رودخانه‌ی استایکس سربالا می‌رود - مطالب - شگفتزار\nزمان : ۱۳۸۹/۱۲/۱ ه.ش.، ۲۲:۱۱\nنمایش : ۴٬۱۱۳ دفعه\nمقدمه از هارلن الیسون\nپس آنگاه زمانی فرا خواهد رسید که آشکار می‌شود دیگر نمی‌توان کار نوین یا مهمی انجام داد و شخص مجموعه‌ی داشته‌هایش را بیرون می‌آورد و شروع به طبقه‌بندی چیزهای ارزشمندی می‌کند که قابلیت ارائه کردن به بازماندگان را داشته باشند. این‌جا یک عمل شایسته، آن‌جا یک حرکت شجاعانه، در این سال یک داستان ارزشمند گفته شد، در آن دهه عضویت در یک جریانِ مهم اجتماعی. اگر بچه‌هایی در کار باشند، ثبت می‌شوند. اگر کتاب‌هایی در کار باشند، یادداشت می‌شوند. دوستانِ خوب. همسر. مهربانی به حیوانات کوچک و کپه‌ای که نامت بالای آن نوشته می‌شود. اما آن نشان‌های افتخاری که رویشان حساب کرده بودی، همه به خاکستر تبدیل شده‌اند.\nفراموشیِ فرهنگی. گذشته دفن شده. چه کسی نامی از کریسپوس آتوکس (1) یا ادوارد یاشینکی (2)، بتی پِیج (3) یا وندل ویلکی (4)، پریچر رو (5) یا ممفیس مینی دوگلاس (6) شنیده؟ هفت نفر در تمام. فقط من و تو و پنج نفر دیگر.\nکاملاً مشخص است که وقتی از این دنیا رفتم کسی به خاطر نخواهد آورد من مردی بودم که اولین بار لِنی بروس را منتشر کردم، که دویست هکتار زمینِ آبرسان را از دستِ بساز بفروش‌ها نجات دادم، که یک بار، دست تنها حریف یک دزد ماشین شدم و در یک موقعیت دیگر هویت یک دزد را تشخیص دادم و در دستگیری‌اش مؤثر بودم، که من با B اسرارآمیز مکاتبه داشتم و اولین کتابِ داستان کوتاه‌هایش را منتشر کردم، که من بودم که معمایی نویسانِ آمریکا را ترغیب کردم به نویسندگان و ویراستارهایی که مطلب به آنتولوژی‌هایشان اهدا می‌کنند، دستمزد بپردازند.\nاین چیزها برای من مهم هستند؛ اما وقتی که من از این دنیا بروم، آن اتفاقاتی که افتاده‌اند هم از این دنیا می‌روند. جایزه‌هایی که برنده شدم، ماجراجویی‌هایی که با میتولوژی درآمیختند، عشقی که آن قدر با بی‌درایتی به هدر رفت... تمامش در آینه غبار‌آلود می‌شود و آینه را با یک پارچه‌ی سفید می‌پوشانند و وسایل قدیمی را یک گوشه انبار می‌کنند و بعد یک شب، وقتی هوا سرد می‌شود، وسایل قدیمی را برای سوزاندن، خرد می‌کنند. آن‌وقت چه کسی هست که بگوید وقتی این شخص زنده بود چه چیزی برایش مهم بود، یا آن شخص چگونه اثری از خود بر جای گذاشت؟\nدر اقیانوس زمان، فقط شانس مطلق است که چند تایی از فراموشی نجات پیدا می‌کنند.\nاین حس دائم در من رو به قوی شدن است که از میان تمام شانس‌هایی که به من روی آورده‌اند، طناب‌هایی که برای نجات از اقیانوس زمان به سویم پرتاب شده‌اند، بهترین تکه چوبی که بتوانم رویش سوار شوم، این حقیقت است که من دن سیمونز را کشف کردم.\nاوه بله، کلمه‌ی درستی به کار بردم. من او را کشف کردم.\nیک کتاب رکورد وجود دارد که استان فِرِبرگ جمع‌آوری کرده و نامش هست ایالات متحده‌ی آمریکا (بخش اول: سال‌های آغازین). یکی از بخش‌های آن، آلبوم ملاقات کریستف کلمب با سرخ‌پوست‌های روی ساحل است. کلمب به آن‌ها می‌گوید: «من پیدایتان کردم!» و آن‌ها پاسخ می‌دهند: «ما گم نشده بودیم، می‌دانستیم این‌جا هستیم.» بنابراین کلمب عبارتش را تصحیح می‌کند و می‌گوید: «خُب، بالاخره من شما را این‌جا روی ساحل کشف کردم.» و آن‌ها به نوعی موافقت می‌کنند که قضیه خیلی گیج‌کننده است، اما خُب به درک.\nبه روشی تقریباً مشابه من هم دن سیمونز را کشف کردم. بداخلاق و سرخ‌پوست روی ساحل.\nداستانش ارزش گفتن دارد، چون می توان از این تکه درس تاریخی-ادبی مرتبط با موضوع، درس مهمی گرفت. و اگر مطرحش کنم، شاید آیندگان یادداشت بردارند.\nسازمان‌دهنده‌ی ماجرا اِد برایانت (7) بود که حالا یکی از دوستانِ نزدیک دَن است، اما آن زمان همدیگر را نمی‌شناختند. من و اد خیلی وقت بود که دوستان صمیمی بودیم. فکر کنم به همین خاطر بود که به او اجازه دادم اسمم را به عنوان یکی از نویسندگان بازدیدکننده از «همایش نویسندگان در راکی» وارد کند. همایش در کالج کلرادو ماونتین برگزار می‌شد. تابستان سال 1981 بود، هوا گرم و مرطوب بود و من از برگزاری کارگاه با داستان‌های یک گروه نویسنده‌ی مشتاق که نسبت به آدم‌های مستعدی که من در همایش‌های مختلف با آن‌ها کار کرده بودم، فقط علاقه‌مند غیرحرفه‌ای به نظر می‌رسیدند، وحشت داشتم.\nشرایط فیزیکی جلسات کارگاه برای برقراری ارتباط با دانش‌آموزان چندان مساعد نبود؛ یک کلاس درس خفه و دلتنگ با صندلی‌های دسته‌دار. از آن صندلی‌های ناراحت و سخت که وقتی کلاس سوم بودیم از دستشان رنج می‌کشیدیم. صندلی‌ها در چند ردیف قرار گرفته بودند، یک سکو هم برای «آموزگار» برپا شده بود که مقابل شرکت‌گنندگان قرار بگیرد. لابد قرار بود از آن ارتفاع کلماتِ خردمندانه‌ی نویسنده‌ای روی زمین‌نشینان فرو ببارد.\nدر مقایسه با حلقه‌ی گرم و اطمینان بخش مبل‌ها و صندلی‌های راحتی در یک کارگاه کلاریون، این یک کابوس بود... در آن کارگاه‌ها همه می‌توانستند چهره‌ی یکدیگر را به راحتی ببینند و رهبر گروه هم موقعیت رهبری بالاتری نسبت به دانش‌آموزان نداشت. و این گروه بزرگ‌تر از آنی بود که بشود به هر شخص رسید.\nوقتی یک روز قبل از کارگاه رسیدم، به من یک دسته دست‌نوشته‌داده شد که باید در کارگاه بررسی می‌شدند؛ اما هیچ راهنمایی در کار نبود که داستان‌ها به چه ترتیبی باید مورد بررسی قرار گیرند. پس من آن‌ها را به طور تصادفی خواندم و از کیفیت مطالب چندان تحت تاثیر قرار نگرفتم. امیدوار بودم همین‌طوری به داستانی که قرار است اول باشد، بر بخورم. طبیعتاً تمام شب را دقیقاً مشغول خواندن آن‌هایی بودم که قرار بود در طول هفته‌ی بعد بررسی شوند.\nبنابراین وقتی صبح روز بعد وارد سرسرای ساختمان شدم و دیدم همه مشغول خوردن دونات و قهوه هستند، فهرست را بررسی کردم. شادمانی من را تصور کنید وقتی فهمیدم به سه چهار داستانی که برای بررسی فهرست شده بودند، حتا یک نگاه نیانداخته بودم.\nبلافاصله نسخه‌هایی از داستان‌های خوانده نشده را از آن دسته جدا کردم، یک گوشه‌ی خلوت در کتابخانه برای خودم پیدا کردم و شروع کردم به خواندن. سه داستان اول چندان خاص نبودند، اما قابل قبول بودند. چهارمی واقعاً افتضاح بود. به پنجمی نرسیدم... شروع جلسه را یکی از کارکنان منطقه اعلان کرد.\nبه کلاس وارد شدم، ردیف‌های پر را دیدم، صندلی خالی روی سکوی کم ارتفاع را دیدم که منتظر من بود؛ انگار من یک موعظه‌گر خپل باشم که آمده تا برای جهانیان موعظه کند.\nقلبم فرو ریخت و دانستم صبح بسیار سختی در پیش دارم.\nیک چیز را بگویم: من اعتقاد ندارم که «هرکسی می‌تواند بنویسد.» می‌شود این طوری گفت که هر کسی که مقدار کمی توانایی خواندن دارد و حداقل می‌داند چطوری از زبان استفاده کند، می‌تواند کلمات را در قالب یک دنباله‌ی منسجم به هم بچسباند. که البته این استعداد برای نوشتن نامه، یا تز دکترا کافی است، یا شاید برای سرگرم کردن خودش با «تلاش‌های خلاقانه.» اما برای نویسنده شدن (8)—و نه مؤلف بودن (9)، یعنی مثل تراژدی‌هایی همچون جودیث کرنتز (10)، اریک سیگال (11)، وی سی اندروز (12)، سیدنی شلدون (13) و بسیار دیگرانی که نام بردنشان را به خودتان واگذار می‌کنم- شخص باید موسیقی را بشنود. بهتر از این نمی‌توانم توصیفش کنم. فقط باید بتواند موسیقی را بشنود. دستور زبان ممکن است دِفُرم شده باشد، املای کلمات ناجور باشد و موضوع داستان بدشکل، اما می‌توانید بگوید دستپخت یک نویسنده بوده است. آن موسیقی صفحه را پر می‌کند، حالا حتا اگر با انتخاب‌های نامناسب قطع و وصل بشود. و فقط غیرحرفه‌ای‌ها و غیرخلاق‌های بی‌احساس ممکن است جور دیگری فکر کنند.\nوقتی من را برای اداره‌ی یک کارگاه استخدام می‌کنند، این را وظیفه‌ی خودم می‌دانم که درباره‌ی کار کاملاً صادق باشم. ممکن است به شخصه برای کسی که دارد برای رویای نویسنده شدن تلاش می‌کند و نمی‌تواند موسیقی را بشنود، احساس همدلی داشته باشم، اما اگر قرار بود راه ساده را انتخاب کنم و فقط از «جریحه‌دار کردن احساساتِ دیگران» خودداری کنم -که احساساتِ خودم هم شاملش می‌شود، چون هیچ‌کس دوست ندارد یک هیولای بی‌احساس شناخته شود- آن وقت است که به حرفه‌ی خودم و صاحب‌کاران خودم خیانت و همچنین به علاقه‌مندی خود دانشجویان خیانت کرده‌ام. از نظر من (که قطعاً می‌تواند اشتباه باشد، درست مثل نظر هر کس دیگری)، دروغ گفتن به کسی که استعدادش را ندارد، بدترین حالت دروغگویی است. و حتا فقط عدم صداقت نیست، بلکه بزدلی است. فلنری اوکانر یک بار گفت: «هر جا می‌روم از من می‌پرسند که آیا دانشگاه جلوی نویسنده شدن مردم را می‌گیرد؟ نظر من این است که دانشگاه به قدر کافی جلوی نویسنده شدن را نمی‌گیرد. چه بسیارند پرفروش‌ترین‌هایی که یک معلم خوب می‌توانست جلویشان را بگیرد.»\nبه روشی مشابه، من این کار را وظیفه‌ی دشوار خود می‌دانم که تا جایی که می‌توانم جلوی «مؤلف‌های امیدوار» را بگیرم.\nچون شما نمی‌توانید جلوی یک نویسنده‌ی واقعی را بگیرید. صدها بار در مطالب چاپ شده این را گفته‌ام. اگر دست یک نویسنده‌ی واقعی را بشکنی، با پا یا دماغش داستان می‌نویسد.\nوقتی مقابل چشمان نگران مردان پیر و جوان و زنان پیر و جوان نشستم، همچون طرز فکری داشتم. همه‌شان امیدشان را جمع کرده بودند که شاید یک معلم بهشان بگوید یک شانسی دارند. (من عملاً برگزاری کارگاه را کنار گذاشته‌ام. نمی‌توانم دردی را که به نام وظیفه‌ی مقدس خوب نوشتن باعث می‌شوم، تحمل کنم. بگذارید یک نفر دیگر این کار را بکند.)\nیکی از نویسندگان که اسمش در بالای فهرست بود، جای دیگری بود؛ به گمانم در یک جلسه‌ی مشاعره. پس درباره‌ی داستان دوم صحبت کردیم. قبل از این که خودم درباره‌ی آن اثر صحبت کنم، از حاضران در اتاق نظرشان را درباره‌ی دیگر حاضران کارگاه پرسیدم. نظرها خیلی به دردبخور نبودند. همان چیزهای متداول، «دوستش داشتم.» یا «من به‌اش هشتاد و شش می‌دهم، ضرباهنگ خوبی دارد که می‌شود با آن رقصید.»و ... اما هیچ نظر عمیقی در کار نبود و البته نیازی هم به هیچ نظر عمیقی نبود: یک نوشته‌ی قابل قبول بود، اما نه چیزی بیشتر از آن.\nبرای داستان سوم هم اوضاع به همین منوال بود. اما بعد به داستان چهارم رسیدیم؛ یک کلیشه‌ی درهم و برهم غیرقابل درک که بدون هیچ زیبایی سرهم شده بود. در حقیقت تک به تکِ کلمات غلط نوشته شده و با بدترین آراستگی‌های ظاهری کسانی که (به قول استنلی الینز) «عشق خواندن را با استعداد نوشتن اشتباه گرفته‌اند»، تزیین شده بودند. می‌دانستم این یکی تبدیل به یک میان‌پرده‌ی ناخوشایند می‌شود.\nنظرات حاضران کم بود. بیشتر افراد آن‌جا حداقل توانایی این را داشتند که وقتی با یک نوشته‌ی افتضاح به معنای واقعی کلمه رو به رو می‌شوند، تشخیصش دهند. پس به عقب تکیه دادند و وقتی من درخواست کردم بیشتر نظر دهند و نظری دریافت نکردم، احساسی واقعی از ناآرامی اتاق را پر کرد. تنش همچون تنشی بود که یک بندباز روی طنابی بلند برای اولین بار که مرگ را به مبارزه می‌طلبد حس می‌کند.\nدرخواست کردم آقای محترمی که این داستان را نوشته خودش را معرفی کند. اگر قرار بود این کار را انجام دهم، حداقل باید آن قدر شجاع باشم که صاف توی چشمانش نگاه کنم.\nمردی میان سال بود، بلند و لاغراندام. به نظر آشفته ولی خیلی مهربان بود. دستش را بلند کرد. اسمش را به خاطر نمی‌آورم.\nو به او گفتم. به او گفتم با توجه به امکانات خودم، بر اساس سال‌ها ویراستار و منتقد و برگزار کننده‌ی کارگاه و شرکت کننده‌ی کارگاه بودن، به خاطر یک عمر خواندن و تلاش برای پیروز شدن بر کمی و کاستی‌های نوشته‌های خودم، بر اساس تمام چیزهایی که درباره‌ی خوب نوشتن می‌دانم و به آن‌ها معتقدم و یا فکر می‌کنم ، به نظر می‌رسد که او -از دید من- کوچک‌ترین استعدادی برای نوشتن ندارد. نه حتا یک مقدار کوچک و به دردبخور استعداد. به کل هیچ استعدادی ندارد. قصد توهین و جدل نداشتم، من فقط رک و راست اصل قضیه را به او گفتم.\nوقتی من صحبت می‌کردم، فضای اتاق گرفته شد. برخی شرکت‌کنند‌گان بیشتر در صندلی‌هایشان فرو رفتند، انگار داشتند تلاش می‌کردند از نظر من پنهان شوند. دیگران رویشان را برگرداندند و دستشان را مقابل چشمشان گرفتند. روی چهره‌ی برخی‌هایشان نگاهی را دیدم که باید شبیه به نگاه سربازان در میدان جنگ باشد، وقتی که با احساس گناه و رهایی می‌بینند که گلوله به مرد کنار دستی‌شان در سنگر برخورد کرده.\nهیچ راهی نبود که بدون شرح دادن صفحه به صفحه‌ی بی‌ارزشی و به درد نخوری کاری که او انجام داده بود، متوقف شوم.\nدر نهایت متوقف شدم. بعد از او پرسیدم که آیا این اولین داستانش بود یا قبلاً هم چیزی برای چاپ ارسال کرده.\nاو مرد خوبی بود، بسیار محجوب بود و بدون هیچ نوع خصومتی به من پاسخ داد. او گفت: «من شصت و چهار رمان نوشته‌ام. هیچ‌کدامشان هرگز منتشر نشده‌اند.» قلبم برای او به درد آمد. اما چه کاری از دستم ساخته بود؟ گفتم: «شاید باید وقتتان را روی هنری صرف کنید که در آن استعداد بیشتری دارید.»\nسرش را تکان داد. گویی هیچ‌کس دیگری در اتاق نبود؛ فقط من بودم و آن مرد مسنِ خوب. با صدایی محکم به من گفت: «به آن‌چه گفتید احترام می‌گذارم. گمانم قصد دارید صادق باشید و چیزی را می‌گویید که به آن معتقد هستید. اما من ناراحت نمی‌شوم. من می‌خواهم بنویسم و به این کار ادامه خواهم داد. اما از شما متشکرم.» من هر هفته به آن مرد که نامش را هم به خاطر ندارم فکر می‌کنم. هر وقت می‌نشینم که بنویسم به او فکر می‌کنم.\nاما مشخص بود که در آن موقع باید یک استراحت کوتاه می‌دادم.\nنمی‌شد بدون استراحت ادامه دهیم. باید می‌گذاشتم همه‌شان ماجرا را قبول کند. پس به آن‌ها گفتم پانزده دقیقه دیگر بازگردند. اتاق در یک چشم به هم زدن خالی شد. هیچ‌کس هم نیامد تا با من صحبت کند یا سؤالی بپرسد. ترسیدم نکند تأثیر مخربی گذاشته باشم؛ مهم نیست چقدر به آن‌چه می‌گفتم صادقانه باور داشتم، وظیفه‌ام این بود که صاف و ساده باشم.\nعادت نداشتم در راهرو به دانشجوها ملحق شوم. می‌دانستم از بازگشتن به کلاس اکراه دارند، احتمالاً چون از رفتار من وحشت داشتند و لابد داشتند آروز می‌کردند کاش یک مدرس دیگر را انتخاب کرده بودند. من که سرزنششان نمی‌کنم. یک کابوس بودم.\nپس داستان پنجم را برداشتم که روی بقیه بود. مهم نیست چقدر حالم بد بود، وظیفه داشتم قبل از پایان استراحت، داستان بعدی را بخوانم. اما اتاق و دورنمای من هر دو غمبار بودند. بیچاره آن کسی که داستان پنجم را نوشته بود.\nعنوانی محقر داشت، اما گشایشی قوی داشت و خوب نوشته شده بود. یادم هست با خودم گفتم، خدا را شکر. حداقل دیگر لازم نیست خون به پا کنم.\nپس به خواندن ادامه دادم.\nناگهان جایی در میانه‌ی داستان فهمیدم که در حال گریستن هستم. و هنگامی که داستان به پایان رسید، منقلب شده بودم. همان‌گونه که پس از خواندن یک شاهکار ادبی منقلب می‌شویم.