Un total de 160 centros educativos participan este curso na iniciativa ‘eduemprende’ da Xunta de Galicia – Noticias de Vigo Un total de 160 centros educativos participan este curso na iniciativa 'eduemprende' da Xunta de Galicia | Noticias Vigo\nUn total de 160 centros educativos participan este curso na iniciativa ‘eduemprende’ da Xunta de Galicia\nA finalidade deste plan é impulsar o espírito emprendedor e fomentar esta cultura entre o alumnado\nA Xunta de Galicia vén de publicar a resolución pola que se fai pública a relación de centros seleccionados para participar nos sete programas do Plan de Emprendemento no Sistema Educativo de Galicia, eduemprende. Serán un total de 160 os centros de ensino que tomen parte nesta iniciativa neste curso 2020/2021, o que supón unha exitosa participación no marco da covid-19. A relación de centros pode consultarse no Portal Educativo.\nNeste sentido cómpre sinalar que, no contexto da covid-19, os programas eduemprende revisáronse e actualizáronse para proporcionar ao alumnado e ao profesorado a posibilidade dunha participación virtual, co obxectivo manter a convocatoria nunha contorna escolar saudable e segura. Nesta adaptación das actividades dos programas cómpre salientar o esforzo e a implicación das empresas e institucións colaboradoras.\neduemprende, é o plan marco de fomento do espírito emprendedor no sistema educativo de Galicia, e establece a estratexia de fomento da cultura emprendedora que a Xunta de Galicia transmite á comunidade educativa. Desenvólveno en colaboración a Consellería de Cultura, Educación e Universidade e a Vicepresidencia segunda e Consellería de Economía, empresa e innovación, a través do Instituto Galego de Promoción Económica (Igape).\nA Xunta é consciente da importancia do fomento dunha cultura emprendedora no eido educativo como motor da innovación, da competitividade das nosas empresas, da creación do emprego e do crecemento económico. Neste sentido, colabora de xeito continuado con distintas institucións, organismos e representantes do empresariado galego para a posta en marcha deste plan, que permiten lograr un avance sensible no valor do emprendemento entre o alumnado e profesorado.\nA convocatoria deste curso incluíu sete programas. Actúa ten como obxectivo achegar a realidade emprendedora ao alumnado coa presenza activa de persoal técnico do IGAPE e de persoas emprendedoras que dean a coñecer ao alumnado a súa experiencia persoal. Vai dirixido a estudantes de segundo curso de ciclos formativos de grao medio e superior das ensinanzas de FP, deportivas ou de artes plásticas e deseño, así como aos de Bacharelato que estean a cursar a materia de Economía.\nPola súa banda, Atrévete ten como finalidade dar a coñecer ao alumnado directamente e a través do profesorado o tecido industrial da súa contorna, en concreto as empresas das diferentes asociacións empresariais colaboradoras, e sensibilizar á comunidade educativa da importancia de construír e fomentar unha nova cultura emprendedora. Este programa vai dirixido a alumnado de 5º e 6º de Educación Primaria e 1º e 2º de ESO.\nDirixido ao alumnado de 3º e 4º da ESO, Bacharelato e FP, o programa EduTecEmprende consiste na visita a empresas e centros tecnolóxicos galegos, nas que o alumnado terá a oportunidade de entrar en contacto co funcionamento dos mesmos así como con novas técnicas de produción e tecnoloxías intelixentes no seo das industrias 4.0. Tamén poderán coñecer de primeira man a experiencia profesional dos traballadores e traballadoras destes ámbitos.\nImplantación de ferramentas de medios de pagamento na FP ten por obxecto fomentar o emprendemento e a educación financeira entre o alumnado de FP de Administración e xestión, e de Comercio e márketing. O programa consiste na entrega dun TPV virtual aos centros que o soliciten, para a xeración de comercios virtuais e para a aprendizaxe do seu funcionamento. Así mesmo, programaranse actividades de formación específicas dirixidas ao alumnado.\nDirixido ao alumnado de 3º e 4º da ESO, 1º e 2º de Bacharelato e FP, Finanzas para mortais ten como finalidade fomentar a cultura financeira no sistema educativo, con actividades como talleres e charlas organizadas impartidas por persoal voluntario dunha entidade bancaria. Así mesmo o alumnado de Formación Profesional de Ciclos de Grao Superior de Administración e Finanzas recibirá a formación necesaria para incorporarse como voluntarios ás devanditas actividades.\nGrand prix financeiro ten como obxecto desenvolver actividades e xogos para que o alumnado aprenda, dun xeito activo e en primeira persoa, as primeiras pautas de como adaptarse a un orzamento e a importancia do aforro na vida. O programa vai dirixido a alumnado de 3º a 6º de Educación Primaria.\nPola súa parte, o programa Preparados para o salto dá a coñecer ao alumnado de Bacharelato, FP, Ensinanzas para adultos, Ensinanzas de artes plásticas e deseño e Ensinanzas deportivas ferramentas para xestionar o diñeiro, saber elixir produtos financeiros e coñecer a planificación financeira.


Os referentes hipotecarios míbor e euribor subiron en decembro por primeira vez en nove meses | Consumer\nOs referentes hipotecarios míbor e euribor subiron en decembro por primeira vez en nove meses\nData de publicación: Xoves, 17 de Xaneiro de 2002\nPese ao moderado cambio de tendencia, ambos os índices continúan no nivel máis baixo desde o verán de 1999, cando terminaron lixeiramente por encima do 3%. O incremento dos referentes hipotecarios, que volve colocalos por encima do prezo oficial do diñeiro, fixado polo Banco Central Europeo (BCE) no 3,25%, indica que os mercados non esperan a curto prazo máis baixadas dos tipos de interese na Unión Económica e Monetaria.\nHai xustamente un ano, o míbor estaba no 4,889% e o euribor no 4,881%. Así, as revisións anuais de préstamos que se produzan no próximas catro semanas, antes do 17 de febreiro, abaratarán o seu tipo de interese máis ou menos en 1,6 puntos en ambos os casos. A rebaixa de intereses equivale, para un préstamo-tipo de doce millóns de pesetas a quince anos, unha redución da cota mensual ao redor das 10.500 pesetas mensuais. O descenso será da orde das 6.500 a 7.000 pesetas nas revisións semestrais.\nOutra referencia oficial, a dos préstamos da Confederación Española de Caixas de Aforros (CECA) reduciuse o mes pasado case catro décimas e colocouse nun 5,750%. Aínda que as caixas aplican directamente a referencia CECA con algunha redución, e no caso dos tipos míbor e euribor establecen aumentos adicionais, os últimos seguen sendo os índices máis vantaxosos nos créditos hipotecarios.\nEn decembro, onde si que se notou un descenso foi nos tipos medios de préstamos a máis de tres anos para adquisición de vivenda libre (IRPH), que cederon ao redor de tres décimas e media. Para o conxunto das entidades de crédito o tipo situouse na 4,852% fronte ao 5,190% do mes precedente, cun recorte de 0,34 puntos. O tipo foi para as caixas do 5,027%, fronte ao 5,372% (con descenso de 0,35 puntos), e do 4,685% para os bancos, fronte ao 5,009% (0,32 puntos menos).\nNa súa nota, o Banco de España lembra que o míbor xa non ten carácter de referencia oficial para os contratos de crédito formalizados a partir de 2000. Segue vixente na revisión de préstamos a interese variable, pero no cálculo final tómase en consideración o euribor. As dúas referencias se han ido aproximando e agora o euribor supera ao míbor.\nincremento-gl pre´stamos-gl tipos de interese


"En galego, agora e sempre" - Faro de Vigo\n"En galego, agora e sempre"\nO Ateneo e a Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística organizan o acto\nredacción | marín 28.10.2016 | 02:50\nO Ateneo Santa Cecilia e a Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, coa colaboración do Concello de Marín, organizan o próximo mércores 2 de novembro, a partir das 17.00 horas, o Día da Restauración da Memoria Lingüística co lema "En galego, agora e sempre". Consistirá na instalación dunha placa conmemorativa no Cemiterio Municipal de Marín dedicada á memoria de todos os defuntos. O obxectivo deste acto, no marco das tradicións sociais e culturais que rodean o Día de Defuntos, é recoñecer a importancia da memoria lingüística de Galicia nunhas datas nas que os camposantos son visitados masivamente para lembrar os seres queridos que fican ausentes.\nDada a importancia de restaurar a memoria lingüística de Galicia, programamos esta celebración nos prolegómenos do Día de Defuntos, data nas que os cemiterios son masivamente visitados para honrar a memoria de todos os que alí xacen. Unha tradición con fondas raiceiras culturais e sociais nesta terra.\nPor outra banda, o artista Xosé Duarte será o protagonista do Venres do Ateneo que se celebra hoxe, a partir das 21.00 horas. Ofrecerá unha velada musical a base de cancións propias e composicións a partir das letras e dos poemas doutros autores galegos contemporáneos.\nAdemais de compositor e intérprete, o traballo deste polifacético autor abrangue outros campos da cultura como a fotografía.\nCun estilo impregnado de eclecticismo -dende o folk, ao pop, pasando pola música étnica e de fusión-, Xosé Duarte ten un estilo intimista que non deixa de lado o lirismo de vangarda. Cun estilo arraigado nas súas orixes atlánticas e a influencia dos países lusófonos, no seu punto de mira tamén están os alicerces da identidade cultural galega e as músicas dos pobos celtas.\nNo marco do ciclo Pontegal da Deputación de Pontevedra, o próximo Venres do Ateneo terá como invitado ao cómico Pedro Brandariz, que presentará o monólogo humorístico "Profundizando na Galiza profunda" sobre a vida, a cultura, a lingua e a maneira de ser da poboación galega.


