por un cuarteto de corda (violín, viola, cello) e unha montaxe especial con catro proxectores antigos de 16 mm. Toda una performance audiovisual que si coa sonoridade de Stars Of The Lid xa é unha viaxe ao berce do ambient contemporáneo, con esta super-producción promete ser unha das mellores bandas sonoras do vídeo contemporáneo.\nCon este concerto o Festival Sinsal, patrocinado polo Concello De Vigo, A Consellería de Cultura da Xunta de Galicia e o Museo Marco de Vigo, pechará a súa programación neste ano 2007 e tamén corresponde na segunda parte da colaboración aberta co Festival de Danza Alt07, que tivo nunha primeira entrega a actuación do grupo catalán Cabo San Roque no pasado mes de marzo. A unión da música, o teatro, o cine, a danza, e outros xéneros en proxectos multidisciplinares é unha das premisas marcadas con esta colaboración entre ámbolos dous eventos locais que, ademáis de presentar en Vigo espectáculos da arte multimedia do século XXI, tamén expón a tódolos públicos, tanto nas súas colaboracións como nas respectivas programacións, un concepto de identidade permeable ás diversas influencias artísticas.\nEscuchando: Ride a white horse – Goldfrapp\nPublicado el 6 diciembre 2007 6 diciembre 2007 por Alfaya\tThis entry was posted in eventos, música, SinSal and tagged audiovisual, Festival SinSal, MARCO, Stars of the lid, Vigo. Bookmark the permalink.


Os escolares da Guarda descubren e homenaxean a\nEscolares da Guarda renden homenaxe a Jorge Barbi e “interpretan” a súa obra nunha exposición colectiva\nNo Centro cultural da Guarda clausurase hoxe a “interpretación” que os escolares dos colexios Sinde, Solanas e A Sangriña realizaron, dentro do proxecto de Normalización Lingüística, da obra plástica de Jorge Barbi, coa que os alumnos, pero tamén moitos profesores, descubriron a este artista da Guarda, quen previamente realizou unha visita a un dos centros educativos para conversar cos alumnos.\nO 10 de maio os escolares acudiron ao Centro Cultural para ver a obra realizada no seu conxunto. Os xoves “artistas” esperaban atopar a Jorge Barbi na mostra, pero unha gripe impediulle acudir a esta cita na que tamén participou Marita Alonso, nai de Jorge Barbi quen lembraba que xa desde moi neno se dedicaba a xogar con pedriñas e facía composicións que adiantaban o futuro daquel neno nado en 1950. E engadía que “me escribía cartas con muchos dibujos”, tiña xa de neno, recorda Marita Alonso, una predisposición para as artes plásticas.\nE tamén ilustraba a nai do artista os momentos que o polifacético Jorge dedica a arte “no silencio, en contacto coa natureza, na soedade...”.\nAlgúns dos profesores manifestaban a pegada que deixou nos alumnos, “e en nós mesmos, a presenza de Jorge Barbi no cole. A súa modestia, as súas palabras”. E aínda aquel inicial e educado “rexeitamento” a pensar nel por parte da comunidade escolar “hai albaneis, carpinteiros que merecen unha homenaxe máis que eu” ou aquel ánimo dedicado aos cativos “en cada un de vós tedes un artista”.\nJorge Barbi foi o personaxe elixido nese proxecto no que participan os tres centros de primaria e as escolas unitarias da Guarda e que s einiciou o pasado ano con Alicia Alonso e continuará descubrindo, en vindeiras edicións aos pesonaxes que forman parte da xente máis cercana a nós.\nPara ver a reportaxe: premer na foto\nCooperativa Escolar no mercadiño de Tui


Ferrín abandona hoxe a RAG entre peticións para que siga no cargo\nO escritor presentará ao plenario a renuncia á presidencia e á súa cadeira vitalicia\nXosé Luís Méndez Ferrín, o pasado sábado, na sede da Real Academia Galega. paco rodríguez< span>\nRedacción / La Voz 13/03/2013 20:17 h\nXosé Luís Méndez Ferrín presentará hoxe ante o plenario da Real Academia Galega a súa dimisión como presidente da institución e a súa renuncia á cadeira vitalicia que, como numerario da RAG, ocupa desde o ano 2000. Ferrín abandonará a corporación entre peticións dun sector de académicos, liderado polo escritor e xornalista Manuel Rivas, para que esgote o ano que lle resta de mandato como presidente e, sobre todo, para que non rexeite a súa condición de membro da institución.\nRivas, que o día que Ferrín anunciou a súa dimisión apuntou a posibilidade de abandonar tamén a RAG, aclara, na carta aberta de reposta a Alonso Montero que se publica nesta páxina, que «por responsabilidade» seguirá na Real Academia Galega.\nPese a estas peticións de que Ferrín siga no cargo e ás dúbidas que sementou nas últimas comparecencias públicas sobre unha posible volta atrás nas súa decisión -«sempre se pode cambiar de opinión», apuntou o sábado-, a orde do día do plenario de hoxe inclúe como quinto punto a «dimisión do presidente», no que explicará a súa renuncia. Neste punto anunciou que tomará a palabra Manuel Rivas para solicitar formalmente que reconsidere a dimisión, petición á que se prevé que se sume un sector de académicos que nestas semanas veñen de amosar apoio público ao presidente. Neste sentido, o vicesecretario da RAG, Francisco Fernández Rei, subliñou o seu desexo de que Ferrín continúe «polo menos como académico». «Creo que unha figura da súa valía ten que seguir na Academia por motivos obvios», explicou.\nPola súa banda, Henrique Monteagudo, que se mostrou moi crítico coa executiva desde o inicio da polémica, considera que o lóxico é que hoxe se lle pida a Ferrín que esgote o seu mandato: «Porque é o que levamos dicindo todos desde o principio». Explica Monteagudo que «está no dereito de abandonar a presidencia», pero que o plenario «tentará evitar que Ferrín abandone a Academia».\n«Creo que é importante rebaixar as tensións que se deron nas últimas reunións, sexa cal sexa o resultado final do plenario», engadiu Monteagudo.\nRAG Manuel Rivas Xosé Luís Méndez Ferrín


Inicio / Publicacións / Xoan Ramón Marín Martínez\nXoan Ramón Marín Martínez\nNaceu en 1956 en A Laxe, Vilagarcía de Arousa (Pontevedra). É graduado en Decoración e Delineación pola Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela. Cursou estudios musicais na mesma cidade ate 5º de frauta traveseira. Formou parte do grupo Etnográfico Xaramugo e Pallamallada, e gravou con diversos grupos de música tradicional, sendo na actualidade membro do Orfeón Treixadura e percusionista do Grupo de música antiga Resonet. No campo da Etnografía publicou entre outros títulos: “Cruces e cruceiros antigos de Vilagarcía de Arousa”, e “As varandas de ferro dos corredores e balcóns do Ribeiro”, ambos xunto con Clodio González Pérez. É membro da Xunta Reitora do Museo do Pobo Galego como representante dos socios e tamén colaborador e debuxante do mesmo Museo. Actualmente é un dos máis renomeados debuxantes etnográficos de Galicia, á parte dun profundo coñecedor da nosa tradición musical.\nÉ dentro da nosa liña de difundir e por en valor a nosa cultura musical tradicional onde se encadra este traballo que agora presentamos. O Berce das Palletas contribuirá a que os nosos gaiteiros e gaiteiras teñan a man unha ferramenta que lles permita coñecer a fondo cal é o proceso de construción da peza que constitúe a alma da gaita. Sabendo como construíla, será entón doado manexala e adaptala ás nosas propias necesidades tímbricas e de afinación. Así pois, desde a Asociación de Gaiteiros Galegos agardamos que esta nova publicación que agora poñemos nas vosas mans vos sexa útil e contribúa a afastar do esquecemento outro anaco do noso coñecemento tradicional.\nDebido a erros na páxina 26 do libro O BERCE DAS PALLETAS, dende a Asociación de Gaiteiros Galegos, poñemos a vosa disposición un pdf de Fé de Erratas, feito por Moncho Marín, o autor do libro O Berce das Palletas correxindo dito erro consistente en que as táboas de medidas coas formas "rectangular" e "triangular" conteñen erros e non se corresponden una coa outra. O pdf conten as táboas correxidas e correspondese coa páxina 26 do libro. Dito pdf está listo para imprimir e cortar polas liñas de puntos para engadir ao libro.