\nبه راهرو رفتم. به هوای تازه نیاز داشتم. و بعد در راهرو، عده‌ای روی زمین نشسته و گریه می‌کردند، عده‌ای کنار دیوارها ایستاده و گریه می‌کردند. بیشترشان گریه می‌کردند. این دیگر چیزی بیش از یک داستان در یک رقابت ساده بود. یک نویسنده‌ی واقعی راه به قلب ما پیدا کرده بود.\nوقتی بازگشتیم، عنوان را خواندم و گفتم حالا می‌توانیم درباره‌اش بحث کنیم.\nعده‌ی کمی دست بلند کردند که نظر بدهند. اما همه‌ی آن‌ها که صحبت کردند، از داستان تعریف کردند. بعد انگار که یخ بقیه هم آب شده باشد، همه بدون نوبت گرفتن، شروع کردند با هم صحبت کردن و گفتن از این که چقدر داستان منقلبشان کرده.\nبعد که نوبت به نقد من رسید، همه با ناراحتی نگاهم کردند. داشتند با خودشان فکر می‌کردند یعنی این وحشی از داستان به این خوبی هم ایراد خواهد گرفت؟ یعنی زبانش همین قدر تلخ و تیز است؟\nمن گفتم: «حالا بگویید دن سیمونز کیست؟»\nمرد ساکتی در ردیف سوم یا چهارم که پیش‌تر متوجهش نشده بودم، دستش را بلند کرد. به نظر می‌رسید اوائل دهه‌ی چهارم زندگی‌اش باشد. ظاهری معمولی داشت.\nفقط برخی از چیزهایی که به او گفتم یادم هست:\n«این چیزی که نوشتید، فقط یک داستان خوب یا قابل قبول یا فقط یک ایده‌ی اصلی نیست. بلکه یک داستان بی‌نظیر است. چیزی که شما خلق کرده‌اید، یک شگفتی است. این همان چیزی است که نویسنده‌ها درباره‌اش می‌گویند "این یعنی خوب نوشتن."»\n«نوشتن هنری فوق‌طبیعی است؛ مرحله‌ای از هنر است که فقط پس از سال‌ها پیش‌زمینه و هراس سراغ نویسنده می‌آید. ایده‌ی داستان اصیل است و پر از مفاهیم انسانی. چیزی که شما این‌جا خلق کرده‌اید، پیش از این که شما این رویا را ببینید، در این دنیا وجود نداشته.»\n«حالا آقای سیمونز، من با این حرف‌ها زندگی شما را برای همیشه عوض کردم. شما یک نویسنده هستید.»\nپس از آن بین الیسون و سیمونز پیوند دوستی ایجاد شد. پس از انتشار هایپریون، الیسون در یک مکالمه‌ی تلفنی به سیمونز گفت:\n«یک بار حقیقتی را به تو گفتم که گفتم زندگی تو را به کل تغییر خواهد داد. آن موقع حرفم را باور کردی؟»\nالیسون: «حالا اگر یک حقیقت دیگر به تو بگویم که باز هم زندگی‌ات را تغییر خواهد داد، باور می‌کنی؟»\n«دَن، تو مشهور خواهی شد. نه فقط پولدار، چون این بخش راحت قضیه است، بلکه یکی از مهم‌ترین نویسنده‌های دوران ما خواهی شد. بیگانه‌ها نامت را خواهند دانست و در خیابان تو را می‌شناسند. مردم از تو درخواست نصیحت می‌کنند و بازرگانان سعی می‌کنند خودشان را به تو بچسبانند. چیزی که دارم به تو می‌گویم این است؛ تو نه فقط یک نویسنده‌ی بزرگ، بلکه یک نویسنده‌ی مشهور خواهی شد. بهتر است از حالا این را بدانی و خودت را برایش آماده کنی.»\n1- هایپریون (Hyperion)\n2- سقوط هایپریون (Fall of Hyperion)\n3- اِندیمیون (Endymion)\n4- قیامِ اندیمیون (The Rise of Endymion)\nآن‌چه بیش از همه بدان عشق می‌ورزی، ماندنی است\nجز آن هر چه هست فانی است\nآن‌چه بیش از همه دوست می‌داری، از تو ستانده نخواهد شد\nآن‌چه بیش از همه بدان عشق می‌ورزی، میراث حقیقیِ توست.\nمادرم را بسیار دوست داشتم. پس از پایانِ به خاکسپاری، پس از این که تابوت را پایین گذاشتند، خانواده به منزل برگشت و منتظر بازگشتش شد.\nدر آن زمان تنها هشت سال داشتم. از آن مراسم اجباری خیلی کم یادم مانده. یادم هست یقه‌ی پیراهنِ سال قبلم خیلی تنگ بود و کراواتِ ناآشنا هم همچون کمندی دور گردنم بود. یادم هست که روزِ ماه ژوئن برای آن دورهم‌نشینیِ رسمی زیادی زیبا بود. مشروب‌خوریِ آن روز صبحِ دایی ویل را یادم هست و آن بطری جک دنیلز که وقتی از مراسم خاکسپاری به سمت خانه می‌رفتیم، در دست گرفته بود. چهره‌ی پدرم را به خاطر دارم.\nبعدازظهر بسیار طولانی بود. در دورهم‌نشینیِ خانوادگیِ آن روز هیچ جایگاهی نداشتم و بزرگترها من را ندیده گرفتند. داشتم با یک لیوانِ گرم شده‌ی نوشابه از یک اتاق به اتاق دیگر می‌رفتم که بالاخره به حیاط پناه بردم. حتا آن دورنمای بازی و خلوت را هم چهره‌های چاق و رنگ‌پریده که از پنجره‌ی همسایه خیره شده بودند، ویران کرده بود. منتظر بودند. به امید این که یک نگاهی بیندازند. احساس می‌کردم دلم می‌خواد فریاد بزنم و به طرفشان سنگ پرتاب کنم. به جای این کارها روی لاستیکِ کهنه‌ی تراکتور که به جای جعبه‌ی شن ازش استفاده می‌کردیم، نشستم. کاملاً به عمد نوشابه‌ی قرمز را داخل شن خالی کردم و پخش شدنِ رنگ قرمز را که چاله‌ای کوچک درست می‌کرد، تماشا کردم.\nحالا دارند بیرون می‌آوردندش.\nبه طرف تاب رفتم و با خشم پاهایم را به خاکِ برهنه کوبیدم. تابِ زنگ‌زده ترک خورد و یک پایه‌ی آن از زمین بیرون آمد.\nنه احمق جان، تا حالا دیگر بیرونش آورده‌اند. حالا دارند او را به ماشین‌های بزرگ متصل می‌کنند. یعنی باید خون را دوباره به بدنش پمپ کنند؟\nبه بطری‌های آویزان فکر کردم. ساس‌های چاق و قرمزی را به خاطر آوردم که در تابستان به سگمان چسبیده بودند. با عصبانیت به بالا تاب خوردم و حتا وقتی که به بالاترین مرحله رسیده بودم، باز هم به شدت پاهایم را حرکت می‌دادم.\nاول انگشتانش تکان می‌خورند؟ یا چشمانش مانند جغدی که از خواب بیدار شود، باز می‌شوند؟\nبه بالاترین نقطه‌ی تاب خوردنم رسیدم و پریدم. یک ثانیه بی‌وزن بودم و مثل سوپرمن بالای زمین معلق مانده بودم، مثل روحی که از جسمش پرواز کند. بعد جاذبه من را به سوی خود کشید و به سختی روی دست‌ها و زانوهایم فرود آمدم. کف دستانم خراشیده شدند و رد علف‌ها روی زانوی راستم ماند. مادرم عصبانی می‌شد.\nحالا دارند راه می‌برندش. شاید دارند مثل یکی از مانکن‌های ویترینِ مغازه‌ی آقای فلدمن لباس تنش می‌کنند.\nبرادرم سیمون (16) به حیاط پشتی آمد. اگرچه سیمون فقط دو سال از من بزرگ‌تر بود، اما آن روز بعدازظهر برای من مثل یک بزرگسال بود. یک انسانِ سالخورده. موهای بورش که مثل موهای من همان اواخر کوتاه شده بودند، روی پیشانِی رنگ پریده‌اش ریخته بود. چشمانش خسته به نظر می‌رسیدند. می‌شود گفت سیمون هرگز سر من داد نزده بود. اما آن روز این کار را کرد.\n«بیا تو، تقریباً وقتش شده.»\nدر ایوان پشتی، دنبالش رفتم. بیشتر خویشاوندان رفته بودند، اما از اتاق پذیرایی صدای دایی ویل (17) شنیده می‌شد. داشت فریاد می‌کشید. ما در راهرو ایستادیم که گوش کنیم.\n«به خاطر خدا، لِس (18)، هنوز وقت هس، نمی‌تونی این کارو بکنی.»\n«تا حالا تمام شده.»\n«به ... یا عیسی مسیح ... به بچه‌ها فکر کن.»\nمی‌توانستیم زمزمه‌ی صداها را بشنویم و می‌دانستیم که دایی ویل دارد باز هم مشروب می‌نوشد. سیمون دستش را روی لبش گذاشت. سکوت برقرار شد.\n«لِس، فقط به بخش مالیِ قضیه فکر کن. چیزه ... چقده ...؟ بیست و پنج درصدِ تمام دارایی‌ات. به مدت چند سال لِس؟ به بچه‌ها فکر کن. این کار چه بلایی سر اونا ...»\n«انجام شده، ویل!»\nقبلاً هرگز آن لحن صدا را از پدر نشنیده بودیم. لحنش مشاجره‌ای نبود، نه مثل وقتی که او و دایی ویل آخر شب‌ها درباره‌ی سیاست بحث می‌کردند. مثل آن زمانی که برای اولین بار مادر را از بیمارستان به خانه آورده بود و با من و سیمون حرف زده بود، غمگین نبود. ختمِ کلام بود.\nصحبت‌های بیشتری شد. دایی ویل شروع کرد به فریاد کشیدن. حتا سکوت هم سرشار از خشم بود. به آشپزخانه رفتیم تا یک کوکا برداریم. هنگامی که دوباره به راهرو بازگشتیم، چیزی نمانده بود دایی ویل که داشت به سرعت خانه را ترک می‌کرد، به ما برخورد کند. در پشت سرش کوبیده شد. او هرگز دوباره وارد خانه‌ی ما نشد.\nمادر را درست پس از تاریکی به خانه آوردند. من و سیمون داشتیم منظره را از پنجره تماشا می‌کردیم و می‌توانستیم احساس کنیم که همسایه‌ها دارند نگاه می‌کنند. فقط خاله هلن و چند تایی از بستگانِ نزدیکمان باقی مانده بودند. وقتی پدر ماشین را دید، توانستم شگفتی‌اش را حس کنم. نمی‌دانم منتظر چه چیزی بودیم، شاید یک نعش‌کشِ سیاهِ دراز، مثل همانی که صبح آن روز مادر را به گورستان برده بود.\nآن‌ها با یک تویوتای زرد آمدند. چهار مرد دیگر با مادر در ماشین بودند. به جای لباسِ رسمی مشکی که پدر به تن داشت، آن‌ها پیراهن‌های رنگیِ آستین کوتاه پوشیده بودند. یکی از مردان از ماشین پیاده شد و دستش را برای کمک به طرف مادر دراز کرد.\nمی‌خواستم از در بیرون بدوم و از پیاده‌رو به سمت مادر بروم، اما سیمون مچ دستم را گرفت و ما همان‌جا در راهرو ایستادیم. پدر و بقیه‌ی بزرگترها در را باز کردند.\nآن‌ها در نور چراغ گازی باغچه، از پیاده‌رو آمدند. مادر میان دو مرد بود، اما آن‌ها در واقع کمکی به راه رفتنش نمی‌کردند، فقط قدری هدایتش می‌کردند. مادر پیراهن آبی روشنی به تن داشت که درست پیش از بیمار شدن، از اسکات (19) خریده بود. انتظار داشتم رنگ پریده و بیمار باشد، مثل وقتی که از شکاف لای در اتاق خواب نگاهش کرده بودم، پیش از آن که کارمندان اداره‌ی کفن و دفن بیایند و جسمش را ببرند. اما چهره‌اش گلگون و سلامت بود، حتا می‌شد گفت برنزه.\nهنگامی که روی اولین پله قدم گذاشتند، می‌توانستم ببینم آرایش زیادی بر چهره دارد. مادر هیچ‌وقت آرایش نمی‌کرد. آن دو مرد نیز گونه‌های گلگون داشتند. هر سه نفرشان یک جور لبخند به لب داشتند.\nگمان کنم هنگامی که داخل خانه شدند، همه‌ی ما به جز پدر، قدمی به عقب برداشتیم. او دستانش را روی بازوهای مادر گذاشت و مدتی طولانی نگاهش کرد، بعد گونه‌اش را بوسید. فکر نکنم مادر او را بوسیده باشد. لبخندش هیچ تغییری نکرده بود. اشک روی چهره‌ی پدرم جاری شد. شرمزده شده بودم.\nاحیاگران داشتند چیزهایی می‌گفتند. پدر و خاله هلن سر تکان دادند. مادر همان‌جا ایستاده بود، هنوز لبخند ملایمی بر لب داشت و در همان حال که مردِ لباس‌زرد با پدر صحبت و شوخی می‌کرد و به پشتش می‌زد، آن مرد را با احترام نگاه می‌کرد. سپس نوبت ما شد که مادر را در آغوش بگیریم. خاله هلن (20) سیمون را به جلو هدایت کرد و من هنوز دست سیمون را چسبیده بودم. سیمون گونه‌ی مادر را بوسید و به سرعت پیش پدر بازگشت. من دستانم را دور گردنش حلقه کردم و لب‌هایش را بوسیدم. دلم برایش تنگ شده بود.\nپوستش سرد نبود. اما متفاوت بود.\nداشت صاف من را نگاه می‌کرد. بکستر، سگ ژرمن شپردمان، شروع کرد به ناله کردن و ناخن کشیدن به در.\nپدر، احیاگران را به کتابخانه برد. ما گوشه‌هایی از مکالمه را در راهرو شنیدیم.\n«... اگر بهش مثل یک سکته فکر کنی ...»\n«چقدر طول می‌کشه که اون ...»\n«متوجه هستید که مالیات ده درصد لازم است، به خاطر مراقبت‌های ماهیانه و ...»\nزنان خانواده، حلقه‌ای دور مادر تشکیل داده بودند. لحظه‌ی ناخوشایندی بود، تا این که همه متوجه شدند، مادر صحبت نمی‌کند. خاله هلن دست دراز کرد و گونه‌ی خواهرش را لمس کرد. مادر لبخند زد و همین طور لبخند زد.\nپدر بازگشته بود و صدایش گرم و بلند بود. او توضیح داد که چطور قضیه شبیه به یک سکته‌ی خفیف بود، آیا دایی ریچارد یادمان هست؟ در همین حین پدر مرتب مردم را بوسید و از همه تشکر کرد.\nاحیاگران لبخند به لب و با برگه‌های امضا شده رفتند. خویشاوندان باقیمانده هم بلافاصله بعد از آن یکی یکی رفتند. پدر همه را تا انتهای پیاده‌رو بدرقه کرد، لبخند می‌زد و با آن‌ها دست می‌داد.\nپدر گفت: «این جوری بهش فکر کنید که انگار مریض بوده و خوب شده. فکر کنید از بیمارستان برگشته.»\nخاله هلن آخرین شخصی بود که رفت. مدتی طولانی کنار مادر نشست و به آرامی با او صحبت کرد، چهره‌اش را در جستجوی پاسخ می‌کاوید. پس از مدتی خاله هلن به گریه افتاد.\nپدر همان‌طور که خاله را تا ماشین می‌برد گفت: «این جوری بهش فکر کن که انگار از مریضی خوب شده. فکر کن از بیمارستان برگشته.»\nخاله هلن که هنوز گریه می‌کرد سری تکان داد. فکر کنم آن چیزی را که من و سیمون می‌دانستیم، او هم می‌دانست. مادر از بیمارستان به خانه برنگشته بود. مادر از گور به خانه برگشته بود.\nهفته‌ی اول، پدر با مادر در یک اتاق می‌خوابید، همان‌جا که همیشه می‌خوابید. صبح‌ها چهره‌اش پف کرده بود و وقتی ما داشتیم صبحانه می‌خوردیم، به ما سر می‌زد. بعد به کتابخانه‌اش می‌رفت و روی مبل بزرگ آن‌جا می‌خوابید.\nشب‌ها طولانی بودند. بارها خیال کردم صدای برخورد ملایمِ دمپایی‌های مادر به زمین راهرو را شنیدم و تنفسم متوقف شد، منتظر بودم در باز شود. اما باز نشد. نور ماه روی پاهایم افتاده بود و قسمتی از کاغذ دیواری نزدیک به کمد را روشن می‌کرد. الگوی گل‌ها شبیه به چهره‌ی هیولایی بزرگ و غمگین بود. درست پیش از سپیده، سیمون از روی تختش خم شد و گفت: «بگیر بخواب احمق.» من هم همین کار را کردم.\nتابستان بسیار گرم بود. هیچ‌کس با ما بازی نمی‌کرد، پس من و سیمون با همدیگر بازی می‌کردیم. پدر فقط صبح‌ها در دانشگاه کلاس داشت. مادر در خانه حرکت می‌کرد و گیاهان را فراوان آبیاری می‌کرد. یک بار من و سیمون دیدیم دارد به گیاهی آب می‌دهد که وقتی در بیمارستان بود، خشک شده و از جایش منتقل شده بود. آب روی قسمت بالایی کابینت جاری شده و روی زمین می‌ریخت. مادر اصلا توجه نکرد.\nوقتی مادر از خانه بیرون می‌رفت، به نظر می‌رسید جنگلی که پشت خانه‌مان بود او را به خود می‌خواند. شاید هم تاریکی بود. سیمون و من دوست داشتیم پس از غروب، در حاشیه‌ی جنگل بازی کنیم، پروانه‌ها را در یک شیشه می‌گرفتیم و یا با پتو چادر می‌ساختیم، اما پس از این که مادر شروع به قدم زدن در آن‌جا کرد، سیمون عصرها را داخل خانه و یا در باغچه‌ی جلویی می‌گذراند. من همان پشت می‌ماندم، چون گاهی اوقات مادر سرگردان می‌شد و من باید دستش را می‌گرفتم به سمت خانه بر می‌گرداندم.\nمادر هر چه پدر به او می‌گفت می‌پوشید. گاهی اوقات پدر عجله داشت که به کلاس برسد و می‌گفت :«لباس قرمزه رو بپوش.» و بعد مادر یک روز گرم جولای را در پشمِ کلفت می‌گذراند. اما او عرق نمی‌کرد. گاهی اوقات پدر صبح‌ها به او نمی‌گفت که پایین بیاید و بعد او تمام روز را در اتاق‌خواب می‌ماند تا پدر برگردد. آن روزها تلاش می‌کردم سیمون را متقاعد کنم حداقل با من به طبقه‌ی بالا بیاید و همراه با من نگاهی به او بیندازد، اما سیمون فقط به من خیره می‌شد و سرش را تکان می‌داد. پدر بیشتر مشروب می‌خورد، مثل دایی ویل و به خاطر هیچ و پوچ سر ما داد می‌کشید. من همیشه وقتی پدر داد می‌کشید گریه می‌کردم، اما سیمون دیگر هرگز گریه نمی‌کرد.\nمادر هرگز پلک نمی‌زد. در ابتدا متوجه نشده بودم، اما بعد وقتی متوجه شدم او هرگز پلک نمی‌زند، احساس بدی داشتم. اما باعث نشد کمتر دوستش داشته باشم.\nمن و سیمون هیچ‌کدام شب‌ها خوابمان نمی‌برد. در گذشته مادر ما را به تخت می‌برد و برایمان داستان‌هایی طولانی از جادوگری به نام یَندی می‌گفت که وقتی ما با سگمان بازی نمی‌کردیم، او را به ماجراجویی‌های بزرگ می‌برد. پدر نمی‌توانست از خودش قصه بسازد، اما از کتاب بزرگی که آن را دیوانِ پاوند می‌نامید، برایمان می‌خواند. من بیشتر چیزی را که می‌خواند متوجه نمی‌شدم، اما کلمات احساس خوبی داشتند و من عاشق آوای کلماتی بودم که پدر می‌گفت یونانی هستند. حالا دیگر پس از دستشویی رفتن، کسی به ما سر نمی‌زد. چند شبی تلاش کردم برای سیمون قصه بگویم، اما قصه‌هایم خوب نبودند و سیمون از من خواست دست بردارم.