Parque Natural Serra da Enciña da Lastra – Roteiros galegos\n13 Abril, 2022 3 Abril, 2022 por Fran\n86 visitas – (4 votos, media: 5.00 de 5)\nPena Falcueira, unha das iconas do Parque\nO Parque Natural da Serra da Enciña da Lastra é unha paraxe protexida que comprende a contorna da serra da Enciña da Lastra, unha das serras orientais de Galicia. Situado no concello de Rubiá, comarca de Valdeorras, xusto no límite coa comarca do Bierzo, é un dos parques naturais galegos menos coñecido e maís singular polas súas peculiaridades climáticas e orográficas. A orixe do nome da serra é moi acaída, pois ven dunha enciña nunha lastra (pedra grande e de superficie lisa).\nEnlazaremos diferentes percorridos polo parque vendo os seus puntos de maior interese, así como o seu patrimonio etnográfico, natural e paisaxístico. Primeiramente faremos unha ruta circular que se inicia na saída da N-120 xusto diante do túnel que hai antes de chegar ao Estreito da Barosa. A ruta discorre por un sendeiro en bo estado no que encontramos varios merendeiros e miradores nos primeiros tramos, que nos leva á aldea de Biobra, na ladeira sur da serra, onde está ubicado o Centro de Interpretación do Parque, que visitamos. Dende aquí, continuamos por unha pista ascendente ata chegar ao miradoiro coñecido como Alto da Escrita. Neste punto, tomamos un pequeno carreiro á esquerda que nos leva entre soutos ata onde comezamos. A segunda parte é unha travesía que transcorre en descenso polo val ata a aldea de Cobas, que atravesamos para continuar ata Vilardesilva por un camiño moi fermoso, onde rematamos a andaina.\nLonxitude: 15 km, aproximadamente (xuntando todos os percorridos)\nDesnivel: 500 m positivos e outros tantos negativos, tramos con pendente\nLogo de facer noite en Vilafranca do Bierzo, desprazámonos ata o Parque Natural Serra da Enciña da Lastra para facer un percorrido aproveitando parte de tres das dez rutas que hai establecidas nel. Non madrugamos moito, pois a serra limita co Bierzo, e en pouco tempo poñémonos no punto de partida, a saída da N-120 á altura do Estreito da Barosa, nunha área con merendeiro que dispón de varios paneis que nos informan da serra, da ruta e da flora e fauna características.\nLugar do inicio da ruta ao pé da N-120\nPara facer esta ruta circular, camiñamos pola Ruta dos Soutos baixo Pena Falcueira que enlazamos, máis adiante, coa Ruta das Dúas Vertentes. Xa dende o primeiro momento imos gozando da gran beleza desta paisaxe, axudados polo bo estado da pista. A mañá é fría e imos abrigados nos primeiros pasos da andaina pero, unha vez que despunta o día, a temperatura vai ser moi agradable e gozaremos dun fermoso día para camiñar. Imos sempre en ascenso, moi tendido, e facemos a primeira parada relativamente pronto, pois aproveitamos o Miradoiro de Covas, desde onde temos unha magnífica panorámica da aldea de Covas.\nDende o Miradoiro de Covas temos unha magnífica panorámica da aldea de Covas, do Sil e do Estreito da Barosa\nContinuamos e, pouco a pouco, imos virando cara a outra vertente da serra, onde se asenta a aldea de Biobra, e a paisaxe comeza a cambiar completamente, pois pasamos de admirar ladeiras abruptas a ir descobrindo ladeiras máis suaves e redondeadas nun val moi aberto. Ademáis da enciña que está presente en todo momento, pasamos por soutos con castiñeiros de gran porte, pois esta é unha zona onde hai moito aproveitamento de castaña.\nBiobra aséntase nunha ladeira suave nun val moi aberto\nPodemos dicir que Biobra é a capital do Parque pois alí está asentado o Centro de recepción de visitantes, no que paramos para botar un ollo. A aldea ten interesantes mostras de arquitectura popular. Xa no centro de interpretación do parque, escoitamos as explicacións do seu técnico, pois moito do que nos dí, ímolo apreciar a medida que vaiamos percorrendo a nosa ruta.\nA aldea ten interesantes mostras de arquitectura popular, como o fermoso traballo que vemos nesta baranda do balcón dunha vivenda\nLogo de ubicarnos xeolóxica e xeograficamente, coméntanos como estamos ante unha paisaxe derivada dun uso tradicional do territorio, con núcleos rurais dispersos, prados de regadío ou leiras de viñedo que, xunto cos soutos, podemos consideralo como elementos positivos da paisaxe. Pero hai outros, resultado das grandes obras de infraestrutura, ou da explotación dos recursos naturais como os encoros ou a canteira de pedra calcaria de Vilardesilva, cun impacto sobre a biodiversidade enorme, negativo e irreversible.\nAdemais de prados ou viñedos, xunto cos soutos, as grandes obras de infraestrutura teñen un impacto sobre a biodiversidade enorme, negativo e irreversible.\nA continuación fálanos das comunidades vexetais máis salientables, sendo a primeira o aciñeiral, pero tamén nos fala da presenza dos érbedos, das sobreiras, do espiñeiral, das uceiras e estevais (jara), ou do tomiño, que ímolo notar pois está comezando a soltar a súa fragancia. Deténse noutra das singularidades que caracterizan este parque, a extraordinaria diversidade que presenta a familia das orquídeas. Tamén nos fala da fauna, especialmente das aves rapaces que habitan no P.N., das que temos una reproducción ao natural sobre as nosas cabezas. Non hai tempo para maís e continuamos coa andaina coa lección ben aprendida.\nAs matas de esteva (Cistus ladanifer L.) comezan a amosar as primeiras flores\nUnha pequena subida levarános, entre castiñeiros e terras de labor, ata o lugar coñecido como Ladeira Abeirada, onde volveremos ter a oportunidade de admirar a paisaxe ampla do val do río Galir. Seguimos polo sendeiro rodeados de aciñeiras e estevas ata que chegamos ao Miradoiro da Escrita onde volvemos a admirar o contraste que hai nas dúas vertentes. Na bañada polo Sil vemos unha paisaxe agreste, das máis impresionantes que teño visto en Galicia, con ladeiras quebradas con todos os graos de inclinación imaxinables e mesmo paredes verticais e farallóns rochosos, destacando no alto a Pena Falcueira e no val o Estreito da Barosa que formou o río ao longo do tempo. Cara ao outra, a maís suave do val do río Galir.\nDende o Alto da Escrita volvemos ver unha paisaxe agreste, con ladeiras quebradas e mesmo paredes verticais e farallóns rochosos\nA partir deste punto a ruta vai ser practicamente en descenso, pois aproveitamos parte do percorrido da Ruta dos Soutos baixo a Pena Falcueira. Tomamos unha desviación á esquerda e descendemos por unha ladeira que nos leva entre castiñeiros dos veciños de Covas, para chegar ao punto de partida desta mañá.\nDurante todo o percorrido pasamos por soutos con castiñeiros de gran porte, pois esta é unha zona onde hai moito aproveitamento de castaña\nComeza aquí a segunda parte da xornada. Seguimos o trazado da Ruta do Val do Sil e continuamos en descenso polo val, onde seguimos admirando os fermosos bosques entre grandes rochas, coroadas pola Pena Falcueira, que imos deixando atrás, e comezando a disfrutar coa paisaxe que nos dá o Sil, coas suas augas aproveitadas polo Encoro de Penarubia.