یک عضو شورای پروانه ساخت سینمایی اظهار داشت⇐امكان ندارد فيلمنامه‌اي كه تحليل درستي از شرايط موجود دارد را رد كنيم!!/حدودا پنجاه‌درصد فيلمنامه‌هايي كه در شورا يا بيرون از شورا مي‌خوانيم كمدي است!/ الفاظ ركيك در فيلمنامه‌ها لحاظ نمي‌شود؛ ديالوگ‌ها را اغلب سر صحنه اضافه مي‌كنند!/همان زمان که «تنگه ابوقریب» ارائه شد به سازندگان گفتیم فیلمنامه، ضعیف است!/معلوم است که وقتی هزینه تولید با سازندگان نباشد آنها هم بر فیلمنامه حساسیت به خرج نمی دهند! - ژورنال سینما | ژورنال سینما\nخانه شیروانی داغ یک عضو شورای پروانه ساخت سینمایی اظهار داشت⇐امكان ندارد فيلمنامه‌اي كه تحليل درستي از شرايط موجود دارد را رد كنيم!!/حدودا پنجاه‌درصد فيلمنامه‌هايي كه در شورا يا بيرون از شورا مي‌خوانيم كمدي است!/ الفاظ ركيك در فيلمنامه‌ها لحاظ نمي‌شود؛ ديالوگ‌ها را اغلب سر صحنه اضافه مي‌كنند!/همان زمان که «تنگه ابوقریب» ارائه شد به سازندگان گفتیم فیلمنامه، ضعیف است!/معلوم است که وقتی هزینه تولید با سازندگان نباشد آنها هم بر فیلمنامه حساسیت به خرج نمی دهند!\nسینماروزان: چرایی سختگیری درباره پرداختن به موضوعات مبتلابه جامعه و در نقطه مقابل سهل گیری در پرداختن به شوخیهای اروتیک در محصولات کمدی، تناقضی است پیش روی شورای پروانه ساخت سینمایی که اولین فیلتر دریافت مجوز آثار است.\nبه گزارش سینماروزان محمود اربابی که خود سابقه ریاست بر اداره نظارت در دولت اول محمود احمدی نژاد را دارد از جمله اعضای شورای فعلی پروانه ساخت است که کوشیده در گفتگو با تینا جلالی در «اعتماد» به نوبه خود پاسخگوی این تناقض باشد.\nمحمود اربابی با اشاره به حجم بالای تقاضا برای کمدی سازی گفت: واقعا مجبورم بگويم تعداد فيلمنامه‌هايي كه از آن لذت مي‌برم كم است. حدودا پنجاه‌درصد فيلمنامه‌هايي كه در شورا يا بيرون از شورا مي‌خوانيم كمدي است و متاسفانه ما دليلش را هم مي‌دانيم اما نمي‌توانيم به نويسنده‌هاي آن بگوييم چرا اين فيلمنامه را نوشتي. چون او به‌سادگي مي‌گويد كه براي بازار و كسب درآمد نوشتم. مي‌خواهم مردم فيلمم را ببينند تا زندگي‌ام بگذرد. من در پاسخ به او چه بگويم؟ مي‌توانم به او راهنمايي كنم كه فيلمنامه تو نادرست است، تفكر خاصي به مخاطب منتقل نمي‌كند. اما نمي‌توانم بگويم چرا اين فيلمنامه را نوشتي.\nاین عضو شورای پروانه ساخت با اشاره به محدودیتهای پیش روی خود و همکاران گفت: ببينيد اگر شوراي پروانه به هر فيلمي پروانه ساخت ندهد در جلسه ديگري بايد پاسخگو باشيم كه سليقه شخصي خود را اعمال كرده‌ايم. اما به اين نكته بايد توجه كرد كه فيلمنامه‌هايي كه ما مي‌خوانيم محصول كامل نيست.ما فقط فيلمنامه را خوانديم. الفاظ ركيك در فيلمنامه‌ها لحاظ نمي‌شود. حتي براي عدم استفاده از كلمات نامناسب اداره كل تعهد مي‌گيرد. ديالوگ‌ها را اغلب سر صحنه اضافه مي‌كنند. كيفيت هنري داستان بارها به نويسنده و تهيه‌كننده گفته مي‌شود اما گوش شنوا نيست و تعبير به مميزي مي‌شود. كيفيت ساخت اغلب در مرحله فيلمنامه مشخص نمي‌شود و بعد در مراحل توليد و ساخته‌شدن مطرح مي‌شود.\nاربابی در توجیه فیلمنامه های ضعیفی که پروانه ساخت گرفته بیان داشت: ما سعي مي‌كنيم پيش از بقيه چنين مشكلاتي را ببينيم و به گروه سازنده گوشزد كنيم. اين را بگويم به عنوان‌مثال اگر ما سال گذشته دو فيلمنامه صادر كرديم اين فيلمنامه‌ها از شش فيلمنامه بررسي‌شده بوده و چهار فيلمنامه رد شده. اي‌كاش بشود نام فيلمنامه‌هايي كه مجوز نمي‌گيرد، منتشر شود تا ببينيد اوضاع از چه قرار است. يك‌چهارم فيلمنامه‌هايي را كه به ما ارجاع داده مي‌شود مجوز ساخت مي‌دهيم. اين مرحله پروانه ساخت است. فيلم‌ها وقتي ساخته مي‌شود و به مرحله پروانه نمايش مي‌رود، داستان ديگري است. اين نكته را بايد در نظر بگيريد كه بايد پروانه نمايش حداقلي را صادر كنيم. با وجود اين بدانيد شورا مجوز نمايش فيلم‌هاي زير كيفيت را صادر نمي‌كنند. خيلي مواقع فيلم ساخته مي‌شود و كيفيت لازم را ندارد و شورا به آن پروانه نمايش نمي‌دهد. آن‌وقت براي همه سوال به وجود مي‌آيد كه چرا به اين فيلم پروانه ندادند. دلايل هم بياورند كه فيلم تقلبي است اصلا كيفيت لازم را ندارد گوش كسي كه شنوا نيست. از سوي ديگر فيلمساز به ما مي‌گويد «من تلاشم را كردم فيلم خوب بسازم نشد. مزخرف از كار درآمده اما من يك ميليارد براي ساخت فيلم هزينه كردم خانه‌ام را براي ساخت اين فيلم فروختم.» شورا اينجا چه كند؟\nاین عضو شورای پروانه ساخت با اشاره به کیفیت پایین متن فیلم ارگانی «تنگه ابوقریب» اظهار داشت: وقتي فيلمنامه «تنگه…» را خوانديم به سازندگان گفتيم فيلم خيلي خوب است و قطعا بايد ساخته شود اما به آنها گفتيم فيلمنامه ضعيف است. به سازندگان گفتيم. تهيه‌كننده در جواب به ما گفت تلاش مي‌كنم فيلمنامه و داستان را تقويت كنم وقتي تهيه‌كننده اين را به ما مي‌گويد ما كه نمي‌توانيم بگوييم فيلم را نساز. اگر به او پروانه ساخت ندهيم بايد به ديگر فيلمنامه‌هاي كمدي تقلبي پروانه بدهيم. به اين نكته دقت كنيد كه در چرخه توليد، اگر فيلمنامه‌نويس يا كارگردان و تهيه‌كننده دقت لازم نكنند و يا توانايي نداشته باشند يا بي‌توجه هستند با وجود اينكه مي‌دانند فيلمنامه اشكال دارد اما خودرايي مي‌كنند. قطعا فيلم بدي ساخته مي‌شود. نكته مهم ديگر اينكه وقتي هزينه توليد فيلم با سازندگان نباشد و سرمايه‌گذار هم حساسيت نداشته باشد، سازندگان هم حساسيت به خرج نمي‌دهند. «خرج كه از كيسه مهمان بود/ حاتم طايي شدن آسان بود.» اگر تهيه‌كننده‌اي هزينه توليد را خودش بدهد به نكات فيلمنامه حتما توجه مي‌كند. ترديد نكنيد در جلسه‌اي كه هستيم در موقعيتي پارادوكسيكال هستيم. نمي‌گويند فيلمنامه بي‌ارزش را رد كردند، مي‌گويند مميز هستند.\nمحمود اربابی با اشاره به رویه گفتگومحور اعضای شورای پروانه ساخت گفت: ما به عنوان مسوول نبايد ديكتاتوري رفتار كنيم. قانونا نمي‌توانيم جلوي ساخت را بگيريم به خاطر ضعف فيلمنامه قطعا پروانه ساخت نمي‌دهيم و درخواست‌ها را رد مي‌كنيم و همانطور كه گفتم درصد بالايي از درخواست پروانه ساخت‌ها را رد مي‌كنيم. اما تكليف چيست؟ امكان ندارد فيلمنامه‌اي كه تحليل درستي از شرايط موجود دارد را ما رد كنيم. اصلا اگر ما فيلمنامه خوب را رد كنيم جامعه سينمايي با چالش مواجه و مطلع مي‌شود بلافاصله رسانه‌اي مي‌شود. در سال از ٣٠٠ فيلمنامه ٨٠ تا پروانه مي‌گيرد.\nوی ادامه داد: ما كه مقصر سطح فيلمنامه‌هاي بي‌كيفيت نيستيم. خلاصه كنم سطح فيلمنامه‌هايي كه به ما ارجاع مي‌شود همين است. فيلمنامه خوب وجود ندارد اما ما كه نمي‌توانيم پروانه ساخت صادر نكنيم. مگر در بازار جنس مرغوب وجود ندارد ولي برخي از مردم خواهان جنس تقلبي هستند. ما هم بايد كف درخواست‌ها را رعايت كنيم؛ ضمن اينكه فرآيند صدور پروانه ساخت محصول نويسنده، كارگردان و تهيه‌كننده است. وقتي كارگرداني نمي‌تواند تهيه‌كننده براي متن خوب خود پيدا كند مقصر ما نيستيم.\nتاريخ انتشار: یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۹۷ - ۹:۴۹\nبرچسب‌ها: تنگه ابوقریب, شورای پروانه ساخت, محمود اربابی, معاونت نظارت


ال جی سه مدل بلندگوی بیسیم با توانایی ارائه صدای فراگیر 360 معرفی کرد | مگامگ\nال جی سه مدل بلندگوی بیسیم با توانایی ارائه صدای فراگیر ۳۶۰ معرفی کرد\nتوسط : مدیریت مگامگدر: شهریور ۰۲, ۱۳۹۵در: فناوری روزبدون دیدگاهبازدیدها: 3 بار چاپ ایمیل\nهرچه به زمان برگزاری نمایشگاه IFA 2016 نزدیک تر می شویم، کمپانی های مختلف در معرفی محصولات جدید از یکدیگر سبقت می گیرند. در همین رابطه به تازگی LG از سه مدل بلندگوی بیسیم با قابلیت ارائه صدای فراگیر و ۳۶۰ درجه رونمایی کرده است.\nکوچک ترین مدل در بین سه بلندگوی جدید ال جی، PH2 نام دارد و شبیه توپ هاکی به نظر می رسد، ظاهری که توسط تولیدکنندگان دیگر نیز به کار گرفته شده. این وسیله سبک و ضد رطوبت که بند مخصوص حمل و نقل نیز دارد، با هدف استفاده در سبک زندگی فعال و پرتکاپو طراحی گشته.\nالبته این مدل همچون دیگر اسپیکرهای هم رده، چندان قدرتمند نیست، ولی با توان ۲٫۵ واتی می تواند صدای شفاف و بیس ملایمی را برای کاربران فراهم سازد. همچنین طول عمر باتری آن ۶ ساعت خواهد بود.\nنمونه بعدی که PH3 نام گرفته، طراحی کاملاً نوینی دارد و به یک شمع شبیه است که چراغ تعبیه شده در بالای آن می تواند تا ۵ رنگ مختلف را به نمایش درآورد. توان این بلندگو ۳ وات اعلام شده، اما به خاطر ابعاد بزرگ تر و مدارات ویژه، قادر است صدای بیس بهتری را ارائه کند، ضمن اینکه طول عمر باتری آن نیز به ۱۰ ساعت می رسد.\nآخرین مدل هم طبیعتاً PH4 است که ظاهری آشنا همچون UE Boom یا JBL Flip دارد. این بلندگوی بزرگ و قوی با توان ۱۶ وات و بیس عمیق، می تواند تا ۱۰ ساعت مداوم به پخش موسیقی بپردازد.\nلازم به ذکر است تمامی اسپیکرهای فوق به ارتباط بلوتوث در کنار جک ۳٫۵ میلیمتری هدفون مجهز هستند. همچنین می توان به صورت همزمان به دو دستگاه متصل شد و صدایی قوی تر را از آنها دریافت کرد.\nبه هر حال باید تا زمان معرفی رسمی بلندگوهای زیبای LG در نمایشگاه IFA 2016 منتظر باشیم تا بتوانیم در مورد قدرت و کیفیت آنها اظهار نظر کنیم.\nتگ ها : LG PH2LG PH3LG PH4اخبار تکنولوژیاسپیکر بلوتوثال جیبلندگوی بیسیم اشتراک\nدانشمندان MIT موبایلی ساخته اند که به صورت خودکار سرهم می شود\nاندروید نوقا برای اولین بار روی ال جی V20 عرضه خواهد شد.\nارزیابی مقاومت موبایل V20 ال جی در تست های مختلف [تماشا کنید]\nآخرین مطالب مگامگ: ۲۴ تصویر شگفت آور از مرزهای مشترک میان کشورها در سراسر جهان\nدانلود آهنگ جدید داود ایمانی بنام آخر خط\nبا Remix OS Player آشنا شوید؛ شبیه ساز سیستم عامل اندروید در ویندوز


فوتبال | روزنوشت میلاد l میلاد احرامپوش - Part 3\nمعرفی سایتهای هواداران تیم های یوونتوس ، بارسلونا ، آرسنال و رئال مادرید در ایران\nدر این پست قصد داریم که به معرفی سایت های کانون هوادارن تیم های یووه ، بارسا ، آرسنال و رئال مادرید در ایران بپردازیم . تیمهایی که نام برده شد از تیم های پرطرفدار در ایران هستند و مشتاقان زیادی اخبار این تیم ها را دنبال می کنند. جمعی از هواداران این تیم ها سایت های اختصاصی برای هواداران ایرانی تیمشان درست کرده اند که اطلاعات کاملی از تیم مورد علاقه اشان در آن قرار داده اند که به معرفی این سایت ها می پردازیم .\nسایت هواداران یوونتوس در ایران :\nاین سایت مدت ها پیش تهیه و به مرور تکمیل شده است . سایت هواداران یوونتوس در ایران را می توان جزو کامل ترین و پربیننده ترین و به روز ترین سایتهای کانون هواداران تیم ها در ایران نام برد . تکامل این سایت در حدی بود که سایت اختصاصی باشگاه یوونتوس و همینطور کانون هواداران باشگاه یووه این سایت را به عنوان ۳ سایت برتر طرفداران یووه در دنیا انتخاب کرد. سایت هواداران یووه به ۶ زبان منتشر می گردد که همزمان و همراه هم آخرین اخبار مربوط به باشگاه یوونتوس را منتشر می کنند.گالری تصاویر تیم یووه ، انجمن های بحث و گفت و گو و همینطور پخش زنده بازیهای یوونتوس از دیگر امکانات این سایت می باشد. ضمنا شما می توانید لباس ، کلاه ، دسته کلید و … اختصاصی و اصل تیم یوونتوس را از این سایت خریداری نمایید.\nسایت هواداران بارسلونا در ایران :\nبارسلونا را می توان جزو محبوبترین تیم ها در ایران و جهان دانست . سایت هواداران بارسلونا در ایران دو سال پیش افتتاح گردید و از آن زمان آخرین اخبار باشگاه بارسلونا را منتشر می کند. در این سایت شما می توانید آخرین اخبار و مصاحبه های بازیکنان و مربیان بارسا را مشاهده نمایید . همچنین برنامه کامل بازیهای این تیم را ببینید و گلهای تیم بارسلونا را دانلود نمایید. از دیگر امکانات این سایت انجمن های گفت و گو و همینطور گالری عکس می باشد . ضمنا اولین جمله ای که در این سایت می بینید توصیه به استفاده از فایرفاکس به جای IE است !\nسایت هواداران رئال مادرید در ایران :\nتیم کهکشانی سابق رئال مادرید همیشه از پرطرفدارترین تیم ها بوده است . کانون هواداران این تیم با تاسیس یک سایت کامل به پوشش خبری تیم رئال مادرید می پردازد . مصاحبه های بازیکنان ، آخرین اخبار تیم ، گالری عکس و فیلم ، انجمن های گفت و گو ، افتخارات و بازیکنان رئال و … از امکانات این سایت می باشد. ضمنا برنامه کامل بازیهای رئال به همراه زمان آنها را می توانید در این سایت مشاهده نمایید.\nسایت هواداران آرسنال در ایران :\nتیم آرسنال یا توپچی های لندن را هم می توان از تیم های محبوب در ایران نام برد. این سایت در زمینه اخبار و مطالب بسیار به روز می باشد و شما می توانید به سرعت از آخرین اخبار تیم آرسنال با خبر شوید . طراحی سایت شباهت نزدیکی به سایت اختصاصی باشگاه آرسنال دارد . این سایت اخبار را به دو زبان انگلیسی و فارسی منتشر می نماید . نقطه عطف سایت بخش آلبوم عکس آن هست که به سرعت آخرین عکس های بازیهای آرسنال به تفکیک بازی در آن قرار می گیرد. انجمن های گفت و گوی این سایت بسیار فعال می باشد و هواداران این تیم لندنی همیشه در آن حضوری فعال دارند. ضمنا این سایت لباس های تیم آرسنال را از طریق اینترنت به فروش می رساند.در بخش آمار تیم آرسنال ، آمار کامل و به روزی از تیم آرسنال قرار دارد که دانستن آن خالی از لطف نیست.\nدر پست های بعدی به معرفی سایت هواداران چلسی ، رم ، بایرن مونیخ و فیورنتینا در ایران می پردازیم.


عسگراولادی: از من 5 یا 6 نفر پولدارتر هم هست | سایت انتخاب\nتاریخ انتشار: ۳۵ : ۲۳ - ۲۳ بهمن ۱۳۸۹\nعسگراولادی: از من 5 یا 6 نفر پولدارتر هم هست\nعسگر اولادی اگر عملكرد 16 سال نخست فعالیت خاموشی در راس اتاق بازرگانی را اوج شكوفایی فعالیت های پارلمان بخش خصوصی می داند اما اعتقاد دارد خاموشی با حضور مجدد در انتخابات این دوره اتاق بازرگانی مرتكب اشتباه شده است.\nحتی حالا هم كه پا به سن گذاشته است وقت شناسی خودش را با حضور به موقع در محل گفت و گو به تصویر می كشد. اسد الله عسگر اولادی، رییس كنفدراسیون صادرات اتاق بازرگانی و رییس اتاق بازرگانی مشترك ایران و چین كه چند روز دیگر باید برای بار هفتم در انتخابات اتاق بازرگانی شركت كند تحلیل خود از عملكرد پارلمان بخش خصوصی طی سال های پس از انقلاب را اینگونه مطرح می كند كه 16 سال نخست فعالیت علینقی خاموشی در راس اتاق بازرگانی بهترین عملكرد پارلمان بخش خصوصی بوده است.\nاو همچنین در رابطه با شایعاتی كه از او به عنوان ثروتمند ترین تاجر ایرانی نام برده می شود توضیح داده است كه متن گفته های او در این رابطه را در ادامه خواهید خواند:\nبه خاطر دارم حدود دو سال پیش كه بحران اقتصادی در سراسر جهان به وجود آمده بود شما در یك نشست صبحانه خوری اتاق بازرگانی تهران به فعالان بخش خصوصی اندرز دادید اگر تا به امروز ساعت 8 صبح در دفتر كارمان حاضر می شدیم از این پس باید یك ساعت زود تر در دفتر كارمان باشیم و در این یك ساعت فكر كنیم كه چگونه می توان از این بحران عبور كرد. این طرز فكر چه اندازه طی این سال ها بر فرآیند تجارت شما اثر گذار بوده است؟\nدر عرصه تجارت باید كار كرد. این اعتقاد من بوده و هست. از سوی دیگر باید در نظر گرفت در عرصه تجارت اگر شرایطی به وجود آمد كه زمینه شكست را فراهم می كرد باید برای مقابله با آن فكر كرد تا بتوان آن را حل كرد. یعنی اگر در اثر بحران اقتصادی تجارت من در مرز ورشكستگی قرار گرفت باید تدبیر های لازم را با فكر به كار بست تا این اتفاق نیافتد. البته من كه هرگز شكست نمی خورم.\nبا یك اعتماد به نفس خاصی صحبت می كنید. چرا اعتقاد دارید هرگز شكست نمی خورید؟\nبرای اینكه من برنامه ریزی دارم. هدف خودم را مشخص كرده ام و می دانم بر اساس آن به دنبال چه موضوعی هستم. وقتی برای یك نشست فوری یا حتی یك ملاقات كاری فوری با من تماس گرفته می شود در بسیاری از موارد مجبور به عدم پذیرش آن هستم چرا كه من از قبل برنامه ریزی های كای خودم را كرده ام و طبق آن برنامه كار های خودم را پیش می برم. این برنامه ریزی و اینكه به دنبال چه هدفی هستم خیلی مهم است.\nمثل اینكه میانه خوبی هم با تعطیلات ندارید و اعتقاد دارید دولت باید از تعطیلات كم كند تا حجم كار و فعالیت بیشتر شود؟\nیكی از پیشنهادات من به دولت كم كردن تعطیلات است چرا كه ما در این تعطیلات صدمه می بینیم. من بارها به دولت پیشنهاد كردم تعطیلات را كم كند. به طور مثال تعطیلات نوروزی مدارس را كم كنند تا والدین هم كار خود را تا 14 فروردین و هم پای تعطیلی مدارس فرزندانشان تعطیل نكنند.\nمثال بعدی تعطیلات نزدیك به آخر هفته است. پیشنهاد من این است كه روز 5 شنبه را به عنوان میان تعطیلات تعطیل نكنند و به جای این بگذارند كار انجام بگیرد و حقوق اضافی آن را هم پرداخت كنند. از تعطیلا غیر ضروری مان باید كم كنیم. یك سری مناسبت های مذهبی مانند عید ها و ایام عزاداری وجود دارد كه آنها را بگذاریم باقی بماند و كاری هم به آنها نداشته باشیم اما تعطیلات غیر ضروری باید كم شود. به طور مثال 12 فروردین روز جمهوری اسلامی است كه روز بسیار با ارزشی برای ما به شمار می آید اما با همه ارزشش چرا باید آن را تعطیل كنیم؟ می توان صبح تا ظهر كار كرد و بعد از ظهر برای چنین روزی جشن گرفت.\nاینكه گفته می شود شما ثروتمند ترین فرد پارلمان بخش خصوصی ایران هستید صحت دارد یا خیر؟\nاینطور نیست. من هم این را شنیده ام اما به جرات می توانم بگویم كه از من 5 یا 6 نفر ثروت مند تر هم در حال حاضر وجود دارند كه با احتساب آنان دیگر نمی توان گفت كه من ثروتمند ترین فرد اتاق بازرگانی هستم.\nاما به هر حال باید یك موضوعی در این میان باشد كه چنین شایعه ای شكل می گیرد. قبول دارید؟\nهمانطور كه اشاره كردم 5 یا 6 نفر از من ثروتمند تر هم هستند اما از آنجاییكه من هیچ گونه بدهی به نظام بانكی ندارم و تمامی حساب هایم مشخص است چنین شایعاتی شكل می گیرد. در واقع اگر از این بعد به قضیه نگاه كنیم چنین حرف هایی مطرح شده است.\nآقای عسگر اولادی در آستانه انتخابات اتاق بازرگانی قرار گرفته ایم. طی سال های متمادی از شما به عنوان یك جهره پر نفوذ در پارلمان بخش خصوصی نام برده می شود. در دوره جدید فعالیت اتاق بازرگانی كه از اسفند آغاز خواهد شد در صورتیكه باز هم انتخاب شدید قصد ندارید ریاست پارلمان بخش خصوصی كشور را هم تجربه كنید؟\nمن اصلا به ریاست اتاق بازرگانی فكر نمی كنم. برای این عدم تمایل هم دلیل خاص خودم را دارم.\nطبیعی است كه ریاست در راس اتاق بازرگانی ایران زمان زیادی را نیاز دارد. یعنی باید فردی رییس اتاق بازرگانی ایران باشد كه بتواند برای این كار وقت تمام بگذارد. من وقت این كار و این مسئولیت سنگین را ندارم برای همین هم هیچ دلیلی نمی بینم كه بخواهم به عنوان رییس اتاق بازرگانی ایران به فعالیت های تجاری خودم ادامه دهم. باید به این نكته اشاره كنم كه در حال حاضر به عنوان رییس اتاق بازرگانی مشترك ایران و چین هم مشغول به فعالیت هستم كه این فعالیت به اندازه كافی وقت مرا می گیرد.\nارزیابی شما از عملكرد دوره ششم اتاق بازرگانی چگونه است؟ عملكر این دوره از فعالیت پارلمان بخش خصوص را قابل دفاع می دانید؟\nبه شصخصه اعتقاد دارم 16 سال ابتدایی ریاست آقای خاموشی بر اتاق بازرگانی ایران از تمام دوران فعالیت آن بهتر بوده است. یعنی اگر از نظر زمانی بخواهیم بگوییم از سال 64 تا 76 بهترین زمان فعالیت اتاق بازرگانی ایران بود. سال 64 اولین دوره فعالیت اتاق بازرگانی پس از انقلاب بود كه آقای خاموشی به عنوان رییس انتخاب شدند.\nپس اینكه در برخی اخبار و گفت و گو هایی كه منتشر می شود مبنی بر اینكه آقای خاموشی 27 سال ریاست اتاق بازرگانی را بر عهده داشتند با این توضیح شما باید حدود 7 سال را از این عدد كم كرد چرا كه به گفته شما نخستین دوره ای كه آقای خاموشی رییس اتاق بازرگانی شدند سال 64 بوده است؟\nبله نخستین دوره انتخابات اتاق بازرگانی پس از انقلاب سال 64 بود. پیش از آن به صورت شورایی اداره می شد كه آقای حاج طرخانی بیشترین تاثیر را داشتند. آن زمان آقای خاموشی در وزارت بازرگانی و مدت كوتاهی هم در بنیاد فعالیت می كردند.\nبه نظر شما اینكه موضوع كه گروهی اعتقاد دارند آقای خاموشی در این دوره از انتخابات اتاق بازرگانی شانس زیادی برای تصاحب مجدد ریاست اتاق بازرگانی دارد تا چه اندازه به واقعیت نزدیك است؟\nبه نظر من آقای خاموشی اشتباه كردند كه در انتخابات این دوره اتاق بازرگانی شركت كردند. ایكاش ایشان در این دوره در انتخابات اتاق بازرگانی شركت نمی كرد. این نظر شخصی من است.\nآقای نهاوندیان به عنوان رییس اتاق بازرگانی مجدد انتخاب خواهند شد یا خیر؟\nآقای نهاوندیان در این دوره از انتخابات به نظر من قطعا عضو هیات نمایندگان انتخاب خواهد شد اما اینكه به عنوان رییس مجدد انتخاب خواهند شد یا خیر مشخص نیست. در این دوره آقای نهاوندیان سفر های زیادی را به عنوان پارلمان رییس پارلمان بخش خصوصی كشور رفتند كه این موضوع بسیار خود و پسندیده است اما سوال من این است كه چرا آقای نهاوندیان در این سفر ها اعضای هیات نمایندگان را با خود نبردند. در این سفر های ایشان باید تعدادی از تجاری كه با آن كشور مقصد فعالیت تجاری دارند را با خود می بردند.\nتحلیل شما از انتخابات این دوره اتاق بازرگانی چیست؟\nدر رابطه با انتخابات اتاق بازرگانی باید به دو نكته نقد وارد كنم و آنهم اینكه تصمیم اخیر هیأت عالی نظارت بر انتخابات مبنی بر «حذف رای وكالتی برای اشخاص حقیقی» اشتباه بزرگی است. از سوی دیگر روز برگزاری انتخابات در حالی چهارم اسفندماه تعیین شده است كه روز دوم وششم این ماه ، یعنی روزهای قبل و بعد روز برگزاری انتخابات تعطیل است و بسیاری از صاحبان كارت بازرگانی نیز در مسافرت خواهند بود. این موضوع هم قطعا باعث ریزش رای خواهد شد.\nبرچسب ها: عسگر اولادی


سیروس گرجستانی هنرمند پیشکسوت سینما و تلویزیون طی آیینی صبح امروز در بهشت زهرا (س) تشییع و در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد.\nرشتکده، سیروس گرجستانی هنرمند پیشکسوت تلویزیون و سینما که روز پنجشنبه بر اثر عارضه قلبی دار فانی را وداع گفته بود امروز با حضور خانواده و دوستداران این هنرمند در قطعه بهشت زهرا به خاک سپرده شد.\nعلی اکبر محمودزاده گرجستانی با نام هنری سیروس گرجستانی زاده ۲۵ اسفند سال ۱۳۲۳ در بندر انزلی، فعالیت خود را در عرصه تئاتر از سال ۱۳۴۹ آغاز کرد و در سال ۱۳۵۶ وارد تلوزیون و سینما شد.\nفعالیت سینمایی او با فیلم فریاد مجاهد به عنوان بازیگر در سال ۱۳۵۸ آغاز شد و پیش از انقلاب در دو فیلم سینمایی با نام‌های بیست سال انتظار و مأمور دو جانبه بازی کرده بود.\nاز جمله سریال‌های مطرح این بازیگر می‌توان به همکاری‌اش با رضا عطاران در مجموعه متهم گریخت و همچنین ایفای نقش در سریال‌های زن بابا و گاوصندوق اشاره کرد.\nروزنامه کیهان نوشت: سازندگان سریال «پایتخت ۶» باید پاسخگوی چرایی ترویج این حجم گسترده از ابتذال در این سریال باشند، نه درخواست‌کننده ساخت فصل هفتم این سریال! از این گذشته؛ یادمان بماند که بازیگران این سریال خود را تافته جدا بافته می‌دانند و در اقدامی غیرحرفه‌ای به محض ممیزی صحنه‌ها و دیالوگ‌های سخیف، در فضای مجازی به رسانه ملی می‌تازند و زمینه اهانت به صداوسیما را فراهم می‌کنند.\nرشتکده، روزنامه کیهان نوشت: منابع خبری گزارش دادند که سیروس مقدم کارگردان مجموعه «پایتخت» برای ساخت فصل هفتم این سریال جهت پخش در نوروز ۱۴۰۰ با تلویزیون مذاکره کرده است!\nاین در حالی است که فصل ششم این مجموعه به دلیل ابتذال مفرط و نمایش مجموعه‌ای از ناهنجاری‌ها با انتقادات فراوانی مواجه شد؛ تا آنجا که عبدالعلی علی‌عسگری، رئیس سازمان صداوسیما در دستور ویژه‌ای به معاونت سیما با اشاره به حواشی قسمت آخر «پایتخت ۶» نوشت: «لازم است بررسی شود که این اقدام حاصل اشتباه، بی‌توجهی و وادادگی است یا نتیجه عملیات مرموز و فتنه‌انگیز ستون پنجم فرهنگی دشمن؟!»\nضعف شدید ساختاری و فیلم‌نامه نازل و دم‌دستی در کنار حجم بالای ناهنجاری‌ها در فصل ششم «پایتخت» به اندازه‌ای بود که با انتقاد گسترده مخاطبان، مسئولان رسانه ملی از پخش قسمت پایانی آن منصرف شدند و عملاً این سریال ناتمام رها شد.\nبا این اوصاف، باید از جناب علی‌عسگری ریاست صداوسیما پرسید که باز هم بناست راه برای ستون پنجم دشمن و افرادی که به‌طور آشکار به ترویج ولنگاری فرهنگی مشغول هستند باز شود؟\nسازندگان سریال «پایتخت ۶» باید پاسخگوی چرایی ترویج این حجم گسترده از ابتذال در این سریال باشند، نه درخواست‌کننده ساخت فصل هفتم این سریال! از این گذشته؛ یادمان بماند که بازیگران این سریال خود را تافته جدا بافته می‌دانند و در اقدامی غیرحرفه‌ای به محض ممیزی صحنه‌ها و دیالوگ‌های سخیف، در فضای مجازی به رسانه ملی می‌تازند و زمینه اهانت به صداوسیما را فراهم می‌کنند.\nبا این حساب رسانه ملی چرا باید برای خود هزینه‌سازی کند؟!\nرشتکده، به نقل از روابط عمومی موسسه هنرمندان پیشکسوت، صدیقه کیانفر صبح امروز دوشنبه پنجم خردادماه در منزل شخصی خود به علت ایست قلبی درگذشت.\nاین هنرمند پیشکسوت رادیو ، تلویزیون و عضو موسسه هنرمندان پیشکسوت متولد ۱۳۱۱بود و فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۶۶ در رادیو شروع کرده بود.\nدر ضمن جزئیات مراسم خاکسپاری متعاقبا اعلام می‌شود.\nبه نقل از باشگاه خبرنگاران جوان؛ احسان علیخانی مجری تلویزیون، از دلتنگی خود برای تولید برنامه‌ای مثل «ماه عسل» گفت.\nرشتکده، احسان علیخانی این روز‌ها در حال ضبط فصل دوم «عصر جدید» است؛ قرار است این برنامه از شنبه هفته آینده پخش شود.\nوی ادامه داد: من هم دلتنگ و بی تاب فضا و جنس گفت و گو‌های ماه عسل هستم. مطمئناً دیر یا زود به فضا و اتمسفر «ماه عسل» برمی‌گردم حالا با یک شکل و شمایل دیگر؛ آن جنس گفت و گو خیلی به ذائقه و سلیقه من نزدیک‌تر است. ۱۲ سال با کمک همکاران این برنامه را ساختیم. تا اینکه احساس کردم می‌توان کار دیگری به خصوص در حوزه استعدادیابی انجام داد.\nاو با اشاره به آمار مخاطبان ویژه برنامه‌های افطار امسال که حدود ۲۶ درصد بود، گفت: آمار نظرسنجی اخیر صدا و سیما را دیدم. هر جوابی بدهم مربوط به فعالیت همکاران می‌شود؛ اما در کل می‌توانم بگویم که مخاطب خلاقیت ویژه‌ای در برنامه‌های افطار ندید.\nفیلم کوتاه «مرنجاب» ساخته مصطفی مهربان موفق به کسب جایزه «شناخت بهترین فیلم کوتاه داستانی» یازدهمین جشنواره فیلم Indie FEST آمریکا شد.\nرشتکده، به گزارش روز یکشنبه روابط عمومی اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان، فیلم کوتاه داستانی «مرنجاب» به کارگردانی مصطفی مهربان، پس از چندین حضور بین‌المللی، برنده جایزه «شناخت بهترین فیلم کوتاه داستانی» یازدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم “The IndieFEST Film Awards” آمریکا شد.\nبر اساس این گزارش، در داستان «مرنجاب» آمده است که پس از مرگ لیلا در کویر مرنجاب، دوست داشتن های غیر عادی اتفاق می افتد و…\nسالار خمسه، نازنین سهامی زاده، نیلوفر دربندی، سارا لاهوت، عماد متقیان و شهاب دست آموز بازیگران اصلی فیلم مرنجاب هستند.\nاز دیگر عواملی که با مهربان در ساخت این فیلم همکاری داشته‌اند می‌توان به همکار فیلمنامه نویس: آزاده آبادپور، مدیر فیلمبرداری: مجتبی کوهکن، تدوین: سینا غلام نژاد، تصحیح رنگ: سورنا افخم الشعرا، آهنگساز: عیسا غفاری، صدابردار: مصطفی اکبری منجیلی، طراحی صدا و صداگذاری: مهدی جمشیدیان، اجرای صحنه و گریم: مصطفی مهربان و لیلا عینانلو ظفری، مجری طرح: بیژن مهربان، مدیر تولید: امید شعبانی، دستیار اول کاگردان: مرتضی غلامی، دستیار دوم کارگردان: پیام امدادی، منشی صحنه: نیلوفر ترابی، عکاس و طراحی پوستر: جواد قاسمی، دستیار تصویر: مهدی کوهکن، دستیار صدا: پوریا افرا، مترجم: سامان زرینی، مشاور رسانه: فرنوش آبا و تهیه کننده: انجمن سینمای جوانان رودبار اشاره کرد.\nجایزه فیلم ایندی فست (The IndieFEST Film Awards) با هدف حمایت از فیلمسازان مستقل در بخش های مختلف فیلم بلند، کوتاه داستانی، مستند و انیمیشن در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده و در یازدهمین دوره خود آثار راه یافته را در فصل دوم به داوری گذاشته و اختتامیه و اهدای جوایز این فستیوال در تاریخ ۵ می ۲۰۲۰ برابر با ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹ در کالیفرنیا برگزار شد.\nشهاب حسینی به همراه کوروش آهاری کارگردان ایرانی و «الکس برتو» تهیه‌کننده هالیوودی یک کمپانی جدید با نام «پُل مدیا» تاسیس کردند.\nرشتکده، به نقل از هالیوود ریپورتر، این کمپانی تهیه و توزیع فیلم با هدف ایجاد پلی میان سینما، فرهنگ و هنر ایران و آمریکا ایجاد شده است و فیلم‌های ایرانی و بین‌المللی را در آمریکا و دیگر کشورهای خارجی توزیع می‌کند.\n«پُل مدیا» تهیه‌کنندگی رویدادهای زنده از جمله حضور بازیگران ایرانی و بین‌المللی و فیلمسازان و همچنین دیگر برنامه‌های هنری، فرهنگی و سینمایی را نیز در دستور کار قرار داده است و پیش از این نیز یک مسترکلاس با حضور بهروز وثوقی و شهاب حسینی برپا کرده است.\nفیلم‌های ایرانی «تنگسیر»، «قیصر»، «داش‌آکل»، «گوزن‌ها» و «سوته دلان» نیز از سوی کمپانی «پُل مدیا» در آمریکا توزیع شده است.\nشهاب حسینی سابقه بازی در دو فیلم برنده اسکار خارجی «جدایی» و «فروشنده» از ساخته‌های اصغر فرهادی را در کارنامه دارد و برای بازی در فیلم «فروشنده» برنده جایزه بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم کن شد.\nکوروش آهاری تهیه‌کننده و کارگردان ایرانی نیز اخیرا فیلم هیجانی-ترسناک ایرانی «آن شب» را بازی شهاب حسینی کارگردانی کرده که «الکس برتو» نیز یکی از تهیه‌کنندگان آن است.\nهمایون شجریان در صفحه شخصی خود از آخرین وضعیت فعلی محمدرضا شجریان گفت. محمدرضا شجریان طی روزهای گذشته به دلیل وخامت حالش به بیمارستان «جم» منتقل شده بود و حال نیز بستری است.\nرشتکده، همایون شجریان در صفحه شخصی خود از وضعیت فعلی بیماری استاد شجریان خبر داده است.\nمحمدرضا شجریان (خواننده موسیقی ایرانی) که طی چند سال گذشته دچار بیماری بوده طی روزهای گذشته به دلیل وخامت حالش در بیمارستان «جم» بستری شده بود که این اتفاق دوست‌داران و هواداران او را نگران کرد و باعث شد آنها جمعه شب چهارم اسفندماه مقابل بیمارستان «جم» تجمع کنند.\nرشتکده، در پی شکایت سید غفار دریاباری از به دلیل انتساب اظهارات خلاف واقع، حکم جلب این سلبریتی صادر شد. حکم جلب به علت شکایت سیدغفار دریاباری توسط شعبه سوم دادسرای بابل صادر شد.\nوکیل مدافع شاکی مهناز افشار درباره شکایت موکلش از این بازیگر و تصویر درخواست نیابت صادره از سوی دادسرای بابل مبنی بر احضار افشار توضیحانی ارائه کرد.


