NOVAS DAS BIBLIOTECAS: Miguel Ángel Alonso Diz e mais Esther felicítannos o novo ano na Biblioteca de Chapela\nMiguel Ángel Alonso Diz e mais Esther felicítannos o novo ano na Biblioteca de Chapela\nNa Biblioteca de Chapela gozamos onte da nosa particular festa de fin de ano da man de Miguel Ángel Alonso Diz e coa compañía de Esther, a protagonista deste contacontos.\nEsther, personaxe do seu último libro infantil, está inspirada na súa propia filla. Neste libro o autor se achega aos rapaces para falarlles do desexo de aprender e como este é contrario á ignorancia e mais ao medo. A Esther do conto descubre as vogais e mais os números, e fai un percorrido no que se alonxa da escuridade para atopar o coñecemento. Os nosos rapaces, participantes onte no contacontos, percorreron con ela a súa viaxe simbólica dende o descoñecemento á curiosidade e a aprendizaxe.\nOs asistentes ao conto de onte xogaron coas letras e coas palabras e,facendo unha sorte de sons e movementos que acompañaban á historia. Para rematar, tamén participaron xunto con Miguel Ángel da realización de trazos, letras e debuxos con luz a través da fotografía: un xogo moi divertido que sorprendeu a grandes e pequenos.\nPodedes ver na enlace as creativas fotografías-debuxadas que fixeron onte Miguel Anxo e os cativos de Chapela nesta tarde máxica e festeira de contos.\nGraciñas a todos, nenos e grandes, que nos acompañáchedes onte. Desexámosvos un feliz comezo de ano cheo de contos, maxia e paixón pola lectura.


Os nenos de San Ildefonso ultiman os preparativos para o sorteo da Lotería de Nadal | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 04/12/2019 14:55\nCon premios, apertas e aplausos... Así preparan os nenos de San Ildefonso o sorteo da Lotería de Nadal. Levan tempo cos ensaios tras superar o proceso de selección. Para elixilos, valóranse varios aspectos.\nJosé Luis Rodríguez- Educador: "A cantinela, o ton e a cadencia, o ritmo, a dicción e a presenza escénica"\nCando lles preguntamos polo que queren cantar no sorteo, o nenos téñeno claro. Daniela: "Pois... un premio e dárllelo aos nenos pobres". Felipe: "Cantar o Gordo... E que me saia un número faciliño".\nE, á hora de soñar, tamén hai quen tira para a casa. Roberto: "Que lle toque á miña familia"\nSteven xa cantou nun sorteo, pero este ano estará sacando as bólas. "Este ano non canto porque me cambiou a voz".\nE Aya espera repetir co Gordo. Lembra o que sentiu que cando o cantou o ano pasado. "Que te pos feliz e nerviosa"\nPrecisamente, o control deses nervios é o que máis traballan nos ensaios.\nJosé Luis Rodríguez- Educador: "Iso é o máis delicado. É o que máis traballamos, a técnica tamén, pero a tensión emocional é a que pode traizoalos".\nE niso seguirán traballando para que todo saia ben no sorteo da Lotería de Nadal.


O PADROADO DE DEPORTES E O NARÓN BALOMPÉ PIÑEIROS ORGANIZAN AS I XORNADAS PEDAGÓXICO-DEPORTIVAS DE FÚTBOL\nContarán coa presenza de destacados membros do Real Clube Deportivo de A Coruña.\nNarón, 2 de Febreiro de 2010.- A Concelleira de Deportes de Narón, Natalia Hermida, e o director técnico do Club Narón Balompé Piñeiros, Manel Fernández Anido, presentaron hoxe en rolda de prensa as primeiras Xornadas Pedagóxico-deportivas de Fútbol que organizan o Padroado de Deportes e o Club Narón Balompé Piñeiros, en colaboración co Real Club Deportivo de A Coruña. Terán lugar no Auditorio Municipal da Praza de Galicia, os días 5, 12 e 19 de febreiro e nas mesmas participarán destacados membros da plantilla e do equipo técnico do Real Club Deportivo de A Coruña.\nA primeira xornada se celebrará o venres 5 de febreiro, a partires das 17:00 horas, e terá como título “Alimentación do deportista. Primeiros auxilios”. Esta conferencia será impartida polo traumatólogo Javier Pombo Prieto, mestre da escola de entrenadores do R.C. Deportivo da Coruña. Está dirixida principalmente a directivos, delegados e entrenadores de calqueira clube deportivo.\nE finalmente, este ciclo de conferencias se pechará o venres 19 de febreiro cunha ponencia titulada “A importancia do fútbol base” e dirixida a tódolos integrantes do Club Narón Balompé Piñeiros e aberta ó público en xeral. Estará impartida por Rogelio Ramallo Peña “Tito Ramallo”, coordinador deportivo das categorías base do Deportivo de A Coruña, e adestrador do Fabril. Pero ademáis estará acompañado polos xogadores do primeiro equipo Juan Carlos Valerón Santana, e Juan Domínguez Lamas, xunto cos xogadores do Fabril Diego Rivas Rego e Daniel Rodríguez Vázquez.\nO Alcalde de Narón, Jose Manuel Blanco, encargarase de pechar esta última conferencia das I Xornadas Pedagóxico-deportivas de fútbol.


