Trump, principal valedor de Israel - INTERNACIONAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nTrump, principal valedor de Israel\nXabier P. Igrexas 16 Decembro 2017 16:05 h.\nO recoñecemento polos EUA de Xerusalén como capital do Estado de Israel supón unha clara vulneración do dereito internacional e podería representar un crime de guerra. O xiro diplomático da Casa Branca finiquita o paralizado proceso de paz e desenmascara o desinterese de Washington por atinxir un acordo xusto e duradeiro. Eis un extracto do publicado no Sermos Galiza 276.\nxerusalen israel donald-trump palestina capital\nA decisión do presidente dos EUA, Donald Trump, de recoñecer oficialmente Xerusalén como capital do Estado de Israel, volve deixar en evidencia o rol xogado pola potencia imperialista no conflito entre Palestina e Israel. Destarte, é manifesta a complicidade dos EUA co réxime sionista e as súas continuadas conculcacións dos dereitos humanos a través da ocupación ilegal e criminal de territorio palestino, incumprindo deliberadamente as resolucións da ONU e vulnerando sistematicamente o dereito internacional. O anuncio fíxose público o pasado 6 de decembro, apenas tres días antes de se cumprir o trinta aniversario da chamada primeira “intifada” coa que a poboación palestina se revolveu, pedras contra tanques, contra a ocupación e as agresións por parte de Israel. Trátase dunha acción de enorme alcance simbólico, toda vez vai acompañada do traslado efectivo da embaixada dos EUA de Tel Aviv a Xerusalén. Desta maneira, Trump bota definitivamente por terra o atrancado proceso de paz e deixa en papel mollado a solución dos “dous Estados”, agravando a farsa internacional dos acordos de Oslo e lexitimando a opresión colonial en contra da poboación palestina.\nNo entanto, o presidente Trump limitouse a executar unha decisión moito anterior da administración norteamericana. En 1995, o Congreso dos EUA xa acordou recoñecer Xerusalén como capital de Israel mandatando o traslado da delegación diplomática norteamericana a ese lugar. As sucesivas presidenciais adiaron a súa efectivización, que o actual ocupante do despacho oval xa se comprometeu a facer realidade o pasado ano 2016. A vontade de Israel de se apropiar totalmente de Al-Quds, denominación coa que os palestinos se refiren á disputada “cidade santa”, é parella ao propio nacemento do Estado sionista. Xa en 1949, o primeiro ministro israelí, David Ben Gurion, tencionou a súa formalización como capital. Daquela, o temor a incomodar o aliado norteamericano e enfurecer a comunidade internacional logrou desbotar a opción que se vén de materializar agora.\n[Podes ler a información íntegra no Sermos Galiza 276, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Rede de Apoio Mutuo de Ferrol Terra: A PAH de Vigo-Tui-BaixoMiño participa na campaña das Eleccións Galegas do vindeiro 25 de Setembro demandando as 5DaPAH\nA PAH de Vigo-Tui-BaixoMiño participa na campaña das Eleccións Galegas do vindeiro 25 de Setembro demandando as 5DaPAH\nOs principais responsables da crise atópanse nos consellos de administración das entidades financeiras.\nDesde o estalido da crise centenares miles de millóns de euros públicos foron destinados ao rescate das entidades financeiras, mentres os seus propietarios tomaron constantes decisións co obxectivo de incrementar o seu capital e enriquecerse aínda máis á conta dos dereitos fundamentais das grandes maiorías sociais. Os poderes públicos han cargado a factura das entidades financeiras ao conxunto da poboación en forma de salvaxes recortes sociais e en privatización de bens colectivos. Están a recortarse servizos públicos tan básicos que limitan o noso dereito á saúde, á educación e á vivenda, e hanse ensañado cos sectores máis vulnerables: persoas pensionistas, paradas, precarias, dependentes, novas, mulleres, migrantes.\nAdemais, centenares de miles de vivendas están a ser acumuladas polas entidades financeiras en clamorosa comisión do delito consistente en acaparar un ben de primeira necesidade coa finalidade de alterar artificialmente o prezo das cousas.\nCatrocentas mil execucións hipotecarias foron realizadas desde que estalou a crise. Hipotécalas lixo foron creadas polas entidades financeiras durante a burbulla inmobiliaria. A comercialización de hipotecas mostrouse altamente prexudicial e seguiu unha práctica xeneralizada que non podemos denominar máis nada que como unha estafa sistemática. As entidades financeiras enganaron acerca dos verdadeiros riscos que corrían as persoas ao asinar unha hipoteca. Comercializaron produtos financeiros altamente tóxicos co dramático resultado de centenares de miles de execucións hipotecarias, desafiuzamentos e débedas perpetuas, baseados nunha norma declarada ilegal pola Sentenza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea do 14 de marzo de 2013. A estafa hipotecaria e as execucións hipotecarias masivas teñen gravísimas consecuencias para as persoas que se concretaron nunha violación sistemática dos dereitos humanos.\nA sentenza de Tribunal de Xustiza da Unión Europea ha evidenciado que existen responsables políticos e administrativos da non trasposición á normativa española da Directiva Europea 93-13 en grave prexuízo para os debedores habitacionais co resultado de centenares de miles de execucións e desafiuzamentos ilegais realizadas polos Tribunais a instancia das entidades financeiras. Centos de miles de vítimas de violacións de dereitos humanos esixen depúrense responsabilidades.\nDespois da recollida de máis dun 1.400.000 firmas, as Cortes consumaron o rexeitamento á Iniciativa Lexislativa Popular que expuña a moratoria de desafiuzamentos, a dación en pago retroactiva e o aluguer social. A pesar de todo, a maioría da sociedade segue apoiando as propostas contidas na ILP. Fixemos unha proposta de mínimos, unha proposta de emerxencia social, e rexeitárona.Agora demandamos que se lexisle unha Lei da Vivenda como se fixo en Cataluña ou a Lei Andluza, pq demostran que se poida que só é necesario Vontade Política.\nAnte este recorte de dereitos e de liberdades facemos unha chamada ao conxunto da sociedade civil a poñerse en marcha contra a estafa hipotecaria e a impunidade financeira. A loita continua. Non imos permanecer parade@s.\nAgora esiximos #As5DaPAH.\nPublicado pola PAH de Vigo-Tui-BaixoMiño. | Ir á Web.\nConcentración na Coruña ante a Audiencia Provincia...\nObxectivo cumprido: acordo unanime para reorganiza...\nEste domingo 28 de Agosto, hai xuntanza da coordin...\nA PAH de Vigo-Tui-BaixoMiño participa na campaña d...\nA morte dun sinTeito na nosa cidade - Por Carlota ...\nO Concello de Narón aproba unha escualida moción u...


Colombia: a pax de Santos | Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI)\nIGADI 14 de Novembro de 2013 Mansilla Blanco\nO texto do comunicado que establece este acordo(1) aborda aspectos de indubidable carácter histórico para Colombia nunha negociación que entraba nunha fase estratéxica e decisiva, tras haberse aprobado meses atrás o primeiro punto dos seis da negociación, relativo á reforma agraria. En resumo, os puntos principais deste comunicado establecen as garantías de participación no exercicio da oposición política; a apertura de mecanismos democráticos de participación cidadá; os pasos necesarios para determinar a finalización do conflito armado; e a discusión pública sobre a inserción no escenario político nacional dun movemento político afín ou derivado das FARC-EP.\nAsí e todo, este acordo abre un paréntese de esaxerados triunfalismos aderezados cun obvio escepticismo na sociedade e na opinión pública colombiana, en especial no relativo ao desarme e participación política e electoral da guerrilla. Diversos sectores da opinión pública colombiana denotan a “vaguidade” de certos aspectos deste acordo, sensación que imprime un carácter de maior incerteza sobre a viabilidade do mesmo.\nObxectivo: illar ao “uribismo”\nContextualizando este acordo de cara á realidade política colombiana, o mesmo descifraría unha especie de pacto táctico entre o presidente Santos e as FARC-EP de cara aos comicios presidenciais de maio próximo. Neste sentido, as cartas políticas tras este acordo favorecerían obviamente as perspectivas de Santos de presentarse á reelección, amparado polo feito de poder converterse no presidente que alcanzou a paz coa guerrilla. Igualmente, as cartas de Santos teñen especial incidencia na súa tentativa por illar a un “uribismo” que tenta reconcentrar a atención política nos meses previos a estes comicios.\nNeste sentido, o ex mandatario Álvaro Uribe Vélez volve á escena política para tentar recobrar un protagonismo visiblemente opacado trala súa saída presidencial en 2010, a mans do seu “delfín” e ex ministro de Defensa, un Santos cuxo distanciamento político do seu “protector” Uribe (que raia na rivalidade) supón un aspecto que practicamente determina e condiciona o escenario político actual no país andino.\nTanto como o escepticismo e os triunfalismos que rodean a este acordo, outras perspectivas deben tomarse en conta. En todos os meses de negociacións entre o goberno e a guerrilla non existiu tregua algunha no conflito armado. Mentres as delegacións negociaban na capital cubana, o Exército e as FARC seguían a enfrontarse en diversos “escenarios de guerra”, aínda que visiblemente cunha intensidade moito menor que antano.\nPara as FARC, a eventualidade de poñer fin ao conflito armado mais prolongado da historia latinoamericana, con cinco décadas de enfrontamento, supón abrir diversos retos políticos. Erosionada a súa capacidade militar desde 2008, “descabezado” dos seus principais líderes político e militares e con numerosas desercións e baixas, o comando central das FARC-EP, actualmente en mans do “comandante Timochenko” e dos operadores políticos alias “Iván Márquez” e “Rodrigo Granda”, busca obviamente obter ganancias políticas a través de garantías de participación política cuxas secuelas polarizan á sociedade colombiana.\nUn dos principais aspectos desta polarización, con visibles cores reaccionarios, está estipulado nas declaracións públicas da Procuradoría e do poder xudicial colombianos de impedir a eventual participación política de “Timochenko”, Márquez ou Granda, así como a hipotética amnistía a xefes políticos e militares da guerrilla acusados de crimes de lesa humanidade. Diversos analistas colombianos especulan que detrás destes poderes públicos estarían as forzas reaccionarias do “uribismo”(2), visiblemente contrariados pola eventualidade dun acordo histórico de paz entre Santos e as FARC-EP. Non obstante, non está claro se a guerrilla, a través dalgún movemento político afín ou en proceso de construción, poida participar nos próximos comicios.\nCon todo, e a pesar do escepticismo e das inevitables incertezas sobre este acordo, o mesmo supón unha evidente ganancia política de carácter “suma variable” para Santos e as FARC-EP, moi probablemente coa intención de obter unha ganancia global “suma cero” sobre o “uribismo” e as forzas reaccionarias. Para Santos, estas ganancias focalízanse na perspectiva de fortalecer uns niveis de popularidade erosionados polos recentes conflitos rurais cos movementos campesiños, así como para potenciar a súa candidatura para alcanzar unha eventual reelección presidencial.\nPara a guerrilla, a ganancia establécese en obter unha “válvula de osíxeno” de carácter político que, eventualmente, lle outorgue un carácter de lexitimidade para acometer o reto da participación política, ingresando así no marco da legalidade establecida no proceso constituínte colombiano de 1991 a través dun pausado desarme.\nTodo iso sen obviar o prisma do escenario internacional, onde gobernos garantes da negociación entre Santos e as FARC, como son os casos de Cuba e Venezuela, sinalados dende diversos ángulos como “protectores” da guerrilla colombiana, alcanzan un notorio éxito diplomático, ó mesmo tempo que outros países garantes deste proceso como Noruega e Chile. Tras este paso histórico, resta por ver se estas ganancias “suma variable” impliquen a definitiva pacificación do conflito colombiano.\n(1) “Comunicado conjunto tras acuerdo de participación política”, El Tiempo (Colombia), 6 de novembro de 2013. Ver en: http://www.eltiempo.com/politica/ARTICULO-WEB-NEW_NOTA_INTERIOR-13163052.html\n(2) HERNÁNDEZ, Jorge Andrés; “El acuerdo con las FARC: ¿Fase final de la transición política colombiana?”, Razón Pública (Colombia), 11 de novembro de 2013. Ver en: http://www.razonpublica.com/index.php/conflicto-drogas-y-paz-temas-30/7185-el-acuerdo-con-las-farc-%C2%BFfase-final-de-la-transici%C3%B3n-pol%C3%ADtica-colombiana.html


