Exposición BEN-CHO-SHEY | 50 anos de maxisterio cultural (1918 – 1968) | Páxina 2\nO diario, outono 1940. Unha xornada na vida dun Inspector de 1º ensino\nHoxe no diario Ben-Cho-Shey regálanos o relato da viaxe feita o 8 de Outubro de 1940. Sae de Cañamero da cabalo, e tras toda a xornada de camiño, escribe un retrato do día a día da posguerra e da comarca estremeña de “Las Villuercas”.\n8 de outubro, 1940\n8 de outubro, 1940. Parte II\n8 de outubro, 1940. Parte III\n“8.- Xornada hípica a Berzocana pra donde partimos as 9 da mañá a bon paso. Pra evitar as moitas voltas da estrada metémonos por empinados atallos entre jaras e castiñeiros. O paisaxe é vizoso e moi movido con arbolado abundante i os cabalos camiñan ben i en hora e meia chegamos ao fin da primeira etapa. Denantes de avistar o pobo arrodíllaseme o cabalo sin máis consecuencias que o susto.\nCoidei que en Berzocana atoparía cabalos pra seguir a Navezuelas máis todos están traballando e terei que seguircos que trouxen, que por certo están faltos de comida.\nUnha das escolas diste pobo está nun local vello, de cuia antigüidade da razón a lumieira da porta, que ostenta a data de 1638. Por riba dela hai unha curiosa pedra con algo así como tallos fosilizados, que seica abundan no pais. A outra ten local novo, pro abandoado.\nInmediatamente despois de xantar saimos pra Navezuelas por un camiño encosta que nos leva a estrada en construcción que ha de conducir a Solana de Cabañas. Mismo ao entrar nela o meu acompañante señálame con terror un valado de pedras no que unha inesquecible mañá do 1938 atopou os cadavres de seis infelices asesinados polos azules que estaban alí deitados e abandoados, espostos a ser pasto dos lobos. Procederon a enterralos piadosamente e un pastor que por alí pasou reconoceu niles a veciños dos arredores. Por todas partes, anque señan terras tan afastadas como estas, fican señaesda barbarie da nosa guerra civil.\nAbondan por eiquí castiñeiros, sobreiros, encinas e carballos que lle dan a paisaxe un tono de frescor distinto do ardente das terras áridas e baixas desta provincia. Camiñamos envolveitos nunha nube de moscas que nos atormentan a nos e as cabaleirías. Poucos metros antes de Solana deixamos a estrada pra rubir unha empinada encosta moi traballosa pra os cabalos. O meu arrodillase outra vez e hai que deixalo descansar de cando en vez porque non pode co a súa ánima.\nAló no fondo do val SOlana parece unha aldeiña galega. A esquerda unha liña de corrales, mais a dreita unha cativa praza e despois a eirexa, todo circuídopor verdes hortas que prometen unha vida farta pra os veciños.\nCoroamos a primeira liña de eminencias e descemos paseniño ao val por onde a garganta de Santa Lucía que surte de auga potable a Trujillo. En toda esta terra non se ve máis que unha cativa casa de labor illada no monte cara a que van uns rapaciños recadando tres porcos. A poucos de comenzar a subir vemos o embalse i o meu guía dime que no 1938 viñeron os roxos dende Alía e voaron parte da cañería deixando sin auga por tres días aos trujillanos.\nIste regato de Santa Lucía ven ser un dos que orixinan o río Almonte . O val, sumamente estreito fica reducido ao cauce do regato, así que tan pronto o cruzamos voltamos a rubir de novo ata un monto máis outo que o que vimos de pasar. Nas abrigadas hai casiñas como a que vimos ao baixar i están rodeadas de terras labrables arredándose unhas das outras pouco máis de cinco centos de metros. Os que nelas habitan deben levar vida de eremitas.\nDende o cumio da serra vese Navezuelas da outra aba do val deitado na aba da Villuerca. Agora baixamos pra loguo rubir por tereira vez en procura do pintoresco e rico pobo, engastado nun tapiz esmaltado de castiñeiros que por todas partes o cercan.\nCasas baixas de pedra, con teitos de madeira tamén baixos e balcós arriquintados. Non se ven por eiquí as enxebres ventas cacereñas. O piso das rúas está feito de croios e hai algunhas perspectivas pintorescas. A situación do pobo fai que abonde en costas e non deixa de ter o seu sabor, sin chegar ao tipismo da Vera. Si as xentesson ocomo o seu pobo hai pra fiar pouco nelas, porqu aquil, sendo rico, aparente unha gran pobreza e non digamos das casas que son máis mouras por dentro que por fora.\nOs labregos quéixanse da sequía e gorentan auga pra facer a sementeira e pra que abran os zonchos das castañas. Dende a terra de secano veñen eiquí diariamente as xentes para intercambiar os productos deixando pan e garabanzos en troques de patacas e fabas.\nDespois dun paseiño entre lusco e fusco e de longa conversa sobre temas de actualidade ceo cos notables do país e deitome nun cuartiño onde caso dou co a cabeza no teito.”\nEsta entrado foi publicada en O diario de Ben-Cho-Shey coas etiquetas 1940,desterro,diario,diario 1940,ensino,Estremadura,inspector,Las Villuercas,posguerra,represión,Solana de Cabañas o 17 Abril 2013 por Rede Museística.\nAndar e Aguzar. O patrimonio inmaterial (IV)\nA semana pasada publicamos unha mostra dos refráns recollidos por Xosé Ramón e Fernández-Oxea na parroquia de Santa Marta de Moreiras. Onde hai refráns hai tamén adiviñas. Aquí tedes unha man delas.\n1. Unha lona, longarela\nCunha punta na cotela.\n2. Alto me miras,\ncomer me querías,\nde ti salirá\nquen me levará.\n3. Eirexiña pequeniña,\na xente, como é pequeña,\ntoda anda ó arredor.\n4. Tacón sobre tacón,\ntacón do mismo pano;\nsinón cho digo\nnon acertas nun ano.\n5. Catro mungantes\ne dous apuntantes,\ne un tornamoscas.\n6. O pai do tortobico\nten cara, cu e bico,\ni os fillos do tortobico\nnon ten cara, cu, nin bico.\n7. ¿Qué é unha cousiña, cousa,\nque é blanca, coma a plata,\ne plata non é,\ne foza na terra\ne porca non é?\n8. ¿Qué é unha cousiña, cousa,\nque ten dentes\ne chama pola xente?\n9. Que é unha cousiña, cousa,\nlonga, longa como unha soga\ne ten dentes como unha loba?\n10. No monte nace,\ne chega a casa\n(Da tradición oral, recollido por Xosé Ramón e Fernández-Oxea, Ben-Cho-Shey en Santa Marta de Moreiras, 1969)\nSanta Marta de Moreiras, contracapa\nNon esquezades saciar a vosa curiosidade sobro este e outros proxectos visitando a páxina do Museo Provincial de Lugo.\nEsta entrado foi publicada en Andar e aguzar. Os traballos e os días de Ben-Cho Shey coas etiquetas adiviñas,Andar e Aguzar,ben-cho-shey,patrimonio inmaterial,Santa Marta de Moreiras o 15 Abril 2013 por Rede Museística.\nCartas e Documentos. Propaganda política, voces de galeguismo\nA dous días do 82 aniversario da proclamación da II República este domingo 14 de abril, hoxe publicaremos catro follas propagandísticas de diferentes actos políticos do galeguismo nos que ou ben participou Ben-Cho-Shey, ou ben gardou o panfleto.\nAgradecémoslle ao Arquivo Ben-Cho-Shey da Deputación Provincial de Ourense a cesión de parte do seu arquivo para este proxecto.\nDesde a chamada a un mitin da Irmandade Galeguista d’Ourense, anterior a proclamación da II República, no que participa xunto a Roberto Blanco Torres, entre outros; un mitin en Carballedo de abril do 1935; unha lembranza reivindicativa de Pardo de Cela e un dos que o Partido Galeguista empregou, co deseño de Seoane.\nMitin da Irmandade galeguista d’Ourense en Porto Quintela\nPasquín do Sindicato Agrarista de Carballedo\nPanfleto do PG impreso en Ourense\nCuartilla do Partido Galeguista contra o Imperialismo\nEsta entrado foi publicada en Cartas e documentos do arquivo Ben-Cho-Shey coas etiquetas 14 de abril,1926,1935,ben-cho-shey,Cartas e Documentos,II República,panfleto,Partido Galeguista,PG,Propaganda,Roberto Blanco Torres o 12 Abril 2013 por xanfoucinho.\nO diario, setembro de 1940. Da “rexeneración” do Estado; da frustración persoal.\nHoxe no diario, temos unha entrada moi interesante e extensa con dúas reflexións demoledoras sobre o presente no que vive Ben-Cho-Shey e pode que tamén sobre o noso.\nO día 29 de setembro de 1940, ao pouco de regresar a Cáceres, Xosé Ramón e Fernández-Oxea deixa escrita a súa contrariedade ante a ocupación das vacantes nos corpos do estado despois da depuración. Persoas escollidas polos vencedores ocupan os postos vacantes demostrando un desleixo sistemático, cando non un aproveitamento persoal dos recursos públicos. Pese a ser unha crítica ao suceder xeral, Ben-Cho-Shey céntrase neste caso no servizo de Correos, se ben en outras pasaxes describe a situación do ensino público primario, da universidade ou o ministerio de xustiza.\nEn cambio, na entrada do día 30 de setembro, Ben-Cho-Shey descarga toda a súa carraxe e frustración por ver os seus estudos adormentados nunha gabeta logo das dificultades, desconsideracións e aldraxes elitistas que tivo que superar para ver respectado o seu traballo académico,\n29 de setembro, 1940\n29 e 30 de setembro, 1940\n30 de setembro, 1940\n“29.- Hoxe andan polas rúas “as do bote” poñendo chapas. Eu fágolle o desconto que adoito cando non podo librarme diste engorro. Por certo que o tal sablazo goza de tal popularidade que ata os mismos que levan a camisa azul se negan a dar os cartos a cambio da latiña. Craro que iles néganse con máis libertade que os que levamos a camisa limpa; con máis descaro quixen decir, porque eso da libertade é un pecado que padeceu España, mais que afortunadamente pra os mandós, xa non eisiste. Os non afiliados temos que valernos doutras mañas pra ceibarnos da socaliña! Tamén se observa que as rapazas que andan a pedir fano sin aquil entusiasmo do comenzo; agora van á forza, de mala gana e deseando acabar con unha angueira que teñen que cumprir queiras ou non queiras.\nA depuración deixou sin pan – sin ese pan que Franco prometeu a todolos españoes- a milleiros de probes funcionarios pais de familia que eran unha verdadeira garantía para a boa marcha da máquina administrativa. As acusaciós que serviron de base para desbotalos foron cousas nimias, cando non verdadeiras canalladas. Dende logo, ningún saiu por falta de competencia nin de honradez pra desempeñar os seus cárregos, o que indica que pra o novo réxime esas dúas condiciós son cousas adxetivas.\nComo proba irrefutable de que esto non é mera suposición sinón unha creencia dos desgobernantes, temos o xeito de sustituir aos infelices destituidos. Calqueira que se fíe desa andrómena de “por la patria, el pan y la justicia” creerá que pra reemplazar aos cesantes se escolleu xente honrada e con boa preparación. Pois nada de eso; moi lonxe da xusticia metéronlle os empregos na man aos “caballeros mutilados” e aos excombatientes, xente analfabeta i educada, na súa maioría, nesa maravillosa escola de vicio e latrocinio que é o tercio, e agora estanse tocando os resultados de tan escolleita selección.\nO Corpo de Correos que tiña o orgullo de cumprir ata a eisaxeración a misión que o estado lle encomendara, está hoxe desfeito i entregado en maus de de toda clás de maleantes. Fai poucos días faltáronlle 600 ptas. en sellos ao carteiro encargado da venta diles, que lle decía abraiado aos seus xefes: “Pero esto nunca pasó en Correos!” Ao que lle respondía un: “Es que jamás tuvimos la gentuza que ahora nos rodea.” O Administrador principal tivo que tomar medidas pra evitar que os novos empregados arrincasen os selos das cartas. Os xiros non chegan ao seu destino porque se quedan con iles os carteiros postos polos totalitarios e como derradeiro exempro de honradez azul alá vai iste: Nomearon carteiro dun pobo desta provincia -coido que de Ceclavín- a un indeseable que era ademais “caballero mutilado”. A guardia civil, xustamente alarmada ante o feito, considerouse na obriga de informar aos xefes de Correos que o tal “caballero” era un ladrón moi conocido diles. Os xefes a sua vez diron conocemento do informe a Direición Xeral que, contestou dicindo olimpicamente que “aquel caballero había lavado con su sangre su anterior conducta”, e despois deste arresto patriótico-terciario, ficaron tan tranquilos. Mais ós poucos días o “caballero” lembrouse das incautaciós, que a título de botín estaba afeito a levar a cabo, e saiu arreando con dez mil pesetas que aínda non se sabe quen as pagará. Pra min non sería dúbida: debía pagalas o autor da frase do lavado. E velaí de que xeito tan alegre e tan honrado nos están facendo a España grande.\n30.- Recibo as fotografías de Santa Mariña de Esposende que han de ilustrar a desventurada monografía feita por min xa hai tantos anos sin conquerir que saia a luz púbrica. Á parte do traballo que acerca de esta eirexa pubriquei na “Zarpa” en evitación dun pisotón que quería darme o finado Vázquez Pardo, fixen logo a dichosa monografía con ouxeto de que saira nos “Arquivos” adicados a Murguía, mais por aquel entón traspapelou o orixinal a bruxa do Risco e tivo que agardar pra os seguintes. Na primaveira do 36 compúxose e tirouse por fin, mais viñeron os bárbaros e milagreiramente salvouse da destrucción que aquiles salvaxes fixeron de libros e pubricaciós galegas. Arredados unhos dos outros os amigos aterrorizados pola criminal persecución de que fumos ouxeto, perdín o rastro dos meus malfadados traballiños e ao cabo en agosto diste ano D. Xesús Carro enteirouse de que a Santa Mariña estaba feita e a falla somentes das láminas correspondentes. Procurei rescatar as fotos e agora terei que ver si conquiro rematala anque sospeito que a impresión sexa tan cara que non podia chegar a pagala.\nIste calvario sufrido pola cativa monografía de Esposende non é nin máis nin menos que o que corren tódolos meus traballos. A “Santa Marta de Moreiras”, que tanto traballo me deu e na que tiña postas tantas ilusiós, alá dorme nun caixón porque sempre houbo dificultades pra que saíra. Os caciques do Seminario, que en outras cousas tiraban os cartos, regatearon e cicatearon decote as pesetas pras miñas pubricaciós. Certo que eu non teño a autoridade do Cuevillas, máis nono é menos que a min sempre me trataron con desdén universitario marcadísimo e que me tiveron nun lugar subalterno do que somentes logrei sair a conta de grandes esforzos e de impoñerme, fora modestia, pola calidade do meu traballo. Mentras non fun Inspector miráronme por enriba do hombreiro e cando podía comenzar a facer algo viñeron os fillos do ñáñigo a botar por terra tódalas miñas ilusiós. E menos mal que salvei a vida”\nNon esquezades saciar a vosa curiosidade sobre este e outros proxectos visitando a páxina do Museo Provincial de Lugo\nEsta entrado foi publicada en O diario de Ben-Cho-Shey coas etiquetas ben-cho-shey,diario,diario 1940,estado,estudos,reflexións,Risco,Santa Marta de Moreiras,Vázquez Pardo o 10 Abril 2013 por Rede Museística.\nAndar e Aguzar. O patrimonio inmaterial (III)\nAquí vén a terceira entrega de Andar e aguzar dedicada á investigación e recolleita feitas por Ben-Cho-Shey no campo do patrimonio inmaterial. Tiramos de novo do libro Santa Marta de Moreiras, sin esquecer que Fernández-Oxea espallou ducias de traballos similares en diferentes publicacións durante a súa vida. Logo de cantigas de reis e contos, é o momento dos refráns populares.\nAmigo que non sirve e coitelo que non corta o perdelo pouco importa.\nAntes son os meus dentes que os meus parentes.\nA rico non debas e a pobre non prometas.\nBen sabe o demo a quen atenta e a besta a quen leva.\nCando a canavela berra, marcha, galego, prá terra.\nDalle Dios pano a que non ten nocas.\nFebreiro quente trai o diablo no ventre.\nLúa nova con tronada, vinte días de xornada, e si ós vinte non paróu hasta os sesenta chegóu.\nMáis caga un boi que cen anduriñas.\nMalos camiños non levan a boas terras.\nNa terra dos lobos oubear como todos.\nNon hai atallo sin traballo, nin rodeo sin paseo.\nNon se pescan as troitas cas bragas enxoitas.\nO mozo ben criado non fala máis que cando é perguntado.\nOnde moitos cuspen, lama fan.\nO grao temperao, ou palla, ou grao.\nO que che é burro, tanto é eiquí como en Lugo.\nO que lonxe vai casar, chata leva ou vai buscar.\nO que moito mente, vai ó inferno de repente.\nO que se pon debaixo da folla dúas veces se molla.\nO que torto nace, tarde ou nunca endereita.\nRubieas ó mar, vellas a soellar.\nSardiña que o gato leva ben lambidiña vai.\nSi con malvas te curas, pouco duras.\nSi queres entrecosto, ceba o marrau no Agosto.\nVale máis un remendo mal posto que un burato ben feito.\nXiada na lama, auga na cama.\nO que cala amola a quen fala.\nSanta Marta de Moreiras, capa\nEsta entrado foi publicada en Andar e aguzar. Os traballos e os días de Ben-Cho Shey coas etiquetas Andar e Aguzar,ben-cho-shey,patrimonio inmaterial,refráns,Santa Marta de Moreiras o 8 Abril 2013 por xanfoucinho.\nCartas e documentos. Carta do Comité Executivo do Partido Galeguista, xuño 1935\nSe a semana pasada viamos unha declaración pública da posición política do Grupo Galeguista de Lugo ante as eleccións de febreiro do 1936, hoxe vamos ver un documento interno entre o Comité Executivo do Partido Galeguista na voz de Víctor Casas e o Conselleiro Propietario do Grupo Galeguista de Lugo, Xosé Ramón e Fernández-Oxea. Unha carta común no traballo diario do Partido, o que hoxe sería un mail.\nAgradecémoslle ao Arquivo Ben-Cho-Shey da Deputación Provincial de Ourense a cesión deste conxunto documental grazas ao que podemos coñecer un pouco máis o día a día destas importantes persoas do noso pasado recente.\n25 de xuño de 1935, comunicación do Comité Executivo do PG, asinada por Víctor Casas, a BCS como Conselleiro do Grupo Galeguista de Lugo.\nEsta entrado foi publicada en Cartas e documentos do arquivo Ben-Cho-Shey coas etiquetas 1935,ben-cho-shey,Cartas e Documentos,documentos,Grupo Galeguista de Lugo,Lugo,Partido Galeguista,PG,Víctor Casas o 5 Abril 2013 por Rede Museística.\nO diario, agosto de 1940. Visita a Galicia\nNo verán de 1940 Isabel Algarra e Xosé Ramón Fernández-Oxea visitan Galicia. Logo de visitar aos amigos seus de Pontevedra, Vigo, Redondela e Vilagarcía de Arousa diríxense cara Santiago de Compostela e A Coruña. Logo pasarán por Sada, Lugo e Ourense. Ademais de deliñar a cotidianidade de posguerra, Ben-Cho-Shey volca a súa carraxe nestes parágrafos. Os vencedores de vacacións estivais en Galicia, os alemáns facendo estudos sobre o país xa feitos, os antigos lugares de traballo cultural pechados e os compañeiros e irmáns esparexidos, agochados ou transformados.\n28 e 29 de agosto de 1940\n“27. Onte á noite saimos de Vilagarcía pra Santiago onde contábamos que sería doado o atopar hotel, maiste ano deulle á xentepor vir vranear a Galicia, atraguidos polo cebo de que eiquí se come ben, e nin xiquera eiquí hai vagantío nas fondas. Outro tanto veuse en Vigo, en Pontevedra, en Vilagarcía, todo está ateigado de xente. Das viaxes non falemos, porque os trés van impoñentes; co a supresión das liñas de autos comprícanse a circulación dun xeito alarmante e materialmente non se cabe nos vagós. Da estación de Santiago saimos embutidos nun autobús co a xentede pé no pasillo e pendurada nos estribos, i eso que eran tres os autobuses.\nEn Santiago renóvase a door pola perda dos irmaus asesinados. O local do infeliz Casal está valdeiro pra alugar. O Seminario, desfeito; a súa biblioteca, pechada con un candado posto polos esbirros salvadores; o museo destrozado e a cultura galega padecendo unha parálisis polo morbo militarista. E mentres istes bárbaros persiguen a unha cultura, os seus amigos alemás veñen a pedir libros e diccionarios galegos pra estudiar o que xa se estaba estudiando. Boa desgracia a nosa de ternos que deixar descubrir por estranxeiros sabendo nos ben o que temose o que valemos. Pro a besta militarista somentes entende de matar e roubar.\nD. Xesús dame a grata sorpresa de que os meus traballos están casi rematados e agora hai que ver o xeito de botalos fora. Parece como si me perseguira unha mala fada. Visitamos o Museo da Catedral e por primeira vez admiro a importantísima colección de tapices que alí se gardan. E máis numerosa que a de Zamora si ben istes son máis antigos. Demasiado precipitada a visita a Santiago voume sen poder falar cos amigos. Saímos despois de xantar no Castromil, que me lembra aquil outro Castromil que foi desterrado a Cáceres pola guerra e alí ficou xa transformado. Sorpréndome que en Carral aínda esté en pé o monumento aos mártires da Liberdade galega, hoxe encadenada.\nNa Cruña non paramos máis que para coller o tranvía a Sada, adonde chegamos xa de noito e despois de un longo paseo en procura da casa do Piñeiro, resulta que non está. ¡Fixémola boa! Con gran traballo atopamosonde dormir e pagamos con exceso a necesidade porque a xente sabe aproveitarse das ocasiós. O Piñeiro está en Cariño e falo con il; prométeme que virá pasado mañá. Veremos\n28. De mañá dou unhas voltiñas polos deliciosos arredores de Sada e comprobo que algús nomes das rúas aínda están en galego. SInto o vir tan de presa pra non poder recrearme algo máis na contemplación da natureza, mais a rente do meio día pillamos un tranvía extraordinario e chegamos a Cruña tarde mal e casi de arrastro.\nO xantar depáranos a sorpresa de que un desconocido que se senta a nosa mesa -militar, por máis señas- ponse a esbardallar decontra de todo con unha furia demoledora. Polo visto na Cruña a xente perdou o medo e fala cunha liberdade que non se conoce por alá embaixo. Non cabe dúbida que a satisfacción do país é compreta e de facerse hoxe unhas elecciós o couce que ían levar os desgobernantes sería sonado. ¡É maravilloso o ver a maña que se deron pra descontentar ata os seus propios defensores!\nTamén eiqui teño emocionantes entrevistas con vellos irmáns que sufriron amargamente. Uxío Carré e López Abente departen conmigo longamente e temos garimosas lembranzas pra os mártires e pra os ausentes. ¡Que fermosura irmandade esta a nosa que cada vez se esteita máis a pesares das persecuciós e dos asesinatos! ¡Galicia, nai e señora!\n29. O paso de un desfile de tropas con unha banda de gaiteiros ao frente prodúxome unha indignación desesperante. Porque compre ser cínicos pra levar co as tropas unha banda de gaiteiros despois de ter renegado de Galicia e perseguir aos galeguistas como cas doentes. Por si non estiveramos convencidos da insinceiridade dos pretextos postos pra xustificar a guerra, velaí unha proba máis. A istes fasantes tíñalles sin coidado o rexionalismo, como tampouco lles importaba a masonería, nin do xudaísmo, nin do marxismo. E sinón xa estamos vendo como unha tas da outra van caíndoen tods aquelas cousas que finxiron condenar, porque o único que querían era mandar e ascender. Iles asesinaron ao comunistas pra estar agora ao lado de Rusia; mataron masós cando tamén os eran e siguen sendo moitos diles; esabardallaron contra os xudeus e valéronse destes chegando incluso a vivir con xudías algúns dirixentes e derradeiramente abominaron dos estaturos pra chegar a esta situación en que cada provincia ten o seu e pra darlle aire a todas as manifestaciós rexionaes como balies, música, etc. Tanto falar de nós pra que agora as radios galegas poñan a diario música nosa e no Día de Galicia somentes se radien cousas galegas. ¿Pro é que facíamso outra cousa? ¡Farsantes, asesinos! Está visto que o único que queríandes era medrar posto que non facedes máis que mal remedar o que denantes se facía ben.\n30. En vista de que o Piñeiro non apereceu e non podemos estar aquí máis tempo, saímos pra Lugo no correo. No tren van de regreso algúns dos moitos vranantes que viñeron comer a Galicia. Os que coincident connosco pasaron a guerra en Madrid e fálannos do seu desencanto de saber as cousas que eiquí pasaron. Íanse cruces das crueldades que ouviron relatar e ds mentiras que pola radio lles contaban. ¡Todos igual! A mentira non prospera e o réximen esentado non terror e no asesinato non pode ser seguro.\nCos amigos de Lugo pasamos uns intres de verdadeira satisfacción e como non queda tempo pra podelos ver a todos decidimos quedar eiquí ata mañá.\nEn Lugo estase edificando moito e os veciños aumentan constantemente. De boas ganas voltaba pra eiquí e prefería esto a Cruña\n31. Viaxamos con un calor abafante e chegamos a Ourense casi asados.\nPola mañá tivemos o contento de ver aos bos amigos Sarandeses e Velayos, que nos recibiron moi ben. É lástima que veñamos tan de presa, pois quedámonos sin ver a Fole e a Piñeiro entre outros moitos. (…)”\nEsta entrado foi publicada en O diario de Ben-Cho-Shey coas etiquetas 1940,Ánxel Casal,Ánxel Fole,ben-cho-shey,diario,diario 1940,posguerra,Ramón Piñeiro,SEG o 4 Abril 2013 por Rede Museística.\nAndar e aguzar. O patrimonio inmaterial (II)\nHoxe outra mostra extraída do Santa Marta de Moreiras: un conto. Un exemplo máis do seu traballo como etnógrafo e a súa preocupacion polo patrimonio inmaterial do país e pola situación da lingua galega.\nEran tres irmaus que decidirán sair polo mundo a se ganala vida e ningún diles sabía falar o castelán, cousa que os traguía moi cavilosos, pois tíñalles dito un veciño que correra moitas terras, que para se non morrer de fame era preciso falar ben o castelán.\nCando estaban discurrindo o que habían de facer, chegaron uns castelaos e púxeronse a latricar moi outo. Entón matinaron de se ir chegando a iles i escoitalos para deprender. Foi primeiro o máis vello i escoitóu que decían, nosotros. O home coidóuse sabido dabondo e, voltando moi contente unda os irmaus, díxolles:\n—Xa sei falar o castelán; ouvínlles decir nosotros.\nEn vista do pronto e ben que o seu irmau deprendera, tamén foi alá o segundo, que chégou cando un dos castelaos decía: ahora mismo. E correndiño voltóu unda os seus gabándose de que il tamén deprendera o castelán.\n—Xa sei decir ahora mismo, dixo todo fachendoso.\nO máis cativo, pra non ser menos, tamén foi ó pe dos forasteiros e ouvíulles decir, está bien, co que xa se coidóu tan sabido como os seus irmaus.\nComo xa sabían falar o castelán decidiron sair a correr mundo dispostos a se faceren ricos. Mais cando xa estaban en terras de Castela, toparon un día no camiño con un home morto e, como tiñan bo natural, deulles pena dil e collérono pra arredalo da estrada. Niste intre chegaron os garda civís e preguntáronlles:\n—“¿Quién mató a ese hombre?”.\n—Nosotros, respondéu o máis vello dos irmáns, para lucir os seus conocementos de castelán.\n—“¿Cuándo lo han matado?”, volveron preguntar os civís.\n—Ahora mismo¸ dixo o segundo, pra non se quedar atrás.\n—“Entonces, dense Vds. por presos”, dixeron os gardas.\n—Está bien, repricóu o máis cativo, tan satisfeito de ver o ben que se enxerguían con aquela xente.\nEntón os civís prendéronos e leváronos a cadea, onde pagaron ca vida o aldraxe de esquencer a súa língoa pola allea.”\nEsta entrado foi publicada en Andar e aguzar. Os traballos e os días de Ben-Cho Shey coas etiquetas conto oral,etnografía,galego,lingua,patrimonio inmaterial,Santa Marta de Moreiras o 1 Abril 2013 por xanfoucinho.\nCartas e documentos. A posición política do Grupo Galeguista de Lugo en febreiro de 1936\nO 14 de febreiro de 1936, ante as inminentes eleccións, o Grupo Galeguista de Lugo edita este panfleto no que explica a súa posición política. Nel viñan a sinatura de Servando Gómez Aller e de Xosé Ramón e Fernández Oxea. Pinchade no propio documento para o ler.\nAgradecémoslle ao Arquivo Ben-Cho-Shey da Deputación Provincial de Ourense a cesión do conxunto documental que ilustra a estancia de Fernández Oxea en Lugo.\nPanfleto do Grupo Galeguista de Lugo, 14 febreiro de 1936. (parte 1)\nPanfleto do Grupo Galeguista de Lugo, 14 febreiro de 1936. (parte 2)\nEsta entrado foi publicada en Cartas e documentos do arquivo Ben-Cho-Shey coas etiquetas 1936,ben-cho-shey,Cartas e Documentos,documentos,eleccións,Fronte Popular,Gómez Aller,II República,Lugo,panfleto,Partido Galeguista o 29 Marzo 2013 por Rede Museística.\nO diario de Ben-Cho-Shey.1940; reflexións, celebracións prohibidas e apuntes sobre a II Guerra Mundial\nAbril de 1940. No seu diario Fernandez-Oxea, logo de un exercicio de obxectivación da información, relátanos os sucesos que a prensa publica sobre as batallas da II Guerra Mundial, naquel momento só europea. Bríndanos tamén a súa opinión sobre os ascensos militares concedidos nese 1940, aos oficiais do exército sublevado. No medio destes dous temas, deixa constancia dunha celebración clandestina do día da República na que el participa o 14 de abril de 1940.\n13 e 14 de abril de 1940\n14, 15 e 16 de abril de 1940\nFragmento do 16 de abril de 1940\n“13. Estas notas van feitas a toda presa, sin vagar pra leer nun xornal, sin tempo pra ordear o pensamento, sin gusto pra poder decir ben as cousas que levo dentro de min. Da lectura dos xornais non se pode sacar nada en limpo; teñen a misión de mentir pra desorientar a opinión e custa traballo sacar a verdade entre lineas.\nAgora, por exempro, levan dous días de unha coba desmesurada aos portugueses, con visitas do Carmona a un barco español e cousas polo estilo. E por outra parte sábese que en Portugal hai forzas aliadas dispostas a lanzarse sobre España en canto esta rompa a sua neutralidade.\nPra millor levar a cabo a defensa nacional fixeron onte unha chea de novos xenerales. Algún diles eran no 36 tenientes coroneles e xa están de de xenerales de división. Pra esto é pra o quese fixo a guerra. ¿Qui importa que morreran millós de españoes? Enriba da inmensa pirámide dos cadáveres érguense audazmente istes corvos co faixín de xeneral tinguido en sangue inocente. A esto de medrar a conta da fame, da miseria e do loito dos españoles chámanlle os favorecidos patriotismo. Por algo á porta dos cuarteles poñen un letreiro que no anverso di: “Todo por la patria” e no reverso, que non se vé, pero pálpase, “Y la Patria para nosotros.” ¡Con qué gusto se sacrifican pola patria istes mangantes!\nOs alemás siguen facendo a guerra das mentiras. Según iles xa está todo acabado e Noruega sometida, e Inglaterra resignada, e o “feito consumado”. En tanto os ingleses obran e calan. No mundo hai unha grande espectación e agárdanse acontecementos importantes. Noruega resiste a “protección” alemá, asistidos pola axuda aliada. ¡Canto sinto agora non ter unha radio!\n14. Ao noso xeito celebramos a festa do día lucindo as condecoraciós e protexidos pola nosa estrela. Lembrámonos dos bós e xenerosos e cumplimos o noso deber.\nEn Madrid fixéronlle un homenaxe a un inxenieiro que salvou a 650 individuos metendoos como obreiros, na Escala de I. Industriaes, de unha industria militar puramente ficticia, dí o xornal. ¡Tamén eiquí podían facer eso! O que proba o desbaraxuste que aló había e como aquela xente estaba vendida.\nSete destructores alemás foron botados a pique polos ingreses na bahía de Narvik. A ise paso logo fican sin un barco. Os aliados siguen sin presas por desembarcar en Noruega e o nerviosismo aumenta nos Paises Baixos e nas veiras do Danubio. Por outra parte siguen os piropos e as frases garimosas entre España e Portugal ¿Non será esto o preludio de algo gordo? Cada día está máis obscuro o panorama.\n15. Sin noticias da guerra, por ser luns, está un desacougado. Taal é o intrés que desperta a contienda europea e tan grande o intrés que pra nos ten a derrota de Alemaña.\nEsta mañá vin por eiquí de coronel, moi finchado, teso e rebolondo ao bizarro Páramo que no 1936 non era mais que comandante. Pra estos foi a guerra. Algo ruín andará faendo por estas terras. E velaí o que a salvación nos trouxo: namentras o coitado Lobit foi asesinado co seu fillo maior en Sevilla o seu cuñado rubiu de un pulo ata coronel. ¡Así é a vida!\nCon motivo do asunto dos locales das escolas de Cáceres foi hoxe o Inspector xefe visitar ao Gobernador Militar quen o recibiu decíndolle: “¿Es V. el mandamás de los Maestros?” ¡Definitivo! Tal é a cultura dos nosos salvadores i estas son as formas e a educación que se gastan. Mais ben mirado, tampouco España merece cousa millor.\n16. Parece que os ingreses desembarcaron xa en Narvik e fundiron sete destructores alemás. Cubriron de minas corsta ata o mimo Báltico; así que a situación dos alemas en Noruega non debe ser moi cómoda. Según os xornaes dende qu empezou a guerra leva perdido Inglaterra 172 barcos, con un total de 667.000 toneladas, e os alemás, que denantes de ir a Noruega levaban 74 barcos afundidos, calcúlase que terán agora perdidas 370.000 toneladas, sin contar os oito barcos que lle torpedearon antonte. O nerviosismo internacional rube por momentos: en Suecia, en Holanda, en Bélxica toman toda crás de precauciós porque temen que o bárbaro teutón asome por calquera distes países. (…)”\nEsta entrado foi publicada en O diario de Ben-Cho-Shey coas etiquetas 14 abril,1940,ben-cho-shey,diario,diario 1940,II Guerra Mundial,Narvik,Noruega,posguerra o 27 Marzo 2013 por xanfoucinho.