\nNa parte final do descenso e antes de encarar rumbo á aldea de Covas, paramos a admirar a aciñeira de Covas, ou aciñeira das Cortiñas, declarada como árbore senlleira de Galicia, á que se lle calculan uns 500 anos de idade. Que impresionante!\nÁ aciñeira de Covas, ou enciña das Cortiñas, calcúlanselle uns 500 anos de idade\nEntramos en Covas, e decidimos parar a xantar e descansar á altura da cantina, nun entorno ben fermoso pois está cheo de tulipáns coidados por unha veciña, que os rega con moito mimo. Outra veciña achégasenos onda nós e amósanos as capturas piscícolas que colleu esta mañá o seu home. Non nos demoramos moito no lugar, e atravesamos a aldea sempre en descenso. A medida que vou baixando vou laiándome das casas que vexo abandonadas ou pouco coidadas.\nPaga a pena facer unha parada ante as ruinas dun forno de cal da era preindustrial e deterse lendo os paneis que ilustran a súa actividade\nO camiño de Covas a Vilardesilva é un camiño que habería que facer de ida e volta do fermoso que é, de feito, aconséllano. Logo de camiñar entre cultivos e castiñeiros e observar unha magnífica panorámica do Sil embalsado, detémonos ante as ruinas dun forno de cal da era preindustrial. Continuamos camiño, atravesamos un fermoso aciñeiral, entre érbedos e cortados calizos. Que marabilla de paisaxe!\nO camiño de Covas a Vilardesilva é moi fermoso\nVai ser neste tramo onde nos atopemos con varios exemplares de orquídeas e ata tivemos a sorte de atoparnos a un naturalista (non me lembro do nome), gran especialista nestas plantas, que nos amosou fotos das que tiña atopado no día de hoxe, aínda que nos comentou que o gran momento para velas será dentro de dúas semanas aproximadamente.\nEn Vilardesilva sorprende gratamente a conservación e boa restauración das vivendas\nAtravesamos a aldea de Vilardesilva, cunha arquitectura tradicional singular e moi ben conservada, onde hai que facer parada obrigada no pequeno bar que nos atopamos á metade da rúa. Facemos os estiramentos e adicamos un tempo a tomar unha merecida cervexa en La Escuela, mentres comentamos a espectacular subida dende Covas.\nE rematamos no miradoiro da Portela (640 m), facéndonos unha foto de grupo, dende onde temos unha espléndida panorámica de Vilardesilva, asentado nunha ladeira en balconada sobre o encoro de Penarrubia, ao pé dun inmenso cortado calizo. Que día tan completo e espectacular!\nCategorías Baixo, Grao de dificultade da ruta, Ourense, Rubiá Etiquetas Arbore singular, Bosque, Centro de interpretación, Construcións populares, Penedo singular, Río, Ruta de ida, YouTube Navegación de artigos\nHey Buddy!, I found this information for you: "Parque Natural Serra da Enciña da Lastra". Here is the website link: https://roteiros.gal/parque-natural-serra-da-encina-da-lastra/. Thank you.


Agosto Setembro Outubro Novembro Decembro 2011 2010 2009 Novas de interese OS PLANS DE MELLORA ENERXETICA DESEÑADOS POLA XUNTA PARA O SECTOR SERVIZOS AMOSAN UN POTENCIAL DE AFORRO DO 15%\n- O Inega lidera o proxecto europeo GE2C´s que busca impulsar a eficiencia enerxética deste sector nas Pemes galegas.\n- A iniciativa da Consellería de Economía e Industria abrangue catro grandes áreas de actuación: a formación de profesionais, a elaboración dunha guía para pemes sobre a situación enerxética do sector servizos, a creación dunha rede de eficiencia enerxética, e o estudo sobre a viabilidade das plantas de coxeración.\n- Trabállase na instalación dunha planta demostrativa de coxeración en Galicia, un método de transformación enerxética que permite obter aforros superiores ao 30%.\n- Máis de 700 profesionais teñen participado nas 8 xornadas técnicas de formación desenvolvidas ata o de agora.\nSantiago, 10 de xullo de 2012.- A Consellería de Economía e Industria, a través do Instituto Enerxético de Galicia (Inega), está a impulsar a eficiencia enerxética nas Pemes galegas grazas ao desenvolvemento do programa europeo GE2C´s. Esta iniciativa contempla distintas vías de actuación que inciden na rendibilidade e a eficiencia enerxética das empresas, mellorando a súa competitividade grazas aos importantes aforros que deste campo se derivan.\nAsí, a través deste programa estanse a levar a cabo plans de mellora enerxética en 15 Pemes do sector servizos de Galicia. Estes traballos sinalan distintas medidas a adoptar no eido da eficiencia que, debidamente executadas, poderán chegar a supor aforros enerxéticos medios dun 15%.\nNeste contexto, o proxecto GE2C´s centra a súa actividade en catro ámbitos: a formación de profesionais no eido enerxético, a elaboración dunha guía sobre a situación enerxética do sector servizos na Eurorrexión, a creación dunha rede de eficiencia enerxética para a divulgación de boas prácticas, e o estudo sobre a viabilidade das plantas de coxeración.\nAsí, estase a desenvolver un amplo programa formativo asociado á eficiencia enerxética, téndose celebrado xa un Curso de Xestor para a Eficiencia que permitiu formar a preto de 100 galegos, e desenvolvendo 8 xornadas técnicas nas que se formaron a máis de 700 profesionais nas vantaxes da coxeración, os sistemas de xestión enerxética, a eficiencia no transporte ou as fontes renovables.\nAdemais, trabállase na elaboración dunha “Guía sobre a eficiencia no sector servizos” que se distribuirá entre as Pemes da Eurorrexión, dotándoas dun documento que lles permitirá adoptar medidas de eficiencia enerxética e lles facilite dita implantación.\nPlantas de coxeración\nAsí mesmo, o proxecto continúa cos traballos para a instalación de dúas plantas de coxeración, unha en Galicia e outra en Portugal, que, asentadas en instalacións públicas, terán un carácter demostrativo, servindo de exemplo para amosar as vantaxes dun dos métodos de transformación enerxética máis eficiente xa que permite obter aforros de enerxía primaria superiores ao 30% respecto á xeración convencional.\nO proxecto GE2C´S (Eficiencia, coxeración e xestión enerxética no sector servizos), que se desenvolverá ata finais de 2012, encádrase dentro do Programa Operativo de Cooperación Transfronteiriza España-Portugal (POCTEP) 2007-2013 e conta cun orzamento de 1.062.602,92 euros, dos cales un 75% fináncianse mediante fondos FEDER e o 25% mediante achegas dos socios participantes no proxecto: o Inega (que actúa como xefe de fila), o Instituto Tecnolóxico de Galicia (ITG), a Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP), a Confederación Empresarial de Ourense (CEO), o Instituto de Engenharía Mecãnica e Gestão industrial (INEGI), o Instituto Politécnico de Viana do Castelo (IPVC) e a Associação Empresarial de Viana do Castelo (AEVC).