As oficinas do Concello só atenderán con cita previa desde mañá e unicamente cuestións urxentes\nYou are at:Home»Novas»As oficinas do Concello só atenderán con cita previa desde mañá e unicamente cuestións urxentes\nBy San Sadurniño on\t 15 Marzo, 2020 Novas, Novas Portada\nSecundino García, María Muíño e Manolo Varela reuníronse esta mañá no Concello para avaliar a aplicación das medidas de contención do coronavirus decretadas desde o xoves pola Xunta de Galicia e, onte mesmo, polo Goberno do Estado por medio do RD 463/2020 que supón a declaración do Estado de Alarma en toda España durante alomenos 15 días. O alcalde e os dous edís -optouse por facer unha convocatoria reducida para minimizar riscos- abordaron na xuntanza varias fórmulas para reordenar o funcionamento da administración local con dous obxectivos: protexer a saúde do persoal e as persoas usuarias e, por outra banda, seguir ofrecéndolle servizos á veciñanza dentro das circunstancias excepcionais en que nos encontramos. A medida preventiva de maior calado atende á atención ao público. Neste sentido, desde este mesmo luns -e mentres se manteñan ás restricións á mobilidade- no Pazo só se atenderán presencialmente as xestións urxentes que non poidan facerse a través do teléfono, do mail correo@sansadurnino.gal ou da sede electrónica e, en calquera caso, antes de acudir ao Concello será necesario solicitar cita previa no 981 490 027 de cara a que o persoal administrativo valore se fai falla ou non pasar polas oficinas municipais.\nO Goberno local informará mañá a primeira hora a todos os servizos sobre os cambios organizativos, que recollen en parte as recomendacións da FEGAMP e que seguen a normativa de urxencia publicada nos últimos dous días. A idea é favorecer o teletraballo ou o traballo semipresencial do persoal que poida desempeñar as súas funcións desde a casa, establecer quendas nas oficinas de atención ao público e, en todo caso, facilitarlle á veciñanza aquelas xestións máis comúns sen necesidade de que se acheguen ás oficinas municipais.\nPor esta razón, antes de presentarse no Concello será obrigatorio chamar por teléfono ao 981 490 027, expoñer o caso de que se trate -solicitudes, petición de información, consultas ou trámites referidos a servizos sociais, urbanismo, etc.- e, só se o persoal municipal o considera imprescindible, acudir ao consistorio no día e hora en que nos dean cita.\n“Somos a administración máis próxima á xente e neste momento temos que garantir uns servizos mínimos á poboación e contribuír coas nosas accións a frear o avance do virus”, explicou Secundino García. O alcalde pide neste sentido que a xente tome en serio o confinamento decretado polo Goberno do Estado e que se evite calquera desprazamento innecesario.\nCómpre ter en conta que na actual situación de Alarma só se autorizan os movementos para ir traballar, facer compra, ir ao médico, ao banco, á farmacia, volver para a casa ou acudir valerlle a outras persoas que o precisen, ademais doutras excepcións reflectidas no BOE. “No caso do Concello hai xestións que se poden facer perfectamente por teléfono, en correo@sansadurnino.gal ou na sede electrónica e hai outras que, dadas as circunstancias, poden agardar varios días sen maior problema. Respectemos a lei e apliquemos o sentido común. Que ninguén veña polo Concello e, se cre que ten que facelo, que o confirme chamando antes ao 981 490 027”, indica o alcalde.\nO decreto de Alarma tamén suspende os prazos administrativos ata que se restableza a normalidade. Iso aféctalle á solicitude de praza de novo ingreso na EIM A Rolada, que permanecerá pechada durante alomenos dúas semanas, igual que o resto de dependencias municipais agás a Casa do Concello.\nAs familias poden tramitar toda a documentación a través da sede electrónica municipal ou ben descargala e rexistrala presencialmente tan pronto como se levanten as restricións á circulación impostas pola situación de Alarma. En calquera caso, recordamos que o prazo do 16 ao 31 de marzo para presentar os papeis está suspendido e que, polo tanto, non é unha xestión que corra apuro.\nXuntas de Goberno por Skype e activación da app Liña Verde para comunicar incidencias\nNa xuntanza desta mañá, Secundino García, María Muíño e Manolo Varela tamén acordaron trasladarlles aos voceiros de PP e PSOE a proposta de suspender temporalmente a celebración dos plenos ou de buscar alternativas para a súa celebración telemática. De feito, o grupo de goberno xa dispón de contas en Skype por se fose necesario botar man desa plataforma para realizar xuntanzas virtuais.\nAdemais entre este luns e a xornada do martes porase en marcha a app Liña Verde, pensada para mellorar a comunicación coa veciñanza. Trátase dunha plicación móbil dispoñible para iOS e Android que permite trasladar incidencias -alumeado público, lixo, desperfectos, etc.- e contactar co Concello para solicitar calquera tipo de información. Abonda con instalala no móbil, buscar no listado de municipios o Concello de San Sadurniño e xa se pode empezar a utilizar. A app estivo en probas nas últimas semanas e as circunstancias actuais levaron ao Goberno local a facela pública de inmediato como unha nova vía de relación da veciñanza co Concello.\nNon saiades e atendédelle ás recomendacións de hixiene\nDesde o Concello vólvese insistir en que se deben limitar os desprazamentos aos estrictamente necesarios e permitidos pola situación de Estado de Alarma. Tamén se lle pide á veciñanza a máxima dilixencia cumprindo as recomendacións en canto á hixiene -lavado frecuente de mans, non tocar ollos nin o nariz, esbirrar contra o brazo ou nun pano desbotable- e a evitar o contacto físico.\nSe notamos síntomas leves coincidentes coa pneumonía por coronavirus -febre, tose e dificultade para respirar-, debemos chamar ao 900 400 116 e, se a sintomatoloxía é máis grave, chamar ao 061. En ningún caso debemos acudir pola nosa conta ao centro de saúde ou ás urxencias hospitalarias. Por outra banda, e como cuestión de solidariedade, non está de máis que no noso entorno esteamos pendentes de como se encontran veciñas ou veciños de idade avanzada ou en condicións de vulnerabilidade que carezan de redes de apoio familiar.


Ribeira quere rehabilitar o que podería ser un dos portos máis antigos de Galicia - Historia de Galicia\nArqueoloxía / Arquitectura / O patrimonio nos medios / Patrimonio / Prehistoria\nSituado na parroquia de Aguiño, nun pequeno porto natural o antigo peirao da Covasa foi identificado por historiadores como un dos máis antigos da comarca. Para moitos do século XVII, para outros de orixe moi anterior, romano ou fenicio, o certo é que a Covasa é un dos enclaves patrimoniais máis importantes para entender a historia dos portos galegos.\nÉ por isto, que agora, o Concello de Ribeira, gobernado polo popular Manuel Ruíz, quere rehabilítalo. O Concello encargoulle á consultora Barefar Ingeniería a redacción dun proxecto técnico para a súa restauración. Trátase de restauralo, consolidalo e poñelo en valor.\nO proxecto, que está asinado polo enxeñeiro de Camiños, Francisco Barea Paz, ten un orzamento de 84.535 euros e un prazo de execución será de cinco meses dende o inicio das obras. Polo momento descoñécese se o proxecto conta con supervisión arqueolóxica.\nUn vestixio histórico único en moi mal estado\nTres fiadas de grandes pedras de cantería sobre unha máis de cimentación, e unha lonxitude duns trinta metros. Este é o aspecto que garda o peirao moitos séculos despois da súa construción. Porén, atópase nun alto estado de deterioro con zonas completamente derrubadas.\nÉ por isto que se contempla, tal e como se recolle, un baleirado inicial dos depósitos do mar na zona, coa recuperación e a análise das pedras que poderían ter formado o o histórico peirao, reempregándoas na recuperación do mesmo. Ademais tamén se completará con outras pezas de nova feitura semellantes no posible ás existentes. No proxecto tamén se incluirá a pavimentación dos camiños de acceso e a instalación de paneis informativos.\nTemas: AguiñoBarbanzaConcello de RibeirafeniciosFrancisco Barea Pazporto da CavasaRibeira\nSeguinte A liña de alta tensión dun parque eólico ameaza unha das fragas máis excepcionais de Outeiro de Rei\nAnterior Vimianzo quere recuperar a memoria do chamado ‘éxodo dos Baos’


Marc, o mono que naceu dun ovo, achega a transexualidade a Salceda | Salceda de Caselas\nChrysallis Galicia, Asociación de Familias de Menores Transexuais, da man da súa Vicepresidenta Eva Serantes, presentou en Salceda de Caselas o conto infantil “Marc, o mono que naceu dun ovo”. O relato, escrito por José Luis e Saúl Serantes Vaz, conta a historia de Marc, un mono que polo feito de ter nacido dun ovo está obrigado a ser unha ave, cando a realidade é que é un mono. Marc non consegue a súa felicidade ata que o seu entorno non o recoñece como o mono que sempre foi. Así, dun xeito didáctico e sinxelo, o conto busca achegarlles ás crianzas e aos seus proxenitores a realidade trans. A explicación completouse con un entretido obradoiro no que o público se converteu en detectives na busca de pistas que levasen a determinar as diferenzas entre un neno e unha nena, quedando claro que non existen tales diferenzas, senon que cada un será neno ou nena según o sinta, e non segundo indique o seu corpo. Para rematar o acto, Eva Serantes en nome da Asociación, fixo entrega de varios exemplares do libro á Biblioteca Municipal de Salceda, libros que foron recollidos pola Concelleira de Benestar Social e Igualdade Tere Pérez e polo Alcalde de Salceda, Marcos Besada.\nChrysallis segue así co seu intenso traballo de divulgación e información sobre a realidade trans centrándose sempre na poboación infantil e xuvenil. Lembra a asociación que dende aproximadamente os 2 anos, os nenos e nenas comezan a ser conscientes da súa identidade sexual, polo que a infancia trans amosa de forma espontánea a súa disconformidade co sexo asignado no momento do nacemento. Resulta fundamental para o benestar e a autoestima destas crianzas que se lles recoñeza polo nome co cal se identifican e que se lles permita vestirse e comportarse de acordo coa súa identidade sexual. Chrysallis está a desenrolar unha importante laboura tamén en numerosos colexios, con charlas e obradoiros para achegar esta realidade ao alumnado. Deste xeito, a Asociación anima a tódolos colexios do País a poñerse en contacto coa mesma, para poder levar as actividades a todos aqueles centros que o demanden.\nEva Vaz, Vicepresidenta de Chrysallis: “Queda moito camiño por andar, pero seguiremos a traballar intensamente polo recoñecemento dos dereitos das nosas crianzas transexuais, e pola mellora das súas condicións de vida. A clave está no respeto ao que cada quen queira ser, fuxindo de estereotipos e de ideas preconcebidas. Neste senso a sociedade de Salceda está a dar un grande exemplo, polo que sempre é un pracer facer este tipo de actividades na vila”.\nTere Pérez, Concelleira de Benestar Social e Igualdade: “A realidade trans está máis presente do que pensamos, pero aínda quedan por desgraza moitas persoas e familias que non se atreven a decilo, polo que a actividade de asociación como Chrysallis resultan fundamentais para que vexamos o mundo con outros ollos. Eva Serantes e toda a Asociación saben que contan co apoio do Concello de Salceda na loita pola visibilización da realidade trans, polo que todas as súas iniciativas serán benvidas neste municipio”.\nSalceda de Caselas, 18 de maio de 2018\nII Mostra de Maios e concerto de Roberto Oliveira para celebrar as Letras Galegas O I Plan de Mobilidade Sustentable chega ao momento da participación da veciñanza


Un programa de realización de hortos escolares ecolóxicos, promovido polas concellerías de Medio Ambiente e Educación, inclúese dentro dun proxecto, que comezou co curso escolar en seis centros educativos da cidade que dispoñen de comedor. Con este programa, implicouse ós rapaces na separación do material orgánico do resto do lixo, na elaboración de compost vexetal e na súa aplicación como fertilizante nas plantacións.\nMembros dos centros participantes amosaron un grande interese por este programa que se encontra, neste momento, na fase da sementeira correspondente ó ciclo da primavera. Trala separación previa do material orgánico, os rapaces introducíronse na técnica da elaboración do compost seguindo as instruccións ofrecidas polos monitores de Lagares Ingeniería mediante obradoiros, charlas e guías didácticas. Puxéronse en funcionamento os composteiros cos restos orgánicos producidos nos comedores escolares triturados con restos vexetais de podas de árbores dos parques da cidade.\nEste proceso de transformación de restos de comida en abono combinouse coa posta en marcha dun horto escolar no que se plantaron patacas, leitugas e pementos, entre outros productos, para que os rapaces adquirisen tamén coñecementos de agricultura e aplicasen o compost elaborado por eles propios.\nOs obxectivos deste programa educativo e de motivación social son fomentar as actitudes de respecto e coidado do contorno a través do seu coñecemento, fomentar na escola a toma de conciencia verbo dos problemas ambientais relativos ó tratamento dos residuos sólidos urbanos, tanto no contorno próximo como globalmente. Preténdese tamén dar a coñecer as técnicas de aproveitamento da fracción orgánica do lixo e iniciar os escolares nos labores agrarios e prácticas de cultivo.


velaquí algunhas das series que ilustraron cada un dos exemplares da edición d’os veos da paisaxe que fixo en 2009 antonio piñeiro na súa colección bourel.\n[…] seguindo coa actualización da semana pasada, acabo de engadir algunhas das series de imaxes que ilustraban os diferentes exemplares da edición d’os veos da paisaxe que fixo en 2009 antonio piñeiro para a súa colección bourel. os diferentes exemplares desa edición levaban cinco fotografías orixinais cada un (catro nos interiores e mais un na portada). as cinco fotografías que ían en cada exemplar eran unha serie única, quer dicir: non se repetía dun exemplar a outro, eran impresións dixitais en papel fotográfico semi-mate pegadas unha a unha en cadanseu sitio polo editor, quen tamén coseu a man cada un dos exemplares. os penso que 80 exemplares da edición esgotáronse practicamente na presentación, que foi na galería sargadelos de ferrol. lembro que fixemos alí unha sesión aberta do obradoiro literario que coordinaba eu na biblioteca municipal de fene. asistiu á sesión antonio piñeiro para contarnos como era iso das edicións artesanais. despois fixen un pequeno recital e cada un dos asistentes levou un papeliño cunha reprodución dalgunha das fotos. lembro a sesión con moito cariño. como case todo o que aconteceu naquel obradoiro fenés que durou once anos: entre 2001 e 2011. toda unha experiencia da que quedaron non poucas cousas boas: o actual premio pérez parallé e mais algúns grandes amigos son o mellor de todo. podedes ver máis series facendo clic aquí. […]