Primeira Xornada sobre Música Tradicional da SAGA | SOCIEDADE ANTROPOLÓXICA GALEGA\nNa Imaxe, Carme Gallego a piques de botarse a tocar a nyckelharpa\nOutro obxectivo cumprido. Nesta fin de semana e tal como prometemos , o traballo dos compañeiros da SAGA ten levado a bo porto a realización da I Xornada da Música Tradicional, nesta ocasión dedicada a zanfona e ó seu mundo de matices e sutilezas.\nNesta ocasión os meirandes acredores dos parabéns son Toño, Rafa e Xan que como se de dorna xeiteira se tratase, pilotaron a organización desta actividade con grande esforzo e maña.\nO noso agradecemento ó Arquivo Castro Vicente, ó Concello de Pontevedra e a Vicerreitoría do Campus pontevedrés da Universidade de Vigo.\nTamén a nosa mais sentida gratitude a todas as persoas que participaron enchendo a sala -literalmente- ca súa presenza así como ós intérpretes, luthiers e sabios poñentes que deron a cheda dun xeito maxistral e xeneroso .\nTal foi, que o acto mesmo transcendeu ó lugar e horario orixinal e rematou polas rúas de Pontevedra no emblemático e histórico refuxio de diletantes La Navarra, transformado nesta ocasión pola maxia da Zanfona e da escandinávica Nickelharpa, xunto cos demais instrumentos, nunha Última Thule musical como poden comprobar no vídeo.\nXa que logo, un dobre albo acadado: A conexión da teoría e a praxe.\nVelaquí pois, vai un avance en imaxes e son do que foi esta xornada. En breve publicaremos os relatorios e demais material inédito ó respecto.\nEsta entrada foi publicada o Xullo 7, 2013 por sociedadeantropoloxicagalega. Foi arquivada en 0. NOVAS, 3. ACTIVIDADES, 4. MULTIMEDIA (Videos, Audios, Fotos) e foi etiquetada con Casa das Campás, La Navarra, Música tradicional, Nyckelharpa, SAGA, Sociedade Antropolóxica Galega, Zanfona.