Oferta: engade unha experiencia de pago expreso para aumentar as taxas de conversión e aumentar as vendas | Martech Zone\nTodos os que optimizan un sitio de comercio electrónico entenden que canto máis rápido e sinxelo sexa para alguén converter, maior será a taxa de conversión e máis vendas que recibirá o seu sitio. A medida que os consumidores pasaron do escritorio ao móbil, isto é cada vez máis crítico para as estratexias de comercio electrónico con éxito ... un xeito rápido, sinxelo e fácil de usar. experiencia de compra demostrouse que aumentar as taxas de conversión.\nOs mellores sitios web de taxa de conversión ofrecen unha experiencia de compra máis frictiva. Fai clic no PDF para unha análise completa.\nsegundo ofrece empresas cunha plataforma unificada e un conxunto de produtos para caixa rápida:\nWidget Express Checkout - Inserir segundoO widget de pago expreso cunha única liña de código e comeza a enviar clientes ás páxinas de pago. Estes widgets poden incluso ser distribuídos e inseridos en sitios de terceiros para socios e influencers.\nLigazóns de pagamento instantáneo - Enviar clientes directamente ao pago. segundo non require contrasinal nin inicio de sesión. A caixa media en liña ten 12.8 campos de formulario e leva 2:25 minutos. O trato pode reducilo a un só clic.\nCódigo QR Checkout - Non fai falta descargar unha aplicación, segundoOs pagos con código QR permiten a calquera usuario móbil facer unha foto e ir directamente á caixa.\nApps móbiles - segundo ofrece a todos os seus subscritores aplicacións para iOS e Android para mellorar a súa experiencia de cliente. Unha vez que actualizas, publicamos unha aplicación de marca branca personalizada para a túa empresa. Tamén nos encargamos da publicación de aplicacións en ti.\nNon se precisa integración nin tarxeta de crédito. Trato as solucións de pago expreso funcionan en plataformas de comercio electrónico, plataformas de redes sociais, sitios estáticos, blogs e incluso na túa tenda.\nSe o tes Shopify, BigCommerce, WooCommerce, PrestaShop, Magento, Unbounce, Six, Squarespace, Opencart, Umso, Ideasoft ou outros ... ¡podes engadir hoxe as túas solucións de pago expreso!\nComeza agora de balde con trato\nDivulgación: son afiliado a segundo e estou a usar ligazóns de afiliados neste artigo.\ntags: ligazóns de caixawidget de caixasegundocaixa de comercio electrónicocaixa móbil de comercio electrónicocaixa expresawidget de pago expresocaixa rápidaIdeasoftaumentar as taxas de conversiónqrRealización de código QRcaixa perfecta


Teresa Salgueiro e a renovación da música popular portuguesa pechan Nexos 2018 - BenCuriosa\nO pasado sábado 16 de xuño Nexos celebrou a súa quinta e derradeira sesión deste 2018, coa cantante Teresa Salgueiro, vocalista durante dúas décadas de Madredeus, como relatora da evolución da música popular portuguesa nos últimos cincuenta anos, desde o que se chamou nova canção portuguesa, da man do Zeca Afonso e Fausto, ata o momento actual, no que o fado goza da distinción de Patrimonio Inmaterial da Humanidade.\nA sesión de peche desta edición de Nexos tivo unha estrutura un pouco distinta da que vén sendo habitual, xa que non houbo relatorio como tal, senón unha ampla entrevista conducida polo noso compañeiro Marcos Lorenzo, coordinador do ciclo Nexos, e Carla Amado, directora do Instituto Camões de Vigo, trala que Teresa Salgueiro ofreceu un pequeno concerto. Teresa Salgueiro, que desde o 2006 ten unha carreira consolidada como solista, foi durante vinte anos e once discos (1987-2007) a voz de Madredeus, grupo portugués de referencia internacional, con xiras en 41 países e máis de 5 millóns de discos vendidos.\nEn paralelo a isto, Nexos desenvoleu a súa versión infantil, coa mesma temática pero adaptada ás idades (5-12 anos) d*s participantes. Nesta sesión, concretamente, as nenas e nenos que participaron no obradoiro puideron achegarse á cultura portuguesa, incluídos, obviamente, idioma e música, con Madredeus tamén pero sen esquecer propostas máis actuais como The Gift ou Deolinda ou cancións populares infantís.\nComo foi Nexos 2018\nEsta sesión tan especial, tanto para os maiores como para a cativada, pechou unha edición que comezou no mes de xaneiro, coa socióloga Carolina del Olmo, que tratou as dificultades dos coidados e da conciliación nunha sociedade cada vez máis individualista. Nos seguintes meses falaríase de banda deseñada en Galicia, cos artistas Alberto Vázquez e Manel Cráneo, do noso patrimonio cultural, da man do investigador do CSIC Felipe Criado e do mundo árabe e musulmán coa experta Gema Martín Muñoz. Cada unha destas propostas temáticas coa súa correspondente proposta artística exclusiva e todas cun mesmo punto e final: un viño e uns petiscos que, no caso desta quinta sesión, serviron para despedir a sexta edición de Nexos.\nTeresa Salgueiro e a renovación da música popular portuguesa pechan Nexos 2018 was last modified: Agosto 10th, 2018 by BenCuriosa\nMaruja Mallo e a xeometría do signo\nNexos dedica a súa sesión de abril ao mundo árabe e musulmán\nDo realismo no cine ao xénero documental\nO turismo: entre o parque de atraccións e as invasións bárbaras\nNovisimas miradas na arquitectura galega


Debido a varias circunstancias, estes días retomei contacto con distintos compañeiros de estudos da carreira. Aínda que foi unha época dura, pois había moito que esforzarse para sacar as materias adiante, fanme lembrar aqueles anos cun agarimo especial. Quizais tan só sexa o paso do tempo, que o cobre todo de morriña, e adoza os momentos máis duros. Ou quizais é que eran outros tempos, non só para nós, para toda a sociedade.\nVivimos uns tempos convulsos, onde todo se move cara extremos opostos.\nÉ case unha obriga tomar posición, ou que nos asignen unha. Ou aquí, ou enfronte, encarados. Mal-encarados, como parece que se manifesta a xente, en xeral.\nSe busco nas imaxes daqueles anos de estudante, atopo moitos sorrisos. Aos amigos que conservo daquela época, lémbroos así.\nA Manuel Casteleiro, o profesor que nos deixou hai uns días, tamén. Era irónico, cun humor intelixente, moi agradable. Deses profesores que che fan pensar que seguir ao pé do canón, incluso cando as cousas se poñen tan complicadas que o que apetece é desistir, paga a pena.\nNon deixa de ser curioso. Só fun alumna de Manuel Casteleiro nunha materia, pero marcoume para sempre. Por como impartía as clases, polo seu comportamento. Sen estridencias, sen atemorizar, sen querer ser simpático, pero con altas doses de elegancia e respecto, cara as matemáticas que nos ensinaba, cara a profesión e tamén cara ao alumnado.\nA educación ten que ser iso, boa educación. Parece o mesmo, mais non o é.\nVaia o meu agradecemento aos bos educadores, boas persoas.