Recuperación do queixo de San Simón - Campo Galego\nInicio / Agroalimentación / Un libro conta a historia sobre a recuperación do queixo de San Simón\nJosé Luis Ramudo (Lugo) - 02/03/2015\nQueixo de San Simón.\nO ex-xefe do servizo de Control de Calidade Agroalimentaria e Industria de Lugo, José Mouriño Cuba, é o autor do libro ‘O queixo de San Simón. A súa recuperación’, unha obra que trata de explicar as orixes dunha Denominación de Orixe que naceu dun produto practicamente desaparecido e que actualmente ampara a produción de once queixerías e colleita premios nalgún dos certames más importantes de Europa.\nO propio Mouriño explica que no seu libro non busca “ensinarlle á xente a facer queixo”, senón máis ben “facer unha homenaxe aos productores que no seu momento tiveron o valor de crerse” o que lles estaban propoñendo os impulsores desta Denominación de Orixe, porque o tempo acabou por darlles a razón e “o que parecía un proxecto utópico, demostrouse que era posible”.\nSegundo o autor, o queixo de San Simón estaba a piques de desaparecer e, no proceso de recuperación, houbo que adaptar ese produto artesanal “á tecnoloxía moderna”, para unificar a produción sen que perdese as súas propiedades nin a súa esencia e, ao mesmo tempo, “resultase rendible”.\nOpina que o proceso seguido para consolidar esta denominación é exportable para recuperar outros produtos artesanais con arraigo no medio rural galego, porque “o sistema é sempre o mesmo”. Trátase de ter “unha idea clara”, facer uns investimentos axustados para poñer o proxecto a funcionar e “tirar para diante”.\nCon respecto ao seu libro, considera que “é importante que as novas xeracións” teñan polo menos “unha referencia” e vexan “que as cousas pódense facer”, porque “é cuestión de ter fe e de traballo”.


Xiz de cor - Primeiros lectores (a partir de 3 anos) - Infantil-Xuvenil\nElementos 1 a 10 dun total de 20\nA avoa do nobelo branco\nÁs veces, as historias que contan as avoíñas de nobelo branco ás súas netas, poden abrir os ollos a un mundo marabilloso e ser o nexo da unión dunha relación profunda.\nMaría xa é maior pero... non lle deixan facer todo o que quere porque se pode magoar ainda que como xa é maior... pode aprender a facer moitas outras cousas.\nRelato que conta as aventuras que vive e os perigos que ten que superar Martín e a súa almofada voadora para liberar todos os paxaros que viven colgados das súas gaiolas nas terrazas dos edificios da súa cidade.\nAmosa as vivencias de Luv, un neno xordo que vive algo marxinado na cidade da música, á que proporcionará algo moi importante e que os seus habitantes non tiñan en consideración.\nTartaruga proponos a súa filosofía de vida fronte a velocidade da sociedade industrializada (deshumanizada) actual.


@obloque pide o cese de López Veiga coma presidente do Porto de Vigo - Vigo al minuto\nPara o BNG López Veiga «boicoteou e saboteou» calquera opción de futuro para Vulcano\nO deputado Luís Bará e o portavoz municipal do BNG, Xabier Pérez Igrexas denunciaron este xoves, tras o encontro cos traballadores de Vulcano en Vigo, que o Goberno de Galicia actúa coma «liquidador» do estaleiro.\nOs representantes do Bloque sinalaron que esta actitude vai en contra dos compromisos adquiridos polo propio Goberno de Galicia-por medio da Consellería de Industria- e polo Instituto Galego de Promoción Económica (IGAPE), para garantir o seu futuro e o dos empregos.\nRueda e Corina Porro\nLuís Bará culpabilizou desta situación ao vicepresidente do Goberno galego, Alfonso Rueda, e a delegada da Xunta en Vigo, Corina Porro, en tanto que membros do consello de Administración do Porto de Vigo, por non querer “pararlle os pes» ao seu presidente Enrique López Veiga, principal responsable de “poñer paos nas rodas para buscar unha solución”.\nNeste momento, explicou o nacionalista, existe un proxecto e o BNG considera que debe ser analizado e estudado xa que incide na reparación naval, un sector cun grande futuro. A Xunta, debe apoiar a proposta do BNG sobre “unha intervención pública” en Vulcano e non pode seguir “mirando os touros dende a barreira”, debe intervir.\nO BNG pide a dimisión de López Veiga\nO concelleiro do BNG en Vigo volceu denunciar os constantes «atrancos” do presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, Enrique López Veiga para que Vulcano continúe coa actividade e xerando postos de traballo. Para Xabier Pérez Igrexas, López Veiga “non pode continuar un minuto máis á fronte do Porto».\nSegundo subliñou o concelleiro, o papel de López Veiga con Vulcano foi “boicotear e sabotear calquera opción de futuro” e a Xunta de Galicia non pode “virar as costas” e sen tomar ningunha decisión para que este estaleiro centenario reinicie a construción naval.\nPara Igrexas o acordo de investidura acadado entre o BNG e PSOE co compromiso de garantir o emprego e a actividade debe substanciarse con “medidas urxentes”. Neste sentido, avanzou que o deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego insistirá na concreción destas medidas.\nEl PP lamenta que el Gobierno central "no le haga ni caso a Caballero" y rechace el área Recaré


Un cento de gandeiros participa na xornada de portas abertas no Centro de Recría - Xornal de Lugo " />\nDeputacion LugoGranxa Gaioso Castro\nO Deputado de Recursos Sostibles, Roberto Fernández Rico, participou esta tarde nunha xornada de portas abertas das instalacións provinciais da Granxa Gaioso Castro, xunto á Deputada de Medio Rural e do Mar, Mónica Freire; a presidenta de Seragro, Noelia García; a vicepresidenta de Seragro, Noelia Mouzos; e o xerente da empresa Seragro, Rogelio Grille. Á cita acudiron un cento de gandeiros que aproveitaron a ocasión para coñecer de preto o funcionamento das instalacións, e conversar cos seus homólogos que xa teñen experiencia neste centro.\nCon esta iniciativa, déuselle a oportunidade aos gandeiros da provincia de observar como se traballa cos animais dende a súa chegada ata a súa partida. Polo momento, son máis de 1.100 xatas de 50 explotacións gandeiras as que se están a recriar no que é o primeiro centro de recría público de gando vacún. Isto suponlle un aforro económico duns 400 euros aos usuarios por animal, pois a recría nestas instalacións é máis barata. En concreto, o custo medio na Granxa Gaioso Castro é duns 1.500 euros de media fronte aos 1.900 que pode supor este proceso en centros privados.\nSegundos os propios gandeiros que xa están a recriar as súas xatas en Castro de Ribeiras de Lea, ademais dese aforro económico, tamén se senten beneficiados na súa calidade de vida, pois poden investir o tempo que dedicaban á recría a outras labores. Outro aspecto positivo que relataron os gandeiros experimentados no centro de recría foi o pulo das súas explotacións dende a súa incorporación ao centro. Ao non recriar nas súas instalacións, poden dedicarlle o 100% do espazo á produción leiteira.\nTeñen preferencia os gandeiros profesionais e entidades asociativas con explotación aberta e operativa na provincia de Lugo. No caso de que haxa vacantes, poderán acceder aqueles outros gandeiros de toda Galicia que cumpran as condicións de profesionalización, rexistro e actividade. Os interesados poden solicitar información no 650-664-776, en infoecriacastro.es ou en www.deputacionlugo.gal.\nCentro pioneiro no estado\nTrátase do primeiro centro de recría público de gando vacún de leite en España cunha xestión de rigoroso control público por parte Deputación de Lugo, coa colaboración de reputados expertos da Universidade de Santiago. Na actualidade, a nivel nacional existen catro centros de recría: en Pantón (Lugo), Mazaricos (A Coruña) e en Mallén (Zaragoza) privados; e un cuarto en Guipúscoa, construído en terreos da Deputación Foral pero tamén de xestión privada.