Blog de Ana B. Bande: Contra el odio, Carolin Emcke\nPublicado por Ana Bande en 12:41\nTeño que lerte máis, teño moito por ler. Que pequeniña me sinto pero á vez aínda me cabe unha enorme curiosidade!\nEstou reaprendendo o necesario que é o camiño dos sentimentos cara o coñecemento. Tamén a ira, sobre todo a ira feminina( enténdeme), aprender a manexala como instrumento...( diría Chemaly?).\nNon quero metela no saco do odio, agora que nos estamos dando a oportunidade de escoitarnos para entender e progresar...\nQue ganiñas de abrazarte 8 segundos!!!☺


Figuras de marquetería para decorar | Consumer\nFiguras de marquetería para decorar\nAxudarán a que os máis pequenos divírtanse e participen do xardín\nDesempeñar labores dentro dun xardín non ten por que ser tarefa exclusiva dos expertos ou afeccionados, tamén é aconsellable deixar participar aos máis pequenos das diferentes actividades que alí se poden levar a cabo. Unha maneira bonita e sinxela de introducirlles no devandito ámbito é preparar accesorios e elementos decorativos que se poden colocar ao longo de todo o xardín.\nA idea é traballar con materiais que non requiran un importante gasto e que non supoñan unha dificultade de uso para os máis pequenos. Unha opción interesante é realizar figuras de marquetería que poidan integrarse dentro da vexetación, é dicir, paxaros, patos, enanitos ou calquera outro elemento que a imaxinación lle poida suxerir.\nHágase con ferros de madeira de DM sobre as que posteriormente debuxará ou calcará o debuxo desexado. Teña en conta que na parte inferior debe deixar sempre un saínte a modo de petisco para cravar a figura na terra. Cunha serra de marquetería vaia recortando a silueta que posteriormente lijará a conciencia. Dea cor á peza e vernícea.\nPor último, deixe tamén que sexan os máis pequenos os que xoguen a colocar as figuras no xardín.\nJardín-gl Marquetería-gl Planta-gl


