comunidade – A Nosa Voz\nSempre xuntos nunha Igrexa viva\n24/09/2020 por A Nosa Voz\nConsolounos a fraternidade vivida\nUnha primeira urxencia ante o próximo curso pastoral é tomar conciencia do que a pandemia puxo ante os nosos ollos case sen darnos conta: o significado decisivo dunha comunidade cristiá real, o valor da vida das parroquias.\nEn efecto, a vida da Igrexa foi o noso consolo no medio de circunstancias que poñían a proba a nosa esperanza. Cando chegou o momento, confortounos a fraternidade vivida. Un impulso nado, ao final, da presenza do Señor mantivo viva a fe e o vínculo comunitario. Estando atentos ao próximo, coidando a experiencia de unidade e de proximidade que sostiña a cada un na soidade, a enfermidade ou as tarefas de cada día, creceu a esperanza. Lonxe de ser, deste xeito, tempos de parálises para a existencia cristiá, no medio de circunstancias difíciles, puidemos entrever a beleza e o ben grande de ser membros da Igrexa.\nOs nosos sacerdotes permaneceron preto dos seus fieis, celebrando por eles a Eucaristía, permitindo a través dos medios de comunicación, con retransmisións moitas veces diarias, que a unión fose estreita a pesar da distancia. O coidado das persoas, especialmente daquelas máis soas ou necesitadas foi capilar, en moitos casos, e sistemático. Mentres a pandemia se estendía e ameazaba a nosa seguridade, crecía tamén outra rede, a rede da Igrexa, que, ao estilo do que lemos no evanxeo, sostivo a todos os peixes na barca a pesar de ser moitos, sen romper. Foi un tempo de tempestades, pero connosco, na barca, estaba o Señor.\nSer comunidade real e visible\nAgora, comezando un novo curso entre incertezas, nada é máis urxente que coidar desta “familia de Deus”, da unidade que vimos construírse entre nós. Non podemos ser comunidade e Igrexa só de palabra; ha de ser verdade na vida de cada día, como sucedeu cando nos puidemos acompañar e preocuparnos uns doutros. Necesitamos ser unha comunidade visible, palpable, na que sexa posible vivir, co alento, os horizontes e a esperanza da Igrexa católica enteira. De feito, a Igrexa universal existe realizada na particular, por exemplo na nosa Diocese; e puidémolo percibir cando as pequenas comunidades, reducidas ás veces aos muros dunha casa, recoñecíanse parte dunha vida máis grande, facían propias, por exemplo, as palabras do Papa Francisco. A nosa parroquia ou comunidade é sempre un grupo máis ou menos pequeno, pero nela realízase o ben máis grande; porque é signo e instrumento da unidade verdadeira con Deus mesmo e co próximo.\nPor iso, nunca será obxectivo pequeno ou secundario que os fieis participen e experimenten a realidade da Igrexa como comunidade concreta, reunida polo Señor por medio do Evanxeo e dos sacramentos. Este foi desde sempre o corazón da nosa pastoral ordinaria; pero neste curso os “signos dos tempos” parecen convidarnos a darlle unha nova prioridade, a que pidamos ao Señor e nos esforcemos por facer posible en cada lugar esta experiencia de fraternidade vivida.\nOs mesmos sistemas telemáticos, que se utilizaron masivamente para manter o contacto e a relación, servían tamén para facer posible unha presenza na distancia, que era valiosa porque estaba referida a unha relación que existía realmente, que vinculaba ás persoas na única familia da Igrexa. Esta experiencia puxo de manifesto que a presenza virtual resultaba moi útil, e comprendemos mellor que pode selo tamén en condicións normais, que debemos desenvolvela máis; pero entendemos, ao mesmo tempo, que ten sentido só como manifestación dunha relación real. Estamos xuntos e, por iso, podemos expresalo virtualmente, cando as circunstancias non permiten outra forma de presenza ou cando nos parece que podemos enriquecer así a vida común. Por iso, pensando no vivido estes meses, tentaremos este ano crecer tamén neste tipo de recursos, que vimos bos e prácticos ao servizo da nosa experiencia de comuñón e fraternidade.\nTomado das “Liñas de acción”\npara o Curso Pastoral 2020-21\nCategorías BispoEtiquetas comunidadeDeixa un comentario\nAprendizaxes sociopolíticas cun edificio\n08/07/2019 por A Nosa Voz\nNunha excursión a un monumento un dos mozos dixo ao chegar: “Viñemos aquí total para ver un montón de pedras”. A resposta xurdiu espontánea: “Se non ves aquí máis ca un montón de pedras, a verdade é que non che mereceu a pena vir”\nO edificio da foto que encabeza esta entrada é galego e está na raia con Portugal. É coñecido como o Forno Románico Comunitario da parroquia da Xironda (Cualedro, Ourense). Xusto ao outro lado da raia está outro forno xemelgo na localidade portuguesa de Santo André. O forno certamente está ben construído para permanecer longo tempo.\nDestes edificios comunitarios fálase pouco porque non encaixan ben nas ideoloxías dominantes da actualidade. Segundo elas podemos dicir que non é de propiedade privada, ben sexa propiedade privada individual, sociedade limitada ou sociedade anónima. Tampouco é de propiedade estatal, tanto do Estado, coma da Autonomía, Deputación Provincial ou Municipal. Dito doutra maneira non pertence a ningún dos dous poderes económicos e políticos dominantes.\nEsta propiedade e o seu uso comunitario polos veciños móstranos ensinanzas moi importantes se apostamos pola promoción e liberación dos pobos e dos pobres, buscando que o poder estea socializado e, por tanto, resida nos pobres. Algunhas ensinanzas son:\n– Sae moito máis barato. Se cada veciño fixera un forno individual gastaría máis tanto en materiais coma en horas de traballo empregados na súa edificación. A calidade da obra no forno comunitario é moi superior e o custo moi inferior en comparanza cos individuais. Por outra parte, tampouco se pode esquecer que deste xeito seguen quedando bastantes máis recursos dispoñibles no presente e no futuro para os comuneiros.\n– Se ademais o custo o distribuímos ao longo de toda a vida útil do forno a inversión anual é insignificante para unha obra tan consistente que perdura centos de anos. A eficiencia económica dun investimento non se pode reducir a ter só a perspectiva dun ano ou unha década. A eficiencia económica deste investimento salta á vista de calquera que queira pensar.\n– Esta obra tamén é profundamente ecoloxista dado que se empregan moitos menos recursos naturais na súa construción que facendo fornos individuais. No forno, ao cocer tódolos días, e varias veces ao día, gástase menos leña, consúmese menos enerxía para quentalo para cocer o pan, co que temos unha maior sustentabilidade ecolóxica. Dende os nosos prexuízos poderíamos dicir que eran ecoloxistas sen sabelo, pero a verdade é que eles sabían moi ben que estaban coidando dos bens comúns para eles e as xeracións futuras; estaban coidando da sustentabilidade do planeta.\nEste tipo de edificios fomenta a asociación, a unión entre os veciños, feito que lles dá poder e capacidade para levar adiante os seus proxectos. Non esquezamos que nas loitas obreiras de primeiros de xullo de 1855 en Barcelona con folgas, paros… reprimidas polo Capitán Xeneral de Cataluña a manifestación ía presidida por unha pancarta co lema de “Asociación o Muerte”. Penso que case todos sabemos que as ditaduras impiden por lei ou limitan fortemente o dereito de asociación, pero as democracias liberais fomentan unha cultura individualista e educan nela, tanto na ensinanza coma nos medios de comunicación e formas de vida.\nUnirse, asociarse, dálles aos empobrecidos capacidade para protagonizar a vida social e económica. Dálles poder aos pobres e, como consecuencia, rebáixallo aos poderes económicos e políticos. Cando na campaña electoral se nos prometía que nos ían facer… ían facer… dalgunha maneira lle dicían ao pobo: “Vós non valedes, non podedes, sodes un tanto inútiles”. E polo tanto, “nós, si valemos e podemos, e está ben que teñamos máis poder”. Pero o exercicio da dignidade persoal non nos permite dimitir do protagonismo solidario na vida social, económica e política. Así se entende que este forno nos mostre a capacidade política, o poder político dos veciños, dos cidadáns.\nPara terminar esta reflexión penso que ante esta obra comunitaria hai unhas preguntas de non difícil resposta como poden ser: De onde sacaron as ideas e coñecementos para facer este tipo de obras? Que persoas alentaron a creación dunha conciencia comunitaria? Como se alimenta unha cultura de índole comunitaria? Pero hai outra pregunta quizais de non tan doada resposta: Por que os poderes culturais e universitarios falan tan pouco destes edificios?\nCategorías OpiniónEtiquetas comunidadeDeixa un comentario