As medicións no CEIP Ramón de la Sagra indican que se está por debaixo dos valores normativos de referencia | Consellería de Cultura, Educación e Universidade\nAs medicións no CEIP Ramón de la Sagra indican que se está por debaixo dos valores normativos de referencia\nO xefe territorial de Educación reuniuse esta mañá coas familias para darlles a coñecer os resultados obtidos ata o momento\nMar, 24/01/2017 - 19:02\nOs resultados cos que xa se conta das medicións efectuadas durante todos estes días no CEIP Ramón de la Sagra, con motivo dos traballos de cambio das cubertas do centro, indican que se está por debaixo dos valores normativos. Das análises efectuadas despréndese que todo o procedemento de retirada de placas de fibrocemento de cuberta se fixo de xeito correcto. Aínda que faltan algunhas probas moi específicas, que se farán de xeito completamente extraordinario neste caso, en función da alarma creada e para tranquilidade definitiva de todos, pódese afirmar que non hai ningún elemento indiciario que faga prever que ditas medicións difiran das anteriores.\nAsí llo deu a coñecer esta mañá o xefe territorial de Educación, Indalecio Cabana, ás familias, no decurso dunha reunión na que lles informou de xeito pormenorizado sobre estes aspectos da obra, xa rematada no que se refire á retirada de placas na zona alta da cuberta, cumprindo os prazos e condicións -moito por riba do estritamente esixido pola normativa de aplicación e polo plan de traballo aprobado polos organismos competentes-, comunicados previamente á comunidade educativa. Tamén lles explicou que a petición dos pais de efectuar eles medicións non ten razón de ser unha vez que a administración ten asumido o compromiso de completalas e facelas públicas como ata o de agora, á maior brevidade posible. Insistiu en que os traballos foron executados por unha empresa con experiencia, especializada e debidamente autorizada para este tipo de actuacións. Queda pendente, tal como se comunicou dende o primeiro momento, a parte baixa da cuberta, que pola súa configuración deberá ser abordada en período vacacional.\nDoutra banda, este departamento tamén ten ultimada toda a documentación sobre a obra, que mañá pola mañá lle será remitida á Fiscalía, en resposta á súa solicitude formalizada o pasado venres, día 20, pola tarde.\nA obra que está levando a cabo a Consellería no CEIP Ramón de la Sagra é unha actuación de rehabilitación integral que ten como principal obxectivo mellorar a eficiencia enerxética e funcional deste centro educativo. Cómpre lembrar que este tipo de obras se están levando a cabo en moitos centros de ensino de toda Galicia sen ningún tipo de problema.\nAdemais da renovación da cuberta mediante a substitución das placas de fibrocemento por un “panel sandwich” e a colocación de capa de illamento sobre o forxado do baixo cuberta, parte dela rematada desde o venres, a actuación inclúe tamén a aplicación dun sistema de illamento térmico polo exterior do edificio; o cambio das fiestras exteriores por outras novas de aluminio con rotura de ponte térmica e cristais dobres con cámara de aire, así como as persianas, que serán tamén de aluminio; e a substitución das actuais luminarias de aulas e biblioteca por outras de maior eficiencia enerxética. Esta obra foi adxudicada por un importe de algo máis de 500.000 euros.


Conciliación verán 2013 | ANPA As Brañas do CEIP Ramón Cabanillas\n← Sábado na Illa\nAula de tarde 2013/2014 →\nConciliación en xuño\nO Concello de Santiago de Compostela non incluíu a última semana de xuño no seu programa de conciliación para o verán 2013, o que lamentamos e criticamos seriamente, sobre todo porque até hoxe mércores non soubemos que o non o ía organizar. Ante esta situación, a Federación de ANPA Compostela asumíu excepcionalmente a xestión dun campamento para os centros públicos de Santiago, que se desenvolverá no CEIP das Fontiñas. O prazo para inscribirse é até o 21 de xuño remitindo o folleto de inscricion a santiago@actex.es ou chamando ao 8861259598 o 666582190.\nConciliación en xullo e setembro\nO xoves 20 de xuño ábrese o prazo de inscrición para o programa de conciliación de verán, que se desenvolverá do 1 ao 31 de xullo e do 1 ao 10 de setembro no CEIP das Fontiñas. Haberá 70 prazas dispoñibles que se cubrirán por rigorosa orde de solicitude. O prazo de inscrición e matrícula dura do 20 e o 26 de xuño de 2013 (ambos os dous incluídos).\nTamén queremos dicir que valoramos moi positivamente a organización polo Concello de Santiago, e agardamos que se convirta en oferta permanente, dun campamento de conciliación nos días non lectivos de xuño, xullo e setembro, datas que son de especial complexidade para a conciliación familiar.


Xa se poden coñecer case todos os segredos da economía galega do XIX e XX - Historia de Galicia\nDestacadas / Historia contemporánea / Investigación / Patrimonio\nUnha das primeiras locomotoras do ferrocarril de Galicia / patrimoniovilagarcia.net\nXa se poden coñecer case todos os segredos da economía galega do XIX e XX\npor Redacción · 17 Mar, 2017\nCalquera persoa pode agora coñecer, desde agora, os segredos económicos da Galicia dos últimos douscentos anos… O desenvolvemento do ferrocarril a mediados do século XIX, o impulso dunha Caixa de Aforros e Monte de Piedade en Santiago, a contribución a unha sucursal do Banco de España en Compostela, ou a promoción de diversas escolas son algúns dos fitos da entidade, na que participaron, entre outros, Juan Armada, marqués de Santa Cruz, ou profesores como Antonio Casares e Domingo Fontán.\nE como se pode facer?. Pois a través dunha nova plataforma web que inclúe máis de 160.000 documentos históricos dixitalizados para a súa conservación e consulta libre, datados dos séculos XIX e XX, que abordan os diferentes aspectos históricos da economía galega, como a emigración, a pesca, a agricultura ou a construción do ferrocarril.\nO ferreiro de Cerdido, José Fraguela, inventor dun arado, xunto coa súa irmá / Galicia Agraria\nA iniciativa xorde da colaboración entre a Fundación Barrié de la Maza e a Real Sociedade Económica de Amigos do País da Cidade de Santiago, co dobre obxectivo de conservar e difundir o patrimonio que representan os fondos documentais do arquivo desta entidade.\nDesde discursos científicos ata estudos de “Artes e Xeito”\nEntre os documentos dixitalizados atópanse diversos estudos científicos destinados a solucionar diversas problemáticas económicas da época, como os foros, a minaría, a extracción abusiva de lagosta, ou as crises de gando vacún. Algúns destes informes abordan o estudo das ‘Artes e Xeito’, sobre as consecuencias dos aparellos pesqueiros, outro sobre os efectos das aves na agricultura, ou un texto que demostra a inexistencia de exceso de poboación en galega, entre outros.\nDoutra banda, tamén se atopan publicacións periódicas datadas do século XIX e principios do século XX xunto coas que editaba a propia Sociedade, como ‘Revista Económica’ e ‘El Centenario’.\nAlgúns destes documentos contan “con máis de 200 anos de antigüidade”, segundo destacaron en rolda de prensa o presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País da Cidade de Santiago, Juan Bautista de la Salle Barreiro Pérez, e o presidente da Fundación Barrié, José María Arias Mosquera.\nTemas: bancoscaixasdesenvolvemento económicoeconomíaferrocarrilindustria\nComo era a liña férrea do Douro e Miño no século XIX\nUn vídeo mostra xa como quedará a nova estación de tren de Compostela sen a monumental escaleira neobarroca\nSeguinte A CRMH organiza un Roteiro polos Lugares da Memoria na Coruña\nAnterior Dispoñible no visor do IET a Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán


Neira Vilas, brillo e arte da Galicia rural | BiosBardia\n@cequelinhos / 29 Novembro 2015\nNa década do 1980 coñecín a Xosé Neira Vilas e a Anisia Miranda. Traian noticias directas de Cuba, onde aínda vivían e traballaban elaborando a revista para nenos Zunzún, que tiraba cada mes 250.000 exemplares. Entrevisteino por primeira vez para A Nosa Terra e despois en diversas ocasións xa instalado en Gres, na súa Fundación. Quizais sexa o escritor máis lido de Galicia, cunha obra extensa, na que o fulgor de Memorias dun neno labrego non debería eclipsar outros traballos de gran relevo nos que sempre foron corcosidas a emoción e os datos, como no sempre recomendábel Galegos no Golfo de México. Moitos galegos leron os seus libros e gozaron da súa bondade e os seus coñecementos. Con eses dous ronseis presentes reconstruímos unha parte central das nosas vidas e da identidade de Galicia. Velaquí algunhas das súas reflexións nos anos 2001, 2005 e 2012.\nQue representou o regreso despois de máis de 40 anos na emigración?\nVivín doce anos na Arxentina e trinta e un en Cuba. Corenta e tres anos é moito tempo e no comezo resulta difícil a reinserción. Desde 1972 vin aquí unhas catorce veces, con Anísia, e entre esas viaxes e máis o contacto permanente con amigos, parentes, colegas, e a relación epistolar con editoriais e institucións culturais, estaba informado sobre o acontecer do país. Por outra banda, desde que “descubrín” Galiza, no comezo da década dos cincuenta, en Buenos Aires, en contacto con grandes mestres da nosa cultura (Seoane, Dieste, Lorenzo Varela, Alonso Ríos, Suárez Picallo…), desenvolvín un constante activismo, que podo denominar patriótico, ao longo de catro décadas. Parafraseando a Castelao vivín “Sempre en Galiza”. Cando se vive tantos anos lonxe xa un non é dun só lugar. Eu son esencialmente galego, pero tamén son algo arxentino e bastante cubano. En 1992 Anísia e eu, xa xubilados ambos, radicámonos aquí, onde seguimos traballando. Nos primeiros anos visitamos ducias de escolas e institutos, e mantivemos coloquios con milleiros de estudantes. Era unha boa maneira de pulsar o país. Ademais, conferencias, congresos, xornalismo, creación literaria. Comparto a idea de Chaplin de que o traballo é a mellor medicina para orientar a existencia… cando é un traballo que nos agrada. Nos últimos tempos temos unha ocupación adicional: atender o Centro Cultural de Gres, o único do seu tipo en toda Galiza no rural. Aínda que só fose polos nenos e as nenas que veñen á biblioteca xa estaría xustificada esta dedicación.\nMemorias dun neno labrego segue a ser un dos grandes éxitos de venda do libro galego. O libro recrea a vida na aldea, como variou esa vida hoxe? A luz da actualidade pódese comprender da mesma maneira aquela obra? Que din os nenos de hoxe cando dialoga sobre a obra con eles?\nOs rapaces de hoxe viven de xeito moi distinto aos dos anos corenta, poño por caso. Pero ás veces sorpréndeme atopar aínda nas nosas aldeas algúns Balbinos, algúns Lelos… mellor alimentados, mellor vestidos, con asistencia médica, con auga corrente na casa, asistindo a mellores escolas, pero perduran certos signos, certas claves, certos costumes, certa maneira de ver a vida. Moitos rapaces de arestora seguen identificándose co que acontece nas “Memorias” e coas súas personaxes. Comprobámolo nas escolas que visitamos, e poida que non só os rapaces senón tamén os adultos que viviron a mesma peripecia do Balbino. Quería contar como é esa vida de neno discriminado por pobre, por labrego e por rapaz. Despois redondeei ese retrato nun libro posterior, Xente no rodicio, onde procurei rematar con esa teima de idealizar a aldea como se non fose tamén un espazo de conflito e drama, tanto na loita pola subsistencia dunha natureza que non era aliada, como das dificultades de saír adiante no día a día do campesiño de minifundio. Máis adiante a Balbino quixen alivialo con Cartas a Lelo, tamén para rapaces pero xa nas facetas menos dramáticas.\nO seu traballo dirixiuse moitas veces aos nenos, mesmo nas experiencias cubanas, cal é a recepción que teñen? Cal e a conexión cos máis novos e que se precisa nunha civilización marcada pola cultura urbana e televisiva?\nEu publicara en Buenos Aires Memorias dun neno labrego (que non e un libro para nenos, aínda que é un neno o protagonista) pero foi en Cuba onde me acheguei ao mundo infantil, influído por Anísia, que dedicou case todo o seu amplo facer literario a nenas e nenos. Ela foi coordinadora nacional de edicións de libros para nenos e máis tarde foi cofundadora e xefa de redacción das revistas Zunzún e Bijirita. Escrebín daquela varios libros para os nenos galegos. Pasei en 1983 a traballar como xefe de redacción de Zunzún (nun momento en que Anísia prefería ser só redactora) e escribín algo tamén para os nenos cubanos. Foi unha fermosa experiencia. Anísia tivo un camiño á inversa, ou sexa que puxo en galego varios dos seus libros editados en Cuba, e tiveron moi boa acollida entre rapazas e rapaces de Galiza. Traballar cos nenos e para os nenos e moi gratificante. Calquera tema vale, sempre que se trate axeitadamente e se deixe de ter aos cativos como “tolos ananos”. Á nena ou ao neno que lle gusta ler non lle estorba a televisión como medio, nin importa demasiado se vive no rural ou nunha cidade. Certo que hai uns temas máis atractivos que outros, de acordo co mundo no que o neno se mova, pero basicamente o que se require é calidade, tenrura e respecto polo pequeno lector.\nA psicoloxía dos rapaces foi o centro de moitas das súas angueiras literarias.\nMoitos dos meus libros séguenos pondo nas escolas e, polas moitas veces que me reunín cos meus lectores, coido que deben tocarse mecanismos da psicoloxía dos máis novos que permanecen no tempo, independentemente das circunstancias vitais, tan diferentes ás do rural galego de hai 60 anos. Aínda dentro das carencias da época que retratei, o afán de facerse a un propio, de divertirse, de formar un grupo con afinidades… todo iso traspasa o tempo e as circunstancias.\nMáis da metade da súa vida transcorreu no medio de dúas das grandes urbes americanas, Bos Aires e A Habana, e ao escribir Memorias sabía ben cal era a nova vida urbana.\nCando me preguntan por que a miña literatura non é máis urbana digo que fixen unha escolla. Non me faltou experiencia porque aquelas son urbes de moitos millóns de habitantes, non as pequenas cidades galegas. O que quería era seguir denunciando a vida no rural porque a coñecía desde dentro. Teño moitos libros e esa outra experiencia urbana latexa en obras como Remuíño de sombras ou Tempo novo e máis recentemente Home de pau, no que satirizo os problemas ambientais das cidades.\nO outro gran nervio da súa obra é o xornalismo, sobre todo pensando na emigración. Desde Galegos no Golfo de México até o apuntamento breve para posterior desenvolvemento das múltiplas entregas de Historias da emigración.\nNa maior parte dos 12 anos que botei na Arxentina e 31 en Cuba, o meu medio de gañarme vida foi investigar sobre a presenza e o labor dos galegos. Por iso na Habana creamos posibelmente o centro de documentación máis importante de América sobre a nosa emigración, no Instituto de Literatura e Lingüística, onde dirixín durante 22 anos a sección galega. Ademais de Arxentina e Cuba estudei indirectamente outros lugares, como México ou Uruguai, que son aqueles onde máis galegos foron dar. Teño publicado unha manchea de libros e o centenario do Himno Galego vivino con coñecemento directo do escenario onde se cantou por primeira vez, onde está a partitura que se utilizou naquel acto de 1907.\nFoi emigrante máis que exiliado?\nMarchei por razóns económicas e tamén culturais. Aos 16 anos estaba traballando na oficina dun serradoiro, cun salario decente, pero quería seguir estudando e cando procurei traballo en cidades galegas non o atopei. Marchei coa idea de traballar de día e estudar de noite. Funme en 1949. Son parte daquela riada que marchou despois da II Guerra Mundial. Estudei unha chea de cousas e rematei Xornalismo. Ademais de todo iso na emigración descubro Galicia, e alí tiven mestres e amigos como Seoane, Suárez Picallo, Dieste, Lorenzo Varela ou Ramón de Valenzuela. Achegueime a eles tamén por coincidencia política, porque realmente non era facer cartos o meu obxectivo primeiro e con eles traballei nas editoriais, nas revistas, nas audicións radiais …\nXosé Neira Vilas e Anisia Miranda no 1985.\nMemorias dun neno labrego, historia dun libro galego que vendeu 400.000 exemplares\nSentado na biblioteca da fermosa sede da fundación que leva o seu nome en Gres (Vila de Cruces), Xosé Neira Vilas debullaba lembranzas sobre o seu máis famoso libro, Memorias dun neno labrego, editado por primeira vez en 1961.\n“Eu só publicara un libro de poemas, Dende lonxe, e levaba un tempo a escribir este libro que desde o principio estaba concibido como un relato memorial, onde todo é ficción, pero que nace dunha experiencia de neno labrego que coñecín directamente. O primeiro lector que tivo foi un camareiro ourensán que miraba por riba do meu ombreiro nun daqueles grandes bares de Buenos Aires, onde escribín moitas das páxinas. Daquela traballaba nunha empresa de importación de madeiras e cando rematei o libro deillo a ler a Anisia, a Rafael Dieste e a Luís Seoane que me animaron moito a publicalo .\nSeoane ofreceuse decontado a ilustralo, Dieste gabou o ben que reflexaba a psicoloxía do adolescente galego do rural e a editorial encargada foi Follas Novas, un selo que era tamén distribuidora de libros galegos na emigración. “Axiña lle mandamos uns 200 exemplares a Paco del Riego, que foi toda a distribución que tivo na Galiza. A edición esgotouse e así até 1968.\nHoubo un intento de publicalo anterior ao de Díaz Pardo, en Ediciós do Castro. Encabeceuno Arturo Reguera, que nos pediu permiso para que fose o libro inaugural dunha editorial, Rúa Nova, que non chegou a nacer. Como Isaac xa prepara unhas ilustracións para esa edición, foron as que serviron para a primeira de 1968 no Castro”.\nDaquela foron ilustradores de prestixio (Seoane, Díaz Pardo) os que foron deixando a súa pegada nas diferentes impresións de Memorias dun neno labrego, pero entre outros que poderían servir para unha exposición están os debuxos da edición catalá de Alfonso Costa ou os realizados para a cubana por Xosé Luis Posada, fillo dun artilleiro republicano exiliado na illa, na que Neira Vilas viviu máis de trinta anos.\nUnha visión diferente\n“A miña idea era facer a contracara da imaxe de libros como Aturuxo de Roxelio Rivero, nos que o labrego era obxecto de burla, pero ao tempo se amosaba inxenuo e feliz. Quería contar a situación dos anos 40, a partir da miña experiencia, aínda que non é unha obra autobiográfica. O que tiro moito da experiencia miña é o ámbito xeográfico e social, as relacións de pais e fillos, coa Igrexa, os traballos ou os xogos. Son costumes que son extensíbeis a toda Galiza. Esa teima contra o retrato falso da vida campesiña sempre a tiven, e reflectino noutros libros como n Xente no rodicio”.\nPara Neira o éxito de Memorias pode vir de que nese realismo directo se recoñeceu moita xente, “fun o primeiro sorprendido do éxito, porque contra o que alguén poda pensar, non é un libro pensado para a xuventude, senón para adultos cun protagonista que é rapaz. Quizais situou a moita xente naqueles tempos do pan de broa, da luz de gas, na que se comezaba a traballar aos 6 anos levando o gando ao monte… A crítica en Arxentina foi boa, non só dos medios galegos que daquela funcionaban, como a emisión radial de Galicia emigrante”.\nEn seis meses a edición de Follas Novas, que chegou ás comunidades emigradas de México, Uruguai ou Venezuela, esgotouse. A editora-distribuidora tiña a representación de Galaxia para América e tiña unha vitrina na que se renovaban as novidades en diferentes sociedades de emigrantes de Bos Aires, “mercábanse e líanse libros. Del Riego chegoume a dicir que se pedíamos tanto ían ter que tirar licencia de exportación. Cando marchei para Cuba, a mediados dese ano 1961, Follas Novas seguiu mantendo a súa actividade, quedando Elsa Fernández ao cargo. Pero aos poucos anos ela morreu, moi nova, e o proxecto esmoreceu”.\nHai que sinalar que a actividade editorial na emigración era enorme, pero que a ditadura impedía a circulación deses libros no Estado español. Nese sentido, Memorias é tamén un libro do exilio, que conseguiu traspasar o pano censor da Ditadura, “o antes citado Arturo Reguera e máis Xesús Alonso Montero, foron dos que máis empeño puxeron en que saíse Memorias, e de feito este último prologouno en varias ocasións”.\nEn máis de 50 anos Memorias foi sometido a estudos e ensaios, como o da profesora Corinne Son tamén tradutora do libro ao francés, porque Memoria é tamén unha das obras galegas contemporáneas que máis interese despertou para ser traducida a outras linguas. Ás diversas edicións en castellano, en versióndo propio Neira Vilas e publicadas por Akal e Júcar, hai que engadir a de Jan-chen-jao ao chinés, Oleg Strovski ao ruso, Miloslav Pluhar ao checo, Viale Moutinho ao portugués, Dimítir Anguelov ao búlgaro, Gudrun Hohl ao alemán, Andrés Urrutia Badiola ao euskera, Marc Ferrer ao catalán, Xandru Fernández ao asturiano, Camilo Ogando ao inglés co título de “Memoirs of a peasant boy”. Tamén hai capítulos versionados ao ucraniano,a ONCE editou unha versión en braille e en México fíxose unha adaptación á lingua maia.\nSegundo contaba Neira, en 2001 botou números dos libros de Memorias vendidos no mundo até fins de 1998, e saíanlle 312.000. Sumando as edicións posteriores é posíbel que neste 2015 supere os 400.000.\n29 Novembro 2015 in Actualidade, Entrevistas, Reportaxes. Etiquetas:arxentina, Cuba, emigración, medio rural, memorias dun neno labrego, narrativa, xornalismo, xosé neira vilas\n← Dise que morreu Carlos Oroza\nAntón Riveiro Coello: “Cústame moito dar por boa unha páxina” →\n2 comentarios en “Neira Vilas, brillo e arte da Galicia rural”\n30 Novembro 2015 ás 7:57 am\nGrazas, Xan, por esta homenaxe, sobria e densa a un tempo.\nPingback: Neira Vilas | Editorial Trymar