Listaxeadmitidas Campamentos rurais Verán_21xuño.pdf112.16 KB\nListaxe admitidas Campamentos rurais_28xuño.pdf111.46 KB\nPAGAMENTO DOS CAMPAMENTOS RURAIS\nPublícase a listaxe definitiva dos campementos rurais con data 28 de xuño que podes consultar premendo aquí.\nDende o departamento de Mocidade indican que ao quedar prazas libres nos campamentos rurais se hai alguén interesada en anotarse poden facelo ata unha semana antes do comezo da actividade. Deben presentar a ficha de inscrición por rexistro ou por sede electrónica.\nO pagamento dos campamentos rurais hai que facelo do 28 de xuño ao 2 de xullo. O custe é de 20 euros por actividade.\nConsultar exencións e bonificacións no BOP nº. 195, do 13/10/2011 e no BOP nº 12 do 20/01/2020.\nO pago pode realizarse en oficina bancaria ou por transferencia a través da banca dixital.\nOs número de conta do Concello nos que pode facer o pago dos campamentos rurais son os seguintes:\nUnha vez realizado o pago hai que enviar o xustificante de pago ao correo electrónico mocidade@teo.gal.\nTamén podes descargar aquí a folla de autoliquidación para facer o pagamento.\nLISTAXES DE PERSOAS ADMITIDAS E NON ADMITIDAS NOS CAMPAMENTOS RURAIS\nDende Mocidade informan que dado que quedan prazas vacantes ata o 27 recóllense novas solicitudes, sempre por sede electrónica ou por rexistro.\nAs listaxes definitivas publicaranse o 28 de xuño, data na que comeza o prazo de pago. As persoas que están na lista de admitidas con data 21 de xuño teñen a praza garantida ao ter presentada a solicitude en prazo. Se dende hoxe ao 27 houbera máis solicitudes ca vacantes habería que realizar un sorteo público entre estas novas solicitudes.


MILNEN@S-GALEGO: novembro 2021\nOs días escollidos polo consello escolar coma non lectivos son o día 7 de decembro e o 16 de maio .\nPERSOAS DESTINATARIAS: menores nados entre o 1/1/2009 ao 31/12/ 2017\n➢ Xeneral : de luns a venres de 10.00 a 14.00 h\n➢ Ampliado: de luns a venres de 9.00 a 14.30 h\n➢ Horario xeral: 26 €.\nCENTROS ONDE SE PODE SOLICITAR O HORARIO AMPLIADO Ou XERAL: Castrillón, San Diego, Mallos, Mesoiro, Monelos, Monte Alto, Rosales, Labañou, Palavea, Ciudad Vella, Eirís, Elviña, Novoboandanza.\nCENTROS ONDE SE PODE SOLICITAR SÓ O HORARIO XERAL: A Silva, Santa Margarita, Feáns, Sacra Familia, Santa Lucía, Pescadores, San Pedro de Visma e Artesáns\nPREINSCRICIÓN: 29,30 de novembro e 1 de decembro na web http://www.coruna.gal/servizossociais ou no teléfono 010\nPUBLICACIÓN DE LISTAXES DE PREINSCRICIONES: 3 decembro en, os centros cívicos, llamándo ao 010 ou na web municipal\nRECLAMACIÓNS: do 4 ao 7 de decembro enviando un e-mail a campamentos@serviplus.org ou chamando á 010\nPUBLICACIÓN LISTADOS ADMITIDOS E ESPERA: 13 decembro en centros cívicos, 010 ou na web municipal .\n➢ PAGO: 14, 15 e 16 de decembro . Varias opcións:\n1. A través de transferencia bancaria ao nº de conta ES76 2080 0036 6230 4002 1977 enviando o xustificante de pago a campamentos@serviplus.org co nome, Centro cívico e modalidade horaria.\n2. Na páxina web http://www.coruna.gal/servizossociais achegando no formulario o xustificante de pago conforme realizouse a tranferencia bancaria.\n3. Presencial: No Centro cívico de Monelos en horario de 10.00 a 13.30 h e de 17.00 a 20.00 h.\nXESTIÓN LISTA DE ESPERA: A partir do 17 de decembro.\n➢ Terán preferencia os menores empadroados no concello da Coruña\n➢ reservarase un 20% de prazas para persoas beneficiarias de programas sociais\n➢ Cada grupo estará formado por 15 menores e deberá de haber un mínimo de 9 para formar grupo.\n➢ Soamente poderase presentar unha preinscrición por menor, en caso contrario anularanse todas\n➢ Se ofertarán 15 prazas pola cota de discapacidade para menores con diversidade funcional en grao que non lles impida participar nas actividades co grupo. As prazas de diversidade funcional terán un sorteo propio diferenciado do sorteo da cota xeral.\n➢ Para unha correcta atención de menores que soliciten praza pola cota de diversidade funcional, deberase de cubrir unha ficha de coñecemento persoal no momento da preinscrición.\n➢ O monitorado de apoio para menores con diversidade funcional estará capacitado para acometer tarefas hixiénico-sanitarias básicas.\n➢ Non formalizar a inscrición en prazo e horario establecido supoñerá a perda de dereito á praza\n➢ Unha vez realizado o pago do campamento non se terá dereito á devolución excepto por causas imputables ao prestador do servizo.\n➢ Os horarios do campamento ampliado e xeral son de obrigado cumprimento tanto á entrada como á saída.\n➢ Na modalidade de horario ampliado, requiriranse mínimo 6 participantes para realizar grupo.\n➢ Será obrigatorio o uso de máscara para os maiores de 6 anos e recomendable para os de 4 a 6 anos.\n➢ Se una/un menor resulta admitida/ou e ten irmás ou irmáns co número correlativo de preinscrición, ben sexa posterior ou anterior, todas/vos obterán praza a condición de que pertenzan ao mesma cota\n➢ Levar roupa e calzado cómodo\n➢ Non levar aparellos electrónicos, videoconsolas, móbiles , cuartos ou obxectos de valor. A organización non se fará responsable da perdas que poidan producirse durante o campamento\n➢ É aconsellable que non asistan aos campamentos os e as menores que teñan enfermidades contaxiosas ou que presenten algún dos seguintes síntomas: febre, vómitos, diarrea, aftas na boca, chagas, dificultade respiratoria, conjuntivitis, erupcións, alteracións atípicas na pel ou no caso de ter piollos ou liendres, ou calquera síntoma relacionado coa COVID-19\nCAMPAMENTOS NADAL FEDAPAS\nAquí deixámosvos toda a información do Campamento de Nadal.\n-CEIP San Pedro de Visma.\nDESTINATARIOS: Alumnado de educación infantil e primaria dos CEIPs públicos do Concello da Coruña.\nDATAS: 22,23,27,28,29 e 30 de decembro e 3,4 e 5 de xaneiro.\nINSCRICIÓNS: Do 29 de novembro ao 2 de decembro O formulario de inscrición abrirase ou luns 29 de novembro ás 9:30 h Inscricións\nPUBLICACIÓN DE ADMITIDOS: O 10 de decembro na web de FEDAPAS\nCAMPAÑA CASA DOS XOGUETES\nO Concello da Coruña, a través da Oficina Municipal de Información ao Consumidor (OMIC), pon un ano máis en marcha a campaña da Casa dos Xoguetes.\nAta o vindeiro 5 de xaneiro os interesados poderán entregar xoguetes en bo estado de conservación no local situado no número 9 da praza Mestre Mateo.\nAs persoas interesadas en darlle un novo uso a eses obxectos poderán pasar polo mesmo local a retirar aqueles que consideren, ate un máximo tamén de 10 por persoa\nToda a información na seguinte ligazón: Campaña casa dos xoguetes\nDespois dos preparativos.....\nUn ano máis celebramos ao grande e con moita ilusión o noso magosto.\nCastañas asadas con moito agarimo por nais e pais voluntarios e chocolate para todas as nenas e nenos do Emilia.\nA Señora María desde Coristanco levoulles persoalmente as castañas a educación infantil.\nCAMPAÑA DE NATACIÓN ESCOLAR 2021/22\nDende a Concelleria de Deportes da Coruña comunican que está aberto o prazo para as inscricións de natación escolar na piscina de Riazor para o alumnado de 3º e 4º de primaria. Son 24 prazas e se asignan por orde de inscrición, polo que rogamos apuredes nas solicitudes.\nTedes que levar:\nA folla de inscrición cuberta (descarga aquí Folla inscricion )\nFotocopia do DNI da crianza ou no seu defecto, do libro de familia\nFotocopia dos DNI dos titores, nais ou pais.\nA cota íntegra de 47,52€ pódese pagar alí mesmo tanto en efectivo coma con tarxeta, e para poder acudir ao palacio de deportes de Riazor hai que pedir cita previa a través do 010, chamando ao concello ou solicitándoa a través de internet (CITA PREVIA).\nO PRAZO MÁXIMO DE ENTREGA É O 08-11-2021, comezarían as clases o 15-11-2021.\nMáis información: Información do Concello, Información para as familias, Protocolo Covid Riazor\nTras uns días de busca e negociación con varias entidades, comprácenos comunicarvos que mañá mércores retomaranse as clases de patinaxe con normalidade. A nova entidade que se vai encargar da formación é ADC Alquimia Inline e podedes ver todas as actividades que fan na súa páxina web (web Alquimia). Contan con grande experiencia formadora tanto en colexios como en clubes e un amplo equipo técnico.\nCoa chegada do outono agardamos que vos animedes a seguir a tradición galega é tan arraigada no noso centro: a elaboración de zonchos.\nO prazo de presentación e dende o martes 2 de novembro ata o xoves 4 de novembro.\nEntregaranse a cada unha das titorías co nome do neno ou nena.\nInstrucións para facer os zonchos:\n1-Cocer as castañas coa súa casca.\n2- Unha vez cocidas e frías ensartámolas con fío e agulla a xeito de colar e adornámolo coma queiramos.\nComo vai facendo, dende hai moitos anos, o noso colexio celebrará o tradicional magosto o próximo venres 5 de agosto.\nNais e pais colaboraremos para que o pasemos moi ben!\nPrecisamos que cada neno e cada nena traia, polo menos unha ducia de castañas picadas.\nDeberán de traelas ao colexio o mércores 3 e o xoves 4 de novembro.\nTras o aumento de prazas na actividade extraescolar de Judo quedan prazas vacantes tanto en infantil como en primaria. Podedes consultalo na seguinte ligazón:\nPrescricións e listaxes de agarda


Gordiano I - Wikipedia, a enciclopedia libre\nGordiano II e Antónia Gordiana\nMarcus Antonius Gordianus Africanus, nado cara o 159 e finado o 12 de abril do 238, foi un emperador romano, proviña dunha coñecida familia romana, era fillo de Metius Marulus e Ulpia Gordiana, xa sendo moi novo tivo cargos de responsabilidade onde destacou pola súa virtude e moderación.\nSendo emperador Caracalla, no ano 213 noméano por vez primeira cónsul e no 229, baixo Alexandre Severo, é nomeado por segunda vez. Este emperador enviou a Gordiano a África en calidade de procónsul onde conseguiu ser moi popular, gañando o afecto e o respecto dos cidadáns. Casou con Fabia Orestilla coa quen tivo un fillo (nado no 192) tamén chamado Gordiano.\nBusto de Gordiano I nunha moeda da súa época (sestercio)\nNo 238, chega a África o recadador de impostos enviado polo emperador Maximino, quen exasperou a poboación coas súas exaccións e métodos e que asasinaron mozos da nobreza. Os cidadáns, decididos a burlar as seguras represalias do tiránico emperador tracio Maximino, instaron a Gordiano para que se fixese cargo do trono imperial, xunto co seu fillo. Esta sublevación foi ben vista polo pobo de Roma, que detestaba o feroz e tiránico réxime imposto por Maximino. O Senado recoñeceu a Gordiano e o seu fillo, e nomeounos augustus destituíndo a Maximino.\nUnha das primeiras medidas que tomaron foi desposuír dos seus cargos aos partidarios do emperador, entre eles a Capeliano, gobernador da provincia de Mauritania. Este non aceptou esta destitución, e marchou sobre Cartago cun forte exército. No transcurso da loita ás portas da cidade, morre Gordiano II, o fillo. Ao saber o pai da morte, desesperado, suicídase. O goberno conxunto de pai e fillo só durara 45 días.\nPouco despois, morre asasinado Maximino polas súas tropas, Balbino e Pupieno morren a mans dos pretorianos en Roma e chega ao poder o neto de Gordiano baixo o nome de Gordiano III.\nMaximino Tracio Gordiano I\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gordiano_I&oldid=4817245»\nNados en 159\nA última edición desta páxina foi o 24 de xullo de 2018 ás 18:29.