\nروز چهارم جولای، تامی ویِدِرمِیِر (21) که سال گذشته با من در یک کلاس بود، در استخر شنایی که به تازگی ساخته بودند، غرق شد.\nآن شب همه‌ی ما در حیاط پشتی نشستیم و آتش‌بازی بالای محوطه‌ی مخصوص آتش‌بازی را که نیم مایل دورتر بود، تماشا کردیم. نمایش‌های زمینی را به خاطر جنگل حفاظت‌شده نمی‌شد دید، اما فشفشه‌های هوایی روشن و واضح بودند. در ابتدا انفجار رنگ‌ها را می‌دیدم و پس از چهار پنج ثانیه به نظر می‌رسید که صدا به نور می‌رسد. برگشتم تا چیزی به خاله هلن بگویم و دیدم که مادر دارد از پنجره‌ی طبقه‌ی دوم تماشا می‌کند. صورتش در مقابل تاریکی اتاق بسیار روشن بود و به نظر می‌رسید رنگ‌ها همچون مایعات از روی چهره‌اش جاری هستند.\nکمی پس از چهارم بود که سنجاب مرده را پیدا کردم. سیمون و من داشتیم در جنگل حفاظت شده شوالیه و سرخ‌پوست بازی می‌کردیم. ما نوبتی یکدیگر را پیدا می‌کردیم ... به نوبت شلیک می‌کردیم و روی علف‌ها می‌مردیم تا دوباره بازی را از نو آغاز کنیم. اما این بار من نمی‌توانستم سیمون را پیدا کنم. اما به جایش، محوطه‌ی خالی را پیدا کردم.\nمکانی پنهانی بود که با بوته‌های به پرپشتی پرچین خودمان محاصره شده بود. هنوز در حال خزیدن زیر شاخه‌ها، روی دست‌ها و زانوهایم بودم که سنجاب را دیدم. بزرگ و قرمز بود و چند وقتی از مرگش می‌گذشت. سرش تقریباً به پشت بدنش چرخانده شده بود. کنار یکی از گوش‌هایش خون خشک شده بود. پنجه‌ی چپش مشت شده بود، اما دیگری روی یک شاخه رها مانده بود، انگار که در حال استراحت باشد. چیزی یک چشمش را بیرون آورده بود، اما چشم دیگرش بی‌تفاوت به چتر شاخه‌ها خیره مانده بود. دهانش قدری باز بود و دندان‌هایی را نمایان می‌ساخت که به طرز حیرت‌آوری بزرگ بودند و ریشه‌هاشان زرد شده بود. همان‌طور که نگاه می‌کردم، زنبوری از دهانش بیرون آمد، دور پوزه‌اش گشت و داخل آن چشمی شد که خیره مانده بود.\nبا خودم فکر کردم، به این می‌گویند مُرده.\nبوته‌ها در نسیمی نامحسوس تکان می‌خوردند. از ماندن در آن‌جا ترسیدم و آن‌جا را ترک کردم، یک راست به جلو خزیدم و از میان شاخه‌های کلفت که به لباسم گیر می‌کردند عبور کردم.\nدر پاییز به مدرسه‌ی لانگ‌فلو (22) رفتم، اما خیلی زود به یک مدرسه‌ی خصوصی منتقل شدم. در آن روزها میانِ خانواده‌ی احیا‌شدگان و دیگران تبعیض قائل می‌شدند. بچه‌ها ما را مسخره می‌کردند و رویمان اسم می‌گذاشتند و هیچ‌کس با ما بازی نمی‌کرد. در مدرسه‌ی جدید هم کسی با ما بازی نمی‌کرد، اما دیگر با اسامی بد صدایمان نمی‌کردند.\nاتاق خوابِ ما کلید برق نداشت، یک حباب قدیمی داشت که سیمی از آن آویزان بود. برای روشن کردنش باید نیمی از اتاق را در تاریکی طی می‌کردم و در جایی که سیم بود دنبالش می‌گشتم تا پیدایش کنم. یک بار، وقتی سیمون شب بیدار مانده بود که تکالیفش را انجام دهد، تنهایی از پله‌ها بالا رفتم. در تاریکی داشتم دستم را به اطراف تکان می‌دادم که سیم را پیدا کنم، که دستم به چهره‌ی مادر خورد. دندانش سرد و لیز بود. دستم را عقب کشیدم و یک دقیقه در تاریکی ایستادم، سپس سیم را پیدا کردم و چراغ را روشن کردم.\nگفتم: «سلام مادر.» روی لبه‌ی تخت نشستم و نگاهش کردم. داشت به تختِ خالی سیمون نگاه می‌کرد. دست دراز کردم و دستش را گرفتم. گفتم: «دلم برات تنگ شده بود.» چیزهای دیگری هم گفتم، اما کلمات با هم قاطی می‌شدند و احمقانه به نظر می‌رسیدند، پس فقط آن‌جا نشستم و دستش را نگاه داشتم، منتظر شدم در پاسخ دستم را فشار دهد. دستم خسته شد، اما همان‌جا نشستم و انگشتانش را نگاه داشتم، تا این که سیمون بالا آمد. در درگاه ایستاد و ما را نگاه کرد. پایین را نگاه کردم و دست مادر را رها کردم. پس از چند دقیقه مادر رفت.\nدانشجوهای کلاس‌های پدر همین طور کم‌تر و کم‌تر می‌شدند، تا این که او بالاخره یک مرخصیِ سالانه گرفت که کتابش درباره‌ی اِزرا پاوند را بنویسد. تمام آن سال را خانه بود، اما چیز زیادی ننوشت. گاهی اوقات صبح را در کتابخانه‌ی شهر می‌گذراند، اما ساعت یک به خانه برمی‌گشت و تلویزیون تماشا می‌کرد. پیش از شام شروع به مشروب نوشیدن می‌کرد و تا دیر وقت جلوی تلویزیون می‌ماند. من و سیمون هم گاهی اوقات با او بیدار می‌ماندیم، اما بیشتر چیزهایی را که تماشا می‌کرد دوست نداشتیم.\nهمون موقع‌ها بود که رویاهای سیمون هم شروع شدند. یک روز صبح در راه مدرسه برایم از رویاهایش گفت. گفت رویا همیشه یک جور است. هنگامی که خوابش می‌برد، خواب می‌بیند هنوز بیدار است و دارد یک کتاب کمیک می‌خواند. بعد کتاب را روی میز کنار تخت می‌گذارد و کتاب روی زمین می‌افتد. هنگامی که خم می‌شود تا برش دارد، دست مادر از زیر تختش بیرون می‌آید و مچ دست سیمون را با دست سفیدش می‌گیرد. سیمون گفت دست مادر خیلی قوی بود و یک جورایی سیمون می‌دانست مادر می‌خواهد او را کنار خودش زیر تخت بکشد. او تا جایی که می‌توانست محکم به پتوها چنگ می‌انداخت، اما می‌دانست در عرض چند ثانیه ملافه‌ها لیز می‌خورند و او می‌افتد.\nاو گفت بالاخره رویای شب گذشته‌اش قدری متفاوت بوده. این بار مادر سرش را از زیر تخت بیرون آورده بود. سیمون گفت مثل این بود که یک مکانیک ماشین از زیر ماشین به بیرون سُر بخورد. او گفت مادر داشت به او نیشخند می‌زد؛ لبخند نبود، بلکه یک نیشخند باز. سیمون گفت که دندان‌هایش نوک‌تیز شده بودند.\nاز من پرسید: «تو هیچ‌وقت خواب‌های این مدلی ندیدی؟» می‌دانستم از این که به من گفته پشیمان است.\nگفتم. «نه.» من مادر را دوست داشتم.\nآوریل آن سال، دوقلوهای فارلِی (23)، اتفاقی خودشان را داخل یک سردخانه‌ی متروک گیر انداختند و خفه شدند. خانم هارگیل (24)، نظافت‌چیِ ما درست بیرون پارکینگشان پیدایشان کرد. توماس فارلی تنها پسری بود که هنوز هم سیمون را به خانه‌شان دعوت می‌کرد. حالا دیگر سیمون فقط من را داشت.\nدرست پس از روز کارگر و شروع مدرسه بود که سیمون نقشه‌هایی برای فرار ما کشید. من نمی‌خواستم فرار کنم، اما سیمون را دوست داشتم. او برادرم بود.\n«کجا قرار است برویم؟»\nاو گفت: «از این‌جا بیرون می‌رویم.» که خیلی جواب درست و حسابی نبود.\nسیمون مقداری وسیله کنار گذاشته و یک نقشه‌ی شهری هم برداشته بود. او مسیر حرکتمان را کشیده بود، مسیر از میان جنگل محافظت شده و پل بتونی روی رودخانه‌ی شرمن در خیابان لاورل می‌گذشت؛ تمام راه تا خانه‌ی دایی ویل، بی آن که از هیچ خیابان مهمی عبور کنیم.\nسیمون گفت: «می‌تونیم بیرون چادر بزنیم.» پارچه‌ای را که بریده بود نشانم داد. «دایی ویل می‌ذاره توی مزرعه کمکش کنیم. بهار آینده که به مزرعه‌اش می‌ره، می‌تونیم باهاش بریم.»\nغروب خانه را ترک کردیم. دوست نداشتم پس از تاریکی برویم، اما سیمون گفت پدر تا فردا صبح که بیدار شود متوجه رفتنمان نمی‌شود. من کوله‌پشتی کوچکی داشتم که پر از غذاهایی بود که سیمون از یخچال کش رفته بود. او هم چیزهایی را در یک پتو پیچیده بود و به وسیله‌ی پارچه به پشتش بسته بود. هنوز قدری روشن بود، تا این که به اعماق جنگل رسیدیم. رودخانه غل‌غل صدا می‌کرد، شبیه به صدایی بود که شب مرگ مادر از اتاقش می‌آمد. ریشه‌ها و شاخه‌ها چنان انبوه بودند که سیمون مجبور بود تمام مدت چراغ قوه‌اش را روشن نگاه دارد و انگار این کار باعث می‌شد هوا تاریک‌تر شود. زیاد پیش نرفته بودیم که متوقف شدیم، سیمون طنابش را میان دو درخت بست. من پتو را رویش انداختم و هر دومان اطراف را برای پیدا کردن سنگ جستجو کردیم.\nساندویچ سوسیس دودی‌مان را در تاریکی خوردیم و نهر هم در تاریکیِ شب سر و صدای قورت دادن بیرون می‌آورد. چند دقیقه‌ای صحبت کردیم، ولی انگار صدایمان بسیار ضعیف بود و پس از مدتی هر دو روی زمین سرد خوابمان برد. ژاکت‌هایمان را دورمان پیچیده بودیم، سرهایمان روی بسته‌ی نایلون بود و تمام صداهای جنگل در اطرافمان ادامه داشت.\nنیمه‌شب بیدار شدم. بسیار ساکت بود. هر دویمان زیر ژاکت‌ها خودمان را جمع کرده بودیم و سیمون داشت خُرخُر می‌کرد. برگ‌ها از حرکت ایستاده بودند، حشرات رفته بودند و حتا نهر هم دیگر صدا نمی‌کرد. ورودیِ چادر دو مثلث روشن در تاریکی ایجاد کرده بود.\nدر حالی که قلبم می‌کوبید، نشستم.\nوقتی سرم را نزدیک ورودی بردم، چیزی برای دیدن وجود نداشت. اما دقیقاً می‌دانستم چه چیزی آن بیرون است. سرم را زیر ژاکتم بردم و از کنار چادر فاصله گرفتم.\nمنتظر ماندم تا چیزی از آن سوی پتو لمسم کند. ابتدا فکر کردم مادر دنبالمان می‌آید، به مادر فکر کردم که به دنبال ما در جنگل راه می‌رود و شاخه‌های تیز به چشمانش فرو می‌روند. اما مادر نبود.\nشب در چادر کوچکمان سرد و سنگین بود. به سیاهی چشمِ آن سنجاب مرده بود و می‌خواست داخل شود. برای اولین بار در زندگی‌ام متوجه شدم تاریکی با نور صبح به پایان نمی‌رسد. دندان‌هایم داشتند به هم می‌خوردند. کنار سیمون خودم را جمع کردم و قدری از گرمای او را گرفتم. نفسش روی گونه‌ام آرام و ملایم بود. پس از مدتی بیدارش کردم و گفتم وقتی خورشید طلوع کرد باید به خانه بازگردیم و من با او نمی‌روم. خواست با من بحث کند، اما بعد چیزی در صدایم شنید، چیزی که درک نمی‌کرد و فقط از خستگی سری تکان داد و به خواب رفت.\nصبحگاه، پتو از شبنم تر بود و انگار پوستمان هم تر شده بود. وسایل را جمع کردیم، سنگ‌ها را در همان الگویی که چیده بودیم رها کردیم و به سمت خانه بازگشتیم. صحبت نکردیم.\nوقتی به خانه رسیدیم، پدر خواب بود. سیمون وسایلمان را در اتاق خواب انداخت و سپس بیرون و در نور خورشید رفت. من به طبقه‌ی پایین رفتم.\nپایین خیلی تاریک بود، اما بدون روشن کردن چراغ، روی یک صندلی چوبی نشستم. صدایی از گوشه‌های تاریک نمی‌آمد، اما می‌دانستم مادر آن‌جاست.\nبالاخره گفتم: «ما فرار کردیم، اما برگشتی.، فکر من بود که برگردیم.»\nاز میان شکافِ باریک پنجره‌ها چمن سبز را می‌دیدم؛ آب‌پاشی با یک صدای بلند شروع به کار کرد. جایی در خانه‌ی یکی از همسایه‌ها بچه‌ها داشتند فریاد می‌کشیدند. من حواسم فقط به سایه‌ها بود.\nگفتم: «سیمون قصد داشت برود، من بودم که مجبورش کردم برگردیم. فکر من بود که برگردیم.»\nچند دقیقه‌ی دیگر هم نشستم، اما چیز دیگری به ذهنم نرسید که بگویم. بلاخره بلند شدم، لباسم را از تن بیرون آوردم و رفتم بالا که چرتی بزنم.\nیک هفته پس از روز کارگر، پدر اصرار کرد برای تعطیلات به ساحل برویم. عصر جمعه حرکت کردیم و یک راست به سمت اوشن‌سیتی رفتیم. مادر در صندلی عقب تنها نشسته بود. پدر و خاله هلن جلو بودند. من و سیمون هم در قسمت عقبیِ استیشن کنار هم چپیده بودیم، اما او حاضر نشد گاوها را با من بشمارد و یا با من صحبت کند و یا حتا با اسباب‌بازی‌هایی که آورده بودم بازی کند.\nما در هتلی قدیمی درست در کنار تفریح‌گاه ساحلی ساکن شدیم. سایر احیاباورهایی که در گروه سه‌شنبه‌های پدر بودند، آن مکان را پیشنهاد کرده بودند. اما آن‌جا بوی کهنگی و پوسیدگی می‌داد و دیوارهایش موش داشتند. راهروها سبزِ رنگ و رو رفته بودند، درها سبزی تیره‌تر و تنها یکی از سه چراغ روشن می‌شد. راهروها هزارتویی گنگ بودند و باید دو تا پیچ را می‌گذراندیم تا یک آسانسور پیدا کنیم. همه به جز سیمون تمام شنبه را داخل خانه ماندند و مقابلِ دستگاه تهویه‌ی بی‌رمق نشستند و تلویزیون تماشا کردند. حالا تعداد بیشتری از احیاشدگان در اطراف بودند و می‌توانستی صدایشان را بشنوی که در راهروهای تاریک به این سو و آن سو حرکت می‌کنند. پس از غروب آفتاب کنار ساحل رفتند و ما هم بهشان ملحق شدیم.\nتلاش کردم وسائل راحتی مادر را فراهم کنم. حوله‌ی ساحل را برای او روی زمین گذاشتم و چهره‌اش را به سوی دریا چرخاندم. در آن زمان ماه بالا آمده بود و نسیمی خنک داشت می‌وزید. ژاکت مادر را روی شانه‌هایش گذاشتم. پشت سرمان نورهای پیاده‌رو روی تفریح‌گاه ساحلی می‌افتاد و ترن هوایی با سر و صدا حرکت می‌کرد.\nاگر صدای پدر آن‌قدر عصبانی‌ام نکرده بود، نمی‌رفتم. او بسیار بلند صحبت می‌کرد و بی‌خودی می‌خندید، بعد از یک بطری در یک کیف قهوه‌ای مقدار زیادی می‌نوشید. خاله هلن خیلی کم صحبت کرد، اما با اندوه پدر را تماشا می‌کرد و وقتی پدر می‌خندید، تلاش می‌کرد لبخند بزند. مادر با آرامش نشسته بود، پس من بلند شدم و به پیاده‌رو رفتم تا سیمون را پیدا کنم. بدون او تنها بودم. آن مکان خالی از خانواده‌ها و کودکان بود، اما ترن هوایی هنوز در حرکت بود. هر چند دقیقه یک بار وقتی ترن هوایی تیزترین شیرجه‌اش را می‌رفت، صدای جیغ و فریاد از چند تایی از واگن‌ها بلند می‌شد. یک هات‌داگ خوردم و اطراف را گشتم، اما سیمون هیچ کجا نبود.\nهنگامی که داشتم به ساحل باز می‌گشتم، پدر را دیدم که خم شد و گونه‌ی خاله هلن را سریع بوسید. مادر قدم‌زنان رفته بود و من سریع پیشنهاد دادم که بروم و پیدایش کنم، فقط به این خاطر که اشک‌های خشم را که در چشمانم بودند پنهان کنم. در امتداد ساحل قدم زدم و از مکانی که دو نوجوان هفته‌ی گذشته غرق شده بودند گذشتم. چندتایی از احیاشد‌گان آن اطراف بودند. با خانواده‌هایشان نزدیکِ آب نشسته بودند، اما هیچ اثری از مادر نبود. داشتم فکر می‌کردم برگردم که فکر کردم زیر اسکله‌ی ساحلی حرکتی دیدم.\nآن پایین به طرز شگفت‌انگیزی تاریک بود. نوارهای باریک نور که از شکاف‌های میان پیاده‌روی بالاس سر داخل می‌شدند، تیرک‌های چوبی را به اشکال مختلف در می‌آوردند. صدای پا و غرش‌های تفریح‌گاه همچون مشت‌هایی که بر در تابوت کوبیده شوند به گوش می‌رسیدند. آن‌گاه ایستادم. تصوری ناگهانی داشتم از این که تعداد زیادی‌شان آن‌جا در تاریکی هستند. تعداد زیادی بودند و مادر هم میانشان بود. الگوهای باریک نور از رویشان عبور می‌کرد و می‌توانستی این‌جا یک دست و آن‌جا یک چشم خیره ببینی. اما آن‌جا نبودند. مادر هم آن‌جا نبود. چیز دیگری بود.\nنمی‌دانم چه چیز من را بر آن داشت که بالا را نگاه کنم. صدای پاهایی از بالا می‌آمد. چرخشی بسیار آرام، چیزی داشت در سایه‌ها حرکت می‌کرد. می‌توانستم ببینم از کجا روی تیرک‌های حائل بالا رفته، کتانی‌اش را گذاشته بود و خودش را روی یک الوار پهن‌تر بالا کشیده بود. خیلی سخت نبود. هزاران بار مثل آن از جایی بالا رفته بودیم. یک‌راست به چهره‌اش خیره شدم، اما طناب‌ها را اول شناختم.\nپدر پس از مرگ سیمون تدریس را رها کرد. هرگز دنبال مرخصیِ یک‌ساله‌اش نرفت و یادداشت‌هایش درباره‌ی کتاب پاوند همراه با روزنامه‌های سال قبل در زیرزمین انبار شدند. احیاگرها کمکش کردند کاری به عنوان یک سرایه‌دار در مرکز خرید آن نزدیکی کاری پیدا کند و معمولاً پیش از دو صبح به خانه باز نمی‌گشت.