Os medios de comunicación e o cambio climático: condeados a entenderse – Observatorio Cidadán de Comunicación\nOs medios de comunicación e o cambio climático: condeados a entenderse\nDía tras día, os medios de comunicación sacan á luz noticias relacionadas co cambio climático e os seus efectos nos diferentes aspectos da vida. O xornalismo ambiental é o responsable disto. Aínda que cada experto achega os seus propios matices, a modo xeral, pode definirse como un tipo de xornalismo especializado que se encarga da actualidade relacionada coa natureza e o medio ambiente, especialmente dos impactos da actividade humana sobre a súa contorna, tratando de espertar unha conciencia ecolóxica entre a poboación.\nUn exemplo da importancia do xornalismo ambiental escenifícao o feito de que o cambio climático converteuse na maior preocupación dos europeos, superando o terrorismo ou a crise económica, segundo o Eurobarómetro realizado polo Parlamento Europeo a finais de 2019. Un cambio de prioridades inclúe dende o desenvolvemento de políticas ata propostas para impulsar ás empresas a ter en conta o impacto ambiental das súas accións se non queren que a súa reputación véxase mermada.\nFonte Eurobarómetro 2019\nUn dos aspectos fundamentais para mitigar os efectos negativos do cambio climático é informar sobre o impacto ao publico en xeral, co fin de modificar a opinión publica e o comportamento nocivo da poboación. Os medios de comunicación son un axente clave. Tanto a nivel nacional como a nivel internacional, vense moitas deficiencias no tratamento: “A clave dunha información de calidade é o rigor e o contraste de fontes e iso o dominan o xornalistas especializados que teñen coñecementos e unha axenda” declara María García de la Fuente, presidenta da Asociación de Periodistas de Información Ambiental.\nA pesares disto, tamén cabe destacar que os medios contribuíron decisivamente en abrir o debate na opinión pública, e que se detectou nos últimos anos un aumento significativo do espazo dedicado polos medios aos problemas ambientais. Moitos dos principais xornais decidiron deixar de publicar anuncios de empresas contaminantes para colaborar na loita contra os gases do efecto invernadero. Varios deles tamén publicaron nos últimos meses maior contido achega do cambio climático co fin de facelo máis divulgativo entre os lectores, como veremos máis adiante.\nA evolución das referencias ao termo cambio climático en por exemplo El País é notable. pasando de 15 mencións entre 1976 e 1986 a 819 en 2007 (Depósito de Investigación de la Universidad de Sevilla, 2014). Isto é un claro indicio de que a importancia social do cambio climático tivo un aumento considerable co paso dos anos, impulsado polas Conferencias e Cumes internacionais.\nTamén é importante que teñamos en conta que co paso dos anos o enfoque sobre o cambio climático cambiou. Xa non se trata de convencer á sociedade da realidade do cambio climático, senón de que hai que tomar medidas para loitar contra el.\n“O oficio do bo xornalista é saber traducir a linguaxe científica e técnica para calquera lector, ouvinte ou espectador o entenda” María García de la Fuente, directora de APAI\nOutro aspecto que ten gran importancia é o acceso a un lugar privilexiado nos medios para os negacionistas do cambio climático, que resulta perigoso debido aos intereses económicos que hai detrás.\nALGÚNS EXEMPLOS PARA ENTENDER A SITUACIÓN DO XORNALISMO AMBIENTAL EN ESPAÑA E GALICIA\nNo ámbito estatal todos tratan nalgún momento novas relacionadas co cambio climático. Iso sí, algúns con máis reservas que outros. Un primeiro exemplo é El País ten unha sección denominada Planeta Futuro (https://elpais.com/elpais/planeta_futuro.html), patrocinada pola fundación de Bill e Melinda Gates. Nela publican artigos de expertos sobre cidades sostibles, o desenvolvemento do continente africano e incluso sobre o coronavirus e como afecta aos páises máis subdesenvolvidos.\nAsí mesmo podemos destacar La Vanguardia coa súa sección Natural (https://www.lavanguardia.com/natural) onde van a parar todas as noticias sobre o cambio climático, o mundo animal e o sostemento dos ecosistemas. Tamén Eldiario.es ten unha sección moi particular: Ballena blanca (https://www.eldiario.es/ballenablanca/), onde combina a información sobre o cambio climático con datos económicos. É unha visión moi innovadora, tendo en conta que son dous dos temas máis candentes no panorama internacional (e, por certo, moi relacionados entre si). Debemos destacar a sección que dedican ao coronavirus: analizan os efectos desta crise sanitaria para a natureza.\nAlgunhas noticias de Ballena Blanca de ElDiario.es\nAo igual que o tratamento sobre información do cambio climático a nivel estatal, en Galicia os xornais non adoitan adicar grandes espazos a noticias relacionadas co cambio climático. Podemos destacar dous: Galicia Confidencial e Gciencia.\nNo caso de Galicia Confiencial (https://www.galiciaconfidencial.com/seccion/medioambiente), a maoiria das noticias son de ámbito local e están adicadas a incendios forestais que poidan interesar a cidadacía galega. Por outra banda, GCiencia (https://www.gciencia.com/) manexa dúas seccións adicadas a natureza chamadas “Natura” e “Mar”. Malia que a información céntrese na fauna municipal é certo que se profundiza nas consecuencias que ten o cambio climático nestes seres vivos e nos seus ecosistemas, sempre baixo vocabulario sinxelo e intelixible, aportando datos gráficos e respaldados por fontes fiables como o xornal Nature Climate Change.\nComo fixemos na entrada anterior, deixamos o link a un cuestionario para ver que tal vai a compresión de contido: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSe3RYrjIWfyKK_BbjOmTb31aGCOvxwPdQLdNeUGPQospFdL0g/viewform\nAnimádevos a facelo!!!\nBallena Blanca. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de El Diario: https://www.eldiario.es/ballenablanca/\nComunicación para la sostenibilidad: el cambio climático en los medios. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de Fundación Alternativas: https://www.fundacionalternativas.org/public/storage/sostenibilidad_documentos_archivos/55abfe7309c3646d09ba27cbf0f1dba4.pdf\nEl análisis del tratamiento informativo del cambio climático. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de IDUS: https://idus.us.es/bitstream/handle/11441/36883/Pages%20from%20ActasJornadasMediosdeComunicacion-8.pdf;jsessionid\nEl periodismo ambiental: la mejor forma de concienciar sobre el cambio climático. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de Iberdrola: https://www.iberdrola.com/cultura/periodismo-ambiental\nMartín, Laura. (5 de septiembre de 2014). Periodismo ambiental, un aliado para salvar el planeta. Recuperado el 2 de abril de 2020, de Compromiso Empresarial: https://www.compromisoempresarial.com/rsc/2014/09/periodismo-ambiental-un-aliado-para-salvar-el-planeta/\nMedios de comunicación y cambio climático. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de DivulgaMeteo: http://www.divulgameteo.es/fotos/meteoroteca/Medios-comunicación-CC.pdf\nNatural. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de La Vanguardia: https://www.lavanguardia.com/natural\nPlaneta futuro. (s.f). Recuperado el 2 de abril de 2020, de El País: https://elpais.com/elpais/planeta_futuro.html\nQuinoces, Amaya. (11 de febrero del 2020). Periodismo contra el cambio climático. Recuperado el 2 de abril de 2020, de deia: https://www.deia.eus/vivir-on/cine-y-tv/2020/02/11/periodismo-cambio-climatico/1017336.html\nAsí mesmo, falamos con María García de la Fuente, directora da Asociación de Periodistas de Información Ambiental (APIA).\nbelenrguz 3 Abril, 2020 9 Abril, 2020 #clima,cambio climatico,medios de comunicación,opinión pública,S3B,xornalismo ambiental\n6 comentarios en “Os medios de comunicación e o cambio climático: condeados a entenderse”\n10 Abril, 2020 ás 8:32 am\nCreo que non acostumamos moito a ler información sobre a verdadeira magnitude do problema, que supón e vai supor ás futuras xeracións, o “cambio climático”. Agradezo polo tanto que puxérades a nosa disposición os medios dixitais que si que teñen un apartado especial para tratar este tema.\nQuizais vos faltou falar de como é esta presenza noutros medios como son a radio e a tele. Nos medios xeralistas vemos moitos debates sobre política ou sobre calquera que poida ser o “tema do día”, pero a verdade é que nunca cheguei a ver/escoitar en ningún programa unha tertulia ou debate especificamente centrada este tema. Tampouco coñezo a expertos no tema, non me parece que estes se mostren moito nos medios en xeral. Coñecedes algún programa de radio ou tele no que se fale deste tema?\nA cruda realidade, e creo que todos a coñecemos, é que os medios están financiados por empresas, empresas que teñen uns intereses que moitas veces van en contra desta loita contra o cambio climático, por iso creo que non interesa que se coñezan moi a fondo os datos ou as causas e solucións para que iste problema non remate co noso planeta. Polo tanto, como podemos observar, son poucos os xornais que verdadeiramente fan un oco especializado neste problema.\nSabedes dalgún caso mediático no que algún medio do mundo intentara expoñer ao público o problema que supón algunha empresa ou sector en particular e que o medio sufrise censura ou mesmo tivera que pechar por que perderon publicidade de empresas por mor deste contido? Sería interesante sabelo.\nPor outra banda, déixovos por aquí unha columna de opinión do xornal El País, na que o autor fala da desvirtuación da locución “cambio climático”, que xa non provoca perplexidade na nosa sociedade. El avoga pola introdución de novas fórmulas que estean á altura da magnitude do problema (como xa está a facer no diario británico The Guardian), por exemplo “crisis climática”, “impacto climático”, “emerxencia climática”…\n30 Abril, 2020 ás 10:13 am\nEn primeiro lugar, grazas por ler o noso comentario e deixar unha opinión tan positiva sobre o traballo que realizamos.\nEn segundo lugar, a túa proposta parece moi acertada. Compartimos o seu punto de vista de que nos faltaba falar deste tipo de contidos noutros medios tradicionais que son radio e televisión. A túa observación é certo que os medios pertencen a empresas que basicamente non apoian a loita polo cambio climático. Por este motivo, é moi difícil falar destes temas nalgúns medios de comunicación, porque “tapan” o que hai detrás da empresa para non danar a súa imaxe no caso de que alguén descubra o que hai detrás.\nEn canto á túa pregunta sobre programas de televisión ou radio que conteñen problemas climáticos, cabe destacar que cada vez hai máis. Un exemplo a seguir é o programa Hazte Eco, que é un programa de noticias televisado en Neox, fundado en Compromiso Atresmedia, que tamén ten a súa propia páxina web, onde se suben as últimas noticias sobre ambientalismo. Comezou a ser televisado en 2014, pero nun principio apenas tivo seguimento. Aínda é difícil atopar un programa como o mencionado anteriormente nas canles de televisión, pero estanse a crear seccións web sobre o cambio climático.\nNa radio tamén podemos atopar este tipo de contidos, aínda que non son programas completos, senón pequenos espazos onde se comentan novas ou se entrevistan os convidados que permanecen unidos na nosa loita. Na SER hai un programa exclusivo chamado “Cambio Climático: La última oportunidad” que se emite en directo todos os domingos de 20:00 a 21:00 horas, con especialistas sobre o tema e falando sobre a última hora sobre a loita. contra o cambio climático a nivel nacional e internacional. Los40 tamén quixo unirse á loita, abrindo unha sección dentro do seu espazo web chamado “Los40 contra el cambio climático” con novas que comentan un programa ao longo do día. Como este último, en Ondacero incrementouse este tipo de contido ou achegando expertos ao programa e incluso facendo sesións especiais con escolares falando sobre o que saben sobre a contaminación.\nEn canto a casos de medios relacionados con este problema, que supuxeron un problema coa aparición de información oculta ou o desmantelamento dunha empresa, agora non o sabemos. Este tipo de contido elimínase de inmediato de internet e dura na deep web, que, se non o sabes, é case imposible de acceder, sen dicir ilegal.\nNormalmente, cando se produce un acontecemento similar sobre unha violación das leis ambientais, trátase de solucionalo canto antes, e para iso evítanse todo tipo de mala publicidade. En calquera caso, hai empresas como Endesa, que foi a máis contaminante en termos de gases de efecto invernadoiro. Por este motivo, retrocedeu e impuxo novos estándares á empresa, tornándoa respectuosa co medio ambiente, logrando unha boa publicidade e imaxe para o público.\nO artigo recomendado publicado por El País sobre a introdución de novos termos no campo do cambio climático tamén é moi interesante. Cremos que é importante ter coñecemento de todos os cambios e novas propostas, tanto prácticas como léxico-semánticas, sobre o noso ODS.\nEn conclusión, grazas polas preguntas que nos fixestes. Agardamos que coa nosa resposta se solucionasen. A maior parte do tema do cambio climático está cuberto na prensa, pero aos poucos nas publicacións nos medios tradicionais van aumentando. Estamos contentos de que vos gustase a nosa entrada. Moitas grazas pola túa atención, ODS Acción polo clima.\n13 Abril, 2020 ás 3:58 pm\nÉ realmente sorprendente a pouca difusión que ten esta rama especializada do xornalismo en concreto. Eu, polo menos, apenas a coñecía, así que creo que fixestes un traballo moi bo para darlle crédito e poñela ‘no mapa’ por así dicilo.\nValorando algo mais profundamente, sorprendeume bastante a evolución da preocupación da poboación sobre un tema tan importante coma é o cambio climático, e isto tamén un bo traballo que hai que atribuír a esos medios que mencionades no texto.\nObviamente, o aumento da preocupación polo tema do cambio climático xunto á apertura do debate sobre esta situación son totalmente normais, xa que os datos que temos non son nin moito menos optimistas.\nTeño un par de preguntas, e para iso quería facer fincapé en primeiro lugar sobre o tema do mal tratamento dos datos nos medios de comunicación, acompañado desa frase tan acertada de María García de la Fuente: Qué outros problemas na difusión dos medios de noticias relacionadas co cambio climático (aparte da falta de adaptación ao lector e a falta de fontes contrastadas) diríades que son as máis importantes?\nEn segundo lugar, quedei bastante sorprendido ao ver que se lles da difusión ás ideas das persoas que rexeitan a existencia do cambio climático en diversos medios, así que gustaríame ir máis alá: Podedes poñer algúns exemplos máis concretos?\nIso é todo, o voso traballo está xenial, compañeiros. Un saúdo!\n28 Abril, 2020 ás 1:56 pm\nEn primeiro lugar, grazas por avaliar positivamente o traballo realizado para poñer este tipo de información “no mapa” como dixeches. Por suposto, os medios antes mencionados fixeron un bo traballo e podes ver que a poboación está cada vez máis consciente do cambio climático, con datos moi bos.\nEn segundo lugar, falando dos problemas da difusión dos medios con novas relacionadas con este tema, cómpre comentar que depende moito de cada punto de comunicación. Se deixamos de lado a falta de adaptación ao lector, porque pode que non estea especializado no tema, e tamén a falta de contraste coas fontes utilizadas para escribir a noticia, quédanos outro factor importante: a falta de control ou sabedoría sobre o tema en cuestión.\nNoutras palabras, o cambio climático é un tema moi complexo cun vocabulario difícil que cambia regularmente. É por iso que as novas a miúdo poden ser copias doutras novas ou moi similares, e poden ter unha impresión inacabada ao lealas. Moitas veces céntranse en dar información, escribir e publicar os feitos, pero non o contextualizan correctamente. É tamén por iso que crea a desinformación que hai sobre algunhas publicacións.\nTras a solicitude de especificar máis en termos de opinión dos que rexeitan o cambio climático, teña en conta que hai moitos exemplos deste tipo de opinión. Hai un artigo moi curioso en El Independiente baixo o título “¿Quién niega el cambio climático?” que fala sobre o Cumbre del Clima de Madrid, sobre COP 25. Nela apreciase a opinión de Donald Trump, o líder estadounidense, xa que é quen rompeu a unanimidade do Acordo de París en 2012, negando absolutamente emerxencia climática e argumentando que era unha “invención dos chineses” e engadiu que o carbón é un material “limpio e fermoso”.\nCuriosamente, tres anos antes La Vanguardia publicou un artigo tamén sobre COP 21, titulado “¿Quién niega aún el cambio climático?”. Amosa declaracións do líder ruso Vladimir Putin, afirmando a súa posición e dicindo que o medo ao cambio climático é unha fraude, porque sostén que pretende frear o desenvolvemento industrial de países como Rusia. Hai tamén unha sección no artigo que se chama Un tres por ciento de negacionistas, que resalta as contradicións nas opinións dos que rexeitan o cambio climático.\nO ex primeiro ministro José María Aznar tamén se posicionou hai uns meses negando publicamente o cambio climático. Foron recollidos e publicados nun artigo chamado “Aznar niega el cambio climático” do Diario 16 o pasado outubro. Neste artigo tamén se menciona a Global Climate Coalition, que inflúe na percepción pública do cambio climático e o quecemento global.\nFinalmente, tamén vos deixo una reportaxe de El País titulado “Apóstoles del negacionismo”, que reflicte moi ben, ademais do punto de vista de Donald Trump, as opinións dos negacionistas relixiosos. Hai opinións que están baseadas na importancia da Biblia e na creación do mundo, e defenden a emerxencia climática como algo que Deus debe solucionar, que esa é a súa obra, e non é completamente culpa da contaminación do ser humano. Parécenos un artigo moi curioso no que este último está moi especificado.\nConcluíndo, algunhas preguntas moi interesantes que nos fixestes. Espero que coas nosas respostas se resolvan. O cambio climático é un tema moi complicado sobre o que informar, pero hai que amosar opinións diferentes para dar un mínimo contraste e para que os lectores formulen unha opinión máis detallada e mellor construída. Moitas grazas polo teu interese! Saúdos, ODS Acción polo clima.\n13 Maio, 2020 ás 10:44 am\nBo día compañeirxs!\nO primeiro queríamos felicitarvos dende o grupo de S2B Saúde e Alimentación polo voso traballo. Parécenos que o análise do tratamento dos medios de comunicación sobre o cambio climático é un traballo necesario. Ben é certo que o noso traballo como xornalistas é o de informar, e somos un factor clave para concienciar ás persoas sobre o perigo do cambio climático. Os xornalistas podemos decidir que se fale de certo tema, provocando debates na sociedade a través da información que publiquemos nos medios, e gracias a estes medios é como comezou, o cambio climático, a ser un dos temas principais de tódolos días, pero a pregunta é: está sendo a información tratada correctamente? Ou conta coas fontes necesarias? Non sabemos que creedes vos despois de realizar toda a análise dos medios nacionais.\nAsí mesmo, o gran paso que deron os medios ao deixar de publicitar empresas contaminantes e pasar a publicar novas para combater o cambio climático tivo que ser degradante para os medios. Informástesvos sobre algún exemplo en concreto? Gustaríanos saber como afectou tanto á empresa coma ao medio e tamén coñecer cal dos dous saíu máis prexudicado. O País é un deles? Porque como explicástedes o número de mencións sobre o cambio climático aumentou considerablemente nos últimos anos.\nChama a atención que no caso de Galicia os medios non adoiten falar deste tema. Coñecendo os datos da contaminación na comunidade (grazas a vosa publicación O futuro do clima en Galicia) é preocupante que este tema non teña polo menos unha sección nos xornais máis demandados. Temos datos sobre o gran número de incendios, as fábricas que contaminan na comunidade, o desastre do prestige… hai razóns suficientes para darlle unha notable importancia ao cambio climático concretamente en Galicia. Por que creedes vos que os xornais da comunidade non lle prestan tanta importancia?\nSería interesante que analizásedes tamén o tratamento deste tema por algún medio internacional. Así poderíamos tamén coñecer as similitudes e diferenzas respecto aos medios nacionais. Sabendo o caso de Donald Trump, é bastante perigoso para a sociedade que unha persoa con tanta relevancia na actualidade negue un aspecto como é o cambio climático. Por que se lle da espazo a este tipo de pensamentos? Búscase xerar debate ante un tema tan prexudicial para todos?\nPor último, como o nosa ODS é saúde e alimentación, queremos compartir con vos un arquivo de El País, onde se fala da gran contaminación da produción de alimentos de orixe animal. Os expertos sosteñen que só unha dieta de base vexetal podería combater os problemas de sustentabilidade do planeta. Esperamos a vosa opinión ao respecto! Link: https://elpais.com/elpais/2018/05/31/ciencia/1527756219_906375.html\n21 Maio, 2020 ás 10:00 pm\nBoas tardes, grupo S2B Saúde e Alimentación. Moitas grazas por ler o noso blog e a nosa entrada. Estamos contentos de que fose do voso agrado e que o traballo que fixemos fíxose notar. Como xornalistas, quixemos ocupar este espazo falando dos medios de comunicación polo mesmo motivo, porque falta información sobre o cambio climático e as súas consecuencias.\nDespois de analizar a información e os debates que teñen lugar nos medios de comunicación, chegamos á conclusión de que hoxe en día non hai moito espazo dedicado a esta área. Non obstante, os programas especializados, como os que citamos na entrada, teñen especialistas na materia e son fontes que tratan moi ben a información. Os debates son cada vez máis precisos, nótase que os expertos estiveron ben documentados, non só porque o seu traballo ten que ver co tema, senón porque sempre están á altura.\nEn canto aos medios de comunicación que tiveron que deixar de publicitar as empresas contaminantes e aproveitar as empresas favorables ao medio ambiente, dicir que é un tema moi delicado. Cando unha empresa se atopa neste tipo de situacións, ten dúas opcións: o cambiar a empresa mesma e o seu consumo de gases contaminantes; ou elimine a súa publicidade se un medio non o admite. Non obstante, estas cousas non saen á luz. Normalmente fano en segredo e normalmente falan diso entre os medios de comunicación e a empresa para non danar a súa imaxe e chegar a un acordo. Endesa, por exemplo, cambiou a súa forma de producir para ser respectuoso co medio ambiente. Pódese dicir que se adaptou á nova normativa. Deste xeito, evitou posibles polémicas e gañou aínda máis clientes que anos atrás pola súa nova iniciativa e boas campañas publicitarias.\nNo caso de Galicia, non é moi habitual ver noticias sobre o clima. É unha comunidade autónoma cun bo clima, pero ao mesmo tempo produce moitos gases contaminantes, aínda que a cantidade reduciuse recentemente grazas ao confinamento e ao aumento do uso do transporte público. Ademais, como dis, hai moitos incendios na comunidade. Realmente non sabemos por que non hai máis presenza nos xornais, pero podería deberse a unha falta de expertos na materia ou xornalistas especializados en clima e contaminación. En calquera caso, hai medios que apostan por este tipo de novas, como El Salto Diario (https://www.elsaltodiario.com/contaminacion).\nA razón pola que non entramos na prensa internacional, ademais da proximidade, é o descoñecemento que temos da situación fóra do noso país. Aínda que hai 155 países que conforman o Acordo de París, non significa que todos leven a cabo as mesmas iniciativas contra o cambio climático e necesitamos moita documentación para facelo. A prensa internacional máis importante sobre esta cuestión é Donald Trump, pola súa posición fronte ao noso ODS, e pola súa opinión e comentarios sobre ela, como pode atopar na resposta que lle demos ao comentario anterior.\nComo noutras cuestións, isto tamén é importante para mostrar as dúas caras da moeda, e o pensamento do presidente americano deu moita revolta en todo isto. En certo xeito podería ser perigoso para a sociedade, pero a maioría dos países do mundo asinaron o Acordo de París, e incluso hai estadounidenses que non comparten as ideas do seu presidente, polo que non hai perigo polo momento. É probable buscar un debate e comparar as consecuencias positivas e negativas que poida haber neste sentido.\nFinalmente, grazas polas novas de El País que compartiches connosco sobre dietas veganas e cambio climático. Ultimamente é un dos temas máis comúns de debate na sociedade. Na nosa opinión, é certo que a produción de alimentos de orixe animal é unha gran porcentaxe dos gases contaminantes emitidos no mundo global. Pero tampouco cremos que a mellor opción sexa centrarse en dietas, como veganas ou vexetarianas. Pode que non estea tan contaminado como nun matadoiro, pero normalmente para plantar legumes, leguminosas ou moitos alimentos non animais, úsanse moitos produtos nocivos para o medio ambiente e para o alimento en si.\nDito doutro xeito, non creo que tomar unha dieta ou outra sexa tan relevante na produción de gases contaminantes, pero si sei como se obteñen os produtos. Non é o mesmo que as verduras procedan dunha empresa especializada que as cultivou de xeito natural, xa que dunha que aproveita o efecto invernadoiro para obter o máximo, engadindo produtos para acelerar o seu crecemento. Pero de toda a produción de alimentos, a máis contaminante é a gandería industrial, como publicou Greenpeace o ano pasado (https://es.greenpeace.org/es/sala-de-prensa/comunicados/la-ganaderia-industrial-esta-destruyendo-el-planeta/).\nMoitas grazas polas preguntas que nos fixestes. Pareceunos moi curiosas. Agardamos que as resolveramos. Saúdos, ODS Acción polo clima.\nAnterior Previous post: O poder das decisións: Soberanía Alimentaria\nSeguinte Next post: Traballadores de alimentación e transporte, servizos esenciais na pandemia


