ΑΡΘΡΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ by Dyosmaraki (3): «Πολλοί συλλέκτες είναι αδηφάγοι»\nΧειμαρρώδης, ο Βλάσσης Φρυσίρας αποκαλύπτει τα μυστικά του μουσείου του και μιλάει για φίλους και επικριτές\n«Ποτέ δεν μου άρεσε η χλιδάτη ζωή, τα κότερα, οι βίλες, οι πισίνες. Τα χρήματα που έβγαζα από τη δικηγορία, τα έτρωγα στους μουσαμάδες στη ζωγραφική». Χειμαρρώδης, πληθωρικός, παθιασμένος, ο γνωστός συλλέκτης και δικηγόρος Βλάσσης Φρυσίρας ετοιμάζεται να ανοίξει εκ νέου το μουσείο μετά έναν χρόνο αναστολής της λειτουργίας του. Ανατρέχει στα πεπραγμένα του και αναμορφώνει το μέλλον ενός θεσμού, που ξεκίνησε το 2000. Τότε εγκαινιάστηκαν τα δύο νεοκλασικά της Πλάκας, φιλοξενώντας εκθέσεις μεγάλου βεληνεκούς, ίσως μεγαλύτερου από αυτό που άντεχε οικονομικά ο ιδρυτής του.\nΟ συλλέκτης μιλάει στην «Κ» για την τέχνη δίχως την εκλέπτυνση του διανοούμενου αλλά με την αμεσότητα του ανθρώπου της πιάτσας.\nΜε πολλούς φίλους και επικριτές, έχει πάντα λυμένο το ζωνάρι του για καβγά, αλλά κάνει αυτοκριτική για τους λόγους που οδηγήθηκε σε αδιέξοδο πέρυσι. «Με προβλημάτισε τι θα γίνει το μουσείο αφού φύγω από τη ζωή. Τα δυο μου παιδιά δεν θα είχαν την οικονομική δυνατότητα να το συντηρούν. Σκέφτηκα να πουλήσω τα κτίρια της Πλάκας και να πάρω ένα φθηνότερο ακίνητο στην Πειραιώς, ώστε να μείνουν πόροι για τα λειτουργικά έξοδα. Από την Τεχνόπολι έως την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, υπάρχει καλλιτεχνική κινητικότητα. Τελικώς δεν βρήκα αξιόλογα ακίνητα, ενώ το Γκάζι, παρά την έντονη βραδινή ζωή, παραμένει ένας υποβαθμισμένος χώρος για μουσείο.\nΜε το μουσείο της Ακρόπολης σε απόσταση αναπνοής από τα κτίριά μας, πείστηκα ότι δεν έπρεπε να φύγω από την Πλάκα. Κράτησα το ένα ακίνητο, προσθέτοντας περισσότερα ωφέλιμα τετραγωνικά», υπογραμμίζει ο Φρυσίρας, «Παράλληλα, συνειδητοποίησα ότι είχα απλώσει οικονομικά τα πόδια μου πέρα από το πάπλωμα. Εκανα ακριβές εκθέσεις, ακριβές εκδόσεις. Αρχισα να πουλάω καλούς πίνακες από τη συλλογή μου, Αουερμπαχ, Πάολα Ρέγκο, Πίτερ Μπέικ, έκοβα τα δάχτυλά μου, έτρωγα τις σάρκες μου. Πάντα έβαζα στόχους πάνω από τις δυνατότητές μου, αλλά αυτό είναι τελικά μέσα στη φύση μου. Πρέπει να κάνεις υπερβάσεις και να μη βλέπεις τα πράγματα στενά οικονομικά. Αν και ήμουν απλώς ένας δικηγόρος, κατάφερα τελικά να φτιάξω ένα μουσείο με δικούς μου πόρους, ενώ άλλα μεγάλα ιδρύματα που έχουν περιουσία, προσπαθούν να απομυζήσουν οικόπεδα από το κράτος».\nΤο μουσείο θα περιοριστεί στο κτίριο της οδού Αστερίου 3 και θα επαναλειτουργήσει από την 1η Σεπτεμβρίου. «Εκλεισα το καφέ και το πωλητήριο, γλίτωσα τους μισθούς δύο υπαλλήλων και μεγάλο μέρος των εξόδων. Κατήργησα το πανευρωπαϊκό βραβείο, ήταν λάθος μου που το ξεκίνησα.\nΚάνω μικρότερους καταλόγους. Τώρα το λειτουργικό κόστος του μουσείου φτάνει πια τα 200.000 ευρώ, με τέσσερις υπαλλήλους. Παλαιότερα, μόνο οι εκθέσεις έφταναν ένα εκατομμύριο ευρώ το χρόνο». Ο Βλάσσης Φρυσίρας κάνει τον απολογισμό του: «Συνειδητοποίησα ότι το μουσείο είναι η ζωή μου. Το πήγα παραπάνω από εκεί που είχα οραματιστεί. Διοργάνωσα σπουδαίες εκθέσεις με καλλιτέχνες όπως ο Ρίχτερ, ο Μπέικον, ο Μαγκρίτ, ο Κοκόσκα. Θεωρούσα πως μέσα σε λίγα χρόνια είχα αποδείξει ότι είχαμε δώσει έργο και είχαμε καθιερωθεί στη συνείδηση των φιλότεχνων. Τώρα συνεχίζουμε δυναμικά με άλλη μορφή».\nΕγκαίνια με Σακαγιάν\nΗ πρώτη έκθεση έχει προγραμματιστεί τον Οκτώβριο. Πρόκειται για μια αναδρομική του Εδουάρδου Σακαγιάν. «Το αφιέρωμα εντάσσεται σε μια σειρά εκθέσεων με τίτλο “Βλέμμα του Ζωγράφου”, που θα ολοκληρωθεί την επόμενη τριετία», εξηγεί ο Φρυσίρας. «Θέλω ν’ αναδείξω την συλλογή μου, η οποία αριθμεί περίπου 3.500 έργα.\nΚαλώ κάποιον ζωγράφο που εκπροσωπείται ευρέως στη συλλογή του μουσείου να επιλέξει έργα του, αλλά και έργα άλλων ζωγράφων που τον επηρέασαν. Επέλεξα τον Εδουάρδο για να σπάσει η μεταξύ μας σιωπή, που είναι γνωστή στον καλλιτεχνικό χώρο. Ο Σακαγιάν μού γνώρισε όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες και δασκάλους από τους οποίους πήρα έργα, τον Κρεμονίνι, τον Πατ Αντρέα, τον Ζαν Ρουστέν. Μου άνοιξε τα μάτια και πολλές πόρτες. Κι εγώ όμως τον βοήθησα. Αργότερα συγκρουστήκαμε. Ακόμα δεν τα έχουμε βρει, αλλά αποφάσισα ότι τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου θα τα περάσω σε ηρεμία». Μήπως είναι υπερφίαλο και εγωιστικό να τονίζει συνεχώς ένας συλλέκτης πόσο βοήθησε έναν καλλιτέχνη;\n«Εχω αντιμετωπίσει τους νεαρούς καλλιτέχνες σαν πατέρας, με την καλή και την κακή έννοια. Μου αρέσει αυτό. Είμαι απόλυτος, είμαι ακραίος, αλλά είμαι και ειλικρινής. Φέρομαι στους ζωγράφους όπως φέρομαι στους γιους μου. Δεν έχω ζητήσει αναγνώριση. Δεν χρειάζεται να πω ότι μου οφείλουν – το θεωρώ αυτονόητο. Αν δεν υπήρχαν μαικήνες, δεν θα υπήρχε τίποτα. Αν δεν υπήρχε ο Λουδοβίκος ο Β΄, δεν θα υπήρχε Βάγκνερ», λέει ο Φρυσίρας.\nΠολλοί επικριτές του συλλέκτη του προσάπτουν ότι έβγαλε σε δημοπρασίες έργα ζωγράφων που είχε αγοράσει όταν οι καλλιτέχνες έκαναν τα πρώτα τους βήματα: «Είναι αλήθεια ότι έχω βγάλει έργα στο σφυρί. Θεωρώ όμως λάθος να κρατάω στη συλλογή σπουδαστικά έργα ζωγράφων που μετά εξελίχθηκαν. Δεν πρέπει να κρέμονται στο μουσεία αλλά καλύτερα να μπουν σε σπίτια. Παλαιότερα αγόραζα μαζικά από εργαστήρια. Ηταν μεγάλο λάθος μου. Το κάνουν πολλοί συλλέκτες. Είναι αδηφάγοι – ανισόρροπες προσωπικότητες. Ακόμα και στην καθημερινότητά μου δεν μπορώ να αγοράσω μόνο ένα πράγμα. Πάω να πάρω ομπρέλα και φεύγω με τέσσερις από το μαγαζί. Είναι αρρώστια. Θες να υπακούσεις μια παρόρμηση, έχεις ένα σαράκι και σε ροκανίζει».\nΗ ίδρυση του μουσείου το 2000 συνέπεσε με την άνοδο της γενιάς που καταπιάστηκε με την παραστατική ζωγραφική στην Ελλάδα.\nΠώς βλέπει τους Ελληνες ζωγράφους;\n«Κάποιοι από αυτούς –ανεξαρτήτως γενιάς– καταφεύγουν στο φασόν, στην επανάληψη. Είναι μια παγίδα που δύσκολα αποφεύγουν όσοι βιοπορίζονται από τη ζωγραφική. Συχνά όμως οι ζωγράφοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι νέο, στέρεψαν. Σε αντίθεση με τους μουσικούς που φανερώνουν ό,τι καλύτερο έχουν μέσα τους στην ωριμότητά τους, οι ζωγράφοι πολύ συχνά κάνουν τα πιο δυνατά τους έργα όταν είναι πολύ νέοι. Υστερα τους κατατρώνε η καθημερινότητα, οι ανάγκες της ζωής, οι συμβιβασμοί», τονίζει ο συλλέκτης.\nΗ συζήτησή μας κλείνει με την Μπιενάλε της Αθήνας. «Δεν πήγα γιατί ενοχλήθηκα. Οι διοργανωτές έχουν επιλέξει ορισμένες ελληνικές γκαλερί και κάνουν παιχνίδι μόνο με αυτές. Ετσι έχουν δημιουργήσει ένα στεγανό σχήμα, που –κατά τη γνώμη μου– έχει ημερομηνία λήξης. Ο θεσμός είναι καλός για τον τόπο και η προσπάθεια είναι αξιέπαινη. Χρειάζεται όμως αλλαγή πλεύσης, για να μπορέσει να αφορά μεγαλύτερο μέρος του κοινού και να εμπλέξει μεγαλύτερο μέρος του εγχώριου καλλιτεχνικού δυναμικού».\nΠριν από μερικά χρόνια ο γιος του Βλάσση Φρυσίρα, Θανάσης, άνοιξε μια γκαλερί που συχνά διοργανώνει εκθέσεις καλλιτεχνών, οι οποίοι έχουν προηγουμένως φιλοξενηθεί στο μουσείο.\nΕίναι σωστό να είναι το μουσείο και η γκαλερί συγκοινωνούντα δοχεία;\n«Δεν βρίσκω κάτι μεμπτό», μας απαντά. «Ολα έχουν γίνει με αξιοπρέπεια. Στις δύσκολες εποχές μας, η γκαλερί μπορεί να βοηθήσει το μουσείο να επιζήσει. Ο Μεγκτ έχει ένα από τα σημαντικότερα μουσεία στη Νότια Γαλλία και μια τεράστια γκαλερί στο Παρίσι, που τροφοδοτούσαν το ένα το άλλο. Δεν είναι κακό να βλέπει κανείς Σεγκί στο Μουσείο Φρυσίρα και ύστερα να πηγαίνει στην γκαλερί να αγοράσει έργα του».\nΑναξιοκρατία στις επιχορηγήσεις\nΠρέπει το ελληνικό κράτος με τα περιορισμένα κονδύλια που διαθέτει για τον πολιτισμό να στηρίζει όλους τους ιδιώτες που ανοίγουν μουσεία; «Και βέβαια όχι. Οταν το ίδρυσα δεν εποφθαλμιούσα κρατικούς πόρους. Σε μια στιγμή οικονομικής δυσχέρειας όμως, ο Μιχάλης Λιάπης δεν μπήκε στον κόπο να με δει. Πικράθηκα. Μετά το περιστατικό Ζαχόπουλου, βγήκε στη δημοσιότητα τι είχε μοιράσει το ΥΠΠΟ σε εξωραϊστικούς συλλόγους και σωματεία, τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση με την πολιτιστική παραγωγή του τόπου. Τότε αισθάνθηκα ακόμα μεγαλύτερη ματαίωση. Οταν το κράτος στηρίζει με ρουσφετολογικά κριτήρια, τότε είναι λογικό να εξοργίζομαι με την αδιαφορία και τη σπατάλη. Και πιο πρόσφατα είδαμε μουσεία σε απραξία με μηδενική επισκεψιμότητα να παίρνουν γενναίες επιχορηγήσεις. Πρέπει να υπάρξει σοφότερη διαχείριση, για να ενισχύονται οι αξιόλογοι εικαστικοί φορείς, οι οποίοι με τη σειρά τους θα επιμορφώσουν το κοινό. Ενας από τους λόγους που συχνά βλέπουμε άδειες αίθουσες σε καλές εκθέσεις είναι η έλλειψη παιδείας στην Ελλάδα, που εντείνεται αντί να καταπολεμάται. Ο καλός ζωγράφος λ.χ. θα πρέπει να καταθέσει μια πρόταση που είναι τομή στα πεπραγμένα της ζωγραφικής μέχρι τις ημέρες του. Ακόμα και σήμερα μπορούν να γίνουν νέα πράγματα παρά το ότι η τέχνη αυτή έχει πίσω της τέτοιο λαμπρό παρελθόν. Από τα χιλιόμετρα του καμβά που καταναλώνονται για τη ζωγραφική, μόνο μερικά μέτρα θα μείνουν στην ιστορία. Είναι τα έργα εκείνα που έχουν να πουν κάτι ιδιαίτερο».\nΑναρτήθηκε από Eleni M. στις 8:34 π.μ.


Oι Εβραίοι των ΗΠΑ απειλούν την Τουρκία με αντίποινα μέσω του ΡΚΚ « Ιστολόγιο του Aντίβαρου\n« Παρόν: Φοβούνται τον Χριστόδουλο ακόμη και νεκρό!\nΔιεθνές επιστημονικό συνέδριο Πληροφορικής στα Κατεχόμενα! »\n“Αξιότιμε κ. Ερντογάν\nΣας στέλνω αυτή την επιστολή ως φίλος. Αυτή η έκρηξη εναντίον του Ισραήλ μου δημιουργεί ανησυχίες. Αυτά που είδα και άκουσα τις τελευταίες εβδομάδες με έχουν σοκάρει. Οι εχθρικές συμπεριφορές απέναντι στο Ισραήλ και… οι φόβοι και επιφυλάξεις που έχουν προκαλέσει στην εβραϊκή κοινότητα αποτελούν αιτία σκεπτικισμού σε σχέση με το τί μπορεί να συμβεί στο μέλλον. Ακόμα και στην περίπτωση που όλα αυτά προέρχονταν από το “πεζοδρόμιο” και από τους ακραίους κύκλους θα ήσαν ανησυχητικά, όμως τώρα βλέπουμε ότι προέρχονται από πολύ βαθεία και μάλιστα από την κορυφή του κράτους. Ανάμεσα σε αυτές τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές τη μεγαλύτερη ένταση είχε η δική σας συμπεριφορά, η δική σας φωνή, την οποία μάλιστα την υψώσατε για να επιτεθείτε στο Ισραήλ. Η συμπεριφορά σας δεν ήταν μόνο κακόπιστη, ήταν και εκτός πραγματικότητας.\nΧαρακτηρίσατε την πολιτική του Ισραήλ απέναντι στη Γάζα ως “σφαγή” και ως “ανθρωπιστικό έγκλημα”. Επίσης είπατε ότι το Ισραήλ προετοιμάζει το ίδιο την καταστροφή του με βάση τη θεία δίκη. Τα λόγια αυτά είναι προκλητικά και εκτός πραγματικότητας. Εγκαταλείποντας εξοργισμένος το πάνελ, δεν προσβάλατε μόνον την Περές, προσβάλατε και κηλιδώσατε και την εικόνα της ίδια της Τουρκίας. Ίσως να έχει αυξηθεί η δημοτικότητά σας στους δρόμους της Τουρκίας, όμως, με αυτή σας τη στάση, δεν προσφέρατε υπηρεσίες στη χώρα σας. Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά τί κάνει η Τουρκία όταν τα συμφέροντά της τίθενται σε κίνδυνο. Το 1974, όταν είδε ότι η Κύπρος είναι πιθανόν να ενωθεί με την Ελλάδα, έστειλε αμέσως στρατεύματα. Δεν εφάρμοσε ποτέ τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Τώρα όμως μας λέτε ότι το Ισραήλ δεν πρέπει να περάσει την πόρτα του ΟΗΕ αν δεν εφαρμόσει τις αποφάσεις του. Η Τουρκία ξέρει πολύ καλά τί θα πεί τρομοκρατία. Ευλόγως τίθεται το ερώτημα, η Τουρκία σκέφτηκε ποτέ να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με το ΡΚΚ.\nΕίναι εύκολο να λές σε μια χώρα που είναι δέκα φορές μικρότερη και με 38 φορές λιγότερο πληθυσμό τί πρέπει να κάνει. Η Τουρκία που θαυμάζω πρέπει να εγκαταλείψει τις συμμαχίες με συνεταίρους όπως το Ιράν και η Χαμάς.David Harris\nThis entry was posted on Thursday, February 5th, 2009 at 11:45 pm\tand is filed under Αναδημοσίευση, Διεθνή, Μέση Ανατολή, Πολιτική. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.\nOne Response to “Oι Εβραίοι των ΗΠΑ απειλούν την Τουρκία με αντίποινα μέσω του ΡΚΚ”\nέχει κι’ άλλα πιπεράτα φίλτατε


Όσο σας αρέσει να βλέπετε ανοιχτά μαγαζιά στη ζωή σας, άλλο τόσο να εύχεστε να τα βλέπετε και στα όνειρά σας, αφού αποτελούν σημάδι επαγγελματικών επιτυχιών. Τα κλειστά μαγαζιά από την άλλη πλευρά, προμηνύουν στενοχώριες και ατυχίες. Αν τα δείτε να ξεχειλίζουν από αγαθά, έρχεται ευημερία και ευτυχία στη ζωή σας. Συμπέρασμα. Ψωνίστε κορίτσια γιατί χανόμαστε.\nΑν δείτε στον ύπνο σας ένα μάγειρα, το όνειρο σημαίνει πως κάποιος θα προσπαθήσει να σας κάνει κακό. Επειδή λοιπόν ο μάγειρας είναι ένας από τους κλισέ τύπους δολοφόνων στις ταινίες τρόμου, μπορείτε απλά να αποφύγετε τέτοιου είδους φιλμ για να έχετε την ησυχία σας κάθε βράδυ. Μη βλέπετε τον «Εξορκιστή», αφού δεν το αντέχετε.\nΟι καλοκαιρινές διακοπές είναι στο πίσω μέρος του μυαλού σας 11 μήνες το χρόνο, οπότε είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή να δείτε στον ύπνο σας ένα μαγιό. Στην περίπτωση αυτή, ετοιμαστείτε για μια ευχάριστη περιπέτεια, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι απαραίτητα καλοκαιρινή. Αν το μαγιό είναι μπικίνι, μάλλον νιώθετε εκτεθειμένες ή απροστάτευτες. Και είστε και εκτός μόδας. Μόνο ολόσωμα φέτος.\nΤι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει ένας μαγνήτης στο όνειρό σας, εκτός από ερωτική έλξη, πρόκληση, μαγνητισμό και γοητεία; Οι τυχερές που θα τον δουν, ας πουν και σ' εμάς τι ακριβώς ακολούθησε όταν ξύπνησαν, γιατί οι δικές μας εμπειρίες είναι πολύ shocking για να τις μοιραστούμε εδώ.\nΟ Harry Potter και η παρέα του ενδείκνυνται μόνο για κινηματογραφικές συγκινήσεις γιατί η παρουσία μάγων στα όνειρα σας προβλέπουν την ανεπιτυχή προσπάθεια πλουτισμού. Μην κάνετε λοιπόν σχέδια για το πως θα ξοδέψετε τα λεφτά αν έχετε ένα αντίστοιχο όνειρο, γιατί μάλλον κραγιόν από τι φίλη σας θα δανείζεστε και δεν είναι και Chanel, σαν και αυτά που είχατε. Περασμένα μεγαλεία.\nΌσο χαριτωμένη κι αν είναι μια παιχνιδιάρα μαϊμού στα ντοκιμαντέρ, στο ζωολογικό κήπο, σε μια ζούγκλα ή γενικότερα στην Ινδία, δυστυχώς στα όνειρα σας δεν φέρνει καλά μαντάτα. Γι' αυτό, αν την δείτε, προσοχή. Θα σας εξαπατήσουν. Ίσως και η καλύτερη σας φιλενάδα.\nΆλλο ένα γυναικείο φετίχ που συχνά εμφανίζεται στον ονειρόκοσμο σας. Μία νύχτα πριν το κομμωτήριο, ή κατά τη διάρκεια μίας μεσημεριανής σιέστας, ένα όνειρο με μαλλιά είναι αναμενόμενο και μάλλον δεν σημαίνει τίποτα ιδιαίτερο. Σε κάθε άλλη περίπτωση τα μαλλιά προμηνύουν έντονες ερωτικές περιπέτειες, έτσι οι τυχερές πρέπει να προετοιμαστούν κατάλληλα. Όλες για shopping και χαλάουα μπικίνι. Μη τεμπελιάζετε, η ομορφιά θέλει θυσίες.\nΕλάτε τώρα, που δεν έχετε δει ποτέ τον μανάβη στο όνειρό σας! Όσες το παραδέχεστε περήφανα, μάθετε πως ο μανάβης σημαίνει τρομερές επιτυχίες στην αισθηματική σας ζωή. Για όσες έχουν όμορφο μανάβη στη γειτονία, σημαίνει απλά πως είστε λίγο τσιμπημένες μαζί του. Ντροπή δεσμευμένες γυναίκες.\nΑν έχετε δει ένα όνειρο με μανιτάρια θα πρέπει να προσέχετε πολύ γιατί κάποιες από τις συνήθειες σας σύντομα θα σας οδηγήσουν στο να χάσετε την αξιοπρέπεια σας. Κορίτσια που πίνουν πολύ και δανείζονται θα πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικές αν θέλετε να γλιτώσετε το δημόσιο εξευτελισμό, να σας πιάσουν με το καρτελάκι πάνω στο φόρεμα. Μακριά από εμάς.\nΟι πολλές λεπτομέρειες παίζουν ρόλο στην περίπτωση του μαντιλιού. Αν είναι πεντακάθαρο και λευκό, σημαίνει ερωτικές επιτυχίες και υλοποίηση των επιθυμιών σας. Αν είναι βρόμικο και ασιδέρωτο, έρχονται δύσκολες μέρες. Αν το λάβετε ως δώρο και ειδικά αν είναι κεντημένο, το νου σας γιατί πλησιάζει ο έρωτας. Αν το αγοράζετε, έρχονται καλύτερες μέρες, ενώ αν δείτε πως πουλάτε μαντίλια, τα επαγγελματικά σας δεν θα πάνε και πολύ καλά. Αυτό δεν είναι όνειρο, είναι μίνι οδύσσεια. Φάτε κάτι καλό για πρωινό γιατί κουραστήκατε όλο το βράδυ.\nΑν δείτε μαξιλαροπόλεμο, τότε μάλλον είστε υπερβολικά παιχνιδιάρα και πρέπει να σοβαρευτείτε λιγάκι. Αν παρόλ'αυτά τα μαξιλάρια που βλέπετε είναι λευκά, έρχονται όμορφες, ευτυχισμένες μέρες γεμάτες έρωτα. Αν είναι σκληρά, θα έχετε στεναχώριες, ενώ αν είναι βρόμικα, απιστία πλησιάζει. Αν κάθεστε πάνω τους, είναι πιθανό να χάσετε τον έρωτά σας από δικό σας λάθος.\nΜπορεί η Marilyn Monroe να έλεγε ότι «Diamonds are a girl's best friend», αλλά και μία σειρά μαργαριτάρια είναι εξίσου καλοδεχούμενη από εσάς. Το αισθησιακό αξεσουάρ είναι ευοίωνο όνειρο καθώς σηματοδοτεί μία περίοδο παχέων αγελάδων στα ερωτικά σας. Πάντα υπάρχει χώρος για ρομάντζο στη ζωή σας.\nΑν και υπάρχουν πολλά σενάρια που μπορεί να πρωταγωνιστήσει ένα μαρούλι και μία γυναίκα εμείς θα σταθούμε σε αυτό που το θηλυκό δίνει ένα μαρούλι σε ένα άντρα. Η εξήγηση του ονείρου είναι πως το πρόσωπο που παίρνει το μαρούλι θα είναι ο άντρας της ζωής σας. Τι άλλο να πούμε εκτός από "Καλά στέφανα".\nΑν ονειρευτείτε πως σας κάνουν μασάζ, αλλάξτε πλευρό και απολαύστε τον ύπνο σας. Αυτή η εβδομάδα αναμένεται πολύ δημιουργική. Εάν πάλι δείτε στον ύπνο σας πως κάνετε εσείς μασάζ και μάλιστα σε κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο, ανασκουμπωθείτε γιατί σας περιμένουν "δουλειές με φούντες" τις επόμενες μέρες.\nΌσο kinky παραπομπές κι αν κάνει ένα μαστίγιο, στα όνειρα πρόκειται για ιδιαίτερα ενοχλητικό στοιχείο, καθώς σημαίνει πως θα δεχτείτε ενοχλήσεις και υπενθυμίσεις για τα χρέη σας. Τι να κάνετε και εσείς, έπρεπε να λαδώσετε για να πάρετε καλύτερο ραντεβού στο κομμωτήριο. Τώρα, αν δείτε ότι μαστιγώνετε ή σας μαστιγώνουν, προετοιμαστείτε για να σπιλωθεί η υπόληψή σας, αλλά μην ανησυχείτε. Η υγεία σας θα είναι μια χαρά!\nΤο σημείο που εστιάζουν τα μάτια διαφοροποιεί και την ερμηνεία του ονείρου. Αν είναι αλλήθωρα, προβλέπονται πίκρες, ενώ αν κεντράρουν κανονικά, όλα βαίνουν καλά. Αν σας τα βγάζουν, ετοιμαστείτε για ακόμα μεγαλύτερες πίκρες, ενώ αν τα δείτε κλειστά, επέρχεται ψυχρότητα στον ερωτικό τομέα. Δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω αν τα μάτια αυτά φορούν χρωματιστούς φακούς επαφής.\nΜπορεί πολλές από εσάς να μην ξέρετε ούτε πως να καθαρίσετε μία πατάτα, να ξεφλουδίσετε ένα μήλο, να τεμαχίσετε ένα κοτόπουλο, αλλά το μαχαίρι είναι ένα συχνό όνειρο που απλά προειδοποιεί για μικρά, αλλά εύκολα διαχειρίσιμα προβλήματα. Κανένας λόγος ανησυχίας στη χώρα του shopping λοιπόν. Έχετε και βιτρίνες να δείτε, που καιρός για άγχη.\nΜην σας καταθλίβει το τραγούδι της Λενας Πλάτωνος, γιατί η ονειρική μετακόμιση μόνο στενοχώρια δεν φέρνει. Αν δείτε λοιπόν να σέρνετε με λύπη τις νέες γόβες σας από ένα διαμέρισμα σε ένα άλλο, ευχάριστα νέα θα λάβετε πολύ σύντομα.\nOk, είστε μεγάλες κοπέλες, αλλά σίγουρα θα έχει περάσει μια βόλτα η μανούλα σας απ' τα όνειρά σας. Ακόμα κι αν αυτό που είδατε είναι εφιάλτης, η ύπαρξη της μανούλας εκεί μέσα σημαίνει αυτόματα ότι θα απολαύσετε προστασία, βοήθεια και επιτυχία, οπότε πάρτε την ένα τηλέφωνο να σας κάνει και αυτά τα γεμιστά διαίτης που είδατε στο πρωινάδικο χτες.\nΑν δείτε στον ύπνο σας ότι μοιρολογείτε δυσάρεστα θα σας βρουν. Στο μοιρολόι συμπεριλαμβάνονται και οι πασχαλινοί ύμνου το Πέτρου Γαιτάνου, του Δημήτρη Μπάση και της Αρετής Κετιμέ. Μπορεί οι φωνές των εν λόγω τραγουδοποιών να σε παρασέρνουν σε ένα όμορφο ονειρικό ταξίδι, αλλά το πρωί ή σπυράκι θα βρείτε στο μέτωπο σας ή θα σας απολύσουν. Εντάξει, υπερβάλλουμε, αλλά καλού κακού πάρτε ομπρέλα ακόμα και αν είναι καλοκαίρι.


Ακίνητα 265 έως 276 από 975\nΔιαμπερές, υπό ένταξη στο σχέδιο πόλης, μετά την ένταξη μένουν 228, 99τμ, με παλαιά οικία πρόσφατα ανακαινισμένη περί τα 50τμ, περίπου 1500μ από θάλασσα. Διαβάστε περισσότερα.\nΠεριφραγμένο οικόπεδο εντός σχεδίου στον Άγιο Σπυρίδωνα, Πικερμίου. Διαβάστε περισσότερα.\nΟικόπεδο εντός Γενικού Πολεοδομικού Σχεδιασμού (υπό ένταξη στο σχέδιο πόλης). Διαβάστε περισσότερα.\nΟικόπεδο εντός σχεδίου. Διαβάστε περισσότερα.\nΔΗΜΟΣ ΛΑΡΙΣΣΟΥ ΑΧΑΙΑΣ\nΟικόπεδο εντός οικισμού στον Απιδεώνα Αχαΐας στην θέση "ΠΑΛΕΗΛΩΝΑΣ". Διαβάστε περισσότερα.


Διάλυση στην εφημερίδα «Δημοκρατία» - Παραιτήθηκαν τρεις αρχισυντάκτες - Media\nΔιάλυση στην εφημερίδα «Δημοκρατία» – Παραιτήθηκαν τρεις αρχισυντάκτες\nΤις τελευταίες ημέρες αποχώρησαν τρεις αρχισυντάκτες από την εφημερίδα “Δημοκρατία”. Συγκεκριμένα, παραιτήθηκαν ο αρχισυντάκτης του οικονομικού ρεπορτάζ Στέλιος Κράλογλου, ο αρχισυντάκτης ύλης Νίκος Ράμμος και ο αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ Ανδρέας Κούτρας. Πρόκειται για τρεις έμπειρους δημοσιογράφους, με πολλά “χιλιόμετρα” στο ρεπορτάζ και στον έντυπο Τύπο.\nΣτη θέση του Ανδρέα Κούτρα, όπως ανακοίνωσε ήδη η “Δημοκρατία”, τοποθετείται ο Νίκος Μερτζάνης, ο δημοσιογράφος δηλαδή που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε διορίσει ως εντεταλμένο σύμβουλο στην ΕΡΤ. Θέλει ο Φιλιππάκης να κρύψει τις υπόγειες σχέσεις του με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι επιλογές του τον προδίδουν – ακόμα και στους αδαείς…\nΠροηγούμενο άρθρο Super Μπάλα Live και την Τετάρτη 1 Ιουλίου στο Mega\nΕπόμενο άρθρο ΕΡΤ1 – ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ «Αφιέρωμα στον Πειραιά» (Β΄ Μέρος)


εδώ και τώρα: Μαρτίου 2020\nΗ ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΟΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ (14ος – 15ος ΑΙΩΝΑΣ)\nΥπάρχει η συνήθεια – τόσο στο επίπεδο της ιστορίας που διδάσκεται στη Μέση κυρίως Εκπαίδευση (και που, εν μέρει, συντελεί στη διαμόρφωση απόψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι στο μη «ειδικό» κοινό), όσο και στο επίπεδο μιας ευρύτερης, πιο «λαϊκής», θα τολμούσαμε να πούμε, αντίληψης για την ιστορία – να θεωρείται η εποχή της Αναγέννησης (14ος – 15ος αιώνας) σαν μια από τις ευτυχέστερες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η αναδημιουργία ή η τόνωση των δραστηριοτήτων των πόλεων, η αναζωογόνηση της οικονομίας με την άνθιση του εμπορίου και της βιοτεχνίας, η συνακόλουθη άνθιση των γραμμάτων και των τεχνών, ένας πολύχρωμος νέος κόσμος που γεννιέται μέσα από το ζόφο του Μεσαίωνα και που επανα-ανακαλύπτει τις χαρές της ζωής, όλα αυτά είναι στοιχεία που συναρτώνται στο νου οποιουδήποτε μελετητή της ιστορίας με τον όρο Αναγέννηση. Και, βέβαια, κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι τα στοιχεία αυτά δεν περιγράφουν μια πραγματικότητα της εποχής. Για να είμαστε όμως ακριβέστεροι: μια από τις πραγματικότητες και όχι την πραγματικότητα. Και τούτο γιατί όλα αυτά τα αναγεννητικά στοιχεία συνδέονται με την έντονη παρουσία στο ιστορικό προσκήνιο της διαμορφούμενης και ανερχόμενης την εποχή εκείνη αστικής τάξης. Δεν είναι όμως σε θέση να περιγράψουν τους όρους γέννησης, διαμόρφωσης και εξέλιξης (και, πολύ λιγότερο, τις συνθήκες ζωής) της ιστορικά αντίπαλης τάξης των αστών, της εργατικής τάξης, που γεννιέται μαζί τους.\nΘα ρωτήσει βέβαια κανείς: Κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για εργατική τάξη, κατά την περίοδο της Αναγέννησης; Για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό, θα πρέπει πρώτα να τεθεί κάποιο άλλο: κατά πόσον, σε αυτή την περίοδο, αναπτύσσονται καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Οπωσδήποτε, η ανάπτυξη του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, συνδέεται με την έξοχα περιγεγραμμένη από το Μαρξ διαδικασία της «πρωταρχικής συσσώρευσης» η οποία, στην κλασική της μορφή, έλαβε χώρα στην Αγγλία, με αφετηρία το τέλος του 15ου αιώνα και που ολοκληρώθηκε μόλις το 18ο.\nΕμείς θα ασχοληθούμε όμως με μια εποχή προγενέστερη: θα εξετάσουμε την περίπτωση της πρώιμης ανάπτυξης καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στις ιταλικές πόλεις κατά τον όψιμο Μεσαίωνα (ή, κατ’ άλλους, την πρώιμη Αναγέννηση). Η επιλογή μας οφείλεται στο ότι πρόκειται για μια πολύ πρώιμη εκδήλωση της μετάβασης από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό και για μια αντίστοιχα πρώιμη διαμόρφωση των φύτρων της εργατικής τάξης. Βεβαίως, το θέμα της μετάβασης δεν εξαντλείται στις ιταλικές πόλεις, ενώ θεωρούμε ότι είναι ακόμη ελλειμματικές οι ιστορικές αναφορές στις αντίστοιχες διαδικασίες που σημειώθηκαν στον ελλαδικό χώρο – είτε όσον αφορά το χρόνο στον οποίο αυτές συνέβησαν είτε ακόμα και τους τρόπους. Επιφυλασσόμεθα δε, να κάνουμε μια πρώτη απόπειρα προσέγγισης του ζητήματος σε κάποιο επόμενο άρθρο μας.\nΟ όψιμος μεσαίωνας χαρακτηρίζεται από μια διαρκή πάλη ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο. Η ύπαιθρος αναπαράγει (σε περιπτώσεις μάλιστα άλλων χωρών, όπως η Γαλλία, ολοκληρώνει) τις προϋπάρχουσες φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής. Αντίθετα, η πόλη συντελεί στη διαδικασία της αποσύνθεσής τους, αφού οι κάτοικοί της είναι νομικά και τυπικά ελεύθεροι, δε συμμετέχουν στην καστική – φεουδαρχική διάρθρωση της υπαίθρου και, επί πλέον, ασκούν, τουλάχιστον στην Ιταλία (αλλά και στη Γερμανία, όπως θα δούμε παρακάτω) και για τους λόγους που προαναφέραμε, τις βασικές αστικές δραστηριότητες, δηλαδή το εμπόριο και τη βιοτεχνία.\nΗ ολοένα αυξανόμενη οικονομική ισχύς των πόλεων, μέσα από τη μετάβαση από τον ένα τρόπο παραγωγής στον άλλο (που την προϋποθέτει αλλά και τη συνεπάγεται) οδήγησε νομοτελειακά και στην πολιτική τους ισχυροποίηση. Αυτό σημαίνει ότι ήδη από τα μέσα του 13ου αιώνα ορισμένες πόλεις είναι σε θέση να επιβάλλουν, με πολιτικά μέσα, τους δικούς τους όρους στο φεουδαρχικό περίγυρο, όσον αφορά τουλάχιστον τις οικονομικές του λειτουργίες. Σε αυτή την κατεύθυνση, μια σειρά πόλεις του ιταλικού Βορρά εξαναγκάζουν τους φεουδάρχες της υπαίθρου που τις περιβάλλει να «απελευθερώσουν» τους δουλοπάροικους.\nΗ πρώτη πόλη που «απελευθερώνει» με διάταγμα τους δουλοπάροικους της γύρω περιοχής είναι η Bologna, (1257) και ακολουθεί η Φλωρεντία, που κατά τον ίδιο τρόπο «απελευθερώνει» μια ευρύτερη περιοχή της Τοσκάνης. «Απελευθέρωση» σημαίνει αποδέσμευση των χωρικών από τη γη που καλλιεργούν χωρίς όμως συνακόλουθη παραχώρηση σε αυτούς μέσων παραγωγής. Μάλιστα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η απελευθέρωση τους στερεί ακριβώς τη δυνατότητα να κατέχουν μέσα παραγωγής, ακόμα και σαν οιονεί ιδιοκτήτες, ακόμα δηλαδή και σαν δουλοπάροικοι ή ενοικιαστές αγροτικών κτημάτων. Πρακτικά λοιπόν, το μόνο που απελευθερώνεται είναι η δυνατότητα του φεουδάρχη να τους εκδιώξει από τη γη που καλλιεργούν. Οι πόλεις (η αστική τάξη δηλαδή που βρίσκεται σε στάδιο διαμόρφωσης) κερδίζουν δύο πράγματα: το ένα είναι τα φτηνά αγροτικά προϊόντα, αφού ανάμεσα στον καλλιεργητή και στο μεταπράτη δεν παρεμβάλλεται πλέον ο φεουδάρχης. Το άλλο είναι η ύπαρξη ενός εργατικού δυναμικού που εισρέει διαρκώς σε αυτές, με μικρότερη ειδίκευση από εκείνο που προέρχεται από τις συντεχνίες (και στο οποίο θα αναφερθούμε παρακάτω), αλλά πάντως ευάριθμο και πρόθυμο για οποιαδήποτε εργασία. Συμπερασματικά, η απελευθέρωση του δουλοπάροικου από τη δέσμευσή του από τη γη είχε διττό αποτέλεσμα, τόσο στη ζωή των πόλεων όσο και στη ζωή της υπαίθρου.\nΟσον αφορά την ύπαιθρο (που, εν τω προκειμένω δεν μας ενδιαφέρει στον ίδιο βαθμό): ο καλλιεργητής έχανε την ισόβια πρόσδεσή του στο κτήμα και μετέπιπτε στην κατάσταση του ενοικιαστή – καλλιεργητή (mezzatria), που – πρακτικά – διέφερε από την προηγούμενη κατάσταση του δουλοπάροικου μόνον όσον αφορά τη δυνατότητα του χωροδεσπότη να τον εκδιώξει. Οσον αφορά τις πόλεις, ο τέως δουλοπάροικος δεν κατέχει κανένα μέσο παραγωγής στα χέρια του, παρά μόνο αυτά τα ίδια τα χέρια που είναι και το μόνο αντικείμενο προς πώληση που διαθέτει. Οι τέως χωρικοί μπαίνουν στις πόλεις και αποτελούν πλέον το πρόπλασμα του εργατικού δυναμικού που θα χρησιμοποιηθεί στα εργαστήρια, στα υφαντουργεία, στα ναυπηγεία των αστών.\nΑυτό είναι το αγροτικής προέλευσης τμήμα του προδρόμου της εργατικής τάξης. Υπάρχει όμως και ένα τμήμα του «αστικής» (με την τοπογραφική έννοια του όρου) προέλευσης. Η μεσαιωνική πόλη, ως συστατικό στοιχείο του φεουδαρχικού συστήματος, εμπεριέχει στις λειτουργίες της μια οικονομική δραστηριότητα παραπληρωματική ως προς την κύρια – αγροτική της φεουδαρχίας: τη βιοτεχνία, οργανωμένη με τη μορφή της συντεχνίας. Αν η φεουδαρχία στην ύπαιθρο εμφανίζει τη μορφή μιας πυραμιδωτής δομής, που κάθε στοιχείο της συνδέεται με τα άλλα και εξαρτάται από αυτά κατά τρόπο απόλυτης ιεράρχησης, οικονομικής και κοινωνικής, κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις συντεχνίες στις πόλεις. Οι συντεχνίες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως η «αστική» εκδήλωση του συστήματος.\nΗ αποσύνθεση του συστήματος λοιπόν δε σημαίνει μόνο την κατάργηση των φεουδαρχικών σχέσεων παραγωγής στην ύπαιθρο, αλλά και τη διάλυση των δεσμεύσεων για τα μέλη των συντεχνιών στις πόλεις. Αυτή η διάλυση επέρχεται με την ισχυρή παρέμβαση του ολοένα αναπτυσσόμενου εμπορίου. Το εμπόριο αποτελεί δραστηριότητα που, άλλωστε, προηγείται του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Την εποχή στην οποία αναφερόμαστε, το εμπορικό κεφάλαιο διεισδύει στη σφαίρα της παραγωγής, εξαρτώντας άμεσα από τις δραστηριότητές του το μικρό βιοτέχνη. Συνήθως ο έμπορος λειτουργεί ως προαγοραστής του εμπορεύματος που του παραδίδει έτοιμο ο μικροβιοτέχνης, τον οποίο πρώτα έχει εφοδιάσει με πρώτες ύλες και, κάποτε, και με εργαλεία. Αυτό το είδος της πίστωσης έχει ως αποτέλεσμα την εξάρτηση του βιοτέχνη από τον προαγοραστή των εμπορευμάτων που ο ίδιος έχει παραγάγει, ώστε προοδευτικά, να εκπέσει στην κατάσταση του μισθωτού εργάτη. Αλλά και οι ευπορότεροι βιοτέχνες χορηγούν πρώτες ύλες ή μισοτελειωμένα προϊόντα στους πιο ανίσχυρους οικονομικά και παίρνουν από αυτούς προϊόντα έτοιμα, εξαρτώντας τους έτσι ώστε η κατάστασή τους να μη διαφέρει επίσης από την κατάσταση του μισθωτού εργάτη. Με τον ίδιο τρόπο εκπίπτουν προοδευτικά και τα κατώτερης θέσης μέλη των συντεχνιών (μαθητευόμενοι και καλφάδες) που, ακριβώς λόγω των ισχυρών δεσμεύσεων που τους επιβάλλουν οι συντεχνιακοί κανόνες δεν μπορούν να περάσουν στη θέση του μάστορα.\nΤο εμπόριο της εποχής είναι βεβαίως εμπόριο ειδών πρώτης ανάγκης αλλά και ειδών πολυτελείας: μπαχαρικά από τις χώρες της Ανατολής, πολύτιμα υφάσματα, πολύτιμα μέταλλα. «Στου Ριάλτο το παζάρι, σκατζάρουνε με μάλαμα σπειρί – σπειρί μπαχάρι» γράφει ο Νίκος Καββαδίας, σε μια του αποστροφή – ποιητική συμπύκνωση των διαδικασιών που γέννησαν τον καπιταλισμό. Δεδομένης ωστόσο της πολύ χαμηλής παραγωγικότητας της γεωργίας, υπάρχει, αναγκαστικά, η απαίτηση για εισαγωγή δημητριακών ώστε να εξασφαλιστεί η διατροφή των κατοίκων των πόλεων. Για να κατανοήσουμε τη σημασία του εμπορίου των δημητριακών, αρκεί να πούμε ότι σε κάθε 7 ή 8 άμεσους παραγωγούς σιταριού αντιστοιχούσαν 10 καταναλωτές. Η ανάπτυξη των θαλάσσιων συγκοινωνιών (που βοηθούσε, μεταξύ άλλων και στην απρόσκοπτη μεταφορά σιταριού) συντελούσε ώστε να απελευθερωθούν από την ενασχόληση με τη γεωργία, όλο και περισσότεροι άμεσοι παραγωγοί (να μην ξεχνάμε ωστόσο τι ακριβώς σημαίνει ο όρος «απελευθέρωση»), συντελώντας ταυτόχρονα και στις διαδικασίες της μετάβασης.\nΗ περίπτωση της Βενετίας, ως προς το εμπόριο των προϊόντων πρώτης ανάγκης (διατροφής) είναι για μια ακόμη φορά χαρακτηριστική (αν και λίγο ιδιάζουσα). Το απαγορευτικό για οποιαδήποτε καλλιέργεια «έδαφος» της πόλης και της γύρω περιοχής έσπρωξε κατ’ αρχήν τους κατοίκους της στο θαλασσινό εμπόριο. Το θαλασσινό εμπόριο όμως, με την ανάπτυξή του, βοήθησε την πόλη να τρέφει τον πληθυσμό της, χωρίς άμεση ανάγκη να καταφύγει σε καλλιέργειες, ενισχύοντας έτσι παραπέρα τον «αστικό» χαρακτήρα της οικονομίας της. Είναι δε αρκετά χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η στροφή προς την καλλιέργεια της γης στη βενετική ενδοχώρα (και η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών ζωής των χωρικών κατοίκων της) συναρτάται άμεσα με την απώλεια της βενετικής ανατολής και την αναδίπλωση της καπιταλιστικής εξέλιξης στην ίδια την πόλη.\nΕνας άλλος, βασικότατος κλάδος που αναπτύσσεται την ίδια περίοδο, ιδιαίτερα στις δύο ναυτικές δημοκρατίες του ιταλικού Βορρά, τη Βενετία και τη Γένοβα, είναι εκείνος ο οποίος αποτελεί και προϋπόθεση για τη συνέχιση του εμπορίου: τα ναυπηγεία. Μπορούμε να θεωρήσουμε ως βασικό στοιχείο της διαδικασίας της μετάβασης, που προοιωνίζεται τη γέννηση του καπιταλισμού, το ότι αποκτά ιδιαίτερη σπουδαιότητα ο κλάδος αυτός που δεν ασχολείται με την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, αλλά των ίδιων των μέσων παραγωγής, σε αυτή δηλαδή την περίπτωση, των πλοίων. Ο αριθμός των εργαζομένων στα ναυπηγεία είναι σημαντικά μεγάλος και, μάλιστα, στην περίπτωση της Βενετίας, οι περίφημοι «arsenalotti», οι εργάτες των ναυπηγείων, χρησιμοποιούνται από τους δόγηδες ως «δύναμη κρούσης» εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων. Κάθε δόγης πλαισιώνεται από μια άτυπη φρουρά εργατών ναυπηγείων (χωρίς, ωστόσο, το γεγονός αυτό να έχει κάποια πρακτική σημασία για την ποιότητα των συνθηκών ζωής των arsenalotti). Βεβαίως, ως τρίτος σημαντικότατος κλάδος (ουσιαστικά μάλιστα σχετιζόμενος με τον κλάδο της ναυπηγικής) είναι εκείνος της ναυτιλίας. Σημαντικό επίσης ρόλο παίζουν οι εργάτες των ορυχείων, ενώ έχει ήδη αρχίσει να διαφαίνεται μια τάση αριθμητικής ανάπτυξης των εργαζομένων στον τομέα των υπηρεσιών: δεν είναι λίγα τα ευγενή – ή και πλούσια αστικά – νοικοκυριά, που χρησιμοποιούν την εργασία υπηρετών.\nΕνα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο που αφορά, μεταξύ άλλων, και τις συνθήκες ζωής των οικογενειών των μισθωτών εργατών, είναι και το γεγονός ότι ήδη από πολύ νωρίς εμφανίζεται αρκετά διαδεδομένη η γυναικεία εργασία, κυρίως σε κλωστήρια και πλεκτήρια. Στις αρχές του 17ου αιώνα, οι γυναίκες που δούλευαν στα πλεκτήρια της Φλωρεντίας αποτελούσαν το 62% της εργατικής δύναμης, ποσοστό που ανέβηκε στο 83%, προς τα μέσα του αιώνα. Οι γυναίκες όμως – και μάλιστα σε πολύ πρώιμες περιόδους – απασχολούνταν και σε θεωρούμενα ανδρικά επαγγέλματα, για παράδειγμα σε εργαστήρια μεταλλουργίας, όπου, αξιοποιώντας την οικιακή τους πείρα, άναβαν μικρούς φούρνους. Στη Βενετία, οι γυναίκες δούλευαν στα ναυπηγεία, όπου έραβαν τα πανιά των πλοίων. Σημαντική ήταν και η παρουσία των γυναικών στον τομέα των υπηρεσιών, ενώ πολλές γυναίκες ασχολούνταν με το σαφώς γυναικείο επάγγελμα της τροφού.\nΟι ιταλικές πόλεις του όψιμου Μεσαίωνα δεν είναι παρά πρώιμες καπιταλιστικές νησίδες, μέσα σ’ ένα φεουδαρχικό περιβάλλον. Επιπλέον, ο πολιτικός κατακερματισμός της Ιταλίας, οι διαρκείς πολεμικές διαμάχες ανάμεσα στις πόλεις, η αναγκαστική αναδίπλωση των Βενετών από την Ανατολή (που οι ίδιοι είχαν εκτιμήσει ως φυσικό τους χώρο οικονομικής και εμπορικής εξάπλωσης), η μεταφορά του κέντρου βάρους της οικονομικής ζωής της Ευρώπης στον Ατλαντικό Ωκεανό, με την ανακάλυψη των νέων χωρών, όλα αυτά τα λίγο – πολύ γνωστά στοιχεία, συντελούν στο να ανακοπεί η πορεία καπιταλιστικής ανάπτυξης της χερσονήσου.\nΑνάλογη – αν και όχι με την ίδια ένταση ούτε με την ίδια ιστορική σημασία – είναι η περίπτωση των γερμανικών πόλεων, στην οποία θα επιχειρήσουμε μια επιγραμματική αναφορά. Και σε αυτήν όμως την περίπτωση, η έλλειψη ενιαίου κράτους και αντίστοιχης ενιαίας εσωτερικής αγοράς, συνετέλεσε στην καθυστέρηση της ανάπτυξης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.\nΣτη Γερμανία ωστόσο εμφανίζεται και μια άλλη ιδιαιτερότητα, όσον αφορά τη διαμόρφωση της εργατικής τάξης. Αυτή σχετίζεται με την ύπαρξη πλούσιων μεταλλευμάτων αργύρου, μολύβδου, χαλκού και χρυσού στη χώρα. Τα ορυχεία αυτά ανήκαν στους ηγεμόνες και στους αυτοκράτορες και αποτελούσαν τμήματα των κλήρων που εκχωρούσαν σε χωρικούς. Οι χωρικοί αυτοί εξόρυσσαν και εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι το μετάλλευμα που υπήρχε στους κλήρους τους. Οταν όμως οι αυτοκράτορες άρχισαν να έχουν ανάγκη χρημάτων, υποθήκευσαν τα μεταλλεία σε μεγάλες εμπορικές – τοκογλυφικές εταιρείες, με αποτέλεσμα οι παλιοί αγρότες – μεταλλωρύχοι να εκπέσουν στη θέση του μισθωτού εργάτη. Οι άθλιες συνθήκες ζωής και δουλειάς τους οδήγησαν σε μια πρώιμη εξέγερση, το 15ο αιώνα, στη Σαξωνία και στη Θουριγγία, με την οποία μάλιστα πέτυχαν την αύξηση των ημερομισθίων τους.\nΠερνάμε τέλος στην περίπτωση της Αγγλίας. Η διαφορά της από το «ιταλικό μοντέλο» (ας μας επιτραπεί η έκφραση) είναι το γεγονός ότι σε αυτή τη χώρα συντελέστηκε πολύ νωρίς η κατάργηση της δουλοπαροικίας και ότι η μεγάλη μάζα του πληθυσμού της υπαίθρου αποτελούνταν κατά το τέλος του 15ου αιώνα από ελεύθερους μικροϊδιοκτήτες καλλιεργητές. Στην Αγγλία, το προλεταριάτο προέρχεται από δύο διαφορετικές κοινωνικές πηγές. Η μία ήταν οι διαλυμένοι φεουδαρχικοί στρατοί τα μέλη των οποίων μπήκαν στις πόλεις σαν μελλοντικός «στρατός» μισθωτών εργατών. Η άλλη πηγή ήταν ακριβώς οι ελεύθεροι μικροκαλλιεργητές, των οποίων οι γαίες απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά και μετατράπηκαν σε βοσκοτόπους. Πρόκειται για μια διαδικασία που έχει περιγραφεί πολύ αναλυτικά και πληρέστατα από το Μαρξ, τόσο η ίδια όσο και οι θλιβερές επιπτώσεις της στη ζωή αυτών των λαϊκών στρωμάτων. Αξίζει πάντως να σημειώσουμε ότι στην Αγγλία εμφανίζεται πολύ πρώιμα και η πρώτη «Εργατική Νομοθεσία» (Statute of labourers), μόλις το 1351. Βεβαίως, η νομοθεσία αυτή μόνο προς το συμφέρον της νεογέννητης εργατικής τάξης δεν ήταν: θεσπίστηκε μετά από μια επιδημία πανώλους, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη εργατικών χεριών και την αύξηση των ημερομισθίων.\nΗ «εργατική νομοθεσία» επέβαλε στους μισθωτούς ημερομίσθια ίσα με αυτά που ελάμβαναν πριν από την επιδημία της πανώλους, ενώ για τους παραβάτες προέβλεπε ποινές φυλάκισης, δεσίματος με αλυσίδες, ακόμα και σημάδεμα με πυρωμένο σίδερο! Σε αυτή την περίπτωση, φαίνεται, μεταξύ άλλων, και η ένταση των εξωοικονομικών εξαναγκασμών, με τους οποίους το κράτος συντελεί στη διαδικασία μετατροπής του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής σε καπιταλιστικό. Ετσι λοιπόν, όπως προσφυώς καταθέτει ο Μαρξ: «Αν, σύμφωνα με τον Ωζιέ, το χρήμα γεννιέται με φυσικές κηλίδες αίματος στο ένα μάγουλο, το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή, ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά και στάζοντας αίμα απ’ όλους τους πόρους».\n1.Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Α΄.\n2.Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ: Παγκόσμια Ιστορία (τόμοι Γ1 και Γ2)\n3.CarloCipolla: «Η Ευρώπη πριν από τη βιομηχανική επανάσταση – κοινωνία και οικονομία, 1000 – 1700 μΧ.» (Εκδόσεις Θεμέλιο)\n4.Levante Veneziano (Aspetti di storia delle Isole Ionie al tempo della Serenissima) (a cura di Massimo Costantini – Aliki Nikiforou), Quaderni di Cheiron, n.2.\n Οι συντεχνίες ήσαν μονάδες παραγωγής και διακίνησης βιοτεχνικών προϊόντων που επεξεργάζονταν το προϊόν από την κατάσταση της πρώτης ύλης, μέχρι την τελική του μορφή και τη διάθεσή του στο εμπόριο. Η λειτουργία τους διεπόταν από πολύ αυστηρούς κανονισμούς που ρύθμιζαν τόσο τις σχέσεις των παραγωγών, μέσα στην ίδια τη συντεχνία, όσο και τους κανόνες παραγωγής του προϊόντος και διάθεσής του στην αγορά. Η δομή της συντεχνίας – ας μας επιτραπεί ή σύγκριση, όπως και του φέουδου – είναι πυραμιδωτή. Ο αρχιμάστορας, οιονεί ιδιοκτήτης της συντεχνίας, πλαισιώνεται από τους καλφάδες και τους μαθητευομένους, οι οποίοι θεωρητικά, μπορεί να ανέλθουν, με τη σειρά τους στη θέση του αρχιμάστορα, όταν εκπληρωθούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Οι συντεχνίες είναι επίσης «κλειστές» παραγωγικές μονάδες, με την έννοια ότι μόνο μία από αυτές μπορούσε να ασχολείται με την παραγωγή και τη διακίνηση ενός συγκεκριμένου προϊόντος ούτως ώστε να αποκλείεται στην πράξη ο ελεύθερος ανταγωνισμός – απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.\n Παρ’ όλα αυτά, η μανιφακτούρα παρέμεινε περιορισμένη. Αναφέρει ο Μαρξ: «…δεν μπόρεσε ούτε ν’ αγκαλιάσει την κοινωνική παραγωγή σ’ όλη της την έκταση ούτε να την ανατρέψει σ’ όλο της το βάθος. Ορθωνόταν σαν οικονομικό τεχνούργημα πάνω στην πλατειά βάση της χειροτεχνίας των πόλεων και της οικοτεχνίας της υπαίθρου» και τούτο γιατί η τεχνική της βάση παρέμεινε στενή. («Το Κεφάλαιο», τομ. Α΄, σελ. 385, εκδ. «Μόρφωση»). Και αλλού: «Είτε σύνθετη είτε απλή η δουλειά παραμένει χειρωνακτική και γιαυτό εξαρτιέται από τη δύναμη, την επιδεξιότητα, την ταχύτητα και τη σιγουριά του μεμονωμένου εργάτη στο χειρισμό του εργαλείου του. Η χειροτεχνία παραμένει η βάση». (ό.π., σελ. 354).\n Η διαδικασία περιγράφεται επαρκέστατα από το Μαρξ: «Στην Ιταλία, όπου η κεφαλαιοκρατική παραγωγή αναπτύχθηκε νωρίτερα απ’ αλλού, συντελέστηκε νωρίτερα και η διάλυση των σχέσεων δουλοπαροικίας. Στη χώρα αυτή ο δουλοπάροικος χειραφετήθηκε προτού εξασφαλίσει κάποιο δικαίωμα χρησικτησίας στη γη. Γιαυτό η χειραφέτησή του τον μετάτρεψε αμέσως σε προγραμμένο προλετάριο, που επιπλέον βρήκε έτοιμα τα καινούργια αφεντικά στις πόλεις που στο μεγαλύτερό τους μέρος κληρονομήθηκαν από τη ρωμαϊκή εποχή. Οταν η επανάσταση της παγκόσμιας αγοράς από το 15ο αιώνα και δω κατάστρεψε την εμπορική υπεροχή της Βόρειας Ιταλίας, άρχισε μια κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση (…)» «Το Κεφάλαιο», τομ. Α΄, σελ. 741, εκδ. «Μόρφωση».\n Ενα άλλο, ενδιαφέρον επεισόδιο της γένεσης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στην Αγγλία είναι και το γεγονός ότι, με το πέρασμα της χώρας από τον καθολικισμό στο δόγμα των Διαμαρτυρομένων, δημεύθηκε η έγγεια περιουσία των μοναστηριών και της καθολικής εκκλησίας, με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν από τις γαίες αυτές οι ενοικιαστές – καλλιεργητές τους. Αυξήθηκε έτσι ακόμα περισσότερο ο μελλοντικός προλεταριακός «στρατός». Ο προτεσταντισμός λοιπόν δε λειτούργησε μόνο ως ιδεολογικό, αλλά πολύ περισσότερο, ως πρακτικό στήριγμα της ανάπτυξης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.


Έκτακτο Παράρτημα: Συγκλονιστικό: Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος ζητά την αλλαγή των αμφίων του!\nΟ Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, ζητάει από μόνος του να του αλλάξουμε τα άμφια. Τότε μπορούμε να ανοίξουμε και την λάρνακα. Η λάρνακα δεν ανοίγει όποτε εμείς θελήσουμε, αλλά μόνο όταν το θελήσει και το αποφασίσει ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.Πως ειδοποιεί, όμως γιά την αλλαγή των αμφίων του ο Άγιος;\nΈρχεται, όπως διηγείται ο πατέρας Ιωάννης, σε μια καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να χαιρετήσεις, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία’ έλα στην εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους χιτώνες. Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από πιστούς.\nΤο 2005 ξαναζήτησε ο Όσιος να γίνη αλλαγή αμφίων μετά 28 χρόνια που πέρασαν από το 1977. Ο κ. Στυλιανός ξέρει ότι εδώ μαζί ξεκινήσαμε στον αγώνα. Μού είπε λευκανθήκαμε. Ο αγαπητός Στυλιανός είναι πολλά χρόνια στον αγώνα, και να προσεύχεσθε γι’ αυτόν. Εγώ είμαι εδώ 43 χρόνια κληρικός και τρία χρόνια πριν ως λαϊκός, συνολικά 46 χρόνια και έχουμε δει χιλιάδες και εκατομμύρια πιστούς να περνούν μπροστά από τον Άγιο Ιωάννη.\nΤί έχουμε να μαρτυρήσουμε; Τί είδαμε στις αλλαγές; Το συγκλονιστικό είπαμε είναι ότι είδοποιεί ο ίδιος!\nΈτσι σε μια κοπέλα είπε: Να ‘ρθής να δής το μαξιλάρι μου που θα είναι γεμάτο δάκρυα. Κλαίμε για σας τους νέους. Προσευχόμαστε ιδιαίτερα για σας στο Θεό να σας στηρίξη.\nΌταν το 1977 ανοίξαμε και είδαμε το μαξιλάρι όλο καθαρό ήταν, όμως εδώ δίπλα στους οφθαλμούς ήταν βρεγμένο με μια μεγάλη κηλίδα από δάκρυα. Είδαμε όλη την κεφαλή του Αγίου να κινείται, και ο Σεβασμιώτατος και οι ιερείς.\nπηγή Διηγήσεις του Πατρός Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερέως στον Όσιο Ιωάννη το Ρώσο, στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας


Ιούλιος Καίσαρας | ΑστερίξWiki | Fandom\nin: Χαρακτήρες, Κακοί, Ρωμαίοι,\nΧαρακτήρες από τη Πραγμστικότητα\n“ Το 50 π.Χ. οι Γαλάτες είχαν νικηθεί από τους Ρωμαίους, ύστερα από μεγάλο αγώνα. Αρχηγοί όπως ο Βερσινζεντορίξ υποχρεώνονται να καταθέσουν τα όπλα τους στα πόδια του Καίσαρα. Η ειρήνη αποκαθίσταται, αλλά διαταράσσεται από επιθέσεις Γερμανών, που όμως γρήγορα αποκρούονται. Όλη η Γαλατία είναι υπό κατοχή... „\n~ Αστερίξ ο Γαλάτης\nΟ Καίσαρας από το τεύχος Ο Αστερίξ στους Βέλγους\nΔικτάτορας/Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας\nΒρούτος (θετός γιός)\nΡενέ Γκοσίνι (σενάριο)\nΑλμπέρ Ουντέρζο (σχέδιο)\nΟ Ιούλιος Καίσαρας είναι ένα πρόσωπο της πραγματικότητας που εμφανίζεται στο κόσμο του Αστερίξ. Είναι ο κύριος ανταγωνιστής της σειράς, και έτσι εμφανίζεται σε πολλά τεύχη και στις περισσότερες ταινίες.\n1.1 Στη Πραγματικότητα\n1.2 Στο Κόσμο του Αστερίξ\n1.2.1 Αστερίξ ο Γαλάτης\nΟ Καίσαρας γεννήθηκε στη Ρώμη σε μια οικογένεια Πατρικίων (μια ομάδα ευγενών με καλή καταγωγή). Ο πατέρας του πέθανε το 85 π.Χ., την εποχή όπου ο θείος του, ο στρατηγός Γάιος Μάριος πολεμούσε ενάντια στον αντίπαλό του, τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα. Μετά τη νίκη του Σύλλα, ο Καίσαρας θεωρήθηκε διάδοχος του Μάριου και έτσι έπρεπε να κρυφτεί από αυτόν. Έτσι, αποφάσισε να πάει στο στρατό, όπου πολέμησε στην Ασία και τη Κιλικία. Το 78 π.Χ., μετά το θάνατο του Σύλλα, αποφάσισε να γυρίσει στη Ρώμη, όπου εκλέχτηκε ηγέτης του στρατού, το πρώτο βήμα στη πολιτική καριέρα. Το 69 π.Χ. εκλέχτηκε κυαίστωρ.\nΤο 55 π.Χ., ένα χρόνο αφού η θέση του Καίσαρα ως στρατιωτικός κυβερνήτης είχε επεκταθεί 6 χρόνια από τη Πρώτη Τριανδρία, ο Καίσαρας κατέστρεψε μια Γαλατική εισβολή από δύο Γερμανικές φυλές. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου προσπάθησε να εισβάλλει τη Βρετανία αλλά απέτυχε. Επέστρεψε, όμως, τον επόμενο χρόνο και κατάφερε περισσότερα. Το 52 π.Χ., ο Καίσαρας κατέλαβε όλη τη Γαλατία, νικώντας τον Βερσινζετορίξ στη μάχη της Αλεσία.\nΑπό το 50 μέχρι το 48 π.Χ., ο Καίσαρας ήταν σε εμφύλιο πόλεμο με τον Πομπήιο, πρώην μέλος της Πρώτης Τριανδρίας. Μετά την ήττα του Πομπήιου, ο Καίσαρας διορίστηκε Δικτάτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έπειτα ασχολήθηκε με τον εμφύλιο πόλεμο που γινόταν στην Αίγυπτο, όπου συμμάχησε με την βασίλισσα Κλεοπάτρα και νίκησε στο πόλεμο. Επίσης, αντικατέστησε το Ρωμαϊκό ημερολόγιο, που βασιζόταν στις κινήσεις της Σελήνης, με το Αιγυπτιακό, που βασιζόταν σε αυτές του Ηλίου.\nΟ Καίσαρας δολοφονήθηκε το 44 π.Χ., από μια ομάδα συνωμοτών, στην οποία συμμετείχε ο Βρούτος, ο θετός γιός του Καίσαρα. Ο ιστορικός Σουητώνιος καταγράφει ότι οι τελευταίες λέξεις του Καίσαρ ήταν η θρυλική θράση "Και συ, τέκνον;", αν και ο ίδιος δεν το πιστεύει.\nΣτο Κόσμο του Αστερίξ\nΟ Καίσαρας εμφανίζεται μαζί με τις ενισχύσεις που ζήτησε ο εκατόνταρχος Κάιους Δώρους στο οχυρό Πετιμπονούμ. Εκεί, ο Αστερίξ του λέει για το σχέδιο του Δώρους να πάρει την θέση του, και αυτός στέλνει τον εκατόνταρχο στη Μογγολιά, να παλέψει με τους βαρβάρους. Έπειτα, ελευθερώνει τον Αστερίξ και τον Πανοραμίξ ως ένδειξη ευγνωμοσύνης.\nΕμφανίζεται επίσης στην αρχή της ιστορίας, όπου γίνεται εισαγωγή στη κατάσταση της Γαλατίας. Εκεί έχει περιέργως μια ελαφρώς διαφορετική εμφάνιση, έχοντας μια πιο μακριά μύτη.\n2 Ιούλιος Καίσαρας\nΑστερίξWiki is a FANDOM Comics Community.


Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ: Επαναστάτες του γλυκού νερού οι "Κβαντοπληγμένοι" της Μοντέρνας Φυσικής\nΕπαναστάτες του γλυκού νερού οι "Κβαντοπληγμένοι" της Μοντέρνας Φυσικής\nΑυτή την φορά ο τίτλος φωνάζει από μόνος του για το τι πρόκειται να πούμε στην ανάρτηση αυτή. Άλλωστε τα ουσιώδη τα είπαμε στις προηγούμενες, δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο πώς η φιλοσοφική αθωότητα, η επιστημονική άγνοια και η θρησκευτική αφέλεια είναι τα χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν όχι μόνο την σημερινή παιδεία μας αλλά σχεδόν όλους μας. Ε, λοιπόν, με τα εφόδια αυτά δεν πρόκειται να κατανοήσουμε την πραγματικότητα στο επίπεδο που φτάσαμε. Με καρτεσιανή λογική και μηχανιστική αντίληψη δεν γίνεται να κατανοήσουμε την Μοντέρνα Φυσική. Γιατί; Γιατί η Κβαντομηχανική, η Κοσμολογία, η Βιολογία και πολλές άλλες επιστήμες προϋποθέτουν την υπέρβαση και της καρτεσιανής λογικής και της μηχανιστικής αντίληψης! Η Μοντέρνα Φυσική, μαζί με τη Θεωρία της Σχετικότητας δεν ήταν μόνο μια αναγκαιότητα αλλά σίγουρα μια επανάσταση στην ιστορία της φυσικής και της ανθρώπινης νόησης. Ήταν ένα βήμα προς το Μέλλον, με την έννοια ότι μας απομάκρυναν ακόμα πιο πολύ από την μεσαιωνική αντίληψη. Γι αυτό και θεωρώ πολύ οξύμωρο το γεγονός, μέσα από τις νέες αυτές επιστήμες, στην προσπάθειά μας να τις κατανοήσουμε και να τις στηρίξουμε φιλοσοφικά, να μας πισωγυρίζουν ξανά στον Μεσαίωνα!\nΗ κρίση του μηχανιστικού μοντέλου της φύσης μας ώθησε να το ξεπεράσουμε προκειμένου να κατανοήσουμε την πραγματικότητα σε ένα άλλο επίπεδο, ανώτερο του προηγουμένου. Στο επίπεδο αυτό ήρθαμε αντιμέτωποι με έναν άλλο κόσμο, πρωτόγνωρο, που απαιτούσε μια νέα οπτική όπου μόνο τα μαθηματικά κατάφεραν να περιγράψουν. Ακριβώς η πραγματικότητα αυτού του κόσμου απαιτούσε την υπέρβαση της εκπαιδευμένης μας λογικής και των εφοδίων που διαθέταμε ως τότε για να σκεφτόμαστε, να κάνουμε κριτική και να συνάξουμε τα συμπεράσματά μας.\nΚάποιοι δεν κατάφεραν να την κάνουν. Στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τη νέα πραγματικότητα, την ερμήνευσαν εσφαλμένα, έχοντας σοβαρές φιλοσοφικές ελλείψεις. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον μέσο αναγνώστη, αλλά και σε πολύ σπουδαία άτομα, φυσικούς και επιστήμονες. Ο Πουανκαρέ για παράδειγμα, ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς του τέλους του 19ου αιώνα, έφτασε στο σημείο να πει ότι οι νόμοι της φύσης δεν αντανακλούν την πραγματικότητα αλλά τη συνείδησή μας! «Η νόηση υπαγορεύει τους νόμους της φύσης» όπως θα έλεγε και ο Καντ! Ανάλογα σκέφτηκε ακόμα και ο Χάιζενμπεργκ που προσπάθησε να δει την φύση, πέρα από το χώρο του με πνεύμα ιδεαλιστικό (πλατωνικό).\nΌταν σκεφτόμαστε όμως έτσι, τόσο ιδεαλιστικά, ποτέ δεν πρόκειται να κάνουμε επαναστάσεις! Και μην πάει το μυαλό σας στον Χάιζενμπεργκ που η αβεβαιότητά του τάραξε τα νερά της κβαντομηχανικής. Προσπαθώντας αργότερα να ερμηνεύσει την φύση φιλοσοφώντας την υποβάθμισε. Κατάλοιπα ιδεαλιστικής θεώρησης, που λίγο πολύ έχουμε όλοι μας, που όμως πρέπει να βρούμε και να εξαλείψουμε. Με τέτοια λογική πισωγυρνάμε στον 18ο και 19ο αιώνα.\nΗ Νέα Φυσική σαν αρωγό χρειάζεται εκτός από τα πειράματα που θα αποδείξουν την καινοτομία και τη φιλοσοφία, ώστε να την ερμηνεύσουν σωστά και να καθοδηγήσουν εκείνους που θα στοχαστούν μ’ αυτήν ώστε να βγάλουν σωστά συμπεράσματα.\nΧωρίς την διαλεκτική για παράδειγμα δεν μπορείς να θεμελιώσεις φιλοσοφικά τα συμπεράσματά σου. Δυστυχώς! Δεν μπορείς να αφαιρείς από την φιλοσοφία ούτε την οντολογική πλευρά που αναδεικνύει το βασικό της πρόβλημα, ούτε την γνωσιολογία που αναδεικνύει τη δυνατότητά μας να γνωρίσουμε την φύση. Το πιθανότερο που θα μπορέσεις να κάνεις, είναι να ισχυροποιήσεις τον ιδεαλισμό, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα και βάζοντας το θεό από την πίσω πόρτα.\nΌταν επιχειρούμε να καταπιαστούμε με τέτοια θέματα πρέπει να έχουμε τουλάχιστον τις βασικές γνώσεις στην φιλοσοφία που σχετίζονται με την φυσική και την επιστημολογία που την στηρίζει.\nΗ ύλη είναι αυθύπαρκτη και ανεξάρτητη από την συνείδησή μας. Είναι αντικειμενική, είτε υπάρχουμε εμείς, είτε όχι. Συνεπώς η πραγματικότητα, όπως και να την εκφράζει μια κυματοσυνάρτηση, είναι ανεξάρτητη από την συνείδηση και τον παρατηρητή. Οι νόμοι δεν δημιουργούνται από μας. Αφήστε την λογική αυτή για τους σολιψιστές και τους παράλογους που πάσχουν από νοητική ανεπάρκεια ή από έπαρση μεταμοντερνισμού προσπαθώντας να ξεχωρίσουν από τους άλλους.\nΟύτε νόηση χωρίς ύλη υπάρχει, ούτε ύλη χωρίς κίνηση. Η ενέργεια δεν είναι διαφορετικό πράγμα από την ύλη. Η ύλη και η ενέργεια δεν είναι δυο διαφορετικές ουσίες, αλλά μια και μοναδική! Είναι απλά μια διαφορετική μορφή της ίδιας οντότητας, της ύλης! Ούτε το πεδίο είναι… άϋλη οντότητα, αλλά φορέας ενέργειας.\nΑς μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά τις λέξεις για να εκφράζουμε σωστά τα συμπεράσματά μας.\nΣύμφωνα με όσα είπαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, η θεωρία της σχετικότητας συμπεριλαμβάνει και τη μάζα και το ενεργειακό πεδίο στην ίδια κατηγορία: την υλική, απορρίπτοντας το επιστημολογικό σφάλμα που για τους ιδεαλιστές θεμελίωνε, με χρονική προτεραιότητα, το πνεύμα και το θεό.\nΌπως και η κλασική φυσική, η θεωρία της σχετικότητας είναι αιτιοκρατική. Όμως κάποιοι φωστήρες βιάστηκαν να βγάλουν το συμπέρασμα και για την κβαντική φυσική, ότι η αιτιότητα δεν ισχύει στον μικρόκοσμο, αφού οι νόμοι της είναι πιθανοκρατικοί διολισθαίνοντας κι αυτοί προς έναν άκρατο ιδεαλισμό. Και τι δεν σκέφτηκαν να πουν: Ο μικρόκοσμος φαίνεται αυταρχικός, μάλλον επρόκειτο για την ελεύθερη βούληση του Δημιουργού που μέσα από την πιθανοκρατία του μικρόκοσμου αποκάλυπτε δειλά-δειλά την παρουσία Του!\nΚι όλα αυτά εξαιτίας του «Ενεργετισμού»! Όταν, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα αδυνατούμε να κατανοήσουμε την ύλη κατακερματίζοντάς την σε δυο διαφορετικές ουσίες, την ύλη και την ενέργεια, τότε οδηγούμαστε στην πνευματοκρατία, ακριβώς ένα βήμα πριν τον θεό και την πίστη!\nΔεν είναι αφέλεια μόνο να χρησιμοποιούμε τις λέξεις αυθαίρετα, αλλά λάθος μεγάλο που οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα και αλλόκοτες θεωρίες . Όταν το κακό γίνει, θα είναι μεγάλος ο δρόμος της επιστροφής και πολύ επώδυνος!\nΤότε ακριβώς η αντίρρηση γίνεται μαγκιά και ο αντιρρησίας «τζάμπα μάγκας»!\nΤο να ταυτίζουμε όμως την πιθανοκρατία του μικρόκοσμου με την μηχανιστική αιτιότητα κάνουμε πάλι το λάθος να συγχέουμε ειδικές μορφές αιτιακών σχέσεων. Άλλες αιτιακές σχέσεις έχουμε στην μηχανική (κίνηση σωμάτων), άλλες στην δυναμική (ηλεκτρομαγνητισμός, βαρύτητα) και άλλες στην βιολογία (αναπαραγωγή κυττάρων). Όπως και η ύλη, στην σχετικότητα, έτσι και η αιτιότητα στην κβαντομηχανική είναι μια φιλοσοφική κατηγορία. Η αιτιοκρατία του μικρόκοσμου είναι διαφορετική από την μηχανιστική αιτιοκρατία που γνωρίζουμε και ως φαίνεται διαπότισε την αντίληψή μας με την αναγωγή της καρτεσιανής λογικής. Προσπαθούμε να αντιληφθούμε τον κβαντικό κόσμο μηχανιστικά! Στο κβαντικό επίπεδο έχουμε νέες μορφές «αιτιότητας» και σύνθετες μορφές που καθορίζουν το συμβάν. Δεν μπορείς να αναγάγεις μια μηχανιστική λογική αιτιότητα με την πιθανοκρατική αιτιακή αντίληψη του μικρόκοσμου! Αν ήμασταν στοιχειώδεις υλικές μονάδες θα σκεπτόμασταν με πιθανότητες. Αν θεωρούμε την γάτα του Στρέντιγκερ νεκροζώντανη, γιατί δεν θεωρούμε και το αγαπημένο μας πρόσωπο νεκροζώντανο όταν ο γιατρός μας διαβεβαιώνει ότι μετά την εγχείρηση έχει πενήντα-πενήντα πιθανότητες να ζήσει ή να πεθάνει;\nΑν η διπλή φύση του φωτόνιου δημιουργεί μια παράξενη συμπεριφορά πίσω από τις δυο οπές, λόγω της διπλής φύσης του, γιατί όταν σημαδεύουμε έναν από τους δυο στόχους με μονόσφαιρο βλήμα δεν περιμένουμε να πλήξουμε και τους δυο στόχους ταυτόχρονα;\nΗ στατιστική βεβαιότητα στο δεύτερο παράδειγμα είναι απόλυτη για τον κόσμο μας όμως στην κβαντομηχανική όταν το βλήμα πάρει διαστάσεις Πλανκ η αβεβαιότητα είναι δυνατή. Κάτω από μια τέτοια οπτική, η μηχανιστική φυσική μπορεί να μας πει με βεβαιότητα τι θα έπρεπε να περιμένουμε. Όμως, όταν η σφαίρα περιορίζεται σε διαστάσεις μεγέθους της σταθεράς του Πλανκ στην θέση της βεβαιότητας πρέπει να περιμένουμε μια πιθανότητα κι αν κάποιοι την τελευταία την βαφτίζουν «τύχη» ή ακόμα χειρότερα «συνείδηση» τότε τα συμπεράσματα θα είναι εξωπραγματικά και ανεξέλεγκτα. Τα συμπεράσματα, να είστε σίγουροι, θα είναι τόσο τραβηγμένα που μόνο τον Τερτυλλιανό θα ικανοποιούσαν! Όχι, η φυσική δεν είναι παράλογη, όπως θέλουν κάποιοι για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια!\nΤότε, δεν θα φταίει το πείραμα αλλά… ο αφιλοσόφητος παρατηρητής! Στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε, αφού κάνουμε λόγο πιο κάτω για την αβεβαιότητα της θέσης και της ορμής.\nΑς αφιερώσουμε ένα λεπτό και στα χαρακτηριστικά του φωτόνιου που κάποιοι, μετά πάνω από εκατό χρόνια, δεν μπορούν ακόμα να κατανοήσουν!\nΤο είχα αναφέρει και στην προηγούμενη ανάρτηση, σχετικά με τα χαρακτηριστικά της ύλης. Αυτοί που διαστρεβλώνουν την κβαντομηχανική είναι αυτοί που ακόμα δεν έμαθαν τι είναι η ύλη! Σκέψου!\nΈχουν την εντύπωση ότι ύλη είναι ό,τι έχει μάζα! Για παράδειγμα, το φωτόνιο και το υποθετικό βαρυτόνιο, αν τελικά υπάρχει, δεν είναι ύλη, αλλά ενέργεια! Προφανώς εδώ η παρανόηση γίνεται επειδή λόγω άγνοιας αδυνατούν να αντιληφθούν την διαφορά της ενότητας και της ταύτισης! Θεωρούν με λίγα λόγια την ύλη και την ενέργεια το ίδιο πράγμα (ταύτιση) κι όχι σαν αλληλοεξαρτώμενα μέτρα της ίδιας οντολογικής ουσίας (ενότητα). Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το πέρασμα της ύλης από τη μια μορφή στην άλλη, δεν αλλάζει την οντική του ταυτότητα, αλλά μόνο την μορφή!\nΕίναι μια ποιοτική μορφή των ιδιοτήτων της ύλης που την αναλογία της μας την έδωσε ο Αϊνστάιν με την εξίσωση E=m.c2 όπου φαίνεται ότι η μάζα αποτελεί μέτρο του ενεργειακού του περιεχομένου. Η σχέση αυτή δείχνει τον καθολικό δεσμό της μάζας και της ενέργειας που αποτελεί θεμελιώδη νόμο της φύσης, δείχνοντας παράλληλα, με τον καλύτερο τρόπο, την σχέση ανάμεσα στα μέτρα της αδράνειας και της κίνησης, σαν ιδιότητες της ύλης!\nΣυνεπώς ύλη και ενέργεια είναι μορφές της ίδια οντότητας, της ύλης!\nΌσο για τους θιασώτες του ενεργητισμού που έκαναν το φωτόνιο και το νετρίνο σύμβολο πνευματικότητας, ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι το φωτόνιο, άσχετα με τη μάζα ηρεμίας, έχει όχι μόνο ορμή, αλλά και μάζα και γι αυτό ασκεί πίεση απ’ όπου διέρχεται καμπυλώνοντας εν μέσω βαρυτικού πεδίου! Τούτο, που στα πλαίσια της θεωρίας της σχετικότητας αποδείχτηκε και πειραματικά, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την υλικότητα του φωτόνιου και του ηλεκτρομαγνητικού κύματος γενικά.\nΠρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι η δυαδικότητα της ύλης μας οδηγεί στην πνευματοκρατία και μας μπάζει στον ιδεαλισμό από την πίσω πόρτα χωρίς να το καταλάβουμε!\nΌταν αναγνωρίσουμε τη φύση των ιδιοτήτων της ύλης και την διαλεκτική σχέση που βρίσκεται ανάμεσα στους νόμους της αλληλεπίδρασης και της αλληλομετατροπής της ύλης θα αντιληφθούμε όχι μόνο την ετερότητα ανάμεσα στις μορφές, αλλά και την αναλογία, σαν ενότητα, που χαρακτηρίζει την ίδια την οντότητα.\nΑυτό που πρέπει να καταδικάσουμε είναι μόνο ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα φαινόμενα αυτά, δηλαδή ο εποπτικός μηχανιστικός τρόπος, που όπως είπαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι ασύμβατος με την κβαντική λογική.\nΌμως, φιλοσοφικά, σε ότι αφορά τις έννοιες, όταν αναφερόμαστε στο κβαντικό επίπεδο, είμαστε αναγκασμένοι να εμπλουτίσουμε το εννοιολογικό μας οπλοστάσιο με μια τέτοια λογική, προκειμένου να αντιληφθούμε ότι και η λογική είναι σχετική με το δομικό επίπεδο που εξετάζουμε, αντί να υποστηρίζουμε αναχρονιστικές απόψεις πως τάχατες η φύση δεν σέβεται την αρχή της αιτιότητας βγάζοντας εσφαλμένα συμπεράσματα! Πρέπει να βλέπουμε την φύση διαλεκτικά και να μην βγάζουμε μέσω της αναγωγής εύκολα συμπεράσματα, ερμηνεύοντας λανθασμένα την πραγματικότητα. Η τελευταία είναι διαφορετική σε κάθε δομικό της επίπεδο. Είναι λάθος να αναγάγουμε τον εποπτικό μας ρεαλισμό από το ένα επίπεδο στο άλλο!\nΗ νεοθετικιστική οπτική και ο μεταμοντερνισμός της νέας φυσικής θεμελιώνει πνευματοκρατικές και μυστικιστικές αντιλήψεις στρεβλώνοντας την αλήθεια και τον κόσμο. Χωρίς φιλοσοφική παιδεία, το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι τα νέα γνωσιοθεωρητικά προβλήματα θα ενισχύουν τον αγνωστικισμό και την ιδεαλιστική μας αντίληψη.\nΑν, όπως είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, η ύλη εξαϋλώθηκε, βαφτίζοντας την «ενέργεια» πνεύμα, το ίδιο κάνουμε και στην κβαντομηχανική, μπερδεύοντας τα σωματίδια με κυματοσυναρτήσεις βγάζοντας τα ίδια πάλι συμπεράσματα, αντιστρέφοντας τη σχέση του αντικειμένου με την έννοια! Τότε ο κόσμος φαντάζει σαν σκέψη του θεού και εμείς αδύνατοι να αντιληφθούμε τις προθέσεις Του! Μαζί με όλη αυτή την ακρωτηριασμένη λογική αν προσθέσουμε και την γοητεία της ανατολικής φιλοσοφίας, του πολυθεϊστικού ινδουισμού και ειδικότερα την αφηρημένη φιλοσοφία Ζεν, θα καταφέρουμε, στα πλαίσια του μεταμοντερνισμού, να δημιουργήσουμε τον σπουδαιότερο κβαντικό αχταρμά, υπερασπίζοντας σε τελευταία ανάλυση τον ιδεαλισμό και την θρησκεία!\nΟύτε που θα το καταλάβουμε ότι περάσαμε σε άλλο φιλοσοφικό στρατόπεδο!\nΗ αβεβαιότητα του Χάϊζενμπεργκ είναι άλλος ένας βραχνάς που οι ανίδεοι της φυσικής εξηγούν όπως τους αρέσει κι όταν επιχειρήσουν μηχανιστικά να αναλύσουν την αρχή της αβεβαιότητας τότε η φιλοσοφία καταντά μεταφυσική!\nΕύκολα οι νεοθετικιστές δέχονται ότι αν ένα μέγεθος δεν παρατηρείται τότε σημαίνει ότι δεν υπάρχει, όμως στην προκειμένη περίπτωση όταν ένα σωματίδιο έχει μια καθορισμένη θέση λέμε ότι δεν έχει ορμή. Όμως τι λέμε όταν βρίσκουμε την ορμή και αδυνατούμε να βρούμε τη θέση; Γιατί τότε δεν παραδεχόμαστε ότι το σωματίδιο δεν υπάρχει;\nΌμως, μέχρι να αντιληφθούμε ότι οι αμοιβαία αποκλειόμενες περιγραφές της θέσης και της ορμής είναι συμπληρωματικές (Νηλς Μπορ) οι μεταμοντερνιστές της «Σχολής της Κοπεγχάγης» θα μας περιγράφουν πλήθος φαντασμάτων που θα παίζουν ανάμεσα στις δυνατές (πιθανοκρατικές) αιτιακές σχέσεις, λες και η κίνηση των σωματιδίων εκφράζεται με την ελεύθερη βούληση των φωτονίων και από το γεγονός ότι στην θέση της βεβαιότητας που ξέραμε (κατά την μηχανική φυσική) τώρα μας αποκαλύπτεται μια πιθανότητα.\nΠολλές φορές η χρήση πιθανοτήτων αντανακλά την άγνοιά μας, στις ακριβείς αρχικές συνθήκες, στις αιτίες δηλαδή των γεγονότων που οφείλονται σε λάθη μέτρησης ή και στην πολυπλοκότητα του συστήματος.\nΑπό πού προκύπτει για παράδειγμα η αβεβαιότητα του Χάϊζενμπεργκ και τι σχέση έχει με τη σταθερά του Πλανκ που αναφέραμε πιο πάνω;\nΦωτίζοντας το ηλεκτρόνιο επιδρούμε στην τροχιά του και συνεπώς καθιστούμε την ορμή του αβέβαιη. Όμως, πρέπει να ξέρουμε ότι, όσο πιο μικρό μήκος κύματος χρησιμοποιούμε τόσο πιο πολύ επηρεάζουμε την κίνησή του. Γι αυτό, όσο πιο πολύ μειώνουμε την αβεβαιότητα για τη θέση, τόσο πιο πολύ αυξάνουμε την αβεβαιότητα για την ορμή!\nΤο γινόμενο των δυο αβεβαιοτήτων ισούται περίπου με την σταθερά του Πλανκ! Δηλαδή οι δυο αμοιβαία αποκλειόμενες περιγραφές είναι συμπληρωματικές και καθόλου τυχαίες όπως νομίζεται. Απλά, έχουμε μια νέα πραγματικότητα που απαιτεί, εννοιολογικά και νέο τρόπο σκέψης. Αν δεν τον έχουμε, ας αφήσουμε τις εξηγήσεις για τους ειδικούς.\nΑς μην ξεχνάμε τις ατέλειωτες διαμάχες του 19ου αιώνα για τον αιθέρα. Εκείνου του αβαρούς υλικού που γέμιζε τον κενό χώρο με τον οποίο πιστευόταν ότι μεταδίδονταν τα φωτεινά κύματα. Προσπαθώντας να εξηγήσουμε, με το υπάρχον μηχανιστικό μοντέλο, το μέσον που μετέδιδε το κύμα, εξαντλήσαμε κάθε φυσική προσπάθεια. Αυτή ήταν η κρίση που είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση. Μόνο η θεωρία της σχετικότητας και μετά η κβαντομηχανική, κατάφεραν να ξεπεράσουν την κρίση αυτή. Όλες οι προσπάθειες κατέληξαν άκαρπες, όπως σήμερα, που με το μηχανιστικό εννοιολογικό οπλοστάσιο προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις νέες μορφές αιτιοκρατίας.\nΣίγουρα… ο θεός δεν παίζει ζάρια, όσο και να θέλουν να πιστεύουν κάποιοι! Και να φανταστείς ότι ορισμένοι πιστεύουν ότι όχι μόνο παίζει, αλλά ότι φέρνει και εξάρες!\nΣίγουρα η κβαντομηχανική δεν είναι λάθος, ίσως ούτε και ελλιπής!\nΕλλιπείς είμαστε εμείς, γιατί συχνά σαν φυσικοί αυθαιρετούμε φιλοσοφικά και όταν φιλοσοφούμε συχνά είμαστε άσχετοι με τη φυσική.\nΕίναι αλήθεια, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τη νέα πραγματικότητα συχνά γεννάμε και υπερβολές. Φτάνοντας στην κρίση, κάποια στιγμή θα την υπερβούμε και θα την ξεπεράσουμε. Όμως στην προσπάθειά μας αυτή, πρέπει να μην υποστηρίζουμε αυθαιρεσίες και ερήμην της φιλοσοφίας να γεννάμε επιστημολογικά σφάλματα που εύκολα μπορούν, όχι μόνο να μας διαψεύσουν, αλλά και να μας γελοιοποιήσουν.\nΘα μπορούσα να κάνω έναν μακρύ κατάλογο από αναγνωρισμένους φυσικούς, όμως θα περιορισθώ σε λίγους χαρακτηριστικούς.\nΤο 1932 ο Τζων φον Νιούμαν έκανε λόγο για την «αρχή του ψυχοφυσικού παραλληλισμού» και ο Ρ. Ματτούκ υποστήριξε ότι η κατάρρευση της κυματοδέσμης προκαλείται από την αλληλεπίδραση του συστήματος με τη συνείδηση!\nΑκόμα και ο νομπελίστας Γιότζεφσον δήλωνε ότι συχνά οι ιδέες του υπαγορεύονταν από τις Βέδδες και ο Φρίτζοφ Κάπρα συσχέτιζε την κβαντομηχανική με το Τάο, τον Βουδισμό και το Ζεν!\nΟ Γάλλος φυσικός Κ. Μπωρεγκάρ κάνοντας φιλοσοφία την «κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης» ή ακόμα και «διαψεύδοντας» τη Θεωρία της Σχετικότητας υποστήριζε ότι αποστέλλοντας ενέργεια από το Παρόν μπορούμε να επηρεάσουμε το… Παρελθόν!\nΝα πού μπορεί να φτάσει κανείς όταν βιάζεται να βγάλει φιλοσοφικά συμπεράσματα χωρίς να γνωρίζει φιλοσοφία και μεις, κάτω από την επήρεια της άγνοιας και της αφέλειας, συχνά αντί να δούμε το φεγγάρι που μας δείχνουν προσπαθούμε να διακρίνουμε το δάχτυλο!\nΤο τι ανοησίες έχουν γραφτεί και τι χαζομάρες πιστεύουν οι περισσότεροι δεν λέγεται! Ειδικά στο internet που μπορεί να γράψει ο καθένας υπάρχει θάλασσα παραπληροφόρησης με κύματα ανοησίας σαν τσουνάμι!\nΑναμφίβολα η μέθοδος του αναγωγισμού που κληρονομήσαμε από τον καρτεσιανό τρόπο σκέψης, μας δημιουργεί πολλά προβλήματα. Μας οδηγεί σε ανεξήγητες λογικές και σε λογικά παράδοξα. Όμως πρέπει να αντιληφθούμε ότι όλα αυτά ανήκουν σε ατομικό επίπεδο και αφορούν την μηχανιστική αντίληψη του κόσμου. Στην καθημερινότητά μας, είναι αλήθεια, ο αναγωγισμός πολλές φορές έδωσε λύσεις.\nΌμως, στην εποχή μας, πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε σχετικά και διαλεκτικά και πάντα σε συνάφεια με τον διαλεκτικό υλισμό. Η φιλοσοφία είναι επιστημονική μόνο όταν αναφέρεται στις γενικές αρχές του Είναι, της διαδικασίας της γνώσης και της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο. Τότε μόνο μπορεί να γίνει όργανο της κοινωνικής προόδου.\nΑκόμα, η φιλοσοφία δεν είναι αισθητηριακή ή υποκειμενική εμπειρία και πολύ περισσότερο δεν είναι σύστημα ισχυρισμών!\nΗ Θεωρία της Σχετικότητας μας έμαθε ότι οι νόμοι της παγκόσμιας έλξης ισχύουν για μικρές ταχύτητες και ασθενή βαρυτικά πεδία. Η κβαντομηχανική μας διδάσκει ότι υπάρχουν και πιθανοκρατικές αιτιότητες και σε ατομικό επίπεδο οφείλουμε να ελέγχουμε όσο μπορούμε τις εννοιολογικές ασάφειες. Μόνο τότε μπορούμε να περιορίσουμε την επιστημονική αυθαιρεσία και τα επιστημολογικά σφάλματα που οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα. Κυρίως όμως πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την τοπικότητα των κβαντικών γεγονότων και να αμφισβητούμε ερμηνείες που αντιφάσκουν με την φιλοσοφία (οντολογικά και γνωσιολογικά).\nΤέλος, ας έχουμε στο νου ότι οι επιστημονικές θεωρίες είναι πάντα σχετικές και ουδέποτε απόλυτες. Το απόλυτο δεν ισχύει στην επιστημονική γνώση, γιατί η γνώση δεν είναι ποτέ απόλυτη. Απόλυτο είναι μόνο το δόγμα και γι αυτό βρίσκεται σε θεμελιώδη αντίθεση με την επιστήμη και την αλήθεια.\nΟύτε αυτό το ξέρουν οι περισσότεροι, όταν βαφτίζονται αγνωστικιστές χρησιμοποιώντας σαν πλαίσιο αναφοράς την απόλυτη αλήθεια.\nΓι αυτό και σε προηγούμενη ανάρτηση με έμφαση τόνισα ότι «πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι μπορεί να κάνουμε και λάθος» και σε άλλη ανάρτηση ότι η γνώση είναι σχετική. Αυτό ακριβώς είναι που γεννά την αποστροφή μας σε κάθε δόγμα και μεταφυσική πίστη που όχι μόνο δεν μπορεί να επαληθευτεί, αλλά ούτε και να διαψευστεί!\nΜην σας φαίνεται αληθές μόνο αυτό που επιβεβαιώνεται. Η αλήθεια βρίσκεται και στην διάψευση που επιβεβαιώνει το αναληθές! Αυτό που δεν μπορεί να διαψευστεί, δεν έχει νόημα! Έτσι μόνο πρέπει να ορίζουμε την πίστη μας.\nΌσο για τους αλλοπαρμένους μελετητές της κβαντομηχανικής που με αφέλεια φιλοσοφούν, τους αφιερώνω μια λαϊκή ρήση που λένε στο χωριό μου:\nΜε πορδές, αυγά, δεν βάφονται!\nΑναρτήθηκε από Άθεος στις 9:59 π.μ.\nΆθεε, ειλικρινά ώρες-ώρες σκέφτομαι σε ποιους απεθύνεσαι με αυτές τις αναρτήσεις!\nΠραγματικά πιστέυω οτι είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που μπορούν να ανοίξουν μια επικοδομητική κουβέντα, αφού διαβάσουν τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Το κείμενο αυτό είναι δύσκολο/δυσνόητο ακόμα και για ακροατές μιας επιστημονικής διάλεξης.\nΑπό την άλλη, οι αδαείς (έστω και οι έχοντες την περιέργεια να διαβάσουν ή να μορφωθούν/επιμορφωθούν) θα σταματήσουν το διάβασμα από την πρώτη κιολας παράγραφο.\nΓΙ αυτό σου έγραψα οτι δεν καταλαβαίνω σε ποιους απευθύνεται η ανάρτηση.\nΒρίσκω (προσωπικά) την ανάρτηση απελπιστικά δυσκολοδιάβαστη, ασχέτως αν έχω διαβάσει και 5-10 (επιστημονικά) βιβλία στη ζωή μου.\nΜία από τις αρνητικές επιπτώσεις (η αρνητικότερη κατ' εμέ) τέτοιων αναρτήσεων είναι ότι η "Αθεία" (και η εξήγησή της) φαίνεται να είναι "επιστημονοκρατούμενη" και κατ' επέκταση απρόσιτη για κάποιον που ίσως ενδιαφερθεί να μάθει για την Αθεία.\nΈνας θρήσκος ή ένας που αμφιταλαντεύεται μεταξύ πίστης-αθείας θα προτιμήσει να μείνει στην άγνοιά του, παρά να κάτσει να καταλάβει το κείμενο που έγραψες. Άρα το μπλογκ χάνει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε δηλαδή το... όπως λες στο μήνυμα υποδοχής του μπλογκ σου...\n"Επειδή εδώ, δεν πιστεύουμε για να καταλάβουμε, αλλά προσπαθούμε να καταλάβουμε για να πιστέψουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε".\nΕιλικρινά, εκτός των άλλων, θα ήθελα να μου πεις σε τι κοινό ήθελες να απευθυνθείς με αυτό το κείμενο.\n17 Ιανουαρίου 2012 - 11:08 π.μ.\nΤο καλύτερο σχόλιο kalitere, το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις!\nΜόλις στην προηγούμενη ανάρτηση λέγαμε ότι ένας χρόνος μας απέμεινε. Ας γράψουμε ό,τι μας διέφυγε ως τώρα!\nΑυτό ακριβώς κάνω. Αυτό μόνο μας είχε διαφύγει: η φυσική, μέσα από την οποία κάποιοι «μορφωμένοι» βρίσκουν το θεό. Αυτούς έπρεπε να τους αφήσουμε στην ραστώνη τους; Εδώ και πολύ καιρό μου διαμήνυαν σε σχόλια γιατί δεν αναφέρομαι στην φυσική και συγκεκριμένα στην κβαντομηχανική. Τους έλεγα ότι δεν ήρθε ακόμα το πλήρωμα του χρόνου. Έπρεπε να ασχοληθώ με άλλα, όπως είναι η ιστορία, η φιλοσοφία σε απλά πράγματα, λίγο από λογική και επιστήμη, η θρησκειολογία κλπ. Λίγο πριν τελειώσω το πείραμα αυτό, έπρεπε να αναφερθώ και στο πιο δύσκολο κομμάτι της οντολογίας και γνωσιοθεωρίας, όπως αυτό που συνδέει την Φιλοσοφία και την Επιστήμη. Δύσκολο, δεν λέω, αλλά αναγκαίο.\nΚαι μην ξεχνάς, αν ήθελα ελαφρότητα και ευκολοχώνευτες αναρτήσεις, θα έκανα σατιρικές, όπως αυτές που κάνω δυο φορές το χρόνο (γενέθλια και καλοκαιρινές διακοπές), όμως αδιαφορώ για την δημοσιότητα. Δεν είναι το πολύ, καλό, αλλά το καλό είναι πολύ, που λέγανε και οι πρόγονοί μας!\nΚοντεύω 100 αναρτήσεις. Είδες μια φορά ανάρτηση για τους παπάδες; Γι’ αυτά που ασχολούνται όλοι; Είδες να βρίζω όπως κάνουν μερικοί; Αυτό λέγεται αθεΐα;\nΟύτε με ενδιαφέρουν τα πολλά σχόλια που καταπιάνονται από έναν κακομοίρη και τον βρίζουν και γίνεται μπούγιο μεταξύ των σχολιαστών και μπάχαλο στην ανάρτηση!\nΑυτός ο σκοπός;\nΤο blog αυτό έχει άποψη και τα θέματα που πραγματεύεται δεν τα πραγματεύεται κανένα άλλο blog! Βρες μου ένα blog, ελληνικό ή ξένο. Κανένα!\nΑυτή την έλλειψη ήθελα να καλύψω. Από τον μετρητή που έχω, βλέπω την κίνηση. Έχει αυξηθεί και χωρίς σχόλια. Ξέρω ότι ο κόσμος δεν μπορεί να μπει τόσο βαθιά, όμως έστω για λίγους θα το κάνω, σε τούτες τις τελευταίες αναρτήσεις. Δεν θα μείνει κανένας παραπονεμένος. Και ο λίγο διαβασμένος και ο πολύ.\nΑυτό το κοινό θέλω και στο blog μου όλοι βρίσκουν τροφή. Από τον μέσο αναγνώστη μέχρι τον πιο εξεζητημένο!\nΚαι μεταξύ μας: Η φιλοσοφία της επιστημολογίας και ο Διαλεκτικός Υλισμός, είναι το καταφύγιο της αθεΐας. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει, απλά μια μέρα, αν και άθεοι, είναι πολύ πιθανό να επιστρέψουν από κει που ξεκίνησαν σαν πιστοί! Οι περισσότεροι «άθεοι» ούτε που ξέρουν τι είναι αυτό. «Φιλοσοφούν» χωρίς να ξέρουν τι είναι η φιλοσοφία! Αν σε κάποιους, έστω και λίγους, κατάφερα να δώσω λίγο φως, είμαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος κι ας κουράστηκα και χάλασα τα μάτια μου μπροστά στην οθόνη, τόσες ώρες καθημερινά.\nΌσοι θα με καταλάβουν θα με δικαιώσουν, ακόμα κι αν, για την ώρα, δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτές τις επιστημολογικές έννοιες. Θα έρθει η ώρα που θα με καταλάβουν και μαζί τους θα δικαιωθώ κι εγώ!\n17 Ιανουαρίου 2012 - 1:12 μ.μ.\n...ή μάλλον .. "άξιοι".\n(ΣΗΜ: το σχόλιο απευθύνεται στον "καλύτερο" και στον άλλο... "καλύτερο")\n19 Ιανουαρίου 2012 - 1:04 π.μ.\nΜη με μπερδεύεις diama εγώ ποιος είμαι... ο πρώτος ή ο δεύτερος;\n19 Ιανουαρίου 2012 - 8:01 π.μ.\nΚαλά άρχισες άλλά όσο κατέβαινε μου το'καψες!\nΔεν είναι αναγκαίο να γνωρίζουν όλοι για το φωτόνιο και τη θεωρία της σχετικότητας για να επιβιώσουν σ'αυτον τον άχαρο κόσμο.\nΓια να σου κάψω και'γω το θέμα θα σου πω όταν είχαν ρωτήσει τον Ocho περί φιλοσοφίας!\nΕίπε αυτήν την ιστορία.\n"Ήταν κάποιος Χότζας που είχε τα πάντα στη ζωή του δεν ήταν όμως τυχερός με τις γυναίκες.\nΡώτησε ένα φίλο του που είχε μεγάλη απήχηση σ'αυτές.\n-Τι πρέπει να κάνω για να ελκύσω την κοπέλα που μ'ενδιαφέρει?\nΟ φίλος του σκέφτηκε και του απάντησε\nΠρώτα θα της μιλήσεις για φαγητό.\nΗ φύση έχει κάνει την γυναίκα τροφό και μέλημά της είναι η εξασφάλιση της τροφής.\nΜετά θα της μιλήσεις για οικογένεια όλες οι γυναίκες ονειρεύονται να φτιάξουν μια οικογένεια.\nΚαι τέλος θα της μιλήσεις για φιλοσοφία γιατί πάντα θαυμάζουν τους έξυπνους άντρες.\nΟταν λοιπόν συνάντησε την κοπέλα του ο Χότζας τη ρώτησε:\n-Σου αρέσουν τα ρεβίθια??\nΟχι απάντησε αυτή δεν μ'αρέσουν!\nΟχι δεν έχω αδελφό\nΚαι συνέχισε ο Χότζας!\n-Αν είχες αδελφό θα του άρεσαν τα ρεβίθια?\nΜ'αυτό θέλησε να δείξει ότι η φιλοσοφία στην ουσία είναι κενή.\n19 Ιανουαρίου 2012 - 9:03 μ.μ.\nΣίγουρα, η φιλοσοφία δεν φτιάχτηκε ούτε από τους Χότζες ούτε για τους Χοτζάδες!\nΟύτε η φιλοσοφία γράφτηκε για να εντυπωσιάζει με ωραίες φράσεις. Η φιλοσοφία δεν είναι αυτό. Η φιλοσοφία πρέπει να μπορεί να εξηγεί τον κόσμο, όμως μόνο για κείνους που έχουν την ανάγκη γι αυτό. Οι άλλοι θα συνεχίσουν να πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες, να ανάβουν κεράκια και να ελπίζουν ότι τον κόσμο δεν μπορούν να τον αλλάξουν οι άνθρωποι παρά μόνο ο θεός.\n…και θα συνεχίσουν να ελπίζουν και όσο αυτοί θα ελπίζουν κάποιοι θα τρίβουν τα χέρια. Και δεν εννοώ τους παπάδες, αλλά τους πολιτικούς και τους κατεργάρηδες που κατάφεραν να μας αποξενώσουν, να μας κάνουν πρόβατα και περίτεχνα να μας δουλεύουν!\n19 Ιανουαρίου 2012 - 9:16 μ.μ.\nΣτην ανάλυση σου φίλε Άθεε από φυσικής πλευράς είναι εμφανές ότι συντάσσεσαι με τις απόψεις για ένα αιτιοκρατικό σύμπαν. Τα επιχειρήματα που παρουσιάζεις από φυσικής πλευράς είναι αυτά που χρησιμοποιούν οι ντετερμινιστές για να στηρίξουν την ορθότητα των θέσεών τους.\nΜε αφορμή την ανάρτησή σου (την οποία διάβασα πολλές φορές) έψαξα και γω το θέμα αρκετά, από φυσικής πλευράς, για να πάρω ξεκάθαρη θέση.\nΔεν το κατάφερα.\nΤο αν το σύμπαν είναι τελικά αιτιοκρατικό η μη αιτιοκρατικό είναι ένα θέμα που ταλαιπωρεί τους φυσικούς. Και οι δυο πλευρές έχουν ισχυρά επιχειρήματα και έχουν διατυπώσει θεωρίες, οι οποίες μέχρι στιγμής είναι θεωρίες. (ένα αξιόλογο άρθρο από τα πολλά που διάβασα http://www.physics4u.gr/blog/?p=825).\nΑυτά από θέμα φυσικής.\nΤώρα από φιλοσοφικής πλευράς: Θεωρώ ότι οι φιλοσοφικές προεκτάσεις, ενός ενδεχόμενα πιθανοκρατικού σύμπαντος, που υποστηρίζουν την ύπαρξη ή απόδειξη θεού σαν αυθαίρετες. Κατά τη γνώμη μου εκφράζουν τις προσωπικές επιθυμίες των ιδεαλιστών φιλοσόφων και καμία σχέση δεν έχουν με την υλική πραγματικότητα του σύμπαντος. Το ότι επέλεξαν το τυχαίο της Υλίκης πραγματικότητας για να στηρίξουν την αδυναμία πλήρους απεικόνισης – γνώσεις, έναν αγνωστικισμό, που θα τους οδηγήσει στον υπέρτατο αγνωστικισμό, την θρησκευτική πίστη σε θεό, είναι τουλάχιστον γελοίο.\nΤα φυσικά φαινόμενα είτε είναι αιτιοκρατικά είτε τυχαία πάντα παραμένουν αυστηρά υλικά και οι αναφορές σε μεταφυσικές εξηγήσεις μας γυρνούν πίσω στο Μεσαίωνα.\nΤα συγχαρητήριά μου για το άρθρο σου. Τέτοιες αναλύσεις λείπουν από το διαδίκτυο.\n22 Ιανουαρίου 2012 - 11:36 π.μ.\nΕπιτέλους και ένα σχόλιο παρεμφερές με την ανάρτηση!\nΈκανες τη διαφορά Dyer δείχνοντας όχι μόνο ότι έχεις ασχοληθεί με το θέμα αλλά πρέπει να είσαι και ο μόνος που κατάλαβε τι θέλω να πω. Άλλωστε, είσαι ο αρχαιότερος αναγνώστης και σχολιαστής αυτού του blog και γι αυτό σε συγχαίρω και σε τιμώ για την μακροχρόνια παρουσία σου.\nΤώρα, ας περάσουμε και στις αντιθέσεις μας, τουλάχιστον όπως φαίνονται με την πρώτη ματιά. Ο ντετερμινισμός δεν είναι απλά μια θεωρία, όπως αυτή της σχολής της Κοπεγχάγης. Στην αιτιοκρατία στηρίζεται όλο το επιστημονικό οικοδόμημά μας. Αυτό και μόνο αρκεί για να μην μένει η αιτιοκρατία στην κατηγορία των θεωριών, όπως της πιθανοκρατίας του υποατομικού επιπέδου. Η τελευταία πραγματικά είναι πιθανοκρατική και κάτι παραπάνω που την κατατάσσει πράγματι στις θεωρίες που αύριο μπορούν να αλλάξουν εμφανώς. Η αιτιοκρατία όμως δεν πρόκειται να αλλάξει, τουλάχιστον στο συνειδησιακό μας επίπεδο. Όμως, στην ανάρτηση αυτή επιχειρώ έναν συμβιβασμό ανάμεσα στις δυο οπτικές των επιπέδων με συγκεκριμένη βαρύτητα στην αιτιοκρατία. Δεν ξέρω αν το πρόσεξες αυτό. Δεν λέω ότι οι δυο μορφές ταυτίζονται, αλλά ότι βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους. Ούτε απορρίπτω την πιθανοκρατία του υποατομικού επιπέδου. Πρέπει να βλέπουμε την φύση διαλεκτικά και να μην βγάζουμε μέσω της αναγωγής εύκολα συμπεράσματα, ερμηνεύοντας λανθασμένα την πραγματικότητα. Η τελευταία είναι διαφορετική σε κάθε δομικό της επίπεδο. Είναι λάθος να αναγάγουμε τον εποπτικό μας ρεαλισμό από το ένα επίπεδο στο άλλο και γι αυτό η λογική μας πρέπει να είναι σχετική με το δομικό επίπεδο που εξετάζουμε.\nΚαι στο άρθρο που μου υπέδειξες τονίζεται αυτό: Όλα εξαρτώνται από τις ερμηνευτικές και φιλοσοφικές αρχές που θα υιοθετηθούν.\nΗ ανάρτηση αυτή, αν παρατήρησες, δεν στοχεύει στην φυσική, αλλά στην φιλοσοφία, όπου οι έννοιες της φυσικής αποκτούν μια άλλη διάσταση που πριν δεν είχαν. Έτσι, διευρύνονται και ανάμεσα από τις σχέσεις που τις χαρακτηρίζουν επιστρέφουν στην φυσική εμπλουτισμένες και πιο λειτουργικές. Γι αυτό η φιλοσοφία και η επιστήμη πρέπει να είναι στενά συνδεμένες μεταξύ τους και χωρίς αυθαιρεσίες να μπορούν να ξεπερνούν τις κρίσεις που συναντούν κάθε φορά που έχουμε ένα ποιοτικό άλμα στον τρόπο που κατανοούμε την νέα πραγματικότητα. Γι αυτό και θεώρησα πριν σωστό να κάνω μια ανάρτηση για το ξεπέρασμα της κρίσης που εμφανίστηκε ανάμεσα στον 19ο και 20ο αιώνα.\nΕν ολίγοις θέλω να πω, ότι αναπτύσσοντας τα μέσα της τεχνολογίας, τον 20ο αιώνα, καταφέραμε να δούμε στο ατομικό πεδίο, και τελευταία στο υποατομικό εν μέρει, ότι οι κρυμμένες παράμετροι του υποατομικού επιπέδου επηρεάζουν το χαμηλότερο, το ακριβώς επόμενο δηλαδή επίπεδο, (ατομικό) δημιουργώντας «στρεβλώσεις» που μόνο πιθανοκρατικά μπορούμε να αντιληφθούμε. Έχοντας υπ’ όψιν την σχετικότητα της γνώσης, ας μην αναζητούμε «το απόλυτο» σαν τους αγνωστικιστές θεωρώντας τον κόσμο μας, στο επίπεδό μας δηλαδή, πιθανοκρατικό. Οι αιτιότητες ίσως κρύβονται στο υψηλότερο υποατομικό επίπεδο, που ακόμα δεν έγιναν γνωστές. Όχι μόνο ο Αϊνστάιν, αλλά και ο Σρέντινγκερ και ο ντε Μπρολί, αν και αιτιοκράτες, δεν ήταν άσχετοι με την κβαντομηχανική, αλλά σίγουρα πιο σχετικοί με την φιλοσοφία, απ’ ότι κάποιοι της «Σχολής της Κοπεγχάγης»!\n22 Ιανουαρίου 2012 - 7:36 μ.μ.\nΌταν έγραφα για θεωρίες, φίλε Άθεε, φυσικά και δεν εννοούσα τα επιστημονικά αποδεδειγμένα. Δεν είναι λάθος ο Newton επειδή βρέθηκε η σχετικότητα. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν η πιθανοκρατία επιβεβαιωθεί, σε κάποιο επίπεδο, δεν σημαίνει ότι θα απορρίψουμε την αιτιοκρατία. Την αιτιοκρατία τότε θα είναι ίσως μια πιθανότητα με τιμή 1 ή 0. Η διαλεκτική σχέση μεταξύ αιτιοκρατίας και πιθανοκρατίας είναι εμφανείς. Και όταν και αν υπάρξει μια τελική θεωρία τότε αυτή ίσως να είναι πολύ διαφορετική από τα μέχρι σήμερα γνωστά.\nΕίναι γεγονός πάντως ότι η αιτιοκρατία μας προσφέρει μια βεβαιότητα, μια ασφάλεια ενώ το τυχαίο μας αναστατώνει, μας φοβίζει. Γι΄ αυτο θα συμφωνήσω με την φράση σου «Η αιτιοκρατία όμως δεν πρόκειται να αλλάξει, τουλάχιστον στο συνειδησιακό μας επίπεδο.» Αν και θα θεωρούσα μεγάλη επιτυχία το να μη μας φοβίζει το άγνωστο το τυχαίο.\nΥΓ Όταν υποδείκνυα το άρθρο ήμουν βέβαιος ότι θα εντόπιζες την συγκεκριμένη πρόταση.\n22 Ιανουαρίου 2012 - 11:26 μ.μ.\nΗ φράση αυτή ήταν εκείνη που βάραινε περισσότερο στο άρθρο, ακριβώς επειδή πολλοί λίγοι θα μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν. Προϋποθέτει γνώσεις φιλοσοφίας και γι αυτό την εντόπισα.\nΌμως στο σχόλιό σου αυτό βάζεις και ένα νέο όρο: την τύχη και θα με βάλεις πάλι στη πρίζα να απαντήσω πως την τύχη δεν πρέπει να την αντιπαραβάλουμε με την αιτιότητα. Το τυχαίο δεν είναι η άρνηση της αιτιότητας, αλλά η διαλεκτική άρνηση της αναγκαιότητας!\nΗ τύχη είναι αποτέλεσμα δυναμικών και αναγκαίων διαδικασιών που ναι μεν μας είναι άγνωστες, όμως βρίσκονται κάτω από την επίδραση νόμων. Το τυχαίο λοιπόν υπακούει σε νόμους, αντίθετα από το «συμπτωματικό» που δεν εκφράζεται από κανένα νόμο και σαν εξαιρετικό γεγονός προκύπτει από την σύμπτωση ορισμένων όρων. Πιστεύω λοιπόν ότι αντί της τύχης την πιθανότητα ήθελες να πεις κι όχι ακόμα την «σύμπτωση» που είναι διαφορετικό πράγμα και από την τύχη και από την πιθανότητα!\nΣε όσα αφορούν την σχέση μας με την πραγματικότητα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η τελευταία είναι διαφορετική σε κάθε δομικό της επίπεδο. Είναι λάθος να αναγάγουμε τον εποπτικό μας ρεαλισμό από το ένα επίπεδο στο άλλο! Στο επίπεδό μας ισχύει η αιτιοκρατία, επειδή πολλές παράμετροι θεωρούνται άνευ σημασίας και δεν αλλάζουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα (η διαφορά είναι αυτή που εκτιμάται από την θεωρία στην πράξη). Όμως στο υποατομικό επίπεδο, ακόμα και ένα κβάντο φωτός επηρεάζει το αποτέλεσμα. Πόσο μάλλον όταν ξέρουμε ότι βρισκόμαστε μέσα σε μια θάλασσα κοσμικών αλληλεπιδράσεων. Ποια παράμετρο να θεωρήσουμε αμελητέα, όταν το παρατηρούμενο γεγονός είναι μικρότερο των παρεμβαλλόμενων αλληλεπιδράσεων;\nΤούτο το τελευταίο αν έχουμε υπ’ όψιν μας, σαν αρχή της συμπληρωματικότητας, πιστεύω πως θα λύσει πολλά προβλήματα σχετικά με τον εποπτικό μας ρεαλισμό!\n23 Ιανουαρίου 2012 - 6:26 μ.μ.\nΤο γυρίζω στη φυσική γιατί ομολογώ μπερδεύτηκα λίγο από το τελευταίο σχόλιό σου φίλε Άθεε.\nΗ διάσπαση ενός ραδιενεργού πυρήνας αποτελεί ένα «τυχαίο» γεγονός (χρονικά). Η αιτιότητα εξηγεί το γιατί της διάσπασης, δεν εξηγεί το πότε. Όταν όμως έχουμε ένα κατάλληλο αριθμό πυρήνων, που δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, είναι «πιθανό» σε κάθε δευτερόλεπτο να έχουμε μια διάσπαση και «συμπτωματικά» δυο ή περισσότερες. Πιθανοκρατικά έχουμε τη βεβαιότητα ότι στο χρόνο ημίσειας ζωής του ραδιενεργού θα έχει διασπασθεί το ½ των πυρήνων.\n23 Ιανουαρίου 2012 - 10:53 μ.μ.\nΤώρα κατάλαβα Dyer ότι πράγματι αυτά που σου έγραψα πιο πάνω δεν τα κατάλαβες. Δεν με ρώτησες όμως να σου τα διευκρινίσω καλύτερα. Θα το κάνω όμως με ένα παράδειγμα που θα πάρω από «Το Είναι και το Γίγνεσθαι» του Ε. Μπιτσάκη. «Αν βομβαρδίσουμε ένα φύλλο αλουμινίου με νετρόνια τότε τα άτομα του αλουμινίου μεταστοιχειώνονται σε ραδιενεργό νάτριο με ταυτόχρονη εκπομπή ενός σωματιδίου α. Η μεταστοιχείωση του ατόμου του αλουμινίου είναι στην περίπτωση αυτή ένα φαινόμενο αναγκαίο. Το γεγονός όμως αυτό μπορεί να παραχθεί χάρις σε ένα τυχαίο γεγονός: τη συνάντηση με το νετρόνιο. Η παρουσία πάλι του νετρονίου στο δοσμένο σημείο του χώρου, που είναι ένα γεγονός τυχαίο για το άτομο του αλουμινίου είναι με τη σειρά της ένα γεγονός αιτιοκρατημένο: το νετρόνιο που συνέπεσε να συναντήσει αυτό το άτομο του αλουμινίου προήλθε από κάποια αιτιοκρατημένη διεργασία» (σελ. 380).\nΓι αυτό και σου έγραψα «η τύχη είναι αποτέλεσμα δυναμικών και αναγκαίων διαδικασιών που ναι μεν μας είναι άγνωστες, όμως βρίσκονται κάτω από την επίδραση νόμων», γιατί απλούστατα το τυχαίο υπακούει σε νόμους και δεν είναι αυθαίρετο.\nΈτσι συμβαίνει και η διάσπαση του ραδιενεργού πυρήνα, που μέχρι να βρούμε τι το αναγκάζει να διασπαστεί, το αποτέλεσμα θα το βρίσκουμε πιθανοκρατικά!\nΝομίζω τώρα ήμουν αρκετά σαφής, παίρνοντας και αφορμή να γράψω κάτι παραπάνω που απέκλεισα από την ανάρτηση για να μην την βαρύνω κι άλλο.\n24 Ιανουαρίου 2012 - 4:08 μ.μ.\nΣτο παράδειγμα του Ε. Μπιτσάκη συμπτωματικά ένα νετρόνιο θα συναντήσει ένα άτομο αλουμινίου, δεν θα συναντήσουν όλα τα νετρόνια άτομα αλουμινίου και το αντίθετο. Είναι τυχαίο γεγονός για ένα άτομο αλουμινίου, αλλά το φαινόμενο είναι αποτέλεσμα αιτιοκρατημένη διεργασία. Και βέβαια αυτό που έγραψες «η τύχη είναι αποτέλεσμα δυναμικών και αναγκαίων διαδικασιών που ναι μεν μας είναι άγνωστες, όμως βρίσκονται κάτω από την επίδραση νόμων» είναι ορθό για το ανώτερο πείραμα.\nΗ διάσπαση του ραδιενεργού που αναφέρω δεν είναι αποτέλεσμα συμπτώσεων. Διασπάται τυχαία από μόνο του. Ακόμα και για την περίπτωση των πολλών πυρήνων έκανα την υπόθεση ότι δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να αποκλείσω αιτιοκρατημένη διεργασία.\nΣύμφωνα με την κβαντομηχανική, δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια πότε θα διασπαστεί ένα άτομο ραδιενεργού στοιχείου. Γνωρίζουμε μόνο τις πιθανότητες να συμβεί μια διάσπαση ή ένας αριθμός διασπάσεων μέσα σε ένα χρονικό διάστημα. «Ο Αϊνστάιν μαζί με άλλους πίστευαν ότι ίσως αυτό να αποτελούσε ατέλεια της θεωρίας η οποία θα έπρεπε να διορθωθεί με μια συμπληρωματική θεωρία κρυφών μεταβλητών που θα αποκαθιστούσε την αιτιοκρατία. Ωστόσο, μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν ότι η άποψη περί κρυμμένων μεταβλητών ήταν λανθασμένη.»\nΦίλε άθεε παρασυρόμαστε σε θέματα καθαρά φυσικής και δυσκολεύουμε ένα άρθρο που είναι από μόνο του βαρύ. Από φυσικής πλευράς κρατάω μια στάση αναμονής για την αιτιότητα. Χωρίς να είμαι όμως φιλόσοφος μου φαίνεται τουλάχιστον γελοίο αυτό που επιχειρείται, να συνδέσουν δηλαδή το υλιστικό τυχαίο του κβαντικού χώρου με το μεταφυσικό θεό. Πάντως αν το δεις και διαφορετικά και το ότι ψάχνουν το θεό στα υποατομικά σωματίδια είναι μια επιτυχία της επιστήμης. Αυτός ο τεράστιος και παντοδύναμος έχει περιοριστεί σε διαστάσεις Planck!\n24 Ιανουαρίου 2012 - 8:03 μ.μ.\nΗ τύχη στο ένα παράδειγμα είναι σωστή και στο άλλο δεν είναι;\nΜάλλον δεν κατάλαβες τι λέμε Dyer.\nΤο παράδειγμα δείχνει ότι άλλο πράγμα είναι η τύχη και άλλο η σύμπτωση.\nΠίσω από την τύχη υπάρχουν νόμοι αναγκαιότητας ενώ πίσω από την σύμπτωση βρίσκουμε ένα εξαιρετικό γεγονός που δεν στηρίζεται σε νόμους. Η σύμπτωση δεν είναι αποτέλεσμα αναγκαιότητας. Γι αυτό αναφέρθηκα σ΄ αυτήν. Η διάσπαση του ραδιενεργού υλικού, το γράφεις και ο ίδιος (χε χε χε) είναι τυχαίο γεγονός, άρα στηρίζεται σε νόμους. Δηλαδή η αναγκαιότητα βρίσκεται πίσω από αυτό που λέμε τύχη. Χρησιμοποίησα το παράδειγμα του Μπιτσάκη για να δώσω κύρος στην διατύπωση. Θα μπορούσα να σου αναφέρω κι άλλα παραδείγματα, όπως το ζάρι. Αν μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε όλες εκείνες τις παραμέτρους που αναγκάζουν το ζάρι να πέσει έτσι ή αλλιώς, θα μπορούσαμε να προβλέψουμε το αποτέλεσμα. Όμως αυτό δεν γίνεται και η στατιστική είναι ακριβέστερη. Ούτε οι πιθανότητες σημαίνει ότι εκφράζουν ανυπαρξία αιτιακών σχέσεων αλλά, σύμφωνα με τον διαλεκτικό υλισμό, εκφράζουν τις πολλαπλές δυνατότητες του συστήματος.\nΗ έλλειψη λανθανουσών παραμέτρων είναι αντίληψη της Σχολής της Κοπεγχάγης που δεν στηρίζεται πουθενά. Κυρίως όμως δείχνει την έλλειψη δυναμικής αντίληψης της πραγματικότητας. Η κλασική αιτιοκρατία σίγουρα δεν ισχύει στο κβαντικό επίπεδο, όμως αφού οι πιθανοκρατικοί νόμοι είναι αντικειμενικοί και μέσω αυτών μπορούμε να υπολογίσουμε την πιθανότητα των διαφορετικών καταστάσεων σημαίνει ότι τα φαινόμενα είναι αιτιοκρατημένα (στατιστική αιτιοκρατία).\nΕίπαμε να πετάξουμε τα νερά της μπανιέρας, όχι όμως με το μωρό μαζί, όπως κάνει η Σχολή της Κοπεγχάγης…!\n25 Ιανουαρίου 2012 - 5:55 μ.μ.\nΑν κατάλαβα καλά φίλε Άθεε στο πείραμα του Μπιτσάκη παίρνουμε ένα πυροβόλο νετρονίων, τοποθετούμαι εμπρός του ένα φίλο αλουμινίου και αρχίζουμε να το βομβαρδίζουμε. Τα νετρόνια εκτελούν τροχιές που διαπερνούν το φύλλο αλουμινίου. Κάποιες τροχιές όμως θα συναντήσουν άτομα αλουμινίου και θα τα μεταστοιχειώσουν (αιτιοκρατικά). Η σύγκρουση του νετρονίου με το αλουμίνιο είναι τυχαίο γεγονός συνέπεια όμως μιας αιτιοκρατημένη διεργασία. Το «τυχαίο» το προκαλούμαι και όσο επιμένουμε στην εκτέλεση του πειράματος σε κάθε άτομο αλουμινίου θα πέσει ένα νετρόνιο. Με μια εξελιγμένη διόπτρα θα βλέπαμε τα άτομα του αλουμινίου και το ευθύβολο πυροβόλο μας θα στόχευε ένα ένα τα άτομα.\nΤο Πλουτώνιο 240 παρουσιάζει αυθόρμητη σχάση. Αυτό σημαίνει ότι αν έχουμε ένα άτομο Πλουτωνίου αυτό θα διασπασθεί κάποια χρονική στιγμή από μόνο του, από τώρα μέχρι τα επόμενα 15000 χρόνια. Το ποτέ θα συμβεί η διάσπασης του πλουτώνιου είναι ένα καθαρά τυχαίο γεγονός, και το «εσωτερικό ρολόι» που θα αποκαθιστούσε την αιτιοκρατία δεν φαίνεται να υπάρχει.\nΜε τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της σχολής τις Κοπεγχάγης διαφωνώ και γω, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι άριστοι φυσικοί.\n25 Ιανουαρίου 2012 - 9:10 μ.μ.\nΝα αρχίσω με το τελευταίο, γιατί μόνο αυτό έχει αξία αυτή τη φορά. Και γω πιστεύω ότι οι φυσικοί της «Σχολής της Κοπεγχάγης» είναι καλοί φυσικοί, αλλά πολύ κακοί φιλόσοφοι!\nΓια το άλλο θέμα απλά κατάλαβα ότι δεν το έπιασες. Στη σύγκρουση του νετρονίου με το αλουμίνιο δεν είναι καθόλου τυχαίο γεγονός, αφού το προκαλούμε εμείς. Πείραμα κάνουμε. Απλά, αυτό θα μπορούσε να συμβεί και τυχαία, οπότε θα είχαμε εκπομπή ραδιενεργού νάτριου με ταυτόχρονη εκπομπή ενός σωματιδίου α. Διάσπαση έχουμε κι εδώ και η συσχέτιση αφορά την αιτιοκρατημένη διεργασία από ένα τυχαίο γεγονός. Το πείραμα αφορά την εξήγηση του όρου «τυχαίο», κι όχι αυτό καθ’ αυτό το πείραμα, προκειμένου να δείξουμε το αιτιοκρατημένο γεγονός.\nΌσο για την στατιστική αιτιοκρατία ξαναλέω ότι για το κβαντικό επίπεδο πρέπει να αναιρέσουμε την αιτιοκρατία όπως την ξέρουμε (Λαπλάς) και να δεχτούμε την πιθανοκρατία. Και οι μεν και οι δε, έτσι κάνουν τις προβλέψεις. Η διαφωνία έχει μόνο φιλοσοφικό χαρακτήρα (τουλάχιστον για την ώρα). Η ανάρτηση αναφέρεται στην φιλοσοφία περισσότερο και όχι στη φυσική. Το γιατί, θα το δούμε παρακάτω, όταν θα κάνω την ανάρτηση για την παραψυχολογία.\n26 Ιανουαρίου 2012 - 11:32 π.μ.\nΠοιος σας είπε ότι όλοι αυτοί οι επιστήμονες και νομπελιστές που με τόσο έντονο τρόπο αμφισβητείτε έχουν άδικο και εσείς έχετε δίκιο. Έχετε δημοσιεύσει τις απόψεις σας σε επιστημονικά περιοδικά ή συνέδρια με κριτές και σας είπαν ότι έχετε δίκιο 'η έστω σας είπαν ότι ίσως έχετε δίκιο;\nΠάμε λοιπόν να δούμε ένα - ένα τα θέματα που θίγετε.\nΠρώτο θέμα η θεοποιημένη από τους υλιστές υλοενέργεια. Ο μαθηματικός τύπος που έχετε ο ίδιος βάλει μιλάει μόνος του: η μετρούμενη ενέργεια εξαρτάται από το σύστημα αναφοράς παρατηρητή. Άρα πάει περίπατο η αρχή διατήρησης της ενέργειας, ιδιαίτερα δε στο φαινόμενο Ντόπλερ... Να ψάξετε και για την ενέργεια του κενού.\nΔεύτερο θέμα ο "αιθέρας", ο οποίος τώρα ονομάζεται και "κβαντικός αιθέρας". Πριν απορρίψετε κάτι ψάξτε το λίγο πρώτα...\n29 Μαρτίου 2012 - 8:54 μ.μ.\nΠολύ αφελή όσα γράφεις αγαπητέ e στο σχόλιό σου.\nΟι υλιστές δεν θεοποιούν τίποτα, πολύ περισσότερο την ύλη και την ενέργεια που τα θεωρούν το ίδιο πράγμα και το μοναδικό στον κόσμο μας. Επίσης «υλοενέργεια» δεν υπάρχει, όπως και «αιθέρας» που σαν όρος εγκαταλείφτηκε από τον 19ο αιώνα. Η φράση σου «η μετρούμενη ενέργεια εξαρτάται από το σύστημα αναφοράς παρατηρητή» είναι ελλιπής. Μάλλον μπέρδεψες την ενέργεια με την κίνηση. Αυτή έχει σχέση με το φαινόμενο ντόμπλερ, κι όχι η ενέργεια. Όσο για την «ενέργεια κενού», μάλλον για την διακύμανση κενού θέλεις να πεις, μην νομίζεις όμως ότι πρόκειται για κενό. Πρόκειται για μια μεγάλη δύναμη.\nΌσο για τις ειρωνείες σου ποιος μου τα είπε όλα αυτά, όταν αμφισβητήσεις συγκεκριμένα κάτι, με επιχειρήματα, θα σου απαντήσω με τα λόγια εκείνου που μου τα είπε. Υπάρχουν βιβλία και δημοσιευμένες εργασίες επιστημόνων για όλα αυτά και δεν χρειάζεται να τα εκθέσω εγώ στα συνέδρια. Τα έχουν κάνει, ήδη άλλοι, αυτό.\nΛες να είναι αυθαίρετα όλα αυτά και χωρίς να εντρυφήσω στην κβαντομηχανική κάθισα και έγραψα ό,τι μου κατέβηκε;\n30 Μαρτίου 2012 - 7:48 π.μ.\nΟ διαλεκτικός υλισμός δεν θα μπορούσε να δεχθεί ούτως η άλλως ότι πίσω από αυτό που φαίνεται τυχαίο στην κβαντομηχανική δεν υπάρχει κάποια αιτία που απλά δεν είμαστε σε θέση να την βρούμε την δεδομένη στιγμή μιας και ότι ερευνάται εκεί όσο τυχαίο και να φαίνεται θα επηρεάσει άμεσα τον μικρόκοσμο σε ατομικό επίπεδο δλδ, που εκεί είμαστε σε καλύτερη θέση να βρούμε την αιτία. Αυτό που αναφέρεις δλδ σαν σύμπτωση δεν θα μπορούσε να το δεχθεί με τίποτα ο διαλεκτικός υλισμός γιατί είναι αντίθετος με την φιλοσοφία του.. Του αφήνει κερκόπορτες που ξέρεις ότι θα της καλύψει ο ιδεαλισμός.. Αφού για κάτι που δεν υπάρχει εξήγηση και που γίνεται συμπτωματικά τελείως, υπάρχει αλληλεπίδραση άμεση στον μικρόκοσμο που εμφανίζει στα μάτια μας τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σαν αντικειμενική πραγματικότητα.. Από τι από κάτι που γίνεται συμπτωματικά θα ρωτήσουν; Στον δικό μου τρόπο σκέψης δεν υπάρχει το συμπτωματικό, το εντελώς τυχαίο άσχετα αν όλο μπορεί να σκάβουμε και πιο βαθιά βρίσκοντας ένα επίπεδο που όλα φαίνονται τυχαία.. Θυμάμαι σε μία τάξη στο σχολείο που είχα ρωτήσει έναν φυσικό τι είναι κβαντομηχανική και μου απάντησε ότι στην φυσική ξέρουμε για παράδειγμα ότι μία γάτα βομβαρδίζεται συνεχώς από άτομα.. Στην κβαντομηχανική θα υποθέταμε ότι αν ταυτόχρονα για κάποιον λόγο άτομα σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό χτυπούσαν μία γάτα από συγκεκριμένο σημείο με συγκεκριμένη φορά δλδ θα μπορούσε να εκτιναχθεί η γάτα από αυτά και να μετακινηθεί.. Όταν είχα ακούσει αυτή την εξήγηση μου φάνηκε ότι η κβαντομηχανική ασχολείται με μεταφυσική! χαχαχα\n15 Δεκεμβρίου 2014 - 1:26 π.μ.\nΔεν κατάλαβα, τι αναφέρω σαν σύμπτωση που δεν θα μπορούσε να το δεχθεί με τίποτα ο διαλεκτικός υλισμός; Τι εννοείς; Η απάντηση του καθηγητή σου για την κβαντομηχανική δεν βγάζει νόημα. Μήπως προσπαθούσε να σου πει για τη γάτα του Σρέντιγκερ και σου έλεγε βλακείες…\n15 Δεκεμβρίου 2014 - 5:47 μ.μ.\nΝομίζω δεν θα μπορούσε ο διαλεκτικός υλισμός να δεχθεί κάτι σαν εντελώς τυχαίο χωρίς να υπάρχει δηλαδή κάποια αιτία έστω άγνωστη σε μας και στα μέσα παρατήρησης για τους λόγους που γράφω πιο πάνω.\n15 Δεκεμβρίου 2014 - 9:46 μ.μ.\nΑν δεν υπάρχει αιτία, φυσικά και δεν θα το δεχόταν. Όμως αν είναι άγνωστη, αλλάζει το θέμα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει αιτία, απλά εμείς δεν την γνωρίσαμε ακόμα. Αυτός είναι ο λόγος που η τύχη, με την έννοια που την χρησιμοποιούν όλοι, (αναίτια) δεν θεωρείται σωστό.\n16 Δεκεμβρίου 2014 - 12:37 μ.μ.\nΕπαναστάτες του γλυκού νερού οι "Κβαντοπληγμένοι" ...\nΟι τρεις ιεράρχες σύμβολο παιδείας του νεοσύστατου...


E F E N P R E S S - ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: Πως θα πολεμήσει η Τουρκία – Ο Ερντογάν περιγράφει τις επόμενες κινήσεις του\nΣε αντίθεση με την εξοργιστική ιδιόλεκτο του ελληνικού κατεστημένου και των εγχώριων ΜΜΕ όποτε αναφέρονται σε δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και του προέδρου της Τουρκίας, ο Ερντογάν ούτε παραληρεί, ούτε απειλεί με "θερμό επεισόδιο". Aντιθέτως, περιγράφει με σαφήνεια υπό ποιους όρους και πώς θα επιτεθεί στην Ελλάδα.\nΟ Ερντογάν, ο οποίος παρά τα ενδεχομένως ακόμα και στρατηγικά λάθη του αποτελεί έναν από τους ικανότερους ηγέτες της εποχή μας, ακολουθεί στις εξωτερικές του επεμβάσεις ένα (νέο)οθωμανικό, πραγματιστικό πρότυπο:\nαφού εξασφαλίσει τη μη παρέμβαση ούτε των ΗΠΑ, ούτε και της Ρωσίας, δίνει για ένα διάστημα στον εχθρό του τη δυνατότητα οικειοθελούς παραχώρησης σε όσα η Τουρκία ζητάει και μετά επιτίθεται (νεοοθωμανισμός).\nΕάν δεν ικανοποιηθεί επομένως από τον αντίπαλό του, χωρίς σύγκρουση, ξεκινά μια κλιμακούμενη διαδικασία. Ξεκινά πρώτα με "μικρές" εισβολές και επεισόδια, προκειμένου να αποκτήσει προγεφυρώματα (στρατιωτικά και πολιτικά) και έπειτα, συνήθως με αιχμή του δόρατος τζιχαντιστές και άρα όχι τουρκικό στρατό, "ανεβοκατεβάζει" την όξυνση του πολέμου. Αυτό το κάνει με ένα μικρό συγκριτικά για τον ίδιο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος, γκριζάροντας εδαφική επικράτεια, πάντα με την σταθερή αρχή ότι «όπου ανεβεί η τουρκική σημαία δεν κατεβαίνει».\nΜε το να καθίσταται δε μέρος του προβλήματος και έχοντας εδαφικά κέρδη, μετατρέπεται ταυτόχρονα και σε μέρος της "λύσης". Όπου λύση για την Τουρκία είναι η, με διαφόρους τρόπους, νομιμοποίηση των τετελεσμένων. Μάλιστα, προκειμένου να σταθεροποιηθεί, τροποποιεί όπου μπορεί την πληθυσμιακή σύνθεση, ή δορυφοριοποιεί τις κυβερνήσεις, ή συνεργάζεται κατά το δοκούν με τοπικούς δρώντες, δήθεν εκπροσώπους των πληθυσμών και των περιοχών που τον αφορούν.\nΟι κυβερνήσεις αυτές συνέργησαν και υποστήριξαν την αλλαγή κυβερνήσεων σε Λιβύη και Συρία στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ειδικότερα εκείνες τις δυνάμεις που πολεμούν σήμερα μαζί με τον Ερντογάν και σύντομα ίσως εναντίον της χώρας μας. Όταν λοιπόν ο Τούρκος πρόεδρος μας ενημερώνει, ότι θα πρέπει να δούμε τι έπραξε τα τέσσερα τελευταία χρόνια για να καταλάβουμε "τι μας περιμένει", κυριολεκτεί.\nΔεν θα πάει βήμα πίσω από αυτήν, παρά μόνο αν μετά ή πριν από πόλεμο ηττηθεί, ή αναγκαστεί να υποχωρήσει. Αφήνει χρόνο να περάσει προκειμένου, είτε να διασφαλίσει την ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας (αν και φαίνεται ότι ίσως και να την εξασφάλισε ήδη για ένα περιορισμένο υποτίθεται επεισόδιο), είτε για να εντείνει μια διεθνή εκστρατεία "δημοσίων σχέσεων".\nΘέλει να φιλοτεχνήσει την εικόνα ενός μεγάθυμου ηγέτη, που εξαναγκάζεται ωστόσο να αντιδράσει, στοχεύοντας με κάθε μία από τις τρεις αιχμές σε διαφορετικά κοινά. Παραλλήλως ασκεί μια εντεινόμενη πίεση σε όλα τα πεδία. Τον Ιούλιο, το ζήτημα ήταν αν το "Oruc Reis" θα ξεκινούσε την προσπάθεια ερευνών. Η ελληνική κόκκινη γραμμή είχε μείνει στα επίπεδα του 1987. Σήμερα το Oruc Reis πλέει και διεξάγει έρευνες, χωρίς ενόχληση. Πλέον το ζήτημα έχει μετατοπιστεί στο αν θα μπει και στα χωρικά ύδατα.\nΟ κατευνασμός "σιγοντάρει"\nΟ Ερντογάν θεωρεί λοιπόν ότι η Ελλάδα δε θα προχωρήσει σε έναν πόλεμο σε όλα τα μέτωπα και μακράς διαρκείας. Η κατευναστική πολιτική των περισσοτέρων κομμάτων της Ελλάδας και της κυβέρνησης, "σιγοντάρουν" τις απόψεις της. Εάν δε πετύχει κατάληψη εδάφους, θα δεχτεί μια διεθνή διάσκεψη με στόχο να εμπεδωθούν "ζώνες αποκλιμάκωσης", δηλαδή ζώνες ανύπαρκτης ελληνικής κυριαρχίας εντός της επικράτειάς μας (βλέπε Συρία).\nΤέταρτον, η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει "ανατολική" πολιτική. Πρέπει να συνδεθεί και με τη Ρωσία, όπως και με τις δυνάμεις που πολεμούν εναντίον της Τουρκίας (Συρία κτλ) στρατηγικά.


Katerina Efstratiadou: Μοιράσου τους Στόχους σου….\nΜοιράσου τους στόχους σου με άλλους.\nΓια αμοιβαία επιτυχία…...\nΦέρνεις τα όνειρά σου στο φως της ημέρας?\n1. Ποιο είναι το όνειρό σου, το πάθος σου, αυτό που σε εμπνέει?\n2. Τι σε ανυψώνει, κάνει την εσωτερική σου φωνή να φωνάζει? Τι κάνεις για αυτό? Το κάνεις μόνος? Γιατί ?\n3.Τι μπορείς να κάνεις ώστε να φέρεις τα όνειρά σου μέσα στα σχέδια κάποιων άλλων αυτή την εβδομάδα?\nΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΕΠΙΔΗΜΙΑ!\nΕτικέτες αποθήκη ενέργειας, πως είναι τα όνειρά στο φως της ημέρας?, dream team life coach, Henri Frederic Amiel, oi stoxoi sou Αναρτήθηκε από Unknown