\nپس از کریسمس به یک مدرسه‌ی شبانه‌روزی رفتم که دو ایالت آن‌طرف‌تر بود. آن موقع، احیاگرها موسسه‌ای باز کرده بودند و خانواده‌های بیشتری داشتند سراغشان می‌رفتند. بعدها موفق شدم با یک کمک‌هزینه‌ی دانشجویی کامل به دانشگاه بروم. بر خلاف عهدمان، من آن سال‌ها به ندرت به خانه برمی‌گشتم. در آن چند دیداری هم که داشتیم، پدر همیشه مست بود. یک بار با او مشروب خوردم و در آشپزخانه نشستیم و با هم گریه کردیم. موهایش تقریباً به طور کامل ریخته بود و فقط چند تار سپید اطراف سرش مانده بود، چشمانش در چهره‌ی پرچین و چروک غرق شده بودند. الکل تعداد بیشماری رگ‌های خونی پاره در گونه‌هایش ایجاد کرده بود و به نظر می‌رسید آرایش او از مال مادر بیشتر باشد.\nخانم هارگیل سه روز قبل از فارغ‌التحصیلی‌ام تلفن کرد. پدر وان حمام را با آب گرم پر کرده بود و به جای این که رگش را بزند، تیغ را در امتداد رگش فرو کرده بود. پلوچارت (25) زندگی‌اش را خوانده بود. دو روز گذشته بود تا این که خانه‌دار پیدایش کرد و هنگامی که عصر روز بعد به خانه رسیدم، وان حمام هنوز پر از دَلَمه‌های خون بود. پس از به خاکسپاری سراغ نوشته‌های قدیمی‌اش رفتم و دفتر خاطراتی را پیدا کردم که سال ها با خود نگاه داشته بود. آن را به همراه بقیه‌ی یادداشت‌های کتاب ناتمامش سوزاندم.\nعلی‌رغم شرایطِ موجود، قرارداد ما با موسسه برقرار ماند و همین من را طی چند سال آتی کمک کرد. شغلِ من برایم چیزی مهم‌تر از یک کار است. من به کاری که انجام می‌دهم اعتقاد دارم. ایده‌ی من بود که چند تایی از ساختمان‌های خالی مدارس را برای مراکز جدیدمان اجاره کنیم.\nهفته‌ی پیش در یک ترافیک گیر افتاده بودم، و هنگامی که ماشین را به محل حادثه بردم و پیکر کوچک پیچیده در پتو و شیشه‌ی شکسته را که همه جا ریخته بود دیدم، متوجه شدم که جمعیتی از آن‌ها هم کنار پیاده‌رو ایستاده. حالا دیگر تعدادشان خیلی زیاد است.\nدر یکی از مجتمع‌های عمومی در یکی از آخرین محلات شهر، سهم داشتم؛ اما هنگامی که خانه‌ی قدیمی‌مان برای فروش گذاشته شد، بلافاصله از موقعیت برای خریدنش استفاده کردم. بسیاری از وسایل قدیمی را نگاه داشته‌ام و برخی دیگر را جایگزین کرده‌ام، بنابراین تقریبا همان‌طور است که بود. نگه داشتن یک خانه‌ی قدیمی مثل این هزینه‌ی زیادی دارد، اما من پولم را با حماقت صرف نمی‌کنم. پس از کار، بسیاری از کارمندان موسسه به بارها می‌روند، اما من نه. پس از این که وسایل کارم را کنار می‌گذارم و میزهای استیل را ضدعفونی می‌کنم، یک‌راست به خانه می‌روم. خانواده‌ام آن‌جا هستند. منتظر من هستند.\n2. Edward Yashinsky\n4. Wendell Willkie\n6. Memphis Minnie Douglas\n7. Ed Bryant\n10. Judith Krantz\n12. V. C. Andrews\n13. Sidney Sheldon\n14. Hyperion Cantos\n17. Uncle Will\nنویسنده : دن سیمونز


ثبت شرکت و برند صداقتنمایندگی گودمنلیست قیمت تیرچه پیش تنیدهصندلی امفی تئاتر لوکس مدل R-640 …\nبه گزارش خبرگزاری مهر، نفس عمیق (دیافراگمی)، یک شیوه سریع آرام کردن بدن است. تنفس عمیق، سطح برانگیختگی بدن را به سرعت کاهش می‌دهد و اثر آرام بخش بر کل بدن دارد. روش‌های انجام تنفس عمیق ابتدا در جایی که احساس راحتی می‌کنیم، دراز بکشیم و بدن خود را در وضعیت آرامی قرار دهیم. یک دست را روی قفسه سینه و دیگر را روی شکم در قسمت ناف قرار دهیم. وقتی عمل دم را انجام می‌دهیم باید دستی که روی شکم قرار دارد بالا بیاید و وقتی بازدم را انجاممی دهیم دستمان پایین برود و شکم صاف شود. دست روی قفسه سینه باید در دم و بازدم ثابت بماند. حالا نفس بگیریم و هوا را به آرامی به درون ریه‌هایمان بفرستیم و تا چهار بشماریم. سپس به آرامی هوا را از ریه‌ها خارج کنیم. عمل دم و بازدم را چند بار تکرار کنیم. فقط روی تنفس خود تمرکز کنیم و اجازه ندهیم افکار دیگری وارد ذهن مان شود. اگر احساس سرگیجه می‌کنیم این کار را متوقف کنیم (احتمالاً بیش از حد عمیق یا سریع نفس می کشیم). تنفس عمیق را به مدت پنج دقیقه و دو بار در روز انجام دهیم. تکنیک آرمیدگی یا ریلکسیشن نیز با کاهش ضربان قلب، فشار خون و کند شدن تنفس باعث کاهش استرس و تنش عضلات می‌شود. انجام تکنیک آرمیدگی مکانی راحت و آرام را برای تمرین انتخاب کنیم. زمانی از روز را برای تمرین در نظر بگیریم که احساس آرامش بیشتری می‌کنیم. به پشت دراز بکشیم و با روی یک صندلی راحت بنشینیم. به آرامی نفس بکشیم و سپس عضلات مختلف بدنمان را به ترتیب شل کنیم. از سر شروع کنیم و پایین بیاییم تا به نوک انگشتان برسیم. پیشانی را شل کنیم و ابروها، پلک‌ها، زبان و ناحیه گلو، تمام قسمت‌های صورت، گردن، دست‌ها از قسمت بالای دست تا نوک انگشتان. همچنان به تنفس آرام و منظم خود ادامه دهیم. سپس عضلات ناحیه شکم و بعد نشیمنگاه، ران، زانو، ساق پا، کف پا و انگشتان پا را شل کنیم. دقت کنیم که چگونه با هر بار نفس عمیق و شل کردن یک قسمت بدن، به حالت آرامش می رسیم. به تنفس آرام ادامه دهیم. آرمیدگی عضلانی را دو بار در روز انجام دهیم. تنفس عمیق و آرام سازی یک مهارت است و یادگیری آن نیاز به زمان دارد. تکنیک آرمیدگی و تنفس عمیق را ابتدا در موقعیت‌های عادی، تمرین کنیم و پس از کسب مهارت در موقعیت‌های تنش زا از آن استفاده کرده و خود را آرام سازیم. کد خبر 5130098


با عنوان «نوروز با آزادی» - موسیقی ایرانیان\nبا عنوان «نوروز با آزادی»\n۰۳ فروردین ۱۳۹۶ - ۸:۵۷\nمجموعه فرهنگی هنری برج آزادی با ویژه برنامه‌های «نوروز با آزادی» فعالیت خود را از -دوم فروردین ۱۳۹۶- آغاز کرده است. این مجموعه که قرار است تا ۱۲ فروردین پذیرای گردشگران نوروزی باشد با تدارک برنامه‌های متنوع فرهنگی و هنری حال و هوای بهاری به خود گرفته است. برپایی سفره‌های هفت سین نوروزی، اجرای نمایش […]\nمجموعه فرهنگی هنری برج آزادی با ویژه برنامه‌های «نوروز با آزادی» فعالیت خود را از -دوم فروردین ۱۳۹۶- آغاز کرده است.\nاین مجموعه که قرار است تا ۱۲ فروردین پذیرای گردشگران نوروزی باشد با تدارک برنامه‌های متنوع فرهنگی و هنری حال و هوای بهاری به خود گرفته است.\nبرپایی سفره‌های هفت سین نوروزی، اجرای نمایش مجسمه‌های متحرک با استفاده از کاراکتر شخصیت‌های معروف فرهنگی و تاریخی، برپایی نمایشگاه‌های عکس طبیعت، تهران قدیم و ورک‌شاپ و نمایشگاه‌های تجسمی با موضوعات آب و زندگی، مدافعان حرم، مدافعان وطن و کارگاه هنرهای تجسمی نظیر پتینه، ویترای و …، برپایی نمایشگاه سوغات و صنایع دستی اقوام ایرانی، کتابخانه فرهنگی هنری، نمایشگاه بازیهای فکری کودکان، بازدید از بام برج و اجرای موسیقی از برنامه‌هایی است که در این ایام در برج آزادی برگزار می‌شود.\nعلاقمندان می‌توانند تا ۱۲ فروردین همه روزه از ساعت ۹ تا ۲۰ از مجموعه فرهنگی هنری برج آزادی بازدید کنند.\nلینک کوتاه : https://musiceiranian.ir/?p=139969


فایل های دسته بندی فرم و مستندات - صفحه 1\nبهترین فایل* بزرگترین و معتبرترین فروشگاه فایل ایران\nقالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه صنعتی امیرکبیر\nدانلود قالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه صنعتی امیرکبیر. یکی از نکات مهم در ارایه مطالب به خصوص در حوزه آکادمیک و دانشگاهی، زیبایی و وجاهت فایل پاورپوینت آماده شده برای ارایه (مثلا در دفاع از پایان نامه) است که عموما در فضای دانشگاهی ایران کمتر به آن توجه می شود. فایل پاورپوینت شما باید در ...\nقالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه سمنان\nدانلود قالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه سمنان. یکی از نکات مهم در ارایه مطالب به خصوص در حوزه آکادمیک و دانشگاهی، زیبایی و وجاهت فایل پاورپوینت آماده شده برای ارایه (مثلا در دفاع از پایان نامه) است که عموما در فضای دانشگاهی ایران کمتر به آن توجه می شود. فایل پاورپوینت شما باید در کنار زیبایی ...\nقالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه فردوسی مشهد\nدانلود قالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه فردوسی مشهد. یکی از نکات مهم در ارایه مطالب به خصوص در حوزه آکادمیک و دانشگاهی، زیبایی و وجاهت فایل پاورپوینت آماده شده برای ارایه (مثلا در دفاع از پایان نامه) است که عموما در فضای دانشگاهی ایران کمتر به آن توجه می شود. فایل پاورپوینت شما باید در کنار ...\nقالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه شیراز\nدانلود قالب (تم) پاورپوینت اختصاصی دانشگاه شیراز. یکی از نکات مهم در ارایه مطالب به خصوص در حوزه آکادمیک و دانشگاهی، زیبایی و وجاهت فایل پاورپوینت آماده شده برای ارایه (مثلا در دفاع از پایان نامه) است که عموما در فضای دانشگاهی ایران کمتر به آن توجه می شود. فایل پاورپوینت شما باید در کنار زیبایی ...\nقالب پاورپوینت اختصاصی دانشگاه اصفهان\nدانلود قالب پاورپوینت اختصاصی دانشگاه اصفهان. یکی از نکات مهم در ارایه مطالب به خصوص در حوزه آکادمیک و دانشگاهی، زیبایی و وجاهت فایل پاورپوینت آماده شده برای ارایه (مثلا در دفاع از پایان نامه) است که عموما در فضای دانشگاهی ایران کمتر به آن توجه می شود. فایل پاورپوینت شما باید در کنار زیبایی ...\nقالب پاورپوینت ارایه دانشگاه ارومیه\nقالب پاورپوینت اختصاصی دانشگاه تهران مناسب برای ارایه پروژه ها و پایان نامه های دانشگاهی\nقالب پاورپوینت ارایه دانشگاه پیام نور\nقالب پاورپوینت اختصاصی دانشگاه پیام نور مناسب برای ارایه پروژه ها و پایان نامه های دانشگاهی\nقالب پاورپوینت ارایه دانشگاه صنعتی شریف\nقالب پاورپوینت اختصاصی دانشگاه صنعتی شریف مناسب برای ارایه پروژه ها و پایان نامه های دانشگاهی\nقالب پاورپوینت ارایه دانشگاه آزاد\nقالب پاورپوینت اختصاصی دانشگاه آزاد مناسب برای ارایه پروژه ها و پایان نامه های دانشگاهی\n1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7قبلی · بعدی\nگزارش کار آزمایشگاه شیمی صنعتی ( استخراج جامد – مایع )\nگزارش کار آزمایشگاه شیمی صنعتی (خشک کن سینی دار )\nگزارش کار آزمایشگاه شیمی صنعتی ( سیالی شدن )\nگزارش کار ازمایشگاه شیمی صنعتی (آنالیز غربالی – زاویه ریزش – جریان از قیف )\nگزارش کار آزمایشگاه شیمی تجزیه 3\nپاورپوینت دانشگاهی «مدیریت منابع انسانی»\nامروز: ۸ آذر ۱۴۰۰\nتعداد محصولات: ١٩,١٧٠\nتعداد بازدید: ٣,٩٦١,١٢٦


کاراکتر سینمایی ایتن ادواردز با بازی جان وین در فیلم جویندگان: بررسی و تحلیل - یک پزشک\nکاراکتر سینمایی ایتن ادواردز با بازی جان وین در فیلم جویندگان: بررسی و تحلیل\nمارتین اسکورسیزی در فیلم مستند سفری شخصی با مارتین اسکورسیزی در سینمای آمریکا به این اشاره می‌کند که چطور دیدگاه فورد به مرور زمان پیچیده‌تر شد و این پیچیرگی خودش را در قالب تغییراتی نشان می‌دهد که در قهرمانان نمونه‌ای جان فوردی مشخص شدند. اسکورسیزی یادآوری می‌کند که چطور قهرمان (از نظر اخلاقی) واضح دلیجان به قهرمان پیچیده دختری با روبان زرد و سپس به شخصیت پیچیده‌تر جویندگان می‌رسد. اما حتی با این دید هم جویندگان اثری غافل‌گیرکننده در کارنامه فورد به‌شمار می‌رود. جان وین تا اواخر دهه ۴۰ می‌توانست نماد قهرمان تیپیک آمریکایی تلقی شود. با بازی‌های درخشان او در فیلم‌هایی چون رود سرخ (هاوارد هاکس) و دختری با روبان زرد مشخص شد که چه توانایی کمیابی در بازتاب شخصیت‌های پیچیده‌تر دارد؛ و این پیچیدگی (شاید) بیش از هر زمان دیگری با بازی حیرت‌انگیز او در جویندگان مشخص شد.\nایتن ادواردز مرز میان قهرمان و ضدقهرمان را در آثار جان فورد کبیر به باریک‌ترین حد ممکن رساند. او یک‌دنده است و (در بسیاری مواقع) هتاک؛ بیش از حد متعصب و نژادپرست به نظر می‌رسد (ایتن از همان ابتدای فیلم برخورد مناسبی با مارتین ندارد و اولین کنایه‌ای که نثار او می‌کند این است: «شبیه دورگه‌ها به نظر می‌آیی.»)؛ رفتارهایش در برخی از مواقع (از جمله سکانس شوکه‌کننده شلیک به چشمان سرخ‌پوست مرده) جنون‌آمیز به نظر می‌رسد قرار نیست قالبی منطقی و پذیرفتنی را برای رفتارهایش در نظر بگیرد. قهرمان همیشگی آثار مرتجعانه وسترن در جویندان به قدری زیر سئوال می‌رود که ایتن ادواردز در هر دو اقدام اصلی‌اش که او را به این مسیر کشانده‌اند، ناموفق می‌ماند (در واقع نه قتل اسکار و نه پیدا کردن دبی کار ایتن نیست). به شکلی کنایه‌آمیز، قتل اسکار توسط شخصیتی دورگه به وقوع می‌پیوندد تا به یاد بیاوریم که حالا دیگر نوبت هم‌زیستی میان دو قطب است و نه تلاش برای جداسازی آن‌ها. نه برای سرخ‌پوستی مثل اسکار و نه برای سفیدپوستی هم‌چون ایتن، دیگر در این دنیا جایی نیست. با این وجود چطور می‌توان انکار کرد که دل جان فورد همیشه با فردگرایان قدیم بود تا تمدن جدید؟ پس نشانه‌هایی که از درونیات ایتن در فیلم می‌بینیم، او را به چنان حوزه‌های پیچیده‌ای از احساسات و تاثیرگذاری وارد می‌کنند که نمونه‌اش را کمتر دیده‌ایم. نمایش نابودی ناگزیر غرب قدیم در گذار به سمت غرب متمدن چند سال بعد در یکی دیگر از شاهکارهای پرتعداد فورد (مردی که لیبرتی والانس را کشت) نمودی دیگر می‌یابد.\nاما در آن‌جا اقدام تاثیر گذار تام دانیفان در مخفی کردن نام خود به نفع مردی که نشانه آمریکای متمدن بود، آشکارا جلوه‌ای اجتماعی می‌یافت و همین کافی بود تا تماشاگر به سادگی بتواند عظمت او را تحسین کند. این در حالی است که در جویندگان، این پیچیده‌ترین اثر فورد در میان آثار مطرح‌اش از لحاظ حسی، ماجرا آن‌قدر شخصی است که امکان قطب‌بندی میان انسان‌ها و قضاوت در مورد ایتن ادواردز را تقریباً به‌طور کامل از دست می‌دهیم. در اوایل فیلم به شکل غیر مستقیم و درخشانی به احساس دو طرفه میان ایتن و مارتا (همسر برادرش) اشاره می‌شود. همین اشاره کافی است تا تمام تقلای ایتن برای انتقام گرفتن از سرخ‌پوست‌هایی که خانواده او را از بین برده‌اند معنایی فراتر از بحث‌های متعصبانه نژادی پیدا کند.\nبا این وجود دردناک‌ترین نکته در مورد ایتن ادواردز (هم‌چون تام دانیفانِ مردی که لیبرتی والانس را کشت) خودآگاهیِ اوست. او مردِ شهرنشینی (و به تعبیری عام‌تر یکجا نشینی) نیست. در اوایل فیلم ایتن به این اشاره می‌کند که هنوز شمشیرش را به گاوآهن تبدیل نکرده است. خودش هم خوب می‌داند که هرگز نمی‌توان چنین آدمی باشد. اما دنیا به سمتی پیش می‌رود که به یک‌جانشینان کشاورز نیاز دارد؛ کسانی که کارشان تولید باشد و نه انتقام. این است که ایتن ادواردز در انتهای جویندگان همه را زیر یک سقف جمع می‌کند و بعد از نگاهی مشتاقانه و حسرت بار، در نمایی که یکی از ماندگارترین پایان‌بندی‌های تاریخ سینما است، خانه به مقصد تنها چیزی ترک می‌کند که در این متعلق به اوست: بیابان بی‌انتها.\nاین شخصیت که تک‌رو و فردگرا بودن‌اش افراطی به نظر می‌رسد، تمام مسیر را طی می‌کند تا یکی از اعضای خانواده‌اش را نابود کند اما همین آدم فردگرا است که –علی‌رغم آگاهی‌اش نسبت به تعلق نداشتن به این جهان- همه اعضای خانواده را گرد هم آورده و در نهایت آن‌ها را ترک می‌کند. این‌گونه است که شخصیتی مثل ایتن ادواردز با همه پیچیدگی‌های که در ابتدای مطلب ذکر شد، می‌تواند دل تماشاگر را به دست آورد.


یکشنبه ۴ تیر ۱۳۹۶ ساعت ۲۰:۱۵\nکد خبر : ۴۲۵ یکشنبه ۱۹ دی ۱۳۹۵ - ۰۱:۵۷\nگرمی به پایانه صادرات محصولات کشاورزی استان می شود استاندار اردبیل گفت که با هماهنگی های صورت گرفته پایانه صادارات محصولات کشاورزی در گرمی ایجاد می شود و با این اقدام تحول اقتصادی را در این منطقه مرزی شاهد خواهیم بود.\nپایگاه ساوالان خبر (savalankhabar.ir) : به گزارش ساوالان خبر؛ استاندار اردبیل در سفر به گرمی گفت: دستگاهای اجرایی استانی و شهرستانی باید اقدام لازم رابرای میسر کردن زیرساخت های مورد نیاز برای ایجاد پایانه صادراتی محصولات کشاورزی عملیاتی کنند.\nوی با اشاره به اینکه شهرستان گرمی دارای مرز مشترک با جمهوری آذربایجان بوده و یکی از مهمترین مناطق قابلیت دار استان در بخش کشاورزی و صنعت می باشد، بیان کرد: با هدف تحقق اقتصاد مقاومتی در تلاش هستیم با رفع موانع پیش رو و تسهیل تولید در این شهرستان به هدف توسعه اقتصادی در این شهرستان دست یابیم.\nاستاندار اردبیل گفت: با توجه به ظرفیت کشاورزی منطقه و باردهی مطلوب، کشت گلخانه‌ای در نقاط مختلف استان توسعه یابد.\nمجید خدابخش در بازدید از شهرک گلخانه‌ای آنقوتلار مغان با بیان اینکه لازم است واحدهای تولیدی صادرات محور باشند، اظهار کرد: سرمایه‌گذاران بخش کشاورزی به صادرات محصولات تولیدی در بازار کشورهای همسایه و آسیای میانه برنامه‌ریزی کنند.\nوی یادآور شد: حرکت‌های خوبی برای ایجاد شهرک‌های گلخانه‌ای در شمال استان انجام شده و باید سرمایه‌گذاران به این حوزه وارد شوند.\nرئیس شورای اداری استان اردبیل بیان کرد: دستگاه‌های دولتی موظف هستند نسبت به تامین زیرساخت‌های لازم و ارائه تسهیلات ویژه هماهنگی‌های لازم را با سرمایه‌گذاران بخش خصوصی داشته باشند.\nمجید خدابخش همچنین در بازدید از شهرک صنعتی گرمی گفت: توسعه و حمایت از واحدهای تولیدی شهرک‌های صنعتی مورد حمایت دولت است.\nرئیس شورای برنامه‌ریزی و اشتغال استان بیان کرد: دولت تمام تلاش خود را برای رونق واحد های تولیدی به کار گرفته و در این زمینه حرکات خوبی نیز انجام شده است.\nخدابخش افزود: برنامه اصلی دولت در کنار افزایش واحدهای تولیدی زودبازده کوچک حفظ و احیای واحدهای تولیدی نیمه راکد، راکد و پس از آن توسعه و افزایش واحد های تولیدی بزرگ است.\nوی با بیان اینکه شهرستان گرمی از ظرفیت‌های بی‌نظیری برخوردار است، یادآور شد: بخش کشاورزی و گردشگری دو قابلیت شمال استان است که باید بیش از پیش برای جذب سرمایه‌گذار در این حوزه تلاش کرد.\nفرماندار گرمی نیز در این جلسه گفت: متاسفانه تاکنون آنطور که باید این شهرستان به طعم توسعه دست نیافته است.\nابراهیم امامی اظهار داشت: شیرآلات قهرمان، سد عمارت و تازه کند، نقاط بکر گردشگری و آب و خاک حاصلخیز از داشته های شهرستان گرمی مغان است.\nوی اضافه کرد: دولت برای تامین زیرساخت های شیرآلات قهرمان بیش از ۸۰ میلیارد ریال اعتبار صرف کرده و انتظار می‌رود تا ۲ ماه آتی به بهره برداری برسد.\nوی به مشکلات و کاستی های موجود منطقه نیز اشاره کرد و افزود: ضعف زیرساخت راه های ارتباطی و لزوم احداث بزرگراه قفقاز، راکد ماندن پروژه های دولتی، کمبود آب شرب در روستاها و تسریع در عملیات گازرسانی از جمله مشکلاتی است که باید مرتفع شود.\nامامی با بیان اینکه در حال تدارک پایانه صادراتی محصولات کشاورزی در گرمی مغان هستیم، افزود: ایجاد شهرک گلخانه دیگری در کنار نیروگاه برق انگوت در دستور کار است و از سرمایه گذاران در این حوزه استقبال می شود.\nدر پایان این جلسه مشکلات تک تک واحدهای تولیدی بررسی و قول مساعد برای پیگیری مشکلات این واحد ها داده شد.\nابراهیم امامی گرمی گرمی اخبار گرمی خبرهای گرمی اخبار بیشتر را اینجا بخوانید : دیدگاه ها\n3 + 3 = نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود. نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.\nدختران جوان قايقراني در گرمی اردو مي‌زنند آغاز عملیات اجرایی چهاربانده کردن ورودی گرمی شی نورانی عجیب در گرمی خبر ساز شد تامین ناوگان حمل و نقل عمومی استاندارد اینقدر سخت است؟ آغاز احداث پل ۸ دهنه در روستای زیوه بخش انگوت غارت هویت اقتصادی مرزنشینان در استان اردبیل سایه سنگین غفلت بر سر جام رمضان گرمی رنجش خاطر مردم گرمی با انتخاب مدیران غیر بومی فقر مطالبه گری مانع توسعه شهرستان گرمی گرمی، شهر باستانی که موزه ندارد نتایج پنجمین دوره انتخابات شورای گرمی اعلام شد غرامت باغ های خسارت دیده پرداخت نشده است بیش از 50 خانه در گرمی زیر سیلاب/ فیلم از آب گل آلود ماهی نگیریم؟! کوچه و خیابان «گرمی» زیر آب رفت/فیلم معاون فرمانداری شهرستان گرمی نیز تغییر یافت 370 میلیارد به سد عمارت گرمی اختصاص می یابد رمز توسعه یافتگی ژاپن از دیدگاه نماینده گرمی نگهبانی که سارق اموال امکان دولتی گرمی بود 19 درصد مردم گرمی به بیماری دیابت مبتلا هستند آخرین اخبار


نوشته‌های مرتبط با نوشته‌های مرتبط با: کودک و اسباب بازی | آموزک\nنوشته‌های مرتبط با: کودک و اسباب بازی\nدر این صفحه نوشته‌های مرتبط با «کودک و اسباب بازی» آمده است. چنانچه نوشته ای به اشتباه در این صفحه آمده است به ما بگویید.\nمعرفی بازی برج هوش\nبرای ساختن برج هوش رنگی همراه کودک دلبند خود باشید. همراه باشید و به او کمک کنید تا با رنگ‌ها آشنا شود، هماهنگی چشم و دستان او بهبود یابد، مفهوم اندازه را درک کند و دقت و سرعت عمل او بهبود یابد.\nبازی و اسباب‌بازی در جهان خردسالان\nامروزه خردسالان چگونه بازی می‌کنند؟ آن‌چه به‌جای پاسخ به این پرسش می‌شنویم، سخن مادری است که می‌گوید: «فرزندم نمی‌تواند بازی کند. بدون هدف در خانه می‌دَوَد یا بی‌حوصله، در جایی می‌نشیند. اگر او را به کاری سرگرم نکنم، خودش به هیچ کاری برای انجام دادن نمی‌تواند فکر کند.»\nهمه کودکان برای اینکه بازی کردن را یاد بگیرند به تحریک والدین، برادر و خواهرها و اشخاص دیگر نیاز دارند. کودکان ناتوان هم به تحریک نیاز دارند در عین حال ممکن است به کمک‌ها و توجهات ویژه احتیاج داشته باشند. والدین یک کودک ناتوان باید او را تشویق کنند که در موقعیت‌های بازی فعّال باشد و به او کمک کنند تا بازی کردن را یاد بگیرد.\nبهترین اسباب بازی‌ها برای کودک شما\nبچه‌ها به وسیله اسباب بازی‌ها می‌توانند دنیای پیرامون خود را کشف کرده، مهارت‌هایی جدید و ضروری را در رابطه با زندگی بیاموزند. اسباب بازی ضمن آنکه سرگرمی خوبی برای بچه‌ها محسوب می‌شود، نقش مهمی هم در زندگی و رشد کودک بازی می‌کند. بچه‌ها به وسیله اسباب بازی‌ها می‌توانند دنیای پیرامون خود را کشف کرده، مهارت‌هایی جدید و ضروری را در رابطه با زندگی بیاموزند.\nبالارفتن از پلکان هوشمندی با وسایل بازی\nشناخت والدین در انتخاب صحیح اسباب بازی از یک ماهگی تا یک سالگی زمینه ساز رشد حرکتی و فکری کودک است«اسباب بازی مناسب برای کودک یک ماهه من چیست؟ وقتی ۶ ماهه شد چه اسباب بازی برای او بخرم؟ چه اسباب بازی‌هایی به رشد فکری او کمک می‌کند؟»\nکودک و بازی با اعداد\nورود فرزند به کانون خانواده، شور و گرمی خاصی را برای پدر و مادر به همراه دارد. مسلماً روزهای اول نگرانی از تربیت و پرورش ذهن والدین جوان را پر می‌کند. اما طولی نمی‌کشد که کم کم بر اوضاع مسلط می‌شوند. یکی از این موارد بسیار مهم در رشد شخصیت کودک، بازی‌هاست. به کمک همین بازی‌هاست که بچه خیلی از مسائل را می‌آموزد. شاید عجیب به نظر بیاید، اما باید گفت که هیچ بازی برای بچه‌ها، احمقانه و بیخود نیست. همه آن‌ها راهی برای جست وجو و شناخت دنیای پیرامون است.\nتمیز کردن اتاق و مرتب کردن اسباب بازی‌ها بعد از یک روز شاد و مفرح و پر از بازی، احتمالاً یکی از کارهایی است که کودک تمایلی به انجام آن ندارد. اما کودک باید اسباب بازی‌ها و ریخت و پاش‌هایش را جمع کند. یکی از مهم‌ترین قسمت‌های پیشرفت و رشد یک جوان، مسئولیت پذیری است که همین مرتب کردن اسباب بازی‌ها در دوران کودکی، به شکل گیری مسئولیت پذیری در آینده وی کمک می‌کند.\nشاید از دید ما بزرگ ترها، بازی‌های کودکانه، نوعی تفریح و سرگرمی برای نونهالان باشد، اما بازی برای کودک، بخشی از زندگی حقیقی است، شبیه پاره ای از یک زندگی واقعی. درواقع کودک با اسباب بازی‌هایش زندگی می‌کند، درون نقش‌های بازی‌اش جان می‌گیرد و با بازی کردن، زندگی را می‌آموزد.اما این بازی و وسایل بازی‌ها، عاری از خطر نیست، علاوه بر خطرات جسمی که برخی اسباب بازی‌های خطرناک برای کودکان به همراه دارد، آسیب‌های فرهنگی و روحی نیز سلامت ذهن کودک را در معرض تهدید قرار می‌دهد.\nالف- جنس و مواد اولیه: به طور معمول اسباب بازی‌ها ازجنس فلز، پلاستیک، چوب و یا پارچه ساخته می‌شوند، هر یک از این مواد در نوع اسباب بازی و کاربرد آن تاثیر خاص دارد که در هر صورت باید از نظر ایمنی و بهداشتی مورد توجه قرار گیرد. مثلاً تیزی وسایل فلزی، تراشه‌های وسایل چوبی، شکنندگی وسایل پلاستیکی و غیرقابل شستشو بودن عروسک‌های پارچه ای باید مورد توجه باشند.\nراه و رسم بازی کردن کودکان امروزی همگام با پیشرفت‌های فناوری دچار دگرگونی معنی داری شده است. بی شک اسباب بازی‌ها نقش بسیار مهمی در افزایش خلاقیت و هوش کودکان دارد. بعضی اسباب بازی‌ها مانند جورچین‌ها و آجرهای خانه سازی تاثیر بیشتری در بهبود خلاقیت و بعضی دیگر مانند دوچرخه و سه چرخه تاثیر قابل توجهی در افزایش توانایی‌های جسمانی کودک دارند، اما آنچه مهم است این که همه این اسباب بازی‌ها کودک را برای پذیرش نقش‌های جدید در زندگی اجتماعی آینده‌اش آماده می‌کنند.\nانتخاب صحیح اسباب بازی کودکان زیر ذره بین یک متخصص بررسی شد. کودکان برای رشد مناسب بیش از نیازهای جسمی نیازمند برطرف شدن نیازهای روحی و روانی هستند این واقعیتی است که بسیاری از روانشناسان حوزه کودک بر آن تاکید دارند. بازی کردن و همراه شدن با اسباب بازی یکی از نیازهای روانی کودک در پایه‌های اولیه رشد است و اگر چنانچه مراحل اولیه رشد به خوبی طی نشود، در مراحل بعدی کودک با اختلال مواجه خواهد شد.\nتنوع تولید و اشباع بازار از انواع اسباب بازی‌ها، هرچند کودکان را هر لحظه با دنیای جدیدی آشنا کرده و رویاهایشان را به واقعیت تبدیل می‌کند؛ اما همین تنوع، انتخاب بهترین گزینه را با اندکی دشواری روبه رو کرده است.\nدیگر، زمان بازی با اسباب بازی‌های تفریحی به اتمام رسیده است، اغلب خانواده‌ها وقتی به مغازه‌های فروش اسباب بازی مراجعه می‌کنند، سعی دارند از بین اسباب بازی‌های خشن و تفریحی، اسباب بازی‌هایی را خرید کنند که ذهن کودکان را به خلاقیت وادار کند. بنابراین، بازی‌های فکری و آموزشی در میان سایر اسباب بازی‌ها یک سر و گردن بالاتر قرار دارند. با این حال، با ورود رایانه و بازی‌های رایانه‌ای، هم اینک کودکان و نوجوانان دوست دارند به جای بازی با وسایل تفریحی و ورزشی، به این نوع بازی‌های دیجیتالی بپردازند.\nهمه ما می دانیم که بازی مهم ترین و عمده ترین فعالیت کودک است. بازی زندگی کودک است. کودکان با بازی یاد می گیرند. بازی محرکفعالیت های کودکان است. اسباب بازی مکمل همه این دستاوردهاست. بازی بدون بازیچه چیزی کم دارد. همه ی ما دلمان می خواهد فرزندانی کتاب خوان داشته باشیم، همه ما مطالعه را اساس ترقی بشر می دانیم. اما کتاب خوانی از کی شروع می شود؟ چگونه شروع می شود؟ و چگونه تداوم می یابد؟ دوام عادت به مطالعه را چه چیز ضمانت می کند؟\nمفهوم اوقات فراغت هنوز برای بسیاری از والدین و مربیان روشن نیست و به جای در نظر گرفتن علایق کودکان خواست‌های خود را در نظر می گیرند و حتی گاه والدین آرزوهای تحقق نیافته دوران کودکی خود را به‌عنوان فعالیت‌های مناسب به آن ها پیشنهاد و بلکه تحمیل می‌کنند و این امر کاملاً برخلاف مفهوم اوقات فراغت است که به انجام فعالیت‌های مورد علاقه کودکان تأکید دارد. ضرورت برخورداری از اوقات فراغت رأی گروهی از والدین و مربیان مشخص نیست، برخی از والدین اوقاع فراغت را برای کودکانی که به مدرسه می‌روند نوعی وقت گذرانی و مانعی برای درس خواندن به حساب می‌آورند و کودکان خود را به‌خصوص در موقع امتحان از هر فعالیتی منع می‌کنند.


آن قسمت از جلد که لبه دوخته شده یا تجلید شده کتابی را می پوشاند و معمولاً عنوان کتاب و اغلب نام نویسنده در آن قسمت نوشته می شود. به عبارت دیگر عطف کتاب آن قسمت از جلد یک مجلد است که وقتی طبق روال معمول با سایر کتابها در قفسه چیده می شود، ما آن قسمت را مشاهده می کنیم.\nعطف نویسی: Marking\nبر حسب نوع مواد دیداری و شنیداری از برچسب های مورد استفاده کتاب (یا برچسب های ویدئوکاست، کاست های صدا و دیسک کامپیوتری که همراه آن فروخته می شود) استفاده می شود در برچسب عطف، شماره راهنمای ماده و در برچسب روی ماده، شماره راهنما و عنوان ماده درج می شود.\nگذاشتن نشانه بازیابی روی عطف کتابها یا سایر مواد کتابخانه.\nتصویری است كه روی مواد مات (غیر شفاف) بوسیله ترسیم، نقاشی، عسكبرداری یا دیگر فنون هنر گرافیك به وجود می آید.\nتصویری که در اثر دادن نور به سطح حساس تولید می شود.\nعنوان اصلی: Main title\nآن بخش از عنوان که قبل از عنوان فرعی یا عنوان برابر می آید.\nعنوان اولیه: Original title\nاولین عنوانی که نویسنده برای کتاب خود تعیین کرده است. در مورد کتاب های ترجمه شده عنوان به زبان اصلی است.\nعنوان برابر: Alternative title\nوقتی عنوان از دو قسمت تشکیل شود که قسمت دوم به وسیله کلماتی مثل «یا» و نظایر آن به قسمت اول متصل شود، قسمت دوم را «عنوان برابر» می نامند. معمولاً قسمت دوم خود می تواند عنوانی مستقل باشد مثل : «زندگی من، یا، تاریخ سیاسی و اداری دوره قاجار» عنوان برابر طبق استاندارد بین المللی کتابنامه نویسی با ویرگول از عنوان اصلی جدا می شود، یعنی کلمه «یا» بین دو ویرگول قرار می گیرد.\nعنوان به زبان اصلی: Original title\nدر مورد کتابهای ترجمه شده عنوانی است که نویسنده اصلی اثر برای کتابش گذاشته است.\nعنوان به زبان دیگر: Parallel title\nعنوان کتاب [یا ماده آرشیوی] است به زبان یا خطی غیر از زبان متن کتاب [یا ماده آرشیوی] در دست فهرست. طبق استاندارد بین المللی کتابنامه نویسی عنوان به زبان دیگر با علامت مساوی (=) از عنوان کامل جدا می شود.\nعنوان دیگر: Other title information\nهر عنوان دیگری که غیر از عنوان اصلی و عنوان به زبان دیگر باشد. هم چنین به عبارتی که در ارتباط با عنوان اصلی یا عنوان به زبان دیگر یا عناوین دیگر می آید و مبین ماهیت، محتوا، انگیزه یا شرایط تولید و نشر کتاب است، نیز اطلاق می شود.\nعنوان عطف: Spine title\nعنوانی که روی عطف یک مدرک گذاشته می شود.\nعنوان فرعی: Subtitle\nبخش توضیحی عنوان که به دنبال عنوان اصلی می آید.\nعنوان قراردادی: Uniform title\nعنوان مشخصی که به وسیله آن اثری که با عنوانهای گوناگون و با تحریرهای متفاوت ظاهر شده است، بیشتر شناخته می شود و در نتیجه در فهرستبرگه به آن شکل می آید و برگه آرایی می شود. عنوان قراردادی را وقتی از عنوان روی کتاب متمایز است در فهرستبرگه بین سرشناسه و عنوان کتاب، داخل قلاب می گذارند.


واژگان و اصطلاحات استارتاپی که باید بدانید |هفته‌نامه شنبه\nبا چند اصطلاح مهم کارآفرینی آشنا شوید\nتوسط تحریریه شنبه\t منتشر شده در ۸ شهریور ۱۳۹۹\nدنیای استارتاپ مملو از اصطلاحات و واژه‌های سرنام است. تا جاییکه یک تازه وارد، حتما به یک واژه نامه استارتاپی نیاز دارد. این واژگان و اصطلاحات استارتاپی با وجود سادگی، ممکن است معناهای نزدیکی به یکدیگر داشته باشند که گاهی فهم سخن را سخت می‌کنند. در این مطلب با برخی از اصطلاحات رایج در استارتاپ آشنا می‌شوید\nدر این مطلب، فهرستی از اصطلاحات اصولی برای کارآفرینان را با هم مرور می‌کنیم که شاید خیلی اوقات شنیده باشید اما دقیقا ندانید به چه معناست و چه جزییاتی دارند. ده سال پیش، بسیاری از این واژه‌ها وجود خارحی نداشتند یا معنای امروزی خود را منتقل نمی‌کردند.\nاما با افزایش استارتاپ‌ها در سراسر جهان بود که اصطلاحات استارتاپی جای خود را باز کردند. تا جاییکه اصطلاحاتی همچون unicorn و pivot به اصطلاحات کارآفرینی خارج از حوزه استارتپ نیز تبدیل شده‌اند. این مطلب یک واژه نامه استارتاپی جامع نیست اما تلاش دارد تا برخی اصطلاحات رایج در استارتاپ و واژگان و اصطلاحات استارتاپی را با شما مرور کند.\nهنگامی است که یک شرکت کوچک و شکست خورده صرفا به دلیل کارمندانش خریداری می‌شود. این واژگان استارتاپی به نوعی مانند به دست آوردن سرمایه فکری از یک کادر کاری آماده و بااستعداد است.\nAngel investor یا سرمایه گذار فرشته\nدر واژگان و اصطلاحات استارتاپی، فردی را می‌گویند که پول خود را در مراحل اولیه و در ازای دریافت سهام کسب و کار، در آن سرمایه گذاری می‌کند. این فرشته می‌تواند یک کارآفرین با ارزش خالص بالا یا دوست یا یکی از اعضای خانواده باشد که مایل به سرمایه گذاری در یک ایده عالی است. سرمایه گذاران فرشته معمولا نسبت به سرمایه گذاران خطرپذیر پول کمتری به میان می‌گذارند؛ اما برخی از این فرشته‌ها نیز هستند که با تشکیل گروه‌هایی برای سرمایه گذاری، در فرصت‌های تجاری بزرگتر همراه می‌شوند.\nStartup concept related words in tag cloud with different association internet and business terms. The effect of torn paper. Vector\nاز اصطلاحات کارآفرینی بوده و مقدار وجه نقدی است که هر ماه در رابطه با سرمایه خود خرج می‌کنید. مبلغ سرمایه خود را بر مبنای Burn rate تقسیم کنید تا طول عمر شرکت شما تعیین شود (حداقل تا مرحله بعدی تامین مالی).\nExit strategy یا استراتژی خروج\nروشی مورد تصور شما برای خروج سرمایه خود از کسب و کار. در واژگان و اصطلاحات استارتاپی، این روش دیگری برای فکر کردن در مورد برنامه‌های آینده شما برای شرکت است. خواه بخواهید آن را بفروشید، تملک کنید (یا استخدام کنید)، با شرکت دیگری ادغام شوید، به سهام عمومی بروید یا تجارت را کاملا منحل کنید. با داشتن این استراتژی، یک قدم به جلو می‌روید. استراتژی خروج از مهمترین اصطلاحات استارتاپی است.\nبیشتر بخوانید: اصول و فنون مذاکره در بازاریابی\nGoing public یا عمومی شدن\nIPO یا عرضه اولیه عمومی را می‌گویند. در فرهنگ اصطلاحات کارآفرینی، این روش را باید راهی دیگر برای جکع آوری کمک مالی در نظر بگیرید. در این روش، سهام شرکت خود را برای خرید به مردم عرضه می‌کنید. این کار ممکن است ثروت خوبی برای شما به ارمغان بیاورد و در عین حال ممکن است هزینه‌هایی روی دست شما بگذارد. عرضه اولیه توسط بانک‌های سرمایه گذاری انجام شده و کسب و کار شما توسط تحلیل‌گران قیمت‌گذاری می‌شود.\nاز اصطلاحات کارآفرینی است و به گروه‌هایی گفته می‌شود که با راهنمایی و تخصیص بودجه، از کارآفرینان منتخب و/یا مشاغل آنها پشتیبانی می‌کنند و در مقابل بخشی از سهام را دریافت می‌کنند.\nNondisclosure agreement (NDA) یا توافقنامه عدم افشا\nیک سند حقوقی که از اسرار یک شرکت نوپا محافظت کرده و کارمندان را مسئول پرداخت خسارت برای درز احتمالی اطلاعات آنها می‌داند. از این مدرک می‌توان برای محافظت از مواردی مانند کد اختصاصی، فرمول‌ها یا اطلاعات مشتری استفاده کرد. این توافق می‌تواند یک طرفه یا دو طرفه باشد. در فرهنگ اصطلاحات کارآفرینی این توافقنامه جایگاه مهمی دارد.\nاین اصطلاح استارتاپی کاربرد فراوانی داشته و در بسیاری مواقع، راه نجات کسب و کار از شکست است. تصحیح دوره برای استارتاپ‌ها بر اساس یافته‌های به دست آمده از آزمایش‌ها و تجزیه و تحلیل کاربر را می‌گویند.\nبرنامه‌ای که بر اساس آن، موسسان و کارمندان باید تا پیش از دریافت سهم کامل سهام خود در شرکت باقی بمانند. به عنوان مثال، اگر یک برنامه پنج ساله واگذاری داشته باشید، ممکن است به ۰٪ در سال اول، ۲۵٪ در سال دوم، ۵۰٪ در سال سوم، ۷۵٪ در سال چهارم و ۱۰۰٪ در سال پنجم دسترسی داشته باشید. این برنامه به وفاداری کارکنان کمک کرده و شرکت را برای مدتی مشخص در کنار هم نگه می‌دارد.\nیک فایل پاورپوینت با ۱۰ اسلاید که به طور مختصر و جذاب تمام جنبه‌های تجارت شما را نشان می‌دهد. یک قالب استاندارد و زیبا برای ساخت این فایل وجود دارد.\nDisruptive Technology یا فناوری مخرب\nفناوری که شیوه کار جامعه را کاملا تغییر داده است (برای مثال، اوبر/لیفت در برابر تاکسی)\nاین اصطلاحات رایج در استارتاپ، سرنام Software As A Service بوده و به معنای فروش اشتراک برای استفاده از نرم افزار است.\nبیشتر بخوانید: با اصلی‌ترین هزینه‌های راه اندازی استارتاپ آشنا شوید!\nسرنام lifetime value of the customer بوده و ارزش عمر مشتری را می‌گویند. فرمول محاسبه LTV، ضرب متوسط درآمد هر حساب در حاشیه ناخالص و تقسیم کل بر نرخ چرخش مشتری است.\nیکی از مهمترین اصطلاحات استارتاپی برای کسب و کار است. این اصطلاح استارتاپی سرنام customer acquisition cost یا همان هزینه جذب مشتری است. بدون داشتن این عدد، تهیه بودجه برای کمپین‌های بازاریابی یا انجام هرگونه پیش بینی دشوار است.\nدر فرهنگ اصطلاحات کارآفرینی، به بودجه بسیار کم یا ناکافی گفته می‌شود که یک تجارت با آن فعالیت می‌کند. شایع‌ترین مورد در میان استارتاپ‌های با سرمایه گذاری شخصی است که تا زمانی که شروع به تولید درآمد قابل توجه نمی‌کنند، مجبورند هزینه‌های توسعه و بازاریابی را بسیار کم نگه دارند.\nاز واژگان استارتاپی است و به صنعت، بخش یا حوزه‌ای اشاره دارد که بیش از حد ارزشگذاری شده اما شرکت‌های نوپا و سرمایه گذارانی که در آن کار می‌کنند، از این موضوع آگاهی ندارند. وقتی حباب می‌ترکد، یعنی وقتی نتایج مطلوب برآورده نمی‌شود، رشد شروع به کاهش کرده، استارتاپ‌هایی که در این بخش کار می‌کنند متوقف شده و سرمایه گذاران ضرر می‌کنند.\nدر واژگان استارتاپی، به معنای ارزیابی معیارهای اصلی است. سرمایه گذاران برای ارزیابی فرصت سرمایه گذاری در طول زمان، به Traction یا کشش کسب و کار شما نگاه می‌کنند. به عنوان یک بنیانگذار استارتاپ، حتی می‌توانید پیش از ساخت یک محصول، کشش ایجاد کنید. شرکت هایی مانند Buffer و Robinhood لیستی از ده ها هزار کاربر بالقوه را قبل از انتشار اولین نسخه از محصولات خود آماده می‌کنند. یکی از روش‌های متداول و موثر برای ایجاد کشش، بازاریابی درونی است.\nنوباوه می‌گوید 4 ماه پیش\nسلام نمی دونم واقعا چی بگم ، مقاله خیلی خوبی بود ، واقعا ممنونم این اطلاعات را در اختیارمون گذاشتید ، واقعیت ما اطلاعات مقاله شما استفاده کردیم و مقاله در زمینه اصطلاحات کارآفرینی و استارتاپ نوشتیم ممنون میشم ببنید نظرتون بگید


.:پایگاه خبری تحلیلی اعتدال فارس:. » زیبا کلام: انتخابات مجلس دهم بزنگاه حمايت بدنه اجتماعي دولت است/ بدنه اجتماعي روحاني به او اجازه رفتارهاي پوپوليستي نمي‌دهد\nتاريخ انتشار: دوشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۳ ساعت ۱۷:۴۷ ب.ظ کد خبر: 6857\nزیبا کلام: انتخابات مجلس دهم بزنگاه حمایت بدنه اجتماعی دولت است/ بدنه اجتماعی روحانی به او اجازه رفتارهای پوپولیستی نمی‌دهد\nزيباكلام، معتقد است روحاني در اين مدت ناچار بوده تا بيشترين توجه خود را معطوف به حل مشكلات اقتصادي كند و از اين نظر بدنه اجتماعي او، اين درك را دارد كه تحقق نيافتن برخي مطالبات اجتماعي و سياسي بيش از آنكه متوجه دولت باشد، معلول مقاومت ديگر دستگاه‌هايي است كه دولت در آنها نقشي ندارد.\nبازشدن فضای فعالیت برای جامعه مدنی اما اگر با میانجی نهادهایی قانونمند صورت نگیرد و دولت (نهاد مدعی انحصار اعمال زور مشروع در قلمروی معین) نتواند مهم‌ترین کارویژه‌اش یعنی برقراری نظم را به انجام رساند به وضعیت‌های هرج و مرج و آشوب مثل دوره‌های بعد از مشروطه (۱۲۹۹- ۱۲۹۰) و دهه ۱۳۲۰ در ایران یا جمهوری وایمار در آلمان در نیمه اول سده بیستم منجر می‌شود و شیرازه هم بسته «دولت- ملت» از دست می‌رود.\nروحانی اگر نتواند کشور را از باتلاق هسته‌یی نجات دهد آینده‌یی ندارد\nارتباط مستقیم دولت با جامعه گرفتن راه و روش پوپولیستی است\nتحقق برخی مطالبات سیاسی در اختیار دولت نیست\nروحانی به دنبال روش‌های پوپولیستی نیست\nروحانی در ارتباط گرفتن با جامعه چندان موفق نبوده است\nدولت باید برای ارتباط با جامعه از طریق احزاب و نهادهای مدنی اقدام کند\nاگر همین امروز انتخابات برگزار شود همه کسانی که به روحانی رای داده‌اند مجددا به او رای خواهند داد\nدولت‌های مدرن، برای تحقق برنامه‌ها و اهداف خود ناگزیر از توجه به جامعه مدنی و ایجاد و حفظ بدنه اجتماعی برای خود هستند تا در سایه آن بتوانند راهبردهای کوتاه‌مدت و بلندمدت خود را دنبال کنند. موفقیت یا شکست هر دولتی، ارتباط معناداری با میزان رضایت و همراهی بدنه اجتماعی‌اش دارد. این همراهی زمانی بیشتر خودش را نشان می‌دهد که رقابت‌های سیاسی در میان جناح‌های مختلف تلاش برای حذف یا تضعیف یک دولت را در دستور کار قرار می‌دهد. دولت یازدهم نیز از این قضیه مستثنی نیست و در مسیر تحقق سیاست‌هایش به همراهی بدنه اجتماعی منتسب به خود نیازمند است. این مساله را که روحانی چقدر در این مسیر توفیق دارد که بتواند پایگاه اجتماعی‌اش را حفظ کند، در گفت‌وگو با صادق زیباکلام استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران به بحث گذاشتیم. زیباکلام، معتقد است روحانی در این مدت ناچار بوده تا بیشترین توجه خود را معطوف به حل مشکلات اقتصادی کند و از این نظر بدنه اجتماعی او، این درک را دارد که تحقق نیافتن برخی مطالبات اجتماعی و سیاسی بیش از آنکه متوجه دولت باشد، معلول مقاومت دیگر دستگاه‌هایی است که دولت در آنها نقشی ندارد.\nدولت‌ها چگونه می‌توانند از بدنه اجتماعی خودشان استفاده کنند؟\nهمراه کردن بدنه اجتماعی توسط دولت‌ها در مجموع به دو طریق صورت می‌گیرد؛ یکی راه و روش‌های پوپولیستی است که دولت‌ها سعی می‌کنند با برخی شعارهای آرمانی، توجه و حمایت اقشار و لایه‌های طرفدار را جلب کند.\nراه و روش دوم این است که در حقیقت دولت به خواسته‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی آنها توجه کند و سعی داشته باشد در جهت آن خواسته‌ها، گام بردارد و از این طریق بدنه اجتماعی را با خود همراه سازد.\nالبته ممکن است که همان راه اول در قالب مقولات دوم تجلی پیدا کند.\nببینید، برخی حکومت‌ها و برخی چهره‌های سیاسی سعی می‌کنند از راه و روش‌های پوپولیستی بهره ببرند تا طرفداران خود را حفظ کنند. البته به این معنی نیست که آنها تلاش نمی‌کنند تا برای خواسته‌هایشان کاری انجام ندهند، اتفاقا در راستای خواسته‌های آنها هم گام بر می‌دارند اما تاکیدشان بر این است که توده‌ها را از طریق شعار و سخنرانی‌های تهییج‌کننده و پیدا کردن هدف اجتماعی، سیاسی، به این باور برسانند که هدف اصلی از دولت ما، تلاش در جهت تحقق آن آرمان است.\nدر دولت یازدهم چطور؟ چقدر در حفظ بدنه اجتماعی موفق بوده است؟\nبدنه اجتماعی آقای روحانی، عمدتا از اقشار و لایه‌های اصلاح‌طلب جامعه برآمده است. به این معنا که بخش قابل‌توجهی از آن ۱۹ میلیون که به روحانی رای دادند، اقشار و لایه‌های تحصیلکرده جامعه هستند، بنابراین نگه‌داشتن این اقشار و در واقع طبقه متوسط با راه و روش پوپولیستی همخوانی ندارد یعنی شاید تا مدتی بتوان اقشار تحصیلکرده را از طریق شعارهای پوپولیستی و ایجاد اهداف آرمان‌گرایانه همراهی کرد اما در بلندمدت این روش جواب نمی‌دهد. آقای روحانی به دنبال راه و روش پوپولیستی نیست. حتی اگر فرض بگیریم که دولت یازدهم می‌خواست رویکرد پوپولیستی داشته باشد، بدنه اجتماعی‌اش اجازه چنین فرآیندی را نمی‌دهد و از آن رویگردان می‌شود.\nبنابراین راهکار دولت در راستای روش دوم یعنی تحقق مطالبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی خواهد بود.\nقطعا این گونه است. علاوه بر آنکه آقای روحانی خودش علاقه‌یی به راه و روش پوپولیستی ندارد، نکته دیگر این است که ایشان عملا در جهتی گام برمی‌دارد که بتواند طرفدارانش را در نتیجه اقداماتی حفظ کند که این اقدامات در مرحله نخست اقتصادی است و بعد به مباحث سیاسی و اجتماعی خواهد پرداخت.\nبنابراین شما هم معتقدید که اولویت دولت در گام نخست مساله اقتصادی است؟\nبله این گونه است و راه رسیدن به آن از رهگذر حل مساله هسته‌یی می‌گذرد و به همین دلیل است که دولت یازدهم تلاش زیادی در جهت مذاکرات هسته‌یی دارد.\nهمین مساله شاید پاشنه آشیل دولت باشد، برخی معتقدند که توجه بیش از اندازه دولت به مساله هسته‌یی و در واقع مساله اقتصاد در سطح کلان، باعث شده که مباحث اجتماعی و سیاسی مورد غفلت قرار بگیرد و بخشی از بدنه اجتماعی سرخورده شوند؟\nمشکل اینجاست که آقای روحانی چاره دیگری نداشته است. من معتقدم اگر ایشان نتواند کشور را از باتلاق هسته‌یی نجات دهد، نمی‌توان آینده‌یی برای دولت یازدهم متصور شد. در واقع اگر مساله هسته‌یی حل نشود، در عرصه اقتصادی عملا نمی‌تواند گام چندانی برداشت و زمانی که در عرصه اقتصادی نتواند توفیقی داشته باشد به نظر من در زمینه سیاسی و اجتماعی هم خیلی نمی‌تواند به موفقیت برسد.\nبا توجه به عرصه سیاسی کشورمان در حال حاضر، فکر می‌کنید این بدنه اجتماعی در چه بزنگاهی می‌تواند در راستای حمایت از دولت ورود پیدا کند؟\nبه نظر من عمده‌ترین بزنگاهی که دولت می‌تواند روی بدنه اجتماعی‌اش حساب کند در انتخابات مجلس در سال آینده است. من معتقدم ائتلاف گسترده اصلاح‌طلبان و طرفداران دولت برای پیروزی آقای روحانی سرنوشت‌ساز خواهد بود بنابراین ما شاهد خواهیم بود که سال آینده آزمونی حسابی برای دولت یازدهم به وجود می‌آید.\nآزمونی برای سنجش وزن بدنه اجتماعی؟\nاما برخی معتقدند که پیروزی دولت، پیروزی گفتمانی نبود بلکه صرفا یک پیروزی سیاسی بود که در نتیجه سیاست‌ورزی روحانی به دست آمد؟\nمن این مساله را قبول ندارم. پیروزی آقای روحانی در گام اول به دلیل حمایت قاطع رهبری اصلاح‌طلبان از ایشان بود. آقای هاشمی‌رفسنجانی و آقای خاتمی و بسیاری از چهره‌های سرشناس اصلاح‌طلب از ایشان حمایت کردند. مساله دیگر آن بود که سوءمدیریت اصولگرایان در هشت سال گذشته باعث شد که مردم به دنبال رویکرد جدیدی باشند؛ بنابراین این گونه نیست که آقای روحانی تصادفی رییس‌جمهور شده است.\nمنظور من این است که جریانات اجتماعی باعث پیروزی ایشان شدند. به عنوان مثال بسیاری از کسانی که به آقای روحانی رای دادند کسانی بودند که اصلا قصد شرکت در انتخابات نداشتند، اما در دو سه روز آخر به دلیل نوع رفتار با آقای رفسنجانی و برخی اصلاح‌طلبان چرخش تصمیم‌گیری داشتند و در عین حال حمایت چهره‌های سرشناس از آقای روحانی، همچنین کناره‌گیری غیرمستقیم آقای عارف به نفع روحانی باعث پیروزی شد.\nشما گفتمان غالب در این دولت را چه می‌دانید؟\nگفتمان غالب در این دولت، تحقق خواسته‌های سیاسی، اجتماعی و در واقع خواسته‌های مدنی است؛ اما برای رسیدن به خواسته‌های سیاسی و اجتماعی، ایشان لاجرم باید گام‌های بلندی را در زمینه اقتصادی بردارد.\nدر مقابل برخی مطالبات ارزشی هم در کنار مطالبات اقتصادی و سیاسی مطرح می‌شود، مواجهه دولت با این خواسته‌ها چگونه باید باشد؟\nبه نظر من در میان بدنه اجتماعی آقای روحانی مطالبات ارزشی جایگاهی ندارد. این مطالبات بیشتر ساخته و پرداخته تبلیغات اصولگرا است.\nبا این حال این مطالبات زیاد مطرح می‌شود.\nعلتش این است که با وجود آنکه اصولگرایان، به ویژه طیف تندروی آنها در اقلیت هستند اما اکثر رسانه‌های اصلی کشور را در اختیار دارند، بنابراین خواسته‌های آنها، مثل تفکیک جنسیتی یا مساله حجاب و فرهنگ به گونه‌یی بازتاب می‌یابد که گویی خواسته اکثریت جامعه است، در حالی که این مسائل از سوی اقلیت\nاصولگرا –?تاکید می‌کنم نه همه اصولگرایان بلکه تندروها- مطرح است.\nدر این یک سال، دولت یازدهم در مواجهه با بدنه اجتماعی‌اش چه خطاهایی داشت؟\nنمی‌توان گفت که خطاهای فاحشی داشت.\nاما شاید برخی انتظارات این بدنه برآورده نشده باشد؟\nدرست است که بسیاری از انتظارات سیاسی بدنه اجتماعی دولت یازدهم برآورده نشده است اما می‌توان تا حدودی گفت که آن بدنه اجتماعی می‌تواند درک کند که برآورده نشدن خواسته‌های سیاسی‌اش بیش از آنکه متوجه آقای روحانی باشد، سایر قوا هستند که به‌شدت در برابر تحقق آنها مقاومت می‌کنند.\nفکر می‌کنید دولت در زمینه ارتباط با جامعه موفق بود؟ چه ساز و کاری برای آن در نظر گرفته است؟\nبه نظر من دولت از این نظر خیلی موفق نبوده است. چون آقای روحانی هنوز نتوانسته است، دیالوگی با مطبوعات مستقل، روزنامه‌ها و روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب برقرار کند.\nدر واقع شما رسانه‌ها را میانجی ارتباط با جامعه می‌دانید و دولت در این زمینه نتوانسته موفق باشد؟\nبله، من مدلی از جامعه مدنی را در نظر می‌گیرم. دولت اگر بخواهد به طور مستقیم با جامعه ارتباط بگیرد، راه و روشی پوپولیستی است. در واقع دولت باید از طریق رسانه‌ها، احزاب و تشکل‌های سیاسی و نهادهای مردمی با جامعه ارتباط بگیرد که هنوز در این زمینه چندان موفق نبوده است.\nبا این رویکرد آیا توانسته است، اعتماد بدنه اجتماعی‌اش را جلب کند؟\nمن معتقدم اگر همین امروز انتخابات برگزار شود، تمام کسانی که به آقای روحانی رای دادند همچنان به ایشان رای می‌دهند.


قدرت مطلق خداوند | روش های کاربردی از همه چیز و همه جا\n← باور به خداوند\nدفاتر اسناد رسمی →\nاما بدون عقیده به خدا به معنای سنتی، روحی که توسط حقیقت نیرومند میشود چیست؟ و آن حقیقت کجاست و چیست که آن روحهای حقیر که سرنوشتشان فنا میباشد، آن را می‌طلبند؟ به طور مشابه هنگامی که دبلیو. ای. هنلی به خاطر «روح شکست‌ناپذیر» خود به وجد میآید، باید از «هرآنچه که ممکن است خدایان باشند» تشکر بنماید. در نهایت از «چنگال آسمان» راه فراری نیست. ایمان به عقل در نهایت ایمان به خدا است؛ ایمان به خوبی در نهایت ایمان به خدا است.\nفهم مسیحیان از خداپرستی، با برخی استثناها، تأکید بر شخص‌وار بودن خدا است. در حقیقت، در آموزه کلاسیک مسیحی تثلیث، در الوهیت سه شخص وجود دارد. یهودیان این عقیده مسیحیان را به دلیل مغایرت با توحید خالص رد کردهاند. و اگرچه یهودیان فراطبیعتگرا با طبیعت‌گرایی مشکلاتی دارند چون زیاده از حد غیرشخصی است، عقیده مسیحیان را در مورد خدا نیز به دلیل شخصی بودن بیش از حد رد میکنند. حاخام ونیزی قرن هفدهم، لیون مودنا، در بحث و جدل خود علیه مسیحیت، متقاعد نمیشود که آموزه تثلیث به خودی خود یکسره با تفکر یهودی ناهماهنگ است. وی اشاره میکند که آموزه کبالایی سفیروت – ده نیرویی که در ذات خداوند هستند و از طریق آنها اِن سوف متجلی میشود. – تا حدودی با تثلیث مسیحیت مشابهت دارد.]14[ (اگر چه کبالایی‌ها عابدان یهودی هستند، اما مخالفان عرفان یهودی آنها را متهم می‌کنند که، به تعبیر خودشان، « بدتر از مسیحی هستند،» چراکه به جای سه جنبه وحدت الاهی از ده جنبه سخن می‌گویند.)]15[ تأیید وجود سه شخص در تثلیث مسیحیان است که سبب شده آنها بر یهودیان گران بیایند – به خصوص آموزه تجسد که یکی از این سه در تن و بدن انسان در می‌آید. چند سال پیش، نویسنده مقالهای در نشریه جودائیسم بر این باور بود که یهودیان به دلیل عدم امکان تصور خدا به شکل انسانی با عقیده تثلیت مخالف نیستند، بلکه به این دلیل مخالفت می‌کنند که این امر در حقیقت رخ نداده است.]16[ این دیدگاه پوچ است. یهودیان بر این باورند که خدا، از آن‌جا که خدا است، نمیتواند تن و بدن انسانی به خود بگیرد. در آموزه‌های یهودی، انجام این کار برای خدا بدین معنا است که وی وجود خود را انکار کند یا آرزو کند که وجود نداشته باشد. همانگونه که آکوئیناس می‌گوید، تناقض در محدوده قدرت الاهی نیست. حقیقت متین این است که یهودیان طی سال‌ها این آموزه مسیحی را که نوعی بت‌پرستی است با خود داشتهاند و به جای اینکه مسیحیت را بپذیرند، به شیوه خود پرداخته‌اند، گرچه برخی معلمان یهود گفته‌اند که مسیحیت «برای ما» بت‌پرستی است – یعنی برای یهودیان، نه برای «آنها» – یعنی برای غیرکلیمی‌ها که بنا به تورات بت‌پرستی را طرد میکنند، نه برای آنان که با برگزیدن مسیحیت خلاف شریعت نوح عمل نمی‌کنند.]17[\nیهودیان فراطبیعت‌گرا، به روشنی لااَدری‌گری را همانند الحاد رد میکنند. واژه لاادری‌گری (agnosticism) که توسط تی. اچ. هاکسلی در سده اخیر ابداع شده، بیان میکند که هیچگونه «شناخت» و «دانشی» (agnost) در مورد خدا نمیتوان داشت.]18[ او نمی‌گفت، برخلاف بسیاری از لاادری‌گران امروزی، که آیا خدایی وجود دارد یا خیر، بلکه آنجایی که نه برای وجود خدا و نه برای انکار وجود او دلایل محکمی نیست، نمیتوان با قاطعیت یکی از این دو مورد را پذیرفت. بناباین لاادری‌گری «سخت» داریم و «نرم». در نوع لاادری سخت بر آن است که فرد هرگز نمیتواند بفهمد که آیا خدایی هست یا خیر. لاادری نرم نمی‌تواند درباره این سؤال تصمیم بگیرد. مغالطه‌ای که در لاادری‌گری نرم وجود دارد این است که اعتقاد به خدا عمیقاً زندگی فرد را تحت تأثیر قرار میدهد و زندگی وی را به طور کامل از زندگی ملحد متمایز میسازد. همانگونه که چِسترتون به خوبی میگوید: «فلسفه یک فرد را به من نشان بده تا من خود آن فرد را به تو بنمایانم.» فرد میتواند درباره موضوعاتی با نتایج اندک موضوعی لاادری اتخاذ کند: برای مثال، فرد میتواند به طور کامل به زندگی خود ادامه دهد، بدون اینکه بداند موجودات ذی شعوری در سایر سیارات زندگی میکنند یا خیر. یک زن و مرد ممکن است در تمام مدت عمر خود در تلاش و تقلا باشند که آیا واقعاً همدیگر را دوست دارند و متعاقباً هرگز ازدواج نکنند. فرد لااَدری با بلاتکلیف رها کردن این امر که به وجود خدا اعتقاد دارد یا نه، در حقیقت تصمیم گرفته است که زندگی خود را بدون خدا ادامه دهد. پس، تصمیم بر اینکه در تمام زندگی تصمیم‌نگرفته باقی بماند، در نتیجه تصمیم بر مخالفت است.\nبه همین نحو برای لااَدری‌گری سخت مشکل است که درک کنیم در قالب کدام شرایط اثبات میشود که یک فرد هرگز نمیداند که آیا خدا وجود دارد یا نه. چگونه فرد لاادری می‌داند که او هرگز نمی‌داند؟ تمام مزایا و ضررها به وی ارائه شدهاند. چرا ذهن انسان باید ناتوان از انتخاب یک راه یا راه دیگر نسبت به این سؤال باشد، در حالیکه در مورد سایر سؤالات پاسخ‌گو است؟\nبنابر همه این دلایل، فراطبیعتگرای لیبرال، در عین رد لاادری‌گری درباب پرسش اساسی وجود خدا، ممکن است چنان دیدگاهی را درباره دیگر سؤالات محترم بشمارد. به دلیل دیدگاه لیبرال وی، عقاید را با کمک گرفتن از تاریخ و منطق بررسی میکند و ممکن است به دیدگاه هایی که برای وی کمتر دیدگاه سنتی دارند و از نظر دانش روز دارای انسجام بیشتری هستند روی آورد؛ همچنین شاید حس کند که این مشکل بسیار پیچیدهتر از آن است که بتوان به آن جواب بله یا خیر داد و باید آن را به خدا واگذار نمود.\nدر نهایت، باید ایده خدای شخصوار محدود را مورد توجه قرار دهیم. متفکران بسیاری، از جمله ابن گرشوم در قرون وسطا و جان استوارت میل ]19[، ای. اس. برایتمن ]20[ و چالز هارتسهون ]21[ در عصر جدید، دیدگاهی از خداگرایی را ارائه دادند که در آن ایده قادر مطلق بودن خدا از جهاتی محدود شده است. سعدیا گائون در کتاب اعتقادات و نظرات]22[ خود –چنانکه آکویناس قرنها بعد اشاره کرد،]23[ میگوید خدا می‌تواند کارهایی را که برای ما غیرممکن است انجام دهد، اما نمیتواند کاری انجام دهد که از نظر منطقی غیر ممکن است. سعدیا میگوید، برای نمونه خداوند نمیتواند تمام دنیا را از یک حلقه کوچک عبور دهد، بدون اینکه یا دنیا را کوچکتر کند و یا حلقه را بزرگتر نماید. در واقع، سؤالی که اینجا مطرح میشود توانایی یا عدم توانایی خداوند در انجام برخی کارها نیست. جمله «گذراندن دنیا از یک حلقه، بدون اینکه یا حلقه بزرگ شود یا دنیا کوچک شود» خودمتناقض است و از نظر منطقی مشتی کلمات بی‌معنا محسوب می‌شود. عبور الف از ب بدین معنا است که ب از الف بزرگ‌تر است. بنابراین این همان‌قدر از حیث منطقی بی‌معنا است که بگوییم «جهان را کوچکتر کنیم یا حلقه را بزرگتر کنیم، بدون اینکه دنیا را کوچکتر یا حلقه را بزرگتر سازیم.» هنگامی که فرد از این قسم سؤالات میپرسد، در واقع میپرسد «آیا خدا میتواند…؟» بدون اینکه سؤال را کامل کند.\nآموزه قدرت مطلق را میتواند از راههای دیگری نیز اصلاح کرد. برای مثال، مشکل کلاسیک تقدیر وجود دارد. ابن گرشوم، که به وسیله سؤال قدیمی که چگونه علم غیب خداوند با اراده انسان همراه است به زحمت افتاده بود، بر این باور است که آنچه خداوند از ازل میداند همان انتخابهایی است که پیش روی هر فرد قرار میگیرد؛ با وجود این، او نمیداند که شخص آزاد چه انتخابی انجام خواهد داد.]24[ سایر متفکران نیز به همین نحو قدرت مطلق خداوند را مورد بررسی قرار دادهاند. خداوند تمام قدرت را در اختیار دارد، اما به وسیله آنچه «تقدیر» نامیده می‌شود محدود می‌گردد، یعنی به وسیله اشیا به نحویکه هستند. البته این ایده شکلی از ثنویت و اعتقاد به دو خدا نیست. در ثنویت دو قدرت وجود دارد که یکی خیر و دیگری شر، و برای برتری تلاش می‌کنند. مسلماً این دیدگاه با دیدگاه توحیدی یهود ناسازگار است. در ایده خدای شخصوار اما محدود، او هیچ رقیبی ندارد؛ تنها یک خدا وجود دارد که از برخی جهات قدرتمند است، اما در برخی جهات دیگر فاقد قدرت لازم است و این امر به سبب این است که وضع چنین است.\nمسئله شر غالباً به این صورت است: خداوند یا میتواند از شر جلوگیری کند و با انتخاب خود این کار را انجام نمیدهد، که در این حالت وی خدای خوبی نیست، یا اینکه می‌خواهد از شر جلوگیری کند و نمیتواند این کار را انجام دهد، که در این حالت او نمیتواند قادر مطلق باشد. پاسخی که غالباً به این سؤال داده میشود این است که خداوند قدرت دفع شر را دارد، اما نمیخواهد آن را انجام دهد، چون خود شر از بعضی راهها سبب بروز کارهای خوب میشود؛ برای مثال، جهانی که در آن هیچگونه شر و بدی وجود نداشته باشد، آزادی انتخاب خوب غیر ممکن است.]25[ با این وجود، طرفداران ایده «خدای محدود» با معضلی روبه‌رو نمیشوند. خداوند خوب است و اگر بتواند مانع شر میشود، اما نمیتواند. در حقیقت خدا قادر مطلق نیست و به همین دلیل است که شر به راحتی جولان میدهد. البته خدا میتواند ضررهای شر را کاهش دهد، و می‌تواند مخلوقاتش را برای مبارزه با شر و در سمت خیر بودن کمک کند و چنین می‌کند.\nاگرچه کل این مفهوم را نامنسجم میبینم، اما یک یهودی فراطبیعت‌گرا می‌تواند این موضع را قبول کند، بدون اینکه از چارچوب دین یهود خارج شود. در برداشتی سطحی از عقاید سنتی یهود، تصویری که پدیدار میشود خدایی را نشان میدهد که با آنچه در جهان است و اراده وی را باطل میکند مبارزه می‌کند. ابن گرشوم در کتابش با عنوان جنگهای خدا (که در آن دیدگاهش را درباب محدودیت علم پیشین خدا مطرح میکند) بیان می‌کند که فقط این نوع دیدگاه میتواند عدالت را در کتب آسمانی به طور کامل بیان کند. بالاخره واژه انتزاعی «قادر مطلق» توسط متفکرانی ابداع شد که تحت تأثیر اندیشههای یونان باستان بودند. در منابع حاخامی کتب مقدس، نه واژه قادر مطلق و نه ایده آن به چشم میخورد. در کبالای یهودی لُریانیک، اولین مرحله در فرایند آفرینش مرحله انقباض (tzimtzum) است، که پس رفتن اِن سوف «از خودش به خودش است» تا برای جهان محدود جا باز کند. بنابراین در این دیدگاه، جهان احتمالاً از طریق خود-محدود-کردن خدا به وجود آمده و خداوند به محدودیت اجازه داده است تا به نامحدود بودن وی راه پیدا کند؛ بنابراین، در این الاهیات یهودی آموزه خدای محدود در تجلی، و نه در ذات، وجود دارد. حتی در روایت‌های رادیکالتر کبالای یهودی لُریانیک، انِ سوف با پس رفتن از خود، شر خود را تطهیر کرد و بدین صورت برای جهان جا باز کرد. البته در این روایت، با دقت بر این نکته تأکید شده که شر فقط در مقیاسی بسیار کوچک وجود داشت، «همانند دانهای نمک در اقیانوسی وسیع.»]26[\nآیزاک هیوسیک ایده ابن گرشوم را این‌گونه بیان کرد که خداوند «شرارت الاهیاتیِ» ممکن را نمی‌داند.]27[ این تعبیر ممکن است اغراق آمیز باشد، اما هر نوع قید و شرط رادیکال در مورد ایده قدرت خدا منجر به بروز مشکلات الاهیاتی میشود، حتی اگر این موارد از نظر فلسفی جذاب باشند. مثلاً، مشکلی که با مفهوم «تقدیر» وجود دارد این است که پذیرفتن مفهوم خدایی که باید با مواد ضعیفی که ساخت خودش نیست کار کند بسیار مشکل است. همچنین ایده خدا هدفدار چه مفهومی دارد، در صورتیکه او فقط از آینده به صورت کلی اطلاع دارد و از انتخابهای شخصی که افراد انجام خواهند داد بی‌اطلاع است – انتخابهایی که ممکن است به طور کامل منجر به خلاف هدف او شوند. در حقیقت برای جواب دادن به این سؤال باید بگوییم اگر خدا برای نایل شدن به اهدافش به مخلوقاتش نیاز داشته باشد، وی فقط یک آزمایشگر الاهی است و این ایده مسلماً تحریف دین یهود است، هر قدر هم این مفهوم باب طبع ذهن خیالی باشد. این تصور با ایده مرسوم یهود کاملاً متفاوت است که می‌گوید خدا از مخلوقاتش به عنوان همکار برای تحقق هدفی که می‌داند در نهایت محقق می‌شود استفاده میکند.\nیک فهم متفاوت و حتی رادیکالتر از شخصوار بودن خدا در برخی از روایت‌های افکار حسیدی یافت می‌شود. در این دیدگاه خدا موجودی نیست که به صورت کلی فوق مخلوقاتش باشد، بلکه آن است که در تمامیت وجودش همه را در بر میگیرد. بهترین نام برای این اندیشه همه‌خدایی است، «همه چیز خدا است»، گرچه خود حسیدیها در آموزه‌های خود از چنین واژه انتزاعی استفاده نمیکنند. در این دیدگاه، از منظر خدا، چنانکه هست، فقط خداوند از وجود نهایی برخوردار است. تنها از دیدگاه مخلوقات خدا است که آنها و جهانی که در آن زندگی میکنند مستقل از هستی خدا دارای وجود است.]28[ اگر منظور از آموزه «یهودی» آموزه‌ای است که یهودیان به آن معتقدند، همه‌خدایی حسیدیسم بدون شک یهودی است – گرچه مخالفان حسیدیسم مثل گائونِ ویلنا معتقدند این اندیشه را باید در ردیف عقاید الحادی قرار داد.]29[ البته این نظر گائونِ ویلنا باعث نمیشود که فراطبیعت‌گراهای لیبرال هم نسبت به این مفهوم چنین نظری داشته باشند، اما در اینجا نیز پیچیدگیهایی وجود دارد که مهمترین آنها این است که چگونه می‌توان گفت که جهان و مخلوقات آن فقط از دیدگاه خودشان از هستی بهره میبرند، نه از دیدگاه خداوند؟ به هر حال آنها یا وجود دارند یا خیر.