Petición dun plan para a restauración das areas forestais queimadas - Campo Galego\nInicio / Forestal / Petición dun plan para a restauración das areas forestais queimadas\nA Asociación Forestal de Galicia reunirase este mércores coa conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, á que acompañará nun percorrido por montes veciñais afectados polos lumes na comarca Condado-Paradanta\nCampo Galego - 12/12/2017\nCampo Galego 12/12/2017 10:39 a.m.\nExtinción dun lume o pasado outubro. / Imaxe: @BrifLaza.\nA Asociación Forestal de Galicia manterá este mércores un encontro na súa sede de Ponteareas coa conselleira do Medio Rural, Ángeles Vázquez, para trasladarlle unha proposta de restauración forestal dos montes queimados este ano. O acto incluirá unha visita por montes veciñais afectados polos lumes na comarca de Condado-Paradanta, no sur da provincia de Pontevedra.\nConxuntamente con directivos das comunidades de montes da contorna, a Asociación Forestal de Galicia trasladaralle a Medio Rural un informe cos danos sufridos nos incendios polos montes ligados á Asociación, nos que se contabilizaron perdas por un importe de 18,9 millóns de euros.\nA visita é esperada con expectación por parte dos propietarios forestais que foron afectados polos incendios, xa que esperan transmitirlle á Administración a necesidade de que reaccione cun plan ben artellado para recuperar o patrimonio forestal, cultural e económico perdido, “compartido con toda a sociedade galega, que o usa e goza gratuitamente”, destacan os propietarios.\nNa reunión coa conselleira, na que está previsto que participe tamén o director xeral de Ordenación e Produción Forestal, Tomás Fernández Couto, analizaranse asimesmo medidas que os propietarios forestais queren que se incorporen ó futuro Plan Forestal de Galicia, nestes momentos en elaboración.\nMedio Rural anuncia que están en marcha 18 aldeas modelo en Galicia\n“Hai unha revalorización da profesión gandeira, con persoas mozas que apostan pola innovación”