Fabricantes e provedores de fieltro de fibra de carbono activado de China | Fibra de vidro Beihai\n1. Está feito de fibra natural ou esterilla non tecida de fibra artificial mediante carbonización e activación.\n2. O compoñente principal é o carbono, acumulado por chip de carbono cunha gran superficie específica (900-2500m2 / g), taxa de distribución de poros ≥ 90% e apertura igual.\n3. Comparado co carbón activo granular, o ACF ten maior capacidade e velocidade absorbente, rexenérase facilmente con menos cinzas e ten un bo rendemento eléctrico, anti-quente, antiácido, antialcalino e bo en formación.\nO feltro de fibra de carbono activo está feito de fibra natural ou de fibra artificial non tecida mediante esterilización e activación. O compoñente principal é o carbono, acumulado por chip de carbono cunha gran superficie específica (900-2500m2 / g), unha taxa de distribución dos poros ≥ 90% e ata apertura. En comparación co carbón activo granular, o ACF ten unha capacidade e velocidade absorbentes maiores, rexenérase facilmente con menos cinzas e ten un bo rendemento eléctrico, anti-quente, antiácido, antialcalino e bo en formación.\n● Resistencia ácida e álcali\n● Uso renovable\n● Superficie extremadamente variada entre 950-2550 m2 / g\n● Diámetro de micro poros de 5-100A Alta velocidade de adsorción, de 10 a 100 veces superior á do carbón activado granular\nA fibra de carbono activa é amplamente aplicada en\n1. Reciclaxe de disolventes: pode absorber e reciclar o benceno, a cetona, os ésteres e a gasolina;\n2. Purificación do aire: pode absorber e filtrar o gas velenoso, o fume (como SO2 、 NO2, O3, NH3 etc.), o feto e o olor corporal no aire.\n3. Purificación da auga: pode eliminar o ión de metais pesados, os axentes canceríxenos, o olor, o cheiro a mofo, os bacilos da auga e decoloralos. Polo tanto, é amplamente utilizado no tratamento de auga en industrias de auga canalizada, alimentación, farmacéutica e eléctrica.\n4. Proxecto de protección ambiental: tratamento de augas residuais e gases;\n5. Máscara de protección oral-nasal, equipos de protección e antiquímicos, tapón de filtro de fume, purificación do aire interior;\n6. Absorber o material radioactivo, o catalizador, o refino e reciclaxe de metais preciosos.\n7. Vendaxe médica, antídoto agudo, ril artificial;\n8. Electrodo, unidade de calefacción, electrón e aplicación de recursos (alta capacidade eléctrica, batería, etc.)\n9. Material anticorrosivo, resistente ás altas temperaturas e illado.\nSuperficie específica BET（m2 / g）\nTaxa de absorción do benceno (% en peso)\nAbsorbente de iodo (mg / g)\nAzul de metileno (ml / g)\nVolumen de apertura (ml / g)\nPunto de queima\nAnterior: Fibras de basalto\nSeguinte: Tecido de fibra de carbono activo