«Todo o que sexa recuperar os nosos cánticos é...\n«Todo o que sexa recuperar os nosos cánticos é importante»\n31 de julio de 2020, 13:48\nSan Xoán de Río acollerá este sábado a tercera edición do Verán de Seitura, evento para promocionar a cultura e tradicións da zona\nA Praza da Igualdade de San Xóan de Río acollerá este sábado a partir das 20 horas a terceira edición do "Verán de Seitura". Neste evento realizaránse unha serie de actos relacionados ca memoria histórica da cultura da zona.\nEstos actos están organizados naceron fai 3 anos en Manzaneda tras a recollida por parte de Xose Lois Foxo -organizador do evento- dos cantares da Seitura. Este ano contaráse ca conferencia de Fernando Molpeceres, especialista chegado dende Madrid que recordará a historia do folklore e a cultura da bisbarra.\nFoxo subliñou que si ben este ano non se pudo facer en Manzaneda, faráse en San Xoán de Río tras a iniciativa do alcalde da localidade: «Todo o que sexa recuperar os nosos cánticos é importante manter a nosa memoria, a das costumes e aquelo que nos identifica como país».\nNo programa tamén estarán as actuacións do músico do Courel Manuel Pérez Silvelo, quen tocará o Corno Celta, así mesmo Digna de Vilanova e Fiuca de San Fiz interpretarán varios cantares do libro "Cantares de Seitura de Manzaneda e Terras de Trives", mentres que unha veciña de Lentellais interpretará unha copla que realizou no confinamento.\nA Real Banda de Gaitas da Deputación acudirá ao evento para interpretar un cántico composto por Xose Lois Foxo durante o confinamento chamado "Cantar da Primavera" e que está inspirado en composicións medievais.\nPor último o organizador do evento espera que a xente garde todas as medidas de seguridade xa que os actos serán de carácter reducido, por mor das circunstancias actuais.\nSe queres escoitar todo o que comentou Xose Luis Foxo, podes facelo na seguinte ligazón:\nFoxo Verán Seitura San Xoán de Río ACTUALIDAD CULTURA


Investigadores do CITIC visualizan internacionalmente un software intelixente para imprimir en 3D produtos farmacéuticos - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nInvestigadores do CITIC visualizan internacionalmente un software intelixente para imprimir en 3D produtos farmacéuticos\nxoves, 8 de outubro do 2020 S. P.\nOs investigadores do CITIC Brais Muñiz Castro e Gilberto Pérez, en colaboración con investigadores da empresa de biotecnoloxía FabRx (Reino Unido) e da UCL (University College London), publicaron un artigo na prestixiosa revista international Journal of Pharmaceutics, a segunda revista máis citada no ámbito das ciencias farmacéuticas. O traballo titúlase A novel machine learning approach for predicting the 3D printability of medicines e debulla un innovador software baseado en Intelixencia Artificial para a Impresión en 3D de produtos farmacéuticos.\nO software en cuestión, que se coñece como M3DISEEN, tira proveito de técnicas de aprendizaxe automática para predicir o éxito da impresión de dose a medida. Segundo fan saber os investigadores, a ferramenta demostra as capacidades do Machine Learning (Aprendizaxe da Máquina) para predicir múltiples parámetros clave no modelado por deposición fundida (MDF), unha das tecnoloxías de Impresión en 3D máis utilizadas para os medicamentos personalizados. Así, a plataforma de Intelixencia Artificial ten capacidade para ofrecer altos niveis de precisión grazas aos centos de formulacións a medida xeradas UCL-School of Pharmacy e a empresa FabRx, durante un período de seis anos. Ademais, M3DISEEN posúe potencial de poder aplicarse a outras técnicas de Impresión 3D como a extrusión directa de po (EDP), unha das diversas tecnoloxías innovadoras aplicadas por FabRx.\nTelevés e o Concello de Santiago estrean na Casa do Cabildo unha tecnoloxía pioneira de iluminación intelixente\nO ILG e o CiTIUS colaborarán para facer realidade o Proxecto Nós\nO documental Marxe de erro dá visibilidade ao rol das mulleres tecnólogas\nO reitor da UDC dirixe un curso da UIMP que pon foco nas posibilidades da Cidade das TIC


Domínguez: "O PP preséntase en Vigo con mentiras e 60.000 parados máis" - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Vigo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG de Vigo 16 out. 2012 - 22:19\ndomínguez máis pp preséntase vigo mentiras\nO grupo municipal do BNG fixo hoxe unha valoración do transcurso da campaña electoral en Vigo e ao respecto seu portavoz municipal, Santi Domínguez, destacou que o PP se presenta con 60.000 parados máis na comarca que hai 4 anos e nenos e nenas que xa non poden comer nos comedores escolares. Afirmou tamén que chegan tamén outras forzas políticas que non foron quen de criticar a discriminación de Vigo ou non traballaron a prol da cidade.\nSanti Domínguez destacou que a valoración que o grupo municipal do BNG fai da campaña reflexa o que ten sido o traballo das distintas forzas políticas na cidade. Neste sentido salientou que o PP preséntase con máis mentiras e un pobrísimo bagaxe, polo que asegurou que o goberno de Feijóo suspende monumentalmente e nin Feijoo nin os que aterran na cidade foron quen de falar do que ten feito o PP e a Xunta.\nO nacionalista afirmou que precisamente a actuación do PP nestes catro anos caracterizouse pola total discriminación hacia Vigo, polo que só poden limitarse a vir a mentir sobre o ensino e a sanidade. Ao seu xuízo, a conclusión da campaña do Partido Popular é que suspende por non ter presentado ningún logro nen ningunha iniciativa, e pola contra, aumentar os nenos e nenas que teñen que pagar máis polas prazas escolares, incrementar o número de persoas dependentes que xa non poden ser atendidos e deixar un sector naval agonizante.\nSegundo apuntou o portavoz municipal do BNG tamén hai outras forzas políticas que acometeron unha reforma laboral contraria aos dereitos dos traballadores e traballadoras ou que non se opuxeron á reforma levada a cabo polo PP. Asemade criticou ás forzas políticas que teñen seu centro de decisión en Madrid ou que votan con formacións contrarias aos intereses de Galiza. Queda claro que a única forza que mantén seu compromiso con Vigo é co país é o BNG, e o demostra co seu traballo, subliñou.\nXabier Alonso, pola súa banda, explicou que o BNG entende que o traballo institucional é complementario ao traballo de rúa, polo que ao longo desta campaña os e as nacionalistas mantiveron xuntanzas con máis de 2.000 persoas, cos tres sindicatos e con todas as asociacións veciñais.\nO grupo municipal do BNG quere pedir o voto para o Bloque Nacionalista Galego para cambiar as cousas e modificar as políticas. Queremos que se rescaten ás persoas e non os bancos, subliñou Iolanda Veloso. Finalmente, Santi Domínguez anunciou que o BNG pechará a campaña en Vigo o vindeiro venres ás 20.15 horas no pavillón de Navia.\nAymerich: Cómpre volver a converter as oficinas de rexistro en liquidadoras mantendo o emprego"


Albeiros denuncia ser el barrio más olvidado de la ciudad de Lugo - LUGOXA\nDende a Asociación veciñal San Lorenzo de Albeiros –integrada na Federación de Asociacións Veciñais Lucus Augusti da provincia de Lugo-, presidida por Fernando Rois Rois, “manifestamos o noso profundo malestar por constatar, unha vez máis, que o barrio da capital lucense Albeiros, segue sendo un dos grandes esquecidos para as Administracións en canto á dotación de servizos públicos e medidas que garantan o adecuado desenvolvemento das actividades propias da vida cotiá dos veciños e veciñas en pleno ano 2021”.\nAsí pois, dende a asociación refírense, nesta ocasión, á dotación de fibra óptica “que no noso barrio de Albeiros é completamente inexistente a data de xullo de 2021, cos graves inconvenientes que carrexa en canto a grao de conectividade e cobertura que posibiliten a comunicación cun grao de calidade razoable e esperable do ano en que nos atopamos”.\nAdemais, engaden que esta situación sitúaos, inevitablemente, nun agravio comparativo, “xa que na actualidade somos practicamente o único barrio da capital lucense onde a ausencia de fibra óptica é total. Situación que consideramos en todo punto inxusta e inaceptable”.\nDende a Asociación veciñal San Lorenzo de Albeiros queren puntualizar que “non nos estamos pronunciando en detrimento de ningunha outra zona nin barrio; con todo, non consentiremos que o noso barrio siga sendo, unha vez máis, o gran esquecido”.\nPor tanto, a este respecto, dende a Asociación Veciñal San Lorenzo de Albeiros solicitan, con carácter urxente debido á importancia e necesidade do reclamo, que as diferentes Administracións, así como entidades implicadas, actúen ante esta carencia que afecta “directamente ao desenvolvemento da vida diaria dos veciños e veciñas do barrio lucense de Albeiros”.


Unha divinidade das viñetas\nA Osamu Tezuka chámanlle en Xapón "Manga No Kamisama", "o deus do manga". Foi o autor máis importante da historia do cómic nipón e un referente crucial para autores de todo o mundo\nO seu legado é gráfico, argumental, e sobre todo narrativo. Non foi só o xermolo do manga actual. Lectores e autores de todo o mundo réndense ante a magnitude da obra do mestre Tezuka.\nDebuxante do invisible\nUnha primeira ollada ao traballo de Tezuka descúbrenos un debuxo icónico, de arquetipos. As súas principais influencias gráficas foron inicialmente a animación de Disney e dos Fleischer, e os cómics de George McManus, pai da liña clara e autor de "Bringin´ Up Father".\nCo tempo o seu grafismo mudará un chisco, aparecendo as liñas moduladas e as tramas. O seu trazo ficará roto e solto, retornando ás raíces orientais, desde a representación, cara a evocación.\nNos seus cómics o grafismo pasa do formal ao eventual, como unha paisaxe romántica, utilizando numerosos rexistros gráficos para expresar emocións. Os seus últimos traballos estarán plagados de liñas que representan movemento ou estados físicos ou anímicos.\nNo aspecto argumental Tezuka comparte o novo espíritu que se forxou no Xapón da posguerra, contemporáneo a Godzilla e a Kurosawa. As súas narracións son fragmentadas, microhistorias moi ben enfiadas, respondendo tamén aos relatos cíclicos e intrincados da tradición nipona. Aínda que conta con claros personaxes protagonistas, as historias destes só se realizan a través dos seus secundarios.\nTematicamente o seu gran eixo será o amor pola vida. A II Guerra Mundial deixaría en Tezuka unha gran marca. Desenvolvería un profundo espiritu humanista, que se reflicte tamén na súa vocación médica, carreira na que chegou a doutorarse aínda que nunca exerceu.\nArredor deste eixo xiran unha serie de motivos secundarios, que son tamén os de moitos dos mangakas -autores de manga- actuais: androxinia, crítica social, ci- fi, ecoloxía, e misticismo.\nDeseñador de espazos narrativos\nComo deseñador de páxina Tezuka tamén destaca. Concibe preciosistas composicións, trata a páxina como unha unidade na que todos os elementos apoian a acción, o sentimento, o xesto, transmitidos. Esta concepción do deseño benefíciase da extensión dos manga, que se alongan a través de miles de páxinas.\nOs seus encadres cinematográficos supuxeron unha auténtica revolución no seu tempo e un dos rasgos singulares do manga. Tezuka insire espectaculares xogos metalingüísticos, moitas veces excusados polo tono näif do seu traballo.\nTezuka reinventou o medio e a industria nipona, combinou a comercialidade coa experimentación máis arriscada. Compaxinou as historias de consumo cos temas profundos, creou eternos iconos pop e non deixou nin un xénero sen tocar: western, romance, biografía, autobiografía, ficción histórica, ci-fi. Non é difícil comprender porque moitos o adoran, pois sen el o manga e as súas circunstancias e peculiaridades serían imposibles de entender. Un agasallo desde o País do Sol Nacente para todo o planeta.\nPáxina adicada a Tezuka\nArtigo sobre Tezuka e as técnicas expresivas do manga contemporáneo