Federico Fernández Ackermann\nFe-de-ri-co, normando: texto copiado da súa partida de nacemento: “o trinta e un de outubro de 1939 a primeira hora da madrugada, naceu Luis Federico Fernández Ackermann, sexo masculino, fillo de: José Fernández Vázquez, oriúndo de A Coruña, experto en construcións, (tamén en accións políticas: Jorge de Sotomayor no secuestro do Santa María, 1961, representante da Tricontinental en Laos, Camboxa, Vietnam, etc…) e de Margarita Ackermann Von Haag, de profesión descoñecida, alemá de Breisgau, domiciliados en Barcelona, actualmente residentes en Criel sur Mer, na casa de vacacións da doutora Gillard Dressé. Selos e sinaturas, Ville d’Eu, Seine Maritime, France”.\nMargarita Ackermann von Haag escríbelle ao seu fillo en 1988: “1939… eran tempos de guerra. Viviamos en Criel sur Mer, nunha pequena casa campestre, prestada, carecíamos de autorización de residencia e éramos españois refuxiados. Expulsado teu pai da embaixada española republicana de París, igual que o resto do persoal, tras a vitoria de Franco, teríamos que compartir o campamento de refuxiados de Criel. Tivemos sorte, a tía Renée, a súa axuda, o aloxamento, sen embargo non durou moito esta cómoda situación de privilexios, a cidade foi declarada “zona prohibida” e todo estranxeiro obrigado a evacuala. Entón agora meu Deus! onde ir?... Cara a España nin pensalo. Intentamos polo tanto probar cara a Suíza. Pero a penas cruzada a fronteira, con firmeza, pero non sen certa amabilidade, fomos expulsados de novo cara a Francia, tras horas e noites de angustia. Renée Guillard, quen era amiga dun ministro do Goberno de entón, logrou que aprobaran a nosa permanencia en territorio francés e ofreceume a súa hospitalidade en París; non puido ser así no caso de teu pai, quen debeu ingresar nunha organización de refuxiados de Saint Etienne, no Loira; alí puido obter aloxamento e traballo. Ao cabo dun tempo exixiu que me reunise con el. Aínda que cumpríamos con todas as formalidades exixidas polas autoridades locais, enviáronnos a ti e a min ao cárcere, e debido á túa curta idade, aloxáronnos na enfermaría; alí permanecemos un tempo, ata que decidiron instalarnos en Moingt, pequena aldea de 100 habitantes. Sen embargo, pouco tempo despois debido a unha ordenanza do Goberno Daladier, a cal obrigaba a toda muller alemá nacida antes da toma do poder por Hitler a ser internada nun campo de concentración, volvéronnos deter. Esta vez o cárcere foi moito máis duro aínda que relativamente breve. As tropas alemás invadiron, é dicir, “pasearon pola France”, e recuperamos a nosa liberdade”.\n“Alemaña retirouse ata a denominada “ligne de demarcation”; teu pai quedou sen traballo, pecharon as fábricas. Non sabíamos que facer. O único que acertei a facer foi buscar o meu antigo pasaporte alemán. Así que o encontrei, decidimos regresar a París e presenteime na Komandatur para solicitar un permiso de estadía. Con axuda e moita sorte recuperei o meu traballo de intérprete e secretaria nun organismo que tiña asento na Cámara de Deputados. Alí permaneceu ata a retirada das tropas alemás de París, de toda Francia, xa estaba preto o final do conflito. Na próxima carta explicareiche como foi a túa ida á casa dos teus avós en Friburgo, e as peripecias que seguiron, as cales me levaron a te buscar e te recuperar, case cinco anos despois, para te levar ao noso fogar parisino, praza Les Abesses, Montmartre, onde vivíamos teu pai e o teu irmán desde tempo atrás. Dime se che interesa, interésache?”.\nPero Federico nunca recibiu esa carta. Como algo prestado esqueceu a lingua alemá, a súa lingua materna, adoptando a francesa. Interrogando a eses estraños que serían meus pais, non puiden coñecer esa zona escura como a guerra mesma, tan misteriosa como a aparición de meu irmán, ano e pico menor, non chegarei a saber a secuencia de encontros, amores e distancias, praceres e preñez…\nDadé e Maia, case nais por veciñanza e adopción, substitutas na entrega de afectos, desmesuradas en momentos de tanta destrución…\nFederico medrará nesa especie de paraíso vexetal, así permanece en Gunterstall na súa memoria. Piñeirais da Selva Negra, bicicleta sen cadea, piano sobre o que xogar, froitas e manxares proporcionados polos deuses, neves espesas, zorra, avó severo pero tamén rebuldeiro, castigos escasos, disciplina mínima, a imprescindíbel, ata que apareceron os camións cos seus soldados americanos de América, lambetadas, risas, fusís e balas abandonadas no bosque, ata o 46, data do coitado rescate.\nMaia, sempre preto, Maia, a cal volveu ver Federico 30 anos despois, pero sen alemán na boca. Maia.\nE Maia, ama de chaves dos meus avós, converteuse na miña nai, cinco anos de infancia consentida. E apareceu Margarita, como por correo, de repente. Houbo liorta, sobre todo con Maia, e así marchamos, en tren, cara a Basilea, e en espera da transferencia, recibín da súa man zurda unha labazada, durante un breve xantar de estación. Sería claro, en diante, que así non se colocan as espiñas do peixe no bordo do prato, nin os cóbados descansan sobre a mesa e que os petos non están para agochar os puños: “seica non te educaron con xeito”.\nE así… chegamos ao gris París. Rue La Vieux Ville, praza Les Abesses, angosto apartamento do edificio 18, ruinoso e en penumbra… remota Selva Negra.\nO piso enteiro servido por un retrete colectivo situado no lugar que actualmente ocuparía un ascensor.\nA escola elemental á que asiste ten, en 2002, fronte ao funicular de Montmartre, sobre o marco da súa porta, a advertencia: “Ecole pour garçons”. Ao fondo, o Sagrado Corazón. Escola de disciplina e castigos. Por ningunha materia existe afinidade profunda ou duradeira.\nCastigos e malas notas, e a envexa e a carraxe sempre presente cara ao irmán Heinz. Privilexiado e consentido por Dadé (Madame Madeleine Berry, costureira Singer de pedal, quen vive un piso máis arriba, e alimentará a Heinz coa súa cartilla de racionamento. Seguirao, enfermará e arrastrará a súa perna ulcerada e gangrenosa até Venezuela. Maiquetía, Puente Guanábano, Puerto Cabello, Caracas, Av. La Salle… de onde nunca regresará).\nJosé Fernández. O pai acollérase aos plans de migración; México, Perú e outros son lugares posíbeis e el decide. Refúxiase en Venezuela, 1948. Dieta de cambur, pan e pepsi cola. Cuartuchos compartidos, á beira de certa esperanza, el, ex obreiro de Renault en París, ex combatente na guerra civil española, vai e vén. Conta que un día, á fin, logra un posto de traballo no porto da Guaira.\nEmpezando os 50, a familia reúnese. Viven na rúa Villachá de Maiquetía. Amoreados en dous cuartos alugados en Caracas, os irmáns Heinz e Fredi, de agora en diante Enrique e Federico, rodeáronos voces nun idioma descoñecido para eles. Radionovelas “O dereito de nacer” que a pleno e colectivo volume rebotaban por todo o quinteiro. Rebordando de euforia polas fermosas praias de Macuto, os ocres e ácidos froitos do tamarindo.\nTamén viñera Dadé, de noite e desde o seu barco ás chabolas; parecéronlle outeiros poboados de cocuyos (vagalumes), así dicía, pero a realidade diúrna de terra ocre, cartón e cinc: Ah, mais c’est le paisage!\nTraslado a unha pensión no barrio de La Pastora. Dadé cociña e aprende o oficio da pensión, o cal lle permitirá, incluíndonos, sobrevivir nese continuo trebellar de estar dun lado para outro. Ferrocarril desde Quebrada Honda ata Valencia, de alí a Puerto Cabello por bus á rúa Praza a tres casas do Teatro Municipal.\nAgora, o fogar-pensión é unha casa tipo colonial de dúas plantas, segundo piso de madeiras que renxen. E así chega o divorcio de Margarita e José, o divorcio de emigrados. E os internados salesianos vólvense un oasis de afabilidade en medio de tanta violencia e amargura familiar. Carritos por puesto entre Caracas e Puerto Cabello, patria potestade compartida, nai encontra amor, arquitecto iugoslavo, auto, casa, mellor vida, urbanización Guacaipuro, fútbol español do mellor. Con Pérez Jiménez, veñen Di Stéfano, Kubala, e o Paseo Los Próceres é adornado polas voltas de Fangio e Sterling Moss.\nMudanza por ruptura con iugoslavo… terceiro piso edificio Michigan, con vista cara a La Salle e futura avenida Libertador, aínda sucada por reles.\nEste edificio foi unha encrucillada de “camiños vitais”. Aquí viviu Herman Schlaffer, enxeñeiro suízo traído por Pérez Jiménez para construír o polígono de tiro de El Valle. Lanza, xogador de fútbol profesional do equipo La Salle. Tremlet, xeólogo británico ex comando e axente secreto, quen na busca do ouro de Guaiana, rescatado da morte polos yanomami, se converteu no construtor da moderna estrada que une Caracas con Los Teques. Tremlet foi asasinado por arma branca nunha liorta entre prostitutas e cómplices.\nO seu irmán Enrique e a súa nai emprenderán a fuxida, a fuga, do “país terríbel e cambiante” cara a Friburgo. Dadé morrerá desangrada apostando cabalos. Inkie, poodle, filla de Blaky, cadela de Tremlet, acompañaraa. A Seguridade Nacional, policía política da ditadura de Pérez Jiménez, clausura o cuarto do asasinado. Vén seu pai, embaixador da Súa Alteza Real a raíña británica. Recolleu un corpo que nunca, nin Federico nin súa nai, volverían ver. Federico estuda contabilidade e mecanografía.\nO pai de Federico asóciase con Pepe, José Seoane, e invisten nun serradoiro en Puerto Cabello. A Federico encárgaselle a administración, administración que se converte nun estrague. Chicas malas, alcohol, cigarros, amigos de “familias ben” e unha Ducatti de 175 cc.\nLiberdade para España\nSeu pai, asociado a un xornalista e locutor de radio de Puerto Cabello, Julio Formoso, dedicaba o seu tempo libre a “Libertad para España”. Caera a ditadura de Pérez Jiménez (23 de xaneiro de 1958) e comezaron programas de radio, reunións políticas; o ambiente de Venezuela era propicio para reemprender anteriores loitas moi pouco compatíbeis cos estragues e as indiferenzas políticas de Federico.\n“Tivemos discrepancias de toda índole, ata que nunha revisión apurada da contabilidade, meu pai e Pepe deron por certo que me apropiara indebidamente do diñeiro que me tocaba administrar. Despedíronme. Sen diñeiro, nin casa, nin moto, escuro e vagabundo, veu unha época dura… con filla incluída. Vida nun cuarto do 23 de Enero, barrio de obreiros e campesiños durante a ditadura, e que agora sería sometida a continuos tiroteos e rebelións debidos á escisión política, esquerda pro cubana contra Rómulo Betancourt, presidente de Acción Democrática, electo pero adversario debido á súa política pro imperialista e oligárquica. Perdooume meu pai os agravios anteriores, e volvín traballar con el, agora na construción, instalando radio faros para a aviación en todo o país.\nAbrindo gabias co pico e a pa, castigo recompensado ao tempo, cando cheguei a ter responsabilidades de xerente”.\nO pai de Federico e Julio Formoso (pai) van sumando vontades anti franquistas. Únenselles Pepe Velo, Xosé Sesto e outros combatentes que chegarán a formar o DRIL (Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación). Esta organización realizará varios actos armados en España, ata chegar á súa empresa de maior envergadura e realmente espectacular, o secuestro do barco portugués Santa María.\nFederico non tiña ningunha vinculación nin interese na política, malia a permanente presenza de temas políticos na conversa de seu pai. “O único que fixera era guindar pedras contra a policía nos días de toque de queda previos á caída de Pérez Jiménez. Estiven tamén na toma a sangue e fogo do edificio da Seguridade Nacional, que se encontraba onde hoxe está o hotel Hilton. Asubiaban as balas e a quen se lle ocorrese correr era acusado de ser Segunaral (membro da policía política dirixida por Pedro Estrada).\nAsí presenciei a primeira morte inclemente dun home. En mans da multitude, o seu corpo foi lanzado repetidas veces ao aire como con acendidos exercicios de ximnasia, ata que de tantos rebotes contra o pavimento se transformou en algo elástico, mestura de ósos desfeitos e retallos de pel. Non lembro as miñas sensacións nin os meus sentimentos”.\nDurante o traballo da instalación dos radiofaros en Táchira, Monagas, Guaiana… descoida os prazos do traballo e o pai despídeo de novo.\nFoi na viaxe de regreso de Maturín a Caracas cando seu pai lle dixo: “Escoita, Federico, teño dedicado demasiados esforzos para te facer un home útil, pero pareces destinado a non servir para nada. Queda unha oportunidade, pola miña parte a derradeira que se me ocorre ofrecerte: se queres podes participar nunha acción contra Franco, estamos a punto de nos apoderar dun barco, ir a África, crear un grupo guerrilleiro en Angola, colaborar na liberación das colonias portuguesas, derrocar a Salazar… invadir España”.\nDe Santa María a Santa Liberdade\nEra mediados de agosto de 1960, a captura do barco faríase en novembro. Mentres, era preciso obter as armas e os recursos económicos necesarios para tal empresa. En principio, os membros de tal empresa serían 120, con destino á colonia portuguesa de São Tomé, lugar no que apresarían as autoridades coloniais e, despois, serían trasladados a bordo. Intercambio de vidas e barco por diñeiro, armas, desembarco. Integración ao Movimento Angolano de Liberação. Afirmábase que o elo máis débil era o sistema colonial portugués, o ditador portugués Salazar non soportaría a súa perda. Unha vez caída a ditadura portuguesa, Franco tería os seus días contados, e os mortos da guerra civil serían vingados.\nPero dos 120 van quedando menos e menos, e entre os que van quedando está Federico. Atrásase a “operación”. Desercións, falta de diñeiro e armas. Plans aloucados que dividen o grupo. Sérgio Alves, propietario na actualidade dunha libraría no Centro Comercial Los Chaguaramos, exixe axustizar a secretaria e amante de Galvão; este e Pepe Velo case chegan ás mans por desacordos ideolóxicos.\nAsí transcorren os días entre reunións intensas, interminábeis... No edificio Palermo, terceiro piso, vista á praza Venezuela. Aquí o DRIL deseñaba traxectos sobre cartas náuticas, discutíanse aspectos xurídicos por temor a unha clasificación internacional do acto como de pirataría. A participación de Federico circunscribiuse á aprendizaxe do manexo dunha das poucas armas dispoñíbeis, chegar ata o seu domicilio no 23 de Enero, para lle dar á súa muller os 10 bolívares diarios que lle asignaban a el para sobrevivir, e soportar entre tiros e bombas Molotov os choros da súa filla de seis meses, Marlist. Federico tiña prohibido dar explicacións ou informar a súa compañeira Zoraida sobre as súas actividades.\nO 19 de xaneiro, cedo, despediuse de Zoraida. Díxolle que non regresaría durante uns días, que estivese pendente das noticias nos xornais e mais na radio.\nTerminal de pasaxeiros na Guaira, lembranzas polos vagalumes de Dadé. A bordo! Camarote, maleta con armas, percorrer e recoñecer o enxame de corredores da terceira clase do Santa María, curioso cheiro que para min (conta Federico) “segue a ser fedor a barco”.\nSae o barco con destino a Curaçao. Desembarcan en Willemstad, cun grupo pequeno de españois “para desfrutar no posíbel o último día de vida”. Tiñan a impresión de que un pequeno grupo de 24 combatentes, dos que só 14 dispoñían dun arma, dispares, pouco confiábeis… sen adestramento. Só os máis vellos o tiñan. Último xantar. Gastaron todo nun xantar con lagosta e champaña.\nA Federico asígnanlle un revólver canón curto de 38 mm. En grupo de tres, a súa misión era silenciar o cuarto de radiocomunicación. Desbótase a idea de capturar a sala de máquinas, todo o esforzo iría para a sala de mandos e zona de oficiais. Previamente e despois dun afervoado enfrontamento de Galvão e parte do seu grupo contra o dos galegos, conviñeron no cambio de plans e rumbo.\nO cuarto de radiocomunicación foi capturado con moita facilidade. Federico permanecía coidando a porta de acceso. Foi daquela cando por primeira vez disparou, de verdade, ao corpo dun home. “Por un estreito corredor, o branco corría de costas, escapando cara á proa. Disparei toda a carga, debería caer, así se ve no cine, sen embargo nada, desapareceu. Despois souben que salvara a vida ao ser desembarcado en Santa Lucía, segundo o médico de a bordo, era a súa única posibilidade de sobrevivir.\nDe lonxe escoitamos un breve pero intenso tiroteo, pensei que nos estaban aniquilando e fun sen autorización cara á ponte de mando. Ao entrar batín cun corpo caído, sangue, carreiras, desenfreo e caos. Saín para a cuberta e lembro que, vendo ese escuro mar sen horizonte, nese intre de náusea, estiven a piques de me tirar, dubidei, non o fixen. Despois pensei tirar a arma, díxenme que eu non servía para isto… pero tampouco o fixen.\nO buque parou. O buque cambiou de mans, de mando, de destino de Santa Maria pasou a ser Santa Liberdade”.\nFederico, soldado do DRIL, cumpre as súas gardas, maréase, a maior incerteza é o suspenso previo á localización do buque. O sorprendente sobrevoo dun avión radar estadounidense. De aí en diante non volverían estar sós “as cousas adquirirían outro cariz despois do tan sinalado encontro co almirante da Mariña norteamericana”.\nDemasiadas horas de garda, festas a bordo para aliviar as tensións, a espera fronte a Recife que se fai interminábel. Un breve tiroteo ao aire que se fai para suprimir unha rebelión de tripulantes que querían que os levasen á terra. Saída de pasaxeiros, sabotaxe que inunda algunhas zonas, escora o buque, a Mariña brasileira toma a nave e o mando, os membros do DRIL son asilados da República Federativa do Brasil por decisión do seu presidente Janio Quadros, e esa noite, a da festa de despedida, celebraron cunha mestura de alegría e tristeza.\nOs heroes do Santa María\nChegan ao peirao en Recife. Os oficiais brasileiros agasállanos con cantos e “laçaperfumes” son “os herois do momento”.\nSon trasladados en avión a Río. Sobrevoan Brasilia e chegan a Río no Entroido. Caipirinhas, mulleres, mulatas, negras, brancas. O opio de sentirse admirado, de ser un heroe. Publícanse na prensa brasileira fotos co título “os heroes divírtense”, non parece que se publicase a grandes columnas ao chou.\nOs apoios diluíronse, esfumáronse, ao ver que o que eran os heroes distaba moito do que predicaban.\nSerios e reagrupados decidiron refuxiarse en Campinhas, tratando de retomar os plans previos… ir a África, lograr apoio internacional, conseguir armamento e recursos económicos.\nSen embargo continúa o declive, todo o mundo quere volver á casa. Federico traballa a través dun comerciante catalán. Seu pai conséguelle un billete de regreso e a visa, malia a prohibición do Goberno de Betancourt da entrada dos secuestradores.\nAo chegar a Maiquetía Federico é detido. González Navarro, presidente da Confederación de Traballadores de Venezuela, simpatizante da causa republicana e amigo de Julio Formoso, modificará a decisión do Goberno venezolano.\nEn Brasil coñeceron un vello republicano que estaba detrás de Jorge Amado para que este lle prologara un libro de poemas do seu fillo, Paúl del Río, quen máis tarde sería coñecido como Máximo Canales.\nFederico, a través deste vello republicano, comeza unha amizade con Paúl e alístase nas FALN, entrando Federico á UTC, Rudas Mezones (unidade técnica de combate) dirixida por Paúl.\nDáselle unha arma e esa mesma semana empezarían os tiroteos contra patrullas policiais en zonas de Guacaipuro e Pinto Salinas, barrios obreiros… sitios de escaramuzas.\nOs actos de guerrilla urbana limitáronse a incautación de diñeiro e armas, rescate de presos, etcétera.\nHai dous intentos de golpe de Estado no país que fracasan, en Carúpano e Puerto Cabello. Por isto, o suboficial Wismar Medina Rojas ofrécelle a súa colaboración á guerrilla. A colaboración consiste no secuestro dun barco mercante, o Anzoátegui.\nTras dúbidas e indecisións, o MIR acepta formar un grupo de homes e intentar un revival do Santa María, incluso, o destino final sería Brasil, pois pola afinidade das FAL co Goberno cubano, a busca dun barco sería, seguramente en dirección á illa de Cuba.\nFederico e os seus compañeiros permaneceron 9 horas amoreados nun pequeno camarote coa incerteza de se aquilo non sería unha trampa montada pola Garda Nacional.\nAcendéronse as máquinas do Anzoátegui, apareceu Wismar, e Federico e os seus compañeiros foron, coas armas na man, cara á ponte de mando e aos camarotes da oficialidade. Non houbo resistencia e o seu oficial foi ascendido a capitán.\nO Goberno de Betancourt mobilizou a Mariña. Tres días estiveron navegando en silencio. Aparece un barco. Sinais en Morse e despois, por radio, exixen deter a nave en signo de rendición. Néganse a renderse e empezan a disparar con torpedos. Os compañeiros máis avezados de Federico empezan a disparar coas metralletas.\nEmpezaron a achegarse ás costas brasileiras; xa a certa distancia do Amazonas, metéronse nun ramal.\nA diferenza de cando o Santa María, hoxe ingresaban sen permiso. Ancoraron e foron detidos polo exército brasileiro. Conducidos á base de Belem do Pará, foron desarmados e detidos… en lugar de heroes, eran bandidos comunistas. Foron trasladados en avión, sen mediar palabras con eles en ningún momento, ata o hospital militar de Nova Friburgo.\nO presidente João Goulart, presidente sucesor do cuestionado polos militares brasileiros polo seu esquerdismo Quadros, e con poderes reducidos, decidiu darlles asilo.\nLiberado, marchou a Río. Co seu xefe político, Rómulo Niño, decide non presentarse ao asilo político, pois este xa se lle concedera antes, e era importante conservar a clandestinidade para poder regresar a Venezuela, así que Federico seguiu sendo Carlos Hidalgo.\nNunca soubo o Goberno brasileiro o verdadeiro nome de Federico. Coa axuda do Partido Comunista do Brasil agochouse nunha propiedade, preto de Niteroi, que pertencía a un deputado do PCB no Congreso.\nMáis dun mes estivo alá, comendo lechosas e laranxas. De cando en vez os gardas cazaban algún animal para poder comer carne.\nApareceron os camaradas cun pasaporte falsificado a nome de Daniel Callado, profesión: operario, similar idade, estatura, billete en bus ata Montevideo e diñeiro, cruceiros e dólares suficientes para chegar a París e contactar alí coa embaixada de Cuba.\nUruguai, Air France, Pont Neuf, pequeno hostal próximo á Sorbona, conexión coa embaixada, visa para Checoslovaquia, visa en follas soltas para evitar a busca dos servizos de seguridade occidentais.\nParís foi un reencontro coa infancia. Montmartre, Les Abesses, o Sagrado Corazón, o liceo, crepes, morcillas, xamón e máis que nada baguettes douradas.\nChega a Praga. Idioma incompresíbel. Busca alguén que fale francés. Atopa alguén que lle explica cómo facer unha chamada por teléfono. Chama a María, o seu contacto checo. Aparece despois dunha hora. Fala español. Muller fermosísima, alóxao nun hotel e dálle un billete aéreo para o día seguinte para La Habana.\nCuba, Rancho Boyeros, hotel El Vedado, 8 pesos semanais, esperar, coñecer La Habana, “o estraño son das rodas contra o asfalto que sempre parece húmido”.\nCon Hedí Salamanqués sempre na busca de cervexa, a penas se espallaba o rumor de que chegara. Coñecer músicos, o feeling, xeados Coppelia, películas vellas… Wayne sempre do lado bo. Fidel visita o hotel. Paseos polo famoso rompeondas, co condenado barco espía gringo en augas internacionais fronte a La Habana.\nUn día deses vannos buscar ao hotel. Vestirse de camuflaxe, pequena viaxe en camión e, de súpeto, á terra. Todos venezolanos, así se iniciou o adestramento.\nUn pequeno sarxento, fraco, cargábanos as mochilas. Mandón, carga non apta para fumadores. Dez persoas en fila india. Subir, baixar, correr, acampar. Monte dentro, chinchorros, mosquiteiros, resonancias de Escambray. Cada un ocupará cargo de xefatura, será vangarda e retagarda. Cruzamos parte da illa. Trinta días para te endurecer. Noites de garda. Demostración de como un cigarro se ve a km.\nInstalados en campamento fixo, acontece a tan temida emboscada. Caes da hamaca e non sabes onde vai o fusil, nin as botas. Síntese: tes que prever, simular para forxar reflexos, adestrar ata ser familia. Varias voaduras con C4, recolocar, ás toas, as pezas de 20 armas diferentes, mesturadas as súas partes nun cuarto ás escuras.\nDefensa persoal, sedución, falsificación…\nVolvemos a Venezuela. Mentres agardabamos en La Habana aparece Beatriz, noiva de guerrilla caraqueña, Beatriz Hidalgo, despois duns paseos… matrimonio inesperado en casa de Angelita. Fermosa vista ao mar, o xuíz a domicilio, viaxe en Cadillac cara a Soroa, tres días coas súas noites de mel. Separación e choros… a Praga outra vez.\nMaría de novo. Noite en casa de campo, mañá ao aeroporto, Atenas. María suspende a viaxe a Atenas, decatouse de serios erros no G2; na nova ruta a viaxe é Roma-Bogotá-Cúcuta.\nMaría foi guerrilleira contra os alemáns desde os 14 anos. Liberada Europa, ao cabo de anos, foi agregada cultural na embaixada checa de Buenos Aires. Alí arelaba o retorno para a voda co seu noivo camarada. Cando María regresa, este preséntalle a inconfesada familia: muller e dúas fillas; ela devólvelle o guecho e as cartas de amor acumuladas. Agora quere un fillo.\nDurante unha semana Federico foi o seu compañeiro, e case para sempre. Sepáranse no aeroporto e gustaríalle volvela ver... tal vez en Bogotá, pois na súa embaixada checa había un posto que lle ofreceron… nunca a volveu ver.\nRoma, Via Veneto. Espera de visados e Bogotá. En Cúcuta, os compañeiros colombianos íspennos e vólvenos vestir. Todo obxecto que poidan buscar debe ser eliminado: reloxo, pasaporte, roupa, maleta… Desde Cúcuta… ata Caracas.\nMóntase unha escola guerrilleira en San Antonio de los Altos, a Federico acompáñao como a sombra que non tiña Peter Pan un gordiño baixo, “o gordiño Rojas”. Ao mes, todos os da “Escola” do FALN-MIR caen presos. O gordiño era un sarxento da Garda Nacional.\nTraslado de Federico a prisión, é trasladado ao Cuartel San Carlos que é unha prisión militar. Ao ser o xuízo civil, remíteno ao cárcere Modelo. Nel cumprirá os cinco anos. Deixa a organización, estuda porque quere escribir, debuxa, le… Camus, Borges.\nCociña para 250 compañeiros, tarefas de limpeza, ximnasia obrigatoria, clases de materialismo histórico, accidente por explosión na cociña. Prada Lara, queimado de gravidade ao rescatar a quen quedou atrapado na cociña. No teito da prisión, as familias de ratas xogan cos seus fillos.\nLibre o 17 de decembro de 1968. Vaino buscar o Padre Calderón, para evitar calquera paseo, non pouco frecuente nesa época.\nDepresión. Desexos de volver estar preso. A incerteza. O costume inútil, a fición de escalas de liberdade. Camiños por rúas sen rumbo, lectura de versos cruzados.\nConsegue traballo. Secretario executivo do profesor Manuel Bemporad, director do Departamento de Informática da UCV, formado grazas á achega de científicos arxentinos exiliados.\nCon Pedro Alcocer, antigo piloto republicano, comeza os seus estudos de fotografía co profesor Herrera da UCV. Pouco dirixidas á técnica, escoitaban a Bach, privilexiando os elementos da composición. Renuncia ao seu cargo en informática e estrutura un equipo de fotografía con Félix Molina, Octavio Guardia, ambos arquitectos e José Urdaneta. O vello Herrera sempre por atrás, ata a súa morte, axudando, estimulando. Igual que Claudio Perna, algúns anos despois, Herrera desenvolveu en Federico a necesidade de corrixirse, de investigar, de se atrever cos retos.\nMarcha con Beatriz a Mérida. Juan Astorga Anta, director do Museo de Arte Moderna de Mérida, dálle a oportunidade de realizar as fotos do que sería o catálogo do museo. Tamén lle ofrece o museo para a súa primeira exposición. Esta farase co traballo realizado durante unha longa viaxe con Beatriz, desde Caracas a Santiago de Chile por terra. Aproveitabamos a estadía austral de Paúl del Río (Máximo Canales) quen coa súa familia puxo o seu esforzo e a súa vontade no Chile de Allende. Por cousas do azar, Federico coñece en Chile un excelente fotógrafo, sobriño de Augusto Pinochet.\nEsta primeira exposición, di Federico, “referíase a múltiples aspectos… as fotos distinguíanse do turístico, tanto polo compromiso político como por outras razóns. Sinto que desde o principio existiu a necesidade da busca dun estilo, unha ollada, un encadre. Visto doutro modo, penso en min como un inxenuo fotógrafo que cría saber o que non quería. Comparado co fulgor da época dos “heroes do Santa María”, das mozas delirantes e da sinatura de autógrafos, esta exposición fotográfica, principiante, parecía máis ben a acción do Anzoátegui, tiñan en común o que se podería chamar baixo perfil ou éxito relativo”.\nA partir de Mérida, Federico é disciplinado, estudoso, práctico e traballador. Unha exposición por ano, así durante tres anos sucesivos na sala La otra banda. Expón o ensaio “...y la identificación de un pueblo”, despois un audiovisual sobre “Los vasallos de La Candelaria”.\nA súa vivenda en Los Chorros de Milla convértese en obradoiro. Beatriz financia coa docencia de arquitecto a vida de Federico, pero chega a ruptura.\nFederico vai vivir con Yraides Ríos, apoio en todos os sentidos. Emprende o camiño cara a Caracas. Busca referentes en Gorka Dorronsoro, Paolo Gasparini, Sigala, Boulton (tío e sobriña). Traballa como fotógrafo do Museo de Belas Artes. É testemuña de importantes eventos de arte. Artistas, políticos, bebedores de inauguracións, actores impares de escenarios, diversións de época.\n“O aspecto técnico faise máis exixente, cómpre fotografar complexas obras de arte, apréndese rápido e existen os recursos apropiados, a meta da sección fotográfica do MBA foi ambiciosa, influíron na súa formación e proxección a experiencia de Carlos Herrera, Maxím Petre, Pepe Garrido, os irmáns Gasparini, Gerd Leuferd, Miguel Arroyo, e pare de contar. Época fecunda”.\nFederico rexistra as inauguracións a través da súa cámara. Rostros con nomes como Rómulo Betancourt, Julio Leparc, Rufino Tamayo, Carlos Andrés Pérez e Carlos Fuentes. Amelia Pérez, Max Bill e unha ringleira interminábel de belezas, homes e mulleres do poder, incluído o das rúas.\nDestas inauguracións nace Inaugurando, o seu primeiro traballo caraqueño e premiado cunha das súas fotos de maior difusión, imaxe que fará nacer en Federico a necesidade de ler aproximacións filosóficas e semióticas en canto signo da comunicación posíbel.\nPero Federico busca máis, outras cousas. Di que foi tal vez en Cambio de piel de Carlos Fuentes, onde leu aquilo de “onde están as grandes obras polas que non tivemos fillos?”.\nRealiza un nado nos dicionarios, irrealiza o enteiro, exixe unha demiurxia... algo inefábel.\nPenetra nos parques de atraccións e, lentamente, “asomou o fío posíbel”. No seu itinerario atravésase a celebración da Semana Santa en Ejido. Recrean un teatro na rúa con Cristo de actor, unha das sempre repetidas temáticas. Dedicouse á tarefa dun ensaio dunha soa sentada de varias horas. “Fixen instantáneas e de alí naceu Vía Crucis, primeiro premio anual do CONAC en 1983”.\nRemata Supergalaxia, obra á que se lle concede unha mención, que Federico esperaba ver con mellor sorte, pois merecía máis. Tal vez o seu “atrevemento” radicou en non respectar o que se podería chamar unidade documental temática. Mesturou touros e outros eventos alleos aos parques de atraccións, era un parque de atraccións persoal.\nDespierta, estalla, un gringo en tu casa... Nicaragua sandinista\nChristian Belpaire, fotógrafo belga, autor, entre outros de El Llano adentro, Negro soy negro, dicíalle a Federico: “colega, se non fotografas indíxenas perdiches!”. Desde logo que Belpaire se refería ás posibilidades de colocación no exterior. Federico pensaba nalgunha guerra. Nicaragua podería ser. Simpatías cara a Nicaragua, no corazón e apoios particulares e unha axuda financeira do CONAC.\nRivero, amigo de Tomás Borge, ministro do Interior de Nicaragua foi de grande axuda. Tamén o director da revista oficial do sandinismo. Dificultades para obter o carné de xornalista... pero ao final conségueo en Nicaragua. O Goberno nica recibe coas mans abertas á prensa internacional. Bo transporte, comida, asistencia a todos os sitios onde Ortega facía campaña política. O PLI, partido de oposición, contaba con mil e un obstáculos para obter pintura para a súa campaña.\nCampaña americana contra os sandinistas. Reagan, a Contra, as súas sabotaxes, a CIA, guerra en El Salvador e Honduras.\nRivero dálle unha casa, un coche e unha amiga. Cando se libera do Fiat prestado, deixa de buscar e rebuscar recambios inexistentes e gasolina no mercado negro. Asiste a eventos, menos distraccións, e moito pé na terra.\n“Andei, andei e isto para as fotos é bo, cando non se ten idea definida nin prioridades nin locacións previstas. Andar á sauvette como diría Cartier Bresson. Para recambios tiñas que ir a un mercado que se sabía negro. Asomarse a ese mundo, prostíbulos e mercado ilegal de divisas, debido ao Fiat, coñecer esa cadea quizais compensou as horas dedicadas ao Mirafiore”.\nEdwige Balutanski, haitiana filla de ruso, educada en literatura nos Estados Unidos, xefa de redacción da revista Pensamiento Propio, narra a arrepiante confesión, na revista, do como foi urdido un plan para seducir o cura secretario de Monseñor Obando, para que os xornalistas gráficos tomaran fotos do relixioso espido, mentres corría espaventado, acusado de pecados capitais. A muller que aquilo narraba tivo que recibir axuda psicolóxica na URSS. Sen embargo, unha vez que regresou a Nicaragua, non conseguía o desexado acougo; de feito chorou mentres o contaba, “choro ferinte para min”, di Federico, “un xa se fartara do desencanto, da inxenuidade, fixérase máis testudo, máis cínico, máis humano, tal vez máis guerreiro”.\nManagua foi un acerto. Alí confluíron os mellores da cámara. Meisellas, Bill Gentile, Salieti e outros. Máis de 30 anos de guerras e camiños legais detrás de cada un deles.\nDedicou todos os seus esforzos a realizar un ensaio persoal, aproveitando certas facilidades dun pasado militante, algúns amigos con responsabilidade no Goberno nica, e o seu diñeiro multiplicado infinidade de veces no mercado negro.\nRegresou cun desacougo. Sempre é difícil vivir, regresar á “normalidade” despois do “perigo”.\nEn 1984, ao regresar dun campamento de recolección de café, cheo de voluntarios, sometido a ataques diarios da Contra, viaxaban Federico e un colega arxentino na plataforma dunha camioneta Toyota, chea de mulleres e nenos, na súa maior parte indíxenas da zona do río Coco hondureño. Hora e tres cuartos vendo a estrada de terra. Tratando de adiviñar terra movida e unha mina baixo dela. Federico dicíase “que carallo estarás facendo aquí, ninguén che vai pagar as pernas se sobrevives; ademais, os civís eran rematados pola Contra para evitar a recolección das colleitas normais”.\nAo entrar en zona sandinista, Federico e o che foron falar co condutor. Este ofreceulles da cantimplora, e abrazáronse os tres. Con firme insistencia ofrecía a súa cantimplora, “está ben, díxose Federico, haberá que ser educado. Cando sorbín o meu primeiro grolo, a miña boca incendiouse, e seguín bebendo aloucadamente... foi o mellor grolo de ron da miña vida”.\nChorou ao chegar a Maiquetía, igual que o fixo en 1950 cando chegou de Francia. Nicaragua foi unha emoción. No amor, o medo, o día a día, quizais, di, recuperei un pouco a Selva Negra por un chisquiño... non sei.\nNunca me recuperei, continúa, da perda de Nicaragua. “Hoxe decátome cando vexo as fotos. Edwige, ferida por unha caída de moto, e vólvome preguntar en cal fío de mundo nos perdemos”.\nE estamos agora aquí, despois dunha caída dun primeiro piso e a fractura do nocello. Hospital público terceiromundista, sen diñeiro nin seguro privado. Hospital Vargas. Sala común na que os gatos choutan de cama en cama. Non aparecen as enfermeiras, a dor sen auxilio, a inmobilidade... guerra de trincheiras no trópico. Solidariedade entre inutilizados, pasándose o pote de leite en po danés Klim para mexar, algún anaco de galleta ou auga, todo isto creaba unha especie de ritual. Pedinlle a Flérida que vendese coche, cámaras e toda leria para saír de alá, “despois a un avergónzalle ser así”.\nTerminei nas mans dun traumatólogo toleirán... un amigo. Non só lle tocou o nocello, senón o cranio con coma incluído, fracturas nas costelas, xeonllo, tibia e brazos e pasando o tempo... unha tripla fractura na cadeira dereita... e sen cartos, peor que outras veces, non se puido operar como debía e tivo que permanecer seis meses inmobilizado.\n“Calles de Beijing”\nÉ o nome do máis recente proxecto de Federico. Ademais de participar na coprodución internacional, dirixida por Margarita Ledo, sobre o Santa María.\nNorman, amigo chino de Federico, agárdao na República Popular China. Reencontro con Europa. Galiza, Portugal, Euskal Herria, Francia... os Andes, Mérida.\nEn Mérida cos seus fillos... cos seus netos, “observo os meus fillos e netos, toda unha vasta conxunción tribal coa súa terra nos Andes, cos seus futuros enlazados, medran e rin, creo que rin demasiado para o meu gusto por Cioran, pero polo de agora, como se di que din, sinto que o tempo devora, que se os días e os estanques se alongaban nos ollos do cativo, hoxe non parece que tiveramos a mesma marca de reloxo.\nFriburgo, ata a nai que vexeta nun asilo sen fala nin movemento”.\nFederico non ten unha moeda na súa cadea de reloxo como Bieito, aquela que agochou no alto do monte na súa infancia. Federico non ten cadea, nin reloxo, nin moedas que gardar. Todo o deu, por nada, por moito. Os anos e a cadeira doen, e as lembranzas, e o peito é mínimo de tantas medallas que poderíamos poñer, tantas como disparos dunha cámara, na que non sabemos se fotografamos as granadas ou o sorriso do neno que as leva... colgando do peito.\nFederico Fernández Ackermann, de profesión fotógrafo.\nXuro Martínez Crespo\nFederico Fernández Ackermann, foto pasaporte.\nFederico Fernández Ackermann, Franza, 1941.\nFederico Fernández Ackermann, Franza, 1943.\nFederico (á esquerda) co seu irmán Henri en París en 1945.\nPrensa brasileira. Federico, o primeiro pola dereita. Detrás, o anraquista español Francisco Rico.\nFederico Fernández Ackermann.\nÁrbore, Venezuela. (Fotos de Federico Fernández Ackermann).\nPalma, Venezuela. (Fotos de Federico Fernández Ackermann).\nVenezuela, Parque de Atraccións, de Supergalaxias, Mención 1984. Do traballo premiado verbo os parques de diversións das principais cidades da Venezuela. (Foto de Federico Fernández Ackermann).\nViaxe á Nicaragua sandinista que loita pola sua liberdade. (Fotos en San Rafael del Norte, 1984, de “Nicaragua en tiempo de guerra”, primeiro premio CONAC 1986).\nTraballo verbo Nicaragua e a “contra”. (Fotos de Federico Fernández Ackermann).\nDa serie América Latina, Nicaragua. (Foto de Federico Fernández Ackermann).