Óscar Fernández creou o proxecto 'evida' de produtos agrícolas, tras renunciar a un traballo nunha empresa na que levaba 15 anos\nVíctor López7 Xaneiro, 202002.7k\nÓscar Fernández na súa horta de A Estrada\nÓscar Fernández deixou o seu traballo despois de 15 anos nunha empresa de lámpadas artesanais de deseño. Por unha parte foi por circunstancias familiares, pero por outra, porque entendía que quería apostar por poder vivir do campo. Este xiro radical da súa forma de vida chegou despois de que fixera un curso de agricultura ecolóxica. Meteu os seus aforros nisto e montou un invernadoiro pola súa conta de 600 metros cadrados. Ademais, aproveitando que na casa da súa sogra xa tiña fincas (uns 4.000 metros cadrados), maquinaria e animais, xa contaba co necesario para comezar a traballar no que realmente lle gustaba. Así xurdiu hai 3 anos o proxecto evida co que se deu de alta como produtor. Vende verduras frescas a particulares da súa proximidade na zona da parroquia estradense de Paradela, pero tamén a pequenas tendas de Santiago de Compostela e A Estrada.\nTras uns inicios duros nos que tivo que ir probando cos cultivos, é agora cando por fin empezou a ver que lle dan froitos en forma de beneficios. Pero o seu verdadeiro premio está en poder facer o que realmente lle gusta. “Isto para min non é traballo, é un hobby. Cando dei o paso, trataba de vivir do que me gustaba. Antes collía catarros ou febre, creo que polo estrés, agora xa nunca estou enfermo. A min gústame andar libre. Para min isto é a riqueza, isto non ten prezo”. Desta reflexión vén o nome do seu proxecto evida, xa que Óscar considera que isto “é vida, é saúde”. Antes de deixar o seu traballo de sempre, xa empezou a visitar hortas para ver como facía a xente que vivía disto. Os primeiros anos foron golpe tras golpe. “Isto non é unha tortilla que fas, e sáeche mal e dáslle a volta. Aquí se unha plantación sae mal, tes que esperar ao ano que vén. Eran erros de inexperiencia. Por moito que poñan os libros, logo hai que facelo”.\nO estradense cun cesto en miniaturas dalgunhas das hortalizas da súa produción\nNo seu día a día, ás 6.30 chega o toque de diana. Asegura que non lle bota contas ás horas, e que incluso mercou unha lanterna de sendeirismo para poder alongar a xornada. Nesta época ten repolos, coliflores, col lombarda, col de bruselas, porros, escarola, remolacha, col riza, kiwis e mandarinas. Leva tres anos co invernadoiro, e este é o primeiro que lle quita rendemento. Noutras temporadas tivo que tirar o 50 ou 60% da produción de tomate. “Aínda que o usamos para facer salsas por tratar de aproveitalo”.\nNesta época do ano ten repolos, coliflores, col lombarda, de Bruselas e riza, porros, escarola, remolacha, kiwis e mandarinas\nA este pequeno produtor estradense non lle quita o sono o crecemento do seu negocio, pero si lle gustaría contar con alguén que lle botara unha man, a así poder ter máis clientes particulares aos que poder atender. A xente facía pedido o primeiro mes, pero logo non tiña continuidade, polo que se decantou polas tendas. O que vai tendo, vai vendéndoo. “Tes que ter un mínimo de cantidade e de variedade todo o ano, e non dás atendido todo. Eu recollo os quilos que me pidan, lévoos e listo”. Gustaríalle atopar a un “tolo” coma el que queira tamén traballar ao seu carón, e que non teña a sorte de dispoñer de maquinaria e fincas. Tivo contactos con algún restaurante de consumo consciente e alimentación natural, pero non quixo coller os encargos porque agora mesmo non dá para máis. Di que ten potencial porque ten fincas e podería facer máis cousas. “Quero vivir disto, e se dá para vivir dúas familias, mellor que unha, pero non quero facer unha gran empresa de distribución”.\nAgora é o momento de recoller todo aquilo que plantou na primavera e no verán. Cando chegan os meses de abril, maio e xuño, salvo o que ten no invernadoiro, non hai moito que recoller. Pero chega o momento de plantar. O único que pode ter nesa época son chícharos ou tirabeques. No inverno sóbranlle metros, e no verán “faríame falta o dobre”.\nÓscar Fernández, por cambiar, ata variou a súa forma de alimentación. Antes non sabía o que era unha acelga, nin unha espinaca, nin berenxena, nin cabaciña. “A alimentación é vida tamén. Eu non son vegano, porque como moitas verduras, pero tamén crío polos e porcos”. Para rematar, expresa un desexo en alto. Gustaríalle que nos colexios tiveran unha asignatura onde os alumnos coñeceran de onde vén todo o que lles chega á mesa.\nRoscón de Reis: a verdadeira historia dunha tradición Artigo anterior\nOperación detox, como limpar o corpo dos excesos Seguinte artigo


leoeosseus: Meme dos 1103 posteos\nÁs 02:02, 11/09/10 , ♥ meninheira ♥ dixo...\nGrazas por pasalo :) fareino, fareino, mas dame tempo que xa sabes cómo e onde andamos :)\nUn biquiño e grazas por recordarte sempre de min :*\nÁs 15:28, 11/09/10 , ♥ meninheira ♥ dixo...\nDeberes feitos :D\nÁs 19:43, 12/09/10 , Carlos Sousa dixo...\nQueda claro que co til, entón non é unha errata. Haiche cada letreiro...\n1103 posteos!! aínda que sexa trampeando xa lle chega ben. Só desexarche que poñas uns "moitos" máis.\nCoincido contigo no da xuntanza. Eu que daquela non andaba moito por estes lares, quedeime coas ganas.\nÁs 04:04, 13/09/10 , Falabarato dixo...\nÁs 21:01, 14/09/10 , Unknown dixo...\nQue contenta estou, acordasteche (?¿) de mím.\nPenso que botei unha palabrota non?\nEn outubro comenzo co galego na escola de idiomas a facer o celga 1.\nXa non reiras dos meus errores,jejeje\nPor certo, chamome Ana Paula\nÁs 16:53, 15/09/10 , matrioska_verde dixo...\narrçancácheme un sorriso coas tuas respostas, é que tes un aquel que se deixa querer... je je\nmoi coitadiño nas túas respostas mais comprometidas, que ben quedaches.\ngraciñas por incluírme neses últimos que chegamos para quedarnos.\nlástima de non terte coñecido na túa etapa amerciana, podería haber practicado o inglis xa que estiven estudando uns anos na escola de idiomas.


Balea Cultural | Telltale Studios, parte da cultura do crunch - El Salto - Galiza\nTelltale Studios, parte da cultura do crunch\nNo mes de setembro de 2018 coñecíamos a noticia de que Telltale Games, o estudo de videoxogos estadounidense coñecido por títulos como The Walking Dead, Wolf Among Us, Game of Thrones ou Minecraft: Story Mode, pechaba as súas portas tras 14 anos de actividade, despedindo a máis de 250 empregados e cancelando todos os xogos nos que estaban traballando.\nThe Walking Dead. Telltale Press Resources\n20 oct 2018 12:36\nO director executivo de Telltale Games, Pete Hawley, xustificaba o peche deste estudo nun “ano de desafíos insuperables” e “malas cifras de venda non seus últimos lanzamentos”. A pesar do feedback recibido, o seu último ano –e o seu modelo de negocio– foi un fracaso: non recuperaban o diñeiro invertido na produción, pois só daban beneficio dous xogos. Así mesmo, informaba do despedimento de todos os traballadores agás vintecinco. Días máis tarde, sen embargo, tamén serían despedidos.\nAdemais dos despedimentos en masa, sen indemnización e sen seguro médico, algúns dos traballadores contaron que a súa xornada laboral podía alongarse ata as 18 horas durante meses, sen posibilidade de ver ás súas familias ao longo das semanas; ou salarios por debaixo da media, facendo que os developers tiveran que malvivir para manter o posto de traballo.\nEstas practicas forman parte da chamada cultura do crunch (a saber: o crunch é a práctica de facer intensas horas de desenvolvemento de videoxogos sen descanso) está presente en Telltale Games dende os seus inicios.\nGame of Thrones. Telltale Press Resources\nEn síntese, un crunch prodúcese cando, tras meses de traballo e cerca da data de lanzamento, os editores forzan aos desenvolvedores de videoxogos a facer cambios ou redeseños completos en moi pouco tempo. Ante esta situación, os desenvolvedores poden pedir cartos aos editores para contratar máis traballadores; explicarlles que, ante a falta de tempo, terán que deixar de lado funcións que ían a estar nun principio; dicirlles aos editores que non o poden facer; ou, a risco de que calquera das outras pode rematar en enfado dos editores e na cancelación do proxecto, perdendo os desenvolvedores os seus traballos, caer no crunch.\nA industria dos videoxogos e a pasividade feita cultura\nNa industria do videoxogo creanse produtos culturais, e o nivel masivo que alcanzan é moito máis destacable que o resto de producións culturais da actualidade. Os produtos creados baixo esta premisa están, ademais, cargados de ideoloxía. Os videoxogos chegan a toda a poboación cun obxectivo claro: desbotar a actitude crítica e fomentar a pasividade.\nNon debemos pensar que esta práctica é exclusiva dunha soa compañía ou dun grupúsculo de persoas. O crunch non se dá exclusivamente nas grandes empresas. De feito, os xogos indie permiten moito este tipo abusos debido a que os orzamentos cos que contan os pequenos desenvolvedores son moito máis baixos e “necesitan” sobrecargar aos traballadores para poder conseguir o máximo rendemento. No caso de Telltale, priorizábase sacar capítulos en lugar da calidade dos mesmos, cos conseguintes danos para o benestar dos traballadores.\nNunha enquisa de 2014 feita pola International Game Developers Association, o 81% dos desenvolvedores recoñecía ter sufrido o crunch nalgún momento dos últimos dous anos\nA industria do Triple A é, non obstante, a que peor trata aos seus traballadores. Nunha enquisa de 2014 feita pola International Game Developers Association, o 81% dos desenvolvedores recoñecía ter sufrido o crunch nalgún momento dos últimos dous anos, e o 50% cría que o crunch era unha parte normal do seu traballo.\nE, se ben o caso de Telltale é un dos máis afamados do momento, non debemos pensar que a súa situación, se ben melloraron as estatísticas, é un caso excepcional nin na situación de peche nin moito menos en relación á cuestión da cultura do crunch.\nA mesma enquisa da IGDA, para 2017, mostrou que os excesos nas horas de traballo continúan. Un 51% dos enquisados contan que enfrontan situacións de crunch nos seus traballos, e outro 44% que, se ben non o definirían así, si teñen que facer moitas máis horas de traballo.\nThe Wolf Among Us. Telltale Press Resources\nA situación de Telltale non pasou tan desapercibida coma outros casos. Un dos ex-empregados da compañía enunciaba como consecuencia de todo isto unha denuncia colectiva ao estudo, xa que ningún dos traballadores recibiu ningún tipo de compensación económica polo despedimento, e só contaban cunha semana máis de seguro médico.\nO sindicato estadounidese Game Workers Unite, ante isto, emitiu un comunicado no que tacha de incompetentes e explotadores aos executivos da compañía e no que sinalaban as malas condicións dos traballadores. De igual forma, chamaban á unidade sindical, alegando que, aínda que esta xa non pode facer nada polos postos de traballo de Telltale, si pode axudar aos que traballan na industria dos videoxogos.\nNo caso de Telltale, só un xogo conseguíu sair adiante: Skybound completará The Walking Dead; The Final Season, un dos últimos títulos nos que estaban traballando os desenvolvedores de Telltale. Con todo, os traballadores que estaban detrás do proxecto non foron confirmados para continuar tras el. E se ben o seu caso parece estar a ter suficiente repercusión como para que moitas delas, como se está a ver nas redes, reciban apoio e axuda suficiente como para conseguir traballo pronto, non hai que perder de vista que a situación está moi lonxe de ser unha excepción.