Queremos Galego Mar�n ofrece unha conferencia sobre os cen anos das Irmandades da Fala - Faro de Vigo\nQueremos Galego Mar�n ofrece unha conferencia sobre os cen anos das Irmandades da Fala\nUna exhibici�n de baile dentro de las actividades de la feria. // S.A.\nA asociaci�n Queremos Galego Mar�n organiza a charla "1916-2016 Cen anos das Irmandades da Fala", que se celebrar� ma�� na biblioteca de Mar�n, a partir das 20.00 horas. Contar� coa intervenci�n do historiador e profesor da Universidade da Coru�a, Ux�o-Breog�n Di�guez. Irmandades da Fala foi un movemento de reivindicaci�n da lingua, que por primeira vez, reclamou o seu uso pleno en todos os �mbitos.\nLa Alameda acogi� la IV Feria de Artesan�a Solidaria a beneficio de las entidades ben�ficas del municipio.\nFrancisco Castro presenta no Museo Municipal "Amor � unha palabra como calquera outra".\nAsociaci�n Queremos Galego Mar�nIrmandades da FalaUniversidade da Coru�aUx�o-Breog�n Di�guez


O agro presenta alegacións masivas contra o decreto de xurros - Campo Galego\nInicio / Desenvolvemento rural / O agro presenta alegacións masivas contra o decreto de xurros\nO agro presenta alegacións masivas contra o decreto de xurros\nO Sindicato Labrego trasládalle ó Goberno unha proposta con 40 puntos a modificar do borrador da normativa. Unións Agrarias inicia unha campaña de sinaturas e ultima as súas alegacións\nCampo Galego 16/10/2020 9:22 a.m.\nEquipo inxector de xurros. / Arquivo.\nO decreto de fertilización sostible que prepara o Ministerio de Agricultura está a xerar unha oposición unánime no agro galego. Estes días, todas as organizacións agrarias e as cooperativas ultiman as súas alegacións ó borrador da normativa. Así, o Sindicato Labrego anuncia que lle trasladará ó Goberno unha proposta con 40 puntos a modificar, en tanto Unións Agrarias inicia unha campaña de recollida de sinaturas contra a normativa e presentará as súas alegacións a próxima semana.\nEstes movementos súmanse ás alegacións xa anunciadas por outras organizacións, como a Asociación Agraria de Galicia ou a Asociación Galega de Cooperativas Agroalimentarias (Agaca). O malestar do agro céntrase nunha serie de puntos principais, como a aplicación das mesmas medidas a todo tipo de granxas, independentemente da especie que manexen e de se son intensivas sen terra ou extensivas.\nDesde o Sindicato Labrego presentan unha serie de contrapropostas ó borrador da normativa para axeitala ás condicións de Galicia. Entre elas, figuran as seguintes:\nFlexibilizar o decreto para as granxas ecolóxicas e pequenas explotacións familiares que practiquen unha agricultura sustentable, con uso tradicional de estercos ou traballo en zonas de alto valor natural.\nReducir as obrigas para os estercos, en comparación cos xurros, pois os estercos teñen menores perdas de amoniaco, maior contido de carbono orgánico e unha mineralización máis lenta.\nFixar maiores restriccións para as granxas que empreguen lodos de depuradora ou residuos da industria agroalimentaria. A organización agraria considera que os niveis de metais pesados permitidos para estes produtos son obsoletos, pois algunhas comunidades xa estableceron niveis máis restritivos.\nEstablecer unha normativa máis estrita para granxas sen terra, como as de porcino intensivas, pois son as responsables da maioría de emisións de amoniaco á atmósfera.\nO Sindicato Labrego tamén pide que se teña en conta nos cálculos de emisións do Ministerio que un 61% das granxas de vacún de leite practican o pastoreo con parte do seu rabaño (vacas en produción, lotes de secas, xovencas, etc.). Este manexo xera unha menor emisión de gases á atmósfera, polo que debería ter menos restriccións, segundo a organización agraria.\nDiferenciar as características edafoclimáticas dos distintos territorios do Estado, pois non todos teñen o mesmo tipo de solo e clima. Galicia, por exemplo, a diferenza da maioría das comunidades, non presenta zonas vulnerables ós nitratos agrícolas.\nReducir as obrigas burocráticas que introduciría o decreto, como obrigatoriedade de asesoramento para o abonado, inspección técnica de equipos, obriga de análises de solos e de xurros, restriccións ó amoreamento, etc. “Serían obrigas que afectarían a tódolos sectores agrogandeiros profesionais, desde unha pequena horta ata un cultivo de mazá de sidra” -cuestiona o Sindicato Labrego-. “De aprobarse o decreto, sería interesante ver como fan en zonas de orografía difícil, como a Ribeira Sacra, para amorear os estercos e enterralos nas 4 horas seguintes a súa aplicación”, ironizan.\nUnións Agrarias anuncia pola súa banda o inicio dunha campaña de recollida de sinaturas na súa rede de oficinas que se prolongará ata o 30 de outubro. En paralelo, a organización prepara para a semana a presentación dunha táboa de alegacións e propostas ó borrador do decreto.\nA oposición anunciada por Unións comparte argumentos coas alegacións doutras organizacións, pois cuestiona o impacto da norma nas granxas de montaña, así como os cambios de maquinaria ós que obrigaría a esixencia de utilizar tubos colgantes ou inxectores para aplicar o xurro.\nAgromuralla pide adaptar a normativa de xurros a Galicia e axudas para a compra de equipos\nUna idea sobre “O agro presenta alegacións masivas contra o decreto de xurros”\nRaul Río Díaz - 19 Outubro 2020\nO que debían mirar e prohibir é botar nos prados eses xurros cheirentos que saen dos hospitais e que teñen materiais pesados


A aventura de tarxetas comerciais Destiny Child xa está dispoñible para iOS e Android | Novidades sobre gadgets\nA tarxeta de comercio Adventure Destiny Child xa está dispoñible en iOS e Android\nIgnacio Sala | | aplicacións, Vídeo\nDestiny Child, é un xogo de personaxes de colección que se lanzou inicialmente na tenda de aplicacións surcoreana hai dous anos, con gran éxito no país. Se escoitou falar deste xogo de cartas de colección e quixo probalo, está de sorte a compañía acaba de lanzala en 164 países.\nDurante as primeiras semanas do seu lanzamento, Destiny Child converteuse nun éxito de vendas tanto na tenda de aplicacións de Google como na App Store de Apple. Vendo o éxito que tivo no seu país, Line Games, desenvolvedor deste xogo, espera ter un éxito similar en todo o mundo.\nDestiny Child é unha aventura de cartas na que temos que seguir as fazañas dun letárgico candidato ao Rei Demo e ao seu tío súcubo de apoio: Mona, Lisa e Davi. Este xogo preséntanos máis de 300 persoas para recoller e subir de nivel, cada un coas súas propias historias, fortalezas e debilidades.\nDende o comezo, temos á nosa disposición unha gran cantidade de contido incluíndo misións diarias que debemos realizar para obter diferentes recompensas. Ademais, o desarrollador organiza un evento especial chamado en todo o mundo Diaño Festa, onde todos os participantes recibirán valiosos elementos de bonificación por só participar.\nDestiny Child Inclúe imaxes do aclamado ilustrador Hyung-tae Kim, Director executivo de SHITUP e co-desenvolvedor do xogo. Estas ilustracións, que foron unha das partes que máis chamaron a atención durante o lanzamento deste xogo, levaron a unha serie de competicións oficiais entre todos os fans do xogo.\nPermíteno Destiny Child accede ao xogo a través das nosas contas nas principais redes sociais, ademais dos que usamos no noso dispositivo iOS e Android. Se queres ter máis información sobre o xogo, podes pasar polo páxina de facebook para desenvolvedores ou interactuar cos grandes comunidade creada a partir deste xogo nos últimos dous anos.\nCamiño completo ao artigo: Novidades sobre gadgets » aplicacións » A tarxeta de comercio Adventure Destiny Child xa está dispoñible en iOS e Android\nRevisión de auriculares Energy Sistem Travel 7\nMarco dixital Beschoi, un agasallo típico para o Nadal


Temas: VILA DE CRUCES AMBULANCIA EMERXENCIAS BETANZOS 112 VILALBA ARTEIXO ACCIDENTE TEIXEIRO HOSPITAL FERIDO COCHE CURTIS GES\nPor Europa Press / Redacción | Vila de Cruces | 16/02/2020 | Actualizada ás 11:36\nGalicia viviu entre este sábado e este domingo unha noite tráxica ao rexistrar o 112 catro accidentes de circulación que se saldaron cun home falecido en Vila de Cruces (Pontevedra) e case unha decena de persoas feridas de diversa consideración, dúas delas menores.\nO máis grave, segundo informa a central de emerxencias, produciuse pouco antes das 20,00 horas da tarde do sábado en Castro de Cumeiro, en Vila de Cruces. En concreto, un todoterreo con carro e unha furgoneta chocaron na PO-905 e a consecuencia do impacto un home faleceu e o seu fillo, de 14 anos, tivo que ser evacuado grave a un centro hospitalario.\nEstas dúas persoas viaxaban na furgoneta, mentres que os ocupantes do todoterreo implicado saíron ilesas deste aparatoso accidente.\nCINCO NOVOS FERIDOS EN ARTEIXO\nPor outra banda, sobre as 22,00 horas en Arteixo (A Coruña) rexistrábase un accidente de certa gravidade ao chocar de fronte dous turismos na rotonda de Sabón. O sinistro saldouse con cinco persoas mozas trasladadas a centros hospitalarios, unha delas menor de idade, tal e como indica Urxencias Sanitarias-061.\nO 112 tivo coñecemento do suceso mediante a chamada dun particular que pediu axuda para os ocupantes dos vehículos implicados. Enseguida pasouse o aviso aos bombeiros de Arteixo, á Policía Local e ao 061.\nEste accidente deixou dous homes e dúas mulleres feridos que tiveron que ser trasladados ao Hospital da Coruña, mentres que o menor afectado foi levado ao Hospital Marteno-Infantil Teresa Herrera da mesma cidade.\nPor último, sobre as 23,00 horas deste sábado un vehículo caeu por un desnivel en Pol (Lugo) tras chocar con outro coche na N-640, en Torneiros.\nA central de emerxencias, ante a sospeita de que o ocupante do turismo que caeu podía estar atrapado, pediu a colaboración dos bombeiros de Vilalba e dos voluntarios de Protección Civil, que axudaron ao ferido a saír sen empregar instrumental de excarceración.\nCon todo, esta persoa si que precisou asistencia médica, polo que foi evacuada nunha ambulancia de Urxencias Sanitarias-061.\nVEHÍCULO ENVORCADO EN CURTIS\nPor último, de madrugada en Curtis (A Coruña) un vehículo pasou por encima dunha rotonda en Teixeiro e quedou completamente envorcado, polo que o condutor necesitou a axuda dos servizos de emerxencias para poder saír.\nTras recibir o 112 a chamada de alerta, activouse un operativo no que participaron os Bombeiros de Betanzos e os membros do GES de Curtis, que se encargaron de liberar ao condutor para permitir que os profesionais sanitarios lle prestaran a atención necesaria.


Concello de Lugo | O investimento na Zona Rural aumentou un 826% nos últimos nove anos\nO investimento na Zona Rural aumentou un 826% nos últimos nove anos\n# Mércores, 14/02/2007\nForon aprobados os proxectos para a instalación do saneamento en cinco parroquias\nO investimento na Zona Rural aumentou nos últimos nove anos un 826%. Así o anunciou o Concelleiro de Zona Rural, Francisco Fernández Liñares, que fixo referencia a que no 1998, no último ano no que foi Alcalde Joaquín García Díez, o investimento en obras foi de 37.675.000 pesetas, mentres que no 2007 é de 496.682.210 pesetas.\nAdemais, o Concelleiro lembrou que hoxe aprobaron en Xunta de Goberno Local os proxectos para a instalación do saneamento público en varias parroquias. Deste feito, o Concello remata o seu labor para que en Camiño de Liñares, Bosende, Casas Novas e nunha zona da Piringalla podan comezar as obras, que son responsabilidade da Xunta de Galicia.\nO orzamento total para as obras nesta categoría é de 1.557.694 euros.\nO Concelleiro lembrou que tamén se están realizando os traballos de recuperación de cinco escolas rurais para a súa utilización como centros de reunión, locais sociais, telecentros ou pequenos centros de día.\nFernández Liñarez suliñou tamén que actualmente na zona rural de xeito continuado están a traballar un total de 16 persoas: 1 encargado, 5 operarios, 4 persoas na brigada eléctrica, 2 condutores de camión, 2 palistas e 2 tractoristas, “polo que non entendo como se pode dicir que está abandoada e propoñer menos xente da que actualmente está a traballar”. Con esta frase, o Concelleiro fixo fronte as críticas sobre este particular do ex alcalde.\nO Concelleiro de Zona Rural remarcou que con este equipo de goberno o traballo realizado foi superior ao feito en calquera outro momento da historia de Lugo.