Petroglifos de Solobeira, Meaño.\nRedacción revista eSmás | revista eSmás O Salnés Nº15 - Invierno 2020\nNas profundidades do monte do Xil atopamos un dos maiores tesouros arqueolóxicos de Meaño.\nOs petróglifos da Sobreira son un conxunto de gravados prehistóricos situados nunha roca disposta na ladeira de poñente, no monte da Sobreira.\nAproximadamente son 12 figuras, entre as que podemos apreciar combinacións circulares, liñas, cazoletas e muíños naviculares que se conservan en moi bo estado. Aínda que non son os únicos petróglifos descubertos no concello, se son os mellores conservados debido ao difícil acceso á zona, rodeada de eucaliptos e camiños repletos de monte.\nEsta situación permitiu que os gravados podan ser identificables despois de siglos, pero tamén impediron o recoñecemento da zona como un punto de interese turístico e un referente arqueolóxico digno de visitar, xa sexa con fins didácticos ou de lecer. A ausencia de sinalización e de camiños accesible fai que turistas e locales non podan visitar os petróglifos facilmente.\nAnte a dificultade de acceder á zona, o achado foi un feito completamente fortuíto acontecido nos anos 80. O protagonista do descubrimento foi un intrépido neno que se adentrou no monte co obxectivo de realizar un debuxo para clase. O seu nome é José Manuel Villar, un estudante meañés que por aquel entonces tiña 12 anos e vivía no barrio de Carballoso en Xil. Ao subirse á roca, o mozo albiscou por casualidade os gravados que identificou perfectamente porque xustamente estaba dando o tema da Prehistoria en clase.\nSorprendido polo que acababa de descubrir no seu paseo polo monte, o mozo compartiu o seu achado co seu profesor e os seus compañeiros. A clase non tardou en emprender unha expedición ao monte para confirmar o descubrimento que despois puxeron en coñecemento do museo de Pontevedra.\nAínda que se trata dun importantísimo achado que pon en valor a riqueza arqueolóxica de Meaño, o petróglifo da Sobreira non é a única xoia arqueolóxica do municipio.\nPolo menos tense constancia da existencia da Mámoa de Penaguda e de dous antigos castros. Un está situado na cima do monte San Cibrán en Cobas e outro en Dena, no lugar cuxo topónimo leva o nome de Ou Castro.\nAdemais, o municipio conta cun enorme patrimonio formado por centenares de cruceiros, hórreos, muíños, pazos, igrexas e capelas repartidas polas sete parroquias dá vila: Covas, Padrenda, Xil, Meaño, Simes, Lores e Dena.\nRías Baixas Interiorismo. Av. de Cambados, 44. Vilagarcía. Telf: 986 188 213 - 653 916 223 - Visita nuestra web


Compostimes | Marta Piñeiro: “Estou orgullosa de facer ficción en galego”\nMarta Piñeiro: “Estou orgullosa de facer ficción en galego”\nMarta Piñeiro leva traballando no mundo da televisión máis dunha década. Actualmente dirixe varias series que se emiten na Televisión de Galicia: Padre Casares e Matalobos, que gañou recentemente un premio a nivel europeo: o Circom. Nesta entrevista que fixemos na súa casa de Santiago, Marta cóntanos como funciona o ‘’gremio’’ da televisión e as series, no que o vibrante ritmo da televisión marca tamén uns estresantes tempos de traballo. Estrés e todo, a realizadora recalca para Compostimes que non cambiaría por nada o seu traballo, que é ‘’interesante, divertido e enriquecedor’’.\nMarta, canto levas nisto da televisión?\nTraballando en televisión levo doce anos. Minto, levo doce anos facendo ficción, o que son series de televisión. Antes traballei facendo docuseries e algún que outro programa na televisión.\nAcabas de gañar un premio ‘’Mestre Mateo’’ á mellor realización por Matalobos. Imaxino que pasar do teu primeiro proxecto hai máis de doce anos a gañar este premio non foi doado.\nNon, non é doado. Tivemos moitos anos de aprendizaxe, para facer as series en Galicia en xeral, non só no meu caso. Cando arrancaron as series, hai máis de 12 anos, aquí había moi pouca experiencia en ficción e tiña que vir xente de fóra para amosarnos como se facían as series. E destacar que aquí hai moi bo equipo técnico e moi bos actores.\nClaro, porque ti vives da TV, pero actualmente os que queremos dedicarnos ao mundo dos medios de comunicación non temos fácil poder vivir diso.\nBueno actualmente está difícil todo (risas). Pero si, o mundo audiovisual esta pasando por un mal momento agora mesmo… en xeral en todo o estado pero en Galicia estase notando especialmente. De dous anos para aquí baixou moito o traballo e as opcións de facer cousas novas. Para min é moi importante que exista unha televisión en Galicia e que che paguen proxectos e que se fagan en galego. E ti velo nas series de ficción, que á xente lle interesa ver as series feitas en Galicia, teñen moita audiencia. Teñen moita audiencia porque se fan aquí e tratan temas que son de aquí, son cercanos…\nTendes algún problema polo feito de competir coas canles nacionais?\nEn xeral as series de ficción en Galicia funcionan moi ben e de feito están á par das series que se fan no estado. E nós facémolas cun orzamento catro veces menor co dunha serie que se faga nas televisións privadas.\nNotastes moito na TVG os últimos cambios, os recortes, a crise…?\nNós non traballamos diretamente para a TVG. Nós traballamos para a produtora e esta véndelle o contido á TVG. Agora se contratan menos capítulos, non hai tanta continuidade coma había antes.\nPadre Casares foi traducida e emitida en Telemadrid e tamén versionada noutras canles…\nHoubo varios intentos. O primeiro foi con Mareas Vivas, que quixeron dobrala para Telemadrid e díxose que non funcionou moi ben. É moi difícil dobrar a personaxes coma aqueles. O segundo foi Padre Casares, un proxecto que si se puido vender a televisións autonómicas coma a andaluza, a valenciana… Outra cousa destacable é que antes viña xente de fóra a aprendernos a nós e agora hai xente galega que está facendo series moi boas fóra, coma Gran Hotel, Hispania… Falamos por exemplo de Carlos Sedes.\nXa como curiosidade, o traballo de director é como nas películas? Sentas nunha silla e dirixes?\n(Risas) Non, é moi distinto ó das películas, non hai tanto tempo, as series fanse moi rápido. Xa nos gustaría ter o tempo para facer como fan nas películas… Nas series hai un ritmo de traballo moi rápido. Ten que estar todo moi definido xa dende o principio, definir moi ben os personaxes, porque á hora de traballar non hai tanto tempo como se quixera para traballar con eles. Eu é una das cousas que boto en falta: máis tempo para traballar cos actores. Logo tamén hai diferencias na realización: unha película adóitase gravar cunha soa cámara e unha serie con tres.\nA que ritmos funcionades? Tendes que entrega-los capítulos para un día en concreto?\nOs capítulos grávanse varios á vez. Non gravas un capítulo por día. Tardamos máis ou menos tres ou catro días por capítulo, no mesmo día gravas secuencias de varios capítulos. Podemos ter abertos ata seis capítulos á vez! E claro, nas series de ficción somos un equipo moi amplo. Hai que organizarse por equipos, o traballo ten que estar moi moi planificado. Todo o mundo ten que traballar moi coordinado, porque se falla una cousa rompe o ritmo de traballo. Non se pode improvisar. Só improvisar sobre o que levas preparado e que non afecte a todo, pero non é tal fácil. Son moi importantes por exemplo as reunións de equipo, onde queda moi claro todo o que se quere, tódalas dudas. Logo os actores das series teñen un traballo moi complicado porque teñen que dalo todo en moi pouco tempo. Un día, imaxinate, teñen que rodar situacións normais e logo de repente… unha secuencia moi dramática! E de repente… unha pelexa! É complicado o traballo deles.\nE nunca tivestes problemas ao gravar en exteriores con todo o que chove en Galicia?\nSi, claro, eu recordo en Rías Baixas, a primeira serie que dirixín, que pasabamos o día esperando a que escampase e nalgunha ocasión tivemos que suspende-la gravación! Agora iso non se pode facer. Temos que ter algo previsto por si acaso. Por exemplo, pensar se as secuencias de ese día se poden rodar en interior se chove.\nNon podedes perder nin un día!\nNon, non se pode perder porque é moita xente traballando e moitos cartos..non poden arriscar a perder un día de gravación.\nA ver, e que lle dirías á xente que está estudando agora que quere ser diretora?\nPois que… a por todas! Este é un traballo interesante, divertido e enriquecedor. Eu disfruto facéndoo, estou moi orgullosa de facer unha serie de ficción en galego aquí en Galicia. Este é un traballo moi vocacional.\nE tes algún proxecto en mente, ou só tes tempo para as series?\nPois no audiovisual si que me estou centrando nas series. Estou por un lado corrixindo capítulos de Matalobos, por outro lendo Padre Casares, a semana que ven xa gravo… é bastante traballo. Pero bueno, sempre tes na cabeza cousas!\nTanto Matalobos como Padre Casares levan xa bastantes tempadas, sodes xa como unha familia?\nEn xeral no audiovisual en Galicia xa nos coñecemos bastante todos porque imos coincidindo en distintas produccións. Entón si, xa nos coñecemos e nótase que hai moita profesionalidade. Eu eso sí o destaco, hai moi bos técnicos e moi bos actores. E así trabállase moi a gusto!\nQue lle pedirías ó recén reelixido presidente da Xunta que cambiase no teu sector?\nO que eu reivindico no meu traballo é que siga existindo a Televisión de Galicia, que se poda seguir facendo edición e que toda a xente o audiovisual poidamos seguir vivindo do noso traballo. Agora mesmo está marchando moita xente de Galicia, e estaría ben que esa xente puidese volver para seguir traballando e poder seguir facendo bos productos en galego.\nImaxes: Achegadas pola entrevistada.\nFran Fernández: “La modestia ha en...


Inauguración na Casa da Cultura de Monforte da exposición "Unha invasión silenciosa: a biodiversidade baixo ameaza" | web Oficial do Concello de Monforte de Lemos\nInauguración na Casa da Cultura de Monforte da exposición "Unha invasión silenciosa: a biodiversidade baixo ameaza"\nMonforte de Lemos, 18 de novembro de 2020. Na tarde de onte, a Casa da Cultura Poeta Lois Pereiro de Monforte acolleu a inauguración da exposición "Unha invasión silenciosa: a biodiversidade baixo ameaza", organizada pola Aula Universitaria da UNED de Monforte de Lemos, coa colaboración do Concello monfortino.\nDeste xeito a exposición foi inaugurada pola 1ª Tenente de Alcalde, Gloria Prada, e a Concelleira de Cultura, Marina Doutón.\nDita exposición poderá ser visitada ata o día 25 de novembro, en horario de 10:00 a 13:00h e de 16:00 a 21:00 h de luns a venres excepto festivos, e todos os interesados en visitala deberán inscribirse previamente a través da web da UNED: http://extension.uned.es/actividad/23266&codigo=EIS. Por motivos de seguridade ante o Covid-19 o aforo estará limitado á visita dun máximo de 5 persoas á vez.\nA exposición pretende divulgar a problemática social e ambiental que provocan as especies exóticas invasoras e enmárcase dentro do ciclo Uned Lugo Naturalmente. A mostra busca a reflexión visual sobre os perigos que acechan á biodiversidade a través de 13 paneis informativos nos que se analiza o fenómeno das especies invasoras, tanto animais como vexetais, e se ofrece un achegamento tanto ás causas como as súas solucións.


A Denominación de Orixe Ribeiro contará cunha estratexia de dinamización propia - Vino D.O. Ribeiro\nA Denominación de Orixe Ribeiro contará cunha estratexia de dinamización propia\nO sábado presentará os resultados do Estudio socioeconómico e Estratéxico financiado pola Deputación Provincial de Ourense.\nEste traballo, desenvolvido por expertos das tres universidades galegas, marcará o futuro do territorio nos vindeiros anos.\nO evento celebrarase dende as dez da mañá na antiga sede da Cooperativa do Pemento de Arnoia e será aberto ao público.\nRibadavia, 5 de febreiro de 2020.\nA Denominación de Orixe Protexida Ribeiro contará cunha estratexia propia para a dinamización socioeconómica do seu territorio elaborada por unha equipa de dez expertos pertencentes ás tres universidades galegas. Este traballo foi financiado integramente pola Deputación Provincial de Ourense e contou cun orzamento de 41.500 euros.\nO grupo de científicos redactor do estudio estivo liderado por Edelmiro López Iglesias, Doutor en Ciencias Económicas e profesor titular no Departamento de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela, e Andrés Mazaira Castro, Doutor en Administración e dirección de empresas e profesor no Departamento de Organización de Empresas e Marketing da Universidade de Vigo.\nCon este traballo o Consello Regulador da Denominación de Orixe Protexida Ribeiro dótase dunha ferramenta que lle permitirá coñecer polo miúdo o que está a acontecer no tecido económico e social do seu territorio ao tempo que servirá como instrumento para a toma de decisións estratéxicas que lle permitan afrontar o futuro con garantías.\nUnha vez presentado o traballo cederase unha copia á Consellería do Medio Rural para que o integre no traballo que está a desenvolver para as outras catro denominacións de orixe galegas e o complete cos temas paisaxísticos.\nOnde o mundo se chama Ribeiro: Xornada de presentación dos resultados\nOs resultados deste traballo expoñeranse publicamente o vindeiro sábado día 8 na antiga sede da Cooperativa do Pemento da Arnoia a partir das dez da mañá. A xornada, que leva por título “Onde o mundo se chama Ribeiro. Presentación do Diagnóstico socioeconómico e Estratéxico do C.R.D.O. Ribeiro”, será de entrada libre e de balde.\nO programa divídese en dous bloques ben diferenciados que responden ás dúas áreas máis decisivas en calquera traballo sobre a posta en valor da cadea de produción do viño: “Terra e explotacións vitícolas” e “Industria e Mercado”.\nA primeira delas abordará unha problemática común en calquera estudio da diagnose da crise actual do mundo rural tanto español coma galego: a derivada do despoboamento e o conseguinte abandono das terras por xubilacións ou baixa rendibilidade económica; factores que xeran unha inmobilización da terra produtiva ao non acompañarse por unha remuda xeracional axeitada e un movemento óptimo do mercado da terra que permita redimensionar a base territorial das explotacións xa existentes. Edelmiro López expoñerá os principais datos detectados na diagnose feita para o territorio da D.O. Ribeiro e establecerá as grandes liñas xerais propostas para o futuro. Haberá unha mesa debate na que participarán Miguel A. Pérez Dubois, Director xeral de Desenvolvemento Rural da Consellería do Medio Rural; José M. Andrade, director da Fundación Juana de Vega; Roberto García, secretario xeral de Unións Agrarias Galicia e Francisco Bello, presidente da Asociación Agraria de Galicia.\nA segunda das mesas, moderada por Andrés Mazaira, tratará as problemáticas das adegas no marco dun mercado cada día máis cambiante ao tempo que expoñerá as grandes liñas ideadas para unha estratexia que potencie a marca Ribeiro en todos os mercados tanto nacionais coma internacionais. Na mesa de debate participarán Manuel Rodríguez, Director da Axencia Galega da Calidade Alimentaria; Maite Corsín, Directora da Consultora Moving Wines e Miguel A. Besada, xerente do local “La Curva” e premio Ribeiro 2019 á Mellor taberna-bar de viños.\nA Denominación de Origen Ribeiro gaña seis medallas no “Mundus Vini”\nO Consello Regulador Ribeiro informa aos seus viticultores sobre as axudas por danos do xabaríl\nA 57ª Feira do Viño do Ribeiro xa ten cartel