Os carretilleiros de GKN reclaman o pago de débedas e o mantemento do emprego - VigoÉ\nOs carretilleiros de GKN reclaman o pago de débedas e o mantemento do emprego\nO servizo do que ata agora se encargaba a empresa Logistic Packaging vai ser asumido polo grupo Clece, que non prevé manter a sete traballadores\nAgora, unha vez que GKN anunciou que lle rescinde un contrato que a partir do vindeiro día 15 pasará a asumir o grupo Clece, os 84 traballadores “corren o perigo de que ninguén lles abone os o salario correspondente aos primeiros 15 días de decembro, as horas extra, as vacacións non gozadas e a paga extra pactada coa anterior empresa para compensar a diferenza entre o convenio que lles aplicaba e o que realmente lles tiña que aplicar”.\nDe feito, segundo lembra a CIG, ata hai catro anos a empresa aplicáballes o convenio de Comercio de Artes Gráficas, mais unha sentenza que chegou a finais de 2014 tras unha denuncia da CIG recoñeceulles o dereito a gozar das condicións laborais establecidas no convenio provincial do Metal de Pontevedra. Dende entón as condicións laborais están equiparadas, a excepción dos salarios, o que motivou a convocatoria de mobilizacións que finalmente foron suspendidas ante a chamada da empresa.\nA representación sindical e a dirección acordaron entón un plan de equiparación que debera culminar en 2020, pero as débedas con Facenda e a Seguridade Social levaron a empresa a anunciar que non faría fronte aos pagos.\nOs empregados están negociando con Clece para que os asuma, pero a compañía négase a considerar a asunción do servizo como unha subrogación e si como unha cesión de traballadores para non ter que facerse cargo das débedas da empresa saínte. Iso si, amósase disposta a respectar a antigüidade do persoal.\nO que tampouco está disposta a asumir Clece é o cadro de persoal na súa totalidade, e xa anunciou a súa intención de non contratar a sete traballadores das oficinas de Mos, que deste xeito quedarían na rúa, ao pretender incorporar unicamente ao persoal de fábrica. Dende o comité rexeitan este despidos e demandan unha solución inmediata para os afectados.\nDiante disto, solicitaron unha xuntanza coa dirección de GKN e anunciaron a convocatoria dunha protesta diante da empresa o vindeiro venres 14, último día que traballarán baixo as ordes de LP. A concentración, que aproveitarán para informar da súa situación ao persoal de GKN, desenvolverase de 13:15 a 14:15 horas .


febrero, 2015 | Á marxe do tempo - Part 2\n18 de febrero de 2015 a las 0:28\nNunca souben por que razón para min descoñecida, os meus amigos foron sempre, con lixeirísimas excepcións, persoas maiores. As diferenzas de idade nunca impediron, non obstante, que as relacións transcorresen con cordialidade, incluso con certa camaradería. Pasoume con Ramón Piñeiro, pasoume con Torrente Ballester e case podería dicir que me sucedeu tamén con Vicente Risco, se non fose porque eu, daquela, era noviño e moi ignorante e sentía un pouco de medo diante dun home que tiña fama de sabio. Aínda así, neste último caso, procuraba chegar ao café cedo para poder falar a soas con el. Recordo aquelas charlas con emoción.\nIsto de ter moitos amigos vellos fai que un leve xa bastantes anos asistindo ao espectáculo da súa desaparición. Morreron moitos deles, a maioría a unha idade avanzada, o cal non serve de consolo, por natural que sexa, ademais de que non resulta fácil adaptarse á idea de que a morte é unha cousa natural. O natural sería vivir moitos máis anos e morrer coma quen se bota a durmir para descansar.\nAgora tocoulle o turno a José Luis Cano, bo amigo, gran persoa, excelente poeta. Tiña oitenta e sete. Era un home de cara esquelética, de trato cortés e carácter xuvenil. Por iso non resultaba difícil embarcalo en aventuras nocturnas inocentes, é dicir, arrastralo a tomar unhas copas, aínda que fose auga, para falar. A el débolle algunhas tertulias ocasionais magníficas, nas que podía contar os amores de Vicente Aleixandre ou os cotilleos divertidos de Juan Ramón Jiménez, o poeta máis delicado do século e a lingua máis malvada da Europa no seu tempo, incluído don Pío Baroja. Así que un morto máis, un amigo menos. E outro olvido que empeza.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 18 de febreiro de 1999.\n17 de febrero de 2015 a las 0:17\nO temible Hook\n16 de febrero de 2015 a las 0:26\nPasei algunhas horas da tarde do domingo lendo o avance das memorias do periodista australiano Phillip Knightley, que publicou a revista Granta. De todas as mentiras que este brillante xornalista contou ao longo da súa carreira, a que lle deixou máis remordementos foi unha historia que inventou por necesidade de pisar a competencia cando traballaba no Truth, un periódico australiano especializado en divorcios que dispuña dun grupo de detectives encargados de meterse debaixo das camas para pillar adulterios.\nUn día, Knightley, encirrado polos seus xefes para sacar algo gordo, inventou a historia dun delincuente sexual descoñecido, pero nomeado Hook, que operaba no tren de Sydney. Tratábase dun individuo que levaba un cable metido pola manga dereita da súa chaqueta, no cabo do cal había un gancho ou hook disimulado.\nFinxindo ler un periódico, o imaxinado delincuente achegábase ás mozas guapas que viaxaban soas, de pé, e co artiluxio do cable e do gancho erguíalle as saias para mirarlle as pernas. Confesa Knightley que conforme escribía esa historia, máis entusiasmado se sentía co seu invento. Se chegou a sentir vergonza por aquela mentira, foi por unha derivación inesperada: cando o xefe da policía o chamou por teléfono para darlle as grazas pola axuda que supuxeran as súas crónicas para deter, por fin, ao temible Hook.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 16 de febreiro de 1998.\nUn lambonciño feliz\n15 de febrero de 2015 a las 0:15\nO Liceo de Ourense estaba onte cheo de nenos que celebraban o entroido. Os disfraces eran os de sempre: princesas, demos, soldados, bruxas, pallasos, bolboretas e moito máis. Vese que a fantasía humana, tanto nisto do carnaval como en calquera outra manifestación que poña a proba a capacidade imaxinativa da xente, é sempre moi limitada. Había nenas que levaban na cara algún debuxo gracioso: entre os pais e as nais non son raros os que aínda recordan as súas habilidades co lapis de cores na época de estudantes.\nMentres tomaba café no medio daquel inmenso barullo, fixeime nun rapaciño pequeño, de cinco ou seis anos, que comía un xeado, a pesar do frío, sentado nunha esquina do patio de columnas. Era gordecho e colorado, cunhas fazulas encarnadas dun vermello intenso e saltón, completamente naturais. Pura saúde infantil.\nÍa vestido de pirata, un disfraz que lle cadraba como propio, moi de acordo coa cara de pillabán avisado que non resultaba difícil adiviñar. Lambía no xeado con entusiasmo, abandonado ao intenso pracer que con toda seguridade lle entraba pola lingua en forma de delicia. Facíao cos ollos pechados, absorto como un porquiño que mamara por primeira vez na súa vida, illado do follón que o rodeaba, case durmido. Cando me fun, dáballe as últimas lambetadas. Marchei pensando que non lle ha custar moito ser feliz.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 15 de febreiro de 1994.\n14 de febrero de 2015 a las 0:24\nOnte escoitei unha conversa que parecía máis propia dun programa de televisión, deses nos que se exhibe a intimidade sen pudor, que da vida real. Era un señor duns oitenta anos, de aspecto pulcro, incluso atilado, que falaba da súa muller, presente no acto, diante dun amigo. Dicía que era mala. A verdade é que a señora non tiña aspecto de santa, pero tampouco parecía o ser perverso e ruín ao cal se refería o seu home. Delgada e de nariz ganchudo, cos ollos pequenos e negros como moscas, permanecía ausente.\nPolo que entendín, era xorda. Debía selo porque, a pesar das cousas tremendas das que estaba sendo acusada, non amosaba ningún tipo de emoción nin desgusto. As acusacións ían desde as trampas que fixera para casar, hai sesenta anos, ata a falta de atención que lle prestaba á casa e o mal costume que tiña de gastar.\nSoamente puxo cara de sorpresa cando o home contou que perdera os dentes e que a cousa lle custara varios miles de duros. Nese momento, ela deixou escapar un salouco e a continuación comentou algo que non entendín, pero que foi respondido cunha frase brutal e irreproducible. Arrebatado polo que acababa de dicir, o marido púxose aínda máis furioso e dixo en voz alta que, ás veces, cando está pelando as patacas co coitelo, ten que rezar para espantar malos pensamentos. Ogallá siga rezando.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 14 de febreiro de 1997.\n13 de febrero de 2015 a las 0:23\nOnte pola tarde, a iso das sete, antes de empezar este artigo, fun dar un paseo polo monte. Estaba un día espléndido, co ceo completamente limpo e unha temperatura agradable. Levei un libro por se me entraban ganas de ler, pero non o saquei do peto. Máis que nada porque en sitios como este, unha pequena aldea, non convén criar fama de tolo, cousa bastante fácil de conseguir se un se dedica a andar polos camiños con aires de sabio despistado. Aínda recordo a aquel paisano de Sabucedo que un día, despois de que o meu pai lle confirmase que eu me dedicaba a escribir, dixo unha frase redonda: “¡Mire polo que lle foi dar!”\nSupoño que escribir, para quen non está nese mundo, debe ser un misterio. Pasoume cun home que fixo chapuzas na casa, un tal Rocanrol, que estaba tan intrigado que lle acabei amosando un dos meus libros. Colleuno como se fose un ladrillo, deulle un par de voltas na man e sentenciou: “Está moi ben feito”.\nO caso foi que, como dixen, fun dar un paseo polo monte. Non atopei case nada que contar, a non ser un rechouchío alborotado de paxaros metidos nun canaval e a un home que estaba falando cunha cabra. Respecto do primeiro, agardei un momento por se andaba por alí o gabián, pero non vin nada, de xeito que, pasados dous ou tres minutos, seguín camiño cara a unhas brañas, baixando por unha costa moi empinada que aquí chaman o Varcío. Foi alí, na metade da baixada, onde atopei o señor que falaba coa cabra, que era grande e negra, mesmo como para pensar dela que podía ser o demo. Estaban tan animados os dous que me limitei a dar as boas tardes e seguir. Non me parecía ben interromper.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 13 de febreiro de 2000.\n12 de febrero de 2015 a las 0:22\nEsta columna publicouse orixinalmente o 12 de febreiro de 1996.\n11 de febrero de 2015 a las 0:21\nAta agora non me tiña fixado, aínda que a escena a vexo con certa frecuencia. Ocorre en Samil, cando paso co coche a determinadas horas do día, normalmente antes de comer. Dous señores dunha idade próxima aos sesenta anos, un pouco arriba ou un pouco abaixo, chegan cun coche que leva na parte de atrás unha especie de cárcere feito de barrotes de ferro bastante gordos, do que sacan con moitas precaucións, mirando antes se hai alguén nas proximidades, un can enorme, que vai sempre con bozo e atado por unha correa potente, case anormal, agarrada polos dous homes. A operación fana tensos, case de xeito dramático.\nO animal, unha vez que está fóra, dá uns paseos, sempre atado, pero eses momentos de lecer interrómpense cada pouco tempo. Abonda, por exemplo, que apareza calquera persoa a cen metros, en dirección ao lugar onde se atopa o can, para que os donos turren do bicho con forza e o metan momentaneamente na gaiola, esperando que esa persoa pase e se afaste. Logo, vólveno sacar.\nComo digo, é unha escena que levo contemplado moitas veces, desde hai anos. Sempre pensei que se podía tratar dun can bravo, difícil, coa forza dun boi. Tamén teño matinado na incomodidade de posuír un animal así, que esixe tantos coidados e tantas cautelas. Nada máis, nunca se me ocorreu outra cousa. Desde hai un par de semanas, non obstante, con este temor colectivo que se desatou de repente, variou tamén a miña percepción da escena. Agora tendo a vela como se aquel animal fose un monstro, un bicho maligno capaz de aterrorizar unha cidade enteira, como mil lobos. Terá que pasar algún tempo ata que o vexa de novo como un can.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 11 de febreiro de 1999.\n10 de febrero de 2015 a las 0:20\nAntes de dedicarse á política, Jon Idígoras quixo ser “torero”. Mesmo tiña un deses nomes aflamencados que utilizan as xentes do ramo, como corresponde a alguén que, como el, participou en corridas de cartel como matador. Hai un par de anos, os periódicos recolleron a recensión dunha conferencia que deu en Bilbao sobre o mundo dos touros. Despois de facer unha defensa da festa, respondeu a algunhas preguntas, unha das cales lle deu pé para dicir que os ingleses non debían criticala porque era moito máis cruel a caza do raposo.\nEn realidade, o que sempre lles molestou aos ingleses, que como se sabe son grandes amantes dos cabalos, é o espectáculo repugnante de ver estes animais destripados na praza e ridiculizados polos espectadores mentres agonizaban. Esa foi a imaxe que lles transmitiu Ford, aquel famoso viaxeiro que visitou España no século pasado, e que moitos deles conservan como un tópico desde entón.\nNon se entende, non obstante, que Jon Idígoras entre nesa polémica desde a perspectiva da crueldade. Hai aínda un par de días declarou que o dereito á vida non é o único dereito das persoas, unha evidencia que carecería de sentido se non ocultase o verdadeiro significado que se quere transmitir: está xustificando matar. Instalado nesa filosofía, que sexa máis cruel a caza do raposo que practican os ingleses que as corridas de touros españolas, resulta unha trivialidade. É infinitamente máis cruel a morte dos homes que xustifica Idígoras.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 10 de febreiro de 1993.\n9 de febrero de 2015 a las 0:19\nO domingo pola mañá, cando lle fun facer compañía durante un par de horas ao amigo Antón Risco, morto na víspera, non puiden evitar que a nostalxia se me subise ao sitio onde se sobe, que non sei se é o corazón ou a cabeza. Tanto ten. O caso é que, nun momento, alí nos xuntamos espontaneamente un grupo bastante nutrido de antigos contertulios da tertulia de don Vicente. Estaban Arturo Lezcano, os pintores Virxilio e Pepe Conde Corbal, o escultor Arturo Baltar e supoño que algún máis. Os mesmos daquela época, pero máis vellos.\nPasaron xa case corenta anos. Entón, se mal non recordo, Antón era funcionario dalgunha cousa oficial, quizais de emigración, o cal lle permitía estudar na oficina, pois andaba a voltas coa licenciatura en Letras. Contaba historias divertidísimas da súa experiencia, nas que se notaba a admiración polos paisanos e a ironía cos burócratas.\nOnte, na súa presenza, recordamos algunhas. Chamoume a atención que todos nos referiamos a el como se estivese vivo entre nós, incluso a súa viúva. Non faltaron as notas de humor, máis propias dunha xuntanza de amigos que dunha reunión mortuoria. Estou seguro de que ese sería o tipo de velorio que lle gustaría a el. Non se pode facer con todo o mundo, pois cada un vive a propia morte dunha maneira diferente. Para Antón, morrer non era un drama, senón un feito natural. Tan natural como a vida mesma.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 9 de febreiro de 1998.