مهارت‌های انسانی در سازمان‌های بزرگ دیجیتال - همکاران سیستم\nهمکاران سیستم > مقاله‌های شبکه دانش > مهارت‌های انسانی در سازمان‌های بزرگ دیجیتال\nسازمان‌های هوشمند به این نتیجه رسیده‌اند که ارائه فناوری‌های جدید در محل کار، فقط به سخت‌افزار یا نرم‌افزار مربوط نمی‌شود بلکه خیس‌افزار (wetware) – که به عامل انسانی هم شناخته می‌شود – در اینجا نقش اساسی را بازی می‌کند. اگر می‌خواهید جزو کسب و کارهای زیرکی باشید که قادر است پی در پی ابتکارات فناورانه به راه بیاندازد، شما به کارمندانی نیاز دارید که بتوانند خود را با تغییرات وفق دهند و آنها را بپذیرند.\nاین سخن به معنای تجهیز تک‌تک کارکنان سازمان به مهارت‌ها و نوع نگرشی است که آنها را در پذیرش موفقیت‌آمیز ابزار جدیدی – مانند Slack، Basecamp یا حتی Google Drive – که شما در محل کار ارائه می‌کنید یاری می‌رساند. حال این پرسش مطرح است که منظور از این مهارت‌های دیجیتال دقیقاً چیست؟ این مهارت‌ها ممکن است بیش از آن چه که شما فکر می‌کنید، ساده و آشنا به نظر برسد. در ادامه به راهکارهایی برای ایجاد و توسعه یک محیط کاری که از نظر دیجیتالی چابک‌تر است، اشاره می‌شود:\nبه کارمندان خود کمک کنید که ظرفیت خود در برقراری ارتباطات موثر آنلاین را ارتقاء دهند. این کار را می‌توانید از طریق برگزاری کارگاه‌های آموزشی و تخصیص منابعی که تفاوت‌های بین ارتباطات آنلاین و آفلاین را – از قبیل احتمال وقوع سوءتفاهم یا ناخشنودسازی – برجسته می‌کند، انجام دهید. فرهنگ تحمل برای سبک‌های مختلف ارتباطات آنلاین را ترویج کنید و به کارمندان خود آموزش دهید که به محض احساس هر نوع تنش، به مکالمات آفلاین (به ویژه چهره به چهره، یا کم اهمیت‌تر از آن: تلفن) روی آورند.\nاگر چه مهارت‌های عملی زیادی وجود دارد که می‌تواند بر پذیرش فناوری در سازمان اثرگذار باشد ولی هیچ یک به اندازه نگاه توام با سرگرمی به فناوری اثربخش نیست. کارمندانی که از کار کردن با رایانه‌ها و دستگاه‌های خود واقعاً لذت می‌برند – یعنی کارمندانی که به این دیوایس‌ها به چشم یک سرگرمی نگاه می‌کنند – بالقوه فرصت‌های بیشتری برای استفاده‌ی بهینه و کارامد از این اسباب‌بازی‌ها پیدا می‌کنند.


آزمایش آنتی کاردیولیپید APA - پارسیان لب\nسایر نام ها: آنتی بادی ضد فسفولیپید،Anticardiolipin antibodies ، Phospholipid Antibodies IgG and IgM, Serum، Lupus Anticoagulant.آنتی لوپوس انتی کواگولانت\nنام اختصاری: APA\nنوع نمونه قابل اندازه گیری: سرم، پلاسما (EDTA دار یا هپارینه)\nمطابق دستورالعمل آزمایشگاه، از بیمار نمونه خون وریدی گرفته شود.\nبالافاصله خون گرفته شده را حداقل 4 مرتبه سرو ته نمایید تا به خوبی مخلوط گردد.\nنمونه خون گرفته شده را روی یخ نگه داری نمایید.\nدر صورت نمونه گیری در خارج از آزمایشگاه، بالافاصله نمونه را به آزمایشگاه ارسال نمایید.\nدر صورت مصرف دارو توسط بیمار، نام دارو را در برگه آزمایش یادداشت نمایید.\nسرم جدا شده باید شفاف و عاری از آلودگی هایی همچون همولیز و یا لیپمیک باشد.\nنمونه سرم که مکرراً ذوب و فریز گشته.\nسرم با همولیز و یا لیپمیک شدید.\nماندن نمونه بیش از چهار ساعت در دمای اتاق.\nبیمارانی که قبل از انجام آزمایش ضدانعقاد هیرودین، داناپاروید یا اًرگاتروبان مصرف کرده اند.\nپلاسما یا سرم را در کوتاه ترین زمان ممکن جدا نمایید و تا زمان آزمایش در یخچال نگه دارید.\nدر صورت تاخیر در انجام آزمایش، ًسرم را تا زمان انجام آزمایش در فریزر (20oC- ) نگه دارید.\nنمونه در دمای 2-8oC به مدت 5 روز و در دمای 20oC- به مدت 21 روز پایدار است.\nکاربردهای بالینی: انجام تست آنتی بادی ضد فسفولیپید (APA) در شرایط بالینی زیر توصیه می گردد:\nترومبوز وریدی یا شریانی با علت ناشناخته\nسابقه یک و یا بیشتر مرگ و میر دوران بارداری با علت ناشناخته، در جنین با مرفولوژی طبیعی بعد از هفته 10 بارداری.\nتولد یک یا بیشتر نوزاد نارس قبل از 34 هفتگی دوران بارداری به علت پره اکلامپسی شدید یا نارسایی جفت.\nسقط جنین خودبه خودی متوالی 3 یا بیشتر، با علت ناشناخته ، قبل از هفته 10 بارداری، بدون مشکلات مشخص هورمونی مادرزادی، آناتومیکی و یا اختلالات کروموزومی .\nوجود یک اختلال در گردش خون پوستی با علت ناشناخته، به عنوان مثال، رتیکولاریس لیویدو یا پیو درماگانگرونوزوم.\nحضور یک بیماری روماتیسمی به ویژه لوپوس اریتماتوز سیستمیک.\nآنمی همولیتیک یا ترومبوسیتوپنی با منشأ نامشخص.\nامکان اندوکاردیت ترومبوتیک غیر باکتریایی،\nروش ارجح: EIA\nسایر روشها: RIA، ELISA، VDRL ( غیر اختصاصی)، لوپوس آنتی کوآگولانت (LA)\nIgG: منفی: 10 GPL U/ml > IgM: منفی: 10 MPL U/ml >\nمشکوک: 10 – 14.9 GPL U/ml مشکوک: 10 – 14.9 MPL U/ml\nمثبت:15 GPL U/ml > مثبت: 15 MPL U/ml >\nü مقادیر مثبت قوی برای هر دو آنتی بادی IgG/IgM: 80 GPL or MPL ≤\nتفسیر: آنتی بادیهای ضد فسفولیپید (APA) گروهی از ایمونوگلوبولینها می باشند که بر علیه فسفولیپید بوجود آمده اند. انواع APA عبارتند از: آنتی بادی ضد کاردیولیپین (ACA)، لوپوس انعقادی یا لوپوس آنتی کوآگولانت (LA) و آنتی بادیهایی که سبب مثبت کاذب بیولوژیک در سرولوژی سیفلیس می شوند.\nآنتی بادی ضد فسفولیپید در 40 – 30 درصد از بیماران مبتلا به SLE مثبت می گردد. این آنتی بادیها (IgG/IgM) در ترومبوز سرخرگی و سیاهرگی، سقط جنین خودبخودی و انفارکتوس جفت دیده می شوند. همچنین در بدخیمی ها، لوپوس القاء شده با دارو، بیماریهای مزمن و بیماریهای عفونی نیز ترشح می شوند.\nنتایج مثبت و به شدت مثبت آنتی بادی های ضد فسفولیپید (40 GPL or MPL ≤) یک معیار تشخیصی برای سندرم آنتی فسفولیپید (APS) می باشد. سطوح پاییتر APA ممکن است در بیماران با علائم بالینی APS مشاهده گردد اما نتایج به دست آمده تشخیصی نیست.\nتشخیص آنتی بادی های فسفولیپید تحت تاثیر درمان ضد انعقادی قرار نمی گیرد.\nمهارکننده های فاکتور VIII ممکن است منجر به نتایج مثبت کاذب تستهای لوپوس انعقادی گردند.\nحضور موقتی APA ممکن است در عفونتها و تجویز یکسری داروها مشاهده گردد.\nدر سنجش APA به روش ELISA از دترجنتها و تویین 20 به دلیل خاصیت دناتوره کنندگیشان نباید استفاده شود.\nسرم های شدیداً لیپمیک (بیشتر از 3g/dl تری گلیسرید)، ایکتریک (بیشتر از 40 mg/dl بیلی روبین) و همولیز (بیشتر از 1000 mg/dl هموگلوبین) در نتایج آزمون تداخل ایجاد می کنند.\nمطالعات جامعی نشان داده است که اندازه گیری آنتی بادی فسفولیپید می تواند در کیتهای تجاری مختلف، از نظر نتایج بسیار متغییر باشد.\nروشهای سنجش ایمنی اندازه گیری آنتی بادیهای فسفولیپید نمی تواند بین آنتی بادیهای فسفولیپیدی و آنتی بادیهای تولید شده در پاسخ به عوامل عفونی یا متعاقب ترومبوز تمایز ایجاد نماید.\nتشخیص قطعی بیماری تنها بر پایه نتایج یک تست نمی باشد و پزشک باید تمام یافته های بالینی و آزمایشگاهی را بررسی نماید.\nاز تست های مرتبط با این آزمون می توان به ANA، Anti ds DNA و آنتی بادی ضد کاردیولیپین (ACA) اشاره کرد.


انواع پاسپورت ترکیه و ویژگی های آنها | ایپک اویز | پاسپورت ترکیه\nنوامبر 11, 2019 Taimaz Golzar\nاز 15 ژانویه سال 1950 پاسپورت های ترکیه ای مطابق قانون گذرنامه (شماره 5682)، برای شهروندان ترکیه برای سفر به خارج از کشور صادر می شود. ساکنین اصالتا ترکیه ای در قبرس شمالی (TRNC)، نیز واجد چنین شرایط هستند که در صورت تمایل، می توانند درخواست گذرنامه ترکیه ای، پاسپورت TRNC یا گذرنامه اتحادیه اروپا کنند. لازم به ذکر است، پاسپورت های صادر شده از تاریخ 1 ژوئن 2010 بیومتریک بوده و برای 10 سال اعتبار دارند (5 سال برای گذرنامه های ویژه). براساس رده بندی صورت گرفته از سوی شاخص پاسپورت های هانلی و شرکا، در سال 2018 گذرنامه ترکیه در رتبه 49 ام جای گرفت.\nقرمز رایج ترین رنگ برای گذرنامه بوده و پاسپورت هایی با جلد قرمز، اغلب از سوی کشورهایی که در گذشته یا در حال حاضر دارای حکومت کمونیستی هستند، انتخاب می گردد. از این رو، شهروندان: اسلوونی، چین، صربستان، روسیه، لتونی، رومانی، لهستان و گرجستان، دارای گذرنامه های قرمز هستند. کشورهای عضو اتحادیه اروپا، به جز کرواسی، از پاسپورت های آبی و سایر طیف های قرمز نیز استفاده می کنند. کشورهایی که علاقه مند به عضویت در اتحادیه اروپا هستند، مانند: ترکیه، مقدونیه و آلبانی، چند سال پیش رنگ گذرنامه های خود را به رنگ قرمز تغییر دادند. کشورهای عضو جامعه آند مانند: بولیوی، کلمبیا، اکوادور و پرو نیز، دارای پاسپورت های آبی می باشند.\nاغلب کشورهای مسلمان چون: مراکش، عربستان سعودی و پاکستان، دارای گذرنامه های سبز می باشند. سبز، رنگ مورد علاقه پیامبر اکرم (ص)، بوده و نماد «طبیعت، زندگی و ایمان» است. شهروندان چندین کشور آفریقای غربی مانند: بورکینا فاسو، نیجریه، نیجر، ساحل عاج و سنگال نیز، دارای گذرنامه هایی با طیف های گوناگونی از رنگ سبز می باشند. درخصوص این کشورها، رنگ سبز نشانه عضویت آنها در ECOWAS (جامعه اقتصادی کشورهای آفریقای غربی – Economic Community of West African States)، است.\nرنگ آبی نماد «دنیای جدید» بوده و 15 کشور حوزه کارائیب، دارای پاسپورت های به این رنگ می باشند. در بین کشورهای آمریکای جنوبی، جلد آبی گذرنامه نماد ارتباط با اتحادیه صنفی مرکوسور (Mercosur)، است که شامل: برزیل، آرژانتین و پاراگوئه، می باشد؛ در این خصوص، ونزوئلا به دلیل عضویت در این اتحادیه و نیز ارائه پاسپورت قرمز رنگ به شهروندانش، استثنا می باشد. در سال 1976، گذرنامه های شهروندان آمریکایی نیز برای مدتی به رنگ آبی تغییر یافت.\nنادرترین گذرنامه ها آنهایی هستند که دارای پوشش سیاه رنگ می باشند. همچنین این رنگ پاسپورت را می توان در بین شهروندان برخی کشورهای آفریقایی مانند: بوتسوانا، زامبیا، بوروندی، گابن، آنگولا، چاد، کنگو، مالاوی و غیره نیز، مشاهده کرد. شهروندان نیوزلند نیز به دلیل اینکه رنگ سیاه، رنگ ملی کشورشان می باشد، گذرنامه هایی به رنگ سیاه هستند.\nپاسپورت های بیومتریک (Biometric)\nگذرنامه های بیومتریک ترکیه ای (Biyometrik Pasaport)، از تاریخ 1 ژوئن 2010 و مطابق استانداردهای جدید ICAO، قابل ارائه است. ثبت درخواست برای دریافت این دست گذرنامه، از طریق وب سایتِ دولت امکان پذیر بوده که از طریق پست نیز، ارسال می شود. پاسپورت های بیومتریک دارای جلدهایی به رنگ های مختلف هستند؛ مطابق با استانداردهای ایكائو، پاسپورت های معمولی به رنگ قرمز و دیپلماتیک به رنگ سیاه می باشند. پاسپورت های جدید بیومتریک، مطابق با تغییرات اعمال شده اتحادیه اروپا در سال 2018 و از جنس پلی کربنات می باشد.\nمدت هاست گذرنامه ترکیه یکی از گرانترین پاسپورت های جهان به شمار می آید. در ژوئن سال 2010 و به دلیل افزایش تقاضای عمومی، هزینه گذرنامه های معمولی تقریبا نصف گردید. با وجود کاهش گسترده هزینه ها، هنوز هم پاسپورت ترکیه یکی از گرانترین گذرنامه های جهان (به مدت 10 سال بعد از لبنان (330 دلار)، و استرالیا (197 دلار))، می باشد.\nاز این رو، قوانین دریافت پاسپورت اصلاح و حداکثر اعتبار گذرنامه آن از 5 به 10 سال افزایش یافت. در حال حاضر برای دریافت پاسپورت 10 ساله، علاوه بر هزینه معمول آن در حدود 945.10 لیر (160 دلار)، هزینه دفترچه نیز اعمال می گردد. علاوه بر قیمت های بالای پاسپورت، دولت ترکیه مبلغ 50 لیر (تقریبا 9 دلار)، را جهت تمدید از دارندگان گذرنامه های این کشور دریافت می کند (البته به استثنای خدمه کشتی و هواپیما، کسانی که در خارج از کشور زندگی می کنند و افرادی که تابعیت دوگانه دارند).\nشرایط دریافت ویزا برای شهروندان ترکیه\nجهت کسب اطلاعات بیشتر درخصوص شرایط دریافت ویزا و کشورهایی که می توان با پاسپورت ترکیه بدون نیاز به ویزا به آنها سفر کنند، می توانید به مقاله: مزایای دریافت پاسپورت ترکیه، مراجعه نمایید.\nانواع پاسپورت ترکیهپاسپورت خدماتی خاکستریپاسپورت خصوصی یا سبزپاسپورت دیپلماتیک یا سیاهپاسپورت معمولی یا قرمزهزینه های دریافت پاسپورت ترکیه


اول درآوردن روسری،بعد شال، بعد کلاه و در آخر موها - تنها نخواهید راه رفت\nداستان من داستانی ست که حتی تا دیروز به نوشتنش فکرهم نکردم. ممکن است کمی طولانی باشد.چون موضوعش من هستم ، لازم می دانم که کمی خودم را معرفی کنم.36 سال دارم.زنی تحصیلکرده و شاغل هستم.تا زمانی که خودم را پیدا کنم در مورد مسائل مهم زندگیم دائما در شک و تردید بودم.\nمن در شهر کوچکی به دنیا آمدم که تفکرات غیر متمدن و قدیمی در آن موج می زد.مادرم با باورهای صادق و صمیمی اش ، محافظه کار به حساب می آید. پدرم جایی در بین یک انسان ملی گرای افراطی بودن و نماز جمعه رفتن ، اعتقادات خاص خودش را دارد.اما در بین فامیل ، امام و ملا ، معلم قرآن و طرفداران طریقت های مختلف و حاجی داریم.\nدر چنین محیطی من به ناچار باید باحجاب می شدم.بعد از دبستان، دربخش راهنمایی امام هاتیپ(حوزه علمیه) ثبت نامم کردند. از همان زمان هم روسری سر کردم. یادم می آید که حس خیلی غریب و در عین حال امنی داشتم. بعدها فهمیدم که این احساس امنیت از دیدی که اطرافیانم نسبت به تمام مردان در ذهنم شکل داده بودند بود، اینکه همه اشان تجاوزگر و دشمن زنان هستند.\nبا گذشت زمان، روسری ای که به من احساس امنیت می داد شروع به بلعیدنم کرد؛ و فهمیدن این موضوع مدتها طول کشید.در دبیرستان امام هاتیپ تضادهای بیرونی و درونی ام را به شکلهای مختلف تجربه کردم.\nبرای مثال همکلاسی هایم عاشق “اشرف ضیا” پسربچه ای که قاری قرآن و الهی بود ،بودند.ولی من موسیقی راک گوش می دادم و با “یاووز چتین” تازه آشنا شده بودم.(امروزه به نظر عادی می آید اما آن زمانها خیلی عجیب بود.) روی دامن بلندم نقاشی های اسکلت و طرحهای عجیب غریب می کشیدم و بارها از طرف ناظم تنبیه شده بودم. چون در نقاشی استعداد داشتم سر کلاس دائما چیزهایی را سیاه می کردم و گاهی هم عکس بدن لخت می کشیدم. سرکلاسهای عربی که خیلی حوصله سربربود همکلاسیهایم ازم می خواستند که برایشان نقاشی های اروتیک بکشم. طرح مورد علاقه اشان هم جفتی که زیر دوش عشق-بازی می کنند بود. این روزها به اینکه آن دخترها هم چقدر از خود واقعیشان دور افتاده بودند خیلی فکر می کنم.\nاحتمالا قشر محافظه کار از خواندن نوشته ام عصبانی شوند ، اما واقعیت این است که تمام آن افکار و احساساتی که نوجوانان در آن سن دارند ما هم داشتیم و دوست داشتیم که تجربه کنیم. راجعبه اینکه مزه ی مشروب چطور است یا موسیقی چرا حرام است ساعتها صحبت می کردیم. برای ختم قرآن بین بچه ها جزء تقسیم می کردند. اوایل می خواندم اما کم کم از خواندن دست برداشتم و به دروغ می گفتم که خوانده ام. یک روز که صحبت می کردیم اعتراف کردم که در واقع آنها را نمی خوانم ، و بعد من چند نفر هم گفتند که نمی خوانند. اینکه توانسته بودیم این موضوع را به هم اعتراف کنیم خیلی احساس خوبی بهمان داد.با اعتراف این موضوع به هم، شدیدا احساس راحتی کردیم.\nکسانی که در خانواده های محافظه کار به دنیا آمده اند خیلی درک نمی کنند. مسلمان دوآتیشه بودن فقط یک طرز تفکر نیست. از طراحی کردن سبک زندگی فرزندت شروع می شود،از شستشوی مغزی اش در کودکی تا شکل دادنش برای هماهنگ بودن با جامعه ی اطرافش ادامه می یابد.و زنها بیشتر از هر قشری تحت فشار هستند. برای اینکه آنها مادر خواهند شد و برای تربیت فرزندانشان به همین منوال، نقش حیاتی دارند.برای همین است که انقدر به زنها گیر می دهند. اگر زن ها تغییر کنند جامعه تغییرمی کند.\nدر این سیستم نوعی چشم و هم چشمی وجود دارد. برای اینکه اثبات کنند که اسلام را از همه بهتر به جا می آوردند وارد رقابت با هم می شوند.حاجی ها و ملاها برای اینکه بقیه انسانها اسلام را واقعا زندگی نمی کنند آنها را کوچک می دانند. کمی شبیه به رقابت بین گروه های متال است، اگر به اندازه ی کافی سخت و پرسرو صدا نباشی یعنی به اندازه ی کافی خوب نیستی.در سبک زندگی رادیکال کسی که :”برنفسش قائل می شود” شایسته ی احترام است. حاجی ای که وارد خانه ی تلویزیون دار نمی شود را روی سرشان می گذراند.\nدر بین زنان اوضاع وخیم تر هم هست. مثلا اگر زنی مانتوی بلند نمی پوشد کوچک شمرده می شود یا مورد احترام نیست. بین زنانی که مانتوی بلند می پوشند هم همین داستان برقرار است؛ آن کسی که چادر سرش می کند به بقیه به چشم تحقیر نگاه می کند. بین زنان چادری هم اگر چادری به غیر از رنگ سیاه بپوشی مورد قضاوت قرار می گیری.\nبه نظر من بین این همه فشارو قفلی که به دست و پای زنان زده می شود، زنانی که اینها را مورد پرسش قرار می دهند و خودشان را پیدا می کنند معجزه گر هستند.\nمن از زمان مدرسه شروع به مورد پرسش قرار دادن این فشارها کردم. آن لحظه ای که فروریختم را فراموش نمی کنم. معلم قرآنی که 60 سال داشت، به غیر از زن رسمی خودش دختری 15 ساله را دزدیده و عقدکرده بود.خیلی ترسیده بودیم. یادم می آید که تا چند روز عکس العملهای بقیه را درمدرسه و محله زیرنظر گرفتم.اغلب می گفتند” دزدیده ولی عقدش هم کرده”.\nفهمیدم که در بین یک دورویی بزرگ زندگی می کنم.دچار نا امیدی شدیدی شدم. با عبادت و نماز میانه ی خوبی نداشتم و کلا کنار گذاشتمش.\nدوره ای بود که ورود به دانشگاه به دلیل ضریب درسی خیلی سخت بود.هنوز روسری سرم بود و بی عدالتی ای که به دلیل این حجاب حس می کردم دلیلی برای عصیانم شد. حجاب برایم همان معنی را داشت که مشت برای یک چپ گرا یا زنجیر کشیدن یک مددکار ، معنی می دهد.نوعی عکس العمل برای برقراری تقارن.با اینکه ایمان درونم کم کم می شکست اما آن روسری روی سرم معنی متفاوتی برایم داشت.\nسبک زندگی زنی که روسری سرش می کند، فارغ از دلیل روسری سر کردنش، کاملا متفاوت است.کارهایی که برای همه عادی به نظر می آید برای او خیلی سخت و دوراز دسترس می تواند باشد.روسری سر کردن برای رفتن تا بقالی، چیزی روی سر انداختن وقتی که کسی در می زند، وارد دریا شدن(یا نشدن)، به قدر کافی از نور خورشید استفاده نکردن،در گرما کلافه شدن، فشار گیره ها و گره روسری.وضعیت زنی در دوران یائسگی از همه سخت تر است. ناگهان احساس گرما و خفگی می آید، در حال عرق کردن و نفس نفس زدن است اما سرش،بازوهایش،گردنش محکم پوشیده شده. نمی توانید حدس بزنید چند زن در دوران یائسگی با عجله خود را به خانه می رسانند تا بتوانند نفس راحتی بکشند.\nبرسیم به آن دوران حیاتی. قدمهایم برای رسیدن به تصمیم کنار گذاشتن حجاب پشت سر هم شکل می گرفت.اول روبه رو شدن با خودی که اصلا نمی شناختی اش، قبول کردن او، متوجه خواسته ات برای کنار گذاشتن روسری، اول قبول نکردن این تفکر و در آخر قبول کردنش.\nاحساس گناهی که از کودکی در تمام سلولهایم رخنه کرده بود رهایم نمی کرد و هرکاری که می کردم می ترسیدم که اشتباه باشد. اما بعد از مرحله ی قبول کردن خودم این رادیدم: در اسلام هم با یک گناه بزرگ زندگی می کردم ، گناهی که برای شخصیتم سنگین و غیرقابل تحمل بود. با ریا، دورویی و زندگی ای که با افکارم جور درنمی آمد زندگی می کردم. بیرونم با درونم هماهنگ نبود،درونم به بیرونم خیانت می کرد.باید درون و بیرونم را با هم رودر رو می کردم تا با هم یکی شوند. تا خودم را کامل حس کنم.\nبه مادرم توضیح دادم که این ریاکاری چگونه عذابم می دهد.گفت که او هم انتظار چنین چیزی را داشته.تعجب کردم.(گاهی مادرتان شما را از خودتان بهتر می شناسد.) البته که ناراحت شد، فکر کرد، کمی فروریخت. خدا را شکر که مادر با شفقتی داشتم و با زبان مناسبی برای پدرم توضیح داد. پدرم مجبور شد که با گذر زمان قبول کند.روسری را یک دفعه ای کنار نگذاشتم. آن هم قدم به قدم انجام شد. حرف از انقلابی یک شبه نیست، حرف از انقلابی ست که ماهها طول کشید.\nاول درآوردن روسری،بعد شال، بعد کلاه و در آخر موها. شاید اگر در این راه ، دانشگاه قبول نمی شدم، آینده ای نداشتم”دخترِ خانه” بودم هنوز هم سرجایم در جا می زدم. تحصیلات و استقلال مادی مهمترین موضوع در این راه است.وقتی به شهر زادگاهم برمی گردم، آن نگاه های حسود و قضاوت گر را می بینم. اما برایم اهمیتی ندارد. مطمئن هستم اگر زن تحصیلکرده و شاغلی نبودم ، آنها به نگاه اکتفا نکرده و با چوب و چماغ به جانم می افتادند.\nچرا که این ذهنیت، حتی زنهای تحصیلکرده و فهمیده را تشخیص می دهد و هضم می کند. دخترخاله ام هم شاغل و تحصیلکرده ست. او هم در جوانی با حجاب بود، بعد حجاب را کنار گذاشت. اما وقتی پیش فامیل می رود هنوز هم روسری سرش می کند. یک روز به من گفت: تو توانستی، من نتوانستم. نگاه به حالم بکن؛در خانه ی خودم یک طور اینجا طور دیگه ام.” تصور کنید که داخل چه حصارهایی هستیم. پاره کردن این حصارها خیلی سخت است، می دانم.\nبرای دوستانی که به کنار گذاشتن حجاب فکر می کنند توصیه های کوچکی دارم. زندگی با دورویی شما را نابود می کند. درس بخوانید و برای خودتان کار پیدا کنید.مدتی با وجدانتان درگیر خواهید بود، این عادی ست. تطبیق دادن خودتان با زندگی بیرون از حصار زمان خواهد برد.در دریا شنا کردن یا نکردن، چه مشروب بخورید یا نخورید با خیال راحت ساعتها در میخانه نشستن و چیزی خوردن، شلوار جین پوشیدن، موهایتان را در آرایشگاه سشوار کشیدن و بدون پوشاندنش با روسری درخیابان راه رفتن، لاک پررنگ به ناخنهایتان زدن ، در باشگاه راحت ورزش کردن ، لباس عروسی دلخواهتان را پوشیدن ؛ تمام اینها مدتی به نظرتان عجیب خواهد بود. عرق کرده از کابوس بیدار خواهید شد: مثلا در خیابان موهایتان بیرون است و دوان دوان دنبال روسری خواهید بود. مدتها بعد از کنار گذاشتن روسری در رؤیاهایتان خودتان را با روسری خواهید دید.نا خودآگاهتان مدتی متفاوت از ظاهر واقعیتان زنده خواهد بود.سعی کنید تمام این اتفاقات شما را از راهتان برنگرداند. جدا شدن از گروهی و دیگر متعلق نبودن به آنها یقه اتان را رها نخواهد کرد. اما راه مستقل شدن، از ترک کردن گروهی که احساس تعلق بهشان ندارید شروع می شود.بعد از آن کم کم کسانی مثل خودتان که در راه مستقل شدن سر راهتان قرارخواهند گرفت. در این راه تنها نیستید. شانس تصمیم گیری برای سبک زندگی خودتان را دست کم نگیرید. بدانید که تنها نیستید.\nبا امید شستن موهایتان در نور خورشید. مجادله اتان را ادامه دهید.


اخبار فلزات - سیاست‌های ارزی اشتباه، بازار آلومینیوم را نامتعادل کرد\nسیاست‌های ارزی اشتباه، بازار آلومینیوم را نامتعادل کرد\nاخبار فلزات: هنگامی که در فروردین ماه سال جاری ارز کشور دچار نوسانات غیر قابل کنترل شده بود، با یک بخشنامه و ابلاغ موسوم به ارز 4200 تومانی، همه بازارها به هم ریخت و شرایطی به‌وجود آمد که هیچ فردی از آن راضی نبود، تولیدکنندگان حاضر به عرضه با ارز دولتی نبودند، مصرف‌کنندگان نیز محصولات را با نرخ 4200 تومانی دریافت نمی‌کردند. در این میان صنعت آلومینیوم به لحاظ وابستگی به واردات، بیشترین ضرر را متحمل شده است.\nبه گزارش اخبار فلزات، الزام عرضه فلزات اساسی با ارز 4200 تومانی، یکی از پرچالش‌ترین تصمیمات دولت طی سال‌های اخیر بوده است. هر چند که دولت در اواخر سال قبل و اوایل سال جاری پیشنهاد داده بود که قیمت‌گذاری فلزات اساسی و فولاد با نرخ ارز دولتی مورد محاسبه قرار گیرد. اما با تحولات ارزی رخ داده، این خواسته در واقعیت محقق شد و زمینه بی‌ثباتی و تفاوت قیمت فراوانی را در بازار فلزات کشور پدید آورد. از یک سو فلزات اساسی و فولاد با نرخ ارز دولتی در بورس کالا قیمت‌گذاری می‌شدند و از سوی دیگر، محصولات و یا همان کالای خریداری شده از بورس، با نرخ ارز آزاد به‌دست مصرف‌کننده می‌رسیدند. بنابراین شاهد اعتراضات بسیاری به‌ویژه از سوی تولیدکنندگان به دستورالعمل مزبور بودیم. از سوی دیگر، حتی مصرف‌کنندگان نیز به این دستورالعمل با توجه به فضای ایجاد شده برای رانت اعتراض می‌کردند. اما گوش دولت به این اعتراضات بدهکار نبود. طی این 6 ماه چندین بخشنامه متعدد، متناقض و به‌دور از واقعیات بازار نیز صادر شدند و در نهایت دولت راضی شد که سقف رقابت را برای معاملات بردارد تا قیمت‌های معاملات در بورس، به قیمت بازار نزدیک شود.\nنمودار 1 نشان می‌دهد که طی 6 ماه ابتدای سال جاری، بیش از 48 هزار تن آلومینیوم در بورس کالای ایران عرضه شد که در مقابل آن 188 هزار تن تقاضا وجود داشت و در نهایت 45 هزار تن از این محصولات مورد معامله قرار گرفتند. نکته قابل توجه در مورد بازار آلومینیوم افزایش شدید تقاضا در بازار است. زیرا در سال گذشته اغلب عرضه‌های آلومینیوم در بورس کالا بدون متقاضی می‌ماند، اما با توجه به تفاوت قیمت ارز دولتی با بازار آزاد، تقاضا برای آلومینیوم بسیار ارزان در بورس همانند سایر فلزات افزایش پیدا کرد و رکوردهای جدیدی در زمینه تقاضا به‌ثبت رسید.\nبخشی از مازاد 3 هزار تنی آلومینیوم نیز مربوط به اوایل سال و بخش دیگر نیز به عدم ثبت معامله بنا به دلایل ناظر بورس بازمی‌گردد. در این میان شمش آلومینیوم به میزان 39 هزار تن عرضه شد که 146 هزار تن تقاضا داشت و 37 هزار تن از آن مورد معامله قرار گرفت. بیلت نیز به میزان 8 هزار و 700 تن عرضه شد که تقاضایی در حدود 42 هزار تن داشت و 8 هزار تن از آن مورد معامله قرار گرفت. نکته مهم دیگر آن است که اغلب عرضه‌ها توسط شرکت آلومینیوم ایران انجام شد و شرکت آلومینیوم المهدی ـ هرمز جنوب تنها یک هزار و 500 تن عرضه کرد که تنها یک هزار تن از آن مورد معامله قرار گرفت.


یخچال سنتر اعتماد و اعتبار\nچرا باید به یخچال سنتر اعتماد کنیم؟\nدر دنیای مدرن امروز، خرید آنلاین اجتناب ناپذیر است؛ اما نمی توان به راحتی و از راه دور، اعتماد کرد. یخچال سنتر ضمن احترام به این دغدغه کاربران خود، تلاش کرده است تا تمام مجوزها و ملزومات فعالیت قانونی و معتبر خود را دریافت نموده و خود را ملزم به رعایت کلیه دستورالعمل های مذکور نماید. نمادها و مجوزهای یخچال سنتر در این بخش قابل رویت و راستی آزمایی است.\nلینک نماد اعتماد الکترونیکی فروشگاه اینترنتی یخچال سنتر:\nلینک نماد ساماندهی فروشگاه اینترنتی یخچال سنتر:\nفروشگاه اینترنتی یخچال سنتر تحت مالکیت شرکت کیان تجارت دیانا با شماره ثبت 542851 و دارای پروانه کسب با شناسه صنفی 0467566305 از اتحادیه کشوری کسب و کارهای مجازی، می باشد.\nلینک مجوز کشوری کسب و کار مجازی فروشگاه اینترنتی یخچال سنتر:


بازگشت فرزاد جمشیدی به آنتن تلویزیون\nفرزاد جمشیدی گفت: من همه را بخشیده‌ام. بسیاری اذیتم کردند. حتی حرف‌ها، اعمال و رفتار‌های ناشایستی به من نسبت دادند و روزی خواهند فهمید، چند برابر آنچه نشر داده‌اند، عذاب الهی برای خویش خریده‌اند.\n۲۹ خرداد ۱۴۰۱ - ۱۰:۳۴\nعاطفه جعفری - سیدمهدی موسوی‌تبار| اجرای متفاوت با استفاده از لحن آرام و واژه‌هایی که به گوش مخاطبان همیشگی تلویزیون ناشناس بودند، سبک تازه‌ای از اجرا را ایجاد کرده بود که یکی از الگو‌های مجریان جوان دهه ۸۰ شده بود. فرزاد جمشیدی علاوه‌بر اینکه دانش‌آموخته رشته حقوق است، دکتری علوم‌قرآنی هم دارد.\nاگر فکر می‌کنید جمشیدی صرفا در همین دو حوزه فعالیت داشته اشتباه می‌کنید؛ دو مدرک کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی از معاونت سمعی و بصری وقت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مرکز گسترش و آموزشگاه سینمایی هم دارد. درکنار خوشنویسی، اولین مجری و گوینده تلویزیون بوده که مدارک مربیگری و مدیریت آموزشگاه فنی‌وحرفه‌ای در زمینه گویندگی از سازمان فنی‌وحرفه‌ای کسب کرده است و سال‌هاست در حوزه پرورش مجریان جوان فعالیت می‌کند.\nجمشیدی سال‌ها رئیس دفتر هماهنگی و ساماندهی مجریان تلویزیون بوده و مشاور وزیر و مدیرکلی روابط‌عمومی در وزارت وقت بازرگانی در دولت نهم ازجمله سوابق وی است. جمشیدی در حوزه نوشتن هم فعال است و نزدیک به ۲۲ سال با ارتش جمهوری اسلامی ایران در زمینه نوشتن متن‌هایی که در حضور فرماند‌هان کل‌قوا و در محضر رهبرمعظم‌انقلاب اسلامی خوانده می‌شود، فعالیت کرده است.\nبا جمشیدی می‌توان در حوزه‌های مختلف صحبت کرد و بهانه ما برای گفتگو با او بازگشتش به آنتن تلویزیون پس از چند سال دوری بود. گفت‌وگویی که پیش‌روی‌تان است از مدت‌ها قبل هماهنگ شده و در آن از مدیریت جدید سازمان صداوسیما تا مدیران قبلی و بازیگران مجری و دلایل خانه‌نشینی برخی مجریان و همچنین اجرای او برای ستاد احمدی‌نژاد صحبت شده است.\nاز آخرین حضور شما روی آنتن شروع کنیم. حتما حس خوبی است اینکه بعد از مدت‌ها در تلویزیون برنامه زنده اجرا کرده‌اید. رصد کردیم و دیدیم که واکنش‌ها هم در فضای رسانه و مخاطبان هم مثبت بود. سالیان زیادی در تلویزیون نبودید که سال دقیقش را حتما خودتان بهتر می‌دانید، نه شما بلکه طی این سال‌ها خیلی از سرمایه‌های صداوسیما از آن فاصله گرفته بودند. بازگشت فرزاد جمشیدی جدا از اینکه بارقه امیدی برای بقیه هنرمندانی است که خانه‌نشین شده‌اند برای خود شما چه حس و معنا و مفهومی دارد؟\nیک چیزی را مردم در ظاهر می‌بینند که فی‌المثل فلان مجری روی آنتن نیست. متاسفانه در صداوسیما به‌ویژه در تلویزیون، وقتی یک مجری برنامه دارد و بعد از مدتی نیست سازمان آن اهتمام را ندارد، ساماندهی کند که بداند این آقا یا خانم مجری به چه علت نبوده است.\nدر بسیاری از مواقع این‌طور نیست که هر کسی که در آنتن برنامه ندارد، واجد مشکلی در تلویزیون باشد. سال‌های‌سال رویه بر این بود که رسانه ملی، مراقبت نمی‌کرد که حضور نداشتن برخی مجریان در برنامه‌های تلویزیونی به‌خاطر چیست. من سال‌ها رئیس دفتر هماهنگی و ساماندهی مجریان تلویزیون بودم. به عددی در سال‌های گذشته رسیده بودم که نرخ ایام بیکاری تعداد زیادی از مجریان سیما دوسال و چهار، پنج‌ماه است یعنی الان این مجری یک برنامه موسمی و فصلی اجرا می‌کند بعد دیگر در تلویزیون او را مشاهده نمی‌کنیم.\nمتاسفانه در رادیو و تلویزیون ما توزیع عادلانه‌ای برای تقسیم کار وجود ندارد، چون یارگیری عوامل برنامه توسط تهیه‌کننده انجام می‌شود. این یک نکته مهم است. تهیه‌کننده دوست دارد با فلان مجری کار کند یا مثلا تهیه‌کننده اسپانسری آورده که ترجیح می‌دهد مجری، یک شخص خاص باشد و فکر می‌کند برنامه‌اش با ایشان بهتر جواب می‌دهد.\nاز طرفی، اداره‌کل آموزش سازمان، دوره‌هایی برای مجریان برگزار می‌کند و به این‌ها یک رتبه‌ای می‌دهد و می‌گوید این آقا یا خانم مجری به این میزان ساعت در این دوره آموزشی شرکت و با توجه به آزمون‌های برگزارشده، ایشان، مثلا از ۱۰۰ نمره، ۹۹ نمره به‌دست آورده. نفر بعدی ۸۸ نمره و بعدی ۷۵ نمره. خب. پس چه کسی باید اول کار کند؟ آنکه در آزمون‌های علمی و عملی مرکز آموزش سازمان نمره و امتیاز بالاتری ایفاد کرده، ولی غالبا در تلویزیون این‌گونه نیست کسی که رتبه بالاتر آورده، زودتر توسط تهیه‌کننده‌های تلویزیونی به کار گرفته شود. عجیب نیست؟\nیعنی مجریان عزیز تلویزیونی ما آموزش می‌بینند، اما یارگیری‌ها از میان افرادی که رتبه‌های بالاتر هستند انجام نمی‌شود. این‌ها صرفا دو، سه مورد از نواقص کار در زمینه حضور یا غیبت یک مجری روی آنتن تلویزیون ماست تا به سوال شما برسیم که فرزاد جمشیدی چرا مدتی در تلویزیون نبود و بازگشت او به سیما می‌تواند نشانه چه تحول و بیانگر چه بارقه امیدی در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های این سازمان مهم باشد.\nمقدمه خوب، مفید و البته ناراحت‌کننده‌ای بود... بفرمایید.\nمن عملا سال ۹۵ برنامه‌ای را در اصفهان اجرا کردم که از طریق شبکه یک سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد، یعنی همان برنامه‌ای که تحت‌عنوان سلسله‌برنامه‌های «زیرسایه خورشید» تعریف می‌شد. سال ۹۷ هم هفت‌روز به‌صورت زنده و مستقیم از نمایشگاه بین‌المللی کتاب برنامه اجرا کردم و این برنامه‌ها مختص یک شبکه خاص هم نبود، بلکه همه شبکه‌های تلویزیونی با ما ارتباط می‌گرفتند و بنده به‌عنوان مجری نمایشگاه کتاب، روی آنتن زنده برای شبکه‌های مختلف گزارش می‌دادم.\nدوباره از سال ۹۷ نبودم و سال ۱۴۰۰ با دعوت معاون وقت سیما، آقای شاه‌آبادی، برای اجرای برنامه زنده به شبکه تلویزیونی جام‌جم دعوت شدم. نام برنامه‌ای که سال گذشته به‌صورت زنده اجرا کردم «روز حسین» بود که مدت ۱۰ شب از شبکه جام‌جم پخش شد.\nطی این مدت هم برنامه‌هایی را در بستر فضای مجازی تهیه و اجرا کردم؛ مثل برنامه‌های «قرار سحر»، «مادرانه» و برنامه اینستاگرامی «به امید خدا» که یا از طریق شرکت همراه‌اول یا سازمان تبلیغات اسلامی تهیه و از بستر‌ها و پلتفرم‌های روبیکا، همشهری‌نیوز‌پیپر یا خبرگزاری فارس به مخاطبان ارائه شدند و به لطف خدا، استقبال بسیار خوبی هم از این برنامه‌های اینترنتی و تلویزیونی به عمل آمد.\nبا این حساب، من هیچ‌وقت از مقوله اجرای تلویزیونی فاصله نگرفته‌ام، اگر قدری جست‌وجو و تامل بفرمایید، از بنده در فضای مجازی مصاحبه‌ای با این تیتر وجود دارد که «هرگز در تلویزیون ممنوع‌التصویر نبوده‌ام».\nتوجه بفرمایید، ممنوع‌التصویر شدن گویندگان، مجریان، گزارشگران، خبرنگاران و حتی بازیگران، کارشناسان، واعظان، مادحین یا هر کسی که به طریقی در رادیو و تلویزیون از او برای همکاری دعوت به عمل می‌آید، عمدتا می‌تواند از سه مجرا صورت بگیرد: یا دارا بودن مشکل قضایی و قانونی به‌نحوی که رسما به صداوسیما حکم شود که از فلان شخص به‌عنوان مجری یا ... استفاده نشود. دلیل بعدی، داشتن مشکل امنیتی به‌صورتی که همکاری مجری یا افرادی که نام بردم، به امنیت ملی و مصالح عمومی خدشه وارد کند که باز آن هم باید با دستور مکتوب رسمی ازسوی نهاد‌های حفاظتی و امنیتی به سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران اعلام شود که البته با توجه به تغییر برخی ساختار‌های اداری، چندسالی است که حتی این سازوکار هم تسهیل شده و مرکز حفاظت و صیانت صداوسیما راسا در این معنا بررسی و اقدام می‌کند و نهایتا داشتن مشکل فنی، رسانه‌ای و حرفه‌ای! یعنی این فرد که در تلویزیون برنامه اجرا می‌کرده، حرف نابجایی گفته، تپق وحشتناکی زده، رفتار ناشایستی از او سر زده که بر این اساس نباید روی آنتن بیاید. ممنوع‌التصویری در تلویزیون مملکت ما قانونا حاصل این سه مجراست.\nیعنی با توجه به این سه ماجرا، ممنوع‌التصویر نبودید؟ پس دلیل نبودتان چه بوده است؟\nمن در تلویزیون به این معنا ممنوع‌التصویر نبوده‌ام. ممنوع‌التصویری من حاصل یک نوع سلیقه خاص برخی مدیران بود. این را از من سوال نکنید و از مدیران جدید صداوسیما بپرسید که خودشان می‌گویند بررسی کردیم و دیدیم اگر می‌خواستند فرزاد جمشیدی را پنج‌سال پیش هم بیاورند، مشکلی نبود کما اینکه آوردند، سال ۹۷ هم از بنده هفت‌روز روی اغلب آنتن‌های زنده تلویزیونی استفاده کردند. اگر مشکلی بود پس چرا از این مجری استفاده کردند؟\nلکن در رویکرد جدید رئیس صداوسیما این دیدگاه وجود ندارد. بله، دیگر وجود ندارد. همین چند هفته قبل بود که از شبکه دوی سیما با بنده تماس گرفتند و گفتند مدیر تازه‌منصوب‌شده این شبکه یعنی آقای حامد بامروت‌نژاد می‌خواهد شما را ببیند و با شما صحبت کند. قرارمان ساعت ۹ بامداد بود، اما بنده از آنجا که هیچ‌گاه با مدیران شبکه‌های تلویزیونی ارتباطی نداشته‌ام، وقتی به ساختمان شبکه دو وارد شدم نمی‌دانستم اتاق مدیر شبکه دو کجاست و عملا ۱۰ دقیقه سرگردان بودم تا اتاق مدیر شبکه دو را پیدا کنم. چون همیشه روال بر این بود که یک تهیه‌کننده از بنده دعوت می‌کرد؛ من هم می‌رفتم مطالعه می‌کردم، کتاب می‌خواندم بعد هم برنامه‌ام را اجرا می‌کردم و نیازی به التماس و درخواست نبود. خب البته در همه این سال‌ها هم کسی مثل آقای بامروت‌نژاد، مروت به خرج نداده بود که بنده و امثال بنده را دعوت کرده و یک چای دست‌مان بدهد! مهم نیست....\nمدیر جدید شبکه دوی سیما بنده را دعوت کرد و خیلی با رویکرد حرفه‌ای و فرهنگی گفت ما بررسی‌هایمان را کرده و می‌خواهیم با شما کار کنیم. چند روز بعد هم، من برنامه زنده «باران» را اجرا کردم آن‌هم نه از داخل استودیویی در تهران بلکه از استودیوی صاحب‌الزمان (عج) حرم مطهر امام‌رضا (ع) که همه این‌ها را اولا حاصل لطف پروردگار عزیز حکیم می‌دانم که عزت و ذلت جملگی به اراده الهی حضرتش وابسته است و ثانیا نتیجه درایت و مدیریت معاون رسانه‌ای و فرهنگی صداوسیما، معاون جدید سیما و تیم جدید همکاران‌شان در شبکه‌های مختلف تلویزیونی خاصه آقای بامروت‌نژاد، مدیر شبکه دوی سیما و البته عزیزان و همکاران پاک و معنوی ما در مرکز رسانه و ارتباطات آستان قدس رضوی.\nحالا بنده از مدیران قبلی سیمای جمهوری اسلامی ایران سوال می‌کنم: فرزاد جمشیدی به آنتن زنده جمهوری اسلامی ایران بازگشت. اتفاقی افتاد؟ شما چرا این همت را به خرج نداده بودید؟ اگر این مجری فقط ۱۰ درصد مخاطب داشت آیا همین ۱۰ درصد، دغدغه شما نبودند؟ فرزاد جمشیدی به تلویزیون بازگشت و حقا و انصافا مردم هم بسیار خوب استقبال کردند. مردم که می‌گویم منظورم چند نفر کامنت‌گذار زیر یک پست اینستاگرامی نیست بلکه مردم، به معنای «جامعه هدفی» که یک شبکه برای خود تعریف می‌کند.\nبرخورد مردم، رسانه‌ها و مدیران با شما در این مدت چطور بود؟\nدر همه مصاحبه‌هایم گفته‌ام که شکر خدا طی این سال‌ها از مردم میهنم رفتار بدی ندیده‌ام. شاید همکاران رسانه‌ای‌ام در خود صداوسیما یا برخی خبرگزاری یا سایت‌ها مرا اذیت کرده باشند (که اذیت هم کردند)! ولی مردم همواره با لطف و مکرمت با بنده برخورد کرده‌اند. مردم همیشه از من، حال خوش برنامه‌های سحری ماه مبارک رمضان را انتظار داشته‌اند.\nرویکرد جدید مدیران تازه‌نفس تلویزیون همین است: بیاییم همه آن‌هایی را که به‌نحوی از صداوسیما کنار گذاشته شده‌اند دعوت کنیم و اگر هنوز رمقی برایشان باقی است و شعله علم و خرد و هنرشان خاموش نشده، آن‌ها را برای تهیه، تولید و اجرای برنامه به رادیو و تلویزیون دعوت کنیم.\nحالا جالب است بدانید برخی مدیران قبلی سیما که بعد از سال‌ها به زحمت از میز‌ها و مسئولیت‌هایشان فاصله گرفتند، موقع رفتن جوی را ایجاد کرده بودند که بله واقعا اگر ما برویم چه اتفاق‌های ناگواری رخ می‌دهد! آقا اتفاقا هیچ واقعه بدی که روی نداد هیچ، تازه همکاران ما و البته خود آن مدیران به این نتیجه درخشان رسیدند که شما چندین‌سال اینجا مدیر شبکه بودید؛ اگر می‌خواستید کار مهمی صورت بدهید، انجام می‌دادید.\nاکنون محسن برمهانی به‌عنوان معاون جدید سیما، ۶ مدیر شبکه را منصوب کرده است. همه می‌گویند این‌ها جوان هستند، همه می‌گویند این‌ها در رسانه چندان کار نکردند. اتفاقا اینچنین نیست. این‌ها خیلی هم خوب رسانه و همیاران رسانه‌ای را می‌شناسند. خیلی خوب یارگیری می‌کنند و به‌ویژه از همه هنرمندانی دعوت می‌کنند که سال‌ها در صداوسیما زحمت کشیده و رسانه را می‌فهمند.\nاین را بیان کنم که فقط هم از بنده دعوت نکرده‌اند، بلکه خبر دارم که از مجریان باسواد و باتجربه‌ای مثل محمدرضا شهیدی‌فرد، علی درستکار و جناب محمد صالح‌علاء نیز دعوت به عمل آورده‌اند؛ مجریانی که به ناحق نبودند و بعضا حاصل سلیقه شخصی هم بود که در تلویزیون حضور نداشته‌اند.\nفقط از مجریان قدیمی تلویزیون اسم می‌برید. قرار نیست در سیما حضور چهره‌ها و مجریان جدید را شاهد باشیم؟\nالبته که این‌طور هست و حتما قبل از اینکه ما بخواهیم از بیرون صداوسیما، مجری جذب کرده و روی آنتن‌های تلویزیونی به معرفی آن‌ها بپردازیم باید از ظرفیت‌های داخل صداوسیمای خودمان بهره ببریم.\nدر کمال تاسف باید گفت جدا از اینکه در صداوسیمای کشور ما افراد آموزش‌دیده کمتر روی آنتن‌ها و برنامه‌ها دیده می‌شوند و این تهیه‌کننده‌ها هستند که خودشان یارگیری کرده و از تعداد محدودی از مجریان استفاده می‌کنند، دو اتفاق بد دیگر هم می‌افتد: یک اینکه مجری تلویزیون باید از رادیو بیاید که غالبا این اتفاق نمی‌افتد!\nمجری تلویزیون قطعا و حتما باید از رادیو به تلویزیون بیاید؛ به چهار علت اساسی، علمی و مهم:، چون آنجا در رادیو، خطرات آنتن زنده را می‌شناسد، یاد می‌گیرد که نباید به تصویر متکی باشد و به‌خاطر شرایط کار در محیط بدون تصویر، از تصویرسازی خوبی برخوردار می‌شود؛ عنصر خوب صدا را یا دارد یا تقویت می‌کند و از همه مهم‌تر اینکه درک می‌کند این آنتن دراختیار او به‌عنوان امانت قرار گرفته، پس آن را قدر می‌داند.\nمشکل بزرگ دیگر در تلویزیون این است که مدیران شبکه‌های تلویزیونی از رادیو، گوینده قوی نمی‌آورند که او را به مجری خوب تلویزیون تبدیل کنند. چرا نمی‌آورند؟ چون از زمان آقای حسن خجسته (معاون اسبق صدا)، یک قانون بد نانوشته وجود دارد و هنوز هم سرسختانه اعمال می‌شود که گوینده رادیو نباید به تلویزیون برود، چون رادیو فقیر می‌شود! عجب!\nدر همه تلویزیون‌های دنیا، مجری را ابتدا در رادیو پرورش می‌دهند و اعتقاد دارند باید صدای مجری خوب باشد. ما می‌گوییم مجری موفق، باید ابتدا یک گوینده موفق باشد. مجری‌های تلویزیون و آنتن‌های فراگیر باید اول در آنتن‌های بومی تست خود را پس داده باشند. یعنی سهو و خطایشان را انجام داده باشند؛ تپق‌هایشان را زده باشند و بعد فی‌المثل آن‌ها را به یک شبکه رسمی و مهمی مثل شبکه سه بیاوریم.\nاینکه مجری را بدون آموزش سخت حرفه‌ای و تخصصی و بدون اینکه در رادیو، دوره‌های آموزش علمی و تخصصی دیده و گذرانده باشد، مستقیم روی آنتن‌های فراگیر می‌آورند، خودبه‌خود، این مجری آنقدر بزرگ می‌شود که بعد نمی‌توانند او را از آنتن کنار بگذارند. نتیجه‌اش هم این می‌شود که این آقا یا خانم مجری، آنتن تلویزیون و این فرصت استثنایی را قدر نمی‌داند؛ چراکه آن را با زحمت و تلاش به دست نیاورده.\nاین فقط حرف من نیست؛ بررسی کنید چند درصد از مجری‌های تلویزیون اینچنین هستند. بیایید یک غربالگری علمی به عمل بیاورید. از مجری‌های تلویزیون بخواهید هرکدام از رادیو نیامده‌اند، کنار بروند؛ ببینید چند نفر باقی می‌مانند. اگر الان آقای علی ضیاء روی آنتن می‌درخشد، چون او سال‌های‌سال از کاشان به تهران می‌آمد و فقط در رادیو اعلام برنامه می‌کرد و می‌رفت.\nاین آدم برای کارش زحمت کشیده است. یا مثلا آقای احسان علیخانی؛ من هیچ‌وقت اشک‌ها، مرارت‌ها و زحمت‌های احسان را از خاطر نمی‌برم که چقدر در شبکه یک تلویزیون به‌معنای واقعی کلمه «جان کند». او حقیقتا برای رسیدن به آنتن زحمت کشیده است. الان هم برنامه‌ساز بسیار موفقی است و نوش‌جانش!\nاز مدیران سازمان صداوسیما سوال کنید: چرا الان تلویزیون گوینده، نویسنده و مجری موفقی مثل فرزاد حسنی را ندارد؟ چرا او باید صرفا در رادیو کار کند؟ تنها به این دلیل که به استخدام رادیو درآمده؟ این دلیل می‌شود؟ مگر رادیو از تلویزیون جداست؟ یا مثلا چرا تلویزیون ما دیگر مجری باسابقه و هنرمندی مثل امیر جوشقانی ندارد؟\nاین‌ها باید باشند، درکنارشان هم باید گویندگان خوب رادیو و مجریان هنرمند و درجه یک مراکز استان‌ها به آنتن‌های فرگیر راه پیدا کنند. این دغدغه سال‌هاست که با من است.\nنکات جالبی گفتید. خاطرم هست که نامه پرکنایه‌ای هم سال ۹۰ نوشته و به برخی از این نکات اشاره کرده بودید. آن زمان دکتر دارابی معاون سیما بودند. جالب است در همان نامه به بیکاری طولانی‌مدتی که ممکن است مجری‌ها با آن مواجه شوند اشاره کرده بودید. نوشته بودید تصمیماتی که راجع به حضور برخی مجری‌های تلویزیون گرفته می‌شود هم حاصل چندضلعی سلیقه‌های کیلویی و مطالبات وجبی است. ظاهرا در این ۱۰ سال اتفاقی نیفتاده است و همان نقد‌هایی که ۱۰ سال پیش داشتید، همچنان دارید. چرا چنین وضعیتی وجود دارد؟\nبا توجه به اینکه رسانه‌ها فراگیر شدند و رسانه‌ای همچون صداوسیما باید پویا شود و خود را به رسانه‌های رقیب برساند. به‌نظر می‌رسد که گیر و گرفتار‌ها همچنان همان مدلی باقی‌مانده است. اسم نمی‌برم، منظورم شخصیت حقوقی افراد نیست. منظورم شخصیت حقیقی افراد است. من می‌گویم دکتر پیمان جبلی که الان سکانداری صداوسیما را برعهده گرفته ابتدا یک‌سری ادعا کرد. الان من به‌عنوان یک فرد رسانه‌ای می‌بینم به این ادعا عمل می‌شود. اصلا منظورم تعریف از ایشان نیست. در صداوسیما فرقی ندارد از کسی تعریف کنید یا نکنید، اگر بنا باشد شما را حذف کنند، این کار را خواهند کرد!\nببینید، پیمان جبلی یا وحید جلیلی با تصمیم‌گیری‌ها و انتصابات جدیدشان نوسازی کردند. چیزی را خراب نکردند، نوسازی کردند؛ نوسازی هم چیز بدی نیست. نوسازی، همان اصلاح است و البته که همیشه رفورمیشن با روولیشن فرق دارد. اصلاح با انقلاب فرق دارد. این‌ها همان ساختار را اصلاح کردند و این قشنگ است.