O goberno da cidade pon á disposición da cidadanía unha nova ferramenta de solicitud e consulta de información municipal. O novo Portal de Transparencia e Bo Goberno do Concello de Vigo (transparencia.vigo.org) ofrece un amplo abano de datos da Corporación, ademais de económicos, de urbanismo, obras públicas e medioambiente, de contratación e de costes dos servizos.\nA nova web estrutura a información dispoñible en distintos bloques para facilitar a súa localización e acceso. No apartado "Información Organizativa: Corporación municipal" atópase documentación sobre cargos electos, persoal do Concello e retribucións e declaracións de intereses dos altos cargos, así como no capítulo "Orzamentos, fiscalización e informes" figura toda a información económica da administración local.\nEn "Contratación e costes dos servizos", o Concello de Vigo revela datos sobre a contratación de traballos e dos distintos tipos de contratos, convenios e subvencións existentes; mentres que no enlace "Relacións coa cidadanía e a sociedade" se accede a aspectos sobre a manexabilidade da web municipal e aos servizos e información municipal, por exemplo do tráfico e do medioambiente.\nUrbanismo, obras públicas e medioambiente dispoñen dun espazo propio onde se publican os plans xerais e parciais, políticas medioambientais, os anuncios e licitacións de obras, información sobre concorrentes, ofertas e resolucións, e indicadores de investimentos e ingresos, entre outros.\nAdicionalmente aos contidos publicados e catalogados no Portal da Transparencia do Concello de Vigo, o cidadán poderá exercer o chamado "Dereito de Acceso". Esta nova opción garante a posibilidade de levar a cabo consultas sobre datos e información pública, regulada pola Lei de Transparencia.\nCon este novo espazo web municipal, o Concello reforza o seu compromiso coa información pública e a transparencia, despois de ter recibido no 2014 o aval da organización independente Transparencia Internacional, que situou a Vigo como a cidade máis transparente de Galicia cunha nota de 95 puntos sobre 100 posibles, tamén por enriba doutras urbes como Valladolid ou Madrid. No estudo, a cidade conseguiu a máxima valoración nos capítulos sobre transparencia económico-financeira e en materia de urbanismo e obras públicas.\nOs resultados obtidos polo Concello son moi positivos tanto na comparación co resto de cidades galegas como con respecto a edicións pasadas do Índice de Transparencia Internacional. Sobre o anterior análise da entidade, realizado no 2012, Vigo incrementou a súa calificación nun 46%, pasando dos 65 aos 95 puntos do pasado ano.