Celanova archivos - adiante.gal\nA plataforma Stop Eólicos Xurés-Celanova denuncia que a pista principal de acceso a un polígono eólico proxectado por Greenalia en Bande esfarelará unha fonte e un bidueiral ao pé da N-540 onde o visitante se atopa por vez primeira coas vistas do Val do Limia enmarcado polos picos dos montes do Parque Natural do Xurés.\nO golpista que veu chantar unha cruz na vila de seu pai\nRíos Capapé recibiu orde de sublevarse o 16 de xullo do 36, entrou en Madrid (antes que ninguén) á fronte da 18ª División encabezada pola Bandera de Falange de Marruecos, e rematada a guerra trouxo a tropa pasar o verán en Celanova, onde nacera seu pai. Foi un verán sanguento, con dous fitos: unha cruz e unha matanza.\nApropiación falanxista de símbolos cristiáns\nUn artigo de Pablo Sánchez, do Comité de Memoria Histórica da Comarca de Celanova.\nLevárono o Furriolo e non se volveu saber del\nEste artigo de Julio Prada Rodríguez foi publicado publicado orixinalmente na ‘Revista Arraianos’, nº 3 pp. 38-41 primavera 2005. Reproducimos o texto e a imaxe que serviu de ilustración co permiso dos editores, o colectivo Arraianos.\nO sometemento polo terror\n“Permanentemente recordábaselle aos presos a súa condición de vencidos”. O historiador Pablo Sánchez remata o seu relato sobre como a prisión no Mosteiro converteu Celanova na “vila da morte” dando noticia das condicións de vida dos presos, as enfermidades, as humillacións e os castigos.\nSeis meses despois de detectado o surto de covid19 no centro de maiores San Carlos, María Rodríguez, membro de REDE, alerta: “Isto non rematou, as deficiencias continúan, os problemas medraron e non se ve axuda por ningunha parte”.\nA vila da morte (II): 1939, ano da infamia\nA prisión de Celanova (1936-1943): Como se converteu Celanova na “vila da morte”? Unha serie de Pablo Sánchez.


PAe - eAdmon: Novas aplicacións móbiles no segundo trimestre 2014\neAdmon: Novas aplicacións móbiles no segundo trimestre 2014\nAs administracións públicas continúan desenvolvendo aplicacións móbiles que permiten achegar a administración aos cidadáns.\neAdmon “Todos os servizos na túa man ”, é unha aplicación para dispositivos móbiles desenvolvida polo Ministerio de Facenda e Administracións Públicas. Esta aplicación axunta as dúas tendencias imperantes no acceso aos servizos electrónicos, a mobilidade e a interacción dentro das redes sociais, facendo máis accesible e aberta a Administración Pública.\nA base de datos de aplicacións móbiles dispoñibles mantense actualizada frecuentemente desde a propia administración propiciando unha relación, confiable, de aplicacións ofrecidas polas Administracións Públicas.\nDurante o último trimestre incorporáronse diferentes aplicacións móbiles de gran utilidade para a cidadanía como:\nNotificacións electrónicas que permite xestionar desde o móbil as notificacións recibidas en http://notificacións.060.es http://notificacións.060.es\nCamiño de Santiago Esta aplicación geolocaliza ao usuario e permítelle seguir o trazado de cada etapa e ir obtendo información útil dos distintos albergues públicos e privados, monumentos e recursos turísticos máis destacados.\nDirectorio do Ministerio de Xustiza Permite acceder ao buscador de direccións do Ministerio, teléfonos e localización en mapas dos órganos centrais e xulgados e tribunais do Ministerio de Xustiza.\nParques nacionais polo Instituto Xeográfico Nacional. Ademais das aplicacións gratuítas que ofrece o IGN desenvolveu un conxunto de aplicacións de pago que permiten coñecer e facilitar a visita a diferentes parques nacionais (Teide, Picos de Europa, Ordesa, Aigüestortes, Timanfaya, Monfragüe, Garajonay e Caldera de Taburiente)\nEmprendemos para facilitar o emprendimiento novo.\nAEMET A Axencia estatal de Meteoroloxía ofrece a súa app para consulta do tempo.\nServizos en mobilidade de RENFE . RENFE ofrece diferentes apps móbiles tanto para a compra e xestión de billetes como para comprobar o estado da rede de proximidade.\nAEMPS-CIMA . Desde a Axencia Española do Medicamento ofrécese información completa de todos os medicamentos autorizados en España,\nO ICEX - España Exportación e Investimentos ofrece novas aplicacións móbiles con información útil sobre estado dos mercados e aula virtual\nMediante a app de PIN24H permítese realizar unha identificación segura de cidadáns para diferentes trámites na Axencia Estatal de Administración Tributaria.\nPara máis información: eAdmon “Todos os servizos na túa man”


A delegada territorial da Xunta en Pontevedra visita Tomiño para supervisar as obras da PO-552 - Comarcas na Rede\nHomeBaixo MiñoTomiñoA delegada territorial da Xunta en Pontevedra visita Tomiño para supervisar as...\nA delegada territorial da Xunta en Pontevedra visita Tomiño para supervisar as obras da PO-552\nA alcaldesa aproveitou a visita da delegada para trasladarlle a prioridade que para o Concello representa a construcción da biblioteca e o estado do centro de saúde\nA delegada territorial da Xunta en Pontevedra, Luisa Piñeiro, realizou unha visita institucional onte a Tomiño para supervisar o proxecto de reforzo da seguridade viaria na estrada autonómica PO-552, entre Tomiño e Tui, onde tamén estivo presente o xefe territorial de Infraestruturas, José Luis Díez. A actuación atópase xa nun estado avanzado e espérase que estea finalizada nas próximas semanas.\nNa súa visita a delegada mantivo un encontro coa alcaldesa, Sandra González, que aproveitou para transladarlle os investimentos que o Concello considera prioritarios. Entre estas prioridades atópanse a da creación da biblioteca municipal, onde o Concello solicita á Xunta que colabore coa financiación do proxecto.\nPor outra parte a alcaldesa aproveitou para transmitir o alarmante estado no que se atopa o Centro de Saúde do Concello, onde prestan atención na actualidade tan só 6 médicos dos 10 que corresponderían ao municipio, así como tan só un dos dous pediatras necesarios. Do mesmo xeito, tamén se lle trasladou a necesidade de reabrir o consultorio de Goián, que permanece pechado desde fai meses. Tamén se incidiu na necesidade de acometer reformas integrais en centros educativos coma o Pedro Caselles ou a axilización do proxecto de ampliación do IES Alonso Ríos.\nOutra das cuestións que se trataron foi a necesidade de mellorar a financiación do Servizo de Axuda no Fogar, unha financiación que o Concello considera insuficiente e onde cada vez a administración local ten que asumir un sobrecuste maior. O Concello de Tomiño dedicou a este apartado 91.000 euros no ano 2018, 106.000 no 2019 e 126.000 euros no que vai de 2020, cun total de 44 traballadoras auxiliares que prestan atención a 120 usuarios.


Lecturas desde O Alcouce: librarías - Pontevedra Viva\nLecturas desde O Alcouce: librarías\nA través das redes sociais souben que onte, venres 10 de novembro, foi o día das librarías. Cando o vin pensei que sería a efeméride dalgún evento, pero despois vin que non, que simplemente é unha copia barata do Black Friday. O días das librarías celébrase en España o segundo venres de novembro, organizado desde 2011 pola Confederación Española de Gremios y Asociaciones de Libreros.\nA primeira libraría da que teño recordo é Maraxe, en Cangas, nun local que xa non existe. Desa época gardo libros de Asterix e de Mortadelo, que mercaba en ocasións especiais. Moitos deles teñen anotada a data do meu aniversario, do día dos Reis Magos, ou así. Miña nai contoume unha anécdota que non lembro, tería cinco ou seis anos: o día anterior caérame un dente, e pola mañá espertara cun cómic baixo da almofada. Pola tarde baixabamos ao parque, díxenlle a miña nai que agardase un momento e entrei na libraría. Dirixinme ao dependente, que me coñecía doutras veces, e pregunteille se o día anterior fora por alí o rato Pérez. Quedoume mirando con cara de circunstancias, e entón entrou no local a miña nai, que o liberou do interrogatorio.\nPasado o tempo, cheguei a traballar nunha editorial e nunha distribuidora de libros. O máis parecido que tiven a traballar nunha libraría foi no Nadal de 2008. Durante varios días repartín caramelos en Vilagarcía de Arousa disfrazado de Papá Nöel amarelo, cor corporativa dunha coñecida cadea de librarías -agora tamén instalada en Pontevedra- que eu publicitaba.\nDespois, xa en Pontevedra, adoitaba ir ás librarías Michelena e Paz. Agora gústame pasear e determe nos escaparates das librarías da zona vella, como Pueblo baixando cara á Verdura, Cao en Sarmiento e Metáfora en Chariño. Mais recoñezo que non son un bo cliente de libraría. Gústame máis mercar libros de segunda man ca libros novos. O mercado editorial, ao fin e ao cabo, adoita rexerse por criterios comerciais, e os prezos dos libros novos están inchados como os de calquera outro produto a estrear. Son fan das autoedicións, e cando é posible prefiro mercarlle directamente á persoa autora. Amais, mercando libros de segunda man adoita atoparse dentro deles algún pequeno tesouro como marcapáxinas: unha estampa de primeira comuñón, unha lista da compra, unha flor seca.\nNestes tempos de compra/venda por internet, as librarías están a vivir procesos de reconversión ou especialización. A devandita Paz está especializada en cómics. En Cangas, a libraría Wells está especializada en ciencia ficción. En Santiago de Compostela, Lila de Lilith está especializada en temática feminista, Numax en contidos relacionados co cinema, e Chan da Pólvora en poesía. En Barcelona existiu a libraría Negra y criminal, no barrio da Barceloneta, especializada en novela negra.\nAs actividades máis coñecidas das librarías son as presentacións de libros, como as dúas que houbo antonte xoves. Outro tipo de accións que levan a cabo son os clubs de lectura. Eu participio no da libraría Paz que dirixe Miriam Ferradáns, quen propón libros que comentamos despois de ler. Despois, temos encontros -en vivo ou virtuais- coas persoas autoras, para lles comentar as nosas opinións sobre os textos.\nNon son en absoluto fan das efemérides, e menos daquelas que teñen un obxectivo comercial, pero polo menos a data serviume para escribir este texto. Recoméndovos irdes máis ás librerías, aínda que para lerdes non fai falla ir a elas, sempre podedes ir buscar material ás bibliotecas, das que tamén se podería escribir outro post.\nLibraría Michelena. Xuño de 2010