A choiva puido cos grelos | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nA choiva puido cos grelos\n15 de Febreiro, 2015 - 12:00 h. | Publicada por Radio Eume\nAs choivas intermitentes e o dia desapacible desluciron a XXXV edición da Feira do Grelo nas Pontes. Ao certame concurriron sesenta e dous artesáns da verdura e as madas de grelos vendéronse a prezos que oscilaban entre o euro e os dous cincuenta. Tamén a Feira de Ferrol congregou a escasos visitantes polo mal tempo.\nOs premios á calidade do grelo levaron este ano nas Pontes, por primeira vez, o nome de Alejandro Amador Pérez-Sindín Fraga, un dos promotores da Feira do Grelo, hai xa 35 anos. Gañaron as pontesas Digna Franco (300 euros) e Josefa Basoa (250), seguidas de Mari Luz Vázquez Souto, de Xermade (200). O tres accésits corresponderon ás pontesas Andrea Carballo e Josefa Filgueiras e a Telmo Carballeira, de Xermade.\nEn canto ás cestas mellor engalanadas, a vencedora foi Luz Divina Alonso Cabarcos, das Pontes, que recibiu 300 euros. A continuación clasificáronse Eva Garrido, de Monfero (200), e Ana Isabel Pico Álvarez, das Pontes (100). Entre a avaliación do xurado e a entrega de premios rendeuse homenaxe a Pérez-Sindín Fraga, que faleceu o ano pasado, coa presenza da súa viúva, Toñita, e dun dos seus fillos, que recibiron unha placa conmemorativa.


Prólogos - A memoria das palabras\nConcelleiro de Educación, Cultura e Normalización lingüística do Concello de Cambados\nRecuperar a memoria individual e colectiva, facer visible a importancia dos traballos das persoas que xa non están entre nós, ou que xa entraron na idade da xubilación, rescatar esas vidas plenas e poñelas en valor, establecer pontes de comunicación entre dúas xeracións alonxadas nas súas idades, procurar que as novas comprendan o valor que atesouran as que as precederon… e en paralelo tentar que palabras, refráns, coñecemento, ideas, xeitos de vida, episodios, anécdotas, fotografías, documentos, traballos, xogos, cantigas, escolas, cines, festas… e todo o que ten que ver co pasado das xentes de Cambados non se perda nas reviravoltas do tempo.\nPorque queremos que quede entre nós, que permaneza, que se faga vivo e presente proxectado ao futuro. Porque só así valoraremos de verdade o inxente traballo que fixeron os nosos e as nosas maiores. E con eles todo aquelo que lles é de seu, co idioma propio como normalidade, sen precisarmos de reivindicación, e coas súas vidas, traballos e paixóns como bandeira principal dunha esforzada maneira de vivir, como o sinal de identidade que xa non coñeceron as persoas que chegaron máis tarde.\nIso é o que pretende este proxecto que chamamos A Memoria das Palabras que a Concellería de Educación, Cultura e Normalización lingüística puxo en marcha coa inestimable colaboración do alumnado de secundaria dos dous Institutos, Francisco Asorey e Ramón Cabanillas e con catro ensinantes, a quen lle agradecemos explicitamente o seu traballo de coordinación que vai máis alá das aulas nas que imparten o seu labor educativo: as profesoras Maribel Iglesias, Rocío Fondevila e Mari Rodríguez, e o profesor Antom Fente. Destacar tamén o traballo que para contextualizar estas historias de vida que agora publicamos realizaron Francisco Fernández Rei, Paco de Xenxa, e a María Xosé Cacabelos. Tamén queremos agradecer a colaboración da Deputación de Pontevedra, e nomeadamente a confianza neste proxecto do Deputado de Cultura e Normalización lingüística, Xosé Leal. E ao equipo de goberno do Concello de Cambados, polo mesmo motivo de confianza neste proxecto que no seu día lle presentamos para a súa aprobación.\nXa só nos queda agradecer a cada unha das persoas que son protagonistas deste traballo, veciñas e veciños de Cambados, ou doutros lugares xa que a nosa realidade social é nestes tempos máis ampla que os propios límites municipais cambadeses, e ao alumnado que asina os traballos, tanto no libro como na web, xa que sen eles, todas e todos, cada un e cada unha, este proxecto, non sería posible.\nMARÍA XOSÉ CACABELOS DOMÍNGUEZ\nMariscadora. Presidenta de Guimatur e Vicepatrona da Confraría de Cambados\nConcelleira de Medio Ambiente, Mar e Medio Rural\nNacín nunha familia mariñeira. Os meus avós paternos tiñan un pequeno barco co que saían ao mar a gañar o sustento, como tantas familias cambadesas. Eran doce irmáns. O maior, Serafín, morrera na guerra. Meu pai contárame que sendo el un rapaz viñeran a pedir á casa que lle deran algo para a igrexa; o meu avó Ramón díxolle que non tiña sobrante para darlle xa que tiña que manter a doce fillos. Entón, ao abrir a folla da porta, asomou unha porquiña que criaban para autoconsumo e a muller pediulle ese animal para a Igrexa; el negouse xa que nos duros invernos era o único que tiñan para alimentarse. De alí a uns meses viñéronlle reclamar ao fillo máis vello para ir combater na guerra e mandárono á primeira liña da fronte. Non tardou moito en chegar a triste nova de que saíra voando en desfeito en anacos. O meu avó sempre nos contou que o enviaran alí por non querer entregar a porquiña para a Igrexa.\nA miña familia materna tamén tiña unha pequena embarcación “O Canario”. Eran sete irmáns. Con sete anos xa acompañaba a seu pai e aos dous irmáns maiores a pescar. Fíxoo así ata que os dous menores cumpriron sete anos e logo dedicouse a vender peixe coa patela á cabeza pola zona da Armenteira, Fofán e Cabeza de Boi. Compaxinaba esta actividade co marisqueo e tamén, durante un curto período de tempo, traballou na fábrica. Esta última actividade deixouna moi pronto, xa que o dela non era estar pechada entre catro paredes. No ano 1956, sendo Patrón Maior da Confraría de Cambados o meu avó Eugenio, a embarcación O Canario naufragou o día 24 de abril e morreron todos os tripulantes (catro tíos meus e dous veciños), agás un, casualmente o único que non sabía nadar e ao que deixaron amarrado á dorna mentres os demais ían buscar axuda.\nEsta traxedia, moi habitual naqueles tempos entre as xentes do mar, marcou a miña infancia. Desde moi cativa lembro as bágoas e a tristura que se respiraba na miña familia. O mar roubara a catro membros da familia e levara con eles a ledicia que alí había, sobre todo na miña avoa. A vida deixou de ter sentido para ela; o golpe foina consumindo pouco a pouco.