Pinceis, historia e participación mistúranse nunha edición máis de "As Pontes en Pezas" - Enfoques\nPinceis, historia e participación mistúranse nunha edición máis de “As Pontes en Pezas”\nQuince novas pezas artísticas locen desde agora nas rúas e parques da vila pontesa\nO proxecto artístico As Pontes enPezas continúa medrando e ampliando o seu museo a ceo aberto. Ao longo do verán, foron quince as novas pezas que se sumaron ao proxecto. Do mesmo xeito que en anos anteriores, leváronse a cabo tanto pezas colectivas – feitas por veciñas e veciños da vila – coma pezas de autor, realizadas por artistas profesionais. Ademais, como novidade neste ano, deuse a oportunidade a artistas noveis que comezan as súas traxectorias no mundo da arte.\nUnha das pezas colectivas foi a elaborada polo grupo de artistas ponteses ArtPo, e oas usuarios da asociación A Xanela (Asociación de persoas con discapacidade activas). A peza mural titulada “Construíndo capacidades” situada na Avda. da Coruña, está dedicada ás diferentes capacidades que se traballan e desenvolven na Xanela, deixando entrever unha mensaxe de superación, actitude e positividade a través das súas cores.\nEsta non foi a única peza realizada polos artistas de ArtPo, xa que preto da peza anterior, na Avenida de Ferrol, realizaron un mural dedicado á labor da radio local, Radio Eume. Esta canle comunicativa cumpre xa máis de trinta anos activa, converténdose na radio local máis antiga de Galicia.\nAs grandes protagonistas da peza mural colectiva “Oda á muller” foron un grupo de quince mulleres que realizaron unha homenaxe á muller chea de significado, na que destaca unha mensaxe de complicidade, sororidade, unión e empoderamento, ademais dunha nova amizade que vai máis aló da pintura. A peza pode visitarse na Avenida de Galicia, en pleno corazón da vila. Unha das pezas colaborativas que queda por descubrir, é a iniciativa dos Pasos con letras, na que se procura recompilar frases creadas pola veciñanza, que posteriormente se colocarán nos distintos pasos de peóns de toda a vila.\nRubén Moledo. “Os deportes”\nDo mesmo xeito, Mario Vérez, estudante de Belas Artes e recoñecido polo seu talento para as artes escénicas, dedicou o seu primeiro mural ás orixes da música. A súa peza, situada na Avenida de Vilalba, representa os inicios da música pontesa, que se sitúan na parroquia de Ribadeume, onde un talentoso cura, Don Juan Vázquez, creou a primeira banda de músicos. Nun calexón situado na Avenida de Galicia, creaba a socióloga pontesa, Judith Cao, a súa primeira obra mural. A peza bautizada como “Recuncho animado das Fragas” amosa un entorno vivo, onde os protagonistas son os animais e as plantas propios das Fragas do Eume, que se mimetizan entre eles formando un ecosistema máxico.\nWedo Goas. “Señor García Rodríguez”\nCarol e Isa. “O feitizo do Samaín”\n“Oda á muller”\nAspanaes e Sonia Sueiro. “O banco dos bicos”\nAs obras da rede ferroviaria interna de Caneliñas comezarán a principios de 2021


Como activar alertas por hora en Apple Watch | Novidades do iPhone\nComo activar alertas por hora en Apple Watch\nSe xa tes uns anos ás costas, é moi probable que cando eras novo, coma min, facer uso dun Casio, cun cronómetro e moita merda que nunca empregamos. O que si empregamos foi a alarma sonora que nos avisou cando pasaba unha hora no punto.\nCando esta alarma comezou a soar no colexio e a campá non soara, iso xa o sabiamos quedaban uns segundos para facelo. Deixando de lado as historias dos ceboliños do avó (que seguramente tamén sabes se tiveches un Casio) hoxe imos amosarche como podemos activar as alertas por hora no Apple Watch.\nAs alertas por hora permítennos en todo momento facernos unha idea do tempo no que estamos. Dentro das opcións de configuración desta función, non só podemos configurar o aviso por hora (a facer cada 15, 30 minutos ou unha hora), senón que tamén podemos establécese en dous tipos de notificación.\nActive alertas de tempo en Apple Watch\nEsta función está dispoñible no Apple Watch, especificamente nas opcións de configuración:\nUnha vez que nos atopamos no opcións de configuración do Apple Watch, imos a Accesibilidade.\nDentro Accesibilidade fai clic en Campás.\nDentro do menú bluebells, en primeiro lugar activamos o interruptor para poñer en funcionamento esta función.\nA continuación, prememos no programa e configuramos a frecuencia coa que queremos que o Apple Watch emita un son por hora: hora, 30 minutos ou 15 minutos.\nNa sección Sons, podemos establecer que tipo de son queremos reproducir: Campás o Aves.\nCamiño completo ao artigo: Novidades do iPhone » Produtos de Apple » Apple Watch » Como activar alertas por hora en Apple Watch\nNa segunda xeración non hai tal opción.\nResponde a tacaneco\nAgora podes mercar o novo Apple Watch Nike Series 5


Andrés Núñez Rajoy. Cabeza de lista de Compromiso pola provincia de Pontevedra\nInicio / Actualidade / Artigos de opinión / Andrés Núñez Rajoy. Cabeza de lista de Compromiso pola provincia de Pontevedra\nAí están os concelleiros e os alcaldes de Lalín, Vilar de Santos e a alcaldesa de Muros para dar testemuña do traballo de Compromiso.\n1-Cóntanos a túa historia persoal?\nNacín en Pazos (Iria Flavia - Padrón) fai case sesenta anos. Teño dous fillos. Estou casado e vivo na Boa Vila de Pontevedra dende fai unha morea de anos, tantos que me consideran, e me considero, un pontevedrés máis. A nivel profesional estudei enxeñería técnica agrícola na USC. No mundo do traballo fixen de todo, fun autónomo, din clase como profesor na formación profesional agraria, traballei como responsable de departamento dunha gran empresa, e por ultimo na administración galega primeiro como Axente de Extensión Agraria, logo como técnico especialista en horticultura onde desenvolvín traballo de investigación e experimentación, mais adiante fun xefe do servizo de Produción Agraria Sustentable e Sanidade Vexetal. Agora desenvolvo o traballo na concentración parcelaria na provincia de Pontevedra.\nDebo sinalar que nestes trinta e bastantes anos traballando tamén formei parte de varios comites e grupos de traballo coma Comité Fitosanitario Nacional ou a Comisión Nacional de Bioseguridade a nivel de España ou no Committee on the Food Chain and Animal Health na Unión Europea. Tamén fun secretario do Colexio Oficial de Enxeñeiros Técnicos Agrícolas e Peritos Agrícolas da Coruña, Ourense e Pontevedra durante duas quendas.\nA nivel político podo decir que levo no galeguismo dende o ano 1973 cando, aínda con Franco vivo, realicei o Curso de Inición a la Lengua Gallega impartido polo ILG e a USC, a partir de aí estiven militando sempre dende a miña ideoloxía socialdemócrata, por iso en CxG cumpre os meus obxetivos de galeguismo e socialdemocracia.\n2-Cales son as perspectivas reais de CXG nestas eleccións autonómicas?\nAínda que non hai enquisas, neste intre, estamos seguros que imos sacar representación. Sabemos da dificultade, se xuntamos o 5% mínimo coa lei D'Honh, tamén de como está feita a circunscripción electoral en Galicia, un escano en Pontevedra custa 25.000 votos e en Ourense 15.000. Asi que as nosas expectativas céntranse na obtención de grupo parlamentar.\n3-Por que motivo decidistes presentarvos en solitario, e non confluir con en En Marea ou aceptar a oferta que vos fixo o BNG?\nSe alguén fixo chamados á confluencia foi Compromiso por Galicia, convocamos xuntanzas e asistimos a todas aquelas ás que fomos convidados, as nosas condicións sempre foron a non exclusión de ninguén, nin de partidos, nin de cidadás e cidadás, xa que o veto ou os apriorismos sen nin tan sequera intercambiar opinións son antitéticos á idea de confluencia e defensa do ben común. Ao final non pudo ser, eu non son de botar culpas ninguén pero por nós non foi, e así o 17 de abril os afiliados e afiliadas de Compromiso por Galicia, nunha Convención Nacional, decidiron presentar candidatura propia ás eleccións ao Parlamento Galego\n4-Nun contexto tan polarizado entre a mensaxe da estabilidade e a orde que vai tirar o PP, a mensaxe do cambio necesario que vai tirar En Marea, e a mensaxe do nacionalismo que vai tirar o BNG, hai espazo para CXG?,defíneo e acótao por favor\nO PP renunciou a que haxa unhas eleccións en clave galega ao convocalas canda as vascas e, queirámolo ou non, vai a mediatizar moito a campaña que no fondo é o que lle interesa ao PP, pero xa vemos que a súa política foi nefasta para Galicia, non hai máis que mirar os indicadores económicos.\nPolo que respecta á pregunta de si hai espazo para CxG a resposta é moi doada: haino, é máis somos necesarios para o país e o galeguismo ten que estar representado. Sabemos que as mensaxes que se van a mandar á xente van a ir moi marcadas polo nacionalismo e polo rupturismo, uns coma marca da casa e outros para xustificar as alianzas que levan feitas ata o de agora.\nNós somos un partido con vocación de gobernar Galicia, sabemos que é un labor lento, traballoso e é por iso que nosa mensaxe vai dirixida á maioría dos galegos e galegas sen exclusións, todos e todas somos necesarios, non somos excluientes como pasou ata agora no mundo do nacionalismo, non somos rupturistas, non hai "nova política", so hai política boa e política mala, é por iso que nos diriximos aos galeguistas, a esas persoas que saben que nós somos distintos que presume de Galicia, que sabe que debemos de ter máis cotas de autogoberno para defender o noso, xente que quere competencias plenas no mar ou no agro, que debemos dirixir a nosa economía para crear riqueza, estas persoas ata o de agora votaban noutros partidos e non ven resultados, que ven corrupción e non se fai nada, que ven coma os mozos e mozas teñen que emigrar para conseguir traballo, queremos que boten man da súa autoestima e podan verse reflexados e identificados en CxG, que temos un programa para Galicia, sabemos que esa é a maioría da xente de Galicia, xente que ata agora votaba PP, ou BNG, ou PSOE ou Marea, a eles e elas nos diriximos cunha mensaxe clara: galeguismo nós temos que dirixir o noso.\nNa pregunta non se fai referencia ao PSOE pero gustaríame referirme a el xa que é un dos que van a ondear a bandeira do galeguismo ao levar de candidato a X.F. Leiceaga, e non, non vai haber galeguismo, o que van a facer é buscar votos para Pedro Sánchez, e logo si te vin xa non me lembro.\n5-Sexa cal sexa o resultado o 25 S ,CXG é un proxecto con vocación de continuidade no tempo?\nCompromiso é un partido con vocación de permanencia e de goberno. Xa dixen antes que nos diriximos á maioría social deste país. Somo un partido novo, xa deixamos os cueiros e comezamos a camiñar con soltura. CxG xa dou mostra dos seu facer na vida municipal e aí están os nosos concelleiros e os alcaldes de Lalín, Vilar de Santos e a alcaldesa de Muros para dar testemuña do noso traballo, por iso pase o que pase o 25 S sei que o 26 S comezaremos a traballar cara as municipais que a seguinte convocatoria electoral.\n6-Cales son as principais problemáticas que padece a provincia de Pontevedra?\nSon moitos os problemas e deficiencias que nos atopamos nesta provincia, froito dunha política nefasta do PP de Feijóo, así vemos os problemas da sanidade co esperpento de todo o que sucede arredor do A. Cunqueiro en Vigo ou da política de cabezonería dun hospital novo en Pontevedra para acabar amañando o CHOP, tempo perdido. A crise, permenente, da construcción naval polo pouco que se esforzan en buscar solucións parece unha tomadora de pelo, si a esto xuntamos a denominada crise conxuntural pola burbulla do ladrillo xa temos en marcha a maior cantidade de parados de Galicia.No agro, sobretodo no interior da provincia, conviven o despoboamento cos baixos prezos ao leite e a carne, cuns montes sen ordenar pola ausencia dunha política forestal seria que ten que aprender que os lumes apáganse no inverno e que hai que facer silvicultura. A contaminación das rías non é de recibo, son varios os avisos da Unión Europea e a Xunta de Feijóo sigue como si non pasara nada, e os nosos barcos con cotas de capturas que non se corresponden nin coa capacidade nin coa tradición pesqueira galega. As escolas cada vez con menos profesores con aulas masificadas.\n7-Cales son as principais propostas programáticas de CXG?\nPresentamos un programa de goberno realista, que se pode levar a cabo pensando en toda a sociedade galega. Se algo teño que destacar poderíamos falar do Benestar Social na que propomos que se garanticen os servizos sociais como cuarto piar do Estado de Benestar. Cando falamos do plano de desenvolvemento económico baseámonos na confianza nos autónomos, emprendedores e pequenos empresarios para a xeración de emprego e riqueza. Retorno da poboación emigrante, esta terra desangrouse xente durante décadas e agora vemos como a xuventude con mellor preparación esta emigrando para iso levamos un plano de desenvolvemento económico baseado no I+D+i . Nós consideramos o sector agro-forestal coma vital para o futuro de Galicia, para iso levamos un plan de actuación que se basea principalmente no relevo xeneracional das explotacións, minimizar a dependencia de recursos alleos ása explotacións, apoio a modelos sustentábeis, producións de calidade e todo ca fin de creación de emprego e recuperación de poboación. Na pesca temos que defender as cuotas que lle corresponden a Galicia por xustiza. O exemplo recente do cerco é ben significativo. O establecemento de mecanismos para a representación directa de Galicia nas institucións europeas, sobretodo nas COREPER, e convertir a Fundación Galicia-Europa no interlocutor directo da Xunta de Galicia coa Unión Europea.\n8-Que sería o primeiro que faría Andrés Núñez como deputado?\nAquí podería facer algunha proposta desas para quedar ben, pero non, pero eu non son así prefiro ser realista. O primeiro que faría como deputado sería unha proposta de lei para a revitalización económica e creación de emprego en Galicia, sería unha lei transversal que afectaría a tódolos sectores produtivos e que tería como raíz o I+D+i. Gustaríame que esta proposta de lei fose consensuada por unha moi ampla maioría do Parlamento o que querería decir que se falou e pactou moito, cousa que por certo non está a acontecer neste país no que se deixou de falar, de entenderse e pasouse a berrar, a rirse do outro, ao "e ti máis". Se queremos que Galicia teña futuro temos que entendernos todos, ninguén ten a exclusividade.\n9-A coincidencia do teu segundo apelido, co primeiro dun señor non grato na cidade de Pontevedra,é unha casualidade?ou tes algunha relación familiar co rexistrador da propiedade de Santa Pola?\nÉ unha casualidade tanto con Mariano polo Rajoy, como con Alberto polo Núñez. Esta coincidencia so a usan os meus amigos para meterse conmigo ou cando no traballo poño o meu nome ou nunha tenda cando pagas con tarxeta, a xente soe preguntarme, primo? e eu sempre contesto que o primo de Mariano era o do cambio climático.\nA única coincidencia que teño con Mariano Rajoy é o lugar de veraneo no que ámbolos dous levamos moitos anos indo alí, aínda que temos diferenza de nome xa que eu chámolle Sanxenxo e el Sangenjo.\n10-Para rematar,como sabes o noso xornal distribúese en todos os concellos do sur de Pontevedra. Por que motivo, un lector/a de Mos, Ponteareas, Gondomar, Redondela, Bueu...debe votar a CXG?\nTodos e todas formamos parte da mesma comunidade, temos un xeito de ser e de estar, no noso subconciente á maioría da nosa poboación é galeguista so falta levantar un pouco a autoestima. O Val Miñor, O Condado ou O Morrazo son zonas que coñezo ben, tanto persoalmente coma polas informacións dos meus compañeiros de CxG, sei dos problemas do todas esas comarcas que non difiren moito dos de outras zonas de Galicia e que teñen que ser tratados no parlamento con seriedade, é moi fácil facer preguntas, pero en CxG tamén temos respostas, non so preguntaremos senón que tamén proporemos, por iso pediremos o apoio a nosa candidatura pero sempre en clave de Galicia, sempre galeguistas.


Banda de gaitas Os Chaneiros: abril 2009\nOutro ano máis de Historia\nMoitos recordarán que xa fai 10 anos celebrámo-lo 25º aniversario da Asociación. Pois os anos pasan e xa temos eiquí outro novo récord, e é que este vello avó non para de deixar bos recordos na Historia, tanto de Marín, como de Galicia enteira.\nEste ano, o programa da celebración ven marcada cun certo aire nostálxico, e básease principalmente en facer un percorrido o longo das xeracións que formaron a Asociación.\nA intención e conseguir que os antigos membros poidan reunirse a rememorar unha das etapas da súa vida, se cadra, unha das que máis cariño se lle gardan. Esta reunión terá o seu punto álxido na realización dun Festival no que se pretende por en escea un pasado, un presente e un futuro do grupo.\nAlgúns dos membros dos grupos deixaron o mundo da gaita unha vez sairon del, namentres que outros formaron parte doutras bandas, e algúns arriscáronse e formaron o seu propio grupo conseguindo así acadar nome e éxitos (aquí recordamos con cariño o grupo de Beiramar e Picuíña). Todos éstas persoas forman parte da Historia do grupo, e por iso vaise realizar éste Festival-Encontro.\nMoitos gardarán grandes recordos das clases e consellos impartidos polo Padre Marino; o cariño e entrega da nosa profe de baile, Lola; o carisma de José Gil; etc. Non dubido que dos máis modernos todos vos acordaredes, por iso se fai mención a aquela xente que lle deu o pulo necesario para que a Asociación medrase nos momentos clave.\nAsí mesmo, levarase unha labor de recollida tanto de fotos como de vídeos e obxetos, que serán expostos no museo Manuel Torres de Marín, nas fechas vindeiras o festival do Aniversario. Esporase tamén as obras compostas e dedicadas para Os Chaneiros, realizadas polo Mestre Landín, o Padre Marino...\nCon todo, convídamosvos a todos a festexar o aniversario da asociación e desta Historia viva de Marín, asegurándovos unha velada inolvidable.\nOs Chaneiros jueves, 16 de abril de 2009 1 comentarios\nEtiquetas: actuacions, Festival, Mestre Landin


A Deputación financia máis de 125.000 horas de servizo de Axuda no Fogar para as persoas máis vulnerables - Comarcas na Rede\nHomeÉ NoticiaA Deputación financia máis de 125.000 horas de servizo de Axuda no...\nAs transferencias aos 52 concellos beneficiarios dos 2,3 millóns de euros do Plan de Servizos Comunitarios e do SAF adiantáronse máis de 6 meses para reforzar a liquidez dos concellos no combate directo contra os efectos sociais da crise\nEsta axilidade administrativa permitiu que xa se estean a prestar, atendendo ás necesidades agravadas polo Estado de Alarma, un total de 125.717 horas de Servizo de Axuda no Fogar ás persoas máis vulnerables e que 110 profesionais estean encargándose sobre o terreo do correcto funcionamento do servizo (10 técnicos/as superiores, 48 técnicos/as medios e 42 administrativos/as).\nDespois do acordo do Comité de Seguimento Covid19, presidido por Carmela Silva, a Deputación convocou as subvencións o pasado 24 de marzo, acolléndose ás excepcionalidades recollidas no Real Decreto de declaración do Estado de Alarma, no que se permite a continuación dos procedementos relacionados cos servizos básicos. Ademais as bases deste ano modificáronse para que os concellos reciban o adianto do 100% das cantidades asignadas. A presidenta provincial amosou a súa satisfacción polos resultados desta iniciativa, toda vez que sen esta achega extraordinaria da Deputación, que se fixo chegar nun tempo récord, a meirande parte dos municipios non disporían de tantas horas de SAF, nin tampouco do persoal necesario para xestionalo nuns momentos nos que a atención ás persoas vulnerables non pode agardar.\nA Deputación, que reforzou este programa substantivamente nos últimos anos, asigna 1.179.002 euros a cubrir os custos do persoal dos Servizos Sociais Comunitarios encargado de dirixir o servizo (os 110 profesionais contratados polos concellos) e 1.291.561,90 euros para sufragar a prestación directa do SAF nos domicilios por parte de persoal especializado. Ademais, para atender ás necesidades específicas causadas pola pandemia, autorizouse a compra de máscaras, produtos de desinfección (lixivia, alcol e similares), xabóns, xel hidroalcohólico, crema hidratante e produtos similares para a súa utilización durante o servizo.\nO Servizo de Axuda no Fogar que subvenciona a Deputación é a modalidade básica, é dicir, a que se presta ás persoas que, aínda precisando de apoio para realizar as actividades da súa vida diaria, non teñen declarada a situación legal de dependencia e, por tanto, non poden beneficiarse do Sistema de Autonomía e Atención á Dependencia (SAAD). Sen embargo, cómpre non esquecer que son persoas maiores, con disfuncións e que lles impiden un correcto desempeño da súa vida cotián, en situación económica precaria e que carecen doutra rede de apoio.


Vieiros: Galiza Hoxe - Cátedra Compostela na Politécnica de Catalunya\nCátedra Compostela na Politécnica de Catalunya\nO Departamento de Construccions Arquitectónicas da UPC e mais o Centro Galego de Barcelona (CGB) son as dúas entidades que promoven a creación da Cátedra Compostela que terá como obxectivo potenciar o coñecemento e difusión do Camiño de Santiago. Para isto foi nomeada unha Comisión Xestora coordenada polo arquitecto e profesor da UPC Alfonso Pérez Guerra. Os integrantes desta comisión son ademáis Olegario Sotelo Blanco, presidente CGB, o arquitecto e profesor da UPC Domingo Rodríguez Andrés e o advogado e profesor Daniel Pérez Guerra.\n- 21:17 21/04/1999\nOs obxectivos xerais da Cátedra Compostela de Barcelona enmárcanse dentro dos principios que rexen o Grupo Compostela: Tomar o Camiño de Santiago como eixo integrador das culturas europeas, ademáis de estudiar a arte, a arquitectura e a cultura das cidades situadas nos diversos camiños de Santiago e organizar todo tipo de actividades socio-culturáis que axuden a difundir o coñecemento do Camiño.\nA sé da Cátedra situarase no Centro Galego de Barcelona a proposta do seu presidente e disporá de locais, despacho e biblioteca. Estará adscrita á UPC por aprobación e tutela do Departamento de Construccións Arquitectónicas desta universidade a proposta do seu director, o cadeirádego Domingo Rodríguez, e disporá de acceso á biblioteca e aos estudios de investigación custodiados por este departamento.\nOs recursos económicos e mais a administración canalizaranse a traveso da Caixa de Actividades Culturais do CGB e se contabilizarán nun apartado creado para tal fin, realizándose as súas actividades sen ánimo de lucro. Ademáis a Cátedra Compostela pedirá a súa integración no Grupo Compostela, constituido no ano 94 en Santiago, adoptando os seus principios e defendendo a Europa das universidades.\nO programa de actividades desenvolverase cada ano de setembro a xuño e se presentará no próximo mes de maio para ser aprobada a súa entrada no Grupo Compostela, e pensase que será no mes de xuño cando sexa aprobado o seu orzamento. As actividades propostas seguirán a liña do Grupo Compostela tendo en conta as particularidades do entorno social de Cataluña.