A Xunta de Persoal do HPV: "Nunca este hospital estivo tan desastroso como está agora mesmo"\nInicio/En portada/A Xunta de Persoal do HPV: “Nunca este hospital estivo tan desastroso como está agora mesmo”\nNumerosas persoas asistían á concentración en defensa dunha "sanidade digna" no Distrito de Valdeorras que se celebraba este mércores ás 12h. no exterior do hospital do Barco\nTerceira concentración consecutiva no que vai de outubro en defensa do Hospital do Barco e dunha “sanidade digna” para as comarcas de Valdeorras, Terras de Trives e Viana. Numerosas persoas respondían á convocatoria deste mércores ás 12h. da Xunta de Persoal do Distrito Sanitario de Valdeorras que resaltaba que “nunca este hospital estivo tan desastroso como o está agora mesmo” e argumentaban esa afirmación. “¿Onde están os traumatólogos que faltan, os cirurxáns, onde vai dermatoloxía, rehabilitación, onde está medicina preventiva…? Que nos digan onde están porque, segundo a xerencia da Área Sanitaria de Ourense, Verín e O Barco, non faltan”, sinalaba Suso Vilasánchez, membro da Xunta de Persoal, mentres os asistentes pedían a demisión da dirección do distrito.\nEn referencia ás manifestación da Área Sanitaria ourensá de que no Distrito de Valdeorras “non hai recortes en servizos, persoal e orzamento” e nas que lembraba que no 2011 o hospital do Barco parou uns días por falta de anestesista, Vilasánchez respostaba que daquela “en dous días ou tres estaba resolto ese asunto e non houbo máis problemas. E isto leva con problemas crónicos dende que deixamos de ser área sanitaria e pasar a ser un distrito, dende que xa non hai decisión ningunha”.\nAdemais insistía en convidar a debater sobre a situación do distrito ao xerente da área ourensá, Félix Rubial, así como ao conselleiro de Sanidade, Julio García. “Que veñan comparar cifras do hospital do 2010 e do 2021, a ver se as cifras son mellores ou peores agora que antes. Non é o mesmo o que se opera agora que o se operaba antes, non se parece en nada. É tal o desastre que vai uns días que non hai un traumatólogo no hospital e nin sequera avisan aos pacientes. O luns había unha chea de pacientes que viñan de diferentes sitios, pedíndolles aos fillos que os baixaron ou tendo que pedir taxis, e chegan aquí e non hai consultas. E iso pasa porque non hai ninguén que se encargue agora mesmo de admisión, mentres que antes había un médico que se ocupaba de seguir as listas, de controlar que non foran excesivamente longas e de avisar en caso de non haber consultas”.\nNese senso, outro dos membros da Xunta de Persoal, Víctor Pariente, apuntaba que “este é o exemplo máis claro da desatención máis peregrina que teñen cos cidadáns que vivimos e traballamos no conxunto das comarcas que compoñen o Distrito de Valdeorras” e que “as novidades que hai de Sanidade sempre son malas, levamos 11 anos manifestándonos polo mesmo, e conseguimos ir a peor. Se tiveran algo de dignidade e de recoñecemento ás xentes destas terras, deberían marchar para casa, empezando pola dirección de distrito, porque outros directores desta área marcharon porque non lles facían caso”.\nPor outra banda, Suso Vilasánchez explicaba que a situación na que está este distrito “é algo máis difícil que o caso do Hospital de Verín, onde querían quitarlles algo que eles tiñan, pero nós estamos pedindo que nos devolvan o que xa non temos, co cal, non vos desanimedes, é un camiño máis longo que o de Verín, pero imos ganar igual que eles”.\nEsta mobilización, á que asistían alcaldes e concelleiros de varios municipios de Valdeorras, concluía cunha chamada a participar nas seguintes concentracións (nos vindeiros mércores ás 12h. no exterior do hospital valdeorrés) e na manifestación prevista para o domingo 28 de novembro.\nconcentración distrito especialistas hospital manifestación O Barco público sanidade servizos terras de Trives Valdeorras Viana do Bolo Xunta de Persoal


Río Amazonas - Wikipedia, a enciclopedia libre\nRío Amazonas, próximo a Manaus, Brasil\nCunca do río Amazonas\nMapa mostrando o traxecto do río Amazonas e os seus afluentes, e a área aproximada da súa cunca hidrográfica\n4 Pulmón do planeta\n7 Desnivel nos últimos quilómetros\n8 Grupos indíxenas\n9 Afluentes principais\n10 Cidades principais\nA cantidade de auga doce lanzada no Atlántico é xigantesca: preto de 190 000 m³/s na estación de choivas, ou un quinto de toda a auga fluvial do planeta. Na verdade, o Amazonas é responsable dun quinto do volume total de auga doce que desauga nos océanos de todo o mundo. Dise que a auga aínda é doce mesmo a quilómetros de distancia da costa, e que a salinidade do océano é ben máis baixa que o normal 150 km mar adentro.\nO Amazonas, que pode ter 40 km de anchura en períodos de chea, é navegable por navíos oceánicos de porte medio ata Iquitos, a 3500 km do mar.\nCaudal medio mensual do Amazonas (m³/s) medido nunha estación ás aforas de Óbidos\nDatos dos últimos 70 anos (anual 176 000 m³/s)\nEstimación do caudal medio mensual do Amazonas (en m³/s)\nna desembocadura, tendo en conta os catro últimos afluentes (anual 209.000 m³/s)\nToda a fauna da selva tropical húmida suramericana está presente na Amazonia. Os científicos afirman que alí existen innúmeras especies de plantas aínda sen clasificación, millares de especies de paxaros, innúmeros anfibios e millóns de insectos.\nDesde os insectos ata os grandes mamíferos como o puma, a denta e os veados, réptiles como a tartaruga, a anaconda, o caimán e a víbora. Hai paxaros e peixes de todas as especies, plumaxes e peles. Nas lagoas ao longo do Amazonas florece a planta Victoria Rexia, cuxas follas circulares chegan a máis dun metro de diámetro.\nÉ tan amplo o seu número de especies de peixes e plantas acuáticas que enumeralas todas sería imposible. Para todos os afeccionados ao acuarismo, trátase da fonte que proporciona a maior cantidade de especies de peixes que hoxe en día poboan os comercios e acuarios de todo o mundo.\nPulmón do planeta[editar | editar a fonte]\nCientificamente, trátase dun equívoco chamar as forestas tropicais de "Pulmón do planeta". Hai varios motivos para iso, como por exemplo:\nO pulmón é un órgano que absorbe osíxeno e elimina gas carbónico, ou sexa, "produce" gas carbónico.\nOutro feito é que a maior parte da produción do osíxeno que respiramos provén de microorganismos (algas e cianofíceas) e que a súa produción de osíxeno por fotosíntese supera en moito o seu consumo pola respiración. Mentres que nas forestas tropicais o osíxeno producido pola fotosíntese durante o día (fase clara) é consumido en grande parte á noite (fase escura) pola respiración das mesmas. Apenas forestas que aínda están en desenvolvemento producen máis osíxeno do que consumen, e as forestas tropicais na súa grande maioría xa están en proceso de estabilidade ecolóxica.\nOs portos máis importantes do río Amazonas fican nas cidades de Iquitos, no Perú, Leticia en Colombia e Manaus no Brasil.\nUn pouco ao sur do Amazonas está a Estrada Transamazónica, como un longo canal de poeira e barro, resultado dunha das aventuras máis ousadas xamais tentadas na maior de todas as rexións forestais do mundo. A estrada BR-233 imita o curso do río Amazonas, pois avanza en forma paralela a este. Ten, de acordo cos números oficiais, cinco mil quilómetros de lonxitude, a pesar de estar invadida pola foresta en varios treitos. A estrada, iniciada no período da ditadura militar, nunca fixo uso nin dos miles de millóns de dólares, nin das esperanzas de desenvolvemento, depositadas nela, mais foi unha grande indutora da deforestación ao longo do seu curso.\nDesnivel nos últimos quilómetros[editar | editar a fonte]\nO río Amazonas, cuxo curso é moi plano (20 m de desnivel nos últimos 1500 quilómetros) antes da súa desembocadura, constitúe un caso moi especial de Mareas oceánicas. Na rexión do río Amazonas, tales mareas son coñecidas como pororoca, e son unha atracción turística. Os primeiros resultados dunha investigación realizada por institucións brasileiras asociadas no marco do programa HiBAn (Hidroloxía da bacía amazónica) permiten entender mellor a influencia da marea no funcionamento hidrodinámico do Amazonas ao se aproximar ao océano e, de maneira máis particular, medir o seu impacto nas pulsacións do caudal do río e no transporte de sedimentos en dirección ao océano.\nGrupos indíxenas[editar | editar a fonte]\nNo territorio ao longo do río Amazonas moran innúmeros grupos nativos precedentes orixinalmente do Perú, de Colombia e do Brasil.\nDo nacemento á foz.\nRío Napo (marxe esquerda: e)\nRío Javari (marxe dereita: d ) ou Yavari\nRío Jandiatuba (d)\nRío Içá (e)\nRío Jutaí (d)\nRío Juruá (d)\nRío Japurá (e)\nRío Tefé (d)\nRío Coari (d)\nRío Piorini (e)\nRío Purus (d)\nRío Negro (e)\nRío Madeira (d)\nRío Uatamã (e)\nRío Nhamundá (e)\nRío Trombetas (e)\nRío Tapajós (d)\nRío Curuá (e)\nRío Maicuru (e)\nRío Uruará (d)\nRío Paru (e)\nRío Xingu (d)\nRío Jari (e)\nDa nacente á foz:\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Río Amazonas\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Río_Amazonas&oldid=4824492"\nA última edición desta páxina foi o 3 de agosto de 2018 ás 03:12.