\nCando a miña nai ía mariscar deixábanos ao coidado da avoa que vivía a carón do mar, preto da Torre. Tan só con achegarte á fiestra xa contemplabas o mar. Nas longas noites invernais o forte ruxido do mar penetraba por entre as tellas e os asubíos facíannos tremer de medo durante o sono; semellaba como se quixese levar a casa para o mar. Naquel tempo, o mar fixera medrar en min sentimentos de medo e odio.\nCando xa tiven catro anos asistín por primeira vez á escola e alí estabamos xuntos nenos e nenas e de diferentes idades. Era a escola de Viritas, no Borrón. O meu avó era o encargado de acompañarnos a miña curmá Piluca, a miña irmá Dolores e a min, que era a máis pequena das tres. Tiñamos outra curmá maior, pero estaba interna no Colexio de Orfas do mar en Sada, porque seu pai finara no naufraxio cando ela aínda non nacera. Na escola, ao comezo, sentíame fóra de lugar, retraída, apoucada… demasiada rapazada xunta, moito barullo... eu, que viña de estar case todo o tempo metida na miña casa, coa miña irmá, ou na dos meus avós...\nAos poucos funme adaptando e aprendendo a gozar das novas compañías, facendo novas amizades, compartindo xogos, en fin, descubrindo outros horizontes ata entón descoñecidos. Co paso dos anos, ao irmos facéndonos maiores iamos facéndonos tamén máis independentes. O avó só nos acompañaba ata a escalinata e logo a responsable xa era a miña curmá, porque era a maior. As tres iamos criadas coma se fósemos irmás. A roupa da mais vella herdábaa a miña irmá e logo pasaba á máis cativa que era eu. Aproveitábase ata que xa non daba para mais…\nLembro que a miña avoa dicía de min que era moi vivaracha e moi inqueda, que o meu cu nunca paraba quedo. Aos meus avós sempre conseguía engaiolalos para que nos deran uns patacóns para podermos ir á tenda da Sicha a mercar unha pastilla de chocolate do duro, xa que así durábache moito máis, porque tiñas que roelo a modiño. Tamén lembro o sabor daqueles anacos de turrón que mercaban na casa polo Nadal, que ben nos sabían! Outras veces, cando non había froitas nas árbores da casa para merendar con pan, ou a Fogueteira non tiña o posto diante do Asilo coa súa cesta cargada de froita da aldea (que trocaba polo peixe que levara pola mañá) a miña nai mandábame á tenda da señora Evangelina, á de Pintos ou á da Sicha a mercar dúas pesetas de chourizo ou mortadela para os bocadillos. Cando había leite na casa aproveitábase a tona para untar o pan e acompañala cun pouco de zucre, que ben nos sabía!, daquela era unha festa!\nPara comer pola semana sempre había peixe do quiñón de meu pai. O malo diso era que cando tocaba a época dos xurelos, comíamos só xurelos; noutros tempos, veladores; ou lorchos… Cando non se podía saír ao mar a base da alimentación eran os ovos das galiñas que se criaban na casa -para min o meu prato preferido, os ovos fritidos con patacas- ou o porco do salgadoiro coas verduras da horta. Cando se facía a mata do porco era unha fartura: rixóns, chourizos, filloas de sangue, tartamoca… Había traballo dabondo, pero aquel costelar e o raxo fritido que ben sabían! Tamén de vez en cando, sobre todo nas festas, matábase un polo do curral, outra festa na casa!\nPola mañá e pola noite sempre tomabamos o caldo, agás cando se acedaba. O leite era un artigo de luxo. Eu teño colaborado algunha vez dándolle un toque á ola para que o caldo se perdera.\nA nosa vida diaria consistía en erguerse pola mañá ben cedo, xa que había que deixar ventilar o cuarto mentres nos aseábamos e vestíamos, almorzar e, antes de saírmos para a escola, deixarmos o leito ben arrumado. Logo ao mediodía, cando voltabamos da escola, á miña irmán tocáballe ir ao río a lavar a roupa e a min varrer e fregar toda a casa. Tamén tiñamos que ir a carrexar a auga da fonte, nun comezo en baldes de madeira ou caldeiros de cinc e máis adiante xa en caldeiros de plástico. Cando eu tiña nove anos meu pai emigrou a Holanda e cos primeiros cartos que mandou fixeron un pozo na casa e xa tivemos auga corrente. Isto tamén fixo posible ter o primeiro cuarto de baño, que novidade! ata esa data as necesidades facíanse nun ouriñal que logo se baleiraba na cañeira ou no mar directamente e durante a semana lavabámonos por “parroquias”. Os sábados tocaba baño xeral, dentro da bañeira de cinc, coa auguiña quente da cociña de ferro e ao seu carón para que o frío non nos deixara tesas. Uf! aínda me lembro de cando a miña nai nos fregaba co estropallo da cociña o pescozo e os xeonllos que quedaban vermellos de tanto rañar neles.\nCando xa tiña dez anos aumentou a familia, naceu o meu irmán Nolo. Miña nai, ao traballar na praia e na terra, non podía atender ao neno e nós faciámonos cargo del, agás cando tiñamos que ir á escola que quedaba cos avós. Os poucos momentos de xogo que tiñamos eran a carón da casa da avoa, na praia, recollendo cunchas, pelouros, algas, caramuxos… para facer a comida e montar unhas pequenas tendas nas que exerciamos diversos roles. Tamén lembro xogar no Montiño toda a rapazada do barrio, que daquela eran familias numerosas de seis e sete irmáns, agás nos que eramos só tres. Xogabamos ao truquel, á goma, á corda, as agochadas, ao pano… Na escalinata xogabamos á billarda e ao fútbol (sobre todo os nenos, xa que ás nenas que nos atrevíamos a xogar chamábannos “macholos”).\nA primeira televisión entrou na miña casa cando eu tiña catorce anos. Na primavera os xogos quedaban aparcados xa que había que ir á terra e axudarlle aos pais e nais a poñer patacas, plantar leitugas, cebolas, tomates, xudías… todos os produtos da horta para logo ter fartura no verán. O que menos me gustaba era ter que sacar a auga do pozo para regar os repolos xa que, de tanto tirar pola corda, quedábanche as mans vermellas, ronzadas e a ferver.