Touriñán: ''El invitado que más me gustaría traer la 'Tourilandia' es Roberto Vilar''\nGaliciaé LV 12 enero 2012 19:17 h.\nsociedad Cultura entrevista Casa Macán Touriñán Orzamento\nArtista polifacético onde os haxa, o humorista Xosé A. Touriñán (Culleredo, 1980) debuta hoxe ás 22.05 horas á fronte do novo programa estrela da TVG.\nP.- Vostede si que leva á práctica aquilo de ano novo, vida nova...\nR Pois si, levo poucos anos nisto pero é a proxecto novo por ano.\nP.- Pasou de inventar unha aldea imaxinaria, Ardebullo, a reinar nun país, Tourilandia. Menudo\nascenso o seu...\nR É importante, pero para min agora mesmo é tan grande a aldea de Ardebullo, porque se fixo moi moi grande, mentres que o país aínda o temos que facer medrar.\nP.- O que está claro é que lle tocou a lotería.\nR.- Tocoume o Gordo, no sentido bo e no malo, se penso na sorte que teño por como me están saíndo as cousas e na responsabilidade.\nP.- Supoño que a presión é moi alta tras o éxito de Land Rober...\nR.- A presión se a queres ter; o certo é que eu non me sinto presionado. Entendo que as comparacións e as críticas teñen que estar, pero eu teño a presión de divertirme, de pasalo ben coa xente que imos facer o programa. Eu nunca fixen este papel, polo que me levará o meu tempo estar cómodo.\nP.- Dáse por feito que Tourilandia herdará o espírito do espazo presentado por Roberto Vilar.\nR.- Oxalá poidamos herdar todo o que tiña o Land Rober. Non sei se o chegaremos a facer tan ben, pero imos facer o show á nosa maneira.\nP.- ¿Que nos espera no programa?\nR Pois é un programa de noite como a referencia, Land Rober. De feito, sigo contando con gran parte do equipo que estaba alí e partiremos dunha base que é un espazo contedor no que teñen que entrar entrevistas, música, humor, concursos coa xente... Entreter durante dúas horas desde o humor e pasar un bo momento rindo. Iso é o que imos intentar; agora a ver se o conseguimos.\nP.- ¿Quen o acompañará?\nR.- Pois comigo vai estar Marcos Pereiro, por suposto, como apoio fundamental tanto dentro como fóra do plató. E logo está Federico Pérez, Isi, Isa Risco e Iria, coa que xa traballei en Land Rober. Son os que non podían faltar.\nP.- E vostede debutará na faceta de presentador.\nR.- A miña figura será a de condutor do programa, si, pero logo ídesme ver tamén en personaxes. Nunca vou ser como Roberto Vilar, porque son Xosé Touriñán,\npero aí estaremos.\nP.- Por certo, ¿desexoulle sorte o ex Tonecho nesta nova etapa?\nR.- Si, si. El está en Madrid preparando tamén cousas moi interesantes e estamos en contacto. Desexoume sorte, deume os consellos que lle pedín... Moi ben.\nP.- ¿Poderiamos chegar a velo de invitado en Tourilandia?\nR.- Seguiremos levando xente famosa e sería o invitado que máis me gustaría levar a Tourilandia, pero el anda liado...\nP.- Porque Tourilandia está concibido como un país no que pode pasar calquera cousa, ¿non?\nR.- É un país distinto, un sitio no que acontecen cousas que non pasan en ningún outro lugar, pero que si que teñen reflexo nas cousas que pasan no día a día no resto de países, sempre desde o humor. A miña figura é a dun tipo que non era ninguén, pero había que elixir un rei e tocoulle a el.\n“Algunha bágoa me caeu na despedida de ‘Mucha e Nucha’, pero volverán”\nP.- Mentres que o resto dos líderes mundiais loitan contra a crise, o de Tourilandia, ¿que reto ten?\nR.- Pois ten pendente acabar o AVE, construír un polígono industrial e pouca cousa máis, porque é un presidente moito de facer churrascadas e estas cousas (risas). Tourilandia é unha illa pequena e tampouco mata o choio que hai.\nP.- Emotiva foi a despedida de Mucha e Nucha do Luar. Catro anos despois, vimos a un Xosé Touriñán ao bordo das bágoas...\nR.- Si, pensei que ía aguantar e algunha bágoa caeume... Sobre todo pola xente do Luar, que é marabillosa. Pero foi unha despedida entre comiñas.\nP.- Volverán logo, ¿non?\nR.- Si, está aberta a posibilidade de volver e de ir de vez en cando visitalos. Mucha e Nucha seguirán actuando por aí.\nP.- Nestes catro anos de éxitos ininterrompidos, ¿con que quedaría?\nR.- Co día que naceu a miña filla, porque o mellor que me pasou na vida foi ser pai. No profesional, estanme pasando cousas tan marabillosas que non podería elixir unha.\nP.- O que está claro é que está de racha.\nR.- Estou de moi boa racha, o que me preocupa (risas). Iso que din “que todo vaia para mellor”, o meu non pode ir para mellor. Por iso estou moi agradecido á vida, ou á sorte.\nP.- Humorista, actor, colaborador deste xornal, xerente da Sala The Star, pai. ¿De onde saca tempo?\nR.- Sácase tempo polo que dis ti, porque estou na racha na que estou. Peor sería estar na casa e non ter que facer.\nTouriñán: ''El invitado que más me gustaría traer la 'Tourilandia'...


Móbiles de R: LG K11 - BlogR\nMóbiles de R: LG K11\nO LG K11 é deses móbiles que os miras, telos na túa man e xa non queres outro. Xa está no catálogo de móbiles de R en cor azul. A mellor experiencia audiovisual, bo deseño, bo prezo e gran rendemento. Imos coñecelo.\nA súa pantalla de 5,3″ HD IPS con 1280×720 de resolución, a súa gran calidade de imaxe e o seu acabado e deseños premium garántenche máxima durabilidade e os seus bordos redondeados permiten un agarre perfecto.\nAdemais é ultrarresistente a temperaturas altas e baixas, humidade, golpes ou vibración. Para garantilo foi sometido a 8 probas militares que certifican a súa gran resistencia.\nConta cun sensor de pegadas dixital avanzado, con múltiples funcións que melloran a usabilidade do teu K11.\nMide 148,7 x 75,29 x 8,68 mm e pesa 163 g.\nAntes de seguir coas cámaras, aquí tes un vídeo resumo co mellor do LG K11:\nA súa cámara principal de 13 MPX ten autoenfoque de alta velocidade, un 30% máis rápido e preciso, que fará que as túas fotos sempre saian nítidas.\nGrazas ao seu modo retrato conseguirás desenfoques (efecto bokeh) perfectos, que poderás aplicar antes ou despois de sacar a foto.\nA súa intelixencia artificial detecta baixa luminosidade e activa o modo noite, co que mellorarás a imaxe final ata un 30%.\nComo ves unha cámara máis que completa, pero hai máis: disparo por xestos, acceso rápido á cámara premendo o botón de volume dúas veces e flash intelixente.\nA súa cámara selfie de 8 MPX ten un grande angular 100º, ideal para as túas fotos de grupo.\nE para que a experiencia audiovisual sexa completa, LG ofrece un son DTS X multicanle virtual por obxectos 360º, como usan nas salas de cinema. O resultado é unha sensación envolvente e inmersiva.\nAlucinarás coa súa xestión intelixente de memoria, que che permite gozar aínda máis dos seus 16GB (8GB dispoñibles para usuario). Se queres máis, podes amplialos ata 32GB con tarxeta microSD.\nTarxeta nanoSIM, procesador octa-core 1,5Ghz, 2GB de RAM, Android Nougat 7.1.2 e a súa batería de 3.000 mAh.\nBo, bonito e barato. Consígueo xa na nosa tenda móbilR.


Portada » O Concello » Concellería de Interior, Seguridade Cidadá, Economía e Facenda e Urbanismo » Policía Local\n» Balance e incidencias destacadas\n» Como conducir polas rotondas\nA estructura orgánica da policia local do concello de Oleiros é a que se describe a continuación.\nA Policía Local conta con 36 efectivos que se dividen organicamente do seguinte xeito:\n1 inspector xefe\nConta con dous auxiliares administrativos que se encargan das tarefas administrativas do propio departamento.\nOs 31 policías divídense en grupos para poder cubrir quendas de traballo de mañá, tarde e noite, de xeito que a Policía Local de Oleiros ofrece servizo á cidadanía durante as 24 horas ininterrompidas todos os días do ano.\nNa época do verán refórzase o servizo coa contratación de catro auxiliares de Policía que prestan apoio principalmente na vixiancia e regulación do tráfico nas zoas de praia e ocio\nPara o control e a supervisión urbanística e medio ambiental, ademais de velar polo cumprimento de determinadas ordenanzas municipais, destínanse dous policías.\nO resto dos axentes locais teñen como funcións principais o traballo a pé de rúa: a protección da seguridade cidadá, procurando manter a presenza policial nas áreas urbanas, a participación xudicial e a prevención de delitos.\nDurante os días da semana o servizo está cuberto por unha media de cinco policías e un oficial nas quendas de mañá e tarde e por tres policías na quenda da noite.\nDurante as fins de semana, de venres a domingo, incluídos festivos e vésperas, dóbranse o número de efectivos na quenda da noite pasando a prestar servizo 5 policías máis un oficial.\nTamén se habilita un operativo especial e permanente para a ordenación e regulación do tráfico, realizando propostas de sinalización, localización e denuncias de tráfico, atención dos accidentes de tráfico nas vías de titularidade municipal e dispositivos de control de documentación, entre outros.\nHai que destacar que na actualidade existe un grupo de policías que se encargan de desenvolver clases de seguridade viaria nos colexios de Oleiros.\nPor outra banda, cada un dos oficiais existentes ten asinada unha serie de áreas nas que exercen as súas competencias para, deste xeito, procurar mellorar o rendemento da función policial. Os grupos de funcións establecidas son as que seguen:\nSeguridade e educación viaria, sinalización viaria, proxectos de sinalización, accidentes de circulación e todos os asuntos relacionados co tráfico no Concello.\nSeguridade cidadá, asuntos penais, expedientes por infraccións administrativas á Lei de protección da seguridade cidadá e control de armas.\nOrdenanzas, urbanismo, medio ambiente, obxetos perdidos, calendarios de prácticas de tiro e munición.\nVehículos, comunicacións, uniformidade e dotación diversa.\nToda-las chamadas telefónicas que os cidadans fagan ao número de teléfono da Policía Local serán gravadas e os seus datos incorporados ao ficheiro denominado "Gravación de chamadas da Policía Local", coa finalidade de mellorar o servizo que presta este corpo, outorgando un medio de proba ou instrumentos de cara á tarefa policial tanto aos usuarios coma ao prestador do servizo (Resolución da Alcaldía nº 1745/2011 de 2 de Maio, BOP de 12/05/2011)\nAs dependencias da Policía Local do Concello de Oleiros atópanse no baixo do n.º 10 da avda. Francisca Herrera, na parroquia de Oleiros. Os números de contacto a disposición permanente dos veciños son: 981 610 001 e 981 648 103.\nOrdenanza de mobilidade (PDF - 395.6 KB)\nOrdenanza de uso das praias (PDF - 74.6 KB)\nOrdenanza xeral de limpeza (PDF - 114.1 KB)\nEstatística de accidentes de tráfico do ano 2019 (PDF - 2,265.3 KB)\nEstatísticas de accidentes de tráfico do ano 2018 (PDF - 2,364.9 KB)\nEstatísticas de accidentes de tráfico do ano 2017 (PDF - 2,374.9 KB)