Con motivo do "Día das Letras Galegas" o pasado 16 de maio leváronse a cabo no colexio distintas actividades, entre elas cabe salientar:\nO proxecto "O río das palabras". Este consistiu en que cada alumno de Infantil, de Primaria e da ESO, escribise nunha cartolina a súa palabra favorita e a decorase, de tal xeito que unhas catrocentas palabras en galego foron navegando polos corredores do noso centro.\nA posta en común da obra de Carlos Casares, autor ao que se lle adicou este ano o "Día das Letras Galegas".\nO proxecto "Coñece a nosa cultura". Con este proxecto se pretendía que os nosos alumnos coñecesen un pouco máis cales eran os traxes tradicionais galegos e para iso un grupo de alumnos foron polas aulas dos distintos ciclos vestidos con diferentes tipos de traxes e explicando aos demais as partes dos nosos traxes rexionais, os seus complementos, que tipo de teas se empregaban e en que ocasións se utilizaba cada traxe.\nO acto conmemorativo deste día tan especial. Durante esta celebración proxectouse un Power Point coa vida e obra de "Carlos Casares", léronse varios textos poéticos, visionamos un vídeo que reflictía a nosa responsabilidade na conservación do galego, varias alumnas tocaron a pandeireta, escoitamos unha fermosísima canción de Carlos Núñez e rematamos cantando o himno galego.\nTags: 1 ESO, 2 ESO, 3 ESO, 4 ESO, 6 Ed.Primaria, Educación Infantil, Educación Especial, Educación Primaria, 5 Ed.Primaria , 4 Ed.Primaria, 3 Ed.Primaria, 2 Ed.Primaria, 1 Ed.Primaria, Celebraciones, Lengua Castellana/Gallega, Curso 16/17


Bochornosas declaracións de Silvia Longueira sobre as touradas | Esquerda unida\n1 Febreiro, 2011 victor A Coruna\nEsquerda Unida considera bochornosas e ridículas as declaracións da concelleira membro do consello de administración do Instituto Municipal Coruña Espectáculos (IMCE) quen utilizou a demagoxia para defender un espectáculo triste e patético que apenas ten seguidores na nosa cidade. Para EU a concelleira equiparou as touradas co dereito e necesidade de alimentación da raza humana, no que constitúe un pobre argumento que se cae polo seu propio peso.\nO consello comarcal de EU Coruña rexeita a subvención as touradas aprobada polo IMCE, que está a dilapidar fondos públicos para actividades minoritarias mediante a subvención a unha empresa privada. A nosa organización considera inaceptábel que se poida considerar a tortura e morte de animais como forma de diversión, aínda que respondan a unha tradición enraizada dende fai séculos.\nEsquerda Unida considera indignante que o Concello da Coruña dedique 128.500 € nas touradas, cando no 2010 acudiron menos de 12.000 espectadores, o que supón menos do 0,5% da asistencia total aos eventos das festas de María Pita.\nAsemade, a concelleira tamén alegou que “la orden del alcalde es más que suficiente” evidenciando unha alarmante falta de democracia interna dentro do seu partido.\nPara César Santiso, coordinador comarcal de EU, “a argumentación esgrimida por Silvia Longueira, ademais de desacreditala, deixa ao descuberto a falta de democracia interna no PSOE Coruñés”. César Santiso indicou que “agora entendo o divorcio da veciñanza co Goberno municipal e a súa falta de capacidade para artellar políticas de participación cidadá, semella que funcionan polo ordeno e mando tan característico da segunda metade do século pasado”.\nFinalmente Santiso declarou que “Nestes tempos de crise, co 10% dos coruñeses e coruñesas en risco de exclusión social, semella inmoral investir cartos públicos en eventos minoritarios, que ademais son crueis cos animais”.


O contrato de alugueiro está regulado na Lei de arrendamentos urbanos. Neste apartado ofrecémosche un resumo sobre o que necesitas saber sobre o contrato de alugueiro de acordo ou á normativa vixente na actualidade e que se aplica a contratos asinados a partir do 6 de marzo de 2019.\nA renda e outros gastos\nA renda é o "prezo" do alugueiro, a cantidade de diñeiro que paga a persoa inquilina por ocupar a vivenda. Habitualmente o primeiro mes págase por anticipado, pero a persoa arrendadora non pode esixir o pago anticipado de máis dun mes.\nA renda hai que pagala no momento, lugar e mediante o procedemento que acorden a persoa inquilina e a propietaria. Pero se non pactaron nada, debe pagarse mensualmente, dentro dos 7 primeiros días do mes, en metálico, e na vivenda arrendada. Sexa cal for a forma de pago a persoa arrendadora ten a obriga de entregar un recibo ou xustificante de pago da renda, e a inquilina ten dereito a esixir ese recibo.\nPódenme subir a renda?\nSobre isto, tes que ter claro que:\nActualizar a renda non é o mesmo que subila. A actualización só se pode facer na data en que se cumpra cada ano de vixencia do contrato e terá como límite máximo o IPC, polo que a persoa arrendadora non poderá establecer subidas superiores ao dito índice.\nSubir a renda tamén é posible no caso de que a persoa arrendadora realizase obras de mellora na vivenda arrendada (p.ex.: as obras de instalación de novas infraestruturas de telecomunicacións), pero:\nSó se transcorresen cinco anos de duración do contrato, ou sete anos se a persoa arrendadora fose persoa xurídica e\nna contía que resulte de aplicar ao capital investido na mellora, o tipo de interese legal do diñeiro no momento da terminación das obras incrementado en tres puntos, sen que poida exceder o aumento do vinte por cento da renda vixente naquel momento.\nPara o cálculo do capital investido, deberán descontarse as subvencións públicas obtidas para realizar a obra.\nQue son os gastos xerais?\nO contrato pode incluír a obriga de que a persoa inquilina pague, ademais da renda, o que se denominan gastos xerais:\nGastos de comunidade de persoas propietarias: a contía do importe anual dos gastos de comunidade deberá constar no contrato. Só se poderá actualizar anualmente, e nunca nunha porcentaxe superior á dobre daquela en que poida incrementarse a renda.\nTributos do inmoble (o IBI).\nQue son os servizos individuais?\nSon aqueles servizos que se dispensan a través de aparellos contadores, polo que se pode determinar exactamente o gasto feito: gas, auga, electricidade, teléfono. Estes gastos, naturalmente, ten que pagalos a persoa inquilina.\nA duración do alugueiro\nCanto dura o meu contrato?: a prórroga automática\nA LAU, para protexer a persoa inquilina, establece unha duración mínima para o contrato e establece prórrogas anuais automáticas. Así:\nSe asinas un contrato de duración inferior a cinco anos, cando chega o día do vencemento do contrato, prorrogarase obrigatoriamente por prazos anuais ata que o arrendamento alcance unha duración mínima de cinco anos.\nSe a propiedade do piso é dunha persoa xurídica a duración mínima do contrato será de sete anos.\nEsta prórroga é automática, polo que se a persoa inquilina quere seguir no piso, non ten que dicirlle nada á persoa arrendadora. En cambio, se a persoa inquilina quere irse da vivenda ao cabo do tempo pactado, terá que avisar a arrendadora polo menos 30 días antes da data prevista para a fin do contrato ou de calquera das súas prórrogas (para "avisar" a arrendadora de que non se vai a aplicar a prórroga automática). Se non se quere renovar o contrato é bo facer o aviso por escrito e por un medio que deixe constancia do contido e a data en que se fixo: burofax, conduto notarial, telegrama...\nExcepción á prórroga automática\nA única excepción aplícase se consta expresamente no contrato que a persoa arrendadora vai necesitar a vivenda para si ou os seus familiares:\nUnha vez transcorrido o primeiro ano de duración do contrato e sempre que a persoa arrendadora sexa persoa física, non procederá a prórroga obrigatoria do contrato cando, ao tempo da súa realización, se fixo constar nel, de forma expresa, a necesidade para a arrendadora de ocupar a vivenda arrendada antes do transcurso de cinco anos para destinala a vivenda permanente para si ou os seus familiares en primeiro grao de consanguinidade ou por adopción ou para o seu cónxuxe nos supostos de sentenza firme de separación, divorcio ou nulidade matrimonial.\nQue pasa se quero deixar a vivenda antes de que venza o prazo?\nPoderás desistir do contrato de arrendamento unha vez que transcorresen polo menos seis meses, sempre que llo comuniques á persoa arrendadora cunha antelación mínima de trinta días. As partes poderán pactar no contrato que, para o caso de desistimento, deba a persoa arrendataria indemnizar a arrendadora cunha cantidade equivalente a unha mensualidade da renda en vigor por cada ano do contrato que reste por cumprir. Os períodos de tempo inferiores ao ano darán lugar á parte proporcional da indemnización.\nPrórroga do contrato\nSe chegada a data de vencemento do contrato, ou de calquera das súas prórrogas, unha vez que transcorresen como mínimo cinco anos de duración daquel, ou sete anos se a persoa arrendadora fose persoa xurídica, ningunha das partes notificase á outra, polo menos con catro meses de antelación a aquela data no caso da arrendadora e polo menos con dous meses de antelación no caso da arrendataria, a súa vontade de non renovalo, o contrato prorrogarase obrigatoriamente por prazos anuais ata un máximo de tres anos máis, salvo que a persoa arrendataria lle manifeste á arrendadora, cun mes de antelación á data de terminación de calquera das anualidades, a súa vontade de non renovar o contrato.\nA fianza é unha cantidade de diñeiro en metálico que a persoa inquilina ten que lle entregar á persoa arrendadora ao realizar o contrato de alugueiro. Serve para asegurar que a persoa inquilina vai cumprir coas súas obrigas: pagar a renda, os gastos que lle correspondan e que vai coidar a vivenda e os seus utensilios e non causar danos.\nA fianza é obrigatoria; non te podes librar dela. O seu importe é dunha mensualidade.\nAs partes poderán pactar calquera tipo de garantía do cumprimento pola persoa arrendataria das súas obrigas arrendaticias adicional á fianza en metálico, pero en contratos de ata cinco anos de duración, ou de ata sete anos se a persoa arrendadora é unha persoa xurídica, o valor desta garantía adicional non poderá exceder de dúas mensualidades de renda.\nCando o contrato de alugueiro finaliza, e unha vez que se lle devolven as chaves á persoa arrendadora, esta debe devolver a fianza ou o saldo restante no prazo dun mes. Se tarda máis, terá que aboar xuros.\nEn Galicia, a persoa arrendadora ten que depositar a fianza na Oficina de Fianzas da Consellería de Vivenda e Solo\nObras e reparacións\nSon as que hai que realizar necesariamente para a boa conservación da vivenda e, de feito, se non se realizasen, a vivenda quedaría inservible, inhabitable (reparación de pingueiras, instalación eléctrica... e todas as reparacións ordenadas pola lexislación ). Estas obras tenas que realizar a persoa arrendadora, sen dereito a elevar a renda. Este dereito é irrenunciable.\nQue pasa se aviso a miña caseira ou o meu caseiro de que hai que facer reparacións, e se negan?\nA persoa inquilina non tería máis remedio que acudir aos tribunais solicitando que se realizasen as reparacións, ou pedir a resolución do contrato.\nE se son reparacións urxentes? Por exemplo, unha fuga de auga nos canos que alaga unha vivenda veciña...\nEnténdese que son aquelas obras que non se poden atrasar ata a fin do contrato. No caso de reparacións urxentes a persoa inquilina pode realizalas por si mesma e logo pedirlle o seu importe á persoa propietaria. Pero a persoa inquilina ten obriga de lle comunicar á persoa caseira, canto antes, a necesidade de realizalas. Iso si, se a persoa inquilina non pode usar a súa vivenda, ou se a obra dura máis de 20 días, ten dereito a que se lle diminúa a renda en proporción á parte da vivenda da que se vexa privada. Iso si, NUNCA SE PODE DEIXAR DE PAGAR A RENDA COMO MEDIO DE PRESIÓN PARA A REALIZACIÓN DAS OBRAS, polo menos mentres continúe no uso e goce da vivenda.\nE as reparacións pequenas?\nAs pequenas avarías ou reparacións polo uso normal da vivenda (cambios de enchufes, lámpadas etc.) ten que facelas e pagalas a persoa inquilina. E tamén lle corresponden as reparacións que sexan necesarias derivadas dun uso descoidado pola súa banda.


