Η ομιλία του Γ. Γράψα στο 15ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή (16.9.1989) | 21aristera\nΗ ομιλία του Γ. Γράψα στο 15ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή (16.9.1989)\nTags: Γράψας, Γκορμπατσόφ, Ενιαίο Μέτωπο Πάλης, ΚΚΕ, ΚΝΕ, Συνασπισμός, Τζανετάκης\nΤο Σάββατο 16 Σεπτέμβρη του 1989 ξεσπά οργανωτική κρίση στην ΚΝΕ, μετά τη δημόσια διαφοροποίηση της μειοψηφίας των 5 μελών του Γραφείου του ΚΣ με δήλωση στο «Ριζοσπάστη», ενέργεια που είχε την κάλυψη της ηγεσίας του ΚΚΕ. Αφορμή ήταν οι φεστιβαλικές εκδηλώσεις της Οργάνωσης Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ. Φυσικά η αιτία δεν ήταν ένα δευτερεύον οργανωτικό ζήτημα, αλλά οι ισχυρές διαφωνίες στους κόλπους της ΚΝΕ για τις πολιτικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ, τη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, καθώς και τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, αλλά και την στήριξη και μάλιστα χωρίς επιφυλάξεις της Περεστρόικα του Γκορμπατσώφ στην ΕΣΣΔ.\nΤο απόγευμα της ίδιας μέρας ο Γιώργος Γράψας, γραμματέας τότε του ΚΣ της ΚΝΕ, μίλησε όπως ήταν προγραμματισμένο στο 15ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή στην Αθήνα. Δίνοντας δημόσια με την ομιλία του το στίγμα των αναζητήσεων στην ΚΝΕ και των διαφωνιών με την ηγεσία, του ΚΚΕ, ο Γ. Γράψας σηματοδότησε την απαρχή της ανταρσίας της ΚΝΕ. Σχολιάζοντας την ομιλία του Γ. Γράψα, ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος είχε δηλώσει: «Εύχομαι οι δονήσεις στο εσωτερικό της ΚΝΕ να γίνουν γόνιμος διάλογος και να μη σταματήσουν με παρεμβάσεις».\nΑκολούθησαν τα οργανωτικά μέτρα της ΚΕ του ΚΚΕ που οδήγησαν στη διάσπαση της ΚΝΕ, η απόφαση του ΚΣ για την αυτόνομη πορεία της ΚΝΕ και η συγκρότηση του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ) το Γενάρη του 1990, μαζί με μέλη και στελέχη του ΚΚΕ που αποχώρησαν.\nΔιαβάστε το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Γ. Γράψα όπως δημοσιεύτηκε στον «Οδηγητή»:\nΆλλο ένα Φεστιβάλ της ΚΝΕ βαδίζει προς την κορύφωση του. Για τέσσερις μέρες, όλοι εσείς είσαστε μάρτυρες και συμμέτοχοι στις δύσκολες προσπάθειές μας, να αναδείξουμε ό,τι πιο δημιουργικό και ριζοσπαστικό μπορούμε στη νέα γενιά της χώρας μας. Μαζί σας ψάχνουμε να βρούμε την καινούργια ελπίδα, την ανανεωμένη έμπνευση, τα άφθαρτα ιδανικά, τα τραγούδια της σύγχρονης αντίστασης, τους απάτητους ακόμα δρόμους, που θα σμίξουν την νεανική αμφισβήτηση με την προοπτική της Αριστεράς και του σοσιαλισμού, στην Ελλάδα και στον κόσμο όλο.\nΌλα αυτά το χρόνια τα Φεστιβάλ της ΚΝΕ βρέθηκαν πολλές φορές στο κέντρο της συζήτησης. Πιστεύουμε ότι το Φεστιβάλ της ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ σε κρίσιμες καμπές της μεταπολίτευσης, που σήμαναν μεγάλες αλλαγές στην συνείδηση της νεολαίας, τόλμησε και ο ένα βαθμό κατόρθωσε ν’ ανοίξει νέους πρωτότυπους δρόμους. Μπόρεσε να διαμορφώσει νέες δυνατότητες για την κοινή αναζήτηση και δράση των ευρύτερων δυνάμεων της νεολαίας πάνω στα βασικά ζητήματα της πολιτικής, της σκέψης, της μόρφωσης και του πολιτισμού με την πιο πλατιά έννοια.\nΔεν θέλουμε να κάνουμε αυτάρεσκες αναδρομές, γιατί ξέρουμε ότι πάνω απ’ όλα μετράει ο απολογισμός του μέλλοντος. Ωστόσο θα πρέπει να θυμηθεί κανείς ότι η ΚΝΕ αμέσως μετά την μεταπολίτευση και μέσα οπό τα πρώτα Φεστιβάλ της έπαιξε βασικό ρόλο για να στραφεί η νεολαιίστικη ορμή. η αμφισβήτηση και το πάθος της νέας γενιάς στα πεδία των πιο προωθημένων διεκδικήσεων για κοινωνική χειραφέτηση και εθνική ανεξαρτησία, στο πλευρό του λαϊκού κινήματος, του ΚΚΕ και της Αριστεράς. Συσπείρωσε πλατιές νεολαιίστικες δυνάμεις σε μια διαδικασία ουσιαστικής κι όχι φραστικής ρήξης με όλα τα παλιά δόγματα του κατεστημένου και τις νεάζουσες θεωρίες της Ευρωκώσταινας.\nΑκόμα δεν μπορεί ν αρνηθεί κανείς ότι σ’ όλη την πρόσφατη περίοδο της μεγάλης απάτης και της ενσωμάτωσης που επιχείρησε ο παπανδρεϊσμός. η ΚΝΕ με την έμπνευση του Κόμματος πρόβαλε μέσα από το Φεστιβάλ τον ανυπότακτο λόγο της νεολαίας με νεανική αδιαλλαξία, αλλά και με δημιουργική αναζήτηση και προβολή των θετικών αριστερών διεξόδων στο χώρο της νεολαίας. Χάραξε μια προοπτική βαθέματος και ανανέωσης του νεολαιίστικου ριζοσπαστισμού στην προοπτική του σοσιαλισμού. Έδωσε μορφή και πνοή στην αντικειμενική ανάγκη της νεολαίας για ενιαία μέτωπα πάλης, ενάντια στην δεξιά συντηρητική πολιτική κάθε απόχρωσης, αλλά και ενάντια στην αγυρτεία της ρεφορμοστικής ηγεσίας.\nΑλλά και στη σημερινή περίοδο της δεξιάς επίθεσης και της εντατικής προετοιμασίας για την επικράτηση και την υλοποίηση των νεοσυντηρητικών επιλογών στην νέα δεκαετία του ’90, η πολιτική και η κοινωνική αριστερά, το ριζοσπαστικό κίνημα των εργαζόμενων και της νεολαίας αντιπαραθέτουν τη δική τους πρόταση για μια σύγχρονη αριστερή διέξοδο προοδευτικής αλλαγής με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό.\nΚαι σ’ αυτή ακριβώς την προσπάθεια η ΚΝΕ με τη δράση της και με το φετινό Φεστιβάλ της φιλοδοξεί να δώσει την δική της συμβολή στα πλαίσια του ΚΚΕ και της συνασπισμένης Αριστεράς. Στόχος της ΚΝΕ είναι να δεθεί η μαχητικότητα, ο ριζοσπαστισμός αλλά και η τολμηρή αμφισβήτηση της νέας γενιάς, με την αριστερή προοδευτική διέξοδο που έχει ανάγκη ο τόπος, αλλά και με τη διαδικασία της επαναστατικής ανανέωσης των οραμάτων, των ιδανικών και της πρακτικής του σοσιαλισμού, που είναι ακατανίκητο αίτημα του καιρού μας.\nΊσως αυτό βέβαια δεν αρκεί σαν απάντηση στο ερώτημα που σήμερα βασανίζει χιλιάδες νέους ανθρώπους, που ενώ έχουν και σκέψη και γνώμη για όλα, την ίδια στιγμή η αποστροφή τους απέναντι στην κυρίαρχη σήμερα πολιτική, τους κάνει δύσπιστους ακόμα και αδιάφορους σε κάθε τι που «επιμένει πολιτικά».\nΕμείς σ’ αυτό δε συμφωνάμε. Όχι γιατί έχουμε τις έτοιμες απαντήσεις στα ερωτήματα, σε όλα αυτά που βασανίζουν τα πιο πρωτοπόρο στοιχεία της νεολαίας, αλλά και την μεγάλη πλειοψηφία της, αλλά γιατί έχουμε βαθιά πεποίθηση πως αξίζει τον κόπο να παλεύει κανείς και να ψάχνει μαζί, στο πλευρό του λαϊκού κινήματος.\nΑξίζει τον κόπο ν’ αντισταθούμε στην κύρια επιλογή του κατεστημένου που είναι η παραίτηση και η κυριαρχία του αχαλίνωτου ατομισμού.\nΑξίζει τον κόπο να επιμείνουμε, να προετοιμάσουμε και να ζήσουμε την καινούργια ελπιδοφόρα φάση που θα ‘ρθει, τις νέες ανοδικές προοπτικές των λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων. Και σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα μαζί με όσες δυσκολίες για το προοδευτικό και επαναστατικό κίνημα ωριμάζουν και οι καινούργιες δυνατότητες για την αναζωογόνηση και την ποιοτική του ανάπτυξη. Ωριμάζουν μέσα από την κίνηση των εκατομμυρίων μαζών στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, μέσα από τις αντιστάσεις, που αναπτύσσονται στις χώρες του κεφαλαίου. Μα πάνω απ’ όλα ωριμάζουν μέσα από την ίδια την αναγκαιότητα. Από τις αντιθέσεις, από τις καθημερινές κοινωνικές ανισότητες που αναπαράγει ο κόσμος του κεφαλαίου, από το βαθιά αντιανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού με ό,τι κι αν προσπαθεί να το φτιασιδώσει.\nΗ ΚΝΕ πιστεύει ότι στο βάθος η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας αμφισβητεί την διαφθορά, τον εκμαυλισμό της απροκάλυπτης εξαπάτησης, την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης που συνοδεύουν την νεοσυντηρητική επίθεση των συντονισμένων δυνάμεων του κατεστημένου. Γι’ αυτό βλέπει σ’ όλες τις πολύμορφες εκδηλώσεις της νεολαιίστικης διαμαρτυρίας μια ολόκληρη νέα γενιά να ψάχνει αντικειμενικά τον ρηξικέλευθο και επαναστατικό λόγο και δρόμο της αριστεράς. Αυτή είναι και η κύρια τάση του καιρού μας που θα σφραγίσει όλο το νεολαιίστικο κίνημα στα χρόνια του ‘90.\nΗ νεολαία αμφισβητεί το μοντέλο ζωής που της χαρίζουν. Αμφισβητεί το περιθώριο που τη ρίχνουν. Ψάχνει και συναντιέται μέσα από νέους δρόμους με την Αριστερά της εποχής μας. Η νεολαία στο πλευρό της εργατικής τάξης μπορεί να γίνει ουσιαστική δύναμη ποιοτικής ενίσχυσης και ανάπτυξης του πιο πλατιού συνασπισμού των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της Αριστεράς και της προόδου, που να μπορεί να χτυπήσει πραγματικά την πόρτα της εξουσίας. Και μ αυτό τον τρόπο να γίνει και μια ουσιαστική συνιστώσα της επαναστατικής ανανέωσης της ίδιας της Αριστεράς. Αυτό είναι το σημερινό στίγμα και του Φεστιβάλ και της ίδιας της ΚΝΕ.\nΗ τελευταία περίοδος διαμόρφωσε για τη χώρα μας μια καινούργια πολιτική κατάσταση.\nΓιατί βέβαια τα εθνικοενωτικά κηρύγματα από τη μεριά των συντηρητικών δυνάμεων δεν μπορούν να κρύψουν τις βασικές επιδιώξεις τους που φαίνονται στον ορίζοντα.\nΗ παρέμβαση του ΣΕΒ στην πρόσφατη συζήτηση για την οικονομία στη Βουλή, αλλά και η ίδια η συζήτηση, έπεισε και τους πιο αισιόδοξους για την απειλή μιας γρήγορης και μεγάλης επιδείνωσης του βιοτικού επίπεδου των εργαζομένων και της νεολαίας. Ήδη από παντού ομολογείται ότι ο Σεπτέμβρης θα ‘ναι ο μήνας των μεγάλων σιωπηλών ανατιμήσεων, που προωθούνται από συντηρητικούς κύκλους, σε όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Ταυτόχρονα, προετοιμάζεται το έδαφος για να προχωρήσει στη ζωή ένα κύμα ιδιωτικοποίησης που θ’ αφορά όλους τους τομείς. Είναι όλα αυτά που η Ν.