na illa: Pechada unha irregular tempada de dornas a vela\nA práctica deportiva da navegación en dorna a vela adoita contar con dous tipos básicos de seguidores: os que van ás regatas a pasalo ben, e non lles importa a posición na que cheguen á meta, e os que toman en serio cada proba e compiten para gañar. Para estes últimos, o campionato máis importante da tempada é o Trofeo Galicia, que proclama gañadoras ás embarcacións que mellor posición global acadan en catro regatas: Fasquía (Illa de Arousa), Triángulo do Bao (Illa de Arousa), Regata dos Faros (Grove) e Regata do Albariño (Cambados).\nEste ano, o Trofeo Galicia non chegou a completarse, debido á cancelación das regatas do Grove e de Cambados. A primeira foi adiada nun primeiro momento debido ás condicións ventosas do día fixado para a celebración, pero o certo é que non volveu convocarse. E a segunda suspendeuse sen que mediase explicación por parte do club organizador, ao parecer, sometido a leas internas.\nPor outra banda, as desavinzas entre os diferentes clubs da ría tamén contribuíron a minguar a participación intercomarcal nalgunhas probas, e tivo o seu máximo reflexo na coincidencia da Regata de Ribeira co Día do Carme da Illa de Arousa.\nA competición de Ribeira é unha proba singular, na que se compite por clubs. O premio consiste na custodia e exhibición da dorna de prata, unha prezada peza de xoiería, que permanece durante un ano –ata a celebración da seguinte regata– nas mans do club que rexistre as tres embarcacións mellor clasificadas.\nTradicionalmente, eran Ribeira, a localidade anfitrioa, e a Arousa as que se pelexaban polo trofeo de prata, así que os ribeirenses tiñan a deferencia de fixar a competición nun día acaído para os seus máximos rivais. Isto deixou se ser así nas últimas edicións, e a celebración da regata coincidindo coas festas do Carme na Arousa excluíu a participación de moitos tripulantes carcamáns.\nPor último, o vento obrigou a mover no calendario varias probas –a Volta á Arousa e o Triángulo do Bao– e puxo en apuros aos navegantes máis inexpertos, aínda que isto non é ningunha novidade, xa que supón a obrigada aprendizaxe pola que pasan as tripulacións.\nPublicado por nailla ás 18:32 Etiquetas: deportes , dornas\nPois eu digo que na illa non escollen cando se celebra a festa do Carme... ou?\nEu digo que plantexas un panorama inexacto, tendes coñecemento do mundo das regatas, e evidente, pero non todos vemos cos mesmos ollos o que acontece. Non creo nas desavinzas entre asociacións, pode que entre determinadas persóas teñamos un "quitame aqui" (que non debe ser mais) pero entre o colectivo de persóas que adoitan participar eso non existe, por eso facer esas xeneralizacións e inexacto. Por outra banda que non te enteres (ou non vos enteredes) de algunhas explicacións, non quere decir que non existan, no relativo a celebración das regatas. Ademais hai que valorar que igual o calendario esta sobrecargado, non soio hai regatas.\nCreo que as regatas de dornas teñen unha saúde envidiable. Pero e evidente que nos condiciona a climatoloxía, pois somos un grupo que gusta de pasalo ben. Si non fixate que os que adoitan "tomalo en serio" (ben entendido sea) seguen participando en todas.\nO que é certo e que temos un xeito de ser que provoca tempadas como esta, :) pode ser que non oubera moitas gañas de competir o guingurú non acompañou. Pero non nos alarmemos.\nPara rematar, Parabens polo comentario, ainda que non este de acordo con todo o que decides, pareceme ben, pero deixa un poso de discordia (ou así o entendo eu) que non ten que ver cos que andan nas dornas, na miña opinión.\nO que sí foi unha magoa e o do Trofeo Galicia, penso que faltou alguén que o collera e fixera o amaño necesario para telo vivo con saúde.\nRepito parabens pola entrada :).\nFernando, eu tamén creo na saúde das regatas de dornas a vela e, ante todo, recoñezo o mérito e a labor que desenvolven todos os colectivos que traballan, desinteresadamente e facendo fronte a moitas dificultades, pola recuperación do patrimonio marítimo. Ai, sen non fora por eles (por vós)!\nNeste artigo só quería reflectir unha serie de problemas que constatei de primeira man, e que logo contrastei e ampliei con tres fontes diferentes, coñecedoras do tema.\nXa che adianto que haberá máis entradas sobre dornas, resaltando os aspectos positivos, e tamén os problemas, se os houbese. Pero sempre con ánimo construtivo.\nBueno, queda claro que é cuestión de opinións. As veces os que organizamos e estamos nas reunións opinamos diferente, inevitable.


Wellington Koo - Wikipedia, a enciclopedia libre\n29 de xaneiro de 1888\nDinastía Qing, República da China e Taiwán\nUniversidade de Columbia e St. John's University\nxuíz, diplomático, xurista e político\nHui-lan Oei, Juliana Koo e May Pao-yu Tong\nWellington Koo Jr. e Fu-chang Freeman Koo\nVi Kyuin Wellington Koo (Chinés: 顾维钧；Pinyin: Gù Wéijūn; Wade-Giles: Ku Wei-chün) (29 de xaneiro de 1887 – 14 de novembro de 1985) foi un diplomático chinés, e representante do seu país na Conferencia de Paz de París de 1919.\nNacido en Shangai en 1887, foi ós Estados Unidos en 1904 e estudou a cultura occidental para axudar a China co problema do imperialismo. Falaba un inglés fluído, e interesouse pola posición da China na sociedade internacional.\nKoo asistiu á Universidade Saint John de Shangai e á Universidade de Columbia, onde foi membro da Philolexian Society, un club literario e de debate. En 1912, Koo recibiu o seu título en leis internacionais e diplomacia pola Universidade de Columbia. Inmediatamente, volveu a China para servir á nova República da China como o Secretario en Inglés do Presidente. En 1915, Koo foi feito Ministro da China para os Estados Unidos.\nEn 1919, foi un dos delegados chineses na Conferencia de Paz de París, polo que e maiormente coñecido. Antes de que o fixeran os poderes occidentais, xa pedía que Xapón devolvese Shangdong a China. Tamén lles pediu ós países occidentais que remataran con tódalas institucións imperialistas como a extraterritorialidade, o control de tarifas, protección de legados e paro de préstamos. Os poderes occidentais rexeitaron as súas peticións e, en consecuencia, a delegación da China foi a única que non asinou o Tratado de Versalles na cerimonia de asinamento.\nKoo tamén estivo involucrado na formación da Sociedade de Nacións, como primeiro representante chinés. Durante un período de caos en Beijing en 1926-1927 actou como Presidente da China. Máis tarde serviu como Ministro de Exteriores baixo o gabinete de Chang Tso-lin, e representou a China perante a Sociedade de Nacións para protestar pola invasión xaponesa de Manchuria. Tamén foi embaixador da China en Francia dende 1936 a 1940, cando Francia foi ocupada por Alemaña. Despois sería embaixado no Reino Unido até 1946. En 1945, Koo foi un dos membros fundadores das Nacións Unidas. Máis tarde, foi embaixador nos Estados Unidos tentando manter a alianza entre a República da China e os Estados Unidos mentres o Kuomingtang comezaba a perder fronte os comunistas chineses e tiñanse que retirar a Taiwan.\nKoo se retirou do servizo diplomático chinés en 1956 após 44 anos e dúas guerras mundiais. Foi o diplomático máis experimentado e respectado da China. En 1956 Koo converteuse en xuíz da Corte Internacional de Xustiza n'A Haia, e serviu como Vicepresidente da Corte durante os tres derradeiros anos do seu período. En 1967 retirouse e mudouse a Nova York onde pasou o resto da súa vida até a súa morte en 1985 á idade de 98 anos.\nA primeira esposa de Koo foi Pao-yu Tang, que era a filla máis nova do antigo Primeiro Ministro Chinés Tang Shaoyi e a primeira prima da pintora e actriz Mai-Mai Sze (parella da deseñadora Irene Sharaff). Con ela tivo dous fillos, Wellington Koo Jr., nacido en 1921 e Freeman Koo, nacido en 1923.\nA segunda muller de Koo foi Juliana Oei. Foi unha das 45 fillas do magnate do azucre chinés con base na Illa de Xava Oei Tiong -ham. Con ela tivo outros dous fillos, un fillo, Teh-chang Koo e unha filla, Patricia Koo.\nKoo e a súa segunda muller separáronse na década dos 50, cando el xa vivía con outra muller, a quen presentaba en sociedade como a súa esposa. Porén, el e Juliana Koo nunca se divorciaron..\n↑  Arquivado 27 de setembro de 2007 en Wayback Machine."Chinese Minister to Mexico Chosen: V.K. Wellington Koo, Graduate of Columbia, Also Envoy to Peru and Cuba", The Nwe York Times, 26 de xullo de 1915\n↑ "Koo's Son Made Citizen; Daughter-in-Law of Ex-Envoy of China Also Takes Oath", The New York Times, 15 de agosto de 1956\n↑ "Copia arquivada" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 12 de abril de 2012. Consultado o 12 de xullo de 2007.\n↑ "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 19 de xullo de 2012. Consultado o 19 de xullo de 2012.\n↑ 5,0 5,1 "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 18 de setembro de 2009. Consultado o 28 de agosto de 2018.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Wellington Koo\nBiografía en Columbia (en inglés)\nAnécdota divertida (en inglés)\nDu Xigui Presidente da República da China\n(Xeneralísimo do Movemento Militar)\nWei Daoming Embaixador da China nos Estados Unidos\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wellington_Koo&oldid=5741158"\nA última edición desta páxina foi o 10 de abril de 2021 ás 16:01.


Peixes que teñen febre e senten emocións\nNovos estudos suxiren que algúns peixes teñen a capacidade de ter respostas emocionais\nPor Antonio Figueras | 07/11/2017\nVarios equipos de científicos descubriron que os peixes cebra teñen “febre emocional”, un pequeno aumento da temperatura corporal ante situacións de tensións. Outros peixes, os ollomoles, mostran indicadores de emocións.\nTras someter a un grupo de peixes cebra a situacións estresantes, estes sufriron un aumento da temperatura corporal de entre 2 e 4 graos, segundo experimentou un equipo de investigadores da Universitat Autònoma de Barcelona, xunto a científicos das Universidades de Stirling e Bristol (Reino Unido).\nTrátase dun fenómeno chamado febre emocional, que se relaciona coas emocións que senten os animais ante un estímulo externo. Mesmo se chegou a relacionar con algún grao de conciencia, aínda que esta é unha cuestión polémica. A febre emocional detectouse en mamíferos , en aves e nalgúns réptiles, pero nunca en peixes, que eran considerados animais sen emocións nin conciencia. Este novo estudo levado a cabo con 72 exemplares de peixe cebra, alterou esta idea.\nOs investigadores dividiron os peixes en dous grupos de 36 exemplares e introducíronos nun gran tanque con diferentes compartimentos intercomunicados, con temperaturas que ían desde 18 ºC ata 35 ºC. Os peixes do grupo control permaneceron na zona que estaba á súa temperatura preferida: 28 ºC, e sen seren sometidos a ningunha acción especial. Aos peixes do outro grupo fíxoselles pasar por unha situación de tensión: foron confinados durante 15 minutos nunha rede dentro do acuario, a 27 ºC. Pasado este tempo, foron liberados.\nMentres os peixes control permaneceron nos compartimentos de 28 ºC, os peixes que sufriran tensións desprazáronse cara aos tanques quentes e aumentaron a súa temperatura corporal entre 2 ºC e 4 ºC. Para os investigadores trátase dunha proba de expresión de febre emocional. Sobre o grao de conciencia dos peixes os científicos están moi divididos. Algúns investigadores cren que non a poden ter pola simplicidade dos seus cerebros, que carecen de córtex cerebral, capacidade de memoria e aprendizaxe, cun repertorio moi limitado de comportamentos e sen a capacidade de experimentar sufrimento.\nUn equipo de investigadores da Universidade do Algarve (Portugal) demostrou que os ollomoles responden emocionalmente os estímulos da súa contorna, o que suxire que os estados emocionais son un trazo que a evolución favoreceu en moitas especies animais.\nNoutros factores, medíronse os niveis de cortisol, unha hormona da tensión, e avaliando as áreas do cerebro que se activaron e que se sabe que están asociadas con estados emocionais positivos e negativos. É a primeira vez que se identifica que os peixes, animais máis simples e máis afastados dos humanos na escala evolutiva, poden desencadear respostas fisiológicas e neuromoleculares no sistema nervioso central en resposta a estímulos emocionais. Ademais, os científicos afirman que a capacidade de avaliar os estímulos emocionais pode ter unha base neurolóxica máis simple da esperada.\nMáis respecto para os ollomoles.\nTemas: Antonio Figueras, ollomol, peixe cebra, peixes


Xornada de Igualdade sen Fronteiras, o 23 de febreiro en Exposalnés | Concello de Cambados\nEstá vostede aquí: Inicio / Xornada de Igualdade sen Fronteiras, o 23 de febreiro en Exposalnés\nO venres 23 de febreiro, ás 19:00 terá lugar no Edificio Exposalnés a xornada “Igualdade sen Fronteiras”\nO evento foi presentado no Salón de Actos do Concello pola alcaldesa Cambados, Fátima Abal, e pola coordinadora do acto Mónica Novas.\nDende o seu papel de Rexente de Cambados e tamén como muller traballadora da Administración Pública, a Alcaldesa subliñou a obriga de facer todo o posible nesta materia na que dende o Concello de Cambados se traballa todo o ano, e non só o 8 de Marzo .\nA Alcaldesa destacou a importancia que ten educar dende as pequenas idades pra loitar contra as desigualdades, a gravidade de que cada vez existen máis casos de xóvenes que practican actitudes machistas e micromachistas e que ven estas actitudes como algo normal, en palabras da Rexente : “a situación é o suficientemente grave como para darlle prioridade”.\nNo acto levaranse a cabo diversas proxeccións e videoconferencias de 5 mulleres de Arxentina, Reino Unido , Nixeria, Korea e Filipinas, que nos relatarán as súas experiencias sobre os logros e os impedimentos, as súas vivencias personais , en materia de igualdade e desigualdade de xénero. Aproveitando esta xornada de Igualdade sen Fronteiras farase tamén entrega dos dipomas do curso de “Defensa Personal” e o agasallo dun “bolígrafo táctico” aos seus integrantes.