Dez persoas detidas e 650 quilos de cocaína comisados nunha operación antidroga en Pontevedra, Ribadumia e Madrid - Canal Rías Baixas\nDez persoas detidas e 650 quilos de cocaína comisados nunha operación antidroga en Pontevedra, Ribadumia e Madrid\nRIBADUMIA/PONTEVEDRA> Dúas persoas detidas en Ribadumia nunha operación antidroga. Hai, ademais, cinco detidos na cidade de Pontevedra e outros tres en Madrid. As forzas da orde conseguiron, ademais, incautar 650 quilos de cocaína. O dispositivo arrancou está mañá e segue aberto, polo que non se descartan novas detencións.\nDúas persoas detidas en Ribadumia, outras cinco en Pontevedra e tres en Madrid. Este é o balance que, polo de agora, deixa esta nova operación antidroga na que as forzas da orde se fixeron con 650 quilos de cocaína.\nO dispositivo poñíase en marcha esta mañá, xusto ó mesmo tempo no que o delegado do goberno en Galicia visitaba o concello de Vilagarcía. Sen avanzar detalles, Javier Losada xa deixaba entrever unha posible intervención policial.\nMinutos despois, nesa mesma comparecencia, o delegado confirmaba ese operativo, aínda que volvía xustifica-lo seu silencio.\nNa imaxe está a ver a un dos prendidos en Ribadumia. A primeira hora desta tarde, volvía a esta vivenda, situada en Pontearnelas, onde acompañou ás forzas da orde durante os rexistros practicados.\nHoubo tamén rexistros nestoutra vivenda: un chalé situado na Avenida de Bos Aires, en Pontevedra. A propiedade, alugada ós agora prendidos, estaría sendo empregada como almacén para a droga. De feito, seica boa parte da cocaína incautada estaba no seu interior\nO operativo, que aínda continúa en marcha, está sendo coordinado polo GRECO, o grupo de Resposta Especial para o Crime Organizado da Policía Nacional, baixo a supervisión da Audiencia Nacional.\nAgárdase que nas vindeiras horas os sete detidos en Ribadumia e Pontevedra sexan trasladados a Madrid. Alí, terán que comparecer perante o xuíz que instrúe a causa.\nArtigo anteriorDavid Amor apadriña a Gran Recollida Solidaria do Banco de Alimentos\nSeguinte artigoO BNG e Verdegaia presentan alegacións ó PRUX de Corrubedo


Fademur-Galicia leva ao Parlamento as demandas das mulleres rurais – FADEMUR – Galicia\nAgroGandeiría, Asociacións, COVID-19, Emprendemento, Envellecemento, Igualdade, Prensa, Sen categorizar, Violencia de Xénero\nadmin 17 Xuño, 2021 17 Xuño, 2021\nA voz das mulleres rurais escoitouse no Parlamento de Galicia. Unha vintena de representantes de asociacións de todo o territorio galego visitou nos últimos días o Pazo do Hórreo para expor ante os grupos parlamentarios as cuestións que lles afectan, e preocupan. A rolda de encontros organizouse ao longo de dúas mañás; e nelas as participantes tiveron ocasión de expoñer ante as e os deputados de PSdeG-PSOE, BNG e PP as súas inquedanzas e demandas.\nPromover a participación das mulleres na vida pública, empoderalas e darlles voz é un dos obxectivos de Fademur-Galicia. Con esa finalidade, a federación de asociacións de mulleres rurais organizou nos últimos días unha quenda de encontros cos grupos parlamentarios galegos. Unha iniciativa que permitiu abrir unha canle de comunicación directa entre a poboación rural e a clase política e poñer o punto de vista das mulleres no primeiro plano.\nAs participantes aproveitaron os encontros coas e cos parlamentarios para falar de cómo as carencias de servizos de proximidade condicionan o seu día a día; así como para demandar un funcionamento áxil de todos os trámites relacionados con maiores e dependentes; menos trabas burocráticas e máis recursos nos entornos rurais.\nAs conversas permitiron evidenciar o papel fundamental que as asociacións de mulleres rurais están a desenvolver nos pequenos núcleos e a súa importancia á hora de suplir carencias asistencias ou socioculturais. Nese senso, as participantes puxeron sobre a mesa a necesidade de que estes colectivos sexan tidos en conta no Pacto de Estado contra a violencia de xénero e recoñecidos como espazos seguros e axentes activos na loita contra esta lacra. Un labor que, na práctica, xa están a desempeñar nuns entornos nos que as mulleres non contan co acceso a servizos de prevención e atención a vítimas que si son accesibles nos entornos urbanos. Nese senso, nas xuntanzas non se pasou por alto o recente aumento dos asasinatos machistas producidos en entornos rurais: se o ano pasado a porcentaxe fora do 38% neste momento sitúase no 55%.\nAs problemáticas relacionadas cos baixos prezos vinculados aos sectores lácteo e cárnico tamén foron abordadas nas xuntanzas. Así como a importancia de facilitar o emprendemento feminino e favorecer as condicións precisas para incrementar a autonomía das mulleres, a calidade de vida e fixar poboación no rural. Nese senso, as participantes incidiron nos problemas que a mala cobertura móbil ou a falta dunha conexión a internet de calidade lles supón a diario. E puxeron o foco no illamento que segue a padecer o medio rural e en como a pandemia fixo aínda máis evidente unha realidade que afecta especialmente ás mulleres. Así as cousas, avogaron por favorecer a creación de espazos de encontro e convivencia e aportar ferramentas que fomenten unha participación cada vez maior das mulleres na vida pública.\nCategoría: AgroGandeiría Asociacións COVID-19 Emprendemento Envellecemento Igualdade Prensa Sen categorizar Violencia de XéneroEtiquetado: empoderamentoFademur Galiciagrupos parlamentariosmedio ruralmulleres ruraisParlamento de Galicia\nArtigo anterior Fademur-Galicia solicita que os letrados condenados por violencia machista sexan apartados da quenda de oficio especializada\nArtigo seguinte A reivindicación de Fademur-Galicia para que os letrados condenados por violencia machista sexan apartados da quenda de oficio especializada chega ao Parlamento\nAsociacións, Igualdade, Prensa 15 Outubro, 2020 15 Outubro, 2020\n15 de Outubro Día Internacional das Mulleres Rurais


Dino Buzzati - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDino Buzzati, nado en San Pellegrino de Belluno (Véneto) o 16 de outubro de 1906 e finado en Milán o 28 de xaneiro de 1972, foi un escritor e xornalista italiano. Acadou sona mundial pola súa novela O deserto dos tártaros.\n16 de outubro de 1906 e 1906\n28 de xaneiro de 1972 e 1972\nescritor, xornalista, novelista, pintor, libretista, guionista, dramaturgo, poeta, escritor de ciencia ficción, escritor de literatura infantil e artista de banda deseñada\nO deserto dos tártaros e Coco\n3.5 Libretos para música\nDino Buzzati Traverso naceu en San Pellegrino, preto de Belluno, na casa patrucial da súa familia. A nai, nada en Venecia, era veterinaria. O pai, descendente dunha antiga familia de Belluno, era profesor de Dereito internacional. Dino foi o terceiro dos catro fillos da parella. Amante da música (aprendeu de pequeno a tocar o violín e o piano), esta constituíu un dos elementos fundamentais da personalidade creativa poliédrica do artista.\nA familia vivía en Milán, onde Dino fixo o bacharelato e en 1924, entrou na facultade de Dereito da universidade milanesa, seguindo o desexo do pai, que quería que fora avogado. Ós 22 anos, cos estudos apenas acabados, comezou a traballar no xornal milanés Corriere della Sera, onde continuaría ata a súa morte. Empezou a traballar como corrector, e foi despois reporteiro, enviado especial, articulista editor e crítico de arte. No mesmo ano, 1924 doutorase en xurisprudencia cunha tese sobre a natureza xurídica do Concordato.\nAdóitase dicir que a súa experiencia xornalística contribuíu a formar o seu estilo literario, dando as súas narración máis fantásticas unha aura de realismo. O mesmo Buzzati comentou, segundo Lawrence Venuti: Paréceme que a fantasía debería estar o máis achegada posible ó xornalismo. A palabra exacto non sería banalizar, aínda que algo que ver teña. Máis axiña quero dicir que a efectividade dunha historia fantástica depende de que sexa contada nos termos máis simples e prácticos . (Restless Nights - Selected Stories of Dino Buzzati (Introduction by L. Venuti) (North Point Press, 1983))\nDurante a Segunda Guerra Mundial Buzzati serviu en África como xornalista agregado a Mariña real. Acabada a guerra publicouse en toda Italia O deserto dos tártaros (l deserto dei Tartari) que tivo unha repercusión inmediata e lle ganou ó autor a fama. Casou con Almeria Antoniazzi en 1964, ano no que publicou a súa derradeira novela, Un amore. Morreu de cancro en 1972.\nBuzzati comezou a escribir obras de ficción en 1933. A súas obras neste xénero inclúen cinco novelas, teatro e obras para a radio, libretos, contos e poemas.\nEscribiu un libro para nenos, A famosa invasión de Sicilia polos osos (La famosa invasione degli orsi in Sicilia). Publicou tamén unha novela gráfica baseada no mito de Orfeo, o Poema a fumetti. O deserto dos tártaros, a súa novela máis famosa, conta a historia dun destacamento militar que espera unha invasión tártara. Foi comparada con obras do existencialismo, coma a de Alberte Camas O mito de Sísifo.\nA súa obra foi clasificada como representante do realismo máxico. Nela a alienación social e o destino da natureza e a fantasía perante o progreso tecnolóxico ilimitado son temas recorrentes. Escribiu diversos contos nos que recreou criaturas fantásticas.\nBarnabo delle montagne (1933)\nIl segreto del Bosco Vecchio, 1935)\nO deserto dos tártaros (Il deserto dei Tartari, 1940). Tradución de Xavier Rodríguez Baixeras.\nA famosa invasión de Sicilia polos osos (La famosa invasione degli orsi in Sicilia, edición de Gianni Colla, 1965). Tradución de Mónica Rodríguez.\nI sette messaggeri (1942)\nPaura alla Scala (1949)\nIl crollo della Baliverna (1954)\nEsperimento di magia (1958)\nSessanta racconti (1958, premio Strega)\nEgregio signore, Siamo spiacenti di... (1960, con ilustracións de Siné; 1975 co título Siamo spiacenti di)\nLa boutique del mistero (1968)\n180 racconti (1982)\nIl meglio dei racconti (1989)\nLo strano Natale di Mr. Scrooge e altre storie (1990)\nMi chiamo Dino Buzzati (1988)\nPiccola passeggiata (1942)\nLa rivolta contro i poveri (1946)\nUn caso clinico (1953)\nDrammatica fine di un noto musicista (1955)\nSola in casa (1958)\nUna ragazza arrivò... (1959)\nLe finestre (1959)\nUn verme al ministero (1960)\nI suggeritori (1960)\nIl mantello (1960)\nL'uomo che andrà in America (1962)\nLa colonna infame (1962)\nLa telefonista (1964)\nLa fine del borghese (1966)\nLibretos para músicaEditar\nIn quel preciso momento (1950, 1955 e 1963)\nLe storie dipinte (edición de Mario Oriani e Adriano Ravegnani, 1958)\nI miracoli di Val Morel (1971)\nCronache terrestri, servizi giornalistici (edición de Domenico Porzio, 1972)\nCongedo a ciglio asciutto di Buzzati, inediti (edición de Guido Piovene, 1974)\nI misteri d'Italia (Milano 1978)\nDino Buzzati al Giro d'Italia (edición de Claudio Marabini, 1981)\nLettere a Brambilla (edición de Luciano Simonelli, 1985)\nLe montagne di vetro (edición de Enrico Camanni, 1990)\nLa mia Belluno (edición da Comunità Montana Bellunese - Assessorato alla cultura, 1992)\nIl buttafuoco (1992)\nLa "nera" di Dino Buzzati (edición de Lorenzo Viganò, 2 vol., Oscar Mondadori, Milano, 2002)\nAssociazione internazionale Dino Buzzati (en italiano)\nDino Buzzati Homepage\nDino Buzzati na IMDb (en inglés).\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dino_Buzzati&oldid=5807155"\nÚltima edición o 30 de xuño de 2021 ás 16:50\nA última edición desta páxina foi o 30 de xuño de 2021 ás 16:50.


O combate político debe cambiar o contexto culpable da situación económica e camiñar cara modelos con vontade transformadora que rachen co actual sistema de comercialización\nOutro modo de mercar, outro modo de pensar\nTamén cómpre subliñar que o mercado actual se rexe polas demandas que o propio sistema creou nos consumidores: a situación recorda ao peixe que morde a súa propia cola e, para cambiar a situación, é necesario romper o círculo vicioso nalgún lado. Hai que esixirlle aos poderes públicos un apoio decidido ao agricultor, ao pequeno comercio e á defensa dos dereitos dos traballadores/as; a acción política debe trascender o ámbito do consumo e establecer alianzas entre os distintos sectores sociais afectados pola mercantilización (globalización).\nA crise está a afectar na Comarca de Vigo e a súa area de influencia de unha forma devastadora poñendo cifras de Paro alarmantes pasando xa a cifra de 60.000 persoas\nA comarca de Vigo en alerta vermella\nNa comarca de Vigo entre os sectores que máis sofren a crise, coma no resto de Galiza, están a construción e os servizos, e tamén actividades que son básicas nesta parte do país como o automotriz e naval. Nas auxiliares do automóbil, tamén en Citröen, onde xa non están a renovar seus contratos a 800 eventuais. En xeral, non foron nin están a ser renovados milleiros de contratos eventuais -demostrando a relación directa entre temporalidade e desemprego que de sempre denunciou a CIG-, e boa parte do cadro de persoal fixo pasou períodos de suspensión temporal de actividade.