Bibliocarballedo: novembro 2016\nHoxe escríbovos para ensinarvos o vídeo resumo da actividade que realizamos hoxe na nosa escola, para celebrar o Día da Palabra e, como xa sabedes, tiñades que buscar nas vosas aulas, frases de películas e despois facer unha posta en común e explicarlle ao resto do alumnado o significado da frase escollida e así entre todos, elaboramos o mural que chamamos PALABRAS DE CINE.\nPALABRAS DE CINE - Kizoa Editar Videos - Movie Maker\nRESUMO DO SAMAÍN\nEste ano, como xa sabedes, fixemos un Samaín diferente posto que levamos a cabo catro obradoiros, o de maquillaxe, o de decoración de personaxes de cine, o de comida creativa e o de creación de curtas. Polos cales o noso alumnado foi rotando e desfrutando de todas e cada unha das nosas actividades. Ademais disto tivemos o xa tradicional concurso de cabazas e os APADRIÑAMENTOS LECTORES,que este ano modificámolos e fixémolos ás escuras, coa iluminación das lanternas. Este è o vìdeo que elaboraron nos obradoiros: Aquí vos deixo un vídeo resumo do día. Agardo que vos guste.\nBoas, rapaciños e rapaciñas:\nHoxe estou aquí para lembrar o Halloween que celebramos o pasado venres na nosa escola. Pouco a pouco iremos subindo os vídeos da celebración pero, para ir abrindo boca, deixovos aquí un vídeo terrorífico dos mestres da escola.\nAgardo que vos guste! Saúdiños Castañón!!


“O Nani” da taberna de Sobrado soña noites de fados e bailes - Concello de Barbadás\n“O Nani” da taberna de Sobrado soña noites de fados e bailes\nHernani Manuel Mota Oliveira trocou a cidade de Ourense pola aldea de Sobrado do Bispo, hai un ano, para emprender unha nova etapa vital coa reforma do bar, na praza do San Xoán, en maio de 2020 no que espera organizar pequenos concertos, en breve.\nComezou por recuperalo espazo principal daquel bar e habilitar unha terraza. Así abriu o 17 de xullo de 2020, e dende aquela segue a “aportar espazos e ideas diferentes” do que se normalmente se espera dun bar de aldea.\n“Quería facer un lugar no que aos veciños e visitantes lles apeteza estar, con comodidade e tranquilidade, que se sintan ben nel” .\nPara conquerilo, abriu hai unha semana un novo espazo de “convivencia” no que unha zona infantil comparte a sombra dun gran castiñeiro con un recuncho de sofás e chapas xigantes ilustradas con James Dean, Elvis Presley, Marilyn Monroe e un reloxo que o propio Nani creou con unha chapa e con un motor.\nAgora xa ten completa a taberna con espazos para xantar, descansar, xogar en cama elástica, un castelo inchable e bambán. Alí podes tomar café, unhas copas cara a noite, ver televisión, escoitar música… E nuns días terá unha cociña máis grande, e poderá preparar, a maiores da “comida para levar”, unhas tapas variadas e un “prato do día”.\nHernani Manuel Mote Oliveira, da Taberna do Nani. Sobrado do Bispo.\nChegará a Sobrado música en directo\nA cabeza de Nani nunca parou. Criouse na cidade de Ourense con outros 8 irmáns. Fillo dun traballador da construción que estivo no equipo que levantou o “edificio Viacambre” o a vella residencia sanitaria na cidade, mentres a súa nai traballaba nas “galerías Babarro”, que era o nome que tiña a zona de tendas instaladas arredor da alameda de Ourense, fronte a praza de abastos.\n“Eu estudei dende os 5 anos até os 17 en Bemposta e aparte traballei, por un salario, na panadería, na gasolineira e na carpintería daquel recinto rexentado polo Padre Silva, onde tamén estiven no circo ca troupe e nos rulos”, detalla Nani.\nDespois marchou ao veciño país luso onde viviu durante anos, e as circunstancias familiares déronlle pulo para volver a cidade na que pasou a infancia. “Traballei en Ourense en transportes e mudanzas, pero cando souben deste local en Sobrado, vinlle moitas posibilidades e foi agradábel comprobar que as fiestras de madeira que atopei nela, fixéronse na carpintería de Bemposta hai 50 anos”, engade.\nDos anos no circo quédalle tamén a habilidade para os malabares que xa amosou a algún grupo de amigos na taberna, como sorpresa… e promete mellorar.\nO proxecto que comezou en 2020 rematará coa chegada da música en directo, en canto o permitan as circunstancias da pandemia. Nani xa pensa en ter “noites de fados” e outras músicas, e os nomes de cantautores e grupos posibles comezan a formar xa un listado.\nE despois de todo iso… poderían vir novas ideas, como a de preparar un espazo, tipo nave, para actividades variadas e baile durante a fin de semana… pero iso será outra historia\n26/08/2021 Barbadás Quéreo Viveo, NovasAdmin


Na teoría da música , un intervalo é a "distancia" (xerga "ancho", en termos de ton ) entre dous sons . Debido á fisioloxía da percepción do son, o intervalo musical non se percibe -e mide- en proporción á diferenza entre as frecuencias dos sons, senón á diferenza entre os seus logaritmos , é dicir, a relación entre as frecuencias.\nEsta distancia pode producirse entre dous sons producidos consecutivamente e, neste caso, falaremos dun intervalo ou salto melódico ou diacrónico , ou entre dous sons producidos simultaneamente, e diremos intervalo harmónico ou sincrónico ou bichord .\nUn intervalo melódico tamén se distingue pola dirección , ascendente ou descendente , dependendo de se o segundo son é respectivamente superior ou inferior ao primeiro.\nUn intervalo harmónico tamén se caracteriza por consonancia e disonancia , fenómenos relacionados coa interferencia xerada polos dous sons en cuestión.\nOs intervalos, na tradición musical europea, definen as distancias entre as notas dunha escala musical e mídense en grupos de tons e semitonos ; os intervalos máis pequenos poden ter a coma ou o céntimo como unidade de medida.\nNótese que o intervalo musical é unha clasificación teórica das distancias musicais e non das distancias acústicas que separan un son doutro. Por esta razón, queda fóra do ámbito da afinación e do temperamento .\n2 Táboa de intervalos\n3 Táboa de figuras dos intervalos entre dúas notas sobre o persoal\nChamando á claridade o son máis baixo o primeiro termo e o son máis alto o segundo termo, para calcular un intervalo sen posibilidade de confusión, é necesario establecer a "distancia" e a "especie".\nA distancia identifica cantos graos hai entre os dous termos, contando tamén os dous en cuestión, a través dun adxectivo numeral ordinal no xénero feminino (por exemplo: Do 3 -Re 3 = segundo ou 2o intervalo ; Do 4 -Mi 4 = intervalo de terceiro ou terceiro); os intervalos que van dende o primeiro ata a oitava chámanse primarios ou simples; os máis altos que a oitava chámanse múltiplos ou compostos dos anteriores, é dicir, considéranse transposicións dos intervalos primarios ás oitavas máis altas (por exemplo: o intervalo de 10 é o múltiplo do de 3ª). Normalmente na clasificación os intervalos múltiples redúcense aos seus correspondentes primarios, agás casos particulares relativos ao estudo da harmonía .\nA especie é a característica dun intervalo determinado pola súa composición en tons e semitonos. Determínase do seguinte xeito:\nse o segundo termo pertence á escala maior e á escala frixia que ten o primeiro termo como tónico , o intervalo chamarase dereito (abreviatura G); esta condición pode ocorrer no caso dos intervalos 1, 4, 5 e 8 (por exemplo: C-G = 5 intervalo G);\nse o segundo termo pertence á escala maior que ten o primeiro termo como tónico e non ao frixio , o intervalo chamarase maior (abr. M); esta condición pode ocorrer no caso dos intervalos 2o, 3o, 6o e 7o (por exemplo: Do-Mi = 3o intervalo M);\nse o segundo termo pertence á escala frixia que ten o primeiro termo como tónico e non ao maior , o intervalo chamarase menor (ab. m); esta condición pode ocorrer no caso dos intervalos 2, 3, 6 e 7 (por exemplo: La-G = 7 m intervalo);\nse o segundo termo non pertence nin á escala maior nin á escala frixia que ten o primeiro termo como tónico, a especie modifícase do seguinte xeito:\nse se afastaron, o intervalo vólvese progresivamente en exceso ou aumento (E), máis que superior ou superior ao aumentado (pE), ultraexceso (uE); por exemplo, o intervalo Do-Fa♯ é un intervalo de 4o A ( cuarto aumentado ) porque é máis ancho que un semitono en comparación con C-Fa que é o intervalo correcto correspondente;\nse están xuntos, o intervalo pasará a diminuído (D), máis que diminuído (pD), deficiente (DF), máis que deficiente (pDF), ultra deficiente (uDF); os intervalos maiores, antes de pasar á fase diminuída, fanse máis pequenos (m); por exemplo, o intervalo Do-Fa ♭ é un intervalo de 4o D ( diminuído cuarto ) xa que é menor que un semitono en comparación con Do-Fa que é o intervalo correcto; en cambio Do-Mi ♭ é un intervalo de 3ª m ( terzo menor ) porque é un semitono menor que C-Mi que é o intervalo maior. [ sen fonte ]\nTáboa de intervalos\nA continuación móstrase unha táboa dos intervalos máis usados. Por elección e para limitar o exemplo, o primeiro termo nunca se modifica. Isto significa que só se poden obter rangos de máis que diminuídos a máis que aumentados . [ sen fonte ]\nintervalos musicais que se poden obter sen cambiar o primeiro trimestre\nTáboa figurada dos intervalos entre dúas notas sobre o persoal\nTáboa de intervalos entre dúas notas sobre o persoal\nO Wiktionary contén o dicionario lema « intervalo »\nWikimedia Commons contén imaxes ou outros ficheiros ao alcance\n( EN ) Interval , en Encyclopedia Britannica , Encyclopædia Britannica, Inc.\n( EN ) Anatomía dunha oitava de Kyle Gann\nThesaurus BNCF 1753 · LCCN (EN) sh85089007 · GND (DE) 4162149-9 · BNF (FR) cb11940596x (data)\nRecuperado de " https://it.wikipedia.org/w/index.php?title=Intervallo_(musica)&oldid=121816330 "\nSen fontes - abril de 2015


Aluguer de vehículos Aeroporto Izumo | Aluguer de vehículos Aeroporto Izumo\nAluguer de coches de Xapón\nAluguer de coches Izumo\nCompara os prezos das compañías coñecidas de aluguer de vehículos en Xapón, incluíndo a seguinte localización: Aeroporto de Izumo\nInformación da ubicación para o aeroporto de Izumo\nComunmente chamado Aeroporto Izumo EnMusubi Aeroporto Izumo é a porta de acceso á rexión do mesmo nome na prefectura de Shimane. É servido polos operadores comerciais Japan Airlines e Japan Air Commuter e está situado a só 30 minutos do centro da cidade en transporte público. Esta xornada é aínda máis rápida con aluguer de vehículos en Izumo Airport.\nInstalacións do aeroporto de Izumo\nA planta baixa da terminal é onde os pasaxeiros que cheguen poden atopar os seus mostradores de equipaxes de información de equipaxes para os operadores turísticos de transporte e moito máis. O segundo andar é onde os pasaxeiros que se afastan atoparán mostradores de check-in, restaurantes de seguridade, caixas automáticas e servizos de internet. Os establecementos de compras e comida atópanse nas áreas seguras e públicas.\nExcursións ao aeroporto de Izumo\nCo aluguer de vehículos nos aeroportos de Izumo, os visitantes poden experimentar a beleza circundante que a prefectura de Shimane ten para ofrecer. Matsue está a pouca distancia do aeroporto con moitos lugares históricos como o castelo abraiante. Oda definitivamente vale un paseo nocturno mentres que o Monte Daisen tamén pode ser alcanzado rapidamente.\nOs turistas deben tratar de evitar os meses de inverno e de verán, xa que o inverno adoita estar algo nublado eo verán é extraordinariamente húmido nalgúns días. Recoméndase unha visita á cidade de Izumo durante a magnífica tempada de cerezos que vai desde finais de marzo ata principios de abril. Alternativamente, en novembro, a follaxe vermella domina a paisaxe.\nAluguer de vehículos en Izumo Airport\nDesplazarse pola cidade de Izumo e ás comunidades circundantes faise mellor co aluguer de vehículos. Compare prezos de aluguer de vehículos en internet antes de chegar á cidade para atopar as mellores ofertas e paquetes dispoñibles. En xeral as condicións durante todo o ano en Izumo son perfectas para conducir.\nРент а Цар Кефлавик Интернатионал Аирпорт\nAutonvuokraus Dijon Station\nРент а Цар Цроидон\nAuton vuokraus Sandspit Lentokenttä