Pantón xa é oficialmente Municipio de Interese Turístico de Galicia – EnComún\nPantón xa é oficialmente Municipio de Interese Turístico de Galicia\n• Lugo é a provincia con máis Municipios de Interese Turístico de Galicia, ao acoller 14 dos 48 que hai en toda a Comunidade\nO Mosteiro das Bernardas de Ferreira é un dos símbolos da riqueza monumental de Pantón, que atrae cada ano a máis visitantes. Arquivo EC\nO 21 de marzo, o Diario Oficial de Galicia publicou o acordo do Consello da Xunta, no que se declaraba a Pantón como Municipio de Interese Turístico de Galicia.\nEste recoñecemento supón para o concello con máis densidade de arte románica de Galicia “un aval e unha acreditación do valor do seu importante patrimonio histórico”, segundo destacaron dende a Xunta. Deste xeito, Pantón pasa a integrarse na lista dos 48 municipios turísticos da nosa Comunidade, 14 dos cales pertencen á provincia de Lugo.\nREQUISITOS DE AFLUENCIA DE VISITANTES E INFRAESTRUTURAS TURÍSTICAS POR POBOACIÓN\nPara a consideración deste concello como turístico, a Xunta tivo en conta varios requisitos, establecidos no decreto 32/2015. Por unha banda, e en canto á afluencia de visitantes, Pantón rexistrou unha media ponderada anual de poboación turística superior ao 25% do número de veciños. Así mesmo, o concello acreditou ter algún recurso ou servizo turístico que xera un volume de visitas cinco veces superior ao total da poboación municipal.\nPor outra banda, e no referente ás infraestruturas turísticas, o número de prazas de aloxamento turístico e de segunda residencia é superior ao 50% do número de habitantes.\nA condición de Municipio de Interese Turístico suporá para Pantón o acceso a liñas de fomento e promoción, ademais das políticas de implantación e mellora de infraestruturas e servizos que a Xunta prevé para este tipo de concellos.\nNo sur de Lugo, contan tamén coa consideración de Municipios de Interese Turístico os de Monforte de Lemos, Chantada, Sarria, Quiroga, Sober e Samos. •\nO alumeado público volve á praza Luis de Góngora na contorna do Parador\nOs socialistas do Saviñao rexeitan a localización que a Xunta dará ao novo centro de saúde


Trump: Non nos imos meter en Siria - INTERNACIONAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nTrump: "Non nos imos meter en Siria"\nX.M. 12 Abril 2017 10:28 h.\nO presidente dos EUA cancela o debate no seo da súa administración. O ataque a base militar de Shayrat non terá polo de agora continuidade. Nunha entrevista na Fox, o magnate afirmou: "Non nos imos meter en Siria". Porén, o secretario de Estado, Rex Tillerson, deixou esta frase antes de viaxar a Moscova: "É claro para todos nós que o reino da familia al Assad está a chegar á súa fin".\nTsipras avala a declaración de países do sul de Europa de apoio ao ataque dos EUA a Siria\nMoito barullo nas declaracións de portavoces oficiais da Casa Branca en relación á política norteamericana sobre Siria, após os EUA ter lanzado o primeiro ataque ás forzas de al Assad desde que estourase o conflito no país árabe en 2011.\nA idea central sobre esta cuestión coa que Trump concorreu ás eleccións é que Rusia -e, por tanto, al Assad- debía ser considerada como aliada no combate ao Daesh en Siria. Implicitamente, o agora presidente consideraba a permanencia de al Assad no poder como un dado incontornábel da realidade\nMenos de tres meses despois de xurar o cargo, a política de Trump sobre Siria experimentou unha brusca viraxe, intensificando a presión sobre Moscova para Putin rachar a súa alianza con al-Assad. O suposto ataque con armas químicas do 4 de abril serviu como pretexto para a primeira agresión norteamericana a unha base militar siria. Non se ten realizado ningunha investigación independente que certificase o uso do armamento tóxico por parte de Damasco.\nApartir da acción contra a base de Shayrat, abriuse un debate un tanto caótico no seo da administración Trump sobre que facer, con dúas posicións básicas sobre o taboleiro, a de desencadear unha ofensiva que depuxese al Assad ou a de cesar momentaneamente no uso dos tomahawk e premer en Putin para este se afastar de Damasco.\nEsta é a última vía pola que se acaba de decantar Trump, pondo fin polo de agora ao debate no seo do seu propio goberno. O presidente dos EUA chama "animal" a al-Assad e afirma que Putin está a apoiar a unha persoa "verdadeiramente malvada"\n"Non nos imos meter en Siria. Mais cando vexo xente usando as horríbeis armas químicas que se comprometeron a non usar durante a Administración Obama... O que eu fixen [o ataque] debía ter sido feito baixo a Administración Obama moito tempo antes de eu o facer. Penso que Siria estaría agora moito mellor se se tivese feito", dixo.\nEsta declaración contradí todas as que Trump proferiu durante o tempo en que Obama ocupaba o despacho oval, sempre contrarias aos tambores de guerra en Siria.\nMentres tanto, Vladimir Putin insiste en que unha equipa independente e neutral de Nacións Unidas investigue sobre o terreno o suposto ataque con armas químicas.\nMoscova non outorga ningunha credibilidade á hipótese que atribúe a responsabilidade ao Exército sirio e enfatiza que o arsenal químico foi posto fóra de xogo en 2013 baixo a supervisión de Nacións Unidas.\n"Das 12 instalacións usadas para armacenar e producir armas químicas, 10 foron destruídas, como foi confirmado pola Organización para a Prohibición de Armas Químicas (OPCW nas súas siglas en inglés). O goberno sirio non ten acceso ás 2 instalacións restantes, ao estaren localizadas en territorio controlado pola oposición", dixo aos meios o chefe do staff militar ruso en Siria, o coronel xeneral Sergey Rudskoy.


DP 28 noviembre 2020 13:17 h.\nPontevedra emprendedores Yoya Blanco #PonteLovers\nAs conferencias serán impartidas a través de Zoom polo consultor de márketing, estratexia e comunicación Javier Varela\nA concellería de Promoción Económica e Turismo de Pontevedra, a través da plataforma #PonteLovers, e a Asociación de Jóvenes Empresarios (Aje) da Boa Vila desenvolverán durante o mes de decembro un ciclo de charlas sobre márketing especialmente destinado a emprendedores, pequenos empresarios e profesionais.\nAs conferencias serán impartidas de xeito virtual, a través de Zoom, polo consultor de márketing, estratexia e comunicación Javier Varela e terán lugar os días 3, 10, 17 e 22 de decembro en horario de 16.30 a 17.30 horas (uns 45 minutos de charla e 15 minutos para a quenda de preguntas e o debate posteriores).\nA concelleira de Promoción Económica, Yoya Blanco, asegura que o obxectivo principal deste ciclo "é o de formar aos asistentes nos cambios que se están a producir no mercado e sobre como as pequenas empresas poden aproveitar e optimizar os seus recursos para ser competitivas e sobrevivir neste contexto".\n"Trátase de pequenos cursiños cun carácter eminentemente dinámico e participativo, nos que, á hora de explicar cada un dos conceptos que se presenten, incluiranse exemplos de casos de éxito no emprego de Internet e das redes sociais a nivel profesional", subliñou Blanco.\nAs charlas-cursos organizados versarán sobre Tips de Márketing para emprendedores, RRSS para emprendedores, Tips de Iniciación ao Comercio Electrónico e Márketing e Sostibilidade: Una Estratexia de Futuro e Presente.\nO poñente-titor das mesmas, Javier Varela, é consultor en Toctocmedia, axencia especializada en márketing, márketing online, estratexia e comunicación.


medios de comunicación | Común (e persoal)\nNon tiremos a toalla\nA nós, estudantes de xornalismo, non deixan de falarnos dos 6500 xornalistas en paro, da crise que está a atravesar a prensa en papel, da precaria situación de moitos dos xornalistas que milagrosamente seguen contando con un soldo a fin de mes, do xornalismo dixital como único futuro que lle queda á nosa profesión, etc. Estou farta de tantas palabras e tan pouco interese na busca de solucións. En todas as clases ás que asistín en xornalismo, neste ano e medio, só en dúas ocasións nos falaron do futuro do xornalismo e das posibles solucións ao “stand by” actual. E digo “Stand By” porque aínda que o xornalismo dixital é a nova fronteira, quédanos moito que recorrer ata que cheguemos a aproveitar todas as posibilidades que nos ofrecen as novas tecnoloxías e sobre todo ata que consigamos levar á rede un xornalismo de calidade.\nCon todo, penso que se está a ocultar a verdadeira causa desta crise na profesión. O xornalismo non está en crise por Internet, nin polo descenso de ventas. A profesión está en crise porque non se intentou potenciar o interese do lector, nin se pulou pola creatividade, senón que primaron as historias baleiras tinguidas de polémica, esquecéndose así, os verdadeiros deberes do xornalismo a prol dun interese puramente lucrativo.\nFronte a esta situación non podemos permanecer inertes. O xornalismo pode axudar á sociedade. Creo nun xornalismo capaz de crear condicións de diálogos entre as diferentes faccións dunha comunidade, estimulando así a tolerancia, o espírito común, fomentando a cooperación na busca de solucións.\nEtiquetas: Comunicación Comunitaria, Curso 2011-2012, medios de comunicación, Xornalismo\nProtexido: A cidadanía reclama información\nEtiquetas: 2010-2011, ciudadanía, Comunicación Local, información local, medios de comunicación, Televisión


O Celta, a pola vitoria que inicie a reacción, mentres o Depor procura un novo triunfo xa fora do descenso\nO Celta prepara a conciencia a cita do luns contra o Zaragoza, consciente que, si ou si, ten que ser unha vitoria. O Depor, pola súa banda, quere seguir, perante o Athletic, montado na onda de triunfos\nSegunda feira, en Balaídos ás 22:00 horas. O Celta sabe que esa é a cita á que a derrota non está convidada. Si ou si, vitoria. O HT #todosABalaidos impulsado polo club xa indica ben ás clariñas que a afección vai xogar un papel importante. Enfronte, o Zaragoza, un rival directo. Vai de 18º e ten 27 puntos. O Celta, pechacancelas, leva 24. Quen dixo medo? Ninguén.\nO Celta (e o celtismo, ese estado de ánimo que non-hai-dios-que-entenda se non tes meneado a cabeza e roñado “xa o sabía” máis veces que celebrado títulos) confían na vitoria. Matematicamente, a permanencia é posíbel. E pasa por se papar esta segunda ao Zaragoza e o vindeiro día 27 o Levante (12º, con 40 puntos).\nPara o domingo, ás 10:30 hai convocada unha 'quedada celeste' en Balaídos para a animar á equipa e conxurarse para a vitoria. Os HT son #nonnosrendemos e #quedadaceleste\nMentres, o Deportivo xoga este domingo contra o Athletic de Bilbaoen Riazor (17:00) . Xa fóra de descenso (16º e con 29 puntos), os deportivistas respiran, mais non poden confiarse. Están en racha e sábeno. Ergueron a base de emoción a un club que case todos daban por descendido. Fixeron do #Pódese unha bandeira, e non están disposta a soltala.\ndeportes do galiza novo xa pola\nO Celta, a pola vitoria que inicie a reacción, mentres o Depor procura un novo triunfo...\nUn gol no desconto condena o Celta en Mallorca após o árbitro non asubiar dous penaltis\n"Acadada a permanencia, os límites hai que os poñer no ceo"\nHéctor Pena 19/02/20\nCarlos Pouso, destituído como adestrador do Pontevedra\nH. Pena 18/02/20\nFútbol de ataque contra a exclusión social\nHéctor Pena 18/02/20