Δ. επανειλημμένα χαραχτηρίζει σαν «ρεαλισμό και ειλικρίνεια».\nΜπαίνουμε λοιπόν στην ανώτερη φάση της προσπάθειας των νεοσυντηρητικών δυνάμεων να επιβάλουν ένα μακρύ νεοσυντηρητικό χειμώνα που δεν θα καταγράφεται απλά σαν το άθροισμα κάποιων συντηρητικών μέτρων ενάντια στο βιοτικό επίπεδο και τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, αλλά θα σημαδεύεται και από την προσπάθεια κάμψης της λαϊκής αντίστασης και πάλης με τον αυταρχισμό και τα απατηλά συνθήματα της κοινωνικής και πολιτικής συναίνεσης.\nΕίναι αυτό που επανειλημμένα έχει διακηρύξει ο κ. Μητσοτάκης: Εμείς να κυβερνάμε και όλοι οι άλλοι, πέρα από τις διαφωνίες, να συμφωνάνε μαζί μας στον εκσυγχρονισμό και να μας βοηθούν.\nΚι εδώ φαίνεται όλο και πιο καθαρά ότι δεν έχει καμιά αντίρρηση να βοηθήσει την κατάσταση το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε οι «αρχηγικές εμφανίσεις» του κ. Σημίτη που είναι γνωστός οπαδός της συναίνεσης, ενισχύουν αυτή την πεποίθηση. Την ίδια στιγμή οι διαρκείς αναφορές στο πόσο καλό έκανε στην Αριστερά η συμμετοχή της στην εξουσία, πόσο «λογικεύεται» και γίνεται «δύναμη εξουσίας», είναι πολύ αποκαλυπτικές για τις επιδιώξεις απέναντι στην Αριστερά.\nΤο πρόβλημα λοιπόν για όλους τους εργαζόμενους, την προοδευτική νεολαία, είναι να απαντήσουν στο αν και στο πώς μπορεί ν’ ανατραπεί μια τέτοια πορεία, στο πώς μπορεί αυτή η περίοδος να γίνει περίοδος αντίστασης στην πολιτική και στα σχέδια της συντηρητικής αναδιάρθρωσης και συγχρόνως συγκέντρωσης των δυνάμεων για μια επιθετική αριστερή πολιτική διέξοδο.\nΑυτό το κεντρικό πολιτικό ερώτημα αφορά το σύνολο των αριστερών δυνάμεων, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, όμως αφορά, και δεν μπορεί παρά να αφορά σε σημαντικό βαθμό, και τη νεολαία.\nΗ νέα γενιά μπορεί να ‘χει σ’ αυτή τη φάση αποφασιστική συνεισφορά στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων μέσα από μια ουσιαστική αναζωογόνηση και αντεπίθεση του κινήματος της σε σύνδεση με την πολιτική της Αριστεράς, πολιτική που θα δίνει διέξοδο για το σήμερα και τη σοσιαλιστική προοπτική για το αύριο.\nΣήμερα οι ίδιες οι συνθήκες δεν βάζουν απλά το ζήτημα η νεολαία να ‘χει κάποιες διεκδικήσεις, οι μαζικοί φορείς προτάσεις και να γίνονται κάποιες κινητοποιήσεις για την ικανοποίηση τους. Ούτε το θέμα είναι να μετρήσουμε αν γίνονται πολλές ή λίγες.\nΠραχτικά σήμερα η ύπαρξη του νεολαιίστικου κινήματος σαν ενότητα στόχων διεκδικητικής μαζικής δράσης και πολιτικής κατεύθυνσης της νεολαίας γίνεται η πιο βασική προϋπόθεση για την αντίσταση και την απάντηση της νέας γενιάς στον πυρήνα των συντηρητικών επιλογών.\nΓιατί σήμερα δεν αμφισβητούνται κάποια έστω δικαιώματα, ούτε χειροτερεύει απλά η μια ή η άλλη πλευρά της ζωής της νεολαίας. Αμφισβητείται συνολικά το δικαίωμα της νεολαίας: να έχει δικαιώματα. Οι νεοσυντηρητικές προδιαγραφές πραχτικά επιτρέπουν μόνο ένα δρόμο για τη μεγάλη πλειοψηφία της νέας γενιάς: Να ‘ναι ευχαριστημένη απλά με το ότι θα διεκδικεί μια θέση στο περιθώριο των οικονομικών και των κοινωνικών εξελίξεων.\nΣ’ Αυτό το πρόβλημα χρειάζεται ν’ απαντά το σύνολο των στόχων του κινήματος της νεολαίας αμφισβητώντας τελικά την καρδιά της συντηρητικής πολιτικής και της αναδιάρθρωσης, που επιχειρούν οι κυρίαρχοι κύκλοι.\nΗ νεολαία να αρνιέται να παραδώσει τη ζωή της στην ακόμα μεγαλύτερη ασυδοσία του κέρδους. Ανοίγοντας μέτωπο ενάντια στην πολιτική επιλογή και πραχτική των ιδιωτικοποιήσεων. Είτε αυτές αφορούν τις προβληματικές επιχειρήσεις. την παιδεία και την υγεία, είτε το ξεπούλημα των δασικών εκτάσεων στην οικοπεδική ληστεία. Η νεολαία να αρνιέται να πληρώσει με τα δικαιώματα της τα ελλείμματα της ολιγαρχίας και των διαχειριστών της. Να αρνιέται να είναι το θύμα της ακόμα μεγαλύτερης συρρίκνωσης των κοινωνικών δαπανών, είτε αυτό εκφράζεται στα σπασμένα τζάμια του σχολείου της, που δεν δίνουν λεφτά για να τα φτιάξουν, είτε στην αδυναμία της να πάει διακοπές και να ταξιδέψει. Να απαιτεί τις ατομικές και δημοκρατικές της ελευθερίες, ενάντια στο πολυπλόκαμο δίχτυ του ανοιχτού ή καλυμμένου αυταρχισμού. Ενάντια στα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ αλλά και ενάντια στο ΕΚΑΜ, που φτιάχνει το ηλεκτρονικό φάκελλο του καθένα. Ενάντια στο σύνολο των μηχανισμών που ζώνουν την καθημερινή ζωή από τη δουλιά και το σχολείο μέχρι το γήπεδο και την συναυλία.\nΓι’ αυτή τη βάση σήμερα αποχτά νέα ποιότητα η ανάγκη της αριστερής συσπείρωσης και της κοινής δράσης των αριστερών οργανώσεων και κινήσεων στα πλαίσια του νεολαιίστικου κινήματος. Εμείς προτείνουμε άμεσα τις παρακάτω πρωτοβουλίες:\n1) Κοινή δράση όλων των νεολαιίστικων πολιτικών και μαζικών οργανώσεων που αντιπαλεύουν τη νέα συντηρητική επίθεση οι την καταπάτηση των δικαιωμάτων της.\n2) Ένα διαρκές «φόρουμ» νεολαίας από τις μαζικές νεολαιίστικες οργανώσεις που θα απαιτήσει και θα επιβάλει την αυτοτελή παρουσία και συμμετοχή της νεολαίας σε κάθε θεσμικό, οικονομικό, πολιτικό μέτρο που έχει σχέση με τη ζωή της. Που θα συντονίζει τις δυνάμεις και θα συγκεντρώνει τα επιμέρους αιτήματα και διεκδικήσεις σε μια ενιαία κατεύθυνση. Ένα διαρκές «φόρουμ» που μπορεί να δρα σαν κοινοβούλιο της νεολαίας, σαν ένα κοινοβούλιο «νέου τύπου» με ανακλητούς – αιρετούς εκπροσώπους και με σχέση υπακοής στις ψηφοφορίες και τις θέσεις του μαζικού κινήματος.\n3) Μέτωπο υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων της στρατευμένης νεολαίας. Η πραγματική μείωση της στρατιωτικής θητείας είναι ρεαλιστικό και αναγκαίο μέτρο και όχι υπόθεση προεκλογικών παροχών. Στελέχη μαζικών και πολιτικών οργανώσεων που πρόκειται άμεσα να στρατευτούν να διακηρύξουν ανοιχτά την άρνηση τους να υπηρετήσουν οποιαδήποτε πειθαρχική ποινή και η υπεράσπισή τους να γίνει υπόθεση της κοινής δράσης της νεολαίας.\n4) Μέτωπο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και την εμπορευματοποίηση, για τον εκδημοκρατισμό των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η εναλλαχτική λύση στην υποβάθμιση της κρατικής τηλεόρασης και ο πλουραλισμός δεν μπορεί να ‘ναι ούτε ο Αλαφούζος ούτε ο Βαρδινογιάννης. Αυτοί πάντα είχαν τηλεόραση. Αλλά η δημιουργία μιας ζώνης, λαϊκής και νεολαιίστικης συμμετοχής στην ηλεκτρονική ενημέρωση. Εμείς προτείνουμε να δοθεί κανάλι στις μαζικές οργανώσεις και στη νεολαία. Αυτό είναι πραγματικός πλουραλισμός και πολυφωνία.\n5) Μέτωπο της νεολαίας για το περιβάλλον. Η νεολαία απαιτεί και υπερασπίζεται στην πράξη την οικολογική προστασία και την ζωή της σ’ ένα περιβάλλον που δεν θα τη δολοφονεί. Ενάντια στην ασυδοσία της οικοπεδοποίησης και της εξυπηρέτησης και εδώ μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.\n6) Μέτωπο για μια πολύμορφη πολιτιστική – μορφωτική – αθλητική δράση της νεολαίας, σαν στοιχείο αναζωογόνησης των μαζικών νεολαιίστικων οργανώσεων και ενίσχυσης των συλλογικών αξιών και όχι για τον αποπροσανατολισμό και τη στρέβλωση της προσωπικότητας της νεολαίας.\n7) Ένα μεγάλο μέτωπο της νέας γενιάς για την εθνική ανεξαρτησία. Μια μεγάλη επιστράτευση για την απομάκρυνση των αμερικάνικων βάσεων καθώς τα 5 χρόνια και οι 17μήνες τελειώνουν.\nΗ λογική αυτών των προτάσεων δεν είναι μόνο η αποδοχή τους ή όχι στην πράξη. Αλλά η πραχτική έκφραση της αντίληψης μας για την άμεση ανάγκη της δράσης, για την είσοδο της νεολαίας στο πολιτικό προσκήνιο με οργανωμένο τρόπο, η ουσιαστική σύνδεσή της με την πολιτική. Η συνάντηση της, μέσα από τους δρόμους του ενωμένου αγώνα για τα δικαιώματά της, με την Αριστερά.\nΗ νέα γενιά προσδοκά και ελπίζει σε μια μεγάλη σύγχρονη και συνασπισμένη Αριστερά, που με τις απαντήσεις, τους στόχους και τη δράση της μπορεί να συσπειρώνει άμεσα την πλειοψηφία του λαού και της νεολαίας πάνω σ’ όλα τα μέτωπα.\nΜια Αριστερά μάχιμη που θα εκφράζει την αριστερή διέξοδο για τη νεολαία από την σκοπιά της υπεράσπισης των συμφερόντων της. Που θα αποτυπώνει στο πρόγραμμα και στη δράση της τα αιτήματα και τους στόχους του νεολαιίστικου κινήματος. Μια Αριστερά που θα απευθύνεται στην νεολαία όχι για να καταναλώνει αυτή τις θέσεις της, να τις προπαγανδίζει, να συμφωνεί, αλλά και να της διαμορφώνει. Μια Αριστερά ανοιχτή στη δημοκρατική συζήτηση όλων των μεγάλων προβλημάτων και των αντιθέσεων της εποχής μας.\nΜια Αριστερά τέτοια που θα ψάχνει τις απαντήσεις στις κοινωνικές αντιθέσεις της εποχής μας από τη σκοπιά της ανατροπής της πραγματικότητας που υπάρχει.\nΜια τέτοια Αριστερά μπορεί σήμερα -τώρα να γίνει πρώτη δύναμη μέσα στη νεολαία, πηγή έμπνευσης και ζωντανής δράσης των πιο ριζοσπαστικών και ανυπότακτων τμημάτων της νέας γενιάς, ελκτική και ενδιαφέρουσα για την τεράστια πλειοψηφία των νέων.\nΑνοίγοντας αυτά τα μέτωπα έχει ο Συνασπισμός τις δυνατότητες να φτιάξει πραγματικά ρεύμα υπέρ της μέσα στη νεολαία, ρεύμα που μπορεί και με τη δραστήρια παρέμβαση της ΚΝΕ να εκφραστεί και στην επερχόμενη κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση.\nΣτo κέντρο των ανακατατάξεων που συγκλονίζουν σήμερα την κοινή γνώμη όλου του κόσμου, και που χωρίς υπερβολή σφραγίζουν με απρόβλεπτες συνέπειες τη συνείδηση της νέας γενιάς, βρίσκονται οι αλλαγές και οι εξελίξεις στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού.\nΗ διαδικασία της περεστρόικα με όλα τα αντιφατικά φαινόμενα που φέρνει στην επιφάνεια, η τεράστια κινητικότητα των λαών στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού γεννούν δίπλα στους κινδύνους και μεγάλες ελπίδες. Στην ουσία, ο κόσμος της Αριστεράς, η νέα γενιά της Αριστεράς βρίσκεται αντιμέτωπη με ερωτήματα που ξεφεύγουν από τα άρια κάποιων εξηγήσεων απλώς για το τι γίνεται στη μία ή την άλλη χώρα και αγγίζουν την ουσία: Τη σημερινή φυσιογνωμία και την στρατηγική του αριστερού και επαναστατικού κινήματος. Και δεν μπορεί σήμερα να προσδοκάμε μια επανεξόρμηση των αριστερών αξιών και οραμάτων χωρίς να δώσουμε απάντηση από τη σκοπιά μας στο ερώτημα που οι δυνάμεις του κεφαλαίου δίνουν ήδη ερμηνεύοντας όλη αυτή την διαδικασία: ο Μαρξισμός –λένε- πέθανε, ζήτω ο καπιταλισμός. Οι κυρίαρχοι πολιτικοί κύκλοι βλέπουν το μαρξισμό και το σοσιαλισμό να πεθαίνει, πανηγυρίζοντας και υποστηρίζοντας με κάθε μέσο τις εξελίξεις σε ορισμένες χώρες, χαιρετίζοντας χαιρέκακα τις εκκλήσεις στο δυτικό κεφάλαιο σαν φάρμακο στις οδυνηρές οικονομικές πληγές αυτών των χωρών. Προβάλλοντας την οικονομική τους κρίση και τα εκτεταμένα φαινόμενα της διαφθοράς σαν άλλοθι για το δικά τους απάνθρωπο και διεφθαρμένο πρόσωπο. Προβάλλοντας μια αποκρουστική εικόνα του σοσιαλισμού μπροστά στην αιματηρή καταστολή της κινέζικης νεολαιίστικης διαμαρτυρίας και στις σφαίρες της πλατείας Τιεν Αν Μεν του Πεκίνου, μπροστά σης αιματηρές συγκρούσεις στις εθνικιστικές ταραχές των σοβιετικών δημοκρατιών. Κραδαίνοντας τη δήθεν υπεροχή της δικής τους δημοκρατίας μπροστά στις αποκαλύψεις όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά και για το σήμερα αυτών των χωρών. Βάζοντας στο τραπέζι της κοινωνικής συναίνεσης τις αριστερές αξίες και τα οράματα για την απελευθέρωση του ανθρώπου.\nΑν όμως η παγκόσμια αντίδραση χαίρεται γιατί στο πρόσωπο όλων αυτών βλέπει το θάνατο του σοσιαλισμού, εμείς θα ‘μαστε οι τελευταίοι που θα θεωρήσουμε ότι τέτοια φαινόμενα έχουν σχέση με το σοσιαλισμό.\nΘα ‘μαστε οι τελευταίοι που θα δεχτούμε να υπερασπίσουμε τα μεγάλα οράματα της κοινωνικής απελευθέρωσης, γράφοντας στις σημαίες μας φαινόμενα βίαιης καταστολής των λαϊκών μαζών, το πνίξιμο της εργατικής δημοκρατίας, την ασυδοσία της γραφειοκρατίας σαν χαραχτηριστικά του σοσιαλισμού!\nΌχι, όλ’ αυτά δεν τα θεωρούμε σαν τη δική μας προοπτική.\nΌμως την ίδια στιγμή είμαστε βαθιά πεισμένοι για την επικαιρότητα και την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού, σαν μοναδικού δρόμου για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Γιατί καμιά στρέβλωση, καμιά τραγωδία αυτών των χωρών δεν μπορεί να ‘ναι η δικαιολογία για το σημερινό αποκρουστικό και αντιανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού. Αυτού του συστήματος που ζει και αναπτύσσεται μέσα από την κλεψιά της δουλειάς, της ψυχής και της σκέψης εκατομμυρίων ανθρώπων, και του αέρα που αναπνέουν. Και πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο να μπούμε στη διαδικασία για να βρούμε μέσα και απ’ αυτές τις δραματικές εμπειρίες τις σημερινές απαντήσεις στις μεγάλες αντιθέσεις της εποχής μας, τους δρόμους που η δική μας πάλη θα συναντηθεί με τους σημερινούς πόθους και τις ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων και με τη σοσιαλιστική προοπτική.\nΗ ΚΝΕ έχει μια μεγάλη πια ιστορία, καθώς 21 χρόνια έχει συνδεθεί και έχει σφραγίσει τη διαμόρφωση των νεότερων γενιών της ελληνικής νεολαίας, όχι μόνο της αριστερής αλλά και πολύ πλατύτερων μαζών.\nΠιστεύουμε ότι αυτή μας η πορεία με\nόλες της τις αδυναμίες έχει δικαιώσει πέρα\nγια πέρα την επιλογή του ΚΚΕ για την ίδρυση\nτης Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας.\nΚαθώς η ΚΝΕ κατάφερε να γίνει το βασικό\nκανάλι που πέρασαν πλατιά στη νεολαία η πολιτική και ιδέες του ΚΚΕ και της Αριστεράς, ότι έχει σημαντικό μερίδιο στην\nεπιρροή που σήμερα αυτή η πολιτική\nεξακολουθεί να έχει στις νεότερες ηλικίες.\nΤην πολιτική και ιδεολογική καθοδήγηση του\nΚΚΕ, η ΚΝΕ σ’ όλη αυτήν την πορεία της ποτέ\nδεν την αντιμετώπισε σαν ένας απλός μεταφορέας έτοιμων συνταγών και αποφάσεων, ούτε σαν εκτελεστής γενικών\nπολιτικών οδηγιών και καθηκόντων. Αλλά\nσαν δημιουργική συνεισφορά στην\nεπεξεργασία από τη μεριά της, της κάθε φορά πολιτικής και ταχτικής για τη νεολαία\nτέτοιας. Μιας πολιτικής που μπορούσε να\nβοηθήσει στη συνάντηση της νέας γενιάς με\nτην Αριστερά και το ΚΚΕ μέσα από τις δικές\nτης εμπειρίες και ανάγκες. Αυτό της το\nεξασφαλίζει εκτός από τ’ άλλα η\nοργανωτική αυτοτέλεια, η καταστατικά\nκατοχυρωμένη δυνατότητα της να συζητά\nτη γραμμή της και να εκλέγει τα\nκαθοδηγητικά της όργανα από πάνω μέχρι\nΉταν και είναι με άλλα λόγια ένας ζωντανός οργανισμός που προσπαθούσε και προσπαθεί ν’ αναπνέει με τους πόρους της πραγματικής ζωής, να είναι ανοιχτός σε ό,τι συζητά και απασχολεί την ίδια την νεολαία. Αυτά εξασφάλισαν έναν δυναμισμό και μια ζωντάνια στην οργάνωση μας που της επιτρέπουν μέχρι σήμερα να παίζει καθοριστικό ρόλο μέσα στο νεολαιίστικο κίνημα.\nΣτις σημερινές ιδιαίτερα συνθήκες που όλα έχουν γίνει πολύ πιο σύνθετα και προβλήματα ζωτικής σημασίας βρίσκονται μπροστά στην Αριστερά, χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά μια επαναστατική νεολαιίστικη οργάνωση δεν μπορεί σήμερα να σταθεί.\nΚαι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη απά το να πιστεύει κανείς ότι υπαρκτά ερωτήματα που γεννά η ίδια η πραγματικότητα, οι πολιτικές εξελίξεις και οι αλλαγές της εποχής μας, μπορεί να τ’ αντιμετωπίσει απλώς και να τα προσπεράσει, εφαρμόζοντας την ταχτική που λέει ότι όποιος δεν μας καταλαβαίνει, όποιος μας αμφισβητεί ή μας κρίνει, τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν.\nΑυτή η μέθοδος μπορεί να εξασφαλίζει μια επιφανειακή ευφορία και τάξη, αλλά στερεί, και θα στερήσει πολύ περισσότερο στο μέλλον, την ίδια την Αριστερά από τη δημιουργική δοκιμασία των αντιλήψεων της μέσα από το απαιτητικό και ριζοσπαστικό πνεύμα ενός ζωντανού τμήματος της κοινωνίας.\nΗ ΚΝΕ είναι παιδί της, εποχής της. Έχει όλα τα γνωρίσματα θετικά και αρνητικά της πορείας του αριστερού κινήματος της χώρας μας, όλ αυτά τα χρόνια και την ίδια στιγμή βρίσκεται σήμερα στο κέντρο όλων αυτών των αλλαγών και των ανακατατάξεων που απασχολούν τον κόσμο της αριστεράς και ευρύτερα την κοινωνία.\nΤα μέλη και τα στελέχη της έχουν γνώμη και άποψη για όλα αυτά και πολύ περισσότερη ανησυχία για το πού πάμε και για τα ανησυχητικά σημάδια που εμφανίζονται όχι μόνο στη δράση μας, αλλά και στη συνολική σχέση της αριστεράς με τη νεολαία. Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται σήμερα στην οργάνωσή μας που ένα μεγάλο μέρος της στέκει με σκεπτικισμό και με διαφορετική πολλές φορές άποψη απέναντι σε ορισμένες πρόσφατες πολιτικές επιλογές του Συνασπισμού της Αριστεράς. Πολύ περισσότερο θεωρεί ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσουμε στα σύνθετα ερωτήματα και στις αντιφάσεις που κυριαρχούν στην πραγματικότητα με ό,τι μέχρι τώρα έχουμε σκεφτεί και κατά καιρούς αποφασίσει.\nΤην ίδια στιγμή όμως είμαστε πεισμένοι πως ο δρόμος για μια πραγματική ανασυγκρότηση της ΚΝΕ μπορεί να περάσει μόνο μέσα από την πιο πλατιά και δημιουργική συζήτηση μέσα στις γραμμές της, που φυσικά θα δένεται και θα πατά στην πολιτική και την προοπτική του ΚΚΕ και της Αριστεράς. Έχουμε και τη δύναμη και τα μέσα να κάνουμε μια τέτοια συζήτηση, που μπορεί να πάρει ακόμα και την μορφή έκτακτου Συνεδρίου της ΚΝΕ.\nΚαι μπορούμε να κάνουμε αυτή την προσπάθεια σε στενή σύνδεση με την ίδια τη νεολαία, στις πρώτες γραμμές των αγώνων της.\nΑγαπητοί σύντρφοι και φίλοι,\nΤις τελευταίες μέρες όπως όλοι θα διαπιστώσατε, ξαφνικά και η τηλεόραση και μια μερίδα του τύπου θυμήθηκαν και αυτοί την ΚΝΕ και το Φεστιβάλ της. Χθες, μάλιστα, η ΕΡΤ μας έκανε την τιμή να μας αφιερώσει την δεύτερη είδηση της. Και σήμερα, έχουμε την τιμητική μας σε αρκετές εφημερίδες.\nΤους ευχαριστούμε όλους για το ενδιαφέρον τους και ευχόμαστε να τους βλέπουμε πιο τακτικά στο μέλλον. Ελπίζουμε να μας θυμηθούν και την επόμενη φορά που θα πάρουμε μια πρωτοβουλία, όπως π.χ, είχαμε κάνει για την αλληλεγγύη στη νεολαία της Κίνας. Ή πάλι, στις επόμενες αγωνιστικές ενωτικές πρωτοβουλίες μας στα Πανεπιστήμια και τα σχολεία που άνοιξαν αυτές τις μέρες.\nΌμως, ελάχιστες από τις δημιουργικές προσπάθειες αυτού του Φεστιβάλ είδαν το φως της δημοσιότητας. Αντί γι’ αυτό ορισμένοι ανάγγειλαν διάσπαση και διάλυση της ΚΝΕ.\nΔυστυχώς, για άλλη μια φορά θα τους απογοητεύσουμε. Η ΚΝΕ ούτε διαλύεται ούτε αυτοκτονεί. «Είμαστε ακόμα εδώ». Μαζί σας!\nΔεν είναι μυστικό ότι στην ΚΝΕ υπάρχει ένας πλούτος προβληματισμών και απόψεων, ή και διαφωνίες για σοβαρά ζητήματα. Κι ύστερα; Τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα από ομοφωνίες και ομοψυχίες. Η ΚΝΕ είναι μόλις 21 χρόνων, στα καλύτερα της χρόνια και δεν σκοπεύει να συνταξιοδοτηθεί από τώρα.\nΟι διαφορετικές απόψεις είναι η πηγή της ζωντάνιας μας. Γιατί όλες ξεκινάνε από τον ίδιο παρονομαστή: από την αγωνία για μια νέα ζωή της γενιάς μας, για μια νέα αντεπίθεση του Κόμματος μας, για μια νέα άνοιξη της Αριστεράς, για τη νίκη της εργατικής τάξης και του ΚΚΕ.