\nNo outono había que recoller os froito e sobre todo o que máis me gustaba era a vendima. Iamos toda a familia. Ás veces os bocois levábanse na gamela, sacábano polo portón que daba ao mar e as tres curmás iamos co avó ata A Faxarda, e tamén río arriba para recoller o de Ouso da Torre. Para nós era unha gran aventura. A mediodía a avoa traía o xantar nunha gran cesta para poder rematar a vendima nesa finca e non perder o tempo en ir comer á casa. Algún ano tiñamos levado os bocois no carro de vacas. Cando chegabamos á tardiña á casa había que pisar a uva. Como gozabamos! aínda que rematabamos cheas de viño. Pola noite, logo de lavarnos ben, aínda había que facer os deberes para o día seguinte, porque se ías sen eles feitos tocaba castañazo ou queixa á miña nai que era quen exercía de pai e nai e non se andaba con miramentos.\nLogo funme facendo máis maior, pero iso sería outra historia.\nAQUEL MEU CAMBADOS, AQUEL MEU FEFIÑÁNS\nCatedrático da USC. Membro da Real Academia Galega\n1. Nacín a comezos da década de 1950 na viliña de Fefiñáns, no barrio de Triana, aínda que oficialmente este nome hoxe designa unha rúa-calellón que vai dar á ribeira. Nas Festas do Albariño moito me gorenta ver algunha peña co nome Triana na camisola, normalmente xente que non coñezo, que debe vivir no “Novo Triana” que se construíu nos anos 60 e 70 na beiramar de Fefiñáns e nunha enorme veiga cruzada pola rúa Sevilla. Recentemente unha camisola co irónico lema Triana non é Fefiñáns provocoume un certo sorriso e fixome pensar na particular idiosincrasia da xente do barrio en que me criei, a maioría relacionada co mar, amiga de estar na ribeira para descansar do traballo, mirando o solpor –distinto cando o sol se pon pola Curota no verán e pola península do Grove no outono–, os homes falando de fútbol e de cousas do mar, as mulleres “dando cartas” e grandes e pequenos xogando á billarda.\nContábame meu pai que os de San Tomé lles chamaban “soleros” e “palanquíns” ós de Triana, por estaren ó sol no canto de traballaren. A xente maior do barrio non nega que tomasen o sol, pero polo visto non menos cós de San Tomé, que seica o facían na ribeira de Mouta e na illa de San Sadurniño; en todo caso, como a xente do mar de Fefiñáns non traballaba con tantas artes como os de San Tomé, seica tiñan tempo para estar na “rebeira”. A alegría do barrio e o gusto polo sol están ben reflectidos nos versos “noches de fiesta y alegría/ y al otro día tumbados al sol” da coñecida canción “Cambados, barrio Triana”, con letra e música popular.\nSen dúbida ese barrio, onde se vivía moito na rúa, e onde nunca faltou a “alegría”, para moitos cambadeses era, como diría Reixa, un “sitio distinto”, o que explica que o pedagogo Herminio Barreiro (de Sisán, pero viviu de mozo en Cambados) nas súas memorias Recordar doe fale dos de San Tomé, Cambados, Fefiñáns e Triana. Hai uns anos, nun programa da Radio Galega sobre as grandes prazas de Galicia, que se emitiu desde o pazo de Fefiñáns, e ó que me invitaron a falar xunto co marqués de Fefiñáns, este aludía a “Fefiñanes y Triana”, como o faí xente da señorial rúa Real. O antropólogo Felipe Senén contoume que de mozo viña con súa nai do Carballiño a Triana (non a Fefiñáns) para que nai tomase baños de algas.\nA casa onde nacín e vivín de neno, do ancho dun remo, está nunha praciña do corazón dese barrrio. Fun un privilexiado, pois a casa tiña cuarto de baño; e miña irmá e eu tiñamos cadanseu cuarto, todo un luxo, cando noutras casas do rueiro, con moito menos espazo habitable, vivían familias numerosas que daquela eu non imaxinaba onde podían durmir. Logo meus pais mercaron unha casiña a carón da nosa; e ó xuntaren as dúas fixeron o que para miña nai era un “palasio”, pois esa casa de baixo e dous andares, daba á praciña e á rúa da Rodas, polo que nela daba o sol todo o día; e contaba cunha terraza grande con lavadoiro e vistas para os “muelles” de Cambados e San Tomé e para A Toxa, O Grove, Ribeira... e para as ruínas de Santa Mariña.\nAs alturas que lle foron dando ós edificios veciños fixo que, desde a terraza, hoxe só podo gozar da beleza de Sálvora e do con de Nor, e do mar que desde a ribeira de Fefiñáns chega ata a boca da ría; pero hai anos, cando o meu cuarto daba á rúa das Rodas, desde el podía gozar das vistas de Cambados e do mar da Arousa. No silencio da noite, moitas veces espertaba co cantar do eixo dos carros dos labregos de Carballás, da Modia... que viñan recoller as moreas que fixeran cos bochos que arrincaban das pedras do revastal da Empergadoira e dos cons, xunto co esterco (algas) que apañaban entre o peirao de Cambados e o malecó de Fefiñáns. E cantas veces non escoitei nese cuarto o canto dos meleiros de La Alcarria que viñan por Triana ofrecendo o seu rico mel; ou a Manolo Serén, vendedor de xornais, que pasando en bicicleta ía cantando de mañá, verán e inverno, noticias de temporais e naufraxios no mar do Norte, porque sabía que moitos mariñeiros de Triana andaban embarcados en mercantes holandeses (meu pai, meus tíos, tantos veciños) e iso era un gancho para que miña nai e outras mulleres o parasen para lle mercar o faro.\nNaquela casa os únicos libros eran as patelas do peixe de miña nai, os rastros das ameixas e das ostras de meu pai e algún vedrín, e as fisgas coas que meus pais apañaban lingueiróns na Vía, no Grove. Iso si, había un mundo de papeletas de películas de cine, que me facían soñar. Xuntábaas meu pai, gran cinéfilo, que cando non ía ó mar axudáballe no cine “vello” ó seu amigo o operador Joaquín Serantes, o carpinteiro que labrara portas, fiestras e pisos da casa onde nacín, despois de estar preso na illa de San Simón e na cadea de San Cristóbal de Pamplona por cometer o delito de ser socialista e tenente-alcalde da corporación cambadesa que o fascismo derrubou en xullo do 36.\n2. Esa praciña, co seu chan de area, era un mundo moi vivo. Nela xuntabámonos rapaces de Triana para xogar ás bólas, ó trompo ou á xustiza, e as rapazas para xogaren ó trúquel; e na noite de Reis, ó amencer, os nenos ferviamos para saír das casas e comezar xa a xogar a vaqueiros coas novas pistolas con tambore onde metiamos os triquitraques. Ás veces chegaban ciganos húngaros que facían circo ou cinema; neste caso a pantalla era un pano branco colocado na parede da casa da familia Rovira, onde vivira Ramón Cabanillas e onde nacera a súa filla máis nova. De cando en vez viña algún feirante con xoguetiños, que conseguiamos con cascos de viño ou de lixivia.