Entrega dos XXII Premios San Clemente Rosalía – ABANCA\nPierre Lemaitre, Sara Mesa e Xabier Quiroga recollen os XXII Premios San Clemente Rosalía-ABANCA\nDe esquerda a dereita, Xabier Quiroga, Juan Carlos Escotet Rodríguez, Pierre Lemaitre, Sara Mesa e Ubaldo Rueda durante a conferencia de prensa previa á cerimonia de entrega dos premios.\nO escritor francés Pierre Lemaitre, a madrileña Sara Mesa e o galego Xabier Quiroga, gañadores dos XXII Premios San Clemente Rosalía-ABANCA, recolleron este martes os seus galardóns nun acto celebrado no Auditorio ABANCA de Santiago de Compostela.\n‘Irène’ de Pierre Lemaitre, ‘Cicatriz’ de Sara Mesa, e ‘Izan ou dá saca’ de Xabier Quiroga, foron as obras elixidas polo xurado nas categorías de lingua estranxeira, castelá e galega, respectivamente. Nesta edición o tribunal estivo formado por 30 estudantes de bacharelato de once centros escolares de Galicia, Inglaterra, Francia, Alemaña, Portugal, Estados Unidos e Rusia.\nO certame promovido polo IES Rosalía de Castro de Santiago, que suma xa máis de dúas décadas de historia, avanza así na súa internacionalización grazas ao acordo de colaboración iniciado con ABANCA en xaneiro de 2016. O banco galego apostou por estes premios como mostra do seu compromiso coa educación e o futuro dos mozos.\nAsí o confirmou o vicepresidente do banco, Juan Carlos Escotet Rodríguez, quen destacou durante a súa intervención na rolda de prensa previa ao acto de entrega de galardóns que “para ABANCA é unha prioridade facilitar á mocidade os medios necesarios para que descubran os seus talentos e poidan potencialos como única maneira de garantir o avance da sociedade e un futuro de progreso e benestar para toda a cidadanía”.\nUbaldo Rueda, director do IES Rosalía de Castro, agradeceu o apoio de ABANCA para consolidar un certame cuxa característica fundamental é “dar o protagonismo ás xeracións máis novas de lectores á vez que fomenta a paixón pola lectura entre o alumnado”.\nPor este motivo, os estudantes son o eixo central da axenda de actividades organizada ao redor da entrega de premios, que comezou este mesmo martes pola mañá nas instalacións do centro educativo compostelán. Xabier Quiroga e Sara Mesa mantiveron encontros cos alumnos e alumnas do IES Rosalía de Castro nos que tamén participaron os estudantes e profesores dos outros institutos galegos e internacionais que este ano formaron parte do xurado. Mañá mércores terán a oportunidade de debater e compartir impresións co escritor francés Pierre Lemaitre, nun encontro que porá fin á XXII edición dos Premios San Clemente Rosalía-ABANCA.\nA Asociación Cultural Instituto Rosalía de Castro aproveitou a cerimonia de entrega dos premios literarios para impor as súas insignias de ouro a determinadas persoas que colaboraron dunha maneira especial coa institución no desenvolvemento das súas actividades. Nesta ocasión foron recoñecidos Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega; Camilo Nogueira, político e ensaísta; José Lorenzo, avogado, e Ignacio Martínez Mendizábal, científico e premio Príncipe de Asturias polas súas investigacións en Atapuerca.


Interactivos Sexo Xogos: Xxx Papel A Xogar Xogos\nInteractivos Sexo Xogos: Rexístrese Agora!\nOla amigo: benvido ao Interactivo Sexo Xogos! Como probablemente xa descubriu o nome deste lugar, estamos dando ás persoas a capacidade para acceder algúns dos máis quentes XXX títulos en torno a que están obrigados a facer los duro nos pantalóns. Tivemos unha longa e difícil ollar para os distintos servizos e lugares alí fóra, para ver o que a competencia é como e ben, imos só dicir que estamos seguros de que estamos facendo é mellor que todos os outros! A nosa filosofía desde o inicio do noso proxecto é o de proporcionar aos xogadores de alí fóra, con acceso para o mellor no xogo ben-aventurança., Estamos enfermos de cowboys aproveitando as lagoas no mercado e nós realmente queremos darlle o mellor experiencia coñecido para o home – non se, pero ou maybes sobre iso. Reunidos un inferno de unha chea de recursos aquí e agrupados mellores nomes de xogo, de xeito que só está sometido a máis frescos, e máis divertido, interactivo erótica títulos. A presión é realmente sobre a outros lugares para amosar que son capaces de vivir ata o noso nivel – canto máis tempo pasa, o mellor que temos e, en segundo lugar, o máis probable é que a enviar esta cousa para o seguinte nivel., Está preparado para facer un gañador con a final sexual fetiches ser só un click de distancia? A continuación, continuar a lectura, ou rexístrese agora, e ver como facemos as cousas!\nXogos de balde felicidade\nDesde o comezo go, queremos establecer que o que realmente importa dando a volta á comunidade de xogos, o que é por iso que nós estamos introducindo a xente de libre acceso para a nosa base de datos de xogos – para sempre e sempre. A idea central aquí é que queremos para aliñar o noso sistema co seu sistema: é no mellor interese de todos os xogos son gratis. A razón para todo isto ven de atrás para incentivos: se queremos obter o seu diñeiro antes de que tivo un gran momento, nós non temos ningunha razón real para mantelo feliz, dereito?, Iso é o contrario, se temos que rexistrar de balde – manter que todo é difícil se o produto final ofrecemos non manteiga seu nabo! Como resultado deste, estamos a poñer baixo unha morea de estrés realmente entregar o que nos propuxemos para entregar e, aínda máis, para que, amosar a todos alí fóra, que somos capaces de dar aos xogadores a experiencia e pracer que eles queren. Nós imos parar en nada aquí, e parte da realidade que nos está dando é un preciso razón para que non pode crer en nós., Nada dentro é necesario para ser comprados para xogar ou – estes interactivo sexo títulos non teñen ningunha pagar para gañar características para falar!\nIncrible experiencia visual\nNós amamos a prestación de xogadores por aí con unha boa experiencia interactiva, pero segundo a que, nós tamén o amor garantir que eles teñan a mellor gráficos do xogo. Como resultado, Interactivo Sexo Xogos traballou incansablemente para ser motivada e apaixonado como sexa posible para entregar a todos o mellor que pode, no visual departamento. O que queda deste espazo noutros lugares realmente precisa para intensificar, xa que estamos trancos e barrancos, por diante de todo o mundo – rivalizar a marcha de moitos mainstream proxectos, nada menos!, Unha morea de noso éxito é debido ao feito de que cando a xente se rexistrar aquí e xogar un dos nosos xogos, eles ven a paixón e de calidade que aplican aos produtos que temos. Operamos baixo estritas condicións para traer o mellor dos mellores – non hai dúbida sobre iso. O visuais aquí no tour debería dar-lle unha gran idea do que comeza como o seu produto acabado tamén: Interactiva Sexo Xogos é absolutamente matalo cando se trata de esta produción e nós aman dando a xente alí fóra, o acceso ao que é o que temos, especialmente cando son capaces de xestionar o extremo gráficos temos!, Por favor, teña en conta que, se vostede está en un extremo inferior PC, aínda pode ter un gran tempo na Interactivo Sexo Xogos: vostede só ten que usar a nosa adaptación axuste de calidade que vai traer o píxeles un pouco para abaixo para combinar co seu sistema!\nInteractivos Sexo Xogos ofrece preto de 23 títulos de agora: todo o que son completamente interactivos e mellor aínda, creada na casa. A nosa colección realmente definir o xénero de interactividade: as súas decisións importa aquí, e que vai querer gastar unha boa parte do tempo, garantir que vai no camiño correcto para conseguir o resultado que se espera. É unha absoluta prioridade para nós para presentar-lle o mellor do mellor opción-base erótica de xogos, entón, por favor, asegúrese de que está preparado para facer unha elección ou dous!, Nós cubrir un decente número de nichos aquí, pero debe ir sen dicir que o principal foco da nosa base de datos é o mozo simuladores e similares lanzamentos. Novo: as opcións que fai vai ter un gran impacto sobre a que NPCs pode foder, os lugares que podes visitar e así por diante. Regular aforro é tamén unha suxestión aquí para asegurarse de que desbloquear todas as historias e así por diante. Hai moita cousa a suceder na base de datos na Interactivo Sexo Xogos, iso é certo.\nInteractivos Sexo Xogos: consideracións finais\nEu espero que eu puiden figurante duro o suficiente aquí Interactiva Sexo Xogos, porque eu, persoalmente, adoro o que nós vimos enriba con, e eu creo que sería unha gran cousa, de feito, para ter máis xente que vén ao longo da experiencia. Estamos animado para ser capaz de amosar ao mundo que, cando se trata de sexo grande de xogos en liña, Interactivo Sexo Xogos é o único lugar que precisa para visitar. Por que non crear a súa conta de balde agora e dentro de poucos minutos, vai estar facendo algunhas decisións difíciles que vai dictar o seu futuro espasmos material? Soa como unha idea brillante aquí!, Así, felicidades para vir xunto, e lembre-se: Interactiva Sexo Xogos é sempre vai ser todo para traer a vostede o máis frescos xogos cos temas máis quentes. Paz, amor e feliz espasmos, amigos!