Unha viaxe pola mente de Amancio, un mozo cun comportamento infantil, condicionado fortemente polo seu pasado, a súa educación, as malleíras recibidas e o seu illamento nunha localidade costeira. Amancio crea un mundo imaxinario, como un xeito de fuxir da súa crúa realidade, onde non se pode distinguir entre personaxes reais e imaxinarios.\nMarcela Gracia e Elisa Sánchez foron dúas mestras galegas. As dúas mulleres constituíron o primeiro matrimonio entre persoas do mesmo sexo de España do que hai constancia. Casaron o 8 de xuño de 1901 na Coruña ás sete da mañá. Elisa tivo que adoptar unha identidade masculina.


Trasladan aos fogares os talleres de Entroido para evitar contaxios - G24\nAntonio Sousa, veciño de Sande (Cartelle), elabora no seu salón as máscaras das bonitas\nConfían en poder celebrar o Entroido aínda que se supriman os actos máis masificados\nAntonio Sousa recortando unha cara de bonita\nAínda coa dúbida de como será o Entroido deste ano, hai que estar preparados para cando chegue o momento. Os de Cartelle traballan na elaboración das máscaras das bonitas, iso si, fano nas súas casas para evitar contaxios.\nEntre as mans experimentadas de Antonio, as facianas das Bonitas van collendo forma. Desta vez ocúpase el dos novos encargos. No salón da súa casa, sobre a mesa do comedor, un obradoiro "para conviventes". Confía en que o Entroido si se poida celebrar.\n"Estamos facendo 11 ou 12 traxes máis, debe haber uns 60 e pico xa. A xente está animada a poñelos, así que a ver como evoluciona. Pero eu penso que si que vai haber Entroido", explica Antonio Sousa, un dos responsables da recuperación do entroido tradicional de Sande.\nNo Entroido de Sande hai oso, hai vaca e hai avutardas. Pero as Bonitas son o personaxe central, cos seus mantóns traídos orixinalmente de Manila polos emigrantes, e que as facían tan bonitas como o nome indica.\n"E na man leva as luvas e unha vara de vimbio coa que apartaba a xente para que fixeran sitio", engade Antonio.\nEste Entroido tradicional sobreviviu á guerra pero non á ditadura. Recuperárono hai vinte anos e vai a máis en cada nova edición.\n"Hai aí para facerlle a 3 ou 4 nenos, que é o importante, que haxa relevo xeracional", conclúe Antonio.\nFin de semana para fartar de lamprea en Arbo\nUnha viaxe ao pasado do pobo galego no Museo Etnográfico de Oseira\nNoite de viacrucis en Betanzos


A concesión do teléfono - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA concesión do teléfono\nnovela de Andrea Camilleri\nA concesión do telefono é unha novela en lingua italiana de Andrea Camilleri. Foi publicada en 1998 por Sellerio co título orixinal de La concessione del telefono, e foi traducida ao galego por María Alonso Seisdedos e publicada por Novo Vinilo Edicións en 2017.\nA concesión do telefono\nitaliano - siciliano\n2.1 Espazo e tempo\nO comerciante de madeira Filippo Genuardi envía tres cartas ao prefecto Vittorio Marascianno para solicitar a instalación dunha liña de teléfono entre o seu almacén e a casa do seu sogro, un rico home de negocios. Como non recibe resposta busca apoio en Calogero (Don Lollo) Longhitano, pez gordo da mafia de Vigàta, e revélalle o lugar onde se esconde o seu antigo amigo Sasà La Ferlita, quen se escondera por non poder pagar débedas de xogo ao irmán de Don Lollò.\nUnha serie de malentendidos levan a Genuardi a unha situación perigosa: por un lado, o prefecto Marascianno, debido a varias inexactitudes nas tres cartas recibidas e a actitude suspicaz da policía, está convencido de que Genuardi é un axitador socialista; doutra banda, Sasà La Ferlita, coa axuda do seu irmán e outro amigo, logra escapar da mafia, e Don Lollo pensa que Genuardi está de acordo con Sasà e cos carabinieri para detelo. Genuardi só recibe a axuda do delegado da policía Spinoso, axudado en parte polo superintendente e o seu superior, o comandante Parrinello, ao entender que Genuardi está "atrapado entre o Estado e a mafia".\nAmais destes sucesos, está a vida privada de Genuardi, quen ten un romance coa súa sogra. De feito, este foi o motivo da solicitude da liña telefónica: poder contactar coa súa amante cando o seu sogro estivese ausente. Mais por un malentendido o sogro descobre a verdade, e debido aos celos mata a Genuardi e suicídase pouco despois.\nDesta situación aprovéitanse os xenerais dos carabinieri, que foran castigados pola súa actividade persecutoria contra Genuardi. Reconstrúen a escena do crime, simulando que Genuardi manexaba un artefacto explosivo, o que probaría o seu carácter subversivo.\nA concesión do teléfono non ten a estrutura habitual da novela. Camilleri alterna dous tipos de escritura: as "cousas escritas" inclúen cartas, informes, documentos oficiais, notas secretas ou artigos de prensa; as "cousas ditas" son os diálogos entre os personaxes, escritos sen indicacións escénicas nin información sobre a ambientación.\nCamilleri usou un recurso similar na novela La scomparsa di Patò. O autor afirmou que empregou esta estrutura na novela para facer que a persoa lectora sexa autora da propia historia, o que entronca coa teoría da recepción. As cousas ditas e escritas altérnanse no relato, fusionándose só no capítulo final, que serve de epílogo da historia. Ao longo do texto vaise creando unha interacción entre os personaxes que contribúe a crear unha comedia de equívocos.\nNo prólogo o autor explica que tivo a idea da novela logo de atopar un decreto ministerial de 1892 para a concesión dunha liña telefónica privada (documento orixinal que aparece reproducido na novela), un texto que prevía unha densa rede de obrigas burocráticas e administrativa. Os malentendidos nacen precisamente a partir da dificultade de desenvolverse na maraña de oficinas públicas.\nO autor emprega de forma alterna tres rexistros lingüísticos: o italiano formal, o italiano informal e o siciliano. Amais, adapta os trazos ortotipográficos e formais da documentación aos propios de finais do século XIX. Na tradución ao galego recorreuse a elementos propios desa época, como o uso da forma decer en vez do verbo dicir, a interpolación como recurso estilístico, o futuro do subxuntivo ou a forma vosa mercé en vez de vostede.\nEspazo e tempoEditar\nA historia desenvólvese en Sicilia a finais do século XIX. O espazo principal é a cidade de Vigata (espazo imaxinario que se corresponde con Porto Empedocle, lugar de nacemento de Camilleri), capital da provincia de Montelusa (correspondente á provincia de Agrigento). A trama desenvólvese tamén na cidade de Palermo. A acción comeza o 12 de xuño de 1891 e remata o 20 de agosto 1892. A novela iníciase cunha cita de Luigi Pirandello, da súa novela I vecchi e i giovani ("Os vellos e os mozos", 1909), ambientada en Sicilia entre 1892 e 1893. A obra relata o nomeamento de Giovanni Giolitti como Presidente do Consello de Ministros e o desenvolvemento dos Fasci Siciliani.\nAs dificultades da burocracia veñen creadas polo hábito do Estado italiano logo da Unificación de Italia de enviar funcionarios que non coñecían a realidade local (case todos os sicilianos, amais do nome do bautismo, teñen un alcume ('nguñia) totalmente diferente, útil para eludir as obrigas legais), sen preparación ou inadecuados para desenvolver o seu traballo. Este rol desenvólvese na figura do prefecto paranoico Marascianno, que fala cos números da smorfia napolitana, ve conspiracións socialistas en todas partes e crese vítima da delincuencia fantasma. Tamén os tenentes dos carabinieri Lanza-Turò e Lanza-Scocca, que despois de considerar erroneamente Filippo Genuardi un axitador socialista, intentan acusalo de calquera xeito. Ao remate da novela, e tras a concatenación de despropósitos traxicómicos, os superiores do Ministerio desde Roma non poden reaccionar doutra xeito que enviando os culpables a Sardeña e substituíndoos por outros que, previsiblemente, son aínda peores.\nOs poucos funcionarios públicos que intentan traballar de forma honesta, como o delegado Spinoso, a pesar do seu compromiso e algúns éxitos efémeros están destinados á derrota. Filippo Genuardi logre evadir todos os cargos non polo empeño das forzas da lei, senón pola vontade de Lollò Longhitano, un home de honor que ten amizades en todos os recunchos da administración pública e que a través das súas recomendacións pode impoñer a súa vontade a case todos os habitantes de Vigàta. Spinoso é consciente de que está atrapado sen posibilidade de salvación.\nO protagonista, Filippo Genuardi, é tamén unha vítima deste tecido diabólico, mais ao cabo non é un heroe ou un protagonista positivo: marido desleal e comerciante parasito, para obter a concesión telefónica está disposto a entregar o seu antigo mellor amigo en mans da mafia, a ameazar con armas e facer chantaxe aos donos das terras sobre as cales deben colocarse os postes da liña telefónica, ou para subornar calquera que o poida axudar na administración pública.\nHoubo unha adaptación teatral da obra, presentada no Teatro Stabile di Catania na campaña 2005-2006, con dirección de Giuseppe Dipasquale e adaptación do propio Camilleri.\nO libro foi obxecto da primeira transacción de comercio electrónico con tarxeta de crédito a través da plataforma IBS.it.\n↑ Entrevista no programa da RAI Per un pugno di libri, 6 de marzo de 2008 (en italiano).\n↑ "O que dece o Camilleri en galego", artigo de Manuel Arca Castro no blog Derrubando isoglosas, 23 de decembro de 2017.\n↑ "Diciotto anni fa l'e-commerce debuttò in Italia - Tecnologia". ANSA.it. 3 de xuño de 2016.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=A_concesión_do_teléfono&oldid=4598814"\nÚltima edición o 27 de decembro de 2017 ás 14:39


Declaración institucional da Xunta na celebración do 25 de novembro |\nHome Actualidade Declaración institucional da Xunta na celebración do 25 de novembro\nO vindeiro 25 de novembro conmemórase unha vez máis, en todo o mundo e baixo os auspicios da Nacións Unidas, o Día internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres. Unha data que serve para reafirmar o noso compromiso coas vítimas desta senrazón que se vive na nosa sociedade e que causa un número de mortes intolerable nunha sociedade avanzada e democrática, e momento no que enviamos unha mensaxe de compromiso na consecución dunha sociedade na que non teña cabida a desigualdade entre mulleres e homes.\nA través de diferentes actuacións, pretendemos a sensibilización e a concienciación de toda a sociedade, para que cada un no seu ámbito de actividade e no marco das súas responsabilidades, reflexione sobre a necesidade dun posicionamento claro e decidido en contra de calquera manifestación de violencia contra as mulleres, síntoma da desigualdade que pervive aínda en moitas esferas da vida.\nA mensaxe enviada desde a Xunta de Galicia neste 25 de novembro incide na necesidade da denuncia dos feitos violentos, como a única maneira de previr con eficacia, de dar a coñecer a necesidade de apoio por parte da vítima e de castigar o maltratador, pero preténdese tamén animar á eliminación da indiferenza ou da tolerancia cara a un fenómeno do que, pola súa incidencia e por darse en todos os ámbitos da sociedade, moitas veces sabemos máis do que queremos recoñecer. Debemos reprobar con toda contundencia as condutas violentas, apoiar as vítimas e pór o esforzo común na educación das xeracións máis novas, para que, a través da prevención e da formación, sexamos capaces de eliminar esta lacra intolerable.\nA Xunta de Galicia quere reiterar o compromiso asumido de traballar intensa e conxuntamente na colaboración interinstitucional, na ampliación da protección das vítimas e na mellora da súa recuperación física, psicolóxica e social, así como na sensibilización de toda a sociedade, moi particularmente da xente máis nova.\nO goberno galego quere manifestar o seu apoio aos fillas e fillos das vítimas e ás súas familias, agradecer o traballo desenvolvido polas organizacións civís coas que colabora na tarefa da prevención, a sensibilización e a intervención nos casos de violencia de xénero que se dan, e animar toda a cidadanía a facer da igualdade e do rexeitamento á violencia un dos piares do presente e do futuro de Galicia.\nO alcalde de Ribadeo cualifica de decepcionante a información sobre as obras da N-642 do goberno de España\nO obradoiro “Ourol Natural” conmemorou o “Día internacional contra a violencia de xénero”