\nNa noite do san Xoán facíase a fogueira -moito sal gordo contra as meigas botaban as nosas nais cada vez que a saltabamos-; e a medianoite, asábanse sardiñas no remol que se formara. No final da primavera e no verán, a mediodia -ás veces xa de mañá-, asábanse xurelos e sardiñas, ata que o Concello prohibiu asar na rúa... pero nas rúas de Triana seguiu asándose peixe, ata hoxe. Miña nai moito peixe asou, sobre todo caneus (xurelos grandes); pero facíao na hortiña dunha casa vella nosa de finais do séc. XIX, na rúa da Leña, cerca do pazo de Torrado.\nA mediados de setembro, meu pai e outros mariñeiros -en certo modo, mariñeiros neolíticos- descascaban na praciña varas delgadas de piñeiro, que logo encanaban nun varal longo que metían na boca do rastro das ameixas, á vez que armaban eles mesmos o cope. Tiña que estar todo arranxado para a cosecha, para a apertura da veda do marisco do 1º de outubro. Conservo a imaxe de tantas velas por detrás do cabo de Tragove, que viñan do Vao ou doutros sectores de marisqueo próximos á Illa da Arousa: velas “cuadradas” (de relinga) das dornas mecas de San Tomé, velas “de punta” (latinas) das gamelas de Triana, velas de barcos da xente do Grove e doutras zonas do Salnés arousán... Os días da cosecha meu pai traía un bo quiñón de ameixas para cearmos; e a estas lembranzas da infancia asóciase a de moreas de ostras para a venda, diante da lonxa vella, que traían os mariñeiros de San Tomé e algún de Triana.\n3. Desde a miña praciña tiña á man espazos emblemáticos cambadeses onde ía enredar ou estudar. Pola estreita e sinuosa congostra da Rianxeira ía dar ó Mercado, que así chamabamos a praza do palasio de Fefiñáns, vixiado desde o adro da igrexa de san Bieito por Balboa, ese palanquín de pedra que non se moveu do sitio nin cando lle arrincaron a cabeza á súa “muller” e lla tiraron ó chan. Da fachada do pazo, un dos máis fermosos exemplos da arquitectura civil do barroco galego, o que máis admiraba de neno era o arco-ponte, que cruzaba cando iamos ó cemiterio, e a torre con ameas, cos balcóns voados e redondos, con varandas como púlpitos das igrexas.\nCon todo, o que me fascinaba era que o palasio tivese un bosque, a carón das casas. Coñecía o xardín e os cultivos por miña nai e miña irmá, que durante anos vendimaron albariño do pazo de Fefiñáns. Cando de neno subía ó alto do campanario de san Bieito, contemplaba a grandiosidade dese edificio, as súas terras e o seu bosque, que hai uns anos puiden ver detidamente en visita exclusiva con dúas guías excepcionais, as irmás Marisa e Ángela Gil de la Peña, que me mostraron a horta e o bosque do seu pazo, con árbores tradicionais e exóticas; e meses máis tarde, nun programa da TVG sobre Fefiñáns, visitei o interior do pazo (con Marisa de guía). Comezamos pola torre-miradoiro, con espectaculares vistas sobre as tres viliñas que forman Cambados e sobre o mar da Arousa, torre-miradoiro que vexo desde o meu cuarto da casa.\nCando paseo pola praza de Fefiñáns, ás veces pregúntome como era posible que no san Bieito do verán puidese acoller tantos caballitos, tómbolas e outras atraccións, e os milleiros de persoas que ese día acudían a Cambados, cando a do Albariño era unha festiña na Calzada o día da Pastora; e contra as estendas da praza, vexo a atracción que máis me impresionaba: unha especie de praciña de touros onde uns portugueses, nun visto non visto, un ano daban voltas nunha moto ata chegar ó alto onde estabamos os espectadores, e outro ano facían o mesmo cun coche. A festa de san Bieito para a rapazada comezaba ó iren montando as atraccións, que enchían de moita vida a praza que é o corazón de pedra do Cambados monumental, praza “impávida y casi irreal”, en palabras de Gabriel García Márquez, que a visitou un día chuvioso da primavera do 1983.\nDesde a miña praciña, rúa das Rodas abaixo, a uns pasos, chegaba á ribeira de Fefiñáns; e no final desta, ía á praia do Pombal, que foi desaparecendo cando se construíu o muro-estrada que leva ó porto de Tragove, co que a marea, antes libre, agora entraba entubada; e máis alá do Pombal, pola ponte da Vianesa cruzaba para chegar ó muíño de mareas da Seca e a Tragove, onde os rapaces iamos ós niños, como de neno fora meu pai e outros do barrio.\nRúa das Rodas arriba, ía á actual praza de Asorey, co seu monumento coa Naiciña, a cuxa inauguración asistín; e logo ó río (lavadoiro) de Fefiñáns, cos dous píos para lavar a roupa, e co picho da fonte onde tanta auga teño ido coller de neno. A carón da casa de Aniceto, comezaban as veigas do Campo das Cagallas, onde as nosas nais botaban a roupa a clareo, ata que se foron construíndo as casas da avenida de Madrid, paralelas ó valo do Parador; e desde ese campo, vía nun alto o impoñente local da Xuventude, co seu depósito de auga, un fermoso conxunto ata que derrubaron o depósito e construíron unha barreira de pisos que mataron aquel orixinal conxunto.\nPola veciña rúa de san Gregorio, onde segue a estar a casa parroquial (e onde estaba o rexistro da propiedade) chegaba ó paseo da Calzada, que tantas veces crucei a diario para ir a Cambados, á academia da praza Cabanillas, ou para ir os domingos á sesion infantil do cine “vello” (O Cervantes, onde ata hai uns meses estaba un comercio de electrodomésticos, agora un banco) e depois á función das cinco do cine “novo” (o Avenida, onde hoxe hai un supermercado). A viliña de San Tomé, cando era neno, para min quedaba moi lonxe; alá levábame meu pai cando ía encascar os aparellos ou levábame miña nai cando iamos ó Serrido na ceifa do birbiricho. Non lembro de neno ir visitar os moitos parentes nosos, descendentes dos irmáns de meu avó materno, mariñeiro de San Tomé que veu casar cunha peixeira de Triana, e de aquí non marchou.