\nΜπορεί να σοκάραμε αρκετούς, που ορισμένες διαφωνίες μας βγήκαν στο φως της δημοσιότητας. Το περίεργο είναι ότι έδειξαν να σοκάρονται και ορισμένοι που στα λόγια παίρνουν καθημερινά όρκους πίστης και αφοσίωσης στην «γλάσνοστ» και στην ανανέωση του κομμουνιστικού κινήματος.\nΌμως, η ΚΝΕ είναι αρκετά δυνατή για να μπορεί ν’ αντέξει στη δοκιμασία της πιο πλατιάς, της πιο ανοιχτής, της πιο ακουτσούρευτης δημοκρατίας στις γραμμές της!\nΜ’ αυτό το πνεύμα το Κ.Σ. της ΚΝΕ αντιμετώπισε και θα αντιμετωπίσει και την κατάσταση που δημιουργήθηκε με αφορμή τις εκδηλώσεις της οργάνωσης Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης. Και πιστεύουμε ότι κι απ’ αυτές τις δύσκολες, πραγματικά, εξετάσεις θα προβιβαστεί η ενότητα, η συσπείρωση της ΚΝΕ, η ακτινοβολία του ΚΚΕ στη νέα γενιά, η ικανότητα όλων μας με δημοκρατικό τρόπο να λύνουμε τις διαφωνίες και τα προβλήματα που έρχονται στην επιφάνεια.\nΣηκώνουμε τη σημαία ενός ενιαίου μετώπου πάλης των πιο πλατιών μαζών της νεολαίας, των πιο διαφορετικών προσανατολισμών. Δίνουμε μαζί τον αγώνα με συναγωνιστές από άλλους πολιτικούς χώρους, στα πλαίσια του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Αλίμονο αν την ίδια ώρα δεν μπορούσαμε να ανεχθούμε την άλλη άποψη των ίδιων των συντρόφων μας. Θα ‘μαστε, τότε, πολύ άσχημοι μαθητές της κομμουνιστικής οικογένειας.\nΠολλή συζήτηση έγινε από τον τύπο για τις σχέσεις της ΚΝΕ με το ΚΚΕ. θα κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλο μας, αν λέγαμε ότι δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα. Μοιραζόμαστε μ’ όλον τον κόσμο της Αριστεράς την αγωνία για την ενότητα της, για την ενότητα και μαχητική συσπείρωση ειδικά του ΚΚΕ.\nΕμείς, δεν είμαστε περαστικοί από το κομμουνιστικό μας κίνημα, για να παίζουμε χωρίς να σκεφτόμαστε την επόμενη μέρα. Έχουμε ιδέες κι όχι «γινάτια».\nΉμασταν εδώ, όταν θεοί και δαίμονες ήθελαν να βάλουν το ΚΚΕ σε πολιτική καραντίνα.\nΉμασταν εδώ όταν το άνοιγμα του Ριζοσπάστη σήμαινε απόλυση στο εργοστάσιο και φυλακή στο στρατό.\nΉμασταν εδώ όταν ο κ. Εβερτ έστελνε ανοιχτές επιστολές στους Κνίτες, καλώντας τους να αποκηρύξουν την «δογματική» ηγεσία του ΚΚΕ.\nΕίμαστε εδώ και τώρα, που πολλοί χτυπάνε φιλικά την πλάτη στην Αριστερά, μόνο και μόνο για να βρουν το πιο μαλακό σημείο, όπου θα προσπαθήσουν αύριο να την χτυπήσουν.\nΚαι θα ‘μαστε και τότε εδώ, κάτω από τα ίδια ιδανικά, μαζί μ’ όλους τους αγωνιστές του αριστερού και προοδευτικού κινήματος, για να τους εμποδίσουμε. Για να μην γυρίσει η Ελλάδα σε ένα συντηρητικό μεσαίωνα, για να προχωρήσει ο τόπος σε μια νέα πορεία ριζικής αλλαγής προς το σοσιαλισμό.\nΖήτω το 15ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή\nΖήτω η ΚΝΕ\nΟδηγητής, Νο. 754, 22.9.1989\n1 Response to “Η ομιλία του Γ. Γράψα στο 15ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή (16.9.1989)”\n« Η ομιλία του Γ.Γ. της ΚΕ του ΚΚΕ Γρ. Φαράκου στο 15ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ (17.9.1989)\nΗ εισήγηση του ΠΓ στην ΚΕ για την κατάσταση στην ΚΝΕ (Σεπτέμβρης 1989) »


G-Power | NewsAuto.gr\nΟι αναβαθμίσεις της G-Power στην έτσι και αλλιώς πανίσχυρη C 63S της Mercedes-AMG, έχουν κάνει το μεσαίο premium μοντέλο ικανό για επιτάχυνση από στάση έως τα 100 χλμ./ώρα σε 3,4”.\nΔεν μπορεί κανείς να αρνηθεί την ελκυστικότητα των δημιουργιών της M Division. Ωστόσο, μετά την κυκλοφορία της σειράς M Performance (ή 'M light', αν θέλετε), μοντέλα όπως η M550i μπορούν να θεωρηθούν ένα μεγάλο και πιο προσιτό υποκατάστατο της M5. Η G-Power γνωρίζει καλύτερα...\nΜια BMW M140i που θα ζήλευε και η M2\nΊσως η επίσημη γκάμα της BMW 1 Series να μην έχει κάποιον αντίπαλο για τα Audi RS3 και Mercedes-AMG A45 όμως ο βελτιωτικός οίκος G-Power παρουσίασε μια αναβαθμισμένη M140i με 440 ίππους.\nΣτους 680ps η BMW M4 από την G-Power\nΌσοι δεν είναι ευχαριστημένοι από την απόδοση των 431 ίππων της M4 της BMW, μπορούν να απευθυνθούν στη G-Power και να φτάσουν στους 680 ίππους.\nH BMW M3 E92 αποκτά 501 άλογα\nΗ G-Power ασχολείται ακόμα με την BMW M3 E92, ένα μοντέλο που μετράει ήδη 11 χρόνια στην αγορά αλλά όπως φαίνεται εξακολουθεί να απασχολεί τους βελτιωτές. Με το supercharger kit, η απόδοση από τους 420 ίππους φτάνει στους 501 ενώ το κόστος του είναι 2.999 ευρώ.\nΗ προηγούμενη γενιά της M3 εξακολουθεί να είναι ένα εξαιρετικό αυτοκίνητο με το οποίο φυσικά ασχολούνται ακόμη οι εταιρίες βελτιώσεων. Η γερμανική G-Power μας δίνει την δική της υπετροφοδοτούμενη πρόταση η οποία πέρα από ουσία προσφέρει και την απαιτούμενη αισθητική αναβάθμιση.\nΗ προηγούμενη BMW M5 της G-Power\nΜερικοί ιδιοκτήτες της E60 / E61 BMW M5 δεν είναι πρόθυμοι να ανταλλάξουν το «όπλο» τους προς χάριν της τελευταίας έκδοσης – εκτός των άλλων για έναν καλό λόγο, καθώς δεν πρόκειται να ξαναβρούν έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα με φυσική αναπνοή όπως είναι ο εξαιρετικός V10 5.0 λίτρων.\nMε αυτή τη BMW X5 M η G-Power λέει πως θα ξεχάσουμε την Urus\nΟ Γερμανικός βελτιωτικός οίκος G-Power βάζει στο «στόχαστρο» τη νέα Lamborghini Urus και με τις προτάσεις για την αναβάθμιση της BMW X5 M θέλει να μας κάνει να την ξεχάσουμε. Βασικό συστατικό για την προσπάθεια αυτή, είναι οι 750 ίπποι του κινητήρα μετά τις σχετικές περιποιήσεις.


Έβαλε τέλος στη ζωή του πέφτοντας στο κενό - VIOTIAPLUS\n- 20 Ιουνίου 2021\nΔεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Έβαλε τέλος στη ζωή του πέφτοντας στο κενό\nΈνα περιστατικό που σοκάρει συνέβη το μεσημέρι του Σαββάτου, στα Κάτω Πατήσια. Ένας άνδρας έβαλε τέλος στη ζωή του πέφτοντας από μπαλκόνι κτιρίου, που βρίσκεται στην οδό Ανθυπολοχαγού Ρεγκούκου.\nΣύμφωνα με πληροφορίες, ο άνδρας μπήκε σε μία αντιπροσωπεία με ανταλλακτικά που βρίσκεται στην περιοχή, ανέβηκε σε όροφο και πήδηξε από το μπαλκόνι, με αποτέλεσμα να πέσει με σφοδρότητα στο έδαφος και να χάσει ακαριαία τη ζωή του. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν πως ο αυτόχειρας πιθανόν ήταν αδελφός του επιχειρηματία.\nPrevious article Δήμος Λεβαδέων: Το 1ο Δ.Σ. του Δικτύου Πόλεων με Ποτάμια\nNext article Tα εγκαίνια της Έκθεσης Ζωγραφικής «Ήμουν παιδί το ’21» στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών


Articles - ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ - ΓΑΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ - Το ελληνικό χωριό\nΤο αρχέτυπο που εχάθη! (μέρος 3ο από τα 3α)\nΗ εμπνοή του χωριού ήταν η κοινωνική μέθεξη, το συμμέτοχον στη βιωματική, που ήταν η βιολογία του τόπου, η ψυχική του αναπνοή. κάτι που συγκροτούσε το δημιουργικό νενίκηκα του ανθρώπου. Στα πλαίσια αυτής της θεώρησης συνίστατο τα ήθη και τα έθιμα του τόπου, που αποτελούσαν τελετουργίες της μνήμης κι ήταν το καταπίστευμα της ψυχής του λαού. Η Πρωτοχρονιά, η πρωτομαρτιά, η πρωταπριλιά, η πρωτομαγιά, οι ισημερίες, ήταν πρωτάτες μέρες, σημαδιακές. Οι γιορτές, οι ονομαστικές και οι επίσημες, πάντα γιορταζόμενες (ακόμα και στον πόλεμο, όπως μούλεε ο παππούς), αποτελούσαν τον Ιχώρ της κοινωνίας. Ο κλήδονας (το κάψιμο των στεφανιών της πρωτομαγιάς), οι Απόκριες, τα κάλαντα, τα χελιδονίσματα κ.ά., ήταν έθιμα βασικά του βίου των ανθρώπων του χωριού. Ήταν τελετουργίες πώφτιαχναν την εθιμοτυπία του τόπου, αφού στον καθένα είχαν το δικό τους τρόπο ή αποτελούσαν αποκλειστικά τοπικό έθιμο, που τον χαρακτήριζε και τον ταυτοποιούσε. Υπήρχε ευλάβεια στην τήρησή τους, λες και ιερή προσταγή επέβαλλε την πραγματοποίησή τους. Ο λαός είχε σημαδέψει τα γεγονότα κείνα που έκρινε ως βασικά ή ουσιαστικά του βίου του με τελετουργίες (ομαδικές ή μη) και δημιουργούσε μιαν εθιμοτυπία ως απόδοση τιμής σε αυτό, είτε υπό μορφή πανηγυριού, είτε υπό μορφή κοινωνικοθρησκευτικής γιορτής. πάντως αναδεικνυόταν το γεγονός διά του συμμέτοχου των ανθρώπων στο γιόρτασμά του, κάτι που έδειχνε το αλληλέγγυο δέσιμο του λαού επ' αφορμή του γεγονότος, και την κοινωνική συνοχή που υπήρχε. Αυτή εκφραζόταν είτε με την ομαδική συμμετοχή στο γεγονός, είτε με την απόδοση τιμής ατομικά, που όμως ως κοινή πρακτική των ανθρώπων του χωριού έδειχνε τη νοοτροπία σ' επίπεδο κοινωνίας.\nΘυμούμαι, από τη ζήση μου στο χωριό, ότι αποτελούσε «ιερή» υποχρέωση να οδοιπορήσουμε οικογενειακώς για να φτάσουμε στην εκκλησιά του Αγίου Παντελεήμονα στη γιορτή του, στις 27 Ιούλη, που βρισκόταν μακριά κι έξω από το χωριό (διαδρομή μιας ώρας), ν' ανέβουμε το βουνό για να φτάσουμε στο ξωκκλήσι του Αι-Λια μέσα στη ζέστα του Ιούλη (στις 20 αυτού του μήνα), να συμμετέχουμε στα δρώμενα του προστάτη του χωριού, του Αγίου Γεωργίου. Δε σήκωνε άρνηση το να μη συμμετέχουμε... Υπήρχαν και οι φορές που το χωριό «παραστρατούσε», που οι άνθρωποί τους ξέφευγαν από τα συνήθη και γιόρταζαν διασκεδάζοντας. Η εκφυγή από τα καθιερωμένα του χωριού, συντελούνταν με το γλέντι στο πανηγύρι στην πλατεία του χωριού και με τη συμμετοχή σε λαϊκά δρώμενα. Ο «καταναλωτισμός» του ανθρώπου του χωριού εκφραζόταν στα παζάρια που πραγματοποιούνταν στην περιοχή (σε εμάς πραγματοποιούνταν τρία, σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, τριγυρινά) κι εξαντλούνταν στην αγορά των απαραίτητων αγαθών για τη συντήρηση της οικογένειας, των οποίων η προμήθεια δεν ήταν δυνατή στο χωριό. Κάποιες δε φορές η αγορά επιπρόσθετων πραγμάτων, μη χρειαζούμενων, των «λούσων» όπως έλεγαν οι γεροντότεροι, πραγματοποιείτο με τύψεις για το «ολίσθημα», όμως αποτελούσε πραγματική χαρά διότι ήταν το επιπλέον που δύσκολα αποκτιόνταν! Η δε λαϊκή αγορά του χωριού αποτελούσε βεβαίως τόπο εμπορικό, όμως και κοινωνικό, αφού σε αυτήν δινόταν η ευκαιρία (η αφορμή αν θέλετε) της συνάντησης των ανθρώπων, της επικοινωνίας τους και της έκφρασης συναισθημάτων. Ο θόρυβος, η φασαρία, το «μινύρισμα» της λαϊκής αγοράς αναδύονταν ως ψάλσιμο ζωής, που αιμάτωνε το σύμπαν κι έδινε στο γίγνεσθαι πάλλουσα ροή.\nΛαϊκή αγορά (πίνακας του Γιάννη Σπυρόπουλου), Πανηγύρι στο χωριό (Κοσμάς Κυνουρίας, Ιούλιος 1952. Φωτογραφία Δ.Α. Χαρισιάδης).\nΤα παιχνίδια που ως παιδιά παίζαμε ήταν ομαδικά, συμμετοχικά, υπήρχε επαφή κι επικοινωνία, κοινό πράττειν κι ένταση, ατμόσφαιρα συντροφική. Το κρυφτό, το κυνηγητό, το ποδόσφαιρο, η μακρουλή γαϊδούρα, το ξυλίκι κ.ά. ηθέλαν μάζωξη, ηθέλαν ομάδα, ηθέλαν σύνολο. Δεν ημπορούσες μόνος να νοηθείς, να παιχνιδήσεις στο ύπαιθρο, καθώς το παιχνίδι στη φύση ήθελε το έτερον, ήθελε να συγκροτηθείς στο όλον κι όχι ως μονήρης να υπάρξεις. Εκτός κι αν είχες τα φυσικά στοιχεία να σε κινούν και την ανάλογη φαντασία, και θεωρούσες τα γύρα ως μέρος της παιδικής σου ύλης, φτιάχνοντας τις ιστορίες του παιχνιδιού σου έχοντας νοηθεί στο φυσικό όλον... (το δενδρόσπιτο, για παράδειγμα, σ' έκανε έναν Ροβινσώνα. το τόξο επίσης, που από τη λυγαριά τόφτιαχνες, σ' έκανε έναν Ρομπέν των δασών!..) Τούτο ήταν μιαν άλλη αίσθηση, συμβατή με τη θεώρηση στο ύπαιθρο... Τα παιχνίδια ήταν αυθόρμητα κι εμπνευσμένα μαζί, εφευρετικών ανθρώπων, άμεσα, της στιγμής, της έμπνευσης. Δεν υπήρχε προετοιμασία, αλλά μάζωξη και ιδέα. ένα έναυσμα για να παιχνιδήσεις. Και τούτο έδινε μιαν ομορφάδα, μια γλυκύτητα, μιαν αψάδα και μιαν ένταση στο συμμέτοχον! Λέγει χαρακτηριστικά ο Τάσος Λειβαδίτης: «Θυμάμαι, αλήθεια, παιδιά, τότε που τα παιχνίδια μας εξαφανίζονταν μυστηριωδώς, / ξεχασμένα σ' εκείνα τα απαγορευμένα βασίλεια που τριγυρίζαμε, / χωρίς κανείς να το ξέρει, / ύστερα αποχαιρετήσαμε την αιωνιότητα και μεγαλώσαμε...» («Βιολέτες για μια εποχή», Τάσος Λειβαδίτης).\nΟ Ίων Δραγούμης, πώχε βαθιά την αίσθηση του Έλληνα κι ήταν αφυπνισμένος για τον τόπο, βλέπει σε κείμενό του με τίτλο «Η μικρή πατρίδα» στο περιοδικό «Νουμάς» το 1908 το χωριό και γενικότερα τις μικρές κοινωνίες ως τη μικρή πατρίδα που συγκροτεί τον Ελληνισμό μέσα από το θεσμό της κοινότητας, που είναι ο κορμός της μεγάλης πατρίδας, του Έθνους. Μιλά για τοπική αυτοδιοίκηση και για μορφή άμεσης δημοκρατίας, ασκούμενη στο χωριό υπό την έννοια της κοινότητας, κάτι για τα οποία, βεβαίως σ' άλλο πλαίσιο, μίλησε πολύ πολύ ενωρίτερα ο αρχαίος Έλληνας (την άμεση δημοκρατία), και πολύ αργότερα θεσμοθέτησε μέρος αυτών ο νεότερος Έλληνας (την τοπική αυτοδιοίκηση). Λέγει σχετικά: «Το χωριό είναι η μικρή μας πατρίδα, είτε σε νησί βρίσκεται, είτε σε κάμπο -σε μεσόγειο ή σε παραθαλάσσιο. Στα χωριά τα σπίτια είναι γνώριμα, και οι άνθρωποι σα να συγγενεύουν. Όλοι ξέρουν όλους, και τα τριγυρινά τους πράγματα. Άλλο από γειτονιές δεν υπάρχει. Χαράματα σηκώνεται ο άνδρας, βουτά μια κομμάτα ψωμί στο κρασί του, και με το δισάκι και την τσάπα, με το ζώο που θα οργώσει και με το παιδί του, πάει στο χωράφι, στ' αμπέλι ή στο μποστάνι. Σηκώνεται κ' η γυναίκα του και πάει στη βρύση για νερό. Το κορίτσι νοικοκυρεύει το σπίτι και την αυλή, πλένει, υφαίνει, λευκαίνει το πανί. Τη χωριάτισσα πότε τη βλέπεις στον αργαλειό, πότε στο ληνό με γυμνά ποδάρια να πατά σταφύλια, πότε μ' ανασκουμπωμένα μανίκια, σκυμένη, να ζυμώνει ψωμί στη σκάφη, κ' έπειτα να το βάζει στο φούρνο, στην αυλή, πότε ν' αρμέγει την αγελάδα, πότε να γνέθει. Άλλοτε πάλι συνδαυλίζει τη φωτιά και κοιτάζει τη χύτρα. Φρύγανα από το βουνό φέρνουν τα παιδιά. (...) Σε όποια μικρή πατρίδα κι αν γεννήθηκε ή κι αν ζει ο Έλληνας, όπου κι αν βρίσκεται, σε πολιτεία ή σε χωριό, πρέπει να ενδιαφέρεται και να φροντίζει για την κοινότητά του, πρέπει να θέλει να φανεί χρήσιμος και σ' αυτήν, όπως θέλει να είναι χρήσιμος στον εαυτό του. Και όταν φανεί χρήσιμος στην κοινότητά του, πάλι στον εαυτό του θα είναι χρήσιμος. Πρέπει να νοιώθει πάντα πως, θέλοντας και μη, είναι δεμένος με τους τριγυρινούς του, τους πατριώτες του, και να τους βοηθεί. Μόνο εκείνος που βοηθεί τους άλλους, μπορεί με το δίκιο του να γυρεύει και από αυτούς βοήθεια. Πάλι καλό δικό του θα κάμει βοηθώντας τους. Η αλληλοβοήθεια είναι δύναμη και του καθενός ανθρώπου και της κοινότητας όλης. Εκείνος που δεν βοηθεί, δεν είναι άξιος να τον βοηθούν και οι άλλοι, και δεν την πειράζει την κοινότητα αν τύχει και χαθεί. Ο άνθρωπος του κάθε τόπου, εκείνος και καλλίτερα μπορεί να φροντίζει για τον τόπο του, γιατί εκείνος και πιο κοντά του είναι, και κάθε μέρα τον βλέπει, δηλαδή τον ξέρει καλλίτερα από κάθε άλλον και τον πονεί περισσότερο. (...) Πρέπει στην Ελλάδα ν' αφήσουν ελεύθερα ξανά τις κοινότητες να φυτρώσουν. Με την τοπική αυτοδιοίκηση -οπού ο καθένας θα κυβερνά το χωριό του και στο κράτος μονάχα θα πληρώνει τους φόρους, θα δίνει ότι μπορεί για τα μεγάλα εθνικά έργα- το κράτος θα έχει καιρό να σκεφτεί και να φροντίσει για τα γενικότερα συμφέροντα του έθνους. Και έτσι, επειδή περισσότεροι θα κυβερνούν τα χωριά τους, λιγότεροι θα καταπιάνουνται να κυβερνήσουν το κράτος, και ίσως είναι καλλίτεροι. Ο Ελληνισμός είναι μια οικογένεια από Ελληνικές κοινότητες. Αυτό πρέπει να το ιδούμε ξάστερα όλοι. (...) Το έθνος μας ολάκερο πάλι με κοινότητες πρέπει να κυβερνηθεί, και μόνο με κοινότητες θα προκόψει. Η δουλειά θα ζωντανέψει και θα προκόψει τις κοινότητες. Και άμα ζωντανέψουν και δυναμώσουν αυτές, τότε θα θεριέψει το έθνος» (περιοδικό «Νουμάς», αριθ. 292, 11 του Μάη 1908).\nΥπό την ευθύνη του ανθρώπου του χωριού, στα πλαίσια της συλλογικής ευθύνης, η περιποίηση (το ζωγράφισμα!) του κοινόχρηστου στοιχείου του οικισμού, του δρομίσκου...\nΟ αμερικανός εμπειρογνώμονας Paul A. Porter, από την άλλη πλευρά (αντιδιαστέλλοντας με όσα λέγει ο Ίωνας Δραγούμης), ο οποίος απεστάλη το 1947 στην Ελλάδα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να εκτιμήσει την κατάσταση στη χώρα ενόψει της αμερικάνικης βοήθειας, βλέπει στο ημερολόγιό του το ελληνικό χωριό με τα εξής μάτια -είναι, φυσικά, η ψυχρή κι απόμακρη εικόνα ενός τεχνοκράτη, ξένου με τα εν Ελλάδι πράγματα και με το βίο των Ελλήνων, που βλέπει τους Έλληνες με συμπάθεια αλλά και με οίκτο. κι αξίζει ως προς τούτο να συγκριθεί η περιγραφή του με την αντίστοιχη του Ίωνα Δραγούμη, που παρατέθηκε προηγουμένως, για να δειχτεί ο διαφορετικός τρόπος αντίληψης των καταστάσεων για την ελληνική επαρχία των δύο!-: «Μία εκκλησία, μια μικρή πλατεία, ένα ή δύο καφενεία, όπου σ' εποχές ειρήνης ένας άνδρας μπορεί να κάτσει και να πιει τον καφέ του ή ένα ποτηράκι ούζο και να πει μια κουβέντα για την πολιτική και τα νέα της ημέρας -αυτά και ένα σύμπλεγμα αγροικιών με κεραμίδια ή επίπεδη στέγη συναπαρτίζουν το ελληνικό χωρίο. Νωρίς το πρωί οι άνθρωποι -άνδρες, γυναίκες και παιδιά σε μερικές περιπτώσεις- πηγαίνουν στα χωράφια για να δουλέψουν. το βράδυ θα τους δείτε να επιστρέφουν, καβάλα στα μουλάρια και τα γαϊδούρια τους, σαλαγώντας τα γίδια τους και τα πρόβατά τους. Το σούρουπο το χωριό πια θα κοιμάται, τα φώτα θα έχουν σβήσει και κανείς δε θα κυκλοφορεί στα σκονισμένα πέτρινα δρομάκια. Αυτή είναι η ζωή των χωρικών, μια απλή, αγροτική ζωή χωρίς άλλα συμβάντα πέρα από τα φυσικά περιστατικά μιας καθημερινής ανθρώπινης ζωής και χωρίς συναρπαστικά γεγονότα πέρα από τα σποραδικά πανηγύρια ή την τραγωδία μιας συμφοράς στις σοδειές» (Porter P. Α., «Ζητείται: Ένα θαύμα για την Ελλάδα. Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου, 20 Ιανουαρίου - 27 Φεβρουαρίου 1947», παρουσίαση - εισαγωγή: Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, τεκμηρίωση - επίμετρο: Σπύρος Βρετός, μετάφραση: Νερίνα Κιοσέογλου, Μεταμεσονύχτιες Εκδόσεις, Αθήνα 2006, σελ. 48).\nΤο γύρισμα από τον αγρό (Κεντρική Ελλάδα, Μάιος 1959. Φωτογράφος Nick DeWolf).\nΤ' αρνητικά ωστόσο από τη ζωή στο χωριό ήταν αρκετά και δε θα τ' αρνηθούμε, κι είχαν σχέση με το κλειστό κοινωνικό περιβάλλον οπού συντελούνταν το ζην, καθώς και με την έλλειψη αγαθών και προσφορών που έλειπαν από την επαρχία και παρέχονταν στο άστυ ή στις περιοχές που χαρακτηρίζονταν από κεντρικότητα και συγκέντρωναν πληθυσμούς ικανούς να καλύψουν τις σχετικές απαιτήσεις (κωμοπόλεις, κεφαλοχώρια). Έλειπε (από το χωριό) η ευρύτητα πνεύματος, καθώς ο νους έμενε περιορισμένος στ' άμεσα και τα κοινά του βίου -υπήρχε μολοντούτο η ευρεία «φυσική» ματιά, των οριζόντων, καθώς το ζωντανό στοιχείο της φύσης ήταν εκείνο που καθόριζε τη νόηση της ματιάς. Μπορεί να υπήρχε, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, η παίδευση του ανθρώπου εντός του κλειστού συστήματος της ζωής του χωριού, σε μιαν παιδεία βίου, παραδοσιακή και πρακτική, αλλά έλειπε ο εμπλουτισμός της, οι νέες εμπειρίες, που θα εξέλισσαν τον τρόπο του ζην. Μπορεί να υπήρχε αψηλοσύνη, σίγουρη βηματιά, βεβαία ματιά, αλλά δεν υπήρχε ευρύτητα, δρασκελισιά, ανοιχτή ματιά. Έλειπαν οι γνώσεις και οι εντυπώσεις, η εκπαίδευση και η καλλιέργεια, αρκούμενος ο άνθρωπος του χωριού, όπως προείπαμε, στην παίδευσή του εντός του βιωματικού συστήματος της συγκεκριμένης ζωής, που του εδόθη, και που με βραδείς ρυθμούς ανανεωνόταν. Έλειπαν οι εμπειρίες, οι εικόνες, το νέο που εξελίσσει το παλιό. Δεν υπήρχε ο φρέσκος αέρας που θα δώσει νέα πνοή στο ισχύον και το καθιερωμένο. Έλειπαν ακόμα οι ευκαιρίες για τους ανθρώπους, για να συσταθούν και ν' ασκηθούν σε νέα εργασιακά και κοινωνικά πεδία. Έλειπαν οι ανέσεις της σύγχρονης ζωής, υπήρχε προβλήμα στη διαβίωση, στην εκπαίδευση (το σκολειό στο χωριό έφτανε μέχρι το δημοτικό, μετά έπρεπε να «ξενιτευτείς» για να συνεχίσεις την εκπαίδευσή σου!), στην υγεία (έλειπε, π.χ., ο αγροτικός γιατρός), ακόμα και στην υγειϊνή (το μπάνιο, π.χ., λόγω έλλειψης κατάλληλου χώρου, γινόταν στη σκάφη κάθε σάββατο απόγευμα!) Έλειπε η επιτήδευση και η λεπτολογία, ο classy τρόπος ζωής, που όμως δε θα το λέγαμε πρόβλημα, καθώς τούτα καλύπτονταν πολλαπλασίως από τη γνησιότητα, τη ντομπροσύνη, την αμεσότητα, την αρχοντιά, στοιχεία που συνδυάζονται με την όμορφη λαϊκότητα κι αποδίδουν το νόημα της φυλής.\nΥπήρχε φτώχεια και στέρηση πραγμάτων, πραγμάτων που τότε θεωρούνταν πολυτέλεια να τάχες μα σήμερα είναι απαραίτητα στο βίο (όπως η τηλεόραση). Τη φτώχεια μολοντούτο απόδιωχνε ο πλούτος της ζωής και των συναισθημάτων, που κάλυπτε κάθε υλική έλλειψη, καθώς και η πλεριοσύνη του απλού και οικείου κόσμου, που συντελούνταν στα πλαίσια μιας πληρότητας, μιας ολότητας. της κοινωνίας των ανθρώπων. Ο άνθρωπος δεν ήταν, όπως παραστατικά έλεγε ο Φώτης Κόντογλου, «φουσκωμένος σα σαμπρέλα από την τρελή δραστηριότητα του παρά», δεν ήταν «κολλημένος σα στρείδι στο σκοτάδι της ύλης», αλλά ολιγομέριμνος έστεκε, αζάλιστος των εγνοιών της πλησμονής και της γρήγορης ζωής, ήταν ειρηνεμένος και βλογημένος. Το μέσα του επέκεινα δε διαλαμβάνονταν με όρους φυσικής ή μαθηματικών, με όρους οικονομικούς κι υπολογιστικούς, μα με όρους της της ψυχής και της φύσης, της πρακτικής και του συναισθήματος, του απλού βίου. Υπήρχε βεβαίως η νοοτροπία της κλειστής, ασφυκτικής κοινωνίας, που δύσκολα δέχεται κι αφομοιώνει ότι θεωρεί ξένο με τον τρόπο της και τους κανόνες της (για τους λόγους που επώθηκαν νωρίτερα, ως άμυνα της φυλής για τη διαφύλαξη των αξιών της), προσέξτε όμως: αναφερόμαστε στο ξένο κι όχι στον ξένο, καθώς αυτός ήταν πάντα καλόδεχτος και προστατεύομενος ως φιλοξενούμενος! Μπορεί να υπήρχε πλεριοσύνη ζωής, όπως δεν υπήρχε ανοιχτοσύνη, καθώς ο άνθρωπος του χωριού εξαντλούνταν στο πλαίσιο της εγχάραξής του, του τρόπου του να ζει. Τούτα όλα έκαναν την κοινωνία του χωριού να φαίνεται σε υστέρηση, να φαίνεται αναχρονιστική κι οπισθοδρομική.\nΤο μεγαλείο της Ελλάδας: η απλότητά της -προς θεού, μην τη χαλάσουμε κάμοντάς την σύνθετη!.. («Μπονάτσα στο Τρίκκερι», δεκαετία του 1960, του βολιώτη φωτογράφου Ζήμερη).\nΝαι, δε θα τ' αρνηθούμε όλα αυτά. ήταν ζητήματα που βάραιναν στις πλάτες του χωριού και το έκαμαν να βλέπεται αρνητικά στην εξέλιξη των καιρών. Μάλιστα, για τους ανθρώπους του χωριού που επιζητούσαν την εξωστρέφεια και μιαν άλλη ποιότητα αποτελούσαν πρόβλημα, που δεν είχε εύκολη λύση, ενώ για τους νέους ανθρώπους, που ηθέλαν να «μοντερνιστούν», αποτελούσαν πάθη -το ρώτημα ήταν αμείλικτο: πού ο νέος θα βγει, πού θα διασκεδάσει, πού θα πάρει το παραπέρα και το παραπάνω που επιζητεί και δεν το έχει στο χωριό, ενώ το απολαμβάνει ο νέος της πόλης; Φαινόταν ωσ μια αδικά γι' αυτόν! Ποια η λύση σε τούτα, τι πορεία θ' ακολουθείτο σε σχέση με το χωριό; Η έλξη κι εντέλει η παράσυρση από τα νέα πρότυπα, που προκύπτουν από το νέο τρόπο ζωής, τον σύμφωνο με τα παγκόσμια ήθη, έφερε την αλλοτρίωση στον τρόπο του χωριού, την οποία φοβόταν και για το λόγο αυτό ύψωνε τείχη ο άνθρωπος του χωριού. Η αλλοτρίωση του χωριού με τα νέα ήθη, που άκρατα εισήχθησαν, χωρίς φειδώ και μέτρο, ήταν η μιαν επίπτωση της εξωστρέφειας της επαρχίας που επιχειρήθηκε. η φυγή από τον τόπο και το άδειασμά του, η ερήμωση, ήταν η άλλη...\nΤα πέτρινα, μολοντούτο, τείχη της επαρχίας ήταν αυτά της άμυνάς της στο νεοπολιτισμό, που απειλούσε με τον ευδαιμονισμό του τις αρχές και τις αξίες της, που εντέλει συγκροτούσαν το ουσιαστικό και ποιοτικό ζην. Το ζην αυτό, τα «φώτα» της πόλης το θάμπωσαν και το έσβησαν, φωτίζοντας με τους δυνατούς προβολείς τους τα μικρά και ισκιερά που επικράτησαν, κι όχι τα θαλλερά και πλήρη που έπρεπε να προταχθούν, αφήνοντας έτσι εντυπώσεις ζωής να αιωρούνται και να φτιάχνουν τον κανόνα του ζην. Η προσδοκία της πλησμονής και η απόκτηση αγαθών και ανέσεων διά του χρήματος, ανήχθησαν σ' επιδίωξη ζωής, κάτι που έφερε πίσω ή έκανε μη θεωρήσιμη την καλλιέργεια του ανθρώπου, την κοινωνία του, τον τρόπο του να ολοζωεί και να πληρώνεται υπαρκτικά. Τούτη δυστυχώς την πραγματικότητα, την πικρή αλήθεια, δεν ημπόρεσε να ιδεί ο επίγονος, ο νέος της επαρχίας, ο οποίος δε διέκρινε το αληθινό από το πλαστό που του εδόθη, το γνήσιο από το ψευδές, δεν ημπόρεσε να πάρει από τη νεοζωή τα στοιχεία της που συμπλήρωναν τη δική του μεστή ζωή, φτιάχνοντας την ολοζωή που έπρεπε. Το δέλεαρ των «φώτων» τον είλκυσε, η δίψα για τ' αγαθά και για μια καλλίτερη ζωή τον απέσπασε από το παρόν του, που τραγικό και μίζερο το είδε και το αποκήρυξε. Δεν είδε, μετά τούτων, τη συμπλήρωσή του στη ζωή του, αλλά την πραγμάτωσή του σε άλλο πεδίο, σε διαφορετικό κόσμο. Μετανάστευσε στην πόλη, έφυγε μακριά από το χωριό, το αποκήρυξε μέσα του (μπορεί όχι φανερά...), ξέχασε κι έχασε την πρωτογένειά του, απώλεσε μια φιλοσοφία και γνώση ζωής θεωρημένη με βάση τη γη, την ύπαιθρο, τη φύση και τις αρετές της -βεβαίως δεν πρέπει να παραβλέπουμε και το γεγονός ότι και οι επίσημες κρατικές πολιτικές βοήθησαν σε αυτό, καταδικάζοντας την επαρχία στην αφάνεια και την υστέρηση, με την απαξίωση της πρωτογενούς παραγωγής και του τρόπου ζωής στην επαρχία, αναδεικνύοντας κατ' ουσίαν το πρότυπο κατοίκησης στην πόλη! Έτσι θεώρησε την πορεία του στο εξής ο άνθρωπος του χωριού, έτσι είδε το μέλλον του: ως «σωτηρία» από την επαρχία! Η ποιήτρια μάς λέγει σχετικά:\n«...Στη μικρή επαρχία με τα πέτρινα τείχη\nν' απλώνουν το παγερό τους βλέμμα\nστην ανταρσία του παρόντος\nστην αβεβαιότητα του μέλλοντος\nμέσα στους τριγμούς και αλλαλαγμούς\nνεόπλαστης κι ασίγαστης ευδαιμονίας.\nΕκεί που ο χλωμός ίσκιος\nπροδίδει την αξιοσύνη\nκαι στ' ακροκέραμα τα γκρίζα\nμετριέται των ανθρώπων η ευθύνη...\nΕκεί η χαμένη ζωή...»\n(«Στη μικρή επαρχία», Εύη Παπαδήμα - Θεοδωράκη, ποίημα δημοσιευμένο στη «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» το έτος 1998)\nΑγνάντεμα παιδικό, μακάριο, ειρηνεμένο, στην αγιασμένη ησυχία του παντός... Άπλαστοι άνθρωποι, υπαίθριοι, αδιαμόρφωτοι στην αντάρα της κοντοζωής, πώχουν παιχνίδι παιδικό το βλέμμα στο ξάγναντο και βλέπουν εκεί πράγματα που η θαμπή και γρήγορη ματιά του τρεχάμενου ανθρώπου, η κοντόθωρη και στενή, αδυνατεί να νοιώσει. Τι θωρούν τα παιδιά στ' ανοιχτό τοπίο; Ολάκερο πέλαο ζωής, που ξεχύνεται στο αεικίνητον της απλότητας κι όλη η πλάση χαίρεται ολόδοτη. Βλέπουν με όραση της ψυχής, με άδολη ματιά, με το παιχνίδι της αίσθησης. Βλέπουν κείνα που δεν κοιτούμε, όντας απροσδιόριστοι στο σύνθετό μας, όντας απογινόμενοι στη στείρα κατατριβή μας. Αστόχαστοι κι αθεώρητοι στο ζην, δεν ημπορούμε ωσάν παιδιά να ιδούμε και, παίζοντας με την αίσθηση, να νοιώσουμε τη χαρά των τόπων, την ποιητικότητά τους... (φωτογραφία: Δ.Α. Χαρισιάδης).\nΑφήνοντας το χωριό ο άνθρωπος της υπαίθρου, απομακρύνθηκε από τη γη, αποσπάστηκε από το συμφυές στον τόπο, για το υπερφυές και το αλλότυχο. Ο πλούτος της χλώρας υποκαταστάθηκε από τον πλούτο των εντυπώσεων, των τεχνητών απολαύσεων και των πυρετικών χαρών. Οι υλικές προσφορές διασυνδέθηκαν με την επιβίωση, με την ποιότητα και την άνοδο. Δέσμιος έτσι γίνηκε στη συνήθεια και τη μόνωση, στο εναγώνιον και το άκαρπον. Λέγει, σ' ένα του γράμμα ο ξενιτεμένος στο Κλεινόν Άστυ υπαίθριος Έλλην στον αδελφό του, π' άφηκε στο χωριό, εξηγώντας του απολογητικά με στίχους το λόγο της εγκατάλειψης του γενέθλιου τόπου: «Άργησα το ξέρω να σου γράψω / μα δε θέλω να σ' ανησυχώ / έφυγα ελπίζοντας να φτιάξω / μια ζωή καλύτερη εδώ. * η ζωή μας στο χωριό νεκρή και άδεια / κι η πλατεία έρημη από τις οκτώ / σαν η πλήξη με θανάτωνε τα βράδια / είπα, φεύγω για την πόλη να σωθώ. * Σκέφτομαι πως τώρα εσύ βαδίζεις / ήρεμος στην ακροποταμιά / σιγοτραγουδάς όπως το συνηθίζεις / και το βλέμμα σου στον κάμπο σεργιανάς, * πως μια μέρα θα γυρίσω πάντα ελπίζεις / και τις λεύκες που μεγάλωσαν μετράς». Το άβιον της δούλωσης στη γλυκόηθη ύλη, κατά τη δέσμια συνθήκη της μαθηματικής της ζωής, άγρευσε αυτόν, τον απορφάνευσε, τον ξενίτευσε από τη γη και τον έκαμε άπατρι κι αχώρετο στο νέο τόπο. Ξένος ων σε φθόρα γη, δέσμιος στη φθαρτική ανάγκη της κοντοζωής, ματεριαλίστας και κανοναρχισμένος στο ρου που αυτή επιτάσσει, νοιώθει πια -ανασκοπούμενος κι επαναπροσδιοριζόμενος- φυλακωμένος στο νέο τόπο, σε αυτόν οπού επιζήτησε την ελευθερία από τα δεσμά της επαρχίας και τώρα δέσμιός του είναι! Λέγει για την κατάστασή του: «Κι εγώ αργοτελιώνω στη Σταδίου / τρέχοντας στους δρόμους σαν τρελός / μελλοθάνατος στο στόμα ενός θηρίου / που ξερνάει καυσαέριο και καπνό. / οι ελπίδες μου στα ερείπια ενός κτηρίου / που το χτίζω κάθε ώρα και λεπτό». Βαρύς ο βίος του στο άστυ και πνιγμένος νοιώθει στην ανυπαρξία του, γυμνός στη ζήση του, αδήλωτος κι αστοιχείωτος στο νεοπολιτισμό του, απέλπιδος στη σφαλτική του χώρα. Επιζητά μετά τούτων και πάλι τον τόπο που εγκατέλειψε για μια καλλίτερη ζωή, την οποία μολοντούτο δε βρήκε στο άστυ. Αποζητά με ζέση το χωριό, ως τον τόπο της ζωτικής ζωής. Μιλά συνειδητά για την επιστροφή του εκεί: «Κουράστηκα πια στην πόλη αυτή να ζω / να φύγω ζητώ, μόνο αυτό. / Μιαν άκρη ζητώ, κοντά σας στο χωριό / νοστάλγησα του ήλιου το φως» -το χωριό έτσι προβάλλει για τον ήρωά μας ως η πηγή οπού επιστρέφεις σα διαπιστώσεις το ξηρό και στείρο του άχλωρου βίου, ως το θέμελο της στέριας ζωής... [τα στιχουργικά αποσπάσματα που χρησιμοποιήθηκαν συνθέτουν το ποίημα του Πάνου Τσαπάρα με τον τίτλο «"Κύριον Θ. Τσαπάρα" Καλάβρυτα Αχαΐας» (ένα γράμμα σε στίχους προς τον αδελφό του), τ' όποιο μελοποιήθηκε από τον ίδιον το 1983 και περιλαμβάνεται στο δίσκο τραγουδιών του «Πόθος διάφανος»].\nΣήμερα το χωριό δεν είναι όπως παλιά, μια κοινωνία ανθρώπων, αλλά μιαν ένωση ανθρώπων σε κοινό τόπο. κι όχι θα λέγαμε με κοινό προορισμό. Δε μπορεί ν' αποτελέσει αρχέτυπο κοινωνικής οργάνωσης, κατά το θεμελιακό του προορισμό, αφού ακολουθείται ο νέος τρόπος αντίληψης του ζην πούναι μακρινός του. ξένος του καλλίτερα. Είναι τύπος κατοίκησης στα πλαίσια του βίου, σε οργανωτική βάση, μιαν οργανωμένη και πειθαρχημένη σύσταση ανθρώπων, ένα σχήμα ζωής. αυτά. Δεν είναι ζωοποιός Εστία, όπως παλιά, δεσμός ζωής, κοινωνία ανθρώπων, έπαφος και θερμουγός βίος. Δεν έχει η κοινωνία σήμερα τ' οργανικό ψυχόρμητο για να θεωρηθεί στα πλαίσια μιας ολοσύστατης βιοτικής ολότητας, συμπαγούς κι ολόγιομης από ζωή, όπως συνέβαινε στην κοινωνία του χωριού. Λείπει η ιερή συζυγία των ανθρώπων, η κεντρόφυγος αναζήτηση της ζωής, η απειροσύνθετη απλότητα της βιοτής, η ψυχική επαφή κι ενότητα, η κοινή αποστολή. Δε νοείται η κοινωνία ως όλον, αλλά ως συναθροισμένες ατομικότητες. Το κατά σύμβαση ζην έχει υποκαταστήσει το κοινωνείν ως ουσία της ζωής.\nΛείπει σήμερα η ευτυχία της αυλής, η ευτυχία της ξεγνοιασιάς στο χωριό!.. (φωτογραφία του Δ.Α. Χαρισιάδη και της Βούλας Παπαϊωάννου).\nΗ «επιστροφή στο χωριό» συγκροτείται στα πλαίσια είτε μιας ανάγκης, λόγω της οικονομικής κρίσης, είτε μιας επιχειρηματικής δράσης, μιας επένδυσης, για να δημιουργηθεί τουριστική, γεωργική, κτηνοτροφική ή άλλη επιχείρηση εκεί. Η ανετότερη σήμερα ζωή στην επαρχία, σε σχέση με παλιά, και ο υγιεινός και ποιοτικός τρόπος ζωής που επιζητείται, λόγω της υποβαθμισμένης κατοίκησης στο άστυ, ανήγαγαν πολλά από τα ελληνικά χωριά σε προνομιούχους τόπους κατοίκησης. είτε για παραθερισμό. είτε για προαστιακή κατοίκηση. είτε για καταφυγή κι επιστροφή στις ρίζες, σύμφωνα με το κοσμοείδωλο της παράδοσης. Σε κάθε περίπτωση, η διασύνδεση του ανθρώπου με το χωριό συγκροτείται σε βάση υπολογιστική και οικονομική, κι όχι βιοτική και κοινωνική. Δεν εκκινείται από ενδόμυχο παλμό, από θεμελιακή βάση, από εντολή της συνείδησης και δεν έχει κοινωνικό προορισμό. Δεν είναι κατεύθυνση του ενστίχτου, κίνημα της ψυχής, δεν είναι αποτέλεσμα βιοθεωρίας του ανθρώπου, αλλά ανάγκης και σκοπού. τρόπου του ζην σύμφωνα με τη νέα, τη «σύγχρονη», αντίληψη του κοινωνείν, αυτή των ξέχωρων τόπων και μονήρων ανθρώπων!\nΓια ν' αλλάξει ο τρόπος του ζην στην ύπαιθρο χώρα και ν' αποκτήσει το χωριό την ουσιαστική του υπόσταση, ως κοινωνία ανθρώπων, πρέπει ν' αλλάξουν όχι απλά οι κοινωνικές δομές μα και ο τρόπος αντίληψης και λειτουργίας των ανθρώπων σε σχέση με τον τόπο και τη γη. Το χωριό έχασε την αξιακή του υπόσταση, όπως συγκροτήθηκε στη βάση μιας παραδοσιακότητας κι ενός κληρονομικού προτύπου κατοίκησης, διότι ο λαός έπαψε νάναι πιστωτής και κληρονόμος ευθύνης, αξιών, ιδεών. Έπαψε το θέμελο να τον κινεί, αποκόπηκε από αυτό. Η επαφή του με τη γη δεν υφίσταται στην ουσιαστική βάση του παρελθόντος, ως αίσθηση της γης και συγκλονισμός για τον τόπο, αλλά συνίσταται ως σχέση χρήσης κι απόδοσης, εκκινούμενη από ανάγκη, από ωφελιμιστική κι εκμεταλλευτική λογική. Τούτο το βλέπουμε στον σημερινό αγρότη, που πια δεν «πατά» τη γη, δεν την αγγίζει, δεν τη νοιώθει, έχοντας το μέσο (το γεωργικό μηχάνημα και την τεχνολογία) να παρεμβάλλεται και να ενεργεί αντί αυτού, να λειτουργεί μεταξύ ανθρώπου και γης, ως αγωγός και διαμορφωτής της πράξης. Τη γη τη θεωρεί εκμεταλλευτικά, για τα προϊόντα της, τα οποία δε λογίζει ως αγαθά. Ο κόπος, ο ίδρως στη γης, το σκάψιμό της, η σπορά της, λείπουν. Ο τόπος ερημώνει με την εγκατάλειψη της γης ή πληγώνεται με τη νέα μορφή, με τη νέα λογική κατοίκησης σε αυτόν. Η ερήμωση του χωριού, μας δίνεται παραστατικά στο παρακάτου ποίημα του Δημητρίου Λύρα:\n«Ο αγωγιάτης δουλειά πια δεν έχει,\nτα ξυλάλετρα στην άκρη σαπίζουν\nτης αυλής και τ' αμάξια κομμάτια\nστη φωτιά πεταγμένα καπνίζουν.\nΧορταριάζουν τ' αλώνια από χρόνια,\nοι ληνοί κι οι μαστέλες μουχλιάζουν,\nοι νερόμυλοι πια γκρεμιστήκαν\nστα χαλάσματά τους φωλιάζουν\nκουκουβάγιες, νυχτερίδες, τριζόνια.\nΕρημώθηκε το κεφαλοχώρι,\nτων σπιτιών του οι τοίχοι ραγίζουν\nσαν τους δέρνει βροχή κι αγριοβόρι.\nΟύτ' αλύχτημα σκύλου δε σπάζει\nτης νυχτιάς τη μουντή σιγαλιά,\nμον' έν' άχαρο κλάμα βατράχων\nαπ' τους βάλτους και την ποταμιά,\nεκείνο κάνει τον κάμπο να μοιάζει\nμε χλωμή σκυθική ερημιά».\n(«Ερημιά», Δημήτριος Ν. Λύρας)\nΕλλήνων μονοπάτια, διαδρομές ζωής που αποδίδουν το έπαφο του ανθρώπου με τη γης, τ' οδήγημά του στο πράξιμο, που αρμοστό είναι με το φυσικώς πρεπούμενο. Έφτιαξε ο Έλληνας δρόμους σύμφωνα με το περπάτημά του, χάραξε την πορεία του κατά τη φυσική κατεύθυνση, ακολουθώντας το «μάθημα της φύσης», χωρίς να προσβάλλει, χωρίς να παραμορφώνει. Με ύλη γήινη στοιχειώθηκε κι αναβίβασε το δημιούργημα. Οι χαραγιές του στη γης ήταν γραμμές ζωής, ίχνη αλαφροπάτητα, κι όχι μαχαιριές, όχι αλλότρια περάσματα...(Μηλιές Πηλίου, καλντερίμι προς τα Παυλάκια).\nΛέγει ο καθηγητής Σόλων Κυδωνιάτης για τον τρόπο που ο άνθρωπος λειτουργεί σήμερα σε σχέση με τον τόπο και την παράδοση: «Μια αδιάκοπη υποβάθμιση του περιβάλλοντος, που διαρκώς επιτείνεται, μια υλόφρονη ενατένιση της ζωής, μια τεχνολογία που μαζί με την αφθονία από υλικά αγαθά μάς γεμίζει αγωνία και άγχος, άμβλυναν τις αισθήσεις του κατοίκου των μεγαλουπόλεων, νέκρωσαν τις βουλητικές του παρορμήσεις και το θυμικό του, ανίσχυρο, του στέρησε τις συγκινήσεις εκείνες που χαρίζουν στον άνθρωπο αισθητικές ευφορίες και γεμίζουν την ψυχή του νοσταλγία. Μα ευτυχώς στην ύπαιθρο υπάρχουν ακόμη ερημοκκλήσια, υπάρχουν μοναστήρια, ερείπια ναών. Και πάνω απ' όλα η ελληνική Φύση αδιατάρακτη, ακατάλυτη, υπέροχη. Υπάρχει ακόμη και η Παράδοσι. Έδρα της είναι το χωριό. Εκεί είναι τα χνάρια και οι ρίζες του πολιτισμού μας. Εκεί διασώζεται ακόμη η φυσιογνωμία της Ελλάδος, που στις πόλεις χάθηκε πια και εκεί την αποζητούν οι ξένοι. Βέβαια στα χωριά δε θα βρούμε την προοδευτικότητα, αλλά θα συναντήσουμε τη συντηρητικότητα. Σ' αυτά δεν υπάρχει η δημιουργία, αλλά υπάρχει το θεμέλιο που τη στηρίξει, δηλαδή η Παράδοσι» (Κυδωνιάτης Σ., «Αναδρομή στην παράδοσι», Φιλολογική Πρωτοχρονιά, εκδόσεις Μαυρίδης, Αθήνα 1997).\nΗ εποπτεία της γης κι όχι η επαφή της, η αποδοτική της σημασία και η εκμετάλλευσή της, χαρακτηρίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο σήμερα, όπου αυτός δεν ερημώθη, και τούτο τον αποστασιοποιεί από αυτόν, έστω κι αν τον κατοικεί! Ο άνθρωπος κατοικεί σήμερα τον τόπο επειδή του ανήκει, επειδή είναι ιδιοκτησία του ή επειδή έχει δικαιώματα σε αυτόν, χωρίς μολοντούτο να τον λογίζει ως πατρίδα του. Και τούτο διότι είναι άγνωρος και ξένος του, μη έπαφός του. Η τραγωδία του νάναι ξένος με τη γη του, νάναι άπατρις στον τόπο του, είναι μη συνειδητή διότι ασύνειδος στέκεται σε σχέση με τα γύρα. Η τοιαύτη ασυνειδησία του παρόντος συνιστά τον ασύμβατο με τον τόπο τρόπο του ζην του ανθρώπου σήμερα, που τον κάμει αρνητικό γι' αυτόν, είτε διότι είναι καταστροφέας του είτε διότι είναι αμέτοχος κι αδιάφορός του. Δε λέμε βεβαίως να γυρίσουμε σε μιαν αρχική κατάσταση, σε μιαν πρωτογονική σχέση του ανθρώπου με τη γη, όμως δεν πρέπει να χαθεί η αίσθηση, η συνείδηση, η επαφή με τη φύση και τα γύρα. Η ισορρόπηση της πρακτικής με την πράξη, της χείρας με το μέσον, του καρδιάς με το μυαλό, πρέπει να καθορίσουν το πράττειν στον τόπο και τον τρόπο ζωής σε αυτόν. εάν το μέλλον του μάς μέλλει...\nΩ αυτή την Ελλάδα, τη μεγαλειώδη μες την απλότητά της, πόσο την αγαπώ!.. Δεν ημπορείς ξέχωρα των ανθρώπων και των τοπίων της να την ιδείς. Δεν ημπορείς αδιάφορα των τόπων της να τη νοιώσεις. Αν προσπαθήσεις να τη μεταπλάσεις, θα τη χαλάσεις -κάτι που συνέβηκε στην εξέλιξή της. Αν προσπαθήσεις να την προσαρμόσεις, θα τη βιάσεις. Πρέπει να σεβαστείς το ίδιόν της κι αναλόγως να πορευτείς. Πρέπει να γονιμοποιήσεις το νέο με το παλιό, να παντρέψεις την παράδοση με τη νεωτερικότητα, πρέπει τα γήινα στοιχεία της να μην αποκόψεις από τη συνέχειά της και νάβρεις την τεχνουργό γραμμή προς τη δημιουργία, προς το δέον πράττειν. Δύσκολο τούτο κι απαιτεί εντρύφυση στα αισθητά και σπουδή στα υπαρκτά -μα απαραίτητο. Αλλιώς έχασες τη χώρα σου, τη γη σου, κι έγινες άπατρις στον γενέθλιο τόπο... Φωτογραφία: Κρήτη (NELLY'S 1939).


((i)) Αλληλεγγύη στα κινηματικά και αυτοοργανωμένα μέσα αντιπληροφόρησης\nΑλληλεγγύη στα κινηματικά και αυτοοργανωμένα μέσα αντιπληροφόρησης\n12/04/2013 9:33 μμ.\nΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ.\nΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ,ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ,ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ σε οτιδηποτε αμφισβητει και ξεφευγει απο τον ελεγχο της εξουσιας και του κεφαλαιου. Ενα ολοκληρωτικο καθεστως υπο αμφισβητηση, επιστρατευει ολα τα μεσα, με κυριαρχο την καταστολη για να εδραιωσει την κυριαρχια του, οριοθετει κατα το δοκουν τα ορια της "ελευθεριας" και ντυνεται με το "δημοκρατικο" του μανδυα για να επιβαλει τις πιο ακραιες νεοφιλελευθερες πολιτικες. Απο την Ιερισσο της Χαλκιδικης, απο τα αυτοοργανωμενα εγχειρηματα αντιπληροφορησης,απο τους αυτοοργανωμενους χωρους μεχρι τις γειτονιες, οι φωνες της αντιστασης πρεπει να σωπασουν.Η επιβολη της κυριαρχιας των ελιτ και των εντολοδοχων τους πρεπει να ειναι ολοκληρωτικη. Για ολους εμας που οραματιζομαστε ενα κοσμο αλληλεγγυης, ελευθεριας και κοινωνικης δικαιοσυνης, στεκομαστε αλληλεγγυοι σ' οτιδηποτε αντιστεκεται στην κυριαρχια τους, οι φωνες μας δεν φιμωνονται αλλα διαχεονται και δυναμωνουν. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ. ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ


Τα ψάρια μιλάνε • H Tάνια Νικολοπούλου γράφει για το mylady.gr - Δημοσιεύσεις - Άνεμος Εκδοτική\nΤα ψάρια μιλάνε • H Tάνια Νικολοπούλου γράφει για το mylady.gr\nΤο κοχύλι ατένισε τη θάλασσα με περίσκεψη.\n«Τι ακριβώς είναι αγάπη;»\nΗ ατελείωτη θάλασσα αναστέναξε, αμολώντας μικρούς μπιχλιμπιδένιους αφρούς.\n«Αγάπη, μικρούλι μου, είναι να μη σε ξεχνάνε», είπε τελικά. «Θα με πάρετε λίγο ξανά στην αγκαλιά σας; Αποξεράθηκα πια εδώ. Τι καυτός και αυτός ο ήλιος!»\nΗ θάλασσα κοίταξε το κοχύλι με μεγαλοσύνη.\nΑυτά τα λόγια διάλεξα από το μυθιστόρημα «Μα, το ψάρι είναι φρούτο» του αγαπημένου μας φίλου Γιάννη Φιλιππίδη, για να τον καλωσορίσω στην παρέα μας, ένα ζεστό απόγευμα Τρίτης. Καθισμένοι όλοι αναπαυτικά και χαλαρά - αποκαμωμένοι από την ζέστη - στον αναπαυτικό καναπέ του γραφείου μας, με καφεδάκια, τσιμπιτούλια και εκμυστηρεύσεις, ο Γιάννης άρχισε να λέει: «εσείς είσαστε η λαμπερή κοριτσοπαρέα του mylady; Είμαι πολύ ευτυχισμένος που είμαι εδώ μαζί σας». «Η συμμετοχή μου στο www.MyLady.gr ξεκίνησε μ' ένα αγορίστικο editorial, σ' ένα τόσο - μα τόσο - φιλόδοξο γυναικείο διαδικτυακό πολυπεριοδικό, που 'χει λίγο πιο προχωρημένη άποψη για τις γυναίκες και δείτε, πως, και πόσο γρήγορα, προχωράει σε μια σταθερή σχέση φιλίας κι εκτίμησης, που συμπεριλαμβάνει μια σειρά από κοινές δραστηριότητες, που δεν είχαμε καν φανταστεί» αναφέρει ο Γιάννης Φιλιππίδης.\nΈνα ένα ξεφυλλίζαμε αχόρταγα τα βιβλία που μας έφερε και μας δώρισε με τόση αγάπη, συνοδευμένα με γλυκές αφιερώσεις.\nΑρχίσαμε από το αγαπημένο μου «Μα, το ψάρι είναι φρούτο».\nΤο ξεφυλλίσαμε διαβάζοντας αποσπάσματα, άλλοτε γελώντας και άλλοτε φορώντας το ύφος της προσμονής για το τι έρχεται παρακάτω. «Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι αχ», «το κρατάς μυστικό;» και «η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» - όλα αυτά τα εκπληκτικά βιβλία - μας έδωσαν τροφή για ωραίες παρεϊστικες συζητήσεις.\nΕμείς εδώ, η «κοριτσοπαρέα του mylady» όπως μας αποκαλεί ο αγαπημένος μας Γιάννης Φιλιππίδης, σας προσκαλούμε σ' αυτή την παρέα για να γελάσουμε…να κουβεντιάσουμε και να κάνουμε μελλοντικά σχέδια, παρέα με τ’ αγαπημένα μας βιβλία.


Χρηματιστήριο Αθηνών: Ήπιες ανοδικές τάσεις - 83,35 εκατ. ευρώ η αξία των συναλλαγών | Economistas.gr\nNewsroom 15/04/2021 16:05 ΑΓΟΡΕΣ\nΉπιες ανοδικές τάσεις συνεχίζουν να καταγράφουν οι τιμές των μετοχών στη χρηματιστηριακή αγορά. O Γενικός Δείκτης Τιμών στις 15:30, διαμορφώνεται στις 905,39 μονάδες σημειώνοντας άνοδο 0,37%. Ενδοσυνεδριακά κατέγραψε υψηλότερη τιμή στις 907,05 μονάδες (+0,56%). Η αξία των συναλλαγών ανέρχεται στα 83,35 εκατ. ευρώ.\nΟ δείκτης υψηλής κεφαλαιοποίησης σημειώνει άνοδο σε ποσοστό 0,46%, ενώ ο δείκτης της μεσαίας κεφαλαιοποίησης υποχωρεί σε ποσοστό 1,10%. Από τις μετοχές της υψηλής κεφαλαιοποίησης τη μεγαλύτερη άνοδο καταγράφουν οι μετοχές της ΕΥΔΑΠ (+4,70%), του ΟΠΑΠ (+2,40%), της Τέρνα Ενεργειακή (+2,39%) και της ΕΧΑΕ (+1,95%).\nΑντιθέτως τη μεγαλύτερη πτώση καταγράφουν οι μετοχές της Jumbo (-1,30%), της Alpha Bank (-1,20%) και της Eurobank (-1,21%). Από τους επιμέρους δείκτες, τη μεγαλύτερη άνοδο σημειώνουν οι δείκτες των Ταξιδιών (+2,24%) και της Υγείας (+1,84%) , ενώ τις μεγαλύτερες απώλειες καταγράφουν οι δείκτες των Προσωπικών Προϊόντων (-1,44%) και της Ακίνητης Περιουσίας (-0,74%).\nΤο μεγαλύτερο όγκο συναλλαγών παρουσιάζουν η Eurobank και η MIG με 8.763.786 και 8.735.851 μετοχές, αντιστοίχως.\nΤη μεγαλύτερη αξία συναλλαγών σημειώνουν η Τέρνα Ενεργειακή με 32,089 εκατ. ευρώ και η Alpha Bank με 8,697 εκατ. ευρώ.\nΑνοδικά κινούνται 59 μετοχές, 50 πτωτικά και 19 παραμένουν σταθερές.\nΤη μεγαλύτερη άνοδο καταγράφουν οι μετοχές: Frigoglass +12,16% και Λεβεντέρης (π) +10,00%.\nΤη μεγαλύτερη πτώση σημειώνουν οι μετοχές: Κέκροψ -26,28% και Βαρβαρέσος -19,61%.\nΧρηματιστήριο Αθηνών: Στις 887,88 μονάδες ο Γενικός Δείκτης Τιμών, με άνοδο 0,35%\nO Γενικός Δείκτης Τιμών στις 13:00, διαμορφώνεται στις 887,88 μονάδες σημειώνοντας άνοδο 0,35%. Η αξία των συναλλαγών ανέρχεται στα 17,58 εκατ. ευρώ.\n09/04/2021 13:15 Χρηματιστήριο Αθηνών: Στις 887,88 μονάδες ο Γενικός Δείκτης Τιμών, με άνοδο 0,35%


Φτιαξτε μονοι σας ενα κιτ ψαρεματος – Λυκαων\nΣτο παρακατω βιντεο δειτε ενα ενδιαφερον κιτ ψαρεματος που μπορειτε να εχετε στην τσεπη σας. Μεσα σε ενα κομματι σωληνα μπορειτε να εχετε ενα σετ αγκιστρια, βαριδια και σημαδουρα. Τυλιγετε την πετονια γυρω απο το σωληνα, τον οποιο χρησιμοποιητε σαν λαβη για να πετατε την πετονια. Δειτε το βιντεο και θα καταλαβετε καλλητερα.\nΕπιβίωση, Επιδεξιοτητες, Εξοπλισμος, Θαλασσα, Κυνηγι, Πως να...