Para facilitar un acceso cómodo a todas as persoas, o Concello de Oleiros ten previsto un dispositivo especial de tráfico; o acceso á polideportiva vai estar pechado para os vehículos desde a avda. Emilia Pardo Bazán.\nHaberá aparcamento gratuíto, para a xente que se despraze nos seus vehículos particulares, na rúa Concepción Arenal, no lugar onde se fan as festas de Sta. Cruz, desta forma todo o mundo poderá aparcar comodamente e trasladarse andando á festa, a escasos cinco minutos do aparcadoiro.\nAs persoas que se trasladen nos autobuses habilitados gratuitamente poderán acceder ata a porta de entrada da polideportiva.\nOs accesos á polideportiva serán a pé desde a rúa do Saber, pola entrada principal do colexio Isidro Parga Pondal, ou ben pola entrada principal da polideportiva na rúa Emilia Pardo Bazán.\nRealizaremos tamén o tradicional concurso de disfraces no que poderán participar persoas de dentro e fóra do concello que xa teñan cumpridos os 16 anos.\nEn anos anteriores o Concello de Oleiros enviaba unha carta informativa ás persoas maiores ao seu domicilio. Nesta edición este envío non se vai a realizar.\nTodas as persoas que o desexen poderán acceder a información a través dos carteis que se colocarán nas casas do pobo e outros edificios municipais, na radio municipal, nos paneis informativos electrónicos, na páxina web e no teléfono de atención ao veciño.\nUnha particularidade desta festa, que a fai singular, e a colaboración de forma voluntaria de persoas procedentes do tecido asociativo de Oleiros. Son homes e mulleres que colaboran co concello na atención aos maiores que participan na festa.


O goberno de Burela apoia a manifestación da Plataforma para recuperar os servizos sanitarios |\nHome Actualidade O goberno de Burela apoia a manifestación da Plataforma para recuperar os servizos sanitarios\nBURELA (FNC) .- O alcalde, Alfredo Llano, amosa o seu apoio e o do equipo de goberno á manifestación convocada pola Plataforma Sanitaria da Mariña para o vindeiro sábado 26 de xuño ás 12 da mañá en Burela. O rexedor considera que non se pode permitir a perda de servizos na sanidade tanto na comarca como no Hospital da Costa.\nLlano lembrou que “no pleno que tivemos o pasado 11 de xuño no Concello de Burela decidimos apoiar a petición da Plataforma Sanitaria da Mariña. A sanidade é un servizo básico que hai que manter e incrementar, foi unha loita de moita xente durante motísimos anos e agora non podemos renunciar a nada. A pesares da crise e de quen estea ao mando hai dúas cuestións básicas que son a sanidade e a educación, que deben estar sempre por enriba de calqueroutra necesidade”.\nO rexedor de Burela tamén se referiu ao Hospital da Costa que “da servizo a máis de 80.000 persoas, cifra que se incrementa e moito durante o verán. Consideramos que debe ter moita importancia no mundo sanitario na nosa comunidade. Entre todos debemos incrementar os servizos que poida ofertar, medios, recursos humanos, todo aquelo que sexa beneficioso para a colectividade. Por todo esto estamos de acordo coa plataforma e pensamos asistir á manifestación convocada para o vindeiro sábado ás 12 da mañá”.\nLlano denunciou que “no Hospital da Costa hai especialidades para as que non se da cita nin normal nin preferente, como en cardioloxía, en traumatoloxía, en uroloxía. Os otorrinos que antes facían operación dúas veces por semana agora fanas dúas veces ao mes, hai operacións e probas que se están a desviar á sanidade privada, hai moitas listas de espera, hai servizos que diminúen e eso non pode ser baixo ningún concepto”.\nO alcalde burelés tamén abogou por “contar cun área sanitaria única, de tal xeito que o noso hospital sexa completamente autónomo no ámbito económico e dos recursos humáns, é mellor que o xerente xestione directamente co Sergas as necesidades do centro sin interferencias doutras persoas ou institucións. Non queremos unha xerencia integrada en Lugo”.\nAlfredo Llano tamén se referiu ás críticas vertidas nos últimos días desde o PP e sinalou que “o partido que agora está na Xunta debe procurar que o Hospital da Costa vaia para arriba e non para abaixo, os seus dirixentes andan dicindo que non hai razón para esta manifestación, pero eu considero que sí hai motivos e preocupación na Mariña. Hai algún responsable do PP que afirmou e reafirmou en moitas ocasións que o servizo de autopsias ía estar recuperado no mes de marzo ou de abril e a día de hoxe aínda estamos sen el. O que preocupa é que pouco a pouco imos perdendo servizos e eso non pode ser. Eu animo á xente a que loite por unha boa sanidade pública, á marxe de quen estea no goberno, non se poden perder os logros conseguidos durante moitos anos”.\nO PSOE denuncia que a Xunta pretende reducir o Hospital de Burela a un simple ambulatorio


Aquí está, recén presentado en sociedade. Levarédelo mércores para a casa, pero mañá xa o poderedes ver na biblioteca e na exposición Un libro para agasallar.\nTomáde boa nota das recomendacións e animádevos a pedir un libro como agasallo no Nadal.\nPremede na esquina dereita para amplialo.\nComentarios (5) - Categoría: Animando a ler - Publicado o 18-12-2016 21:48\nTempo de acivros, tempo de libros: presentación\nAquí tedes aos nosos representantes na Presentación da Guía de Lecturas de Nadal deste ano durante os ensaios. Un dos poucos ensaios que tiveron e aínda así estiveron fantásticos introducindo o acto, cun texto de Agustín Fernández Paz e despois presentando dous libros: Poemas birollos para ler cos ollos de Fran Alonso e Lobishome de Jacobo Paz Limia. Noraboa rapaces e rapazas!\nE noraboa tamén a os nen@s do CEIP A.D. Castelao e do CEIP Ana Mª Dieguez, as responsables de todas as bibliotecas e ao profesorado que se implicou no acto. Un ano máis concretamos o noso compromiso coa lectura e a cultura nun acto no que os nen@s e moz@s sodes os protagonistas. Como nos gusta vervos dándolle vida aos libros da guía!\nGrazas a todas as familias que vos involucrastes levando aos vosos fill@s ao Auditoria esa tarde e a tod@s aos que nos acompañastes na presentación e axudastes a que resultara un éxito.\nComentarios (0) - Categoría: Animando a ler - Publicado o 18-12-2016 21:28\nPresentación da guía de lecturas de Nadal\nComentarios (0) - Categoría: A brincar! - Publicado o 12-12-2016 22:11\nChegou o tempo de Nadal e no Brea Segade chegou Un libro para agasallar, a exposición de literatura infantil e xuvenil coa que queremos achegarvos propostas de lectura e de música para que pidades ou agasalledes nestas festas.\nNon deixedes de vir visitala, ata o mércores 21 en horario lectivo e as tardes de luns e xoves.\nComentarios (7) - Categoría: Animando a ler - Publicado o 12-12-2016 22:06\nEste ano os nosos axudantes de biblioteca van apadriñar ao alumnado de 1º e 2º ao longo do curso, contándolle contos na Hora de Ler dos últimos ou primeiros venres de cada mes.\nEsta foi a primeira sesión, unha sorpresa total para os afillados e afilladas, que non se enteraran de que os axudantes levaban unha semana de preparativos.\nApadriñamento lector decembro 2016 - Kizoa Editar Videos - Movie Maker\nComentarios (0) - Categoría: Axudantes de biblioteca - Publicado o 04-12-2016 12:34\nComo nos gusta na BBS ver contadoras e contadores que se estrean! Como nos gusta ter canteira!\nRita, Noa, Dália e Salma contáronnos Os petos de Loreto de Quentin Blake, unha fermosa e divertida historia co estilo inconfundible de Quentin Blake nas ilustracións. Fixéronno coma unhas auténticas profesionais! Mirade, mirade...\nComentarios (0) - Categoría: Animando a ler - Publicado o 01-12-2016 20:39


Vieiros: Galiza Hoxe - Suprimirase o plus de altos cargos? Nin si, nin non, nin todo o contrario\nILP a debate a semana que vén\nSuprimirase o plus de altos cargos? Nin si, nin non, nin todo o contrario\nO PSdeG avanza que votará en contra da ILP mentres o BNG afirma que apoiará a eliminación do plus. Mais o PPdeG asegura que non decidiu aínda.\nRedacción - 18:00 01/12/2009\nTags: ILP plus de altos cargos\nPrevisibelmente, a Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) promovida pola CIG contra o plus de altos cargos baterá a vindeira semana cunha maioría parlamentaria en contra. Así o parece á luz das últimas declaracións dos voceiros dos respectivos grupos parlamentarios, xa que só o BNG confirmou que apoiará esta ILP.\nDesde o grupo na Cámara do PSdeG aclaraban este mesmo martes a súa posición contraria. "Nós dixemos que nos manifestabamos a favor de que se levase ao pleno", sinalaba o voceiro do grupo socialista, Xaquín Fernández Leiceaga. "Pero unha vez que vaia ao pleno, votaremos en contra porque non cremos que se deba reformar, xa que é unha lei aprobada por todos os grupos", argumentou Fernández Leiceaga.\nMentres, desde o PPdeG, o portavoz popular Manuel Ruíz Rivas xogaba a manter a incerteza sobre a cuestión, indicando que o seu partido expresará a súa opinión "cando chegue o momento". "O que me sorprende é que sempre levan unha sorpresa", afirmaba Ruíz Rivas, recordando a proposición sobre a lei de caixas deseñada polo Bloque e apoiada finalmente polo PP. Así, e sen aclarar o sentido do voto do seu grupo, Rivas aseguraba que analizarían a cuestión "con racionalidade e cordura".\nImprobábel éxito dunha ILP de longa traxectoria\nEn ocasións anteriores, o portavoz popular subliñou, no mesmo sentido en que argumentan os socialistas, que se trata dunha decisión inserida nunha lei aprobada anteriormente por unanimidade na Cámara. De feito, o propio complemento salarial dos altos cargos é froito dunha emenda introducida no seu día polo grupo do PP na lei de función pública impulsada polo bipartito. Antecedentes que farían predicir que, malia as reiteradas apelacións á "austeridade", haberá unha maioría en contra da ILP.\nO plus de altos cargos aprobouse en xullo de 2007 co apoio de todos os parlamentarios. Porén, o BNG recoñeceu poucos días despois que fora un erro sacar adiante a iniciativa, o que lle supuxo un enfrontamento co PSdeG e co PPdeG. Meses despois a CIG iniciaba unha recollida de sinaturas que en pouco tempo sumaba arredor de 20 mil apoios. Neste tempo, e logo dunha mobilización iniciada cun artigo publicado en Vieiros por Encarna Otero, daquela directora xeral de Fomento e Calidade da Vivenda, só o BNG lle solicitou aos seus militantes que renunciasen a este plus de altos cargos. En calquera caso, non é posíbel saber polo miúdo o nome de quen o está a cobrar xa que a Xunta négase a facilitar os datos xustificando que a lei de transparencia aplícase aos altos cargos cando están no poder pero non cando xa o deixaron e non teñen responsabilidades políticas.\nA CIG entregou a ILP no Parlamento en xuño de 2008