\n4. Eu estaba destinado a ir ó mar, como tantos amigos da infancia, como tantos parentes meus; igual que debería ter acudido á escola do Convento, onde foi Cabanillas, onde foi meu pai e onde foron xeracións de nenos do meu barrio, mentres as mulleres ían á escola que había na praza de Fefiñáns. Miña nai preferiu que quedase en escolas de Fefiñáns para non ter que atravesar de neno, eu só, a estrada diante da Xuventude ou no final da Calzada. Difusa queda a miña lembranza na escola de párvulos da rúa san Gregorio; pero lembro ben os meus anos na escola de dona Antonia (na actual praza de Asorey), onde aprendín a escribir con pizarra e pizarrilo, e tamén a ler, da man de Manolo Reboeiras, que aínda vive na Carreira de Fefiñáns.\nDespois acudín á escola de Ángeles Magariños Granda (filla do mestre Antonio Magariños Pastoriza, bo amigo de Ramón Cabanillas), que estaba na actual praza das Rodas (daquela era a praza de Asorey), onde xa escribiamos en libretas con pluma ou con bolígrafo. Foi sita Geliños, que era como se coñecía esa mestra, quen lle dixo a miña nai que seica eu tiña aptitudes para estudar, e foi ela quen me inculcou disciplina no estudo e quen me aprendeu a traballar. Levoume a Pontevedra a facer o exame de ingreso de Bacharelato no instituto masculino (era un neno de 8 anos) e despois a examinarme de 1º e 2º de Bacharelato (tiña 9 e 10 anos), onde nun par de días tiñamos que facer exames de todas as materias preparadas durante o curso académico.\nNaqueles anos de escuridade e beatería (en Cambados e en España), na escola de sita Geliños nunca se rezaba na clase, nunca se celebraba o mes de maio en honra da Virxe nin se lle lembraba que, despois de facer a primeira comuñón, o primeiro venres de mes había que ir confesar e comungar, como ocorría na escola de miña irmá; e aínda que se estudaba relixión, máis ben era historia da relixión. Co tempo moito lle agradecín esa actitude e esa tolerancia nunha xeira de poder avasalador dunha Igrexa oficial tan irmandada co franquismo. Cando fechou a escola, fun á academia de don Nazario, na praza Ramón Cabanillas, onde reencontrei amigos cos que estivera na de sita Geliños e onde coñecín mociños e mociñas cambadeses (e doutras parroquias do Salnés) cos que conservo moi boa amizade.\nCambados debe ser a vila de Galicia con máis festas relixiosas e máis procesións, pois vexo que hai todas as da miña infancia, e algunhas máis. Á parte da festa de verán do glorioso san Bieito, que inzaba Fefiñáns de xente como non se vía ningún outro día do ano, para os cambadeses tiña un aquel especial a festa de san Roque, da que moitos eran confrades, e tamén a da Virxe da Pastora, cando se subía ó monte dese nome para cumprir co rito de comer as sandías que cultivaban os labregos de Vilariño; e tamén para ver como o Umia se deita nas xunqueiras de Sisán e gozar das vistas do mar da Arousa desde o miradoiro onde, segundo a tradición cambadesa, o Demo tentou a Xesucristo (“Si postrado me adorares/ todo el mundo te daré/ excepto Fefiñanes, Cambados y Santo Tomé”).\nO Entroido, máis ou menos permitido, cos choqueiros, comparsas (en Triana facíase unha interxeneracional, de homes) e rondallas era o contrapunto laico a tanta festa relixiosa, como co tempo o foi a Festa do Albariño desde que a mediados dos 60 comezou a facerse máis popular, ó pasar para o primeiro domingo de agosto, co que se desprazou a festa do Carme para o 16 de xullo. Agora o Albarño eran dous días de festa, co seu elitista xantar nos xardíns do Parador, pero con actividades diversas (tiro ó prato, carreiras ciclistas...) e coa cata derradeira á vista da xente na Calzada, na praza de Fefiñáns ou na do Concello (aí vía eu de neno a Álvaro Cunqueiro e outros galeguistas). Comezou a haber actuacións como a do Ballet Gallego Rey de Viana, daquela con moito prestixio, que ateigaba de xente a praza de Fefiñáns. Nunca tal cousa se vira en Cambados.\n5. En 1907, no nº 2 do xornal cambadés El Umia, no artigo inicial (especie de editorial) titulado “¡Soñemos, alma, soñemos!”, que non estaba asinado, pero que sen dúbida era do seu director Ramón Cabanillas, situábase o lector no Cambados de 1957, cando a finais de xuño chega en ferrocarril un vello que levaba 50 anos fóra da vila natal e que viña para morrer nela. Vai ó porto e ve que o peirao chega ás coñecidas Mós [de Fóra]; que á dereita hai recheos con xardíns con olmos e maxestosos edificios para oficinas municipais e escolas varias; e que cara ó Pombal hai almacéns de conservas e de salga. Á esquerda do peirao observa unha fábrica cunha elevada e fumegante cheminea, e cara á Toxa ve rápidas lanchas de vapor.\nLogo o velliño percorre a vila e decátase do progreso que nela se dera ó ver rúas anchas con limpas beirarrúas, artísticas reixas no canto das conventuais murallas das vilas de recreo e casas patruciais, amplos soportais na praza de Fefiñáns, rótulos que lle causaron asombro (“Unión de Pescadores”, “Centro Obrero”, “Sociedad Ostrera”, “Gremio de Vinicultores”). Ademais, o casino de Cambados tiña biblioteca e salóns de lectura e baile e as rúas de noite alumábanse con potentes focos eléctricos...\nCento once anos despois dese Cambados moderno soñado por Cabanillas, seguen en pé “pedras” do pasado que son orgullo de todos os cambadeses, coma o pazo de Fefiñáns e o hierático Balboa-gardián da praza, os arcos de Santa Mariña que seguen a soster o aire, o pazo de Montesacro, a torre de San Sadurniño na beira do mar sobre os cons, o muíño de mareas da Seca... O tren non chegou, pero fixéronse recheos para xardíns e para algúns edificios (enterrados están nun dos recheos os alicerces do que sería a nova Casa do Concello, que taparía o mar baixando pola avenida de Vilariño); e fíxose un longo paseo por toda a beiramar (do final do Pombal a Mar de Frades), que respectou bastante ben a liña de costa e que uniu Fefiñáns, Cambados e San Tomé, as tres fermosas viliñas que o Demo non estaba disposto a darlle a Xesucristo.\nNon se ampliou o peirao de Cambados ata as Mós de Fóra, porque non arranxaría o problema do calado; pero desde hai anos é unha realidade o porto de Tragove, que tanto arelaba a xente do mar cando eu era neno; e en Tragove fixéronse recheos para ubicar modernas infraestruturas, moi necesarias para a xente do mar, e algunha fábrica. O cultivo (e a cultura) do viño albariño, tan escaso no 1907, tivo tal desenvolvemento nas últimas décadas, que hoxe dúas grandes cooperativas cambadesas son os mascaróns de proