DEPORTACIÓNS - Manuel Cendán - Diario de Ferrol\nEuropa cada vez menos Europa.\nNo noso país o Goberno tivo que cambialo paso. Someter esta proposta de deportacións masivas porque así llo esixía un informe xurídico ao Congreso, aínda así négase a comparecer ante a Cámara da soberanía popular. Rebelión da dereita contra da democracia. Cando menos que España vete o acordo, hai que axudar as e aos refuxiados. Xustiza tamén para ellas e eles. A Europa solidaria na que cremos ten capacidade de acollida, Welcome refugees!


Derechos Reservados 2012 - Concello de Arzúa - Aviso Legal - Arzúa Comercial - Realizado por offilance.com\nInicio Galería Contactar\nEste Sitio Web con Dominio principal: arzuacomercial.com, es propiedad do Concello de Arzúa P1500600J con domicilio social na Rúa de Santiago, 2. 15810 – Arzúa (A Coruña – Galicia), teléfonos: (+34) 981 500 000 / 981 815 001 - e-mail: admin@arzuacomercial.com, ten por obxecto poñer a disposición dos usuarios de xeito totalmente de balde diferentes datos e informacións relacionadas cos produtos e servizos que ofrece o comercio CAROLA MODA de Elena Garea Monteagudo - DNI 33225881 N - C/Alcalde Juan Vidal, 27 - 15810 Arzúa - A Coruña.\nEste sitio web e todos os seus contidos, incluíndo os textos, imaxes, son e calquera outro material, son propiedade do Concello de Arzúa e foron achegados polo titular do negocio mencionado, a non ser que se indique unha titularidade diferente.\nA reproducción, distribución, comercialización ou transformación non autorizadas destas obras, constitúe unha infracción dos dereitos de propiedade intelectual. Igualmente, todas as marcas ou signos distintivos de calquera clase contidos no portal están protexidos por Lei. Só está autorizado o uso persoal non comercial. Non está permitida a modificación da web nin dos seus contidos.\nO usuario non poderá acceder ó Sitio de xeito que dane, deteriore, inutilice ou sobrecargue os servicios ofrecidos, nin acceder a sitios, servicios, sistemas informáticos ou a redes conectadas ó Portal sen autorización cando esta sexa preceptiva para o acceso. En particular queda prohibido o envío de correo masivo non solicitado e introducir virus informáticos, arquivos defectuosos ou programas que poidan causar prexuízo a esta administración ou a terceiros.\nO Concello de Arzúa non garante que a web e o servidor estean libres de virus e non se fai responsable de consecuencia ningunha, dano ou prexuízo derivado tanto da imposibilidade de acceder á web como do acceso ó uso da información contida naquela ou noutras páxinas de sitios web de terceiros a través de "ligazóns" situados nesta páxina.\nO Concello de Arzúa resérvase o dereito a suspender temporalmente o acceso ó Sitio, sen aviso previo, de forma discrecional e temporal. Así mesmo, poderá efectuar, en calquera momento e sen necesidade de aviso previo, modificacións e actualizacións sobre a información contida no seu portal ou na súa configuración ou presentación.\nDURACIÓN DO SERVIZO\nLEXISLACIÓN E FORO


Excepcional acollida aos "Bosques Terapéuticos" que xa esgotaron as prazas - Comarcas na Rede\nHomeÉ NoticiaExcepcional acollida aos "Bosques Terapéuticos" que xa esgotaron as prazas\nA partir do día 21 abrirase o prazo de inscrición para as 14 visitas programadas en xullo\nAs rutas guiadas polos “Bosques Terapéuticos” da provincia, que organiza a Deputación de Pontevedra, volven con forza esta vindeira fin de semana e coa mesma excepcional acollida que na súa primeira edición. Deste xeito, as seis visitas que o programa provincial ofrece este mes de xuño para que as persoas da provincia poidan darse os “baños de bosque” en distintos espazos naturais do territorio xa teñen as súas 90 prazas esgotadas e hai outras tantas persoas en lista de agarda.\nA sesión, dirixida ao público en xeral, durará entre hora e media e dúas horas, e está convocada ás 10 da mañá, ao igual que o resto, polas especiais características de procura de tranquilidade e conexión coa contorna. Fomentarase o uso dos sentidos favorecendo, por exemplo, a percepción de diversas texturas ou cheiros na natureza, sempre coa premisa da conservación e do escrupuloso respecto as medidas sanitarias actuais. As persoas participantes deberán gardar as normas de silencio e de respecto ao grupo, á actividade e ao espazo, indicadas pola persoa guía e en todo momento se manterá a distancia física recomendada e será obrigatoria a máscara, de acordo á normativa sanitaria vixente.\nPosteriormente, están programadas e xa completas as rutas dos “Bosques Terapéuticos” polo Espazo Natural Arco da Vella (Vigo), o 19 de xuño; o Espazo Natural de Cabo Udra (Bueu), o día 20; a Ruta da Pedra e da Auga (Meis) o día 26 e a ruta polo Bosque da Picaraña en Ponteareas o día 27.\nRutas de xullo O día 21 deste mes a Deputación volverá abrir o prazo de inscrición para as vindeiras 14 rutas que se desenvolverán no mes de xullo e que abranguerán os nove espazos naturais elixidos este ano. Amais dos seis citados, figuran tamén o Sendeiro Azul do río Verdugo (Ponte Caldelas), a Senda de Almofrei (Cerdedo-Cotobade) e a Fraga de Catasós (Lalín). O calendario está dispoñible na web da institución provincial (www.depo.gal) e as persoas interesadas en participar deberán cubrir a partir desa xornada o formulario, tamén á súa disposición na páxina web.


“De volta a casa quero ser libre, non valente” - SOCIAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\n“De volta a casa quero ser libre, non valente”\nT.M. 10 Xaneiro 2018 13:45 h.\nImaxe dunha mobilización feminista en Compostela.\nA Marcha Mundial das Mulleres pon en andamento unha campaña contra a educación do medo.\nfeminismo MMM Marcha-Mundial\n“De volta a casa quero ser libre, non valente” é o título da ampaña que vén de iniciar a Marcha Mundial das Mulleres. A maiores da difusión activa nas redes e da pegada de carteis nas rúas de Vigo, a organización ten prevista para a próxima quinta feira unha performance/acción na na rúa do Príncipe de Vigo ás 19:30 horas.\nEsta campaña quere denunciar tamén o tratamento do asasinato de Diana Quer nos medios sensacionalistas. A cobertura deste caso baseouse na reitarada culpabilización á vítima e a súa familia. Focalizar a atención sobre a roupa que levaba ou as horas ás que estaba na rúa alimenta á cultura da violación e dá pé a que nenas e rapazas sexan educadas no medo.\nPara a Marcha Mundial das Mulleres, a consideración deste crime como un caso de violencia machista é “fundamental” e “abre un camiño de xustiza negado todos estes anos”. A necesidade de rachar coas condutas que nutren esta lacra social é palpábel cando atendemos aos datos: no 2017 foron 48 as mulleres asasinadas como vítimas da violencia machista, ás que a MMM suma 50 non consideradas como tal de xeito oficial.\n“A reivindicación é clara: que todas estas mulleres sexan consideradas como vítimas da violencia machista a todos os efectos e sen ambigüedades”, explican no seu manifesto. É esencial concentrar a atención sobre todas as violencias previas que sofren as mulleres antes dun asasinato e asumir que este é o fin último de todas as agresións que sufrimos e interiorizamos na nosa vida diaria.


Clunia - Wikipedia, a enciclopedia libre\nClunia Sulpicia foi unha cidade romana situada no Alto de Castro, a máis de 1.000 metros de altitude, entre as localidades de Coruña del Conde e Peñalba de Castro, no sur da provincia de Burgos (Castela). A cidade localizábase na vía que ía de Caesaraugusta (Zaragoza) a Asturica Augusta (Astorga).\nVestixios arqueolóxicos da cidade romana de Clunia Sulpicia.\nFoi unha das cidades romanas máis importantes do norte peninsular e foi capital dun convento xurídico, o denominado Conventus Cluniensis.\n1.1 Época celtibérica\n1.2 A fundación da Clunia Romana\n1.3 Clunia e o emperador Galba\n1.4 Clunia como centro administrativo\n1.5 O final da cidade\n1.6 Arquitectura civil\n1.7 As termas públicas ou Os Arcos\n1.8 O teatro\n1.9 O foro\n1.10 Outros restos\nA cidade de Clunia fundouse nun outeiro a pouca distancia dun asentamento celtibero denominado Cluniaco ou Kolounioukou, pertencente aos arévacos, unha tribo prerromana que pertencía á familia dos celtíberos.\nA fundación da Clunia RomanaEditar\nEn Clunia', o político e militar romano Quinto Sertorio resistiu durante 20 anos a Pompeio, quen destruíu o que existía da cidade no ano 72 a. C.\nAnos máis tarde, a cidade fundouse de novo na época do emperador Tiberio, dentro da provincia de Hispania Citerior Tarraconensis. Primeiro concedéuselle o rango de municipium, e emitiu moeda fraccionaria, os ases e os dupondios, nas que aparecen os quattuorviri locais, que foron encargados da súa cuñaxe.\nNalgún momento entre os imperios de Tiberio e de Claudio I, converteuse en sede dun dos Legati Iuridici da provincia Tarraconensis, converténdose en capital do conventus iuridicus Cluniensium.\nClunia e o emperador GalbaEditar\nClunia' adquiriu o rango de colonia romana tras autoproclamarse emperador nela o xeneral Galba, quen se refuxiou nela durante a revolución antineroniana; alí tivo noticia da morte de Nerón e de que fora elixido emperador (por iso algúns tratadistas engaden o epíteto de Galba ao nome da cidade). A cristalización do status de colonia debeuse ao emperador Vespasiano. Nos días de Galba, Clunia foi a capital do Imperio.\nClunia como centro administrativoEditar\nO esplendor da cidade romana de Clunia estendeuse durante os séculos I e II da nosa era, ao igual que outras cidades da Meseta Norte de Hispania como Asturica Augusta ou Juliobriga, situadas nas provincias de León e Cantabria, respectivamente. Durante o seu máximo apoxeo calcúlase que a cidade de Clunia' chegou a ter ao redor de 30.000 habitantes. A Economía de Clunia no século I d.C baseábase na gandaría, e na agricultura entre outras.\nO final da cidadeEditar\nAo longo do século III prodúcese unha despoboación paulatina do núcleo urbano, en relación coa crise do século III e a incipiente decadencia do Imperio romano de Occidente. Resulta evidente a existencia de incursións bárbaras en Clunia. De feito, está constatado que, a finais do século III, a cidade foi incendiada por pobos bárbaros, en concreto, polos franco-alemáns. Isto contribuíu á inexorable decadencia da cidade. Non obstante, non parece que se dese unha destrución violenta e xeneralizada, en todo caso predí o final da influencia cultural romana na cidade de Clunia e o seu ámbito.\nEn plena conquista da Hispania visigoda por parte dos musulmáns, a cidade e o seu ámbito foi conquistado polas tropas do xeneral bérber Táriq ibn Ziyad sobre o ano 713. Máis tarde, os cristiáns repoboárona en 912, trasladando a súa cidade no lugar que ocupa actualmente Coruña del Conde, localidade onde poden considerarse bastantes restos romanos procedentes da cidade de Clunia.\nCon posterioridade, construíuse a poboación de Peñalba de Castro que recibiu a meseta do enclave de Clunia a cambio de auga nunha época onde o valor da auga era maior que os poucos restos aínda non enterrados que quedaban da abandonada cidade romana.\nComo sucede en toda cidade, a meirande parte do espazo construído en Clunia estaba ocupado por vivendas. As escavacións arqueolóxicas permitiron coñecer a evolución do urbanismo doméstico e comprobar algúns dos seus trazos máis característicos.\nAs termas públicas ou Os ArcosEditar\nA carón do foro romano áchanse as ruínas das termas romanas, de grandes dimensións e cubertas de mosaicos algo máis simples ca as das casas do foro. Tamén aquí é ben visible o sistema de calefacción das distintas dependencias termais, o hipocausto.\nVista parcial do Teatro romano de Clunia\nO resto máis significativo é o teatro, escavado na rocha, que tivo capacidade para 10.000 espectadores, o que o convertía nun dos maiores da súa época en Hispania. Tiña a finalidade de servir para a interpretación de actos teatrais do período clásico. A súa recuperación foi merecedora do premio na sección de Restauración e rehabilitación outorgado polos Premios bianuais de Arquitectura de Castela e León de 2004-2005. O xurado destacou «a respectuosa recuperación do teatro e o tratamento paisaxístico xeral».\nArtigo principal: Foro romano de Clunia Sulpicia.\nMosaico da domus do foro da cidade de Clunia.\nO centro das cidades romanas alí onde se cruzaban Cardus Maximus e Decumanus Maximus, acolle frecuentemente o foro da cidade, unha praza pública rodeada de pórticos. Nel desenvolvíanse actividades políticas, comerciais, xudiciais e, habitualmente, tamén relixiosas. En Clunia, o foro encóntrase non moi lonxe do teatro, en cuxas inmediacións destacan os restos de tres domus, unha basílica e un macellum (mercado). Chaman a atención os mosaicos, as estanzas subterráneas e os sistemas de calefacción dalgunhas destas casas. Sobre o mercado edificouse no século XVII unha ermida de escaso valor artístico, danando os depósitos.\nNo subsolo da cidade, non visitables pola súa fraxilidade, son moi interesantes os sistemas de abastecemento de auga, formados por varios alxibes coas súas correspondentes canalizacións de toma de auga, construídos aproveitando as grutas naturais que existen no subsolo calcáreo do espigón sobre o que se levanta a cidade, e tamén un santuario priápico.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Clunia\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Clunia&oldid=5445369»\nÚltima edición o 29 de abril de 2020 ás 21:43\nA última edición desta páxina foi o 29 de abril de 2020 ás 21:43.


CURSO 2013/14 NA NOSA ESCOLA DE MÚSICA\nA Asociación Música e Cultura de Galicia ven desenvolvendo con notable éxito, dende xaneiro de 2008, unha escola de música nas instalacións do Centro Integrado de Formación Profesional da Farixa na cidade de Ourense.\nEsta escola comprende un amplo abanico de especialidades, dende música e movemento (rapaces de 4 a 7 anos), ata linguaxe musical de diferentes graos, pasando pola práctica instrumental en especialidades como frauta, óboe, clarinete, fagot, saxofón, trompeta, trompa, trombón, bombardino, tuba, gaita, guitarra clásica, guitarra e baixo eléctricos, acordeón, pandeireta e percusión.\nAs actividades de conxunto abarcan grupos de cámara, guitarras, canto de taberna, charanga, cantareiras, canto e pandeireta infantil, así como bandas de gaitas, de educandos e de música. As clases e ensaios lévanse a cabo os venres, de 16 a 22 h., e os sábados, de 9 a 14 e de 16,30 a 20 h.\nAs clases e actividades van dirixidas a tódolos interesados en iniciarse na música e a todos aqueles que tendo xa experiencia na práctica instrumental queiran integrarse na dinámica e estrutura de Música e Cultura de Galicia.\nA Escola de Música e Cultura de Galicia ten como finalidade fundamental ofertar unha formación práctica en música para afeccionados de calquera idade, sen prexuízo da súa función de orientación a estudos profesionais musicais nos que os distintos alumnos teñan unha especial vocación ou actitude.\nA Escola de Música e Cultura de Galicia abarca toda a provincia, aínda que se dirixe moi especialmente ós veciños e rapaces da cidade de Ourense, así como dos concellos limítrofes.\nO curso 2013/14 comezará a mediados de setembro de 2013 e rematará o último sábado de xuño de 2014. Para aclarar dúbidas e da-la información que sexa precisa, estaremos no Centro Integrado de Formación Profesional da Farixa o venres, 6 de setembro, dende as 17 ás 20:30 h.; e o sábado, 7 de setembro, dende as 10 ás 13:30 h.\nEscrito por Justo, el Lunes, 12 de Agosto 2013


Trío de Ases Terceira (Xornada 28) e Preferente (Xornada 27) - Futbolinlugo\nTrío de Ases Terceira (Xornada 28) e Preferente (Xornada 27)\nO Polvorín deu un pasiño máis cara o ascenso a Terceira División. Solventou a complicada saída a Arzúa cun doblete de Facu, que á postre lle deu o liderado. Os dous tantos chegaron a balón parado, un en cada tempo. O primeiro nun córner e o último, nun lanzamento de falta. Victoria de mérito nun campo cheo de auga e sobre o que era imposible combinar. E tamén tivo moito mérito o triunfo do Outeiro de Rei, con remontada incluida nas postrimerías do encontro. Tres puntos moi necesarios para cortar unha dinámica negativa que xa se prolongaba demasiado no tempo.\nNesa zona baixa, a mala nova púxoa o Viveiro. Os mariñáns, nunha situación moi delicada e en postos de descenso, caeron pola mínima ante o Dubra. E o Atlético Escairón tampouco puido puntuar no derbi ante o Castro. Os do Saviñao fixeron unha boa primeira metade pero cederon ante o golazo de Iván González. Un tanto que deixa aos de Javi López a catro puntos da terceira plaza. Unha plaza que agora é do As Pontes. Isto débese a que o Ribadeo empatou na casa ante un combativo Residencia. Adiántaronse os de Fiz no ecuador da primeira metade e os capitalinos remontaron tralo descanso. Santi igualou de novo a contenda de penalti. Pero a piques estivo de caer o conxunto do Pepe Barrera. Hugo, cun paradón, evitou que os tres puntos marchasen cara Lugo. Por último, o Racing Villalbés desfíxose do Arousa grazas a un doblete do xemelgo José Varela.


Holanda convértese no primeiro país que desenvolve un proxecto de cambio climático baseado no Protocolo de Kioto | Consumer\nHolanda convértese no primeiro país que desenvolve un proxecto de cambio climático baseado no Protocolo de Kioto\nTrátase da captura de gases procedentes dun vertedoiro en Brasil para producir electricidade\nData de publicación: Martes, 30deNovembrode2004\nNacións Unidas rexistrou formalmente o primeiro proxecto de cambio climático baseado no Protocolo de Kioto que, tras a ratificación de Rusia, entrará en vigor o próximo 16 de febreiro. Trátase da captura de gases procedentes dun vertedoiro en Brasil para producir electricidade, e o país con compromiso de redución dentro do Protocolo que se descontará da súa conta de emisións a cantidade que deixa de emitirse á atmosfera con esta iniciativa será Holanda. Dentro do Protocolo hai unha serie de mecanismos, chamados flexibles, que axudan aos países que teñen compromiso de redución de emisións a cumprir cos seus obxectivos. Un deles é o chamado Mecanismo de Desenvolvemento Limpo (MDL), que permite aos países con obxectivo de redución transferir tecnoloxías limpas aos estados en vías de desenvolvemento, e descontarse así o consecuente aforro de emisións contaminantes da súa propia conta.\nIsto é o que fixo Holanda ao asinar un acordo con Brasil para o desenvolvemento deste proxecto. A cantidade que Holanda se descontará da súa conta de emisións será de 670.133 toneladas de CO2 ao ano, o que fará un total de máis de 14 millóns de toneladas nos próximos 21 anos, prazo de vida útil da instalación. En realidade, o gas que se deixará de emitir á atmosfera é metano, un do seis gases de efecto invernadoiro recolleitos no Protocolo de Kioto. En concreto, serán unhas 31.000 toneladas deste gas ao ano, pero as contas do pacto da cidade nipoa exprésanse en toneladas equivalentes de CO2, por tanto, serán as máis de 670.000 toneladas indicadas. No entanto, desde a entidade encargada de validar o proxecto, Det Norske Veritas (DNV), explícase que esta é unha cifra conservadora, porque o rédito que pode obterse é ata un 20% superior.\nVerificación cada sete anos\nCon todo, será cada sete anos como máximo cando deba verificarse o cumprimento deste obxectivo. Nese caso, debe ser outra entidade verificadora distinta á que realizou a validación do proxecto a que comprobe os resultados. Deste xeito, unha vez transcorrido o prazo que se marcou para a consecución dos obxectivos, o promotor debe presentar un informe cos resultados da redución de emisións e este informe é o que deberá ser verificado por unha entidade distinta á de valoración do proxecto. Atendendo á redución de emisións, a entidade determina que cantidade da súa cota, neste caso de Holanda, é susceptible de obter o certificado de crédito por parte do órgano executivo. O prazo de sete anos é un tope, polo que Holanda pode pedir unha verificación antes dese prazo e descontarse emisións, por exemplo, cada ano.\nPero o importante é que o país cumpra co seu obxectivo de redución cando termine o primeiro período de cumprimento do Protocolo de Kioto, en 2012. O obxectivo de Holanda é reducir as súas emisións nun 6% sobre os niveis de 1990, e isto debe logralo como media do quinquenio 2008-2012. Por tanto, se os obxectivos cúmprense, Holanda obtería en 2012 por este proxecto, que comezou a funcionar o 1 de xullo deste ano, un desconto no seu balance de emisións de 3 millóns de toneladas de CO2.\nHolanda-gl Kioto-gl protocolo


Vieiros: Galiza Hoxe - Os galegos da Arxentina lembran o Castelao republicano e galeguista\nLuns, segunda feira, 06 de abril de 2020\nCumpridos os 58 anos do seu pasamento\nOs galegos da Arxentina lembran o Castelao republicano e galeguista\nA Federación de Asociacións Galegas da República da Arxentina homenaxea a Castelao ao cumprirse, a vindeira segunda feira, os 58 anos xustos do seu falecemento.\nRedacción - 13:30 04/01/2008\nTags: Arxentina Bos Aires cabodano Castelao diáspora\nA vindeira quinta feira 7 de xaneiro, ás 20:00 horas, na praza que leva o seu nome, situada na Avenida Independencia e Bernardo de Irigoyen, en Bos Aires, as Sociedades Galegas do outro lado do Atlántico vanlle render unha homenaxe ao líder galeguista.\nNo acto, ao que vai asistir moita xente da Arxentina, mais tamén do país, (entre eles o presidente da Federación, Francisco Lores Mascato) váiselle entregar aos convidados unha réplica (na imaxe) da solicitude de ingreso no Centro Republicano Español de Bos Aires, datada de 1943 e que na actualidade está no Museo da Emigración Galega.\nFiliación política? "Galeguista de sempre"\nNa solicitude, Castelao escribiu, da súa man, o seu nome, enderezo na cidade arxentina, data de nacemento (en "Rianjo", Coruña) e filiación política actual e anterior, cadriño ben completo, que o político galego encheu, cunha letra das da xente de antes, coas verbas "Galeguista de sempre".\nHabía botar, dende a escritura desta solicitude, uns dez anos na Arxentina, vivindo en Bos Aires. Alfonso Daniel Rodríguez Castelao morreu o 7 de xaneiro de 1950 no sanatorio do Centro Gallego de Bos Aires. Soterrárono dous días despois no Cemiterio de la Chacarita, mais en 1984 volveu a Galiza para descansar no Panteón dos Galegos Ilustres, en San Domingos de Bonaval.\nAgora, 58 anos após o seu pasamento, os galegos da Arxentina faranlle unha ofrenda floral no monumento erguido na súa honra. Ao tempo van actuar as Bandas de Gaitas Ciudad de Buenos Aires e a Federal.\n(Pica nas imaxes para amplialas)