Francia ten razón: os nenos na casa durante a pandemia non deben usar móbiles durante horas - EU Reporter\nNestes momentos preocupantes nos que un novo virus altamente contaxioso acabou coa vida como o coñeciamos, confiamos cada vez máis nos teléfonos móbiles para permitirnos un certo sentido de conexión cos que nos importan. Pero, pregunta Devra Davis Dr., tan seguros son os dispositivos esenciais agora agora omnipresentes e as redes nas que confían?\nEn Estados Unidos, solicítase aos nenos que utilicen teléfonos para a escola de forma que sería ilegal en Francia e Israel, onde os teléfonos non poden ser usados con fins educativos.\nA principios deste ano, a Comisión Federal de Comunicacións dos Estados Unidos (FCC) emitiu un fallo informe sobre a radiación do teléfono móbil declarar todo está ben. Malia titulares das probas de axencia lendo: "FCC determina que a radiación do iPhone non supera os niveis de seguridade", a realidade é todo o contrario. En lugar de probar os teléfonos como se usan, no peto ou descansar contra o corpo, a axencia probou os teléfonos con métodos de proba anticuados que se estableceron por primeira vez en 1996 cando o gas custaba pouco máis que un dólar, os teléfonos móbiles custaban aproximadamente mil veces máis e foron utilizados por menos do 15% da poboación e transportados en fundas.\nO verán pasado a Chicago Tribune investigación mostrou que cando se proban os teléfonos directamente xunto ao corpo, algúns dos dispositivos máis populares liberan ata cinco veces máis radiación que permitirían os límites da FCC con dúas décadas de antigüidade. En resposta, a FCC confiou debidamente no mesmo fabricante anticuado Recoméndase distancias de separación do corpo ata media polgada de distancia.\nPor que importa isto? Cada milímetro do corpo resulta nun 15% menos de exposición. De feito, cando a axencia responsable das probas telefónicas para o goberno de Franciasi, teñen unha axencia real que proba centos de dispositivos, examinou os teléfonos próximos ao corpo, os niveis de radiación eran atopa ser entre catro e 11 veces máis do que permiten as normas obsoletas da FCC.\nNoutras palabras, ao contrario da garantía da FCC que investigaría os descubrimentos do Tribune, a axencia empregou normas antigas de dúas décadas cunha distancia de separación arcaica entre o teléfono e o corpo que puido ter sentido cando a xente levaba teléfonos envoltos como armas. Pero non ten ningún sentido hoxe, cando Millenials enorgullece con orgullo os teléfonos nos pantalóns e tops axustados, cascos de motocicleta e chadores.\nA pesar de repetido chamadas de expertos actualizar o protocolo actual, destacado en 2012 por Estados Unidos Oficina de Responsabilidade do GobernoA FCC confiou hai anos en métodos de proba pouco realistas. Os resultados da proba Chicago Tribune, o bufete de avogados de Fegan Scott, Emisión de CBC, Ea goberno de Francia Non deixe ningunha dúbida de que os teléfonos superan os límites de radiación cando se proban o xeito no que usamos os teléfonos en posicións de contacto corporal. Se a FCC probase teléfonos preto do corpo, a maioría dos teléfonos terían superado os límites permitidos.\nEngadindo graxa ao lume, no medio do dustup da primaria democrática e a continua disfunción do Congreso, a FCC foi liberada unha sentenza ignorando miles de páxinas científicas evidencia de todo o mundo. Nun asombroso despedimento de ciencia, a FCC afirmou que, "aínda que algunhas partes afirman que os procedementos de avaliación da exposición a radiofrecuencia para teléfonos deberían requirir probas cun espazamento" cero "- contra o corpo - isto non é necesario". Este mes, a axencia aumentou a aposta noutro aviso arcano que declaraba que seguiría asumindo que o único que se podía evitar dos teléfonos era conseguir unha cabeza.\nEn contraste coa posición rancia da FCC, o goberno de Francia é chamada para que os teléfonos poidan probarse con cero entre o teléfono e o corpo. Ademais, Francia recomenda o público reducir Exposición á radiación do teléfono móbil, especialmente para nenos e mulleres embarazadas. De feito, a Unión Europea fortalecido probas de conformidade en 2016, limitando a distancia de proba do teléfono / corpo a non máis de 5 mm (mentres que os EUA permiten ata 25 mm).\nMáis dunha ducia de teléfonos intelixentes modelos agora foron retirados do mercado debido a niveis de radiación excesivos. Estas accións impulsáronse pola dedicación do doutor Marc Arazi e a organización Phonegate que presionou ao goberno de Francia para que liberase datos da proba do teléfono móbil mostrando unha radiación excesiva cando os teléfonos probaron ao contacto corporal.\nDesde 2010, os franceses insistiron en que todos os teléfonos vendidos inclúen Etiquetado niveis de radiación e auriculares con cables. Xunto con Bélxica, os fabricantes de Francia teñen prohibido comercializar ou publicitar teléfonos para nenos pequenos. Chipre e Francia tamén afastado Wi-Fi desde garderías, wifi restrinxido nas aulas e proscrito teléfonos nas escolas.\nAínda que debemos estar de garda para retardar a transmisión viral a través do distanciamento social, tamén debemos estar igualmente atentos á redución das exposicións aos nosos fillos a radiacións nunca probadas para os seus corpos e cerebros novos. En lugar de aceptar falsas garantías de que todo está ben con mollar aos nenos nestas exposicións sen fíos sen precedentes, debemos facer esforzos para axudalos e sacar tempo das pantallas para salvar os ollos e os oídos novos, asegurarnos de que as tabletas permanezan nas mesas e non nos corpos novos. , e tamén asegúrese de que os dispositivos se usen no modo avión sempre que sexa posible.\nNon podemos facer predeterminados os fíos de babysitters sen fíos que espreitan estes dispositivos. Agora máis que nunca deberiamos conectarnos cos nosos fillos sen electrónica e gozar dos momentos que vivimos con eles.\nDevra Davis, fundador de EHTrust.org, exerceu na administración de Clinton entre 1994-1999 e foi membro do grupo intergubernamental sobre cambio climático concedido o Premio Nobel da Paz 2007.\nTemas relacionados:eudestaqueFranciafoto-imaxeteléfonos móbilesus\n#Huawei AI: Informática en idade de intelixencia\n#CPMR pide unha proposta de orzamento ambiciosa da UE para acabar coa división en Europa\npolítica de asilo2 horas


A Axencia de Doazón de Órganos e Sangue aposta pola mellora e a calidade no servizo aos cidadáns mediante a renovación de dúas unidades móbiles\nA Axencia de Doazón de Órganos e Sangue (ADOS) sacou a concurso público a adquisición de dúas novas unidades móbiles, destinadas a facilitar o acceso dos cidadáns á doazón de sangue, cun orzamento de 599.918 euros. O portal de contratación pública de Galicia recolle, dende o pasado 8 de maio, o concurso público para a subministración dos dous devanditos vehículos.\nO prazo de execución do contrato é de catro meses dende a sinatura do mesmo, polo que ADOS estima que a posta en funcionamento das novas unidades móbiles terá lugar ao longo deste ano.\nEstas novas unidades móbiles permitirán a modernización da actual flota de ADOS, que conta cun total de 11 vehículos que percorren diariamente a xeografía galega.\nA Consellería de Sanidade e a Axencia de Doazón de Órganos e Sangue, salientan a importancia da mellora na prestación do servizo aos cidadáns mediante a contratación destas novas unidades móbiles, lembrando que, na actualidade, case o 84% das 105.998 doazóns que se recollen anualmente en Galicia, rexístranse nestes vehículos.\nAutonomía e comodidade\nOs novos vehículos disporán de subministro eléctrico autónomo e sistema de climatización, así como a máis moderna tecnoloxía que garanta a máxima seguridade e confort para que os cidadáns poidan realizar a súa doazón de sangue.\nAsí mesmo, as unidades móbiles da Axencia de Doazón de Órganos e Sangue, cunhas dimensións de 12,2 metros de lonxitude e 3,4 metros de altura, estarán divididas en tres espazos: unha área de recoñecemento médico, unha sala de doazón con capacidade para seis padiolas e un área de refrixerio.\nTema:\tAgencia de Donación de Órganos, Tejidos y Sangre


Festival de Danza e concerto de Gustavo Almeida no Centro Cultural de Baíña - ValmiñorTV\nInicioBAIONAFestival de Danza e concerto de Gustavo Almeida no Centro Cultural de Baíña\nFestival de Danza e concerto de Gustavo Almeida no Centro Cultural de Baíña\nO Centro Cultural e Social de Baíña acolle este sábado 3 de xuño un festival de danza. Participará o grupo Giro’s de Baíña, ademais dos grupos de danza de Baredo, Gondomar e Paradela. Será a partir das 18:30 horas.\nPola noite, ás 22:30 horas, o cantautor brasileiro Gustavo Almeida ofrecerá un concerto. Falar da súa música é falar de versatilidade, liberdade de creación. É falar de Pop, Funk, Reggae con influencias rítmicas e harmónicas da rica música de Brasil. É falar de amor, de amizade, de paixóns en bares. A súa visión da vida, é a que guía a súa música. Pero falar da música de Gustavo Almeida é, sobre todo falar de traballo, de paixón por este oficio, como demostra os seus 80 concertos anuais de media, desde o 2005 e os quilómetros percorridos por moitas cidades de España, Brasil, Inglaterra, Francia, Italia e Andorra.\nO domingo 4 ás 20:00 horas actuará o coro da Agrupación Musical de Vincios, con Filberto Méndez como Tenor Solista.\nFestival de Danza y concierto de Gustavo Almeida en el Centro Cultural de Baíña\nA área de Vigo rexistra un total de 543 casos activos por coronavirus\nA Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus en Galicia é de 3.092 deles 1.133 son da área da Coruña, 236 […]


O CGAI HOMENAXEA AO CERTAME DE CINE DOCUMENTAL PUNTO DE VISTA | Academia Galega do Audiovisual\nO CGAI HOMENAXEA AO CERTAME DE CINE DOCUMENTAL PUNTO DE VISTA\nO Centro Galego de Artes da Imaxe comeza este mércores, 22 de febreiro, ás 20.30 horas, un ciclo-homenaxe ao certame navarro especializado en cine documental Punto de Vista coa proxección de Foreign Parts (2010) de Verena Paravel e Jean-Paul Sniadecki. O resto do mes de febreiro hase ocupar con filmes premiados na última edición do certame e máis a película española True Love.\nNa sesión introdutoria deste mércores o encontro mensual cun crítico galego será con Martin Pawley e incluirá un debate posterior. A entrada é gratuíta.\nO ciclo tributo ao certame Punto de Vista prolóngase no mes de marzo con dúas retrospectivas, a de Amir Muhammad e a de Sylvain George.\nHomenaxe a Punto de Vista:\nO pasado 15 de setembro os recortes económicos parecían rematar abruptamente co Festival Internacional de Cine Documental de Navarra Punto de Vista, un proxecto presidido polo rigor, a austeridade, o prestixio (mesmo foráneo) e polos moitos riscos artísticos considerados na programación, nesa altura intensamente implicada nos preparativos, febreiro de 2012, da súa oitava edición. A ameaza de suspensión viuse desbordada por unha vez polas reaccións entusiastas acontecidas nos días seguintes, a repercusión mediática, as voces a prol da proposta e, así mesmo, polas palabras ben escollidas dos profesionais responsables do certame. Como consecuencia, Punto de Vista prosegue o seu labor e devén en cita bianual mais sen conceder pausas. Neste ano 2012, entre o 22 e o 25 de febreiro, organízase un Seminario Internacional con dúas retrospectivas, a de Amir Muhammad e a de Sylvain George, que continúan a liña de revisión de autores comprometidos, reflexivos e críticos tan propia do certame e máis a presenza dos prometedores proxectos de X Films. No ano 2013 o festival retomará a estrutura habitual.\nO CGAI, colaborador nas edicións anteriores de Punto de Vista, fai unha homenaxe a este proxecto e continúa na programación de marzo cunha escolma de títulos pertencentes ao Seminario, unha selección de títulos do repertorio de premiados da edición 2011 e máis a película española True Love, unha das sorpresas do festival: Gran Premio (Foreign Parts de Jean-Paul Sniadecki e Verena Paravel); Jean Vigo á mellor dirección con The Arbor de Clio Barnard; Premio do Público á española Color perro que huye de Andrés Duque e as mencións especiais concedidas ao filme portugués 48 de Susana de Sousa Dias e á francobelga Ici-bas de Comes Chahbazian.\nMércores, 22 de febreiro (20.30 h)\nDirección, produción e fotografía: Verena Paravel e Jean-Paul Sniadecki Duración: 80 minutos\nAgochado tras o flamante estadio dos New York Mets, sobrevive o vecindario de Willets Points, unha zona industrial a piques de ser demolida. Sen beirarrúas nin legalidade urbanística, sen rede de sumidoiros, o lugar parece preparado para o seu futuro desenvolvemento urbano. Pero o filme descobre un espazo cheo de vida, unha comunidade sostida sobre a precariedade, a reutilización e a recuperación dos materiais e obxectos que non interesan á sociedade. Gran Premio en Punto de Vista 2011 logo de ser premiada en Locarno (Opera Prima).\nXoves, 23 de febreiro (18.15 e 20.30 h)\nDirección, produción e fotografía: Andrés Duque Duración: 70 minutos\nUnha nota inicial do propio cineasta, Andrés Duque (Caracas, 1972), venezolano establecido en Barcelona e autor de Iván Z ou Landscapes in a truck, fai arrincar este filme: “Non teño nin celuloide nin fitas de vídeo. Só teño números almacenados en discos duros e en forma de caixas de memoria chamadas quicktimes. Delas tiro imaxes que agora xunto, ordeno e presento con sinceridade. Malia que verdades non son”. Logo dun accidente que o prostra na cama, o realizador recupera imaxes e descartes cos que elabora este filme sensorial feito de retrincos poéticos. Presente no Festival de Rotterdam e Premio do Público en Punto de Vista.\nVenres, 24 de febreiro (18.15 h)\nDirección, guión e fotografía: Comes Chahbazian Produción: Matière Première Duración: 55 minutos\nEreván, Armenia. Unha cidade (e un país) en pleno proceso de transformación, onde os monumentos de onte son as ruínas de mañá. Uns nenos xogan e pelexan en plena rúa. Retallos, un crebacabezas intermitente, fragmentos perdidos dun país imposible de retratar na súa totalidade. Mención Especial en Punto de Vista 2011.\nVenres, 24 de febreiro (20.30 h)\nDirección e guión: Susana de Sousa Dias Produción: Ansgar Schäfer, Kinotop. Fotografía: Octávio Espírito Santo. Duración: 93 minutos\nRadiografía dos 48 anos de dictadura de Salazar en Portugal, o réxime autocrático máis longo na Europa do século XX, a través do relato dalgunhas víctimas e as fotografías das súas fichas policiais. Un retrato coral da oposición ao dictador que describe, con absoluta precisión e humanidade, as técnicas represivas. Mención Especial Punto de Vista 2011.\nMartes, 28 de febreiro (18.15 e 20.30 h)\n(Gran Bretaña, 2010)\nDirección: Clio Barnard. Produción: Tracy O’Riordan. Fotografía: Ole Birkeland. Intérpretes: Mandinjer Virk, Christine Bottomley. Duración: 90 minutos\nUn proxecto urbanístico no norte de Inglaterra coñecido como The Arbor deixou profundas pisadas na dramaturga Andrea Dunbar. Medrou alí, intitulou así a súa primeira obra e ademais basearía todo o seu traballo posterior no lugar. Despois de dous anos entrevistando a familia, os amigos e os veciños, Barnard rodou actores interpretando o contido das entrevistas. A película vai centrarse na tormentosa relación que Dunbar mantiña coa súa filla Lorraine. Dunbar morreu e Barnard faille a Lorraine enfrontarse ás cartas e ás obras de teatro de súa nai. Premio Jean Vigo Punto de Vista 2011 á mellor dirección para a artista Clio Barnard.\nMércores, 29 de febreiro (18.15 e 20.30 h)\nDirección, guión e fotografía: Ion de Sosa Produción: Ion de Sosa, Regan&Velasco Inc. e Kinora. Duración: 70 minutos\nIon vivía en Berlín coa súa moza Marta. Tiña dúas cámaras, unha de vídeo e outra de 16 mm. Con elas retrataba o seu pequeno universo: piso, compañeiros, amigos, moza, un bar, as súas tatuaxes e moitas rúas. Un día Marta deixou a Ion. Os mesmos espazos, pero sen ela, a mesma casa, agora baleira.


Cecilia D. Nóvoa / M.V. 06 julio 2020 09:55 h.\nverano rías baixas coronavirus\nUnha única máscara entre a marea de xente en Mogor. JAVIER CERVERA\nFin de semana sen incidencias nas praias aínda que con distinto cumprimento da distancia de seguridade pola afluencia de xente\nAs Rías Baixas dan visos de recuperar o pulso turístico. Así o demostran as imaxes dos areais da comarca que este domingo deixaron estampas típicas de verán. Cunha máxima de 33 graos, o plan dos pontevedreses para a xornada dominical non admitía moita discusión: coche, estrada e praia.\nCoas mini-neveiras no maletero e as fiestras baixadas para deixar que entrase algo da escasa airexa que corría, moitos xa se dirixiron cara ás ourelas de Portocelo, Mogor ou Aguete ao longo das primeiras horas do día. Pero nunca se madrugou un domingo co gallo de aproveitar toda a mañá. Todo era cuestión de tráfico, e non só o rodado. En tempos de covid non abonda con atopar un sitio para o automóbil. Tamén é preciso un para a toalla que respecte as medidas de seguridade e sexa consciente da redución da capacidade dos areais. Porque nas praias de Marín decidiuse non apostar polo parcelamento das mesmas, senón por apelar á responsabilidade da cidadanía.\nUnha responsabilidade que, por momentos, semellou ter quedado confinada na casa. En Mogor, manter as distancias respecto dos veciños de parasol resultou imposíbel, especialmente conforme foi avanzando o día e malia a ampliación do cadro de persoal da policía local e socorristas. Amais, e aínda demostrándose necesaria pola aglomeración, a presenza de máscaras converteuse en anecdótica. Pola contra, os visitantes que acudiron á praia inmediatamente anterior, Portocelo, conseguiron non estar demasiado xuntos, e revoltos moito menos.\nAO NORTE. Do outro lado da ría de Pontevedra, a situación nos areais semellou estar un chisco máis controlada.\n[Retencións nos traxectos de volta dos areais. JAVIER CERVERA]\nEn Poio presentouse un día tranquilo e, malia que as praias de Xiorto e Sinas si estiveron ao límite da súa nova capacidade, "respectáronse as normas", a policía local, con Antonio Duarte á cabeza, non tivo que rexistrar ningunha incidencia.\nMáis ao oeste, en Sanxenxo, a actitude da xente tamén valeu un aprobado. Así o fixo constar o goberno local, após de que o alcalde, Telmo Martín, e o concelleiro de Seguridade, Jaime Leiro, se paseasen polos areais da localidade para falar co persoal, que os informou do bo comportamento que estiveran a ter os bañistas ao longo do día. Con todo, non deixaron de sinalar un problema habitual que, na coxuntura actual, resulta agravado: a inevitábel subida da marea. Porque ao chegar, a xente coloca as súas pertenzas nos ocos libres. Ocos que, por tratarse da época estival, rematan sendo moitas veces necesariamente preto do mar. Pero, igual que todo o que baixa sube, os ciclos das mareas non se deteñen, e o mar cheo compromete a posición de moitos. Logo , os bañistas e as súas pertenzas vense abocados á reubicación, deixando de respectar así a distancia de seguridade.\nDe igual xeito, e quizais porque os vellos costumes adoitan resistirse a marchar, tamén se produciron puntuais concentracións de persoas nas beiras dos areais. Con todo, ao remate deste primeiro domingo de xullo, o tráfico de volta. foi relativamente fluído na PO-308. malia que se rexistraron retencións na vía de alta capacidade do Salnés e na peaxe de Sanxenxo. O único que queda agardar do resto da tempada de baño é que a volta á normalidade nas praias da comarca se produza tamén sen atoamentos. Un logro só ao alcance de até onde chegue o sentido de responsabilidade, individual, pero colectiva.


O Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela acolleu onte a presentación pública da Gala do Libro Galego 2020 que este ano celebra a súa quinta edición e que terá un formato virtual. Será conducida por Quico Cadaval e difundirase o vindeiro sábado 21 de novembro, ás 12.00 h. desde a canle de Youtube da Gala tras adiarse a data inicial do 9 de maio por mor da pandemia da COVID-19.\nNa presentación pública en rolda de prensa participaron, por parte das entidades da organización: Henrique Alvarellos, vicepresidente da AGE; Antón Pedreira, vicepresidente da Federación de Librarías de Galicia; e Cesáreo Sánchez, presidente da AELG. E por parte das entidades colaboradoras Mercedes Rosón e Valentín García Gómez.\nOs Premios da Gala do Libro Galego están organizados pola Asociación Galega de Editoras (AGE), a Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG), e a Federación de Librarías de Galicia (FLG), contan coa axuda de CEDRO (Centro Español de Derechos Reprográficos), goberno de Galicia, Concello de Santiago e Deputación da Coruña.\nO xurado desta quinta edición estivo formado pola xornalista e poeta Ana Romaní, a profesora Anxos Rial, o escritor Antón Riveiro Coello, a poeta Estíbaliz Espinosa, o editor e profesor Manuel Bragado, a tradutora María Alonso Seisdedos e crítico literario e escritor Ramón Nicolás.\nAs gañadoras e gañadores, que xa se anunciaron no seu momento no mes de maio, foron:


O Celta pisa o acelerador - María Sabarís - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nSeguir a @@msabaris 08 Novembro 2017 07:45 h.\nO do domingo fronte ao Athletic non era un partido para especular nin para xerar dúbidas, era un partido para gañar. E así o entendeu o Celta que soubo pisar o acelerador a tempo para deixar o Athletic fóra de xogo e marcarlle tres goles en 10 minutos. Pero como sofrer está no adn do afeccionado celeste, sofreuse, até o asubio final do árbitro.\nFoi o Athletic o que comezou o encontro cun mellor control sobre o balón e, a pesar de que non foi quen de crear perigo, evitou que o Celta tivese o esférico. A pesar diso, o partido era igualado e animado como adoitan ser os Celta v Athletic. De novo, e xa comezar a ser un costume san esta tempada, o Celta volveu gañar por alto un balón nunha saída dun corner para que Sergi Gómez, cunha parábola marabillosa, puxese o primeiro gol no marcador. É unha gran noticia que o equipo marque goles, e especialmente a través do xogo parado, importante para saber desbloquear partidos moi pechados, algo que se lle resistiu ao equipo nos últimos anos. E, si, ese é un acerto de Unzué.\nEse gol de Sergi Gómez deulle ás ao equipo, que se lanzou en tromba na búsqueda de máis, aproveitando o estado de 'shock' dos bilbainos. Non deixou o Celta escapar nin unha acción ofensiva e Aspas, o verso libre do equipo, por dúas veces gañoulle a partida a Unai Núñez para marcar dous golazos 'made in Moaña' e conseguir ademais, o seu tanto número 100. Aspas foi, ademais, de novo o referente do equipo adiante, apareceu pola dereita, pola esquerda e polo medio, sempre con perigo. Foi o líder do Celta e iso sempre significa goles, bon xogo e vitorias. Cando Iago non está, o equipo sofre, fáltalle determinación arriba co balón xogado e non é ese equipo 'machucón' nos últimos metros. A presenza, xa fundamental, de Pablo 'Tucu' Hernández no once deulle ao Celtao control absoluto do medio campo, que soubo frear/acelerar cando o equipo o precisou, especialmente despois do terceiro gol.\nQue o Celta é un conxunto goleador non hai dúbida, é a cuarta escadra con máis goles (22), empatado co Real Madrid. Mais todos os acertos adiante veñen acompañados con dúbidas que se xeran atrás. En xeral o equipo fixo un partido decente en defensa, non moi esixido, mais inclusive cunha vantaxe de 3-1 o equipo semellaba feble en moitas accións á contra do Athletic. Por moitos goles que se marquen a sensación de 'perigo 0' nunca existe nos partidos do Celta e iso contra os Messi, Ronaldo and cía é unha preocupación real.\no celta pisa acelerador


5 termos médicos para a xente normal | amil.gal\n5 termos médicos para a xente normal\nEtiquetas: As MIR e unha noites, Língua\nO artigo 5 termos médicos para a xente normal foi publicado orixinalmente n'As MIR e unha noites en 15 de marzo de 2014.\nImaxe sacada do vídeo da canción Paracetamoxyfrusebendroneomycin de Amateur Transplants.\nHai unha conspiración na sombra. Unha seita secreta leva séculos decidindo o destino da humanidade, ocultos á vista de todos. Reúnense en cerimonias coñecidas como congresos, onde revisan as súas sagradas escrituras, chamadas guías. Cada certo tempo, só polo pracer de ver subxugada a poboación, inventan novos protocolos, leis alleas ao poder político, mais que todo o mundo deberá acatar baixo ameazas de morte. Moitos nomes foron dados a estas persoas a través da historia. Xamáns, bruxos, curandeiros, menciñeiros... diferentes designacións para unha mesma confabulación.\nNo seu afán por confundir e manipular a sociedade, estes individuos desenvolveron a súa propia fala, un conxunto de termos propios que os leigos descoñecen. Pouco se sabe desta lingua mística, mais algúns termos foron recentemente desencriptados, a pesar das ameazas, por un grupo de persoas que prefire manterse no anonimato. E hoxe eu, polo ben do coñecemento público, arriscarei a miña propia vida publicando aquí eses termos.\nExitus é un latinismo, e significa literalmente saída (si, como no inglés exit). Na linguaxe médica esta palabra é usada como sinónimo de morte. Deste xeito, se estás a piques de someterte a unha operación e escoitas que o cirurxián di "xa levo tres exitus no que vai de mañá" non te alegres do bo e exitoso que é o teu médico...\nUn profesor meu afirmou nunha ocasión que a palabra idiopático vén do grego ídios, "non teño nin idea", e páthe, "quen me dera sabelo". Realmente ídios significa "propio" e páthe "doenza", ou sexa, unha doenza que aparece por causa do propio corpo. Mais tanto ten a etimoloxía, a verdade é que a explicación do profesor é a máis acaída. Se unha médica che di que a túa afección é idiopática, é que non ten nin idea de onde vén.\nDo grego iatrós, "médico" e génos, "orixe". Unha doenza iatroxénica é unha doenza resultado dun acto médico. Puido ser como efecto secundario dun tratamento, como mal menor na procura dun ben maior, ou por neglixencia. Tanto ten, o caso é que se un médico che di que tes unha afección iatroxénica, a túa reacción debe ser mirar para el con cara de sospeita e dicir "Olliño, eh? Que te teño vixilado...".\nDo grego nósos, "doenza" e kómeo "coidar", fórmase a palabra nosocomio, que significa "hospital", e de aí o adxectivo nosocomial, "relativo ao hospital". Unha infección nosocomial é aquela que colleches no hospital, porque cha contaxiou a paciente do lado, porque o médico non lavou as mans antes de te atender, ou porque o quirófano non foi ben desinfectado. Cando un médico che diga isto, tes que pedirlle xentimente que che mostre as mans, mirar para elas con cara de desaprobación e dicirlle "Non che están alá moi limpas... e laváchelas ben antes de vir onda min?".\nVén da palabra incidental máis o sufixo -oma, que significa tumor. Entón, un incidentaloma é un tumor que che viron por casualidade cando che estaban a mirar outras cousas non relacionadas. É importante resaltar que, desta vez, non é culpa do médico. Deixa de cagarte nos herdeiros de Hipócrates e alégrate de que cho encontrasen antes de que fose algo máis grave.


Dioivo - Este ano tocáballe a Miami, este ano tocáballe a Lebron James\nHumor Gráfico Procurar...\tHomeDeporteBaloncestoEste ano tocáballe a Miami, este ano tocáballe a Lebron James\nDioivo na rede Este ano tocáballe a Miami, este ano tocáballe a Lebron James\tDetalles\nCategoría: Baloncesto\tPublicado o Venres, 22 Xuño 2012 14:48\tEscrito por Xosé d´o Noso\tTweet\nMiami proclamouse campión da NBA despois de derrotar a Oklahoma City Thunder no quinto partido. Lebron James, que consegue o seu primeiro anel de campión, foi escollido MVP das finais, despois dun partido no que fixo triple dobre (26 puntos, 11 rebotes e 13 asistencias). O acerto nos triples foi determinante para a vitoria dos de Florida (Espectacular o 7 de 8 dende a liña de tres de Mike Miller)\nOKLAHOMA CITY THUNDER 106-121 MIAMI HEAT (1-4)\nA NBA xa ten campión: Miami Heat. Rematou, xa que logo, esta tempada breve pero intensa na que Lebron James refrendou a súa condición de mellor xogador da competición co seu primeiro anel de campión. Os Oklahoma City Thunder afogaron na beira despois dunha tempada espectacular e curtíronse de cara a tempadas vindeiras, nas que abofé volverán ter a oportunidade de ser campións, e probablemente contra Miami, pois estes dous equipos teñen pinta de establecer unha nova xerarquía na liga profesional americana. O quinto partido foi unha festa para Miami dende ben cedo. Os de Florida deron un recital de tiro: Battier, Chalmers e, sobre todo Mike Miller, asinaron unha marca para a historia (14 de 26 dende a liña de tres, 7 de 8 Mike Miller). Lebron James quixo coroar a festa cun tripe dobre que non deixa lugar a dúbidas de quen foi o MVP das Finais (26 puntos 11 rebotes e 13 asistencias). Os Heat abriron unha vantaxe notable no marcador dende o inicio e Oklahoma acabou cedendo no último cuarto despois de intentar sobrevivir o resto do partido a base de arreóns infructuosos. Unha vez máis, Russell Westbrook tirou até as zapatillas (4 de 20 en tiros de campo), James Harden volveu ter un día gris (5 de 11 e anotando só cando estaba todo o peixe vendido, mágoa de finais as do barbudo), e a Durant fixóselle demasiado manter oaceso o facho do seu equipo en ataque e conter á besta Lebron James en defensa. Do mesmo xeito, os duros homes interiores de Oklahoma sucumbiron ante a calidade e frialdade do gran Chris Bosh, que anotou 24 puntos. A aparición do texano nas Finais despois da súa lesión abdominal foi un factor desequilibrante a prol dos homes de Erik Spoelstra. Miami é campión porque ten o mellor xogador e este ano tiña por fin un bo equipo, con homes talentosos, veteranos e loitadores como Chalmers. Miller, Battier ou Haslem para acompañar o seu deslumbrante big three. Foi unha tempada irregular na que non puideron ser primeiros de conferencia (superados por Chicago que acabou pagando moi cara a lesión de Derrick Rose) e tivo que batallar arreo contra Indiana e Boston Celtics. Pero hoxe xa ninguén lembra aquilo, nin a bronca de Wade a Spoelstra. Por riba de todas as vicisitudes estivo a figura de Lebron James, espectacular esta tempada, determinante nos partidos de maior esixencia e cada vez máis intelixente e xeneroso no seu xogo. Xusto premio en definitiva para o de Akron, como axiña recoñeceu Kevin Durant, o seu mais que digno aspirante, destrozado pero enteiro na derrota que foi o primeiro en abrazar cunha aperta calorosa á estrela do campión. Grande espectáculo a NBA que nos ofreceu hoxe fermosas imaxes na vitoria e na derrota. Emocionante a aperta de Kevin Durant aos seus pais na porta dos vestiarios, dous minutos de aperta intensa e familiar na que 'durántula' acabou por derrubarse e verteu unhas cantas bágoas. Durant, como Lebron, ten reservado abofé un lugar de honra na Historia deste deporte e seguro que acabará por lucir máis dun anel nos dedos da súa man. Pero xa terá tempo, á Historia urxíalle antes saldar a súa débeda co gran Lebron James. FOTO: nba.com


días de cores: O NADAL\nComo ben notaredes tod@s xa chegou o tempo de NADAL, e con él as cores das luces, os decorados, os adornos, guirnaldas. árbores, beléns...\nTodo iso vai acompañado de panxoliñas e cánticos típicos deste tempo, que alegran, ou entristecen en moitas ocasións, os nosos paseos polas rúas, as nosas compras dos agasallos destas festas, o noso tempo libre de vacacións, as nosas visitas os Beléns máis grandes, as árbores máis altas, as visitas a Papa Noel nas grandes superficies comerciais, as cabalgatas dos Reis Magos.\nOs nenos e nenas da aula de 3B do cole de Aguiño estamos aprendendo unha panxoliña que cantaremos no festival de Nadal. A letra foi inventada pola nosa profe Silvia que quixo baseala no traballo que fixemos nestes tres meses de inicio de curso.A música é a da panxoliña "LA MARIMORENA":\nda clase de 3B\ncomezamos o colexio\npor primeira vez.\ndo cole de Aguiño\ndesexan boas festas\nós nosos amigos.\nsomos os pequenos\npor iso cantamos\ne algúns moi calados\npero co paso do tempo\nxa nos fomos soltando.\nNestes tres mesiños\ntraballamos un montón\naprendimos moitas cousas\nsobre todo as nosas normas.\nTraballamos cos rotulas\ne tamén cos pegamentos\ncos contos e os punzóns\ntraballamos un montón.\nque é o que máis nos gusta\nademais de xogar,\ncorrer e berrar.\nAprendimos este canto\ndesexando que vos guste\ne aplaudades un montón.\nPublicada por dias de cores à(s) 07:00


Aberta a inscrición nas xornadas que analizan a figura de Albert Camus e a súa pegada en Galicia | Actualidade\nFoi unha das figuras do existencialismo que constituíu un referente de ideas, valores e formas de vida. Os problemas que abordou (a soidade, a culpa, a acción, o nexo entre política e ética…) continúan a ter plena vixencia hoxe en día. As xornadas Albert Camus, que organiza a sección de Pensamento e Sociedade do Consello da Cultura Galega (CCG), serven para revisar o ideario e a obra desta figura brillante da modernidade, pero tamén para analizar a pegada que deixaron en Galicia. A cita terá lugar os días 3 e 4 de decembro na sede da institución e xa está aberto o prazo de inscrición.\nJorge Álvarez Yágüez é o coordinador dunha cita que pretende en dous días retomar a personalidade e a obra de Albert Camus a través da ollada de escritores, investigadores, ensaístas e historiadores. Nela afondarase na temática abordada polo autor (a cuestión do sentido ou o sen-sentido, a acción e a decisión, a violencia, o nexo entre ética e política) pero tamén aquilo que caracterizou ao seu autor: o compromiso, o seu papel en Combat, na Resistencia antinazi, a posición fronte ao comunismo e o anticomunismo, a guerra de Alxeria e a súa figura como intelectual.\n“Máis escritor que filósofo?” Baixo este interrogante Arturo Leyte, da Universidade de Vigo, da comezo o mércores 3 de decembro aos relatorios destas xornadas. Arrinca, así, unha serie de exposicións encamiñadas a abordar aspectos concretos do seu pensamento. Miguel Morey, da Universitat de Barcelona, afondará no mal en Camus; Aberto Moreiras, da Texas A&M University, falará de Camus e a pena de morte, mentres que Francisco Jarauta, da Universidade de Murcia, farao sobre a liberdade.\nNa sesión do xoves, a interpetación do resentimento na obra de Albert Camus chega da man de Germán Cano, que vén da Universidad de Alcalá de Henares.\nO programa deixa tamén oco para as relacións entre Sartre e Camus, sobre as que afondarán Rosa Rodríguez Magda, directora da Aula de Pensamiento da Institució Alfons el Magnánim (CECEL-CSIC), e Xesús Alonso Montero, presidente da Real Academia Galega.\nA pegada de Camus na cultura galega\nO programa ten tamén a vocación de coñecer o reflexo galego desa personalidade en que se funden obra e persoa, experiencia e pensamento. Para iso, Damián Villalaín e Carlos Fernández, ensaístas e membros da Sección de Pensamento e Sociedade do CCG, ofrecerán un relatorio titulado “Camus e Carlos Casares”. Canda eles, o escritor Bieito Iglesias, na xornada do xoves, analizará “A literatura galega baixo a influencia dun mal francés”.