Novidades - A importancia do envase\nO envase do produto refírese ás caixas de cartón, caixas, bolsas, ampolas, insercións, adhesivos e etiquetas, etc.\nA embalaxe do produto pode proporcionar unha protección adecuada para evitar que os produtos se danen durante o proceso de transporte, almacenamento e venda.\nAdemais da función de protección, o envase do produto tamén xoga un papel importante na decoración do produto, na promoción da marca, na satisfacción das necesidades estéticas e demandas psicolóxicas dos clientes acelerando o progreso das vendas.\nO envasado do produto é a experiencia visual do produto; O altofalante das características do produto; A presentación de imaxe corporativa e posicionamento.\nO envasado de produtos ben deseñado é un xeito importante de obter beneficios para unha empresa. Un posicionamento estratéxico preciso e acorde co deseño de envases de psicoloxía do cliente pode axudar á empresa a destacar nun grupo de marcas de competidores e gañar unha boa reputación.\nAs leis de DuPont sinalan que o 63% dos consumidores tomaron as súas decisións de compra só segundo o envase do produto. Debido a isto, a economía de mercado hoxe en día tamén frecuentemente chama economía de atención. O consumidor só pode recoñecer e aceptar a marca e os envases atractivos e convertelos en vendas.\nPolo tanto, todas as empresas deben prestar gran atención á función de envasado na marca.\nCada produto ten o seu envase único e as grandes marcas incluso non aforran cartos no deseño do envase perfecto para os seus produtos.\nEvidentemente, o envase é bastante importante para os produtos:\nO envasado é un tipo de poder de venda.\nHoxe en día, o mercado está cheo de varios produtos, a atención de cada produto é moi curta e a embalaxe debe atrapar e captar ao consumidor cando lance un vistazo nos estantes. Só os envases que utilizaron de xeito exhaustivo o Deseño, a Cor, a Forma, o Material para representar a información do concepto e cultura do produto, a marca e a empresa, poden atraer ao cliente e darlle unha boa impresión do produto e da marca, e despois levar á acción de compra. .\nO envasado é o poder de venda que asume a principal responsabilidade de atraer aos consumidores.\nO envasado é un tipo de poder de identificación.\nCando o envase atrae ao consumidor e capta a súa atención con éxito, o envase debe ter a función de transmitir a especificación e as características do produto.\nO envase do produto non só require un aspecto de luxo ben deseñado, senón que tamén pode falar do produto.\nO rendemento do mercado do produto depende do bo que o envase presente as características do produto e información detallada.\nO envasado é un tipo de potencia de marca.\nOs envases teñen a función de mercadotecnia e marca. É dicir, o envase pode amosar a información da marca; crea a identificación da marca e deixa que o consumidor entenda o nome da marca, propiedade da marca, e así crea unha imaxe de marca.\nNa arquitectura de marca, os envases tamén se poden tratar como unha fonte de imaxe de marca.\nO envase como unha presentación exterior esencial do produto, asume a responsabilidade da sensación que unha empresa quere dar ao consumidor.\nO envasado é un papel importante na diferenciación do produto. Pode crear a característica de marca e por iso os consumidores son atraídos e fanse vendas.\nO envasado é un tipo de poder cultural.\nO corazón do envase non só reside na aparencia e característica exterior, senón que tamén se acumula a partir da fusión de carácter individual e carácter entrañable.\nA embalaxe pode mostrar a cultura do produto e da empresa de forma eficaz\nO envasado é unha especie de poder de afinidade.\nA embalaxe do produto está orientada ao consumidor, pode atender ás diferentes demandas dos consumidores, mentres tanto achega o poder de afinidade aos consumidores.\nEn definitiva, os envases están dotados de máis e máis funcións.\nOs envases xogan un papel cada vez máis importante no marketing e na marca.\nTempo de publicación: Nov-20-2020


em Atualidade, Economia, Para debater, Política, Sociedade\nBernard Cassen nun artigo en Le Monde Diplomatique (1) en novembro de 2010 expresaba deste xeito o desconcerto da esquerda: A nosa situación actual localizase nun lugar exactamente contrario ao que prevalecía a principios do século XX, cando a esquerda sabia que facer mais debía esperar pacientemente o momento axeitado para actuar. Hoxe non sabemos o que temos que facer, pero temos que actuar de...\nem Atualidade, Economia, Meio rural, Para debater, Política, Sociedade\nDespois de décadas de especializar á agricultura galega no monocultivo exportador tanto no sector agrogandeiro como forestal, os resultados son bastante evidentes: o balance agroalimentario de Galiza é negativo e o medio rural desertízase. Este pais lendariamente rural e agrario non ten xente nas aldeas e non é capaz de alimentar a súa propia poboación. ¿E tempo de repensar? Estas son algunhas...\nDe novo e desde cero\nem Atualidade, Economia, Movimentos sociais, Política, Sociedade\nEstes días as persoas xubiladas están a realizar mobilizacións para reivindicar un aumento da súa pensión. Malos tempos onde a xente maior ten que saír á rúa a loitar polo seu medio de vida e o das persoas mais novas que, con traballos precarios ou sen traballo, teñen que vivir a conta desa mesma pensión. En Galiza sabemos bastante ben ate onde poden dar de si as pensións das persoas maiores que...\nExplotacions mineiras, forestais e gandeiras\nem Atualidade, Economia, Meio rural, Política, Sociedade\nO acaparamento de terras para prover ao Estado español Este domingo tivo lugar unha importante mobilización contra o proxecto de extracción de cobre na mina situada nos concellos de Touro e O Pino que se estendería por unhas 600 Has e que, segundo as Comisións Labregas- Sindicato Labrego Galego, ameazaría o emprego directo de arredor de 160 persoas na gandería. Tense falado mais dunha vez sobre...


10 abril 2019 17:44 h.\nDocumental LSD centeo\nAdriana P. Villanueva e Sabela Iglesias, promotoras do documental. ILLA BUFARDA\nIlla Bufarda traballa nun documental sobre o fungo do centeo, base da industria farmacéutica galega\nEn 1943 Albert Hofmann, químico e intelectual suízo, sintetizou, inxeriu e experimentou os efectos psicotrópicos do LSD. Fíxoo mentres estudaba os alcaloides producidos polo 'cornezuelo' do centeo, un pequeno fungo de cor negra que foi empregado durante décadas en Galicia. E para que servía?\nIso é o que tratan de pescudar Adriana P. Villanueva e Sabela Iglesias, as caras que se agochan trala produtora Illa Bufarda, que proxecta rodar un documental para traer ao presente un relato "descoñecido para moitos" e no que está a "base da industria farmacéutica galega", salientan.\nElas descubriron por primeira vez o dentón ou caruncho -o fungo é coñecido de múltiples maneiras dependendo da zona xeográfica- nunha conversa cunha compañeira de piso natural das Pontes. "Nunha sobremesa contounos que a súa avoa traficara con LSD", rememoran entre risas ao outro lado do teléfono, conscientes de que foi unha afirmación algo esaxerada e unha forma de chamar a súa atención.\nE funcionou. De xeito case inmediato acudiron á procura de máis información en internet. "Démonos conta que ese pequeno fungo (na foto) enlazaba con moitísimas historias e comezamos co traballo de campo", contan Adriana e Sabela, mentres enumeran algún dos destinos do seu periplo investigador: "O Porriño, Betanzos, A Coruña, Outeiro de Rei, Escairón, As Pontes, Lugo, o norte de Portugal...".\nSaltando dunha punta a outra de Galicia, pudieron confirmar que este fungo tivera "unha importancia histórica" na saúde das mulleres.\n"Os seus usos tradicionais máis estendidos estiveron centrados na obstetricia", contan as autoras deste documental en produción, indicando que, segundo os testemuños recompilados, co caruncho "preparábanse infusións para facilitar os partos e provocar contracións, pero tamén para conter as hemorraxias".\nCoa investigación confirmaron que este fungo tivera "unha importancia histórica" na saúde das mulleres\nAs múltiples propiedades menciñais do dentón foron clave nos inicios da industria farmacéutica galega. En 1939 xurdiu no Porriño a empresa Zeltia, a partir do que fora o Instituto Bioquímico Miguel Servet -que xa producira antes da Guerra Civil española un remedio contra as xaquecas e o glaucoma a base de caruncho-. Nas instalacións elaboráronse posteriormente diversas menciñas, nas que o 'cornecho' era o compoñente estrela.\n"Realizáronse plantacións de centeo na zona do Saviñao para producilo de forma industrial", aseguran Adriana e Sabela, recordando que houbo "unha febre do caruncho" debido á importancia económica que tiña, o que o levou a ser identificado tamén como "wolframio vexetal".\n"A comezos dos 50, nun momento que escaseaba a nivel mundial, o fungo acadou prezos moi elevados. Chegáronse a pagar 1.200 pesetas da época por un quilo. Unha barbaridade!", salientan as promotoras dun documental que conta co respaldo da Deputación da Coruña, do Museo do Pobo Galego, da Sociedade Antropolóxica Galega e da Asociación de Estudos Históricos e Sociais Hume (As Pontes).\nIniciaron unha campaña de micromecenado que ten como meta acadar "14.250 euros" para realizar a peza\nPara sacar adiante esta peza audiovisual, que pretenden comezar a gravar este verán e rematar hacia finais de 2020 con toda a produción, iniciaron unha campaña de micromecenado -en www.goteo.org- que ten como meta acadar "14.250 euros".\n"É a contía ideal para poder incorporar partes ficcionadas e dispoñer dunha persoa máis no equipo", explican as promotoras, recordando que o prazo para colaborar finaliza o día 24.\nAdriana e Sabela non saben aínda cal será o título, pero o que si teñen claro é que a música será de Paulo Pascual (Modulador de Ondas), un dos maiores expertos no 'theremin'.\nSons psicodélicos para debullar todas as ramificacións das primeiras pegadas dos alcaloides do LSD en Galicia.