\nاین تفکر ما را به قلب موضوع میبرد. خداباور فرهیخته از خدا با عنوان تو یاد میکند و میتواند او را عبادت کند و همچنان، در اوج عبادت، تصدیق میکند که خداوند آنگونه که باید قابل شناخت نیست. اما تمام اختلاف بین وصفناپذیری که موحد در مورد خدا تصور میکند و نیروی مرموزی که، از دید طبیعتگرای دینی، به سوی خوبی حرکت میکند، وجود دارد. در اولی، ماهیت واقعی خداوند به وسیله ذهن انسان قابل شناخت نیست، چون خداوند بسیار بزرگتر از آن است که در توصیف آدمی بگنجد. در دومی، تمام آنچه مورد تأیید است این است که ما تا حدی بر این باوریم که جهان به شکلی بنا شده که خوبی در نهایت پیروز خواهد شد. هیچ خداباوری در پی انکار دشواری‌های موضع خداباورانه نیست. با این حال اگر وی توحید را در مقابل الحاد یا آیین لاادری بر میگزیند، به این دلیل است که خداپرستی – با وجود تمام دشواری‌هایش – به جهان و زندگی آدمی مفهوم و معنای بیشتری میبخشد. همین معنا بخشیدن است که خداباوری در جست‌وجوی آن است. موجودی هست که تفکر و تصور بشر قادر به درک آن نبوده و راز آلود باقی مانده است. البته نمیخواهیم به ایده لااَدری‌گری برگردیم و در آن بمانیم. نژاد بشر مجبور به ادامه زندگی می‌باشند، بدون اینکه چیزی راجع به خدا بدانند و هنوز افراد بی‌شماری زندگی کرده و میکنند که محکوم به قبول این نکتهاند که متصدی اداره جهان یک توِ نامحدود است که بسیاری فراتر از یک آن است.\nدر حالی که به نظر نمیرسد که در سطح نظری موضعی میانه بین توحید و الحاد وجود داشته باشد، زندگی دینی فراز و نشیبهایی دارد: زمانهای زیادی وجود دارد که معتقدان دارای یقین کامل هستند، زمانی دیگر خیلی اطمینان ندارند و زمانی دیگر دینشان کاملاً نابود میشود. اما مفهوم اعتقاد به خدا به معتقدان یا منکران اجازه آشفتگی معنایی را نمیدهد. تمام بحثهای موافق یا مخالف خداباوری می‌توانند ادامه داشته باشند، اما مرکزیت این بحثها نباید معنای تعبیر خدا باشد. خداباور متقاعد شده است که خدا وجود دارد و ملحد انکار می‌کند. طبیعتگرای دینی برای اینکه در یک زمان هم موحد و هم ملحد باشد، به نظر میرسد درگیر یک خدعه معنایی میشود هنگامیکه تعبیر خدا را به نیرویی که به سمت خوبی در حرکت است تقلیل میدهد. این شیوه‌ای کاملاً متفاوت است از پیش نهادن دو دیدگاه نظری درباره یک موجود که یکی آن را قادر مطلق می‌داند و دیگری در برخی جنبهها برای او محدودیت قایل میشود. هنگامی که طبیعتگرای دینی از تفکر خود دفاع میکند تا آن را به یهودیت سنتی مرتبط سازد، دقیقاً این سؤال است که پیش میآید: آیا بازتفسیر رادیکال خداباوری به طور کامل این ارتباط را قطع نمی‌کند؟ راهی برای برخورد با این چالش جدی در مورد اعتقاد در روزگار مدرن وجود ندارد تا بگوییم که خداپرستی امروزه باید متفاوت از آنچه که در طول تاریخ مورد فهم واقع شده، فهمیده شود. مثل این است که بگوییم ائتلافهای ضد یهود دیگر هیچ قدرتی ندارند، چون مردمی که تاکنون به عنوان یهودی شناخته می‌شدند، اصلا یهودی نیستند فرد معتقد به خدای فردی، از آن‌جا که معتقد است، باید آماده اظهار تردید خود باشد و درباب راز تأمل کند. سپس او ممکن است از این کشمکش عبور کند، درحالی که دینش غنیتر و قویتر شده است.\n1. برای اطلاعات بیشتر در مورد تاریخ و احیای بنیادگرایی در مسیحیت ببینید: جیمز بار، بنیادگرایی، (لندن، 1977). یکی از بهترین مدافعان بنیادگرایی جِی. ال. پَکر است، مؤلف «بنیادگرایی» و کلمه خدا، (لندن، 1958). قرار دادن علامت گیومه در دو طرف کلمه بنیادگرایی در اثر پاکر بیانگر این است که بنیادگرایان با این کلمه از اینرو که دارای بار معنایی منفی است، مشکل دارند. من این موضوع را در در سیاقی یهودی بررسی کرده‌ام: «بنیادگرایی یهودی جهان»، بررسی مسائل یهود، 1987، ویراسته ویلیام فرانکل (لندن1988) صص 221 تا 234. من تعبیر «فراطبیعت‌گرایی لیبرال» را استفاده کرده‌ام تا موضعی الاهیاتی را توصیف کنم که در سمپوزیوم تنوع‌های باور یهودی، ویراسته ایرا ایسنستن (نیویورک1966)، صص 109 تا 122 آمده است. ویراستار این سمپوزیوم بیان میکرد که هدف وی از جمع آوری این مجموعه مقالات ارائه دیدگاه گروههای مختلف از الاهی‌دانان معاصر است. او در ادامه میگوید:\nلزومی ندارد که از ملحدان و شکاکان واهمه داشته باشیم. این افراد یک فلسفه را پذیرفته اند و موضعی مشخص برگزیده‌اند. آنها به طور واضح می‌گوید که به چه اعتقاد دارند و به چه اعتقاد ندارند و در کجا قرار گرفته‌اند. بیل را بیل می‌نامند. این امر کار ما را برای فهم دیدگاه او آسان می‌سازد و ارزیابی آنها و شناخت نقاط ضعفشان را برای ما راحت‌تر می‌کند. البته، درباره یهودیان انسان‌گرا وضع به این منوال نیست، چون آنها مردد و دودل هستند. آنها اصول و رویکردهای اصلی را که لازمه دین است و دین آنها را می‌طلبد نفی می‌کنند، اما همچنان بر استفاده از تعبیر «خدا» اصرار می ورزند.\nالف) ابن‌میمون، تفسیر شفاهی تورات، 1: 1تا3. آن مبنای تمام بنیادها و ارکانی است که خرد مبتنی بر آن می‌فهمد که موجود اولی هست که تمام مخلوقات را آفریده است و تمام موجودات آسمان و زمین و مابین آنها به خاطر وجود او از موهبت وجود بهره‌مند می‌شوند. اگر تصور شود او وجود ندارد، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند وجود داشته باشد. اما اگر فرض شود که جز او هیچ چیز وجود ندارد، او به تنهایی همچنان وجود داشته و عدم سایر مخلوقات هیچ تأثیری در وجود وی نخواهد داشت. همه مخلوقات به وی محتاجند، اما او، که باشکوه است، به هیچ یک از آنها نیازی ندارد. چنین بر می‌آید که سرشت حقیقی وی [amitato] شبیه هیچ‌کدام از مخلوقات نیست [یعنی وجود او ضروری است، درحالی که وجود سایرین ممکن است.]\nابن‌میمون معتقد بود که اعتقاد به خدا می‌تواند از طریق استفاده انسان از منطق حاصل شود. عالم حسیدی بر حقیقتی تکیه دارد که به وسیله سنت به آنها منتقل شده و تفکر را برای دین مضر می‌داند. همان‌گونه که ابن‌میمون در این متن می‌گوید، گرچه دیدگاه آنها در حصول دین متفاوت است، اما متعلق ایمان در نظر هر دو تعبیر تقریباً مشابهی دارد، یعنی شخصیت، هرچند هیچ‌کدام به این واژه تصریح نمی‌کنند.


ایرنا - ساره بیات؛ از سفیر صنایع دستی تا پوشیدن پوست حیوان\nکد خبر: 83113319 (6767124)\nساره بیات؛ از سفیر صنایع دستی تا پوشیدن پوست حیوان\nتهران - ایرنا - ساره بیات که در کنار بازیگری، سفیر صنایع دستی ایران نیز است حالا پوشیدن پالتوی با پوست یک حیوان برایش حاشیه ساز شد.\nخبرساز شدن سلبریتی‌ها امری متداول در دنیا است. یعنی گاهی وقت‌ها با دستمزدهای بالایی که طلب می‌کنند خبرساز می‌شوند. بعضی مواقع به خاطر حضور در یک پروژه و گاهی اوقات هم برای مسائلی خارج از حیطه کار خود. خب طبیعی است که اخبار آنها مورد توجه همه قرار گیرد و مردم دوست داشته باشند حواشی اطراف هنرمندان کشور خود را دنبال کنند. و البته باز هم تاکید می‌کنم که این امر در دنیا متداول است و تنها مختص ایرانِ ما نیست.\nالبته گاهی اوقات هم خبرهایی از همین سلبریتی‌ها منتشر می‌شود که سراسر موهوم و غلط است. تکذیب هم می‌شود. اما خبر است دیگر، می‌آید و تا تکذیب شود کلی دیده و درباره‌اش اظهار نظر می‌کنند.\nحالا در تازه‌ترین خبرها از حاشیه‌های سلبریتی‌ها، انتشار عکسی است که ساره بیات در آن تبلیغ پالتویی با پوست روباه کرده است. این عکس که چند روزی ا‌ست دست به دست می‌شود و واکنش‌های منفی علیه ساره بیات به همراه داشته هنوز هم تکذیب نشده. یعنی احتمالا درست است، و حالا ساره بیات بازیگر سینما احتمالا باید توضیح بدهد که این عکس درست است و شاید هم عذرخواهی بابت تبلیغ کالایی که باید برای درست کردن آن حیوانی را کشت و پوست آن را کند.


حضرت ابوالفضل(ع)، پرچمدار بصیرت و وفا - سرخط\nحضرت آیت الله خامنه ای، ضمن ذکر مصیبت حضرت عباس(ع) فرمودند: در زیارات و کلماتی که از ائمه(ع) راجع به اباالفضل العباس(ع) رسیده، روی دو جمله ˈبصیرتˈ و ˈوفاˈ تاکید شده است.\nایشان تصریح کردند: آنطور که از مجموع قراین به دست میآید، از مردان رزمآور غیر از کودک شش ماهه، یا بچه ۱۱ ساله، اباالفضل العباس(ع) آخرین کسی است که قبل از امام حسین(ع) به شهادت رسیده است؛ و این شهادت هم باز در راه یک عمل بزرگ یعنی آوردن آب برای لبتشنگان خیمههای ابا عبداللّه الحسین(ع) است.\nدر روز تاسوعا وقتی که فرصتی پیدا شد که او خود را از این بلا نجات دهد؛ یعنی آمدند به او پیشنهاد تسلیم و اماننامه کردند و گفتند ما تو را امان میدهیم؛ چنان برخورد جوانمردانهای کرد که دشمن را پشیمان نمود.\nگفت: من از حسین جدا شوم؟! وای بر شما! اف بر شما و اماننامه شما!\nنمونه دیگر بصیرت او، این بود که به سه نفر از برادرانش هم که با او بودند، دستور داد که قبل از او به میدان بروند و مجاهدت کنند تا اینکه به شهادت رسیدند. میدانید که آنها چهار برادر از یک مادر بودند: ابالفضل العبّاس(ع) برادر بزرگتر، ˈجعفرˈ، ˈعبداللهˈ و ˈعثمانˈ.\nوفاداری حضرت اباالفضل العبّاس(ع) هم از همه جا بیشتر در همین قضیه وارد شدن در شریعه فرات و ننوشیدن آب است. البته نقل معروفی در همه دهان ها است که امام حسین(ع)، حضرت اباالفضل(ع) را برای آوردن آب فرستاد اما آنچه که من در نقل های معتبر مثل ˈارشادˈ مفید و ˈلهوفˈ ابن طاووس دیدم، اندکی با این نقل تفاوت دارد که شاید اهمیت حادثه را هم بیشتر میکند.\nدر این کتاب های معتبر اینطور نقل شده است که در آن لحظات و ساعت آخر، آنقدر بر این بچهها و کودکان، بر این دختران صغیر و بر اهل حرم تشنگی فشار آورد که خود امام حسین(ع) و اباالفضل(ع) باهم به طلب آب رفتند.\nاباالفضل(ع) تنها نرفت؛ خود امام حسین(ع) هم با اباالفضل(ع) حرکت کرد و به طرف همان شریعه فرات شعبهای از نهر فرات که در منطقه بود رفتند، بلکه بتوانند آبی بیاورند.\nاین دو برادر شجاع و قویپنجه، پشت به پشت هم در میدان جنگ جنگیدند. یکی امام حسین(ع) در سن نزدیک به ۶۰ سالگی است اما از لحاظ قدرت و شجاعت جزو نامآوران بینظیر است. دیگری هم برادر جوان سیوچند سالهاش اباالفضل العباس(ع) است، با آن خصوصیاتی که همه او را شناختهاند.\nاین دو برادر، دوشبهدوش هم، گاهی پشت به پشت هم، در وسط دریای دشمن، صف لشکر را میشکافند.\n"یکی امام حسین(ع) در سن نزدیک به ۶۰ سالگی است اما از لحاظ قدرت و شجاعت جزو نامآوران بینظیر است"برای اینکه خودشان را به آب فرات برسانند، بلکه بتوانند آبی بیاورند. در اثنای این جنگِ سخت است که ناگهان امام حسین(ع) احساس میکند دشمن بین او و برادرش عباس(ع) فاصله انداخته است.\nدر همین زمان است که اباالفضل(ع) به آب نزدیکتر شده و خودش را به لب آب میرساند. آنطور که نقل میکنند، او مشک آب را پر میکند که برای خیمهها ببرد. در اینجا هر انسانی به خود حق میدهد که یک مشت آب هم به لب های تشنه خودش برساند اما او در اینجا وفاداری خویش را نشان داد.\nاباالفضل العباس(ع) وقتی که آب را برداشت، تا چشمش به آب افتاد، ˈفذکر عطش الحسینˈ؛ به یاد لب های تشنه امام حسین(ع)، شاید به یاد فریادهای العطش دختران و کودکان، شاید به یاد گریه عطشناک علی اصغر(ع) افتاد و دلش نیامد که آب را بنوشد. آب را روی آب ریخت و بیرون آمد.\nدر این بیرون آمدن است که آن حوادث رخ میدهد و امام حسین(ع) ناگهان صدای برادر را میشنود که از وسط لشکر فریاد زد ˈیا اخا ادرک اخاکˈ.\n** بخشی از بیانات رهبر معظم انقلاب در خطبههای نماز جمعه تهران در ۲۶ فروردین سال ۱۳۷۹.\nحضرت ابوالفضل(ع)، پرچمدار بصیرت و وفا - تابناک - ۳ آذر ۱۳۹۱\nحضرت ابوالفضل(ع)، پرچمدار بصیرت و وفا - جهان نیوز - ۳ آذر ۱۳۹۱\nحضرت ابوالفضل(ع)، پرچمدار بصیرت و وفا - خبرگزاری جمهوری اسلامی - ۳ آذر ۱۳۹۱


تجاوز وحشیانه فوتبالیستها به یک دختر دانشجو!!\nعاملان تعرض دسته جمعی به دانشجوی رشته پزشکی پای میز محاکمه قرار گرفتند.\nعاملان تعرض دسته جمعی به دانشجوی رشته پزشکی در شهر نشویل مرکز ایالت تنسی آمریکا پای میز محاکمه قرار گرفتند. عاملان تجاوز به عنف در شهر نشویل مرکز ایالت تنسی آمریکا به دختر 20ساله دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه وندربیلت که یکی از معتبرترین دانشگاه‌های علوم پزشکی در آمریکا و جهان است در جلسه عصر دیروز دادگاه محاکمه شدند.\nبنابراین گزارش 3 تن از بازیکنان تیم فوتبال شهر نشویل پایتخت و دومین شهر بزرگ ایالت تنسی پس از وارد شدن به اتاق یکی از دانشجویان دانشگاه وندربیلت که در خوابگاه زندگی می‌کرد وی را وحشیانه مورد تعرض دسته جمعی قرار دادند.\nبه گزارش پلیس "باتی‌کری" به همراه دو تن از هم تیمی های خود در حالی که به دلیل سوء مصرف مشروبات الکلی قادر به کنترل رفتار خود نبودند به اتاق شخصی یکی از دانشجویانی که در مجموعه خوابگاه‌های دانشگاه وندربیلت به سر می‌برد وارد و وی را وحشیانه مورد تعرض جنسی قرار دادند.\n"باتی کری" پس از قرار گرفتن قاضی و هیئت منصفه دادگاه گفت: هیچ یک از حوادثی را که در ژوئن 2013 رخ داده است را به یاد نمی‌آورد و هیچ ارتباطی به این موضوع ندارد و بی گناه است، این در حالی است که دو هم تیمی دیگر وی آنچه در آن روز برای دختر دانشجو که نامش ذکر نشده و با حضور وی رخ داده بود را برای وی یاد آوری می‌کردند.\nقربانی این حادثه که آن روز وحشت را به خوبی به یاد دارد با شناسایی هر 3 تن و شکایت از تک تک آن‌ها به اتهام تجاوز به عنف منجر به دستگیری هر 3 عامل این حادثه در فاصله زمانی 12روز پس از این حادثه شد.\n"جابرین مک تری" ، "براندون بانک" دو همدست دیگر"باتی‌کری"در روز حادثه بودند.\nپس از بازپخش این فیلم منزجر کننده "باتی‌کری" با اظهار تاسف در برابر قاضی گفت: در شرایط عادی هرگز حاضر به انجام چنین کاری نیستم و با عذرخواهی کردن از قربانی این حادثه طلب بخشش کرد.\n"راجر مور" دادستان حاضر در جلسه دادگاه روز گذشته پس از شنیدن اظهارات هر 3 عامل این حادثه گفت: آیا با گفتن جمله "معذرت می‌خواهم" همه چیز درست می‌شود و آیا یاد و خاطره آن روز از ذهن قربانی این حادثه پاک می‌شود و بدون ترس از وارد شدن ناگهانی جمعی دیگر در اتاقش خواهد ماند.\n"کری"، "بانک"و "مک‌تری" با اظهار تاسف فقط شنونده این سوالات بودند و تنها سرهای خود را تکان می‌دادند.\nبه گفته پلیس قبل از وارد شدن به اتاق قربانی هر یک از آنان بالغ بر 22بطری نوشیدنی سنگین از انواع مشروبات الکلی را مصرف کرده بودند، که طی بازپرسی‌های انجام شده در گذشته آنان اعتراف کرده بودند.