Achegándonos ao LHC - Beam lifetime\nO chamado “Beam Lifetime” (ζ) é o intervalo de tempo despois do cal a intensidade do feixe cae a unha fracción 1/e do seu valor incial ("e" é o múmero de Neper).\nImos estimar este valor considerando algúns dos fenómenos máis importantes que contribúen á diminución do número de protóns.\nPrimeiro consideramos as colisións protón-protón nos puntos de interacción. A sección eficaz para estas colisións a 7 TeV é aproximadamente 110 mbarns (milibarns, con 1 barn = 10-28 m2).\nO número total de colisións por segundo á luminosidade nominal é:\nNeventos/s = L·σ evento\n1034 x [(110 x10-3) x 10-24] ~ 109 colisións/segundo\nCon 2808 bunches:\n109/2808 ⇒ 3.6·105 colisións por bunch e por segundo.\nImos considerar estas colisións como un proceso de “decaemento” cunha probabilidade λ .\nComo incialmente temos un número total de protóns por bunch é Np0 ~ 1.15·1011 protóns podemos calcular λ así:\nλ = 3.6·105/1.15·1011 ⇒ λ = 3·10-6 s-1\nEste valor representa a probabildade de que un protón colida cun protón que ven de frente por segundo.\nPor tanto, a variación do número de protóns ven dado por:\nonde Np(t) é o número de protóns por bunch como función do tempo e Np0 é o número inicial de protóns.\nSe resolvemos a ecuación anterior para Np(t) /Np0 = 1/e e con t = ζ temos:\ne polo tanto,\nCon λ = 3·10-6 s-1 , chegamos finalmente a:\nPolo tanto, considerando só as colisións entre protóns nos puntos de interacción, o Beam Lifetime sería arredor de 80 horas.\nO segundo proceso importante que diminúe o número de protóns é a dispersión producida por colisións protón-gas (ver a sección Ecuación de Gases Ideais). As interaccións elásticas non son consideradas porque nelas a enerxía do protón se conserva e os sistemas magnéticos multipolares corrixen maioritariamente as correspondentes dispersións.\nOs principais gases presentes son H2, CH4, CO, CO2, H2O e gases nobres, pero consideraremos que todas as moléculas son de H2 (de feito, para o resto das moléculas introdúcense parámetros correctores para “converter esas moléculas” ao seus H2 equivalentes, a efectos de cálculo).\nPara as colisións protón-núcleo de hidróxeno (p-H1) a 7 TeV, a sección eficaz para a dispersión inelástica é ~ 40 mb; polo tanto, para proton-molécula de hidróxeno (p-H2) o valor é σ ~ 80 mb (a sección eficaz, σ, para as colisións protón-gas representa a hipotética superficie que describe a probabilidade de que un protón sexa dispersado por unha molécula de hidróxeno. Ver máis ...).\nPara este cálculo consideramos os sectores en arco do LHC de 2.45 km de longo, onde a densidade dos gases (ρm) ten un significado importante (ver a sección Ecuación dos Gases Ideais).\nNeste caso ρm ~ 1.4·1015 moléculas/m3\nA distancia dos oito arcos de 2.45 km é: d = 8 × 2450 ⇒ d ~ 2·104 m\nEntón, para un sólo bunch (Np ~ 1.15·1011 protóns) circulando, o número (Nlap) de interaccións bunch-gas por volta ocorridas nesa distancia d é:\nNlap ~ 26 colisións/volta por bunch\nDado que os bunches dan 11245 voltas por segundo (f ), o número de interaccións bunch-gas por segundo (Rint) é:\nAsí que temos uns 3·105 protóns perdidos por segundo cando o feixe comeza a circular no LHC.\nConsideremos de novo esta situación como un proceso de “decaemento” cunha probabilidad λ , seguindo un razoamento semellante ao visto con anterioridade:\nEste valor representa a probabildade de que un protón interaccione cunha molécula de gas por segundo.\nUtilizando de novo,\ncon λ = 2.5·10-6 s-1, chegamos finalmente:\nConsiderando só as colisións entre protóns e moléculas de gases no tubo do feixe, o Beam Lifetime sería arredor de 110 horas.\nSe consideramos simultaneamente os dous procesos que acabamos de estudar, o Beam Lifetime será:\nOutros mecanismos como a limitada eficiencia dos sistemas correctores e focalizadores, adispersión de Coulomb entre protóns viaxando xuntos (incluíndo o efecto Touschek), dispersión culombiana entre protóns de bunches que se cruzan nos puntos de interacción, ou erros de operación, tamén contribúen ao decrecemento do Beam Lifetime.\nTendo en conta todos os fenómenos, o Beam Lifetime para o LHC é arredor de 10 horas.


o blog de xesús lópez: OSCAR PEREIRO, INSULTADO\nÓscar Pereiro, o campeón do Tour de Francia do 2006.\nEntrada n. 572 do blog\nÓSCAR PEREIRO, INSULTADO,\nOscar Pereiro, o bravo ciclista de Mos, campeón do Tour de Francia do 2006, tivo na ronda deste ano un grave accidente, no que puido mesmo ter perdido a vida. Afortunadamente non foi así e convalece no Sanatorio Fátima, en Vigo. Pero resultan dramáticas as palabras da súa dona, que se dirixe ós medios en galego "porque os están acribillando" con insultos por te-lo ciclista firmado a adhesión ó Manifesto pola Defensa da Lingua Común, algo co que nos solidarizamos moitos galegofalantes, fundamentalmente os que creemos no bilingüismo harmónico antes que no uso do "galegués" inventado polos "filólogos" ó servicio do Bloque e grupos radicales, que están marcando a deriva cara ó idioma portugués, que ten menos de común que o castelao co propio galego.\nÁ entrada no Sanatorio de Fátima, a muller de Pereiro faloulle en galego ós periodistas, porque senón "os de Galiza --os galizos--, sei que van vir por min". Ou algo así dixo. Hai un vídeo na rede, mal sonorizado, que recolle ese momento. Pero reconforta ver que en numerosas webs e blogs se vai producindo a reacción, que a xente se solidariza con Óscar Pereiro e lle dá ánimos. (Posteriormente a este comentario, o 25.7 leín que Óscar xa abandonara o Sanatorio pra seguir coa convalecencia domiciliaria. Son importantes as súas palabras: "Voy a disfrutar de algo que estuve a punto de perder: la vida")\nFixo ben en firma-lo manifesto e non lle deben preocupa-los insultos dun fato de piollos, que é o que son, piollos, nemigos do idioma común e nemigos de propio idioma galego. Mal nacidos que insultan desta volta a Pereiro, ó que mesmo queren privar da súa condición de galego, como se fosen os depositarios do reparto de patentes de galeguismo. Certo que algús, convertidos en meros comisarios políticos desta dictadura silenciosa que estamos a vivir, están a rañaren do presuposto.\nHai que gardar memoria de todas estas cousas, porque esos agresores, esos cabróns, non poden estar na Política, nen dictar normas.\nPublicado por xesús lópez fernández en 16:41\nUn artigo,sen dúbida, sen pelos na lingua.\nOs que somos galegos, os que cremos e mantemos viva a chama do galeguismo -que algúns entenden por exclusión, imposición e menosprezo polo demais como os do BNG- temos ben presente as dificultades históricas que asoballaron ó noso idioma nalgúns momentos da historia.\nPor iso, os que defendemos un galego de todos, un galego da liberdade, e un galego para os galegos non podemos estar en comunión con derivas que o único que pretender é impoñer pola forza coactiva do goberno da Xunta o seu idioma, que non é o galego que fala a xente de a pé, senón como moi ben defines é o galegués.\nEses son os novos fascistas do século XXI que necesitan sempre dun enemigo para reafirmarse e alimentarse.\nAlédome da súa valentía o chamar as cousas como pensa que son.\n29 de julio de 2008, 3:05\nA Jorge e César:\nAgradezo que o voso criterio coincida co meu.\nFixádevos que no traballo "Europa e Santiago" denomino ás galescolas como "ambulancias medicalizadas" ó servicio da política de inmersión lingüística no galegués inventado polos "salvapatrias".\nSei incluso dunha guardería infantil na que teñen sorprendido, axexante, a unha comisaria política que incluso tentou marcarlles pautas ós profesores pra pular pola inmersión que tanto preocupa ós da Mesa.\nUn cordial saúdo. E unha aperta.


As contrataçons estivais no setor serviços maquilham dados da EPA na Galiza - Diário Liberdade\nDomingo, 29 Julho 2018 16:42\tÚltima modificação em Sexta, 03 Agosto 2018 05:37\nA creación de emprego no sector servizos, coincidindo co período estival, está a salvar os datos do segundo trimestre da EPA, que hoxe publica o Instituto Nacional de Estatística. O incremento do 2.4% da ocupación que reflicte a Enquisa de Poboación Activa prodúcese fundamentalmente neste sector (onde a ocupación sobe un 3.8%), ocultando así o continúo deterioro do sector primario (básico para o noso país), no que se reduciu a ocupación un 6.2% na agricultura e un 13.4% na pesca. Ademais, a industria, que sufriu unha forte perda de emprego no período máis duro da crise, tamén segue destruíndo postos de traballo.\nPara o secretario Confederal de Emprego da CIG, Francisco Cartelle, estes datos reflicten que, malia o cambio de Goberno "séguense aplicando as mesmas políticas que dan os mesmos resultados: máis precariedade, máis temporalidade e máis parcialidade no emprego". Neste senso, subliña que "non hai nada do que parabenizarse, pois de pouco vale que se aumenten as porcentaxes de ocupación se todo o emprego que se crea é precario e non se mudan as políticas laborais".\n60.000 fogares con todos os membros no desemprego\nEn datos absolutos, á poboación ocupada situouse durante o segundo trimestre do ano nas 1.075.000 persoas e o número de galegos e galegas desempregadas acadan as 175.000 persoas. Un dato a ter en conta é que aumenta a ocupación entre homes e mulleres, pero a taxa de desemprego (situada no 14%) descende máis entre os homes que entre as mulleres.\nMalia os resultados da EPA, para a CIG resulta preocupante a precariedade do emprego que se crea, pois entre as persoas asalariadas con contrato temporal -segundo os datos que se coñecen-, aumentaron un 30% os contratos cunha duración de 1 a 3 meses e un 38% os contratos de un só día. É dicir, hai 6.000 galegos e galegas máis cun contrato de traballo de 1 a 3 meses e outras tantas con contratos de 3 a 6 meses.\nPara a central nacionalista tamén resulta especialmente grave que haxa 60.600 fogares que teñen polo menos a unha persoa en idade de traballar, pero nos que todos os seus membros están no desemprego.\nReverter a baixa calidade do emprego\nA CIG entende que é o momento de actuar sobre a calidade do emprego para garantir que ter un traballo signifique poder vivir en condicións dignas. Neste senso hai que subliñar que a maior parte dos contratos que se rexistran son de escasa duración e cun salarios miserábeis. Tanto é así que a día de hoxe, en Galiza, hai un 30% de asalariadas e asalariados que perciben ao ano uns ingresos inferiores ao SMI.\nReverter esta situación, sinala Francisco Cartelle, só conseguirá cun cambio nas políticas económicas e a derrogación das reformas laborais e da negociación colectiva aprobadas polo PSOE e o PP. "Do contrario, advirte, continuarase precarizando e deteriorando o mercado laboral".\n« O mais visto na Galiza em 2018 Comunistas galegos apoiam os 23 ativistas brasileiros condenados por se manifestar »