As tabletas efervescentes de Keto Guru obtéñense en Madrid cun gran desconto\nCompre complexo Keto Guru en Madrid\nKeto Guru é un suplemento natural de adelgazamento a base de bio que queima graxas de forma natural. Os comprimidos efervescentes son moi suaves e rápidos para axudarche a introducir cetose, sen efectos secundarios. Se queres conseguir un complexo orgánico e potente en Madrid, para a promoción actual 49 €, debes rexistrarte na páxina web oficial. Introduce o teu número de teléfono e nome mediante o formulario de pedido. O xestor chamarache en breve para responder a todas as túas preguntas sobre a entrega sobre as características do uso da droga. Ao mercar máis de 3 paquetes, hai un desconto do 50%. Pode recibir a entrega do correo ou recoller a mercadoría na oficina de correos do país de España.\nO suplemento natural natural para adelgazar debido á queima natural de graxa contén un complexo que permite aumentar a concentración de corpos cetónicos no sangue en 40 minutos. Non terás que afastarte dos doces e dos bolos cun esforzo durante un mes, soñar con panadería fresca. Grazas a Keto Guru, estes produtos perderán a súa relevancia para vostede. Non haberá escalofríos, dores de cabeza por unha dieta ríxida, só vigor e bo humor para pasear por Madrid ou fóra da cidade.\nSe desexa mercar este produto queimador de graxa en Madrid, España, rexístrese na páxina web oficial. Deixa unha solicitude no formulario de pedido indicando o teu nome e número de teléfono.\nEncha os campos do formulario de pedido para que poida asegurar o pedido e que mercou a mercancía. Ademais de ti, hai moita xente en España que quere adelgazar. O operador chamaralle por teléfono para confirmar o pedido, quen lle asesorará sobre o uso da ferramenta, escribirá o seu Madrid, unha oficina de correos conveniente, onde entregar a mercadoría. Pode recibir e pagar a mercadoría na oficina de correos ou no correo que lle entregará o paquete, o prezo exacto do envío do paquete depende da distancia á cidade. Podes encargar todo o curso á vez por un prezo de 49 €. Só hoxe DESCONTO -50%!\nA entrega leva 2-3 días. Recibe o paquete e págao por correo.\nComo perder peso nun mes\nHai moitas dietas, e case cada unha delas permitirá perder peso, e de forma significativa. Pero en canto rematan, o peso volve rapidamente ao seu indicador anterior. Entón, é posible perder peso nun mes e como facelo? Infórmate no artigo.\nDieta Ducan eficaz: todo o que quería saber pero tiña medo de preguntar\nAs fases da dieta Ducan, un menú aproximado para a semana e receitas sinxelas. Para quen vai esta dieta? Danos e contraindicacións. Como evitar unha avaría e que facer se ocorre.\nPedir Keto Guru en Madrid 50% cada un


Vacacións tecnolóxicas: Non sen o meu móbil, nin sen o meu portátil, nin sen o meu mp3, nin... | Revista | EROSKI CONSUMER\nVacacións tecnolóxicas: Non sen o meu móbil, nin sen o meu portátil, nin sen o meu mp3, nin...\nAs novas tecnoloxías permiten saír de vacacións sen que cumpra renunciar ás comodidades da era dixital\nPásase de todo á nada, de 100 a cero, sen transición nin preparación ningunha que axude a sobrevivir en vacacións desconectado de Internet boa parte do día. Non todos os internautas e devotos das novas tecnoloxías dan aturado o estrés de permanecer unhas semanas ou un mes sen navegar, xa sexa dende o móbil ou dende o ordenador, e de non consultar o correo electrónico, non mirar as fotografías que os seus contactos colgan no Facebook, non xogar a videoxogos, non escoitar música dende o seu mp3, ou non ver series televisivas polo móbil ou no ordenador. Agora ben, o cambio non ten por que ser tan radical, xa que hai fórmulas para levar a tecnoloxía de viaxe, sempre que se tomen unha serie de precaucións e que se sigan determinados consellos que garanten o bo mantemento dos aparellos.\nSeguro que máis de un viu como a beira das praias e unha parte da piscina se enchen de nenos e mozos que xogan coa videoconsola baixo a antuca mentres refrescan os pés na auga. Outra situación que non abraia xa a ninguén é a de atopar veraneantes provistos do teléfono móbil e do ordenador portátil para navegar ou falar mentres ao airiño da brisa. Agora ben, un golpe de mar ou un descoido poden facer que o aparello se estrague sen remedio, xa que a auga salgada é moi daniña en contacto cos dispositivos elaborados con microchips.\nUnha situación similar pódese vivir na montaña. É sinxelo realizar unha ruta na que se leve unha mochila cun lector de libros electrónicos, un iPhone ou outro teléfono de similares características, un ordenador portátil lixeiro ou unha videoconsola. Non obstante, convén evitar as caídas e o rozamento brusco da mochila, porque a supervivencia destes aparatos está en xogo. De aí que se recomende utilizar os acolchados máis axeitados para cada tipo de mochila.\nO acompañante máis incondicional nas viaxes: Internet\nAs fórmulas máis sinxelas para levar Internet enriba durante unha viaxe ou un traslado, se se desexa gozar das vacacións en áreas próximas a poboacións grandes ou non demasiado remotas, é facelo a través dos teléfonos intelixentes ou 'smartphones' ou das tarxetas 3G que venden os principais operadores de telefonía e que se insiren vía USB nos ordenadores. Caracterízanse por ofreceren conexión e por lles permitiren un acceso web sinxelo aos ordenadores grazas a un proceso chamado 'tethering'.\nAsí e todo, convén considerar este tipo de acceso como unha solución ocasional, xa que a relación entre o ancho de banda e o prezo que ofrecen é moi mellorable. Noutras palabras, a tarifa é cara e a marxe de datos contratada é limitada se se usa o aparello de xeito intensivo. Mesmo, en ocasións, se se excede o límite, cóbrase o megabyte que se consumira de máis a un prezo abusivo.\nPor esta razón, recoméndase descargar todo o que o usuario vaia precisar ao seu propio ordenador ou reprodutor de MP3 antes de saír da casa e usar despois o acceso para necesidades puntuais. En ningún caso sae rendible a súa utilización para ver vídeos ou para escoitar música en streaming. Ademais, en zonas rurais ou afastadas de núcleos turísticos, estes dispositivos teñen moi pouca cobertura.\nCoidado co "roaming"\nOutra opción de grande interese é aproveitar as conexións wifi dos hoteis e apartamentos, sobre todo cos portátiles ultralixeiros e cos novos tablet, do estilo do iPad, que se comercializarán estes meses. Ao se seleccionar o aloxamento, dispor de Internet vía wifi é un factor clave que facilita o acceso dende o ordenador propio a todos os servizos que utiliza o usuario.\nA alternativa wifi convértese na única viable ao se saír do país, pois daquela as tarxetas 3G e mais os teléfonos entran en "modo roaming" (itinerante), no que as comunicacións e conexións se encarecen considerablemente ante a necesidade de se poñeren de acordo as compañías de diferentes países para concederen o acceso. Aínda que xa se asinaron acordos dentro da Unión Europea sobre prezos controlados para o "roaming" de conversa, non se fixo para o acceso a datos, polo que o servizo aínda é moi caro e pouco recomendable.\nPrecaucións e consellos\nOs aparellos informáticos e dixitais actuais están máis preparados ca hai uns anos para saír da casa e levalos de viaxe. Non obstante, non contan con protección abonda como para transportalos e utilizalos durante un tempo prolongado no campo e na praia. En tales ocasións convén ter en conta unha serie de medidas e precaucións.\nFundas protectoras e illantes. No caso dos móbiles, a gama de prezos e de modelos é moi ampla. Son o mellor protector para estes dispositivos. As videoconsolas tamén dispoñen de fundas de caucho especiais anticaídas.\nAcolchados nas mochilas. Os aparellos débense transportar nunha mochila ben acolchada, a ser posible recuberta con neopreno, e que dispoña de numerosos petos e peches estancos. Non só se trata de evitar caídas ou golpes, tamén de que non entre no interior nin auga nin area, ambas as dúas moi agresivas. No que atinxe aos petos, hai que pensar en baterías de reposto para aumentar a autonomía do aparello e nos cargadores e mais os seus cables.\nCargadores. Non hai que esquecer os cargadores das distintas baterías ao se saír da casa durante un longo período: entre teléfono, cámara, ordenador, videoconsola, etc., pódense xuntar media ducia de cargadores cos seus correspondentes cables. O mellor consello é destinar unha bolsa exclusiva a estes elementos. Por outra banda, non está de máis levar un cargador solar de baterías se se planea realizar rutas onde non é doado atopar un enchufe. Véndense en tendas especializadas de aventura en forma de chaleco con capacidade para cargar cartuchos de diversos tipos.\nCopias de seguridade. Facer unha copia de seguridade do disco duro do ordenador antes de saír evita moitos desgustos, así como procurar limpar o historial do navegador e utilizalo durante as vacacións no "modo privado" (os principais navegadores téñeno). Deste xeito, se se extravía o portátil, ninguén poderá acceder aos datos do usuario.\nDispositivos danados. Sempre que un dispositivo que conteña chips caia á auga, algúns elementos poden danarse. Non obstante, pódese intentar recuperalos. A forma de facelo é desmontar o dispositivo ata onde sexa posible. Se caeu en auga salgada, deberanse somerxer os compoñentes desmontados en auga doce durante polo menos doce horas, con cambios de auga cada catro horas para extraer os sales. Despois, ditos compoñentes poranse a secar un día ao sol coa máxima ventilación posible. Usar un secador tamén pode ser unha solución eficaz. Pasado este tempo, as pezas vólvense ensamblar e compróbase se o dispositivo funciona.\nGarantías. Hai que comprobar antes de saír de viaxe que se teñen todas as garantías e que non caducaron, por se acontecese un accidente.\nContratación dun seguro. Pensar na contratación dun seguro tecnolóxico é unha posibilidade que cada día gaña máis adeptos, sobre todo se os dispositivos que se levan son caros.\nPDF: Fai clic aquí para Descargar esta información en PDF (459 Kb)


Paco Lores, entre outros - Afonso Vázquez-Monxardín - La Región | Diario de Ourense y su provincia, fundado en 1910.\nPaco Lores, entre outros\nEstamos no solpor biolóxico da emigración á Arxentina. Desde finais dos cincuenta secou o río dos que marchaban. Os dirixentes e amigos das sociedades de emigrantes galegos cos que tiña trato nos oitenta, morren, pouco a pouco. Primeiro foi Bieito Abraira, secretario de Castelao, “rapaz dos mandados” dicía el -aínda puiden irlle ao enterro na Chacarita-; logo Bieito Cupeiro, republicano das terras de Fene que viñan ás miñas clases por oír falar de esperanza; e Pepe Andrade, dirixente conservador do Centro Galicia que me veu buscar ao aeroporto. Axiña Fernando Iglesias “Tacholas”, o noso actor universal. Logo foi o dono do café Breogán, que choraba porque non comprara o Hotel Parque de Ourense cando tivo a oportunidade; seguiuno Rodríguez, o saudoso bibliotecario do Centro Galego, igualciño a Astérix namorado; despois o polifacético Arturo Cuadrado, vaídoso e ligón ata a morte; tamén Manuel Cordeiro, artesán dos diplomas e agasallos para visitantes e celebracións; Victoria, a súa muller, profesora de galego afeccionada na mellor das tradicións porteñas, alumnos que foran entrambos de Blanco Amor; Manuel Arcos Valcárcel, amabilísimo dirixente do Centro Galicia que tiña unhas tarxetas coa inicial do nome e os apelidos coa que teño rido co amigo Marcos; Chiquito Garcia Melle, presidente e modernizador do Centro Galicia, comprensivo e colaborador cando cheguei eu alá ben novo. Nos últimos anos aceleráronse as desaparicións. Dous amigos, tres, catro, das Mocedades Galeguistas: Ricardo Palmás cosmopolita, morador en Londres e Salou a quen a morte sorprendeu en Lisboa; a entrañable Cloty “Tacholas” que parara na miña casa un par das veces que veu a Galicia; Antonio Pérez Prado, médico humanista, divertido e simpático que, diminuído pero listo, ocultou non recoñecerme a derradeira vez que estiven na súa casa de Bos Aires, en 2010; e cuarto, xa en Galicia, o grande Pepe Neira Vilas. Tamén Adolfo Lozano, activísimo viaxeiro e cicerone de nós alá e deles acá. En fin, en Ourense, de volta de éxitos porteños, morreu non hai moito Pepe Fechorías, da Arnoia, que marchou para o alén, sen que os que, convidados, comemos, bebemos e rimos no seu restuaurante lle fixesemos a homenaxe merecida.\nE este xoves marchou, tamén, Paco Lores. Presidente e anovador da histórica Federación de Sociedades Galegas da República Arxentina. Como saben, e se non dígollo, en Buenos Aires había un Centro Gallego que era, é, fundamentalmente, un hospital; unha multitude de centros de base local que se foron agrupando nas últimas décadas ao redor dun moderno Centro Galicia -o patrocinador do Colexio Santiago Apóstol– mentres outras xa se agruparan de vello ao redor dunha Federación fidelísima ao republicanismo español en Arxentina ata os anos oitenta. E Paco Lores soubo conxugar esta acrónica lealdade espiritual cunha cordial relación coa nova realidade institucional democrática. E soubo aguantar o tipo fronte ao boicot ultraesquerdista cando en 2003 convidou ao presidente de Galicia -era Fraga - a visitar a Federación. O seu impulso ao Museo da Emigración no seo da Federación é outra das moitas cousas do seu haber; aínda que, se cadra, a principal, e da el estaba tan orgulloso, é a súa filla Lorena, unha artistaza galaico-arxentina, devota de dúas cousas que seu pai tamén amaba, o tango e Galicia. Cando o topei a el na Insua dos Poetas o ano pasado, mal sabía eu que sería a última vez que lle dera unha aperta. Que a terra che sexa leve, Paco Lores. Ata sempre, “Comandante”.