EROSKI CONSUMER lanza miles de receitas saudables nunha aplicación para móbiles e tabletas | Consumer\nEROSKI CONSUMER lanza miles de receitas saudables nunha aplicación para móbiles e tabletas\nA través desta app pódense consultar as máis de 3.500 receitas de cociña que se publican na web, así como vídeos, fotos e a procura de receitas por enfermidades\nEROSKI CONSUMER estréase nesta nova realidade cunha aplicación de receitas para iPhone, Android e iPad, que en breve estará dispoñible, de maneira gratuíta, en Apple store e Google Play. A través desta aplicación, os consumidores consultarán e elixirán o menú dese momento, ben xantar ou cea. E poderán elixir a receita por prezo ou cesta da compra, menú nutritivo equilibrado, recomendación médica, prato ou sobremesa, etc. Así mesmo, poderán arquivar e ter construídos os seus menús coa elección das receitas para ordenar a súa dieta diaria, semanal ou mensual. Se desexa acceder á de Apple store pique aquí: http://itunes.apple.com/es/app/recetas/id507057591?mt=8&ign-mpt=uo%3D2. E nesta ligazón atópase a de Google Play: http://play.google.com/store/apps/details?ide=é.eroski.receitas.\nEste lanzamento supón un verdadeiro fito e, ao mesmo tempo, toda unha aposta por seguir ofrecendo información útil para a nova vida cotiá e unha aspiración para que esta app convértase no referente das aplicacións gastronómicas.\nHoxe ninguén dúbida do gran espazo que Internet ocupa na vida dos consumidores. De feito, nestes momentos, grazas á irrupción no mercado dos smartphones ou móbiles de última xeración, pódese acceder á Rede: só fai falta sacar o móbil do peto ou do bolso para entrar neste universo. Segundo os últimos estudos neste campo, os computadores aínda seguen sendo o dispositivo estrela co que acceder a Internet. Séguenlle moi de preto os smartphones e despois, as tabletas. A adaptación a este novo escenario é probablemente, xunto co debate sobre a pervivencia ou non do papel fronte á web, un dos maiores retos aos que se enfrontan os medios de comunicación.\nInformación especial para colectivos especiais. As receitas que están dispoñibles en www.consumer.es.\ninclúen un filtro que indica se as propostas son aptas para celíacos, hipertensos, diabéticos ou alérxicos a distintos alimentos, entre outros. Esta información complementaria tamén se inclúe na aplicación de receitas de EROSKI CONSUMER, do mesmo xeito que outros filtros para afinar na procura, como a dificultade de preparación, o tempo da elaboración, prezo, tipo de prato…\nMenús. O usuario desta app pode crear varios menús a partir de receitas gardadas ou consultadas. Desta maneira, a aplicación axuda a levar unha orde na alimentación e a organizala dunha maneira saudable e equilibrada.\nDescubrir e compartir. As máis de 3.500 receitas que poden consultarse a través da nova app de EROSKI CONSUMER son unha boa fonte de inspiración para todos os amantes da cociña. Pero hai moito máis. Esta aplicación convértese nun punto de encontro no que compartir as versións das receitas, comentalas, facer suxestións…\nLista da compra. Outra novidade da aplicación de receitas EROSKI CONSUMER é que facilita ao usuario a xestión da súa compra habitual. A partir dunha receita ou dun menú, é posible engadir os ingredientes a unha lista da compra para facer máis fácil a visita ao supermercado.\nApp fácil e sinxela. A nova ferramenta é moi intuitiva. O seu manexo non require grandes complicacións. Todo está ideado para que a experiencia ao usala sexa altamente satisfactoria.\naplicacións móbil menús-gl receitas tabletas


O Parlamento Europeo decide o 27 de novembro se apoia á Comisión von der Leyen\nO pleno votará, o próximo 27 de novembro en Estrasburgo, se dá o seu apoio á nova Comisión Europea, o que permitiría ao Executivo de Ursula von der Leyen iniciar o seu mandato o vindeiro 1 de decembro.\nBruxelas, 21 de novembro de 2019. A presidenta electa da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, presentará ao seu equipo e o seu programa de traballo ante o pleno da Eurocámara, tras o cal se celebrará un debate e a continuación a votación. Para asumir as súas funcións, a Comisión no seu conxunto debe ser apoiada polo pleno do Parlamento, por maioría simple dos votos emitidos e con votación nominal.\nA votación prodúcese despois de que o Parlamento avaliase a idoneidade dos comisarios designados para desempeñar as súas funcións, caso por caso, nun proceso de audiencias públicas acometido entre setembro e novembro.\nEste procedemento ten por obxectivo garantir que o organismo executivo da UE teña a lexitimidade democrática necesaria para actuar en interese dos europeos.\nOs eurodeputados elixiron a Ursula von der Leyen como presidenta da Comisión en xullo.\nAtraso pola retirada de candidatos\nO voto final de aprobación da Comisión no seu conxunto estivo previsto nun primeiro momento para o pleno do 23 de outubro, pero o rexeitamento por parte do Parlamento de tres dos candidatos inicialmente presentados por Ursula von der Leyen, e a súa consecuente retirada e substitución, obrigaron a atrasar a decisión final.\nA comisión de Asuntos Xurídicos do Parlamento Europeo identificou conflitos de intereses nos casos de László Trócsányi (candidato de Hungría) e Rovana Plumb (candidata de Romanía), mentres que Sylvie Goulard (candidata de Francia) non recibiu o apoio das comisións parlamentarias de Mercado Interior e de Industria para encargarse da carteira de Mercado Interior no brazo executivo da UE.\nOlivér Várhelyi (Hungría), Adina-Ioana Vălean (Romanía) e Thierry Breton (Francia) foron propostos como substitutos e, finalmente, superaron o escrutinio do Parlamento ao pasar as súas respectivas audiencias públicas durante a segunda semana de novembro.\nEsta mañá os líderes dos grupos políticos e o presidente do Parlamento Europeo, David Sassoli, deron por concluído o proceso de avaliación e acordaron que a votación final para dar luz verde á nova Comisión podía celebrarse na seguinte sesión plenaria prevista para o 27 deste mes.\nPode seguir o debate e o voto en directo a través da páxina web do propio Parlamento ou ben a través da súa páxina de Facebook.


Guía práctica para a publicación de Datos Abertos usando APIs\nEsta nova guía complementa a publicada en marzo na que se puña o foco no formato CSV. Enmárcase dentro da serie de documentos elaborados por Datos.gob.es dirixidos a orientar aos editores no uso adecuado dos formatos e os medios de acceso máis utilizados a datos abertos.\nA Comisión Europea lanza unha consulta pública sobre a directiva de ciberseguridade NIS\nA Comisión pon en marcha o procedemento para a revisión da Directiva sobre seguridade de redes e sistemas de información (NIS), comezando cunha consulta pública cuxo obxectivo é recompilar opinións sobre a súa implementación e impacto de posibles cambios.\nPublicouse un novo boletín de indicadores do OBSAE cos datos totais de 2019 e os dispoñibles ata maio (inclusive) de 2020.\nO Sistema Centralizado de Notificacións Electrónicas para cidadáns e empresas arrinca a súa primeira fase\nEsta plataforma pretende habilitar unha caixa de correos única para recibir notificacións de distintos organismos emisores. Nesta primeira fase estarán dispoñibles máis de 7.500 emisores cunha media dun millón de notificacións mensuais


Pé do Galiñeiro: Retallos de BCN7: Soportar a frustración\nmartes, setembro 19, 2017\nSigo a ter a sensación de que as elites españolas, ou mellor español-madrileñas, nesta nova usurpación do español, seguen perdidas na espesura do bosque da autocomplacencia.\nO liberalismo conservador impulsou o seu proxecto de construción nacional sobre dous eixos: a acción do Estado e a expresión cultural de Castela. Imitouno o liberalismo progresista da Institución Libre de Enseñanaza e, con anterioridade, a xeración da depresión de 1898 ollaron en Castela, na súa historia e cultura, o alicerce para a construción do nacionalismo español. Na súa paisaxe atopaba Giner de los Ríos unha “robusta fuerza interior, severa grandeza, nobleza, dignidad, señorío, esfuerzo indomable, gravedad, austeridad, carácter y modo de ser poético”; no carácter das súas xentes ollaba Azorín “el tipo del campesino castellano castizo, histórico: noble, austero, grave y elegante en el ademán; corto, sentencioso y agudo en sus razones”. En definitiva “Pasaron siglos, Castilla se hizo España”, escribiu Joaquín Costa. Identificaron España con Castela.\nAbandonada hai tempo a usurpación “castellanista”, convertida en ermo pola acción absorbente de poboación e recursos da capital madrileña, as elites concentradas na corte reelaboraron unha nova deturpación de España nun aggiornamento formal dun nacionalismo español encastelado no dominio político, mediático e económico do estado, exercéndoo coa fereza do propietario e o exceso da superioridade.\nA capital e os seus arredores, entre 1960 e 2010 sumou catro millóns de persoas máis que fai que na actualidade rolde os seis millóns e medio; un millón menos que toda Cataluña e moito máis do dobre de toda Galicia. Ese crecemento reflíctese no PIB de Madrid que pasa dos 76.413M€ en 1995 aos 203.266M€ en 2015; o mesmo acontece co seu PIB per cápita que pasa dende os 15.100€ aos 31.812€. No mesmo espazo temporal Galicia pasou dos 25.661M€ aos 55.701M€ e dos 9.400€ por cabeza aos 20.431€. O PIB per cápita no conxunto do estado era de 11.800€ en 1995 e 23.300€ no 2015. Os datos cataláns tamén teñen o seu interese, mentres o PIB de 1995 foi de 85.996M€, en 2015 foi de 204.666M€, un chisco superior ao madrileño pero cun millón de habitantes máis que se traduce en que o PIB por cápita en Cataluña sexa máis baixo, 14.100€ en 1995, 27.633€ en 2015.\nSon asuntos de números que teñen a súa importancia, pero a convivencia, a democracia, a política non son só números, senón tamén sensacións, actitudes, sentimentos, medos e paixóns, e a miña percepción, posiblemente errada, é que as novas elites do estado, concentradas en Madrid, mesmo localizadas, con certeira chanza, no palco do Bernabeu, herdeiras das elites do franquismo, reformadas na transición, fixeron da constitución de 1978 a última fronteira de concesión aos “outros”. Esas elites teñen un problema de comprensión, de incapacidade para entender o outro, de non ser quen de soportar a frustración, a desafección, a crítica. De non ser así non se entende como seguen sen procurar solucións á cuestión catalá, ou, como din eles, ao “desafío”, porque o consideran unha afronta, unha desconsideración, o desaire dun mal fillo, a “palabrota” maleducada dun subordinado. Non queren ceder porque pensan que os que mandan nunca dialogan cos mandados, que acordar é perder, que a avinza é claudicación, que o pacto é capitulación, que a súa “grandeza” non pode ser nunca derrotada.\nDeberían ir coutando a súa soberbia, as dereitas e as esquerdas melifluas. Debían recapacitar aqueles que piden garantías a Cataluña e non a quen pode dalas acordando un referendo, pactando unha solución democrática, aqueles que fan como o amo branco que lle quitaba as cadeas ao escravo se lle prometían non fuxir.\nNon vaia ser que o sentimento democrático, no seu propio territorio, onde se consideran a resgardo, os desborde. Non vai ser que xa ninguén confunda a Cebrián ou Pérez Reverte con Giner de los Rios ou Azorín. Non vaia ser que leven unha sorpresa.\nMércores,13 de setembro de 2017


Pronto deixarei estas míticas terras, camiño da outra beira do Atlántico. Chile é o punto máis afastado ao que se pode viaxar desde Israel, e a Chile vou, atrapada na miña innata capacidade de complicarme a axenda. Deixarei días de intensidade humana, mergullada na complexa variedade de vidas que flúen na sociedade israelí, unha das máis heteroxéneas do planeta. Todo viaxe é unha construción interior, cuxo aprendizaxe cambianos a percepción do mundo. Pero se a viaxe nos guía a terras xa coñecidas, entón os camiños transitan polas paisaxes interiores, aliméntanse das súas vivencias, escoitan as súas voces, beben das fontes dos medos e as esperanzas das xentes. En certo sentido, encántame coleccionar vidas, e se o material humano que teño ao abasto vive neste lugar do mundo, entón as vidas son auténticas epopeas que condensan a esencia mesma da historia.\nSon, ademais, un dos grandes antídotos para as manipulacións e os prexuízos que pululan polas redes do pensamento correcto antiisraelí. Por exemplo, a idea, profusamente estendida, de que os xudeus chegaron a estas terras despois da traxedia da Shoáh. Primeiro está o feito inapelable de que nunca se cortou o cordón umbilical de máis de tres mil anos de vida xudía na bíblica Palestina, e de que nos censos turcos do século XIX había máis xudeus censados en Xerusalén, que árabes, cristiáns e calquera outra identidade. Lean, por exemplo, Dietari d'un pelegri a Terra Santa, de Verdaguer, un libro altamente interesante, aínda que cristianamente xudeófobo. Pero ademais, está a segunda parte da historia, a chegada permanente, ao longo dos séculos, de xudeus que ían a Terra Santa para vivir nela, desecando pantanos, loitando contra a malaria, creando estradas, plantando árbores, comprando terras a xeques sirios, que as vendían polo dobre do seu valor, convencidos de que só vendían area.\nEste mundo extraordinario existe máis aló da manipulación da historia. Para mostra, as vidas que cacei ao azar. A familia de Odid, o meu amable chofer, leva sete xeracións en Xerusalén. Son xudeus do Iemen, que atravesaron Arabia con burros, e arribaron a Terra Santa no XIX. Onde chegaron non había nada. Hoxe é unha gran cidade. A familia de Uri vén de Grecia. O seu antepasado foi un gran rabino que retorno a Eretz Israel. Sendo un home de cultura, converteuse nun agricultor que tentou sacar proveito a unha terra estéril. O pai de Uri loitou na resistencia contra os británicos. O loitou en todas as guerras de defensa. E o seu fillo morreu en Gaza. O avó de Eti foi asasinado en Marrocos. eles chegaron a principios do XX. Milleiros de vidas como estas son Israel. E esas vidas son as que nega a propaganda, a mentira e o prexuízo.\nLa Vanguardia - 01.07.09