A flol da celdeila (conto chinés) | Galicia Digital\nA flol da celdeila (conto chinés)\nA estas alturas da vida, descubro que Xosé Quintas Canella é un excelente escritor galego, que ven de escribir un conto infantil que, a pouco que te pares a pensar, pode parecer infantil de primeiras pero logo é todo un tratado de coñecemento social, unha lección de vida e unha parábola sobre relacións humanas.\nA ver: a min cáeme moi ben Quintas Canella, por moitas razóns. A primeira, porque é un histórico da canción galega, das loitas polo idioma, daquela revolución nunca silenciosa, ás veces silenciada- que loitou pola nosa música, pola música e a canción en galego, que ao final dos anos sesenta nos abríu as portas do coñecemento, da modernidade, das infinitas Galicias posibles.\nQuintas Canella, con Benedicto, Xerardo Moscoso, Xoán Rubia, María e Xavier, Bibiano, Miro Casabella ou Suso Baamonde, escribiron con letras e pentagramas dias e sons de ouro para a canción galega, e consagraron un xeito de ser e de cantar que nunca, xamais, imos perder.\nE pasaron os anos, as décadas\nE fun tendo trato con Xoán Rubia, con Suso Baamonde, con Miro Casabella\ncon Miro, que viña aos actos máis importantes que organiza a Irmandade Manuel María e Xermolos, especialmente os cabodanos do Manuel. E con el viña un longo, silencioso, afable, humilde, Quintas Canella do que agardabamos un inmediato regreso á canción activa.\nE sen ter escoitado a súa voz cantora nos aínda albores deste século, sorprendeume un día de comezos de decembro anunciándome a publicación de A FLOL DA CELDEILA, un conto chinés ilustrado por Ánxeles Ferrer, que lle ven de publicar Everest Galicia, dedicado a rapaces maiores de dez anos.\nComo eu son un rapaz maior de dez anos, e simpatizo aínda ben con Mero (Baldomero Iglesias Dobarrio), o prologuista, que pon polas nubes este libro, adentreime nel con aínda maior ánsia da que me fai meter no mar coas calores do verán.\nUn neno que o lea, descubrirá nel unha fábula de corte semellante a aquel patiño feo rexeitado por tódolos seus iguais por desigual ata que resulta ser un cisne moi fermoso. Para os nenos da miña idade, e mesmo para os da metade da miña idade, resultará ser un libro para pensar en todo o que nos rodea, no que nos condiciona, no que nos caracteriza, no que nos opreme, no que nos enxalza\nSen tentar decir máis do que debo decir, quede constancia de que nun país que se supón que todo o mundo fala polo l e ninguén pode ou sabe pronunciar o r, unha rapaza posúe o defecto que resulta ser virtude máxima- de pronunciar uns r fortísimos que ninguén comprende e todos rexeitan, por coidar que a rapaza resulta defectuosa para unha tan ben organizada sociedade.\nEu recomendo a lectura deste libro, onde se fala de familias entrañables e de sociedades dictatoriais, de burocracia suprema e de entrega infinita, de extranxeiros que falan idiomas incomprensibles, de emperadores inútiles e xenerais aspirantes á traición\ndunha sociedade lonxana, descoñecida, diferente, onde unha rapaza inocente pode chamarse Lhosiña, un infatigable rastrexador Chei La Chei La, o emperador dictador Shi o Shi, un conselleiro Lham Bhe Khus , o gobernador Lha Khazan, o asistente Phai Lan e o xeneral que aspira a derrocar o emperador responde ao natural nome de Inshub Misho. Iso si, o Verdugo Real non aparece porque levaba tempo de baixa, que senon ía ter ben traballo.\nDigo que recomendo a lectura para os mozos de máis de dez anos, para os do meu tempo, para os da meta dos do meu tempo, e mesmo para os da cuarta parte. Pero de min para adiante tamén, que o libro é válido para todo\naquel que aínda saiba ler e entenda o que lea.\nDebía lerse nas escolas de Maxisterio para que os alumnos lle lo contasen logo aos nenos; e nas facultades de Políticas como exemplo social do que houbo, hai e haberá; e nas de Socioloxía, para ver a pé de obra comportamentos humanos por riba de calquera tempo e de espacio.\nEn fin: que o que o lea pensando que está lendo unha historia que puido acontecer na China, acabará dándose conta de que cambiando moi pouquiñas cousas puido pasar en Galicia\nE o que o lea pensando que a cousa vai de crítica social máis ou menos encuberta, atoparase unha magnífica historia china da que calquera pode tomar conclusións moi proveitosas. E todos terán razón, que este Quintas Canella resulta ser un escritor de moito sandiola, que me deixa abraiado, e que o único que hai que botarlle en cara é ter tardado tanto en pasarnos por diante dos ollos que é un grandísimo escritor que ten moito, moito, que decir. A seguir, amigo!.


Reto Social Empresarial - Galicia Suma. Cruz Vermella Galicia\nCruz Vermella considera ás empresas un socio clave para a inserción de todas as persoas no mercado laboral, a través do desenvolvemento da súa Responsabilidade Social Corporativa e, en concreto, para unha correcta xestión da diversidade, algo que pode repercutir positivamente non só na xestión dos seus Recursos Humanos senón tamén nas relacións cos seus grupos de interese e das suas oportunidades de negocio.\nColaborando cos nosos Servizos de Emprego as empresas poden atender as súas necesidades de persoal, ao incorporar aos seus cadros de persoal a traballadores e traballadoras de diferentes realidades sociolaborais e materializar a súa responsabilidade cunha sociedade máis xusta e cohesionada.\nQue ofrece Cruz Vermella ás empresas?\nAnálise de necesidades: apoiando ás empresas na identificación das súas necesidades de recursos humanos, ofrecéndolles solucións persoalizadas.\nPreselección de candidaturas para cubrir ofertas de emprego: ante as ofertas de emprego das empresas, Cruz Vermella preselecciona profesionais cun perfil persoal e laboral que encaixa cos requerimentos empresariais. Para iso, contamos cunha aplicación informática on-line, que realiza un primeiro filtro e axiliza o proceso, xunto cun equipo humano técnico que, a través de entrevistas individuais, escolle ás persoas máis axeitadas para cada posto de traballo.\nProfesionais cualificados: as persoas preseleccionadas por Cruz Vermella reciben unha formación prelaboral (responsabilidade laboral, traballo en equipo, seguridade e hixiene…) que lles facilita a incorporación ao posto de traballo e reduce o tempo de adaptación á dinámica da empresa. Nalgúns casos estas persoas recibiron, ademais, unha formación profesional adaptada para desempeñar os postos de traballo que requiren unha cualificación específica.\nAsesoramento e seguimento persoalizado: Cruz Vermella está permanentemente a disposición das empresas para asesorarlles en diferentes aspectos laborais, como incentivos e axudas á contratación, tramitación da documentación de persoas estraxeiras, formación e sensibilización de responsables de persoal. Ademais, tras cada proceso de selección, Cruz Vermella mantén un seguimento permanente tanto coa empresa como coa persoa contratada para garantir a axeitada satisfacción das dúas partes.\nTemos un Reto, súmaste?


Concursos literarios en España durante o mes de outubro | Literatura actual\nSei que entre os nosos lectores tamén hai moitos escritores, polo que non está de máis traer información sobre certames e certames literarios de cando en vez. Neste artigo, preséntovos algúns certames literarios en España durante o mes de outubro.\nAnota esta información, enderezos de correo electrónico e datas e listo. Moita sorte se participas e se non tes tempo por calquera motivo, non te preocupes porque o próximo mes traeremos máis. Vós escribides, nunca doe.\n1 I Certame Internacional de Ensaio "O Bonillo nun lugar do Quixote" (España)\n2 I Premio de Poesía Manuel del Cabral (España)\n3 XXV Certame de Relatos "Noble villa de Portugalete" (España)\nI Certame Internacional de Ensaio "O Bonillo nun lugar do Quixote" (España)\nEntidade organizadora: o concello de «El Bonillo»\nData de peche: 01/10/2015 (mañá)\n“O concello de El Bonillo anuncia este primeiro concurso de acordo coas seguintes bases:\nautores: Poderán participar todos os escritores nacionais e estranxeiros que o desexen e que presenten os seus traballos orixinais e inéditos que non fosen premiados en ningún outro certame e escritos en lingua española. Cada autor só poderá presentar unha obra ao concurso.\nAmpliación: Non hai límite na lonxitude dos traballos e débense enviar en formato A4 a dobre espazo en letra Times New Roman, tamaño 12.\nTema: "O Bonillo nun lugar do Quixote" (Capítulos XXI-XXII)\nPrazos: Entre o 23 de xaneiro e o 1 de outubro de 2015.\nEnderezo de envío: elbonilloquijote2015.essayos@gmail.comNon se aceptarán as historias enviadas por correo ordinario ou fax. Enviaranse dous ficheiros no correo electrónico: o primeiro co relato titulado e o segundo no que deberán figurar o nome do autor, o currículo literario e o teléfono de contacto (preferentemente móbil).\nPremios: Primeiro premio de 1000 euros; Segundo premio de 800 euros e terceiro premio de 500 euros.\nPremios: Celebrarase en El Bonillo, o sábado 14 de novembro de 2015, nunha cerimonia onde se fará público o nome dos gañadores. Para facer efectivo o pagamento dos premios, será imprescindible que os gañadores asistan a dito evento para ler físicamente o seu traballo se residen na Península Ibérica, podendo facelo virtualmente se demostran a súa residencia fóra dela.\nI Premio de Poesía Manuel del Cabral (España)\nPremio: 1000 euros, edición e estatuíña\nAberto a: residentes en España maiores de 18 anos\nEntidade organizadora: Centro Cultural Juan Bosch\nPoden participar autores residentes en España maiores de 18 anos.\nO estilo e o tema son totalmente gratuítos.\nA obra debe estar escrita Español.\nCada autor pode participar cun máximo de dúas obras.\nO traballo debe ser inédito No seu conxunto.\nA participación farase baixo un pseudónimo e un depósito pechado incluirá o nome da obra, o seu pseudónimo, o nome real do autor, unha copia do seu documento de identidade e os seus datos biográficos.\nA obra debe estar dixitalizada, impresa en Times New Roman tamaño 12 e debe ter polo menos 200 versos. As tres copias xunto co depósito de garantía deben enviarse ao seguinte dirección: Centro Cultural Juan Bosch, Gran Vía Ramón y Cajal, N ° 5 (Baixo), 46007 Valencia, Valencia (España).\nO recibo de copias caduca o 1 de outubro de 2015.\nO gañador do concurso recibirá un premio de 1000 euros, a publicación do libro de Huerga y Fierro Editores e unha estatuíña.\nO veredicto darase a coñecer o 20 de novembro de 2015 e a entrega de premios será o venres 28 de novembro do mesmo ano.\nXXV Certame de Relatos "Noble villa de Portugalete" (España)\nAberto a: entre 14 e 29 anos\nEntidade organizadora: Concello de Portugalete\nData de peche: 13/10/2015\nParticipantes: Poden participar neste certame todos os autores que o desexen e cuxas idades teñan entre 14 e 29 anos, en dúas categorías: 1. Categoría A. Autores maiores de idade: de 18 a 29 anos.\n2. Categoría B. Autores menores: de 14 a 17 anos.\nOs traballos poderán presentarse en calquera dos dous idiomas oficiais da Comunidade Autónoma do País Vasco: Vasco e español. O tema será libre e os traballos deberán ser orixinais, inéditos (incluídos os soportes electrónicos) e non premiados noutros concursos. Esta última condición deberá xustificarse cunha declaración xurada do autor, se a obra é premiada neste concurso.\nPresentación do traballo: Pode estar dentro formato papel. Para iso, deberán presentarse por triplicado, nun sobre pechado, sen identificación do autor e baixo un título que, á súa vez, deberá aparecer na parte superior de todas as páxinas. Xunto co título, tamén se indicará en que categoría participa. No interior xuntarase outro sobre co mesmo título e os datos persoais do autor: nome, apelidos, teléfono, profesión, idade, enderezo completo e fotocopia do DNI ou pasaporte. Deben enviarse a:\nCONCELLO DE PORTUGALETE. ÁREA DE EDUCACIÓN E XUVENTUDE\nXXV Certame de relatos curtos\nPraza do Solar, s / n\nTamén pode estar en formato informático. Para iso, o traballo debe presentarse nun ficheiro cunha extensión .pdf sen identificación do autor e baixo un título que, á súa vez, debe aparecer na parte superior de todas as páxinas. Xunto co título, tamén se indicará en que categoría participa. Este documento irá acompañado doutro ficheiro, tamén cunha extensión .pdf, que conteña o mesmo título e os datos persoais do autor: nome, apelidos, teléfono, profesión, idade, enderezo completo e copia do DNI ou pasaporte. Debes envialo a: educacion@portugalete.org\nAmpliación: A lonxitude do traballo non poderá exceder de quince follas de tamaño DIN-A4, escritas por unha cara, nun ordenador, cun espazo entre liñas de 1,5. O tipo de letra será de 12 puntos Times New Roman. Todas as páxinas estarán debidamente numeradas.\n- Primeiro premio: 1.000 €.\n- Segundo premio á mellor historia nun idioma non premiado: 250 €.\n- Primeiro premio: 600 €.\n- Segundo premio á mellor historia nun idioma non premiado: 100 €.\nCamiño completo ao artigo: Literatura actual » Literatura » Concursos e premios » Concursos literarios en España durante o mes de outubro\nJUAN HEREDIA FERNANDEZ dixo\nMellores desexos. Fai clic na ligazón e entra no mundo literario do escritor latinoamericano do momento HELIOS MAR que presenta a súa obra máis recente titulada ROMANCE.\n'Sempre haberá fe e esperanza no meu corazón inquedo para coñecerte e saber que estarás alí esperando que te faga meu. Helios Mar\nResposta a JUAN HEREDIA FERNÁNDEZ


Jácome pide máis efectivos da Policía Local e suprimir a oficina de denuncias\nRedacción | Sábado, 13 de Xullo de 2019, 02:04\nARCHIVADO EN | Ourense Galicia Jácome policía local\nO alcalde de Ourense alega "motivos de duplicidade" para apoiar a supresión e solicita á Policía Autonómica e Nacional que "acheguen máis efectivos en materia de seguridade cidadá".\nO alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, puxo sobre a mesa durante a Xunta Local de Seguridade a falta de efectivos da Policía Local. Por este motivo, fixo un llamamiento á Policía Autonómica e Nacional para que "acheguen máis axentes para facerse cargo da seguridade cidadá".\nDesta forma, "os policías locais estarían liberados para dedicarse a outros servizos propios e específicos", apuntou á súa saída da reunión celebrada na Subdelegación do Goberno na que estiveron presentes, entre outros, o subdelegado do Goberno en Ourense, Emilio González Afonso, e a delegada territorial de la Xunta de Galicia, Marisol Díaz Mouteira.\nNestes momentos, segundo explicou o rexedor, Ourense conta con 90 axentes da Policía Local cando "o ideal" serían aproximadamente 150. Con todo, "a curto prazo non se pode dispoñer deles", explicou. Necesitaríanse "case un par de anos", dixo, para que isto fose unha realidade.\nComo resposta á súa petición, Jácome explicou que a Policía Nacional díxolle que "se incorporarán, de maneira inminente, 10 axentes de prácticas e 12 de forma permanente". Isto "aliviaría un pouco", destacou, a situación.\nDUPLICIDADE DA OFICINA DE DENUNCIAS\nPor outra banda, por parte do Concello de Ourense tamén solicitaron a supresión da oficina de denuncias da Policía Local, ao entender o seu "duplicidade" coa da Policía Nacional. "O comisario da Policía Nacional aludiu a que eles xa teñen unha oficina permanente para estas denuncias, por tanto, deu a entender que o podían facer eles", manifestou Jácome.\nA este respecto, o seguinte paso é unha reunión "proximamente" co subdelegado do goberno en Ourense, a xefa da Policía Local e o comisario da Policía Nacional para "revisar o convenio marco e suprimir a duplicidade de funcións", o cal liberaría a tres policías locais que pasarían a dedicarse a "funcións da cidade".\nA Xunta de Local Seguridade tamén abordou o conflito existente por altercados no Parque de San Lázaro. Con todo, "non se expuxeron actuacións especiais nin rechamantes", considerou Jácome. "Do que se trata é de ir mitigando o problema aos poucos", concluíu o alcalde.


Portugal busca críar sardiñas en catividade | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 07/05/2019 16:06\nPortugal está a piques de conseguir criar sardiña en catividade. Isto solucionaría parcialmente a escaseza nas peixerías e axudaría, por outro lado, a que a especie, seriamente en perigo, se recupere no mar.\nPara os portugueses a sardiña é importantísima. Dende os 90 roldaba esta idea de criala en piscifactoría, pero despois do serio aviso dos biólogos mariños de hai 5 anos comezaron as investigación a toda máquina. O xuño pasado houbo unha grande crise ademais que case deixa sen sardiña aos portugueses polo San Antonio e polo San Xoán.\nPois ben, a Universidade do Porto e unha estación de piloto de cría de especies do Algarve lograron descifrar o xenoma da sardiña e grazas a iso están a piques de conseguir que naza, medre e se reproduza en catividade.\nDesde o Ministerio do Mar din que que chegue as peixerías será posibe a medio prazo. Isto significaría un fito semellante ao que conseguiron no Instituto de Oceanografía de Vigo co polbo. As dúas son especies case imposibles de criar en piscifactoría, pero grazas á ciencia será unha realidade.


Lenición - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA lenición é un conxunto de transformacións que se dan no paso do latín aos romances formada polas mudanzas que sufriron as consoantes duplas (que simplificaron -tt->-t-), as consoantes simples xordas (perden tensión e adoitan sonorizar -t->-d-) e as consoantes simples sonoras (que se debilitaron até desaparecer). Son varias as hipóteses baralladas tanto nas orixes da lenición como a propia cronoloxía.\nA explicación (neogramática) clásica afirma que os fenómenos se daban de xeito illado: simplificaron as xeminadas (consoantes duplas), sonorizaron as xordas simples e fricativizáronse as oclusivas sonoras.\nQue motiva o cambio[editar | editar a fonte]\nTéñense dado diferentes hipóteses: explicación articulatoria, explicación estruturalista baseándose nun proceso en cadea ou o propio rexeitamento a unha explicación conxunta do proceso lenitivo.\nMais a teoría máis coñecida é a do substrato, principalmente celta. Baséanse en dous argumentos: que o proceso lenitivo tense dado en territorios habitados por celtas e que as linguas celtas desenvolveron unha pronuncia feble (lenis) das consoantes simples intervocálicas. Logo, no período de romanización, os celtas xa coñecían a lenición e tivo que existir un tempo suficiente de bilingüismo que levase a que no latín falado se adoptasen as sonorizacións procedentes do celta.\nAgora ben, hoxe en día discútese que a sonorización teña a súa orixe no celta pois pode ser máis remota. Autores como Lloyd cren que o fenómeno xa se daba na fala baixa mais non existía necesidade de representalo. A chamada Teoría da Continuidade Paleolítica de Alinei e Benozzo, está a revisar estas cuestións do substrato celta.\nAs teorías máis recentes do galego Alexandre Veiga son as que maior aceptación teñen. Posteriormente, dende a óptica da fonética acústica, Martínez Celdrán amosou a súa validez. As teses de Veiga baséanse na tensión articulatoria.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lenición&oldid=5376945»\nA última edición desta páxina foi o 6 de febreiro de 2020 ás 14:32.