A Alcaldesa acada o compromiso de Feijóo de non "deixar descolgado" a Lugo | Concello de Lugo\nA Alcaldesa acada o compromiso de Feijóo de non "deixar descolgado" a Lugo\nA rexedora, que definiu a reunión como "intensa", entregoulle ao presidente o mesmo dossier que en agosto de 2015, "pois as demandas e reivindicacións feitas polos veciños e veciñas de Lugo non están realizadas na inmensa maioría"\nEn canto a infraestruturas, "entendendendo que son imprescindibles para a evolución dunha cidade e que fan país", Lara Méndez puxo enriba da mesa a Intermodal, que no ano 2012 tiña un proxecto, comprometido polo propio Ministerio, e que se rescindiu\nNo referente ao eido sanitario, a Alcaldesa reivindicou unha vez máis Hemodinámica 24 horas, e en temas de benestar, "a tan necesaria residencia de terceira idade", posto que Lugo leva 40 anos sen unha residencia pública\nMéndez parafraseou ao propio presidente, quen admitiu que Galicia non quere ser máis nin pode ser menos con respecto a España, trasladándo a afirmación a Lugo, que non quere ser máis que ningún outro galego, pero que tampouco non quere ser menos\nA Alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, acadou este venres o compromiso do Presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, de non "deixar descolgado a Lugo" na xuntanza que mantiveron esta mañá en Santiago. A rexedora, que definiu a reunión como "intensa", entregoulle ao presidente o mesmo dossier que en agosto de 2015, "pois as demandas e reivindicacións feitas polos veciños e veciñas de Lugo non están realizadas na inmensa maioría".\nEn canto a infraestruturas, "entendendendo que son imprescindibles para a evolución dunha cidade e que fan país", a Alcaldesa puxo enriba da mesa a Intermodal, que no ano 2012 tiña un proxecto, comprometido polo propio Ministerio, e que se rescindiu, aínda co compromiso da Xunta de seguir avanzando nela. "Queremos que sexa unha realidade, para non quedar illados, e seguir así promovendo a chegada a Lugo do AVE," subliñou a rexedora.\nO Plan Paradai foi outro dos temas comentados na reunión, "un plan que xa cumpriu a maioría de idade, máis de 18 anos dende o seu inicio e que aínda non está acabado". Neste punto, Feijóo trasladoulle á rexedora a intención de impulsar novos treitos, que a Xunta deberá concretar urbanisticamente. Así mesmo, no encontro falouse da dotación do barrio da Residencia. "Queremos eses compromisos adquiridos por parte da Xunta de Galicia, como o PAC ou un centro de saúde" subliñou a rexedora, quen lembrou a xuntanza no día de onte para instalar unha comisaría de Policía no Vello Xeral, de caracter partidista e non institucional.\nNo referente ao eido sanitario, Lara Méndez reivindicou unha vez máis Hemodinámica 24 horas, e en temas de benestar, "a tan necesaria residencia de terceira idade", posto que Lugo leva 40 anos sen unha residencia pública. A rexedora lembrou que o pasado ano, o Concello puxo a disposición da Xunta 7 parcelas para esa ubicación, pendente dunha contestación da ubicación por parte da Xunta. Nesta liña, Feijóo avanzou a intención da administración autonómica de presentar nas vindeiras semanas un Plan Director para que Lugo teña residencia de maiores.\nEntre outras cuestións, Lara Méndez esixiu máis prazas públicas de gardería, irrenunciables polo que supón en termos educativos e sobre todo, de conciliación, e trasladoulle ao presidente dos galegos, e tamén dos lugueses, a preocupación do Goberno lugués por dinamizar emprego, e de dotar de servizos básicos aos veciños e veciñas do rural, como o saneamento, para o cal pediu colaboración coa administración autonómica.\nXa no referido ao educativo, a Alcaldesa amosou a vontade de finalizar os axustes necesarios para conceder a licenza para que a Xunta comece máis cedo que tarde coa obra de ampliación do colexio das Mercedes e do Sagrado Corazón. Así mesmo, coas licenzas para que a Xunta continúe coa rehabilitación da Tinería.\nPor último, en canto ao Auditorio, e tras a suxerencia de Feijóo de non cobrar o imposto de bens inmobles ao hospital e aos centros de saúde no termo municipal, a rexedora luguesa comprometeuse a estudalo, co obxectivo de poñer en funcionamento o Auditorio.\nPara Lara Méndez coa xuntanza de hoxe, dunhas dúas horas de duración, comeza "unha etapa nova", e cree que este mandato será "no que os lucenses lle poderemos dar as grazas ao Presidente por unha colaboración entre ambas administracións, necesaria, e que redundará nos e nas lucensas". Para rematar, a rexedora parafraseou ao propio presidente, quen admitiu que Galicia non quere ser máis nin pode ser menos con respecto a España, trasladando a afirmación a Lugo, que non quere ser máis que ningún outro galego, pero que tampouco non quere ser menos.


O director xeral de Xuventude e Voluntariado, Ovidio Rodeiro e o de Patrimonio Cultural, José Manuel Rey Pichel, visitaron hoxe os labores que se están a realizar\nOs participantes permanecerán no concello coruñés ata o 30 de xullo\nOs voluntarios son de Turquía, Francia, Bélxica, Italia, Rusia, Venezuela, Cantabria, País Vasco, A Rioxa e Andalucía, ademais de Galicia\nA actividade forma parte da campaña de verán da Consellería de Traballo e Benestar que oferta en toda Galicia máis de 8.000 prazas\nA Xunta está a investir nesta iniciativa, que permitirá a contratación de 900 persoas, máis de 2,3 millóns de euros\nUn total de 20 mozos e mozas de entre 18 e 28 anos están a participar ata o día 30 de xullo no campo de traballo arqueolóxico que a Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado está a organizar no castro de Gastrar, en Boqueixón.\nO responsable da área autonómica, Ovidio Rodeiro, e o director xeral de Patrimonio Cultural, José Manuel Rey Pichel, visitaron hoxe aos voluntarios que están a tomar parte nesta actividade internacional. En concreto, proceden de 11 rexións diferentes: Turquía, Francia, Bélxica, Italia, Rusia, Venezuela, Cantabria, País Vasco, A Rioxa, Andalucía e Galicia.\nOs participantes están escavando o Castro de Gastrar, un asentamento fortificado da Idade de Ferro no que se observa a presenza de medorras (mámoas). A intervención arqueolóxica complementarase con prácticas de limpado, siglado e debuxo arqueolóxico do conxunto.\nAdemais, os voluntarios tamén teñen programada outras actividades, como obradoiros de cerámica e barro de simboloxía castrexa, de aproximación á música e á lingua galega e de lendas e costumes galegas. Aproveitando a súa estadía en Boqueixón, tamén visitarán as instalacións do Centro do cabalo de pura raza galega e realizarán as rutas de sendeirismo do Pico Sacro e do Río Grande\nRodeiro apuntou que os campos de traballo son actividades de voluntariado e de mobilidade, encamiñados a fomentar a convivencia a través da participación en diversos traballos sociais, culturais ou medio ambientais, que se levan a cabo en distintos países.\nA cambio do seu labor, os mozos reciben unha alternativa de lecer e tempo libre baseada no intercambio de coñecementos e culturas, da práctica de deportes e da visita a lugares de interese, tanto turísticos como históricos ou culturais.\nA Consellería de Traballo e Benestar pon a disposición un total de 260 prazas dirixidas aos mozos e mozas galegos, do resto de comunidades autónomas e de países como Francia, Alemaña, Grecia, Italia, Corea do Sur ou Xapón ou de voluntarios e voluntarias procedentes da Galicia exterior.\nAs prazas están distribuídas en quendas de 11 ou 15 días de duración en Cíes, Boqueixón, Rois, Melide, A Coruña, Celanova e Ourense.\nOs mozos e mozas galegos, ademais, asisten ao mesmo tipo de actividades organizadas ao longo do territorio español (100 prazas) e no estranxeiro (96 prazas).\nA campaña de verán da Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado inclúe campamentos, intercambios con outras comunidades autónomas; oferta concertada de prazas nas instalacións xuvenís do departamento autonómico; actividades para maiores de 18 anos; campos de traballo; e accións para mozos e mozas descendentes de galegos, residentes no exterior.\nEn toda Galicia ofertaranse máis de 8.000 prazas o que supón un investimento de 2,3 millóns de euros. Ademais, a posta en marcha deste programa conlevará a contratación de preto de 900 monitores e directores de tempo libre.\nXul 26, 2012\nO director xeral de Xuventude e Voluntariado, Ovidio Rodeiro, visitou hoxe aos participantes que están a tomar parte nos campamentos de Gandarío e da Mariña Española\nA campaña de verán oferta en toda Galicia máis de 8.000 prazas en campamentos, actividades para maiores de 18 anos e campos de traballo, entre outras actuacións\nA Consellería de Traballo e Benestar está a destinar 2,3 millóns de euros a esta iniciativa coa que se contratarán este verán a uns 900 monitores e directores de tempo libre\nMáis de 1.780 mozos e mozas participarán ao longo dos meses de xullo, agosto e setembro nas actividades que a Consellería de Traballo e Benestar está a desenvolver no complexo xuvenil das Mariñas (nos albergues de Gandarío e da Mariña Española) a través da campaña de verán.\nO director xeral de Xuventude e Voluntariado, Ovidio Rodeiro, visitou hoxe aos mozos e mozas que están a tomar parte nas actuacións que están a ter lugar esta semana nas instalacións máis grandes da área autonómica. De feito, as prazas que se ofertan neste complexo supoñen máis dun 22 por cento das dispoñibles na campaña de verán, detallou o responsable de Xuventude.\nEstes días estas instalacións acollen tres actividades diferentes. En Gandarío estanse desenvolvendo dous campamentos: ‘Actividades do Mar’ para 90 mozos e mozas de entre 13 e 15 anos e ‘Vela e táboa’ para 50 participantes de entre 15 e 17 anos.\nNa Mariña Española, estase a realizar ‘A miña primeira aventura’ dirixida a 100 nenos e nenas de 9 e 10 anos.\nRodeiro apuntou que a campaña de verán oferta en toda Galicia máis de 8.000 prazas en campamentos, actividades para maiores de 18 anos e campos de traballo, entre outras actuacións. Para elo, a Consellería de Traballo e Benestar está a investir 2,3 millóns de euros, o que, ademais, permitirá a contratación duns 900 monitores e directores de tempo libre.\nXul 24, 2012\nO vindeiro xoves día 13 de setembro, ás 20:00 horas, vai ter lugar, no Centro Coordinador de Información e Documentación Xuvenil en Santiago de Compostela, a terceira sesión de traballo para a redacción do borrador de Decreto de regulación do Consello Asesor e Consultivo de Xuventude de Galicia, o novo órgano colexiado de participación, representación e consulta das políticas públicas en materia de xuventude creado pola primeira Lei de xuventude de Galicia (Lei 6/2012, do 19 de xuño. DOG do 20 de xullo). Esperamos contar coa vosa presencia a fin de chegar ao máximo consenso posible na elaboración do texto final, para o que vos achegamos o formulario de inscrición na devandita sesión.\nSe formas parte dalgunha entidade asociativa xuvenil, organización estudantil, etc, Anímate e Participa!!\nConsulta o borrador do regulamento do Consello Asesor e Consultivo da Xuventude de Galicia\nA Xunta de Galicia pon en marcha unha nova edición do programa O galego campa!, destinado á dinamización lingüística nos campamentos de verán\nColabora na redacción do regulamento do Consello Asesor e Consultivo da Xuventude de Galicia\nBenestar oferta máis de 1.800 prazas para mozos e mozas na campaña de verán na provincia de Lugo


Operación Orquesta - Xabier García Lema - Que pasa na costa\nO.O.H! Operación Orquesta, vaia Panorama! Así e todo, non deixa de ser o consabido roubo ao que estamos expostos todos por parte dos políticos e dos acaudalados empresarios. Podemos decir o mesmo de París de Noia e de calquera outro lugar dado que inexplicablemente a transparencia esixese a todos menos a estes dous tipos de humanos.\nIsto é como as películas que nos montan dos narcos do tráfico, il capo nunca si mancha, capice? Vanse matando peóns pero nas altas esferas, sexa do bando que sexa, a ningún lle interesa que a partida remate.\nPois así e todo vaia Foliada neno que tienen montada en la Costa de la Muerte. Remésensemé as tripas cando escoito este nome nas noticias, osea ¿es una costa guay de la muerte, te mueres por verla o es que la palmas en la playa? Pero por favor, aquí pinos e eucalitros, e respétesenmesemé os nomes, o acaso me dices Castillo de Feles, es que vamos, favor.\nComo decía, só se collen aos pequenos, os grandes teñen controlado Los Satélites neno, pásanlle a Alarma e en dous minutos tan na Capitol collendo rumbo a América e a vivir co recordo do contribuínte en Copacabana nunha casa con vistas a Costa Azul. Pero estes pequechos, estes alcalduchos, non pertencen ao Olympus e tras uns anos o Trébol marchítase e o sorriso muda ao verse pasto do gando para calmar a opinión pública en tempos de noticias preocupantes que poidan desastibilisarnos coa risa.\nPoida que a nova revolución non parta de Francia e sí nacera en Túnez, poida que a nova revolución non sexan as hoces e o lume e sí a comunicación libre, poida que en internet se topen con un virus máis peligroso do pensado.\nNon sexamos mal pensados, quizais o de facer coincidir movementos policiais e políticos con certas noticias só sexa la Nueva Moda. Pero que non vos confundan, untar tres mequetrefes nas nosas tostadas mentes como se foxen Philadelphia non debería ser un alivio para relaxarnos pensando no bo funcionamento do sistema, pois só é preciso recapitular e analizar cantos peces gordos reais caeron ou que medidas se toman para a transparencia das contas gubernamentais; curiosidades da vida: é ao revés. Máis casos de fraude urbanístico van unidos a maior poder de decisión urbanística, que sentido ten ¿?\nÉ evidente que estes alcaldes só tentan imitar aos grandes capos cos xoguetes que lles deixan, mais eso non os exime da súa culpa e non nos debería permitir respirar tranquilos no sofá vendo la Costa de la Muerte como contraposición a Exipto. Quizais un novo mundo se estea a preparar e o efecto dominó comece, a maior proba de que os deuses se poñan nerviosos é comezar a ver coincidir continuamente con estas revoltas sociais outras noticias que tenten afianzar o modo de vida capitalista con xustificacións cada vez máis repetitivas.\nCada día máis datos e menos liberdade, máis información e menos privacidade, máis transparencia e menos intimidade, as exisencias aumentan exponencialmente xunto co recorte de liberdade e dada a inoperancia en políticos e ricos a evolución semella arandeis que se van eliminando dunha cadea anclada a parede. Nos consolamos vendo como van reformando a celda e facendoa máis cómoda. Que Delirio!\nAínda non podemos decir que sexan culpables, pero non se precinta un concello porque os escoitaran fardar nun bar, se demostre máis ou menos cousas, aljo fixeron. Tódolos alcaldes son iguais, disculpen que xeneralice, o 99% dos alcaldes son iguais, ao principio van Suavecito pero cando levan uns anos son los más guais del pueblo, o persoaxe Principal, e comportanse como mafiosos, coa Tropicana da man, tomando Tekila e xogando A Oca cos intereses empresariais. Que Ledicia sería poder darlles unha boa Marimba carallo!!!\nXabier García (xabiergl[arroba]quepasanacosta.gal).\nRolling polas dunas\nDroja no colacao.\nAs Cansións de Obra (ACO).\nÉ isto democracia?.


Ramón Piñeiro e Koldo Mitxelena (I). Compañeiros de cadea | Real Academia Galega\nRamón Piñeiro e Koldo Mitxelena (I). Compañeiros de cadea\nNo ano en curso conmemóranse os centenarios de Ramón Piñeiro (Láncara, 3 de maio de 1915 – Santiago de Compostela, 27 de agosto de 1990) e Koldo Mitxelena / Luis Michelena (Rentería, 20 de agosto de 1915 – San Sebastián, 11 de outubro de 1987). Trátase de dous personaxes cun perfil diferente, pero con traxectorias que presentan puntos de contacto e paralelismos moi significativos, que en todo caso deixaron un impacto moi notable nas culturas e as linguas galega e vasca e mais na singradura política de cadansúa nación. Ambos os dous foron intelectuais no sentido clásico do termo: traballadores do espírito, actuaron no ámbito público movidos por un forte compromiso tanto cos seus pobos, canto cuns ideais e valores moi definidos. Ramón Piñeiro foi un pensador, militante e xestor político-cultural extaordinariamente lúcido, activo e eficaz. Koldo Mitxelena desenvolveu un curriculum académico brillantísimo, dedicado nunha parte substancial ao cultivo, promoción e codificación do éuscaro. Nin o éuscaro común (euskara batua) nin o galego culto de hoxe serían o que son sen as súas achegas.\nAmbos os dous foron militantes nacionalistas nos tempos de entusiasmo da IIª República, Mitxelena no Partido Nacionalista Vasco e Piñeiro no Partido Galeguista. Por volta de 1943 atopáronse en Madrid, ambos os dous implicados na militancia política clandestina, poñendo en risco as súas carreiras –as súas vidas– na loita contra a ditadura. Compañeiros de pensión e de fatigas, en abril de 1946 caeron xuntos nas mans da Policía política do franquismo, foron xulgados conxuntamente e partillaron as penurias da cadea, na compaña dos irmáns Camilo e Cesáreo Saco, bravos galeguistas. Forxaríase así unha fraternal amizade que se prolongou o resto das súas vidas, como testemuñan as máis de sesenta cartas de Mitxelena que se conservan no fondo de Ramón Piñeiro na Fundación Penzol. Asegura este: "Mitxelena e mais eu conservamos a amizade ata a súa morte. En realidade fomos como irmáns". Lembra Piñeiro como prepararon conxuntamente a súa defensa, e Mitxelena matiza que o seu compañeiro tentou descargalo de responsabilidades penais (a el e aos irmáns Saco), presentándose como único responsable: "Entre los dos lo preparamos muy bien; Piñeiro, que es muy inteligente y muy duro, me dejó en una situación muy fácil". De feito, a Piñeiro condenárono a seis anos de prisión, mentres que a Mitxelena e aos irmáns Saco lles impuxeron "unicamente" dous.\nCando caeu preso, a vocación lingüística de Mitxelena estaba xa claramente definida. Piñeiro comezara os estudos de Filosofía na posguerra, renunciando á súa vocación inicial de filólogo, aínda que esta sería unha pulsión que espreitaría decote no futuro. A cadea foi tamén escola, de xeito que nas trocas intelectuais co seu colega vasco reverdeceu a vella paixón do galeguista pola Filoloxía. Lembra el mesmo: "Como Mitxelena recibía tamén moitos libros, que llos facilitaban os vascos, e a súa paixón era a lingüística, aproveitei para ler libros desa materia, que antes da guerra era a que máis me interesaba desde o punto de vista intelectual".\nPero non influíron unicamente as lecturas comúns, orientadas por Mitxelena, senón tamén as demoradas parolas, nas que sen dúbida os dous debullaban os problemas dos respectivos idiomas e as posibles solucións: "Pasabamos horas e horas falando os dous sós de temas que no fío da conversa se ían facendo cada vez máis interesantes", lembra Piñeiro. Sabendo isto, asombra un pouco menos a clarividencia con que se expresa o noso intelectual sobre a situación do galego ao pouco de saír da cadea, en textos como o prólogo á tradución do Cancioneiro da Poesía Céltica de Pokorny. Esta obra inaugurará unha longa e frutífera serie de achegas de Piñeiro ao idioma, que, en paralelo coas de Mitxelena ao éuscaro, será obxecto de atención na seguinte entrega desta Tribuna.


Sesión de tarde da II Xornada - Actualidade-Novas - Real Academia Galega\nSesión de tarde da II Xornada - Actualidade-Novas\nImprimir Sesión de tarde da II Xornada\nOs investigadores Camilo Nogueira Román, Xavier Vence, Xosé Manuel Beiras Torrado, Carlos Ramos Aguirre e Xusto Beramendi analizaron a dimensión sociopolítica de Valentín Paz Andrade.\nCamilo Nogueira, Xosé Manuel Beiras, Carlos Ramos Aguirre, Méndez Ferrín e Xavier Vence durante o coloquio\nCamilo Nogueira Román con Xosé Luís\nO ensaísta Camilo Nogueira Román abriu a sesión de tarde do venres coa conferencia "...Os anceios mariñeiros de Galiza", na que presentou unha visión da historia galega desde a Idade Media ata a actualidade. "Os Reis Católicos levaron a cabo un programa de sometemento da nobreza galega, que pasa a ser substituída por outra foránea, deixando o país descabezado", afirmou Nogueira. Segundo o profesor, este proceso político provocou, asemade, que o galego deixase de ser unha lingua de uso público e cultural, conservándose unicamente polas clases populares, campesiñas e mariñeiras, que permaneceron fieis ao idioma.\nPara o economista, xa baixo os Austrias, a economía galega resentiuse do peche das súas rutas de comercio marítimo con Inglaterra, debido as continuas guerras con este país, e padeceu tamén a exclusión do comercio con América que comeza a facerse, exclusivamente, desde os portos de Cádiz e Sevilla. "Galicia chega pois, á Idade Moderna, co seu desenvolvemento económico coutado por mor da súa carencia dunha dirección política propia", defendeu. "Galicia é hoxe un país evolucionado grazas ao dinamismo da sociedade galega que se debe, entre outros motivos, ao esforzo de persoas como Valentín Paz Andrade, alguén decisivo para que Galicia fose recoñecida como nacionalidade histórica durante a transición", concluíu Nogueira Román.\nO vídeo coa intervención de Camilo Nogueira pode verse aquí.\nO economista Xavier Vence durante a súa\nintervención, á beira do presidente da\nXavier Vence, economista e investigador, participou no Congreso co relatorio titulado, "A persistente marxinación de Galiza e a tarefa económica de Valentín Paz Andrade". Segundo Vence, as obras de análise económica do protagonista produciron escaso eco no universo académico: "de maneira que eu accedín ao seu pensamento unicamente a través dos seus libros". "Valentín Paz Andrade non se limitou a identificar e diagnosticar os males que afectaban á economía galega, senón que tamén propuxo solucións prácticas ao seu atraso e levounas a cabo, sobre todo no sector pesqueiro-alimentario, o cal o converte nun intelectual moi singular", afirmou.\nPara o catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela, as obras económicas de Valentín Paz Andrade influíron na obra de numerosos economistas galegos, nomeadamente, no Atraso económico de Galicia, de Xosé Manuel Beiras, que desenvolve algunhas das ideas xa presentes en La Marginación de Galicia. Vence defendeu a relación entre o pensamento económico de Paz Andrade e o de Lois Peña Novo na súa defensa da industrialización de Galicia: "unhas teses desarrollistas que chocaban coa tradición agrarista do nacionalismo galego". Vence afirmou que "tamén era singular nel a importancia que lle concedía ás institucións e á lingua, considerados valores económicos" e defendeu que "Para Valentín Paz Andrade, a marxinación de Galicia dos fluxos internacionais do capital, concentrados en Madrid, e o centralismo político eran dous factores claves no subdesenvolvemento da nosa economía". "A recentralización política e financeira que estamos a sufrir nestas datas constatan a vixencia das teses de Paz Andrade", concluíu.\nA intervención de Xabier Vence pódese ver aquí.\nXosé Manuel Beiras e Camilo Nogueira\nSo o título, "A Galicia como tarefa en Valentín Paz Andrade", Xosé Manuel Beiras Torrado comezou a súa intervención recoñecendo a relación de continuidade entre La marginación de Galicia, de Paz Andrade, e O atraso económico de Galicia, ensaio da súa propia autoría, que xa sinalara na súa conferencia Xavier Vence. A continuación, o catedrático de Estrutura Económica da Universidade de Santiago de Compostela afirmou que Galicia como tarea foi "un verdadeiro fito histórico no pensamento galeguista de posguerra, producido ademais desde o interior, non desde o exilio" e defendeuna como "a primeira obra que traza unha diagnose sistemática das principais doenzas do país, nunha visión que podemos considerar clínica, e, ao mesmo tempo, fai tamén o rexistro das súas enerxías vitais, transmitindo confianza nas súas potencialidades e unha verdadeira exhortación á asunción colectiva desa tarefa".\nEn canto ao background ideolóxico de Paz Andrade, para Beiras Torrado, o pontevedrés recolle o legado da liña de esquerda do Partido Galeguista ligada a Castelao, en contraste co rumbo marcado polo Grupo Galaxia nos anos cincuenta: "Paz Andrade tomara contacto en América cos teóricos do subdesenvolvemento agrupados arredor da CEPAL, que propuñan unha serie de diagnoses elaboradas desde a periferia do sistema e da ortodoxia teórica dominante". Sobre o destinatario da obra de Paz Andrade, Beiras negou que este fose o pobo galego no seu conxunto ou o nacente proletariado urbano: "Paz Andrade diríxese, como Brañas douscentos anos antes, á burguesía industrial e financeira do país. O que pasou é que este destinatario, como xa lle pasara a Brañas, fíxose o xordo".\nO vídeo coa intervención de Xosé Manuel Beiras pode verse aquí.\nCarlos Ramos Aguirre e X.L. Méndez Ferrín,\nintres antes do comezo da conferencia\nO sociólogo e profesor da Universidade de Palma de Mallorca, Carlos Ramos Aguirre, interveu na segunda xornada do Congreso co discurso titulado "Paz Andrade ou a racionalidade disidente: por unha idea activa de Galicia", no que subliñou a preeminencia da racionalidade como aspecto máis característico do temperamento de Paz Andrade. Segundo o investigador, "Paz Andrade posuía unha intelixencia práctica que o conectaba directamente coa Ilustración, como xa o soubo apreciar Cunqueiro no seu discurso de resposta ao ingreso de Paz Andrade na Academia, ao emparentalo con Cornide".\n"Resulta evidente que Paz Andrade tiña un gran coñecemento dos ilustrados galegos, aos que chamaba Os doce do XVIII e dos que asume o seu proxecto político e cultural, baseado na idea de que Galicia tiña que acceder ao progreso mediante a reforma do sector agropecuario e do desenvolvemento industrial", afirmou. "Esta confianza cega no progreso é o signo máis evidente da súa liñaxe ilustrada", concluíu. En canto ás razóns da súa disidencia, o investigador Ramos Aguirre apuntou que "Paz Andrade tivo unha vida que o afastou da normalidade: foi soldado en África, director dun xornal, avogado da patronal, perseguido do anarquismo e do franquismo, iniciador do Grupo Pescanova... Todo isto transmite a idea dunha personalidade afouta e decidida" na que "non é de estrañar que xurda a disidencia, aínda que nunca a deserción". Con respecto ao Grupo Galaxia, defendeu un desacordo "visible en feitos como a súa proscrición da Revista Galega de Economía, sendo como el era o economista galego máis recoñecido naquela altura". Ramos Aguirre afirmou, asemade, que Galicia como tarea "proponse un nacionalismo industrialista afastado do nacionalismo identitario, que puña en relación o progreso material co progreso identitario".\nO vídeo coa intervención de Calos Marcos Aguirre pode verse aquí.\nO historiador Xusto Beramendi durante o\n"Paz Andrade no nacionalismo galego de entreguerras" foi o título da conferencia impartida polo historiador Xusto Beramendi, na que considerou Paz Andrade como "un dos xenios fundadores do nacionalismo moderno do que máis tarde se afastaría dramaticamente". Segundo o catedrático de Historia Contemporánea, Paz Andrade achegouse ao nacionalismo na súa etapa na Universidade da man de Porteiro Garea e Peña Novo. "Na II Asemblea Nacionalista, celebrada en Santiago en 1919, será cando el empece a ter un claro protagonismo no nacionalismo daquela altura, sobre todo entre a mocidade". Beramendi defendeu o posicionamento de Paz Andrade coa Irmandade Nacionalista Galega de Risco, a partir da IV Asemblea Nacionalista celebrada en Monforte, e a conversión do Galicia no voceiro oficioso desta facción, que se había enfrontar directamente coa ditadura de Primo de Rivera.\nPara o historiador, tras a caída do réxime, na VI Asemblea Nacionalista celebrada na Coruña, Paz Andrade sitúase contra o grupo da Irmandade da Fala coruñesa, liderada por Villar Ponte, que propuña a disolución das Irmandades na ORGA de Casares Quiroga, e funda o Grupo Autonomista Galego de Vigo, co que concorre ás eleccións de 1931 ficando fóra das Cortes debido á masiva fraude electoral. Este fracaso político supuxo, para Xusto Beramendi, un punto e á parte na vida de Paz Andrade, que pasa a dedicar a maior parte do seu tempo ao seu labor profesional como avogado en Vigo. Así, cando se constitúe o Partido Galeguista, Paz Andrade rexeita formar parte da súa dirección, mesmo cando Castelao sofre desterro en Estremadura durante o bienio cedista. Para o profesor Beramendi, esta separación culmina coa súa concorrencia ás eleccións do 36 nas listas do Partido de Centro, de Portela Valladares, un feito que supón "unha conmoción no interior do Partido Galeguista" e que "facilita o seu pacto coa Frente Popular nesas eleccións".\nA intervención de Xusto Beramendi pode verse aquí.


Jose Manuel Balseiro interesouse no Pleno do Parlamento polas medidas da Consellería do Medio Rural e do Mar neste ámbito\nROSA QUINTANA ADIANTA, EN RESPOSTA A UNHA PREGUNTA DO GRUPO POPULAR, A AXENDA NORMATIVA DO GOBERNO EN MATERIA DE XESTIÓN ORDENADA FORESTAL\nA Xunta consensúa co sector, no marco da Mesa da Madeira, o novo Decreto de Instrucións xerais para a ordenación dos montes de Galicia que despois avaliará o Consello Forestal\nSantiago, 13 de marzo de 2013.- O Grupo Parlamentario Popular a través do seu deputado Jose Manuel Balseiro interesouse no Pleno do Parlamento polas previsións da Xunta en materia de ordenación e xestión sustentable dos montes galegos.\nNa súa resposta a conselleira do Medio Rural e do Mar, Rosa Quintana confirmou a axenda normativa do goberno e salientou que a Xunta ten claro que o mellor xeito de facer as novas normas é en permanente diálogo e colaboración directa co sector, feito que foi aplaudido desde as filas populares, que o consideran como o proceder máis correcto a seguir.\nEn resposta á pregunta do Grupo Popular, Rosa Quintana explicou que a finais de xaneiro de 2013 a Secretaría Xeral de Medio Rural e Montes, presentaba un borrador de traballo inicial aos membros da Mesa da Madeira do novo Decreto de Instrucións xerais para a ordenación dos montes en Galicia, que tamén debe ser avaliado despois polos membros que compoñen o Consello Forestal de Galicia.\nEntre os obxectivos desta norma que, segundo explicou Rosa Quintana, desenvolve as previsións contidas na Lei de Montes aprobada na pasada lexislatura están os seguintes: a conservación, mellora e protección dos recursos forestais e o seu rendemento sustentable e a máxima obtención global de utilidades sen desatender a contribución ao desenvolvemento rural e á fixación da poboación.\nTamén esta normativa buscará desenvolver instrumentos adaptados ás características dos montes en Galicia e moi en concreto co obxectivo de dar resposta aos novos intereses da sociedade respecto da valorización do monte mediante o uso múltiple e sustentable dos recursos. Inclúese a ordenación e regulación dos eventos culturais (festas, romarías), deportivos ou recreativos así como das actividades que se desenvolven no monte, incluídas as deportivas a motor.\nSO O 10% DA SUPERFICE FORESTAL\nO novo Decreto finalmente adaptará ás esixencias dos sistemas de certificación forestal, de tal xeito que cun pequeno esforzo adicional serían satisfeitas as obrigas incluídas nas normas e estándares que compoñen ditos sistemas (PEFC ou FSC).\nPola súa banda Balseiro lembrou que Galicia como a maior potencial forestal de España e unha das máis importantes de Europa e, polo tanto, cómpre avanzar neste ámbito tendo en conta que actualmente só o 10% da superficie de monte en Galicia posúe ditos instrumentos de ordenación o que está a impactar directamente sobre a competitividade e valor engadido dos produtos e bens que produce o monte.


Bolivia, a revolución que resiste - INTERNACIONAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nBolivia, a revolución que resiste\nXabier P. Igrexas Seguir a @@contradiscurso 09 Setembro 2017 18:11 h.\nBases eleitorais do MAS de Evo Morales Foto: Consulado de Bolivia en Arxentina\nHai unha illa no medio do refluxo conservador en América Latina. Bolivia. Analisamos este asunto no Sermos262. Eis un avanzo.\nbolivia evo-morales xabier-perez-igrexas mas\nO golpe institucional no Brasil contra Dilma Rousseff, a vitoria de Mauricio Macri en Arxentina, a maioría opositora na Asemblea Nacional venezuelana –hoxe en desacato e superada polo proceso constituínte en curso–, son fitos que marcan un punto de inflexión que ameaza con botar abaixo os importantes avanzos atinxidos polos gobernos progresistas e os seus procesos de mudanza. En medio desa disputa, Bolivia acabou por ocupar un papel de relevo na política continental. O seu goberno, sob o liderado do sindicalista indíxena Evo Morales, resiste coa forza dun apoio popular que non minguou. Hoxe a esquerda latinoamericana ten no proceso boliviano, con máis dunha década de andaina, unha referencia tanto teórica como práctica.\nO vindeiro 18 de decembro vanse facer doce anos da vitoria electoral que colocou na presidencia de Bolivia un líder cocalero, indíxena e sindicalista. Evo Morales atinxía nos comicios de 2005 o apoio do 52%, á calor da denominada ‘guerra da auga’ decorrida no lustro anterior. Un triunfo que reeditou en 2009 e 2014, sempre con máis do 50% dos votos en primeira volta. En 2008 saíu vitorioso tamén dun referendo revogatorio, antesala do intento de golpe de 2009. Os gobernos de Morales supuxeron unha transformación de dimensións históricas. O mandatario valorizaba o traballo realizado afirmando que os seus 11 anos de goberno supuxeran máis avanzos para o país que os 180 anos anteriores desde a proclamación de independencia. Podería resultar, a primeira vista, un balanzo exaxerado. No entanto, debullar nas conquistas atinxidas visa que a afirmación non se afasta demasiado da realidade material.\nCRECEMENTO E XUSTIZA SOCIAL\nEn termos económicos Bolivia é un dos países cun maior crecemento, sostido por acima do 5% e chegando a encabezar o conxunto de América do Sur. O propio Fondo Monetario Internacional acredita un “sólido crecemento económico”. Un crecemento que ten causa nunha política económica que rachando coa doutrina neoliberal imperante, alargou a participación pública na economía, aumentando substancialmente o investimento público e nacionalizando importantes actividades como os hidrocarburos. Unha economía máis pública, e tamén reorientada para o combate da desigualdade e a pobreza. Entre 2000 e 2012, Bolivia foi o país suramericano que máis reduciu os seus índices de pobreza. Tamén avanzou na cohesión social, reducindo o Coeficiente Gini, que mide a desigualdade, de 0,6 a 0,5 (nunha escala de 0 a1).\nO salario mínimo nacional pasou de 500 bolivianos (50 euros) en 2006 a 1805 (180 euros) en 2016. A taxa de emprego é a máis baixa do continente, un 5,4% e a extrema pobreza reduciuse do 38,2% ao 16,8%. As políticas sociais foron e son un elemento central na axenda política boliviana. Cunha ambiciosa política de vivenda pública e infraestruturas, a creación dun servizo sanitario integral e universal, ou o reforzamento do ensino público.\n[A reportaxe íntegra, unha dupla páxina, aparece no Sermos Galiza número 262, xa na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Unha avaría, posible causa do apagamento en varios municipios da Mariña\nActualizado 19/08/2019 11:37:43 CET\nLUGO, 19 Ago. (EUROPA PRESS) -\nUnha avaría apúntase como posible causa dun apagamento rexistrado nos municipios de Ourol, Vicedo e Viveiro, situados na Mariña luguesa.\nO alcalde de Ourol, José Luís Pajón, manifestou que considera que se trata dunha "avaría", aínda que afeou que por parte de Begasa (compañía eléctrica que leva o servizo nesa zona) "non o dixeron".\nRespecto diso, Pajón precisou que dita ausencia de luz afecta, desde as 5,00 horas, "a Vicedo a Viveiro" e en Ourol a todo o concello excepto a unha "parroquia" que si dispón do servizo.\nO rexedor de Ourol asegurou que a situación é "preocupante" e de "emerxencia", por afectar ao normal funcionamento dunha casa, polos electrodomésticos. Ademais, sinalou que "o Concello (de Ourol) está parado e o centro de saúde tampouco ten subministración eléctrica".\nPajón explicou que por parte da compañía dixéranlle que sobre as 10,00 horas solucionaríase o problema, aínda que el tentou falar "coa empresa que leva o mantemento da liña de Begasa". "E non me collen o teléfono", criticou.\nRespecto diso, asegurou que lle pedirán "responsabilidades" á empresa abastecedora de electricidade, sobre un "apagamento" que, sostén o alcalde de Ourol, podería xustificarse se houbese tormentas. "E que saibamos non houbo tormenta ningunha", concluíu.\nArganda del Rey, de nuevo afectada por las riadas provocadas por la lluvia


Loito na familia do Club do Mar de Caión pola morte de Ramón Morgade, "Monchiño" - NH Diario\nInicio Fútbol Loito na familia do Club do Mar de Caión pola morte de...\nLoito na familia do Club do Mar de Caión pola morte de Ramón Morgade, “Monchiño”\nA familia do Club do Mar de Caión está de loito pola morte este martes de Ramón Morgade Freijeiro, coñecido como “Monchiño”, (Caión, 1957). Monchiño foi o encargado do material do Club durante máis de 20 anos. A casualidade fixo que falecera 18 días despois da súa nai. Desde o Club emitiron un comunicado nas redes sociais onde afirman que “Moncho era unha excelente persoa muy apreciada no pobo, así como polos xogadores, socios e polas diferentes directivas, xa que traballou cos presidentes, Pepe Paulos, Valentín Felipez, Cholo Martínez, Lisardo López, Javier, Manolo Muiño e Tobi García”. O finado está sendo velado no tanatorio do Grupo Bergantiños da Laracha e o funeral será este mércores ás 5 da tarde na Igrexia Parroquial de Caión e o enterro a continuación no cemiterio novo. “Desde aquí queremos mandarlle o noso mais sentido pésame a sua familia, así como o noso recoñecemento por todos os anos que lle dedicou de forma altruista ao seu equipo da “alma”, o Club do Mar de Caión. D.E.P. Monchiño, sempre no noso recordo”. (O falecido é irmán político do actual vicepresidente Yuli Collazo, e tío político do secretario Luis Morgade).\nArtigo anteriorImportante vitoria do Calvo Basket Xiria en Lugo\nArtigo seguinteUn sistema Big Data permitirá coñecer o perfil dos turistas que nos visitan


Resposta rápida: como evitar que a auga se evapore do acuario - BikeHike\ncasa » variado » Resposta rápida: como evitar que a auga se evapore do acuario\nComo podo evitar que a auga do meu acuario se evapore?\nCanto tempo tarda en evaporarse a auga nun acuario?\nComo estabilizas a auga do acuario?\nPor que o meu peixe se evapora tan rápido?\nPor que a miña peixeira perde tanta auga?\nPodo engadir auga ao meu acuario?\nPodo engadir un acondicionador de auga mentres os peixes están no tanque?\nDebo cubrir o meu acuario pola noite?\nA que temperatura debe estar unha peixeira?\nComo engadir auga a un acuario despois de limpalo?\nA que altura debe estar o nivel da auga nun acuario?\nCantas veces debo cambiar a auga da pecera?\nComo podo manter o meu peixe saudable?\nCando debes cambiar a auga por primeira vez?\nPodes cambiar a auga do acuario con demasiada frecuencia?\nComo sei se o meu acuario está feliz?\nComo tratas a auga nun tanque?\nComo tratas a auga para os peixes?\nQue mala é a auga da billa para os peixes?\nCantas veces debería alimentar os peixes?\nCanto tempo tes que esperar para engadir máis peixe?\nManter un acuario fresco Manteña o acuario lonxe das fiestras soleadas e colócao nunha parte fresca da habitación. Consigue unha tapa do tanque para manter a evaporación ao mínimo. Se estás a configurar un novo tanque, elixe un con menos superficie. Use iluminación de baixa temperatura, como LEDs e non deixe as luces do tanque acesas todo o tempo.\nMovemento do aire A evaporación diminúe a medida que aumenta a humidade do aire sobre a superficie da auga. É por iso que engadir unha tapa de vidro ao teu tanque reduce a taxa de evaporación. A capa de vapor entre a superficie da auga e a tapa de vidro dificulta a evaporación.\nO cloro a un nivel de 2 ppm (partes por millón) nuns 10 litros de auga tardará ata 110 horas en evaporarse por completo. É importante ter en conta que certas condicións como a luz ultravioleta, a aireación e a circulación adecuada acelerarán o proceso de evaporación.\nEnche o tanque aproximadamente un terzo con auga a temperatura ambiente dun balde limpo. Verter a auga nun prato ou prato sentado sobre a grava axudará a manter a grava no seu lugar. Engade un acondicionador de auga, como Tetra® AquaSafe® Solution, para desclorar a auga. O cloro está ben para ti, non para os teus peixes!.\nA evaporación da auga do acuario é normal; con todo, hai formas de retardalo. A calor é a principal causa da evaporación da auga, polo que canto menos calor, mellor. Demasiada calor non só fai que a auga se evapore máis rápido, senón que tamén fai que o metabolismo dos peixes se acelere, engadindo toxinas ao tanque e estresando os peixes.\nO nivel da auga do teu acuario fluctuará. A maioría dos casos de baixada do nivel da auga son simplemente a evaporación, xeralmente causada por temperaturas máis altas en climas máis cálidos. Se tes un acuario aberto, considera usar unha bandexa de evaporación no verán para reducir a perda de auga.\nEnche un balde limpo aproximadamente entre dous terzos e tres cuartos con auga. Bota lentamente a auga do balde no prato do acuario. Repita os pasos seis e sete ata que o tanque estea medio cheo de auga. Engade plantas e decoración.\nPodes engadir un acondicionador de auga á auga con peixe se só eliminas unha pequena porción de auga. Se cambias completamente a auga, cómpre engadir un acondicionador de auga á auga antes de engadir o peixe para evitar que o peixe sexa envelenado por cloro, cloramina ou amoníaco.\nSe tes peixes que saltan, recoméndase que cubras o teu tanque, non só pola noite senón tamén durante o día. Ademais diso, unha tapa para o teu acuario só é imprescindible pola noite dentro dunha sala de acuario onde a temperatura ambiente pode ser o suficientemente alta como para evaporar a auga significativamente.\nCoa excepción de certas especies de auga fría, a maioría dos peixes de acuario necesitan auga morna. Bettas, discus e algunhas outras especies fan mellor en augas entre 76 e 85 °F, a maioría dos outros peixes tropicais prefiren un rango de 75 °F e 80 °F, e os peixes dourados fan mellor entre 68 °F e 74 °F.\nDespois de que remates de limpar o teu tanque, podes encher o depósito con auga nova. Asegúrate de que á auga nova que meteches no depósito xa se lle quitou o cloro mediante un tratamento de acondicionamento. Esta é a única vez que debes engadir auga ao acuario.\nEn xeral, debes encher o tanque ata unha polgada por debaixo do recorte porque a columna de auga e o sistema de aireación crearán burbullas que salpicarán a superficie. Cando a liña de flotación é demasiado alta, a auga pode salpicar fóra do tanque.\nDeberías facer un cambio de auga do 25% cada dúas ou catro semanas. Non hai razón para eliminar o peixe durante o cambio de auga. Asegúrate de remover a grava ou usar un limpador de grava durante o cambio de auga. Cando volva engadir auga ao acuario, use Tetra AquaSafe® para eliminar o cloro e a cloramina.\n10 consellos clave para manter un acuario saudable Acondiciona correctamente a túa auga. Aclimata os teus peixes á auga. Flota peixes na súa bolsa. Manter o equilibrio do pH e outros niveis químicos. Asegúrese de que a temperatura da auga sexa correcta. Cambie a auga regularmente. Limpar o vidro do tanque e outras estruturas. Escolla o tamaño adecuado para o seu tanque.\nRealice un cambio de auga do 25% despois de 15 días. Lembra tratar a auga da billa con Aqueon Water Conditioner antes de engadila ao teu acuario. Existen diferentes filosofías sobre a cantidade e a frecuencia de cambiar a auga, pero entre un 10% e un 25% cada 1 ou 2 semanas é unha boa regra xeral.\nPara concluír, si que podes facer demasiados cambios de auga. Se fai máis de 1 cambio de auga ao día, o seu peixe experimentará un estrés innecesario. Isto débese a que os parámetros da auga están fluctuando. Nunca cambies máis do 50% da auga á vez, xa que isto pode matar as bacterias beneficiosas do acuario.\nEn xeral, a continuación móstranse algunhas das formas en que podes saber se os teus peixes están felices. Nadan libremente e con enerxía ao redor do tanque. Como os humanos, os peixes felices poden ter un brillo vibrante na súa pel. Non parecen temer aos outros peixes do tanque. Respiran normalmente.\nSe o sedimento foi axitado, a auga pode ser tratada químicamente con cloro e/ou fervida antes do seu consumo. A mellor disposición é ter dous tanques e limpalos alternativamente. Tamén se poden utilizar outras formas de tratamento da auga, como a desinfección con luz ultravioleta (UV) ou a filtración.\nCambia o 10% da auga do acuario cada semana ou o 25% cada dúas semanas. A auga de substitución debe ter a mesma temperatura que a auga do acuario. Trata sempre a auga da billa cun acondicionador de auga para neutralizar o cloro e o amoníaco antes de engadilo ao acuario. Cambie os cartuchos de filtro polo menos unha vez ao mes.\nA auga da billa normal está ben para encher o acuario sempre que o deixes repousar durante varios días antes de engadir peixe (o cloro da auga da billa matará o peixe). É unha boa idea deixar funcionar o filtro durante unha semana antes de engadir peixe ao tanque.\nNa súa maior parte, alimentar os seus peixes unha ou dúas veces ao día é suficiente. Algúns afeccionados ata xaxunen os seus peixes un ou dous días á semana para permitirlles limpar o seu sistema dixestivo. Os peixes máis grandes e máis sedentarios poden pasar máis tempo entre comidas que os peixes máis pequenos e máis activos.\nEn xeral, queres esperar polo menos dúas semanas entre a introdución de novas incorporacións ao teu acuario. Isto dá tempo para que o filtro biolóxico quede atrapado de novo. Esta vez tamén permite que os novos peixes se acostumbren á pecera e que os peixes máis vellos e establecidos se acostumbren ás novas incorporacións ao teu peixe.\nPregunta: Como parar a evaporación da auga do acuario\nO acondicionador de auga do tanque de peixes pode facer que a auga do tanque sexa turbia\nPregunta: Canto cambio de auga do tanque de peixes\nCanto cambio de auga do acuario\nComo tratar a auga do acuario\nComo baleirar auga do acuario\nPregunta: Como filtrar a auga do acuario\nResposta rápida: os peixes poden ter depósito de auga\nPregunta: Podes usar o suavizante de auga para peixes de auga\nCanto acondicionador de auga para o acuario\nPregunta: Canta auga do acuario do acuario de amoxicilina\nCanta Auga Para Un Peixe


A fregona, o máis práctico dos inventos españois do século XX (1956), segue a estar de actualidade | designthinking.gal\nA solución estivera sempre diante e ninguén se decatara!\nEsta é a noticia publicada nun diario: Recentemente saíu a poxa a fregona orixinal. «Lin en La Voz que subastaban a fregona orixinal e non o dubidei».\nO empresario galego José Manuel Irago consegue por 500 euros un dos primeiros revolucionarios «lava chans», que creou en 1956 o inventor Manuel Jalón.\nA Manuel Jalón Corominas poucas persoas o relacionaran co inventor da fregona. Tiven a oportunidade de coñecelo na súa faceta de docente e relator na Universidade de Santiago de Compostela na materia de creatividade industrial, pero estou seguro de que unha das facetas que o facía sentirse máis orgulloso é a de empresario humanista, xa que ao enxeñeiro Manuel Jalón debémoslle a invención da fregona, aínda que no seu currículo ten ademais outras patentes moi importantes, como as innovacións que realizou na xiringa desbotable e outras de uso industrial.\nNatural de Logroño (A Rioxa, 1925-2011), pasou a maior parte da súa vida en Zaragoza, cidade da que foi nomeado fillo adoptivo en 1992, aínda que previamente viviu en Estados Unidos e en Finlandia, onde traballou despois de obter o título de enxeñaría aeronáutica en Madrid e de escribir a súa tese de doutoramento sobre accidentes de aviación. A Zaragoza chegou para traballar na base aérea, pero axiña cambiou o seu rumbo laboral e en 1958 creou a empresa de fregonas aragonesa Manufacturas Rodex e outra de exportación de xiringas desbotables, Faber Sánitas, da que foi director.\nJalón puxo á venda as fregonas de uso doméstico e industriais para grandes superficies, que exportou a máis de trinta países. Este invento «levantaría do chan a muller española» e erradicaría «as enfermidades que afectaban aos xeonllos, as mans e a columna vertebral das profesionais da limpeza» (para saber máis sobre a biografía deste inventor poden acudir á esta web).\nA autoría deste invento disputouna con Manuel Bellvis González, pero finalmente unha sentenza da Audiencia Provincial de Zaragoza ratificou en abril do 2009 que o invento da fregona lle correspondía a Manuel Jalón en virtude da patente número 298.240.


A Pepa Loba asaltou a vila - O Carballiño - La Región | Diario de Ourense y su provincia, fundado en 1910.\nA Pepa Loba asaltou a vila\nO grupo de teatro Tiruleque e numerosos voluntarios deron vida a distintos personaxes relacionados coa Pepa Loba, a bandolera protagonista na feira de artesanía que se celebra no barrio de Flores recreando épocas pasadas.\nSabela Pinal 17/09/2017 10:01 h.\nMáis de 40 personaxes recrearon onte un anaco da historia do Carballiño aorredor da famosa bandoleira Pepa Loba e dentro da programación da feira de artesanía que arrancaba o pasado venres no barrio de Flores. A representación da tradicional feira da que naceu o Carballiño correu a cargo do grupo de teatro Tiruleque e de moitos voluntarios que se sumaron a esta iniciativa. A gavilla de bandoleiros irrompeu no centro da vila dirixida pola Pepa Loba, protagonizada por Clara Vázquez, ao mesmo tempo que 15 Felos de Garabás (Maside) coas súas respectivas monturas percorrían algunhas rúas para baixar despois ao barrio de Flores onde se desenvolvía a feira.\nAlí, no barrio máis antigo do Carballiño, acudiron personaxes como a parella da Garda Civil, que intentaba atrapar á bandoleira; o cura, que foi obxecto dun atraco; e tamén a parella de indianos, entre outras vítimas. Tampouco faltou á cita Concepción Arenal entre as amizades e tamén inimigos da Pepa Loba.\nNesta feira tamén se producía por primeira vez o reencontro da bandoleira coa súa nai, papel interpretado por Rosa Núñez, a veciña de Flores impulsora desta feira na que conflúen persoeiros de distintas épocas, sempre achegados ao Carballiño. Ela chegou nunha carruaxe antiga tirada por cabalos.\nAo final, a Garda Civil non poido coa cuadrilla, que continou disfrutando da festa ao longo da tarde.\nA Feira de Artesanía Pepa Loba tamén ofrecerá hoxe un programa moi suxerente. Así, ás 12,00 horas, haberá demostración en vivo de artes tradicionais e obradoiros. Ás 14,00 horas, xantar popular, e a partir das 18,00 horas, animación polas rúas a cargo do grupo de teatro Tiruleque.\nCarballiño da marcha atrás


Poética Peluqart – Asociación 85C\nPoética Peluqart propón a Carmen Conde, María Lado e Raquel Lima un encontro a través da súa oralidade. Máis que un recital, o día 8 de setembro na sesión vermú do Galería Jazz, o público asistirá á primeira conversa poética entre as tres autoras na que a tradición oral será o nexo pricipal de unión.\nTres voces, tres autoras e tres visións do mundo a través cultura da palabra falada, a spokenword, o SlamPoetry e en resumo o amor e respecto por dar vida á poesía máis aló da escrita.\nUn mesmo espazo e unha oportunidade única para atoparse nas verbas alleas\nMaría Lado naceu no coche dun taxista de Cée a noite do 14 de abril de 1979, camiño de Compostela. Comezou a escribir entre as xentes do Batallón Literario da Costa da Morte, onde participou nos tres libros editados polo colectivo.\nComo poeta ten publicados seis libros individuais: A primeira visión (1997), casa atlántica, casa cabaret (2002), berlín (2005), Nove (2008), Amantes (2011) e oso, mamá, si? (2015) que foi escollido mellor libro de poesía na I Gala do Libro Galego. Tamén e autora dos contos para crianzas Porque Cuqui non quere ir á lavadora (2014) e 5minutos (2018) e da novela xuvenil Entre os dous hai un río (2016), ambientada no barrio de Lavadores.\nTextos seus foron publicados en castelán, catalán, portugués, ruso, croata, inglés e irlandés. Participa de diversas antoloxías, das que destaca antoloxía de poetas irlandesas e galegas To the winds our sails (Salmon Poetry, 2010), Veinte puntos de fuga. Poesía gallega contemporánea (Fundación editorial El perro y la rana. Venezuela, 2011), Anthology of Galician Literature (Xunta de Galicia, Xerais e Galaxia, 2012), e o volume Intimi pogon. Fábrica íntima compartido con Gonzalo Navaza (Croatian Book Center,\nTanto coma escribir gústalle recitar. Desde o ano 2005 mantén coa poeta Lucía Aldao varios espectáculos baixo o selo de Aldaolado cos que percorren escenarios do máis diverso, desde teatros ata palcos de festa.\nCarmen Conde, como ela mesma se define, é filóloga segundo a USC e dramaturga segundo a ENERC (Bos Aires). Contadora con funcións nas dúas beiras do Atlántico, autora de relatos breves publicados en tiras de a un para crianzas e público adulto e humorista de comedia unipersonal con varios espectáculos entre os que están “Las Muñecas Rusas”, “Trinidad”, “El Efecto Kuleshov”, “Contos Ultramarinos” e “Premios Darwin” (esta última peza foi gañadora do premio a Mellor Comedia por parte de Hipócrita Teatro).\nCarmen Conde no Festival Vociferio\nTraballou ademais como guionista en Dama Negra Films (curtametraxes de ficción) e en Falperra Producciones (documental). Foi mestra de teatro no centro de Dano Cerebral de A Coruña ADACECO e é tamén coorganizadora do micro aberto “Serpes na Cachola” de Compostela desde 2017.\nA partir de 2009 comeza a impartir obradoiros de relato breve, micorrelato e narración oral. Dentro do mundo do Slam Poetry foi gañadora do Slam de Poesía Oral Zona Norte en Buenos Aires (2015) e tamén da I Edición do Slam Poetry Compostela (2018) que a levou ata o Vociferio. Festival de poesia de València.\nRaquel Lima é unha autora de poesía e artista da palabra falada que vive entre Lisboa e Coimbra (Portugal), onde participou en numerosos festivais, entre os que descatan o Festival Silêncio, FOLIO e Palavras Andarilhas. Foi convidada a numerosos eventos internacionais de poesía, literatura, tradición oral e palabra falada en países como Italia, Francia, Polonia, Reino Unido, Bélxica, Brasil, Estonia, España, Países Baixos, Suecia, Suiza, San Tomé e Príncipe e, máis recentemente, Gana e México.\nCorre a cargo da organización de eventos e obradoiros en varias escolas, asociacións, festivais e no eido de residencias artísticas, destacando a Obradoiro “Poesía e Xénero” en Tartu (Estonia) e São Paulo (Brasil) e a coordinación do PortugalSLAM – Festival Internacional e Plataforma de Poesía e Performance entre 2013 e 2016. Os seus poemas foron publicados en varias antoloxías e fanzines, a súa obra foi traducida a varias linguas e colaborou con diferentes músicos e artistas na procura de sonoridades e linguaxes que dialogasen coa súa poesía. Está graduada en Estudos Artísticos pola Escola de Artes e Humanidades da Universidade de Lisboa, formou a asociación cultural Pantalassa e realiza o seu doutorado en Postcolonialisms and Global Citizenship no Centro de Estudos Sociais da Universidade de Coimbra.\nImparte tamén, dentro da programación do Festival 85C 2018 o obradoiro de Poesía e xénero.\nO espazo leva o nome de Poética Peluqart, como xesto de gratitude e compromiso con Sara García Peluqart “¡Arte para tirarse de los pelos!”. Peluqart é un salón de peiteado e galería de arte de Vigo á dirección de Sara García. Este 2018 Peluqart é a maior patrocinadora do III Festival 85C! Ademais é xa coñecida na cidade por ser unha mecenas asidua e arriscada que apoia a poesía e case calquera proposta artística feita con agarimo e profesionalidade.\nGrazas desde 85C, Sara García Peluqart, por xerar arte e confiar en nós!


Data de publicación: Martes, 05deNovembrode2019\nAo facer limpeza en casa non só é desexable que todo quede sen rastro de sucidade, senón desinfectado. Para iso, moitas persoas recorren a mesturar diferentes produtos, ao pensar que así potenciarán a súa acción. Pero non sempre resulta así, e a combinación de produtos limpadores está desaconsellada en todos os casos: ás veces, a mestura inactiva o efecto do desinfectante ou o limpador e, noutras ocasións, pode ser tóxica e chegar a provocar desde leves problemas de saúde, como dores de cabeza, ata serias dificultades respiratorias.\nUn exemplo clásico de mestura caseira nociva? Limpar utilizando lejía xunto con amoníaco. O amoníaco reacciona con hipoclorito sódico (lejía) e produce cloramina. “E a cloramina, que é altamente tóxica, pode causar irritación, queimaduras e mesmo neumonitis e morte”, explica o doutor Sergio Fernández Martínez, coordinador da Unidade de Xestión Ambiental e experto en Medicamento Preventivo e Saúde Pública do Hospital A Fe (Valencia).\n“Non deben mesturarse diferentes produtos de limpeza en ningún contexto”\nO médico prefire non valorar que produtos son máis perigosos que outros para mesturar porque todos o son, “e non debería exporse a súa mestura en ningún contexto, a non ser que un experto valore dita mestura por algún motivo concreto”.\nPor que non somos conscientes de que estas mesturas resultan perigosas? A formación no emprego adecuado e seguro dos desinfectantes é ás veces insuficiente mesmo entre os propios profesionais, “polo que formación no usuario habitual é aínda menor”, sinala o doutor Fernández. Ademais, aínda que todos os desinfectantes teñen (ou deberían ter) na súa etiqueta a forma adecuada de uso e as precaucións básicas para a súa manipulación, “desgraciadamente poucos son os usuarios que fan uso desta información”.\nSe queres manter limpa e desinfectada a túa casa, utiliza os produtos deseñados a tal fin, sen necesidade de mesturar varios distintos. A adición simultánea de produtos de limpeza “pode provocar que se inactiven uns a outros e non conseguir o efecto desinfectante desexado”, indica Sergio Fernández. Tamén pode suceder que se potencie o seu efecto, é certo, pero para iso “xa existen preparados de desinfectantes deseñados a tal fin por profesionais”.\nMesturar produtos de limpeza pode provocar queimaduras na pel, irritación nos ollos, a inhalación de gases tóxicos que deriven en problemas respiratorios, diarreas e dor abdominal, dores de cabeza… Ademais das mesturas, un mal uso dos produtos é tamén perigoso. Débense seguir as instrucións do fabricante ou distribuidor para unha correcta dilución do produto. Algúns desinfectantes deben ser diluídos en distintas concentracións, en virtude da capacidade desinfectante que queiras outorgarlle. Hai que ter en conta que concentracións máis baixas aseguran un maior grao de seguridade na súa manexo pero unha capacidade desinfectante menor; concentracións máis altas melloran a efectividade, pero tamén a capacidade para desenvolver efectos prexudiciais para a saúde.\n“Débense seguir as instrucións do fabricante ou distribuidor”\nCada desinfectante ten unha serie riscos inherentes ao seu uso. Por exemplo, “o contacto da pel ou as mucosas con lejía provoca lesións cuxa gravidade varía segundo a duración da exposición e da concentración”. Pode producir irritación conjuntival, da pel e do tracto respiratorio e gastrointestinal por contacto coa pel ou mucosas, por inxestión ou por inhalación de gas cloro.\nOutro desinfectante de uso habitual é o ácido peracético, que mal utilizado pode ulcerar tecidos e irritar pel, mucosas, ollos, tracto respiratorio e tracto gastrointestinal, “pero presenta case nula toxicidade unha vez preparada a disolución de forma precisa”, indica o experto.\nOs síntomas que podes presentar cando che intoxicaches poden ser “moitos e moi variados” pero entre os máis frecuentes atópanse os seguintes:\nComo sinala o experto, “a aparición de calquera síntoma ou actitude non habitual durante a manipulación e uso dun desinfectante debería facernos sospeitar unha posible intoxicación”. É importante saber que o 80 % destas intoxicacións son de carácter leve e cunha simple retirada do produto soluciónanse.\nIntoxicáchesche ao mesturar diferentes produtos ou ao utilizar mal un desinfectante? Dáche présa en pedir axuda, pois un dos factores craves no prognóstico das intoxicacións é o tempo transcorrido entre o accidente e a actuación médica. Así, como indica o experto, “canto máis precoz sexa a nosa intervención, mellor prognóstico terá o paciente”.\n“O teléfono de o Instituto Nacional de Toxicoloxía está dispoñible as 24 horas do día, os 7 días da semana”\nO primeiro que debemos facer é pedir axuda a alguén próximo e tratar de localizar o produto co que poderiamos habernos intoxicado. O seguinte paso sería contactar cun servizo médico e o Instituto Nacional de Toxicoloxía (teléfono 91 562 04 20, dispoñible as 24 horas do día, os 7 días da semana).\nTratar de constatar que a persoa certamente intoxicouse. Pode ser difícil determinalo. Algúns sinais son alento con cheiro a químicos, queimaduras ao redor da boca, dificultade para respirar, vómitos ou cheiros inusuais na persoa. Se é posible, identifica o tóxico.\nSe a persoa vomita, despexar as vías respiratorias. Envolve cun pedazo de tea os dedos da man antes de limpar a boca e a garganta.\nMantén á persoa cómoda. Víraa sobre o seu lado esquerdo e permanece alí mentres chega a axuda médica.\nSe o tóxico salpicou a roupa, quítalla e lava a pel con auga.


Inicio > Produtos > Metal Stop Zipper\n(Total de 24 Produtos para Metal Stop Zipper)\nDONGGUAN BAISHIDA ZIPPER TECHNOLOGY CO., LTD é unha das Metal Stop Zipper marcas líderes en China. É a fábrica e provedor especializado na fabricación de Metal Stop Zipper. Ofrece Metal Stop Zipper de alta calidade a un prezo por xunto barato.\nMetal Stop Zipper por xunto de China, Direct Buy dos principais fabricantes de China a prezos baratos de fábrica. Busque produtos por xunto Metal Stop Zipper en DONGGUAN BAISHIDA ZIPPER TECHNOLOGY CO., LTD e obtén Metal Stop Zipper de alta calidade directamente de Metal Stop Zipper chineses fiables e provedores. Envía os teus requisitos de compra e obtén resposta inmediata.


O delito de ser o indíxena Evo - Praza Pública\nO delito de ser o indíxena Evo\n'Manos del miedo', de Oswaldo Guayasamín Dominio Público\nAo diplomático estadounidense Philip Goldberg destinárono para Belgrado no comezo da guerra civil. Máis tarde foi para Bosina, no 94, antes do conflito, como asistente especial do embaixador Richard Holdbrooke, un dos enxeñeiros da desintegración iugoslava. En 2004 volveu á capital de Kosovo, algo antes da separación de Serbia e Montenegro.\nEn 2008 era embaixador en Bolivia, cando Evo Morales o expulsou do país. Auspiciaba movementos independentistas desde a omnipotente embaixada, para romper o estado, ao non ver outra maneira de acabar co movemento socialista, arribado ao poder cunha maioría de votos abraiante. A súa estratexia consistía en inflamar os territorios da chamada Media Luna, os orientais, os máis ricos, de dominio racial branco, onde se concentra a maior parte da riqueza. Goldberg reuníase cos seus gobernadores, que controlaban tamén aos grupos da extrema dereita, de ascendencia ideolóxica fascista e nazi. Houbo emigración desde Alemaña, tamén despois de 1945.\nBolivia parecíase moito á vella Sudáfrica. Nos anos cincuenta do século vinte os escravos estaban en venda e chamábanlles pongos. Un pongo é un orangután\nBolivia parecíase moito á vella Sudáfrica. Nos anos cincuenta do século vinte os escravos estaban en venda e chamábanlles pongos. Un pongo é un orangután. O tráfico foi legalmente prohibido en 1952, mais continuou o comercio. Os indios non tiveron dereito a voto até 1951. Nin tampouco a andar polos paseos, polas beirarrúas. En 2005, cando Evo chega ao goberno, seguía habendo escravos en facendas da zona oriental.\nAté ese ano 2005 e desde sempre, a embaixada de EEUU posuía a prebenda de nomear os ministros de Defensa e de Goberno. Era unha tradición coñecida por todos os bolivianos, case aprendida nos libros de texto; formaba parte da idiosincrasia do semiestado boliviano. E loxicamente, os 189 golpes de estado que se produciron desde a independencia (se descontamos o período de Morales sae a máis de un por ano) tiñan que estar, como mínimo, consentidos pola embaixada, posto que a continuación se cumpría sempre coa antedita tradición de o gringo nomear os dous ministros decisivos.\nCento oitenta e nove golpes ou cento oitenta e oito, aínda non sabemos. Depende do que nos diga El País, que está desfollando delicadamente a margarida do último. O xornal acredor de Patricia Botín mantén a dúbida: Sería? Ou non sería? Ou sería rozadura? Faltando o perfumado veredicto, manteñámonos na indecisión. Esta vez, en troca de saír o exército, como sempre, asolaron as rúas os grupos fascistas, arrasando casas, locais opositores, torturando, violando e producindo algunhas mortes, instaurando o terror, mentres as forzas do estado ficaban acuarteladas. Esa é a novidade, a reformulación, o exquisito matiz, o novo estilo do golpe de estado, por se no futuro se estuda nas facultades de ciencias políticas e nas academias militares.\nPero nótaselle prudente a El País e abraiado co macho Camacho. Repsol parece que estaba contenta cos negocios alí, igual que o goberno boliviano tamén o estaba con Repsol. Á banca debe irlle tamén ben.\nAdemais Josep Borrell quere formular unha política exterior europea independente da estadounidense, incluíndo América Latina. A embaixada de EEUU en Madrid, igual que as doutras capitais de Europa, causaran moita irritación o ano pasado, cando lles impuxeron aos estados respectivos o recoñecemento de Juan Guaidó, facéndolles seguir a política golpista de Trump con Venenzuela. Borrell era o ministro de exteriores. Esa circunstancia incide para reformular o cambio de política. Xa veremos nos próximos días.\nÉ difícil chamarlle a Morales ditador, antidemocrático, populista, extremista e menos aínda violento. Toda a acusación posíbel é a de manobrar para repetir como presidente, pero a súa lexitimidade en Bolivia, o apoio que segue a recibir é infinitamente superior á de calquera mandatario occidental, aproximándose á metade dos votos nas últimas eleccións. E ese respaldo débese ás razóns seguintes:\nEntre 2005 e 2019, en que dura o seu mandato, o PIB medrou o 327%, que se di pronto. Grazas á nacionalización do gas. Segundo o FMI en 2018 foi a economía de América Latina que máis medrou, ao 3,9%. Ten unhas reservas internacionais de 53.000 millóns de dólares, superiores ao propio PIB; por tanto non ten déficit e por tanto é difícil dicir que fai unha xestión económica populista. O ingreso anual per cápita pasou de 1.120 dólares a 3.130. A débeda externa de 52% para 24%. A pobreza extrema de 38 para 17. O desemprego de 8 para 4. O 62% da poboación ten arestora ingresos medios. Segundo a OMS aumentou o gasto sanitario en 173% até o 2014, con mil novos establecementos de saúde e 34 hospitais de segundo nivel. A esperanza de vida subiu de 64 para 71 anos; o salario mínimo de 440 bolivianos para 2.060.\nCon todas as eleccións gañadas limpamente e con este nivel de desenvolvemento, e ademais dimitindo para evitar que a violencia se apropiase do país, e chamando a que non se recorra a ela, non se pode cualificar de ditador ou populista ao presidente nin a ninguén sen perder os papeis e tamén as tintas das edicións.\nEra o aliado incondicional de Venezuela na rexión, si, pero tamén un pragmático, que negociou coas multinacionais extractivas, un asistente á toma de posesión de Bolsonaro e un líder que se realista (os datos da economía así o indican) en proceso de aproximación intensa aos novos líderes da esquerda de América Latina, AMLO, Fernández e outra vez Lula, moito máis moderados que os da anterior onda, os Kirchner, Correa e outros.\nQue pasou nas últimas eleccións?\nPara saír elixido na primeira volta cómpre obter máis da metade dos votos, ou superar o corenta por cento cunha avantaxe de dez puntos porcentuais sobre o segundo. Carlos Mesa, o líder da oposición dereitista, calculaba que era posíbel ir á segunda volta; nese caso sería el o que conseguiría que as demais candidaturas o apoiasen, asegurando a súa elección. A embaixada e a dereita calcularon que por primeira vez non vencería con facilidade o MAS e aí se abriu a fenda. Cómpre saber que a Unión Civil Cruceñista e o macho Camacho, fascistas da Media Luna, xa dixeran durante a campaña electoral que non recoñecería en ningún caso a vitoria de Morales, se el gañar. Ao longo da campaña hostilizaron violentamente a xente do MAS.\nE Carlos Mesa advertiu, tamén antes da elección, que se non gañaban sería porque habería pucheirazo. Calculaba que a diferenza sería mínima, e comezou así a presión para expulsar o presidente. Efectivamente, a diferenza era mínima e cambiou de tendencia, dándolle a vitoria ao MAS, cando chegaron os resultados das zonas máis pobres, menos desenvoltas e con maior dificultade para o reconto, cuxo apoio a Morales é moi maioritario, igual que o emigrante, loxicamente tamén de reconto máis tardío. Pero xa non era o reconto, senón ter creado o estado de opinión sobre a necesidade de que o “ditador” desaparecese, de que o cambio se tiña que producir, de que sobraba o “indio”.\nAxitan as rúas, falan de fraude, con tal violencia que acaban recorrendo á Organización de Estados Americanos. As demais instancias supranacionais de América Latina, Unasur e outras foron esencialmente desmontadas polos novos gobernos de obediencia norteamericana, Brasil, Ecuador e outros. A OEA é unha organización con sede en Washington, sostida economicamente polos EEUU, ao seu servizo desde sempre, encargada de velar pola dependencia do sur americano.\nCando a OEA afirma que se deben repetir eleccións e Morales acepta, o macho Camacho, como lle chaman, eríxese en líder moral, así din, sen ser representante legal de nada, nin ter cargo electivo, sen preocupación ningunha por esas cuestións, pois el pretende instaurar de novo a cruz e a supremacía branca. Un animal que entra para o palacio de goberno cunha biblia na man, axeonllándose, lembrando a imaxe de Colón cando pousa por primeira vez a súa rótula na nova terra conquistada. Diríxese directamente a Deus e dille que volva para a casa de goberno, porque foi sacado de alí polo presidente indíxena.\nTal grao de barbarie engrandece a figura de Morales, un cocaleiro sen estudos, convertido nun xigante, pero parecese algo a Salvador Allende, a pesar de ter a vida salva\nTal grao de barbarie engrandece a figura de Morales, un cocaleiro sen estudos, convertido nun xigante, pero parecese algo a Salvador Allende, a pesar de ter a vida salva. E parécese porque se produce un retroceso cara os vellos métodos, o do golpe de estado puro e duro, ao non daren resultado os outros mecanismos ensaiados nestes anos, especialmente o law fare.\nCando estalou a revolta de Ecuador contra as durísimas medidas económicas de Lenin Moreno e despois a de Chile, cando trunfou Fernández na Arxentina e ficou Lula en liberdade, todo en tan poucos días, véuseme á cabeza a Primavera Árabe, que comezara tamén cun grande impulso libertario e rematou con tantas traxedias, ao activar medidas as embaixadas correspondentes e os servizos de intelixencia, naquel caso non só estadounidenses, aínda que sobre todo.\nSilvio Rodríguez di que Evo é moi semellante ao pintor Guayasamín, porque ao mirar para calquera dos dous, os ollos abísmanse nas entrañas de América. Tan conectados están co telúrico americano.\nOswaldo Guayasamín, inmenso, recoñecido universalmente, pero mal coñecido por aquí e quizás conscientemente esquecido, ten unha exposición estes días na sede se A Fundación en Lugo e moitas obras no Museo do Gravado de Ribeira.\n*Oswaldo Guayasamín 1919-1999. Dúas series. Dous aniversarios. Sede Afundación. Praza Maior.Lugo. Do 26 de setembro ao 11 de xaneiro de 2020.


Santiago, 29 de outubro de 2018.- Hoxe celébrase o Día Mundial do Ictus e como cada ano a Área Sanitaria de Santiago e Barbanza quere sumarse a este chamamento para dar visibilidade a esta enfermidade e colaborar na divulgación da súa importancia, tratamento, síntomas e factores de risco. O ictus é a primeira causa de morte nas mulleres.\nAsí, a xerente da área sanitaria compostelá Eloína Núñez, a subdirectora de calidade asistencial, humanización e atención á cidadanía, Beatriz Pais, o xefe de servizo de Neuroloxía José María Prieto, e Manuel Rodríguez-Yáñez, Susana Arias e Rosa Romero, da Unidade de Ictus, visitaron a mesa informativa que a asociación de Dano Cerebral Sarela instalou na entrada do hospital Clínico\nNo ano 2018, no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago ingresaron 558 pacientes con ictus (458 con ictus isquémico, 60 con hemorraxias cerebrais e 40 con AIT (ataque isquémico transitorio)). Grazas á existencia da unidade de Ictus, o 43% dos doentes que acudiron a Urxencias aqueixados con ictus (976 en total) puideron ser dados de alta desde o propio servizo de urxencias. O equipo multidisciplinar permitíu realizar o estudo diagnóstico completo que revelou con garantías que a súa situación clínica o permitía.\nO tratamento do ictus require de persoal especializado e adestrado, os doentes con ictus isquémico e que acoden aos servizos de urxencias nas primeiras catro horas e media tralos primeiros síntomas poden beneficiarse dos tratamentos máis eficaces e específicos para esta doenza. Así, unha das técnicas complexas que están revelando gran eficacia nestes casos seleccionados é a revascularización endovascular. En Santiago practicáronse neste período 94 fibrinólises intravenosas (rtPA) e 75 técnicas de revascularización endovascular (trombectomía mecánica).


CAMIÑO LONGO: O ANO DE CELSO EMILIO FERREIRO. RECITADO DE POEMAS\nO ANO DE CELSO EMILIO FERREIRO. RECITADO DE POEMAS\nXa falamos do noso traballo con poemas de Celso Emilio Ferreiro.\nOs alumnos de 1º BAC traballastes con Aurora e Antonio, os vosos profesores de tecnoloxía; seguistes as súas instrucións e recitastes, seleccionastes música e montastes o traballo. Agora xa temos resultados. Grazas a todos. E grazas a ti, Aurora, por dispoñelo de forma que o poidamos disfrutar.\nOs meus parabéns a alumnas, alumnos e profesores. Grazas por adicar un pouco do voso tempo a isto. Vexo ademais que hai xente que segue tendo boa voz. Marisa\nSoedade abril 16, 2012\nSempre me gustou C. Emilio.Nas vosas voces rotundas ou inseguras,febles ou duras achégaseme aínda máis poético.\nParabéns tamén para Aurora ,que se apunta a un bombardeo e se é informático, mellor.\nAs de galego sodes tan riquiñas...\nIsto é unha simbiose porque moitas veces explicar unha ferramenta informática é bastante árido e necesitamos unha boa actividade, que lle dea sentido, para facela máis amena.