\nبنده در سال‌های قبل برای معاون وقت سیما نامه‌ای سرگشاده نوشته و همه این نقصان‌ها را همراه با راهکار‌های عملی آن بیان کردم. سال ۹۷ هم یادداشتی برای دکتر علی‌عسگری، رئیس وقت سازمان نوشته و در صفحه رسمی خودم در اینستاگرام منتشر کردم و جالب اینکه چند روز بعد از آن، روزنامه جام‌جم مورخ ششم دی‌ماه سال ۱۳۹۷ پست اینستاگرامی من را عینا منتشر کردند.\nهمان زمان از حوزه ریاست صداوسیما به بنده خبر دادند که یادداشت انتقادی شما را روی میز کار رئیس سازمان گذاشته‌ایم که ایشان هم ببیند. در آنجا نوشته بودم که آقای رئیس سازمان، الان می‌خواهید برای سال ۹۸ بودجه در نظر بگیرید؛ خب در این بودجه چقدر آموزش علمی و عملی کارکنان به‌ویژه گویندگان و مجریان رادیو و تلویزیون که سربازان خط‌مقدم شما هستند، دیده شده است؟ در انتهای یادداشتم هم ذکر کرده بودم ما برایتان مجری آموزش می‌دهیم، پول نمی‌خواهیم، صلوات بفرستید کافی است!\nبله، حرف‌ها و نکته‌ها دلسوزانه بیان می‌شوند لیکن تا این تاریخ که ما بودیم وقعی گذاشته نشده بود، اما اکنون بارقه‌هایی جدی برای امیدواری دیده می‌شود. یکی از دلایلی هم که حرف مردم دست‌نخورده به روسا و تصمیم‌گیران سازمان صداوسیما منتقل نمی‌شد این بود که متاسفانه در همه ادوار صداوسیما روابط‌عمومی کارآمد و مناسبی نداشتیم.\nروابط‌عمومی سازمان صداوسیما در بیشتر مواقع، نقش ستاد تبلیغات رئیس سازمان را به‌عهده داشته است. جوابیه‌های قبلی روابط‌عمومی صداوسیما را ملاحظه بفرمایید؛ اگر این کلمات و عبارات «تکذیب می‌کنیم» یا «کذب محض است» را از آن‌ها حذف کنیم عملا چیز زیادی باقی نمی‌ماند که نشانه حمایت جدی از کارکنان و هنرمندان پرتلاش صداوسیما باشد.\nبه‌عبارتی ما تاکنون روابط‌عمومی‌ای که نمایه‌ای از اراده مدیران داخل سازمان مبنی‌بر حمایت همه‌جانبه از مجریان خود سازمان باشد، در هیچ دوره‌ای نداشته‌ایم. آیا شما در جریان عادل فردوسی‌پور، فرزاد حسنی، زنده‌یاد آزاده نامداری و...، چنین حمایتی مشاهده کرده‌اید؟ بحمدالله الان شنیده‌ام دارد از افراد حرفه‌ای و هنرمندی استفاده می‌شود که غم گویندگان و مجریان صداوسیما، غم‌شان است. تا باد چنین بادا.\nبه نظر می‌رسد این امیدواری که در تغییر رویه و شکل سیاستگذاری‌ها اشاره کردید، بیشتر معطوف به افراد است. این‌که اشخاص جدیدی با نگاه جدید آمدند. فکر نمی‌کنید مسائلی که صداوسیما با آن درگیر است بیشتر از اینکه متوجه اشخاص باشد، به ساختار‌ها و قواعد کهنه و معیوب بازگردد؟\nنه، این‌طور هم که شما می‌گویید، نیست. وقتی شما قانون خوب دارید، ولی مجریان خوب ندارید، آیا نتیجه درستی می‌توان از آن دریافت کرد؟ سال‌ها قبل، انتشارات سروش، کتابی منتشر کرد به نام «منشور». این کتاب، دربرگیرنده مجموعه رهنمود‌های حضرت امام و رهبر انقلاب اسلامی کشورمان در دیدار با مدیران ارشد سازمان صداوسیماست. من نمی‌گویم، شما بررسی بفرمایید تاکنون چقدر از این رهنمود‌ها اجرا شده؟\nاین تعداد معاون و مدیری که به‌تازگی آمده‌اند، جوان هستند، بی‌ادعا هستند، مغرور نیستند، نمی‌گویند من با فلان خانم یا آقای کارشناس یا سخنران یا مداح یا مجری یا بازیگر، لج هستم پس او را دیگر به صداوسیما دعوت نکنید! الان دیگر این دیدگاه در سازمان نیست. شنیده‌ام آقای وحید جلیلی در جلسه‌ای به مدیران جدید تلویزیون گفته‌اند برای رسیدن به ذائقه اصلی مردم و مخاطبان، با هم رقابت کنید.\nخب این دیدگاه و این منظر عالی چقدر متفاوت است با دیدگاه فلان مدیر گروه یا مدیر شبکه که سال‌ها این دیدگاه در صداوسیما ساری و جاری بود که حتی اگر خانواده یک مدیر شبکه با مجری مشکل داشت، به‌راحتی او را حذف می‌کردند مثلا اگر خواهرزن فلان مدیر از شما خوشش نمی‌آمد، خیلی شیک، دیگر شما روی آنتن نبودید. این ادعا نیست؛ تلخ است، اما حقیقی است.\nقبلا شنیده بودیم دختر یا پسر یکی از مدیران می‌گفت این مجری نباشد و قبول می‌کردند.\nخب سلیقه بوده! فقط هم به برخی مدیران شبکه‌های رادیویی یا تلویزیونی، معطوف نبود. چه بسیار گویندگان، مجریان و هنرمندانی که در تور بدسلیقگی بعضی مدیران قبلی صداوسیما گیر افتاده و خانه‌نشین شدند.\nداشتیم مجریان ارزشی، لایق، کارآمد، کاربلد و دلسوزی که از نهاد مقدس صداوسیما برآمده و حقیقتا ثروت رادیو و تلویزیون محسوب می‌شدند که به‌راحتی کنار گذاشته شده و جای آن‌ها را یا بازیگرانی پر کردند که گاه در جلسات تخصصی برنامه‌سازان سیما بر سر مسئولان تلویزیون فریاد می‌کشیده و سهم بیشتری از پول و شهرت می‌خواستند یا به جای پیشکسوتان و گنجینه‌های پرحرمت صداوسیما، مجریانی آمدند که روی آنتن، حرمت پیران و ریش‌سپیدان و حق‌داران جرگه فرهنگ و هنر را شکستند و با ادبیاتی گستاخانه، روی آنتن حتی برای میهمان برنامه، گردنکشی کردند تا جایی که میهمان روی آنتن زنده، قهر می‌کرد و می‌رفت و مجری پرروی ما، ککش هم نمی‌گزید که چه ضربه‌ای به حیثیت رادیو و تلویزیون وارد کرده.\nمن الان سوال می‌کنم مشکل آقای جواد یحیوی چیست؟ سال ۸۸ ایشان برنامه‌ای برای یک کاندیدای انتخاباتی اجرا کرده است. خب جواد یحیوی به همان میزان ضربه خورد که من هم با اجرای برنامه آقای احمدی‌نژاد (در مصلای بزرگ تهران)، از این اجرا ضربه خوردم. من همان زمان در صداوسیما برای اجرای فقط یک برنامه انتخاباتی برای احمدی‌نژاد، منفور شدم، حال اینکه در صداوسیما هم فعالیت داشتم!\nآقای جواد یحیوی هم برنامه دیگری برای نامزد دیگری اجرا کرد و ضربه‌اش را هم تحمل کرد. بله داشتیم مجری خوش‌اقبالی هم که در دستگاه تبلیغاتی و انتخاباتی آقای روحانی وارد شد و هفت، هشت سالی به گلگشت تمنای وصال هم رسید (!) الان هرکدام از ما در کجای سپهر رسانه ملی قرار داریم؟ بفرمایید اگر مجری تلویزیون مشکلی داشت، چرا عده‌ای اهتمام به این امر نمی‌کردند تا او را بازگردانند؟ اما الان شرایط تغییر کرده.\nالان نه‌تن‌ها دیدگاه مدیران صداوسیما بهبود یافته بلکه حراست کل سازمان هم تعریف حقیقی «صیانت و حفاظت» پیدا کرده. دیدگاه‌ها متفاوت شده. الان شما را دعوت می‌کنند. با شما صحبت می‌کنند، می‌گویند اینجا برای شما آقا یا خانم مجری، مشکل وجود دارد پس شما فعلا در رادیو کار کنید و بعد به تلویزیون بیایید. این دیدگاه قبلا در رسانه ملی ما نبود.\nمی‌گفتند به خانه بروید؟\nبله. قبلا سازمان و بلکه حراست صداوسیما این‌طور بود، ولی الان مرکز صیانت و حفاظت واقعا صیانت و حفاظت می‌کند. مثلا امسال در ماه مبارک رمضان قرار بود من برنامه سحرگاهی شبکه پنج سیما را اجرا کنم. لکن بین دو تهیه‌کننده تلویزیون از دو شبکه مختلف تلویزیونی، مشکلی پیش آمد که عملا بنده ناجوانمردانه حذف شدم.\nدر همان حال، یکی از مدیران ارشد مرکز صیانت به بنده اعلام کردند: دوستان ما در مرکز جهت ارسال به‌موقع پاسخ استعلام‌ها تلاش کردیم که شما در ماه مبارک رمضان، در تلویزیون و برنامه‌های زنده سحرگاهی، حضور داشته باشید، اما به‌کار گرفتن یا نگرفتن مجریان در حوزه مدیران تولید است. ملاحظه می‌کنید؟ پس مرکز صیانت هم با فلان مجری مشکل ندارد. مدیر شبکه دوست ندارد که او باشد. الان دیگر چنین مدیرانی در تلویزیون وجود ندارند و آن‌ها که هستند یا باقی مانده‌اند، با مجریان حساب شخصی ندارند!\nیعنی الان سلیقه شخصی نیست؟ شاید فرم اعمال‌نظر‌ها تغییر کرده است، چون به هرحال سلایق شخصی مدیران بر تصمیمات آن‌ها اثرگذار است.\nشما در رسانه نمی‌توانید بگویید سلیقه شخصی خود را اعمال نمی‌کنم. این خیلی سخت است، این نفس بزرگی می‌خواهد که بگویید اجرای فلان مجری را دوست ندارم، ولی اجرا کند. این خیلی مطلب بزرگی است. یعنی یک آرمانشهر است. من نمی‌گویم این سلیقه الان نیست، ولی این افرادی که آمدند رویکردی که دارند این است که از این آقا دعوت کنیم و بپرسیم مشکل چیست. یا مثلا دغدغه دارند که چه تعدادی از مجری‌ها در این چندین سال خانه‌نشین شده‌اند.\nمی‌خواهم بگویم دست‌کمش این است که حالا دارند از مجریان و هنرمندان خانه‌نشین شده، دلجویی می‌کنند از همه آن‌ها که مشکل امنیتی، قضایی و رسانه‌ای نداشته یا اگر داشته‌اند اکنون اراده بر این است که لااقل یک‌بار پرونده این افراد را مرور کرده و طبق فرمایش قرآنی «مرو کراما» از آن، عبور کنند. این کار بزرگی است و باید آن را قدر دانست. مجریان تلویزیون مثل بچه‌های سازمان می‌مانند. این‌که رادیو و تلویزیون ما نگاه خوشبینانه‌ای نسبت به فرزندان خود فراهم کند، قبلا این اراده خیلی چشمگیر نبود؛ اما الان وجود دارد.\nطی دو سه ماه اخیر، یکی از برنامه‌هایی که حرف و حدیث‌های زیادی داشته است برنامه «کتاب‌باز» بود و احتمالاتی که درمورد حذف سروش صحت از اجرای این برنامه مطرح می‌شود. اعمال‌نظر‌های این مدلی که بخواهند سروش صحت را هم از آنتن صداوسیما حذف کنند، از چشم مخاطبان دور نمی‌ماند.\nبه نظر می‌رسد که تصمیمات سازمان صداوسیما بر همان سیاق سابق می‌شود. آیا در سازمان بر همان پاشنه می‌چرخد و اعمال سلایق شخصی یک مدیر می‌تواند یک برنامه پرمخاطب را هم دچار چالش کند.\nدرباره قضیه آقای سروش صحت از بافته‌های ذهنی خود چیزی نمی‌گویم بلکه یافته‌هایم را با شما در میان می‌گذارم. موضوع «آقای سروش صحت» معطوف به شخص نیست که بگویند برنامه کتاب باز با این شخص مشکل دارد. آن حرفی که آقای خوشرو- مدیر شبکه نسیم- گفته‌اند که درصدد هستیم برای ارتقای فرم و محتوا، تغییراتی اعمال کنیم، به نظرم کلام درستی است.\nسازمان باید از مجری‌های خود که «برند» می‌شوند به نحو شایسته‌ای مراقبت کند. در موضوع آقای سروش صحت علی‌رغم همه جنجالی که در جامعه و به‌ویژه در فضای مجازی ایجاد شد که مجری را به‌خاطر دیدگاه خاصی حذف کردند؛ نه، واقعا این‌طور نیست.\nما در رسانه تلویزیون اصطلاحی داریم که می‌گوییم «مجری زیاد روی آنتن باشد چرک می‌شود». من هم که هفت، هشت سال برنامه سحرگاهی ماه مبارک رمضان اجرا کردم اتفاقا خوب است که مدتی نباشم. نه اینکه فرزاد جمشیدی را با قهر و تشر و جبر و سلیقه شخصی حذف کنند! نه؛ بلکه نگاه حرفه‌ای می‌گوید اجازه دهیم مخاطب سلیقه‌های دیگری را هم تجربه کند.\nاین هم به نفع مجری و هم به نفع مخاطب است. اگر این دیدگاه انطباقی و قیاسی پیش بیاید مطمئنم آقای سروش صحت از این مدتی که نیست بعدا و در طی زمان، بسیار بسیار بهره می‌برد.\nبار‌ها گفته‌ام آقای سروش صحت «کتابخوان» نیست بلکه «کتاب‌خور» است! یعنی آدمی نیست که فقط پاورقی روزنامه‌ای یا صفحه عطف کتابی را خوانده باشد، این آدم کتاب را می‌شناسد، پس او را چرک نکنیم. مثل کالای خوب، مدتی او را از دید مشتریانش پنهان کنیم تا عزیزتر شود. اگر این دیدگاه در میان باشد، خوب است و جای امیدواری دارد!\nاین حرف را یک سال در روز‌های پایانی ماه مبارک رمضان به دوست خوبم آقای احسان علیخانی گفتم که همین حالا مصاحبه کنید و بگویید سال بعد نمی‌خواهید اجرای برنامه پرمخاطب «ماه‌عسل» را به‌عهده بگیرید. اجازه دهید مخاطب بداند نه شما شیفته آنتن تلویزیون هستید و برای ماندن در آن، دست‌وپا می‌زنید و نه حرف‌ها و ایده‌های شما تکراری و تمام‌شده است.\nدرباره آقای سروش صحت می‌دانم این‌طور نیست یعنی دیدگاه اینچنینی که سازمان خواسته کسی را حذف کند درباره آقای صحت این‌طور نیست، شاید درباره جناب عادل فردوسی‌پور این‌طور باشد، ولی درباره آقای سروش صحت این مساله صحت ندارد.\nهم فردوسی‌پور و هم سازمان از وضعیت فعلی سودی عایدشان نمی‌شود. سوال این است که چه کسی از ادامه این روند نفع می‌برد؟\nبه نظرم یک‌سری از صاحبان بنگاه‌های رسانه‌ای بیرون سازمان در فضای مجازی برد می‌کنند. سر قضیه من هم همین‌طور شد. سرجیو لئونه، فیلمساز مطرح ایتالیایی، فیلمی ساخت به نام «به‌خاطر چند دلار، بیشتر» حالا در فضای مجازی ما و تعدادی از سایت‌ها، خبرگزاری‌ها و پایگاه‌های خبری، برای چند کلیک، بیشتر چه وجدان‌هایی سر بریده می‌شود. واقعا مایه تاسف یا حتی شرم است.\nاین رسانه‌ها این قضیه را بزرگ می‌کنند، مثلا یک عکس در دو قاب منتشر کردند؛ این‌طرف آقای علی فروغی و آن‌طرف آقای عادل فردوسی‌پور را قرار می‌دهند. همان لحظه عکس را به خود آقای فردوسی‌پور نشان دهید، می‌خندد. آقای عادل فردوسی‌پور همین الان به شبکه سه می‌رود و مدیر شبکه را می‌بیند، ممانعتی برای این کار نیست.\nفضای مجازی موضوع را خیلی بزرگ می‌کنند. امیدوارم فرامتنی که شما می‌گویید، بالاخره موجب ایجاد یک خردجمعی شده و این همت در مسئولان سازمان به وجود آید که عاقل‌اندیشی و کداخدامنشی کرده و مشکل را حل کنند و ان‌شاءالله حل هم می‌شود.\nخبرسازی یا حاشیه‌سازی‌ها درباره شما هم از دل رسانه‌های خارج از سازمان شکل گرفت. ظاهرش این است که جریانی در کمین افراد مشهوری همچون عادل فردوسی‌پور و شما نشسته‌اند و این جریان از دل حاشیه‌ها ارتزاق می‌کنند؛ اما این فقط یک سمت ماجراست. سمت دیگر ماجرا برعهده سازمان صداوسیماست که توانمندی هدایت جریان‌های خبری افراد مرتبط با خود را داشته باشد. آیا این حمایت از دل سازمان برای مجریان تلویزیون وجود دارد یا اینکه شهرت‌یافتگان تلویزیون بعد از مدتی رها شده و به جو عمومی و رسانه‌ای سپرده می‌شوند؟\nدر هر کشوری گویندگان و مجریان از رسانه رادیو و تلویزیون قدرت می‌گیرند. بنده در دوره‌های تخصصی و پیشرفته گویندگی و اجرا که ویژه گویندگان و مجریان خود سازمان برگزار می‌شود، بحثی دارم که می‌گویم فرق است بین مجری‌ای که قدرتمند است و مجری‌ای که قوتمند است. این‌ها با هم تفاوت دارد.\nمجری قدرتمند، قدرت خود را از رسانه می‌گیرد و مجری قوتمند، قوتش را از هنر، مطالعه و توش و توان علمی خود، دریافت می‌کند. ولی در هر صورت مجری‌ها تا حدی افراد قدرتمندی هستند. من زمانی به یک مجری شبکه گفتم آنقدر که شما در تلویزیون حرف زدید امام خمینی حرف نزده بود! برای روز تشییع پیکر آقای هاشمی‌رفسنجانی که از من یادداشتی انتقادی در فضای مجازی موجود است، رهبر معظم انقلاب، کل نماز، ادعیه و اذکار و توصیه‌ای که کردند جمعا ۱۰ دقیقه شد، اما در همان روز، تلویزیون جمهوری اسلامی به برخی مجریانش ۱۰ ساعت آنتن داد که درباره این مراسم و آن شخصیت صحبت کنند. پس شما می‌بینید مجری فرد قدرتمندی است، چون برای سخن گفتن با مخاطب، مجال بسیار در اختیار دارد.\nدر همه‌جای دنیا هم همین‌طور است. مجری از یک نامزد انتخاباتی حمایت کند، امتیاز و رای آن آدم بالا می‌آید پس مشخص است که قدرتمند است. خب این آدم قدرتمند را نباید یله و رها کرد. ولی صداوسیما در سال‌های قبل از این تسامح و تساهل، بسیار انجام داده که یک مجری را به مردم معرفی کرده و سپس در توفان و تندبادی از تهمت‌های ناروا، او را مثل برگی رها می‌کند.\nدر بخشی که درباره من گفتید باید قبول کنیم برخی مردم می‌توانند از اوضاع‌واحوال مملکت ناراضی باشند. می‌توانند و حق‌شان است که از رسانه ملی ناراضی باشند. در این زمان درصدد یک نوع انتقام‌جویی از رسانه ملی برمی‌آیند و، چون مجری به‌معنای عام آن نماد این رسانه است، درصدد انتقام‌جویی از این آدم برمی‌آیند، چون او را نماد رسانه می‌دانند.\nاینجا متاسفانه سازمان صداوسیما، آن حمایت، جانبداری و هواخواهی را که باید از همکار خود داشته باشد، انجام نمی‌دهد. از من توقع دارد که از رسانه حمایت کنم، ولی این خیابان دوطرفه نیست، یعنی تا الان نبوده است، یعنی کسی غصه نخورده مجری‌ای که الان دوسال است خانه‌نشین شده، کجاست و چرا نیست. مهم نبوده است. این حمایت از سوی سازمان صورت نمی‌گرفت.\nدشمنی هم وجود دارد؟\nفکر نمی‌کنم دشمنی وجود داشته باشد، اما قطعا انتقام‌جویی است. تسویه‌حساب‌های شخصی وجود دارد. کشاندن پای پرونده‌های شخصی و خصوصی گویندگان و مجریان به داخل حراست صداوسیما کار پسندیده‌ای نیست. کار ناجوانمردانه‌ای است که پرونده‌هایی که هنوز درحال رسیدگی قضایی هستند در صداوسیما هم رسیدگی شوند. الان مرکز حفاظت و صیانت صداوسیما دارد خیلی علمی و حقوقی با این قضایا برخورد می‌کند.\nخیلی از مردم ما شاید از رسانه ملی راضی نباشند، من آماری علمی به شما و خوانندگان‌تان ارائه می‌کنم که رادیو و تلویزیون در هیچ‌کشوری نمی‌توانند و اساسا نباید همه مردم کشورشان را قانع و راضی کنند، بلکه اگر برنامه‌ای بتواند تنها ۳۲.۲ درصد از مخاطبان را راضی نگه دارد، رسانه موفقی قلمداد می‌شود.\nبالاتر از این آمار دیگر می‌شود صفت‌های عالی و تفضیلی، یعنی رسانه‌های برتر، موفق‌تر و عالی‌تر. پس طبق این آمار، عملا ۶۸ درصد مردم می‌توانند از برخی برنامه‌ها و عوامل تولید آن در صداوسیما ناراضی و اصلا مرا دوست نداشته باشند. این حق انتخاب برای مردم است. ما چرا تکثر شبکه‌ها را آوردیم؟ چون مردم بتوانند برنامه‌ها و مجریان زیادی را دیده و از میان آن‌ها برنامه‌ای و مجری‌ای را که دوست دارند، انتخاب کنند.\nاین آمار در رسانه ما چه میزانی است؟\nمن فکر می‌کنم الان حتی برنامه‌های پرمخاطب تلویزیون ما از این آماری که بنده ارائه می‌کنم، در سطح پایین‌تری قرار دارند. ما در صداوسیمای کشورمان و مرکز تحقیقات و سنجش برنامه‌ای، همکاران صدیق و ارجمندی داریم که مداوم برنامه‌ها و آرا و نظر‌های مردم را می‌سنجند. این آمار موجود است، ولی از این سطح علمی و عرفی‌ای که من بیان کردم پایین‌تر است.\nاین دشمنی که بیان شد چقدر از طرف همکاران شما بوده است؟ چیزی که شنیدیم این بود که آقای جمشیدی از همکاران خودش ضربه خورده است. این احتمال را هم براساس این پیش‌فرض مطرح می‌کنند که مجری‌ها نباید از یک‌جایی بالاتر بروند و محبوب‌تر شوند. این اتفاق درباره شما افتاده بود. خود شما این را احتمالا بیشتر و عمیق‌تر از بقیه حس کرده‌اید. چقدر این دوری چندین ساله از آنتن تلویزیون ناشی از حسادت و بخلی بود که همکار شما نسبت به شما داشتند؟\nبیایید از چیزی که شما می‌گویید، دو ورق عقب‌تر برویم. این دیدگاهی که الان شما می‌گویید در آموزش‌وپرورش نیست؟ در بانک نیست؟ در وزارتخانه‌ها نیست؟ در بدنه دولت وجود ندارد؟\nممکن است در جای دیگری هم باشد. اما شهرت و اعتبار یافتن چیز دیگری است.\nخیلی‌خوب، پس یعنی جهان‌بینی این افراد، کم و کوچک است. فرزاد جمشیدی یک اصطلاحی دارد که سر همه کلاس‌های خود بیان می‌کند و آن این است که: اگر به تعداد همه مردم ایران مجری داشته باشیم، باز هم در تلویزیون ما، جا برای کار کردن وجود دارد. این جهان‌بینی من است.\nاصلا چرا مجری تربیت می‌کنم؟ بعضا دوستان می‌گویند چرا دست زیاد می‌کنید؟ من به این یقین و باور رسیده‌ام که کار هنر و فرهنگ (من‌جمله اجرای تلویزیونی) یک نوع دوی امدادی است. بنده تا یک سالی توانسته‌ام برنامه سحرگاهی ماه مبارک رمضان را در تلویزیون اجرا کنم. از یک‌جایی هم باید این چوب امدادی را دست شما بدهم و بگویم بقیه مسیر را شما بدوید که بهتر می‌دوید. چرا سال‌هاست به مدیران صداوسیما، مجری معرفی می‌کنم؟\nچون این دیدگاه کوچکی را که بگویم همکارم نباشد تا من بیشتر برنامه اجرا کنم، ندارم. مع‌الاسف، آن دیدگاه‌های تنگ‌نظرانه‌ای که شما اشاره کرده‌اید، وجود دارد. می‌دانید چرا؟ چون اجرا در رسانه رادیو و تلویزیون، حسادت می‌آورد. نه‌تن‌ها در بین همکاران ما، بلکه در خیلی از رادیو و تلویزیون‌های ممالک دیگر دنیا هم می‌تواند همین‌طور باشد.\nاز اجرای مصلی برای احمدی‌نژاد پشیمان نیستید؟\nخیر، مهم وضعیت حال آدم‌هاست. همه به من انتقاد کردند، چرا در مصلی رفتید و برنامه‌های آقای احمدی‌نژاد را اجرا کردید. من برای رئیس‌جمهور این مملکت برنامه اجرا کردم، من برای شخص که برنامه‌ای اجرا نکردم.\nاما آن موقع نامزد انتخابات بود.\nمن احساس کردم در بین افرادی که وجود داشت، ایشان را بهتر می‌شناسم؛ و الان چطور؟ اگر هم‌اکنون احمدی‌نژاد نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری بود، آیا برنامه ایشان را اجرا می‌کردید؟\nنه، اگر الان ایشان رئیس‌جمهور بود، قطعا نمی‌رفتم برای ایشان برنامه اجرا کنم.\nتابه‌حال شده به‌خاطر اجرای برنامه‌ای در بیرون از شبکه‌های صداوسیما توبیخ شوید؟\nبله، سال ۱۳۹۰ در تالار وحدت برنامه‌ای برای نخستین سالمرگ استاد زنده‌یاد آقای محمد نوری مجری برنامه بودم. آن شب، تالار وحدت، بسیار شلوغ و پرازدحام بود. من آنجا چند جمله گفتم که حیف از انگشتری‌های سلیمانی هنرمندان ماست که در دست افراد خارج از کشور باشند، یعنی حیف و دریغ است که هنرمندان مطرح میهن ما بروند در خارج از ایران کنسرت بگذارند یا فیلم بسازند و بعد ادامه دادم که امیدوارم مسئولان فرهنگی و هنری ما کاری کند و سعه‌صدری نشان دهند که ما به‌خاطر بیاوریم، سروش مردم ایران، اهل خطه خراسان و بچه‌محل قرآن، محمدرضا شجریان را.\nهمین! بنده از ایشان یاد کردم و، چون دو سه‌هفته‌ای بیشتر تا ماه مبارک رمضان آن سال باقی نمانده بود، اظهار امیدواری کردم که ان‌شاء‌الله ما طعم رطب ربنا را در ماه رمضان از زبان استاد شجریان بچشیم. سر این قضیه به‌شدت توبیخ شدم؛ و ما همچنان هم طعم رطب ربنا را نچشیده‌ایم که!\nاشتباه کردند. اگر از من می‌شنوید آن قضیه را باز می‌شد به طریقی حل کرد، ولی کسی دلسوزی نکرد که اهتمام کند هم آبروی رسانه ملی حفظ شود و هم حرمت آن داوودی‌نغمه ماندگار موسیقی ایران.\nاین لجاجت از کجا می‌آید؟\nنفس است! من می‌گویم آدمی خطایی کرده است، شجریان، فردوسی‌پور، فرزاد جمشیدی، یحیوی و.... من حقوق خوانده‌ام، معروف است که در حقوق می‌گویند مجازات باید منطبق با جرم صورت گیرد و محرومیت‌های اجتماعی نیز منطبق با جرم افراد طراحی و اعمال شوند.\nمثلا شما تخلفی کرده‌اید، قانون می‌گوید جنابعالی دو تا پنج‌سال (حسب مورد) حق ندارید در ادارات دولتی کار کنید، ولی بعد از آن مدت، محرومیت اجتماعی شخص به پایان می‌رسد. این چه محرومیت هنری است که این آدم هیچ‌گاه نتواند در تریبون رسمی مملکتش حضور داشته باشد؟ یک‌جایی باید تمام شود.\nاین است که می‌گویم در مدیریت جدید سازمان صداوسیما به این قبیل ناکارآمدی‌ها فکر کرده‌اند و یکی‌یکی دارند چاره‌جویی می‌کنند. معتقدم اگر آقای شجریان در قید حیات بودند، می‌شد و این امیدواری را می‌دهم که با مدیریت جدید حتی ربنای شجریان هم پخش شود. این موضوع چندان بزرگ و لاینحل نیست.\nالبته این را بگویم که الان دیگر این‌طور نیست. یعنی اساسا دیگر این نگرش بسته وجود ندارد. رئیس رسانه ملی خودش منتقد برخی عملکردهاست و این «خود مشت‌مالی» خیلی نویدبخش است.\nاین گزارشی که درباره گرانی بنزین شد و آقای جبلی مستقیما دستور تولید و پخش آن را صادر کرد، انصافا در دوره‌های قبلی مدیریت‌های صداوسیما می‌توانست پخش شود؟ باور کنید پخش نمی‌کردند آن را که مردم همان حرفی که کف خیابان می‌زنند در تلویزیون مملکت خودشان بشنوند. در کلاس‌های تدریس می‌گویم تلویزیون و رادیو «ویترین واقعیت جامعه» هستند. مردم باید درد و درمان را یک‌جا در رادیو و تلویزیون کشورشان ببینند. هرگونه پرده‌پوشی از مردم، خلاف سیاست‌های بنیادی و کارکرد‌های علمی و اساسی این رسانه است.\nپوشش خبری ترور شهید فخری‌زاده را در نظر بگیرید. آقای بوالی، مدیروقت شبکه خبر گفت که ما را مجبور کردند خبر روی آنتن نرود، درصورتی‌که خبر در فضای مجازی منتشر شده بود. سه یا چهارساعت دیرتر از فضای مجازی زیرنویس در تلویزیون رفت. مدیر شبکه می‌گفت که از نهاد‌های بالادستی مانع انتشار خبر می‌شدند. در مواجهه با چنین تصمیماتی که از عهده مدیران سازمان هم خارج است، چه باید کرد؟\nبنده چنین چیزی را از طرف فرد مشخصی در شبکه خبر تلویزیون ندیده و نشنیده‌ام، اما اینکه رسانه رادیو و تلویزیون از فضای مجازی عقب‌تر باشد، کار عاقلانه و عملکرد حکیمانه‌ای است. مگر خود شما هر خبر یا اتفاقی را که مثلا در اینستاگرام، تلگرام یا دیگر شبکه‌های اجتماعی و همرسان منتشر می‌شود، عینا در روزنامه خود منتشر می‌کنید؟ مسلم است که این کار را نمی‌کنید تا زمانی که صحت آن را راویان صادق یا منابع معتبر خبری تایید کنند.\nحالا شما به من بگویید ما از پخش برنامه‌ای همچون ترور شهید فخری‌زاده بیشتر ضربه خوردیم یا از فاجعه متروپل؟ می‌خواهم بگویم ممکن نیست در رسانه کار کنید و بخواهید عقب میدان بایستید تا مورد هجمه قرار نگیرید. شما اگر می‌خواهید در هر جای دنیا مدیر رسانه شوید باید «کتک‌خور» شما خوب باشد و «فحش‌خور» خوبی باشید.\nدر غیر این صورت نمی‌توانید در رسانه و مشخصا رسانه رادیو و تلویزیون کار کنید. رسانه‌ای که مداوما و علی‌التصال، او را ناز و نوازش کرده و به‌به و تحسین کنند، اصلا وجود ندارد.\nفکر می‌کنم سال ۹۰-۸۹ بود که با هم صحبت می‌کردیم، خودتان اشاره کردید این سبکی که در اجرای تلویزیونی آورده‌اید، یعنی این‌طور آهنگین و مسجع صحبت کردن و قافیه‌ها را پشت سر هم آوردن را از علی حاتمی گرفته‌اید.\nبله، البته من تکمله‌ای برای صحبت شما بیان کنم. در آن مصاحبه‌ای که با شما داشتم گفته بودم عمده تاثیری که در آثار قلمی خود پذیرفته‌ام از زنده‌یادان علی حاتمی، احمد شاملو و مرتضی آوینی بوده است و با دیالوگ‌های استاد علی حاتمی به‌ویژه در مجموعه ارزشمند «هزاردستان» زندگی کرده‌ام. صدای خیس از شکایت احمد شاملو را خوب می‌شناسم و قلم و اندیشه‌های سید آل‌قلم مرتضی آوینی صد‌ها آیینه جادو از او در ذهن و ضمیر من قرار داده است.\nاین سه اسم ترکیب جالبی هستند.\nبله، ظاهرا در عالم واقع نمی‌توان حتی عکس‌های این افراد را کنار هم گذاشت و به مردم نشان داد و این چیز خوبی نیست.\nاز علی حاتمی خاطره‌ای هم دارید؟\nبله، اتفاقا در روز‌های پایانی عمر ایشان بود که به دیدارشان رفتم. نوجوان بودم و ایشان را بسیار دوست داشتم، آن زمان در رادیو فعالیت می‌کردم. رفتم و آقای علی حاتمی را از نزدیک دیدم و این دیدار تا امروز یکی از بهترین بهار‌هایی بوده که در تقویم عمرم به یادگار دارم.\nقبلا به ایشان گفتند این نوجوان یعنی فرزاد جمشیدی دیالوگ‌های فیلم‌های شما را از حفظ است. یادم هست همین‌طور که راه می‌رفتیم و آقای علی حاتمی داشتند چای می‌نوشیدند به من گفتند: خب یکی از دیالوگ‌های هزاردستان را بگو ببینم! اولی را که شنیدند، سراغ دومی و سومی رفتند. بعد رو کردند به یکی از همکاران‌شان و باخنده گفتند: «براش چای بیارید مثل اینکه یه خُلی مثل خودمان پیدا شده.»\nاین فضایی که گفتید سبکی را در اجرا با خود آورد که شاعرانه و مسجع بود. آن سبک دیده شد و مردم دیدند و خیلی‌ها سراغ این رفتند که این شکلی بنویسند و صحبت کنند. اما الان که در سال ۱۴۰۱ هستیم، آیا تغییری در این سبک ایجاد کرده‌اید؟ چون اینکه الان توقع داشته باشیم دهه هشتادی‌ها و همسالان آنها، مثلا هزاردستان یا دلشدگان یا مادر را ببینند و بپسندند، چیز عجیب و بعیدی است.\nنه، به‌نظرم اینکه بگوییم الان مردم دیگر این آثار را نبینند یا نخوانند، این اشتباه ماست. قبول دارم ذائقه‌ها تغییر کرده است، قبول دارم رسانه متحول انسان متغیر می‌خواهد، ولی این‌ها آثار مرجع سینما و تلویزیون ما به‌شمار می‌آیند. حرف شما مثل این است که بگوییم در سال ۱۴۰۱ دیگر مردم سعدی نخوانند، با مثنوی‌معنوی مولوی ارتباط برقرار نکنند، شعر نغز حافظ شیراز را زمزمه نکنند. این درست نیست.\nمعروف است که شیخ بهایی در مسجدی سخن می‌گفت، یکی از حاضران، او را مخاطب قرار داده و گفت: شما خیلی سنگین صحبت می‌کنید! کمی پایین‌تر و در سطح ما صحبت کنید. شیخ‌بهاء نیز پاسخ داده بود: کلام من که فتیله چراغ نیست تا شما آن را بالا و پایین بکشید! قدری هم شما باید خود را بالا بکشید.\nما در رسانه چیزی داریم به نام ادبیات معیار. این ادبیات معیار از همین آثار فاخر و وزین برخاسته است. بعضی‌ها در مورد من می‌گویند ایشان سنگین حرف می‌زند. چند وقت پیش، یکی از دوستان می‌گفت سر کلاس آموزش فن‌بیان یکی از مجریان معروف تلویزیون بودم؛ از ایشان پرسیدم نظر شما درباره اجرای فرزاد جمشیدی چیست. آن آقای مجری معروف، پاسخ داده بود: ایشان خیلی سنگین صحبت می‌کند، درحالی‌که در تلویزیون باید خیلی راحت با مردم حرف زد!\nدوست عزیز! در تلویزیون اصلا نباید «حرف» زد، بلکه باید در تلویزیون سخن گفت و ثروت و سرمایه و بنیه سخن گفتن، چیزی غیر از مطالعه موثر، مفید و مستمر نیست. این اشتباه ماست که بخواهیم با مخاطب رادیو و تلویزیون با چیزی غیر از زبان معیار صحبت کنیم. زبان معیار زبانی است که فرهیختگان جامعه با آن صحبت می‌کنند. قانون کشور، بخشنامه‌ها و اطلاعیه‌های رسمی را با آن می‌نگارند. این زبان معیار است.\nوقتی من مجری در رادیو و تلویزیون اجرا می‌کنم مردم باید طرز صحیح تلفظ کلمات و عبارات را از من یاد بگیرند. به‌عبارتی اجرا و سخن گفتن یک گوینده و مجری تلویزیون باید برای مخاطبینش «مرجع» باشد.\nما در یک تحقیقات سیستماتیک متوجه شده‌ایم که مجریان تلویزیون فقط از ۲۲۰ کلمه غالب استفاده می‌کنند.\nیعنی همان دایره محدود واژگان که سال‌هاست درباره‌اش می‌گویند؟\nبله و در نظر بگیرید که ۴۸ درصد از فضا و فرصت تلویزیون در اختیار مجریانی است که از همین ۲۲۰ کلمه غالب، استفاده می‌کنند. چرا مردم دیگر خیلی اجرای تعداد زیادی از مجریان تلویزیون دوست ندارند؟ چون از این خانم و آقای مجری، سخن تازه‌ای نمی‌شنوند و چیزی هم یاد نمی‌گیرند.\nمن سر کلاس‌های تخصصی آموزش گویندگی و اجرا، ۵۰ عبارت دارم که از شرکت‌کنندگان می‌خواهم سخن بگویند؛ اجرا کنند لکن از این عبارات، استفاده نکنند. مثل چی؟ مثلا نگویند «خدمت‌تان هستیم!»، «می‌ریم اتاق فرمان و برمی‌گردیم»، «یه برنامه ببینیم.»، «یه فاصله بگیریم» و... این‌ها را به کار نبرند بلکه خودشان جمله خلق کنند. گویندگی و اجرا یک نوع «آفرینش ادبی و هنری» است.\nچرا من در سحر‌های مبارک ماه خدا و در شبکه یک سیما، وقت اذان را همراه با شعر، متنوع و جذاب، اعلام می‌کردم؟ مگر نمی‌توانستم بگویم: اذان صبح به افق تهران؟ چرا؛ اما می‌خواستم توجه مخاطب و بیننده را به متن و محتوای این اعلام، جلب کنم، پس می‌گفتم:\nذوالفقار دل خود بر سر شیطان بزنید\nدل به دریای اذان، به وقت تهران بزنید\nالان ما شدیدا در رسانه به محتوای غنی نیاز داریم؛ چراکه از بابت محتوای برنامه‌ها، بسیار فقیر شده‌ایم.\nاین «ما» که می‌گویید چه کسانی هستند؟ شاید مدیران نیاز ندارند. شاید مردم هم به تعاملی با مدیران رسیده‌اند. برنامه‌ای در شبکه «نسیم» می‌دیدم که خانم مجری که بازیگر هم است، در یک دقیقه چهار بار از کلمه «درجه یک» استفاده کرد و اجرای فوق‌العاده ضعیفی داشت و با جنس برنامه هم متناسب نبود.\nبگذارید رازی را با شما درمیان بگذارم. من دو سال قبل، از تعدادی از مجریان برنامه‌های زنده تلویزیونی تستی گرفتم. تستی بسیار ساده و درعین‌حال، بسیارهم کارآمد بود. من فقط از این دسته مجریان خواسته بودم همان برنامه‌ای که چند دقیقه قبل برای مردم و مخاطبان اجرا کرده بودند، خودشان بنشینند، تماشا کنند و پلاتو‌ها و حرف‌هایی را که روی آنتن گفته‌اند، روی کاغذ بیاورند!\nنتیجه، بسیار جالب و شگفت‌انگیز بود؛ اول اینکه بیش از ۵۰ درصد مجریان حاضر به انجام این کار نمی‌شدند و دوم اینکه مابقی که در تست، حاضر می‌شدند در فرصتی خیلی کوتاه، از انجام و ادامه آن، شانه خالی می‌کردند. بیشترین حد تحملی که سراغ دارم، کمتر از هفت‌دقیقه بود!\nیعنی تعداد زیادی از مجریان تلویزیون ما، همان آشی را که برای مردم می‌پزند، نمی‌خورند!\nبه نظر می‌رسد برخی مدیران صداوسیما اساسا چنین نگاه هنری به قاب تلویزیون ندارند. مدیری در صداوسیما می‌گفت دغدغه من این است که حقوق کارمندانم را بدهم. شما با مدیران مختلفی کار کرده‌اید؛ از علی لاریجانی تا الان. به نظر شما کدام یک بیشترین دغدغه را داشتند؟\nشما سوالی می‌کنید که باید علمی و حقوقی، پاسخ بدهم. شما می‌دانید که فصل دوازدهم قانون اساسی در اصل ۱۷۵ که راجع‌به سازمان صداوسیما صحبت می‌کند، از ریاست این سازمان و نحوه نظارت بر آن نیز یاد می‌شود.\nیکی از نکات خوبی که در سازمان صداوسیما تاکنون صورت گرفته، این است که رهبری معظم کشورمان هیچ‌گاه از بیرون سازمان کسی را به ریاست این سازمان مهم و اثرگذار، منصوب نکرده‌اند. این نکته بسیار روشن و موفقی است. اگر آقای ضرغامی، منصوب شدند، از خودمان بودند و بر همین سیاق است انتصاب آقای سرافراز و آقای علی عسگری. یعنی این افراد، سازمان را به‌خوبی می‌شناخته و از مختصات و سازوکار آن، مطلع بوده‌اند. اما اگر از من بپرسید می‌گویم یکی از دوران خوب صداوسیما که کار‌ها غالبا برمبنای حاکمیت خرد، دانایی و حرفه‌ای‌گری اداره می‌شد، دوران آقای ضرغامی بود.\nالان این رفتار به شکل بنیادی‌تر و دانشگاهی‌تری در عملکرد دکتر جبلی، دیده می‌شود. رئیس رسانه ملی باید علاوه بر اینکه از همه افراد مجموعه خود، آگاه باشد؛ مثل یک ناخدا، موج‌های سهمگین رسانه‌ای، تغییرات چشمگیر جامعه، مطالبات ملی، رقبای بعضا معاند رسانه‌ای و در یک کلام افق حال و آینده خود را ببیند و نسبت به آن آگاهی داشته باشد.\nکاری که آقای جبلی دارد انجام می‌دهد که درمیان جامعه دانشگاهی می‌رود و خود را در برابر تندباد شدید اعتراض و انتقاد‌های دلسوزانه دانشگاهیان قرار می‌دهد یا اینکه با فیلمسازان، کارگردانان و هنرمندان، دیدار برقرار می‌کند تا ساختار‌های قدیمی و تابو‌های سازمانی را بشکند، این‌ها همه خوب و ان‌شاء‌الله نتیجه‌بخش خواهد بود.\nشما نسبت به قبل، در پاسخ به سوالات، گاهی محتاط‌تر از قبل اظهارنظر می‌کنید.\nبگذارید پای اینکه آب از سرمان گذشته است! حال من مثل غریقی می‌ماند که در آخرین لحظات، ساحل نجاتی دیده باشد. در مدیریت جدیدی که برای شبکه‌های مختلف تلویزیون کشورمان آمده‌اند، از همان ابتدا، حرف و حدیث‌های زیادی برپا شد. عده‌ای می‌گفتند مگر دهه‌شصتی‌ها هم می‌توانند آنتن بچرخانند.\nاین دیدگاه را غالبا برخی مدیران سابق و سررفته تلویزیون (!) ایجاد کرده بودند که بله، اگر ما برویم همه‌چیز زمین می‌ریزد. به خدا اینطور نشد. حالا یک‌سری جوان آمده‌اند که لااقل هنرشان این است که بگویند ما در این قسمت کار، به کمک شما همکار قدیمی و پیشکسوت رسانه‌ای، نیاز داریم.\nاین، قله بسیار بلندی است که نفس آدمی می‌تواند آن را فتح کند. سابقا اینطور نبود و در اتاق‌های مدیران غالبا برای استقبال از طرح‌ها و اندیشه‌های جدید، بسته بود که اگر اینطور نمی‌بود، حضرت‌آقا، ریاست این سازمان بزرگ را تغییر نمی‌داده و سکان این سفینه رسانه‌ای را به مدیریت جدید آن، واگذار نمی‌کردند.\nصنف جدیدی برای مجریان صداوسیما راه افتاده است. درست است؟ مثل کانون گویندگان و مجریان اگر اشتباه نکنیم.\nبله، از من هم دعوت کردند که در آن، حضور یابم، اما قبول نکردم. من زیاد، کار‌هایی را که برای گویندگان و مجریان صداوسیما، در بیرون این سازمان اتفاق می‌افتد، موفق نمی‌دانم. این تحول باید در خود سازمان روی دهد. شما می‌خواهید انجمن صنفی‌ای فراهم کنید که بیرون سازمان است و برای احقاق‌حقوق همکاران داخل سازمان قدم بردارید؟ این، ناکارآمد خواهد بود.\nاما این خلأ وجود دارد که باید از حقوق مجریان دفاع شود.\nبله. یکی از خلأ‌هایی که وجود دارد همین است که ما گویندگان و مجریان صداوسیما، انجمن صنفی نداریم. نشست‌های علمی و تخصصی و دیدار‌های منظم ماهیانه نداریم. از سخنگو و اندیشه و عملکرد و مطالبات واحدی هم برخوردار نیستیم. همین می‌شود که دستمزد گویندگان و مجریان مراکز صداوسیمایی با گویندگان و مجریان تهرانی، فرق دارد.\nهمین می‌شود که در همه استان‌ها و شهرستان‌های کشورمان، به مجریان تهران می‌گویند «مجری کشوری»، اما مثلا به یک مجری بسیارخوب در مرکز آذربایجان شرقی نمی‌گویند کشوری و همین می‌شود که به یک آقا یا خانم مجری، درطول یک‌سال، ۱۰۰۰ دقیقه آنتن زنده می‌دهند و خیل عظیمی از مجریان باید در شب طولانی یلدای فراق از تلویزیون، باقی بمانند. همه این‌ها باید سازماندهی شوند.\nباید در زمینه سهم آنتن زنده و تولیدی، توزیع عادلانه‌ای میان گویندگان و مجریان صداوسیما صورت پذیرد و پیش از آن، بسیار ضروری است که گویندگان و مجریان ما نیز مثل واحد دوبلاژ صداوسیما، رتبه و طبقه‌بندی داشته باشند و ضمنا گروه و حوزه تخصصی کار و فعالیت آن‌ها نیز به روشنی مشخص شود.\nبالاخره مجری تلویزیون را چطور باید جذب کرد؟\nاول از طریق نخبگان جامعه خبرنگاری و مطبوعات و خبرگزاری‌ها و بعد، ظرفیت‌های داخلی صداوسیما مثل خوبان رادیو و ممتازین صداوسیمای مراکز استان‌ها.\nغیر از این چطور؟\nغیر از این، راهی وجود ندارد؛ صراحتا هم می‌گویم تنها مسیر علمی و اصولی برای جذب مجری تلویزیون؛ همین است. تازه، این روش هم، ابتدای راه انتخاب مجریان است، بعد باید آن‌ها را برای آماده‌شدن روی آنتن‌های فراگیر ملی، قویا آموزش و سپس پرورش داد، اگر بگذاریم هر بی‌مایه‌ای به رادیو و تلویزیون کشور راه پیدا کند، اگر شانس بیاوریم و روی آنتن برایمان هزینه ایجاد نکند، قطعا، چون زحمت نکشیده، قدر آنتن رسمی صداوسیما را هم نخواهد دانست.\nپس با این حساب، بازیگرانی که به عرصه اجرای تلویزیونی ما آمده‌اند، پر!\nبله. اصلا نباید به آن‌ها پروبال می‌دادیم که حالا بخواهیم بگوییم پر؟!\nمثلا آقای محمدرضا گلزار ویژگی‌های اجرا دارد؟\nخیر، آقای محمدرضا گلزار ویژگی‌های اجرا ندارند.\nبازیگران دیگر که می‌آیند چطور؟\nتحقیقات و پژوهش‌های رسمی بنده حاکی از آن است که ۶ درصد از مجریان تلویزیون ما را بازیگران تشکیل می‌دهند که بیشترین ثلمه و صدمه را به بدنه و اعماق روح و کالبد اجرای تلویزیونی وارد کرده‌اند. آن‌ها نه‌تن‌ها حقوق و دستمزد‌هایی محیرالعقول دریافت می‌کنند بلکه سطح انتظار ملی را از اجرای تلویزیونی به‌شدت کاهش و تنزل داده و در بعضی مواقع، به سخره گرفته‌اند؛ و این اتفاق به‌خاطر حضور اسپانسر بوده؟\nفکر اولیه استفاده از بازیگران در قامت و کسوت مجریان تلویزیونی، به‌خاطر جذب حداکثری مخاطب بود، اما الان آنچه شما نیز می‌گویید، متاسفانه صحت دارد یعنی اسپانسر فی‌المثل صراحتا می‌گوید اگر آقای حمید گودرزی مجری این برنامه باشد، من این پول را به شما تهیه‌کننده تلویزیون واگذار می‌کنم. از آقای گودرزی فقط به‌عنوان یک اسم، یاد کردم نه به‌عنوان شاهد مثال.\nاینکه درباره یک‌سری موارد سختگیری می‌کنند که نمونه آن را دیده‌ایم که ربنای شجریان است، ولی در بحث انتخاب مجریان تلویزیون تسامح می‌کنند، نشانه چیست؟\nنشانه سطحی‌نگری و عدم‌توجه به کارکرد‌های رسانه‌ای مثل رادیو و تلویزیون. ببینید ما باید برای صداوسیما هنرمند و مجری خوب تربیت کنیم اصلا نفس وجود هنرستان و دانشکده صداوسیما هم همین است. یعنی کسانی به رادیو و تلویزیون وارد شوند که علاوه بر هنر و ایده‌های خلاقانه آن بتوانند از منویات آن، دفاع کنند.\nسازمان صداوسیما درحال حاضر، مجری برنامه‌های ارزشی، انقلابی و مذهبی کم دارد. ما در صداوسیمای کشورمان، مجری دین‌شناس، تاریخ‌دان، جامعه‌شناس، ادیب، محقق، ولایی و انقلابی، بسیار کم داریم. مجری‌ای که بخواهد و بتواند (دقت بفرمایید از چه واژه‌هایی استفاده می‌کنم: بخواهد و بتواند) مراسم ارتحال امام (ره) را اجرا کند، سوم خرداد، روز قدس، دهه فجر، ۲۲ بهمن، هفته دفاع مقدس و نظایر آن را اجرا کند، بسیار اندک‌شمار، دراختیار داریم.\nیعنی مجریان ما در رسانه ملی با این ایدئولوژی کار می‌کنند، ولی از این ایدئولوژی دفاع نمی‌کنند. باید در رسانه ملی مجری‌هایی داشته باشیم که برای مناسبت‌های ایدئولوژیکی داوطلب اجرای برنامه باشند، ولی کم داریم. مجری‌های رسمی و شناخته‌شده سازمان، غالبا از اجرای این قبیل برنامه‌ها شانه خالی می‌کنند. من این نکته و ضعف را صراحتا مطرح کرده و بر نشان‌دادن این ضعف، تاکید می‌کنم. هرکسی هم می‌خواهد بدش می‌آید، بدش بیاید.\nجلوی برخی مدیران شبکه‌های تلویزیونی سابق و لاحق هم گفته‌ام. در همه‌جای دنیا این طور است که گوینده رادیو و مجری تلویزیون سرباز خط‌مقدم آمال و آلام فکری و حقیقی جامعه‌اش محسوب می‌شود. این، حرف من نیست.\nدو نظریه‌پرداز بزرگ و مطرح جهانی به نام‌های «سیلبرت» و «مک گوییل» معتقدند مجری تلویزیون در هر کشوری باید تابع ایدئولوژی‌های همان رسانه باشد. مگر در شبکه‌های تلویزیونی و ماهواره‌ای من‌و‌تو و اینترنشنال این‌طور نیست؟ امکان ندارد ابتدای صحبت خود «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم» بگویند. شاید دوست داشته باشند، ولی نمی‌گویند، چون ممنوع است.\nیکی از ضعف‌های ما همین است. چند سال قبل، مقاله‌ای از بنده منتشر شد به‌عنوان «رسانه دینی یا دین رسانه‌ای» ما دین خود را رسانه‌ای کردیم لکن هنوز «رسانه دینی» نداریم. دین خود را در فرمت تلویزیون آوردیم و چیز‌هایی از آن بیان می‌کنیم در حد مناسبت‌های مذهبی.\nبابت ماجرای خودتان کسی هست که در این مدت او را حلال نکرده باشید یا از او دلخور باشید؟\nخیر. من همه را بخشیده‌ام. بسیاری اذیتم کردند. حتی حرف‌ها، اعمال و رفتار‌های ناشایستی به من نسبت دادند و روزی خواهند فهمید، چند برابر آنچه نشر داده‌اند، عذاب الهی برای خویش خریده‌اند. از امروز و عاقبت خراب بسیاری از این افراد، مطلع هستم، اما حتی به درد و رنج آن‌ها که اذیتم کرده‌اند، راضی نیستم. من سال‌هاست در این دو بیت از گلستان سیمرغ سخن، سعدی (علیه‌الرحمه)، آشیان کرده و منزل گزیده‌ام:\nنظر شما درباره نجم‌الدین شریعتی چیست؟\nآقای نجم‌الدین شریعتی، ستاره آسمان نجابت سازمان ماست. نجم‌الدین به‌صورت مادرزادی، کاری را بلد است که اکثر گویندگان و مجریان صداوسیمای ما یا بلد نیستند یا به‌شدت از انجام و اجرای آن، خودداری می‌کنند.\nآن هم «سکوت بجا و به‌موقع روی آنتن» است. از هر موسیقیدانی بپرسید ارزش سکوت در ملودی و نوازندگی چقدر است، به شما می‌گوید اگر مهم‌تر از نت نباشد، کمتر از آن نیست. آقای نجم‌الدین شریعتی بلد است چگونه روی آنتن، در موقعیت‌های مناسب، سکوت کند تا کلام میهمان برنامه، بهتر در جان مخاطب، بنشیند و ابتر نماند.\nتا به‌حال به این موضوع فکر نکرده‌اید که جایی که شریعتی الان است من هفت سال همین برنامه‌ها را اجرا کرده‌ام؟\nاصلا و ابدا. آن‌ها که مرا می‌شناسند به‌خوبی می‌دانند این تفکرات چقدر از بنده به دور است. من از خدا می‌خواهم آقای نجم‌الدین شریعتی، سال‌های بعد هم برنامه‌های سحرگاهی ماه مبارک رمضان را اجرا کند و البته هر سال، بیشتر بخواند و از آفت تکرار، رویگردان بماند که بحمدالله همین‌طور هم هست.\nیکی از کسانی که من را از اجرای برنامه‌های معارفی در تلویزیون، خوشحال می‌کند همین آقای نجم‌الدین شریعتی است. ببینید ایشان امسال برنامه سحرگاهی «ماه من» را چقدر خوب اجرا کردند.\nاجرای امسال او با سال گذشته، فرق نداشت؟\nچرا، فرق داشت. امسال ما این مجری را از روی صندلی برداشتیم و به او گفتیم حالا وسط استودیو بایست و با بینندگان سخن بگو. یعنی «اکت» کار او را بیشتر کرده‌ایم. آقای نجم‌الدین شریعتی امسال در برنامه‌های سحرگاهی‌اش یک یا دو «مونولوگ» داشت، چیزی که اهل فن می‌دانند بسیار سخت است.\nمن کاملا می‌دانم و درک می‌کنم که این مونولوگ گفتن که طی آن بخواهد هر شب یک غزل جدید حفظ یا یک قطعه جدید ادبی اجرا کند، کار بسیار دشوار و پیچیده‌ای است. باز هم گلی به جمال آقای نجم‌الدین شریعتی که درک می‌کند شب دوم اجرایش با شب اول اجرا تفاوت دارد و مجری‌ای که برنامه‌ای روتین اجرا می‌کند، دست‌کمش این است که باید یک سلام و یک خداحافظی تازه و جدید، پر شالش داشته باشد.\nشما چطور؟ اجرا‌های جدیدتان در صحن حرم امام رضا (ع) و در ایام ولادت آن حضرت، برایتان چه ویژگی خاصی داشت؟\nبه قول کارگردان کاربلد و نامی تلویزیون جناب آقای محمود نعیمی‌موحد، اگر فرزاد جمشیدی کار خود را از جایی غیر از حرم ملکوتی امام‌رضا (علیه‌السلام و الثناء) آغاز می‌کرد، باید در اعتقادات و باور‌های قلبی خودش شک می‌کرد. اصلا انگار خدای متعال و مهربان خواست که من از کنار اقیانوس آرام ضریح این کهکشان عصمت نشان هشتم و این پناهگاه معنوی مردم، دوباره بجوشم و پا بگیرم.\nبعد از لطف پروردگار عزیز حکیم، یاد ذره‌پروری آفتاب امامت حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع) می‌افتم. بعد از آن هم مرهون اعتماد معاون محترم سیما (جناب بُرمهانی)، مدیون مرام و معرفت مدیر شبکه دوی سیما (جناب بامروت‌نژاد)، ممنون لطف دوست و رفیق راه‌بلدم جناب ابوالفضل حاجتمند، مفتون نگاه روشن آقای محمود نعیمی‌موحد و مدیران مرکز رسانه و ارتباطات آستان قدس‌رضوی (ع) یعنی آقایان مهدی خیرجو و سیدمحمدرضا موسوی‌کیا و البته محبوس دام و دانه لطف مردم کریم و صاحبدل ایران هستم.\nکلام آخرم این است که اجرای تلویزیونی آنقدر مقدس است که برای افرادی که رنج نابرده می‌خواهند با دستخط و توصیه به صحن و صفحه سترگ سیما برسند و تلویزیون را قُرق پدرشان بدانند، جایی نیست.\nبرچسب ها: فرزاد جمشیدی ممنوع التصویر