CARLA ANDRADE: "SEMPRE DEIXO UNHA MARXE PARA O ERRO E A SORPRESA" | A Cuarta Parede : A Cuarta Parede\nPor Debora Garcia Publicado o 14/07/2015 · Deixa un comentario\nCunha dilatada carreira como fotógrafa, a pesares da súa xuventude, Carla Andrade vai facéndose un oco na listaxe de novos cineastas galegos. Incansable viaxeira, a viguesa prepara o que será o seu primeiro traballo cinematográfico en solitario que a levou de Nepal a Chile e do que puido verse un pequeno adianto o mes pasado no (S8) Mostra de Cinema Periférico de A Coruña. Inquietudes filosóficas, poéticas e estéticas fúndense na obra dunha artista que se atreve con todo tipo de formatos.\nUnha das cuestións que xorden nunha primeira aproximación ao teu traballo, tanto fotográfico como fílmico, é a importancia da paisaxe como eixo vertebrador. Por que ese interese continuado polos valores paisaxísticos?\nSi, é verdade que todos os temas que trato están focalizados na paisaxe. Todo empezou porque me interesaba esa idea de desvelar a parte invisible da realidade e identifico a paisaxe con iso, como a volta ao noso Eu máis natural, máis primitivo, que ten que ver coa nosa parte inconsciente ou racional. Tamén me gusta a idea de paisaxe coma un misterio.\nDe onde vén a importancia que lle outorgaches nos teus últimos traballos ao baleiro como elemento significativo? Poderíase considerar como unha evolución na temática paisaxística?\nEn certo modo si, mais sempre me centro na paisaxe. Os dous piares conceptuais son o baleiro e o tempo, porque nos suxiren os límites da realidade. É dicir, o tempo non é perceptible se non é polo movemento, mentres que o baleiro non podería existir sen a propia paisaxe. Interésame activar o oco que queda en medio, como se a paisaxe fose unha escultura, un ‘contedor’ onde todo pode xurdir e nacer, e para ilo precisas baleiralo.\nÉ esa idea de representación do baleiro a que predomina na obra que presentaches no (S8), como a instalación Choven manchas de tempo, rodada na cidade de Katmandú?\nNeste caso, o que me interesaba era estudar o baleiro dende o punto de vista do método, como preparación previa do espírito. Interesábame especialmente Nepal polas filosofías budistas, en concreto, os conceptos do budismo zen onde se fala moito do baleiro interior, coma un paso cara a plenitude da vida. En Choven manchas de tempo quixen recoller a vida dos habitantes de Katmandú que crean o seu propio espazo vital dentro das súas casas nos que a realidade vai nacendo constantemente, as actividades cotiás acadan categoría de ritual e estes lugares onde as realizan convértense case que en templos sagrados.\nPódese dicir que Katmandú foi o primeiro paso cara a rodaxe da túa película Kuch Nahi (que significa ‘nada’ ou ‘cero’ en hindi) e o descubrimento dos conceptos do budismo zen. Ao chegar alí descubriches algunha inspiración ‘in situ’?\nUn pouco das dúas cousas. Como xa dixen, a viaxe foi motivado por investigar un pouco máis nesa idea do baleiro espiritual, e porque tamén me interesaba Nepal polas montañas, xa que é un símbolo que se repite en todos os meus proxectos. Logo ao chegar alí, xurdiron moitas cousas novas coas que traballar. De feito eu viña de Islandia, de traballar co baleiro dunha forma máis ‘literal’, é dicir, de reflexionar sobre a representación da vacuidade no espazo. Pero en Nepal atopeime xusto co contrario: a saturación, o caos, o ruído… Entón, a partires disto comezou a busca do baleiro como método, non como elemento paisaxístico.\nQue descubriches en Katmandú que non atoparías noutra grande cidade máis próxima?\nA forma de vivir alí, tal e como eles conciben a vida e a realidade, é totalmente distinta ao estilo occidental. Eles viven no presente, no día a día, nunca pensan en facer algo para obter resultados no futuro. Tamén hai que ter en conta que Nepal é un país moi pobre, e iso inflúe moito á hora de vivir o momento. Por outro lado, a proximidade ás grandes montañas era un elemento moi importante.\nFotograma de ‘Kuch Nahi’.\nFixeches fotografía, videoinstalacións e agora con Kuch Nahi atrevícheste co Super 8. Como viviches esa evolución? Foi un cambio radical ou realmente xa había un traballo de transición previo?\nPara min foi unha transición bastante natural, porque eu adoito traballar co analóxico na fotografía. Aínda que tamén fixen algunhas cousas con vídeo, síntome moito máis cómoda con película, porque o acto de fotografar, o instante, adquire unha certa solemnidade. Ao traballar en dixital vólvome un pouco tola, facendo fotos a todo e probando unha e outra vez… Por iso eu creo que me resulta doado traballar en Super 8, porque impón uns límites (esta é a película, isto é o que hai), pero ao mesmo tempo permite traballar de maneira, digamos, máis creativa.\nLogo de telos probado, con cal dos formatos quedarías? Onde atopas máis posibilidades de expresión?\nÉ difícil dicilo… Cada un dáme diferentes posibilidades… Eu son principalmente fotógrafa, mais é verdade que o vídeo me permite xogar co factor tempo e abre un montón de posibilidades. Tamén hei dicir, que antes de facer fotografía comecei co cinema, máis comercial, posto que fixen a carreira de audiovisuais en Madrid. Así que era inevitable que empezara eu mesma a editar as miñas propias obras en vídeo.\nAo ter tocado case todos os paus, é de supor que terás unha variada listaxe de influencias. Se nos quedamos a nivel cinematográfico, a quen destacarías como inspiradores do teu traballo?\nA min cambioume un pouco, supoño que como a moitos cineastas galegos, o contacto con cinema estruturalista norteamericano. Eu era fotógrafa, mais de súpeto descubrín a Peter Hutton, Sharon Lockhart, James Benning, Nathaniel Dorsky… Con iso abríuseme un mundo de posibilidades, porque empecei a pensar que eu tamén podería facer un traballo semellante co que me sentía cómoda e me sentía identificada. A partires de aí decidinme a probar co cinema.\nDe entre todos estes directores, hai algunha obra que te marcara especialmente?\nNon sabería elixir unha concreta, hai moitas… Aínda que unha que me encanta e que supuxo todo un descubrimento, é unha de Hutton sobre un fiordo en Islandia que ten un nome bastante complicado [refírese a Skagafjordur, rodada entre 2002 e 2004]. Tamén me impactou moito a dos incendios [Boston Fire, 1979]. E hai algúns elementos na obra de Benning que me resultaron de grande inspiración, como a súa ollada sobre os lagos, os ceos… esa idea da contemplación da paisaxe coa que eu intentaba traballar en fotografía. Realmente, grazas a este tipo de cinema, acabei por ver clara esa idea de como a imaxe vai adquirindo diferentes significados, convértese en polisémica a través da duración ou o enfoque.\nXa en primeira persoa, tiveches unha frutífera colaboración con Lois Patiño en obras que acadaron un grande recoñecemento, como Montaña en sombra (2012) ou Costa da Morte (2013). De que forma che marcou esta colaboración? Axudouche na túa carreira?\nPodería dicirse que me axudou, en certa forma, para introducirme un pouco máis no cinema galego. Aínda que tamén é verdade que eu xa tiña un traballo previo co tema da paisaxe, co cal non foi algo novo para min. Lois e eu traballamos moito xuntos, e de feito seguimos facéndoo, porque compartimos unha ollada similar e temos unha forma de entender a realidade moi parecida. Eu diría que houbo unha influencia en ambas as dúas direccións mais de xeito case indirecto, sobre todo, ao traballar todo o tempo xuntos, un facendo vídeos e o outro fotos.\nRespecto ao éxito de Costa da Morte… Pola miña parte non destacaría tanto o recoñecemento, porque iso é algo que atinxe máis a Lois, e porque eu seguín cos meus proxectos propios. Si é verdade que se me abriron algunhas portas e que aprendín certas cousas con esta experiencia.\nNo apartado de Sinais do pasado festival (S8) fíxose unha recompilación das obras dalgunhas das novas cineastas galegas. Cres que se está dando agora máis visibilidade ás creadoras no cinema de vangarda?\nCreo que si. Eu móvome máis no mundo da arte contemporáneo, pero si que é certo que no cinema é onde máis se ve esa diferencia de representación entre homes e mulleres. Paréceme moi boa idea o que fixo a organización do (S8) este ano, para darnos unha certa visibilidade a todas estas rapazas (inclúome) que estamos empezando e ás que nos custa máis conseguir que nos tomen en serio. Diría que só un pouco máis… pero custa.\nVolvendo ao teu último proxecto, o ‘work in progress’ Kuch Nahi. Como xurdiu a idea de conectar puntos tan distantes no planeta como Nepal e o deserto de Atacama?\nPartía da idea de que un é a antípoda do outro e de que compartimos un mesmo tempo, mais non un mesmo espazo. Neste punto, recordo unha cita de Unamuno na que di “o que non é eterno, non é real”, co que quero dicir que o espazo convértese nunha realidade simbólica mentres que o tempo é o real. Con esta idea funme á antípoda de Nepal a seguir traballando sobre o baleiro, e dá a casualidade que a antípoda de Nepal é o lugar máis baleiro do planeta, o máis árido: Atacama. Aquí, nesta parte do proxecto, quería traballar co concepto do baleiro físico, da nada real. Kuch Nahi é, ou pretende ser algún día, unha película cun carácter narrativo, algo que ata agora non tivera en ningún dos meus traballos, posto que eu me guío máis polo carácter estético ou os conceptos de maneira moi ampla, sen querer contar nada. Neste caso, intento narrar a historia de Kuch Nahi, que representa o cero hindú. Trátase de xogar co concepto tradicional da nada nas culturas orientais nas que se nos di que ‘a nada pode ser algo’, non como en Occidente onde predomina o horror vacui da tradición aristotélica e onde a nada non ten representación e se ve na relixión como unha negación de Deus. Partindo desta base, o que conto é como a nada hindú viaxa á súa antípoda, ao deserto de Atacama, e alí atópase cunha cultura que é unha grande porta para estudar as nosas orixes pero que, dalgunha maneira, foi ocultada. Esta especie de conciencia, Kuch Nahi, que é o personaxe principal, trata de buscar as resonancias desa cultura e das sabedorías ancestrais. Poderíase dicir tamén que Kuch Nahi é un pouco un alter ego do ser humano que se atopa perdido entre o cero e o infinito, e o deserto de Atacama funcionaría como unha porta de estudo do pasado (polos seus numerosos enclaves arqueolóxicos) e do cosmos (xa que alí se atopan os observatorios astronómicos máis importantes). Neste punto, habería que dicir que o traballo ten moito de científico, porque en Chile puiden estar en contacto con investigadores de todo tipo, sobre todo, astrónomos.\n“En Oriente, a nada pode ser algo, non como en Occidente onde predomina o horror vacui da tradición aristotélica”.\nA nivel técnico, que destacarías da rodaxe de Kuch Nahi?\nComo todo o meu traballo, todo ten un carácter moi amateur, no que sempre deixo unha marxe para o erro e para o factor sorpresa. De feito, en fotografía traballo de forma moi semellante. Tecnicamente é moi sinxelo, agás nalgúns casos que xogo con buscar a abstracción a través do obxectivo ou, mesmo, aproveitei o elevado calor que fai en Atacama para xerar texturas un pouco oníricas e deformacións na paisaxe.\nLogo deste intenso periplo Nepal-Chile, cales son os teus proxectos a curto prazo?\nPrimeira e esencialmente, traballar todo ese material que fun recompilando e darlle unha certa estrutura. Hai que ter en conta que o que presentei no (S8) é unha mínima parte de todo o que gravei e apenas hai montaxe. Teño moitas ideas en mente pero teño que pararme, por fin, e tomarme o meu tempo. Así que quedarei en Galicia a preparalo todo porque, se poido, intentarei darlle unha volta e intentar mesturar distintos formatos, como dixital con Super 8 e mesmo fotografías.\nPode que no próximo (S8) poidamos ver a película terminada… ou antes non?\nSi, eu espero que si. Non podería dicir unha data exacta, porque son moi do estilo ‘ir vendo’ (ri).\nComo aperitivo, ademais da proxección do ‘work in progress’ no festival, presentaches unha exposición no MAC (Museo Museo de Arte Contemporáneo de Gas Natural Fenosa) sobre a túa viaxe.\nSi. De feito, eu puiden rodar Kuch Nahi grazas a unha beca da fundación. A idea desta exposición era romper a película que tiña rodada e dispersala por toda a sala en diferentes formatos. Hai fotografía, videoinstalacións, obxectos… todo o que fun recompilando na viaxe a Chile. Todo xira en torno á idea da rodaxe da película e a xerar a atmosfera que me inspirou para facer Kuch Nahi.\nMencionas o tema das becas, como ves o panorama da creación artística sen este recurso ou cun recorte neste tipo de axudas?\nAgora mesmo, tal e como está o sistema, é case imposible. Aínda que eu falo dende o meu punto de vista, porque cada persoa ten as súas estratexias. A min, dende logo, o que máis me funcionou para poder facer os meus proxectos foron as becas de creación artística. Tamén é verdade que sen elas tamén intentaría seguir traballando e sacando as miñas ideas adiante, pero doutra maneira, claro.\nArquivado en NÚMERO 26, ZOOM IN · Coas etiquetas baleiro, carla andrade, cinema periférico, contemplación, coruña, fotografía, india, kuch nahi, mac, paisaje, paisaxe, religión, Relixión, s(8), súper8, vacio, video


O primeiro rally da Mariña percorrerá 200 kilómetros dende Viveiro | A Mariña Xa!\n7 horas Os socialistas sinalan que 7.000 empresas galegas reciben 1.795 millóns do ICO\nO primeiro rally da Mariña percorrerá 200 kilómetros dende Viveiro\n2 Nov 2019 A Mariña, Actualidade, Viveiro A Mariña, Actualidade, Viveiro\nO campionato galego de ralis chegará por primeira vez na súa historia ás estradas da comarca da Mariña o fin de semana do 15 ao 17 de novembro. I Rallye Recalvi A Mariña Lucense pechará unha tempada na que Víctor Senra xa se proclamou campión galego por terceira vez. O de Dumbría non ten previsto asistir á proba, pero sio farán o resto de ases galegos, con subcampionato absoluto e varias copas de promoción en xogo.\nO presidente da organización, a Escudería Mix Rally Sport e o directo de carreira, Ignacio Dávila, anunciaron que o parque pechado de traballo instalarase no peirao de Viveiro, namentres que as modificacións técnicas realizaranse na Praza de Grallal de Covas. Os coches téñense que presentar na noite do venres, pero a carreira desenvolverase o sábado.\nO primeiro tramo, a partir das 8.28 horas do sábado 16, pasará polo Concello do Vicedo. O segundo, ás 9.15, polo de Xove e o terceiro chegará ao municipio de Cervo. Este será un percorrido que se fará dúas veces máis para completar un total de nove tramos cronometrados e máis de 200 kilómetros, de xeito que está previsto que o primeiro coche acabe e volva ao parque pechado en Viveiro sobre as 19.20 horas. A entrega de premios será contra ás 00.00 horas.\nEstá en xogo o subcampionato, no que Alberto Meira, con 1.061 puntos, é o gran candidato, aínda que lle segue de preto Iago Caamaño, con 796. As copas de promoción, o título de escuderías e incluso o de copilotos aínda van resolverse nas estradas mariñás.\nEtiquetas primeiro rally a mariña\nAnterior O Fuciño do Porco encabeza as votacións en Lugo á mellor localización de Galicia\nSeguinte Ribadeo constitúe o pacto local contra a violencia machista no Camiño


Forum Gigurrorum: Sabías que...? Idade Media: Reinos cristiáns\nSabías que...? Idade Media: Reinos cristiáns\n# Segundo a lenda, no Teruel do século XIII os mozo Diego de Marcilla e moza Isabel de Segura namoráronse e quixeron casar. Por ser Isabel de familia acomodada e Diego pobre, os pais dela prohibiron o casamento. Concedéronlle a Diego cinco anos para facer fortuna. Ao cabo dese tempo volveu a Teruel cargado de riquezas e enterouse de que a súa amada casara con outro. Diego morreu de dolor e Isabel, louca de pena, morreu un día despois. Os seus sepulcros atópanse na igrexa de San Pedro e que son coñecidos como “os amantes de Teruel”?\n# Na provincia de Cádiz hai numerosos pobos que lle engaden ao seu nome as palabras “da fronteira” (exemplo: Arcos da Fronteira, Xerez da Fronteira) e que se trata de pobos que durante os séculos XIII e XIV estaban facendo fronteira entre os territorios cristiáns e musulmáns?.\n# Na igrexa de Santiago en Vilafranca do Bierzo (León) a xente que non pode seguir o camiño obtén as mesmas indulxencias que se fose a Santiago de Compostela?\n# Cando o peregrino chegaba a Compostela, compraba unha cunha de vieira que utilizaba como testemuño da peregrinación cumprida e dado que moitos realizaban a peregrinación como condena por algún delito, unha vez en Santiago debían obter do cardeal un papel que certificaba que estiveran alí, e que se chamaba carta probatoria?\n# O primeiro peregrino, acreditado historicamente, foi un bispo de Le Puy (Francia) chamado Godescalco, que no ano 950 chegou á aldea galega de Compostela, xurdida xunto ó sepulcro do apóstolo descuberto no ano 813?\n# O Camiño de Santiago, segundo a creencia popular, correspondía na Terra coa Vía Láctea no ceo?\n# Na catedral de Santiago está o “botafumeiro” que bota incenso para, sobre todo hai anos, purificar o aire do interior da catedral?\n# O códice Calixtino é un códice que narra a vida e milagres do apóstolo Santiago e feitos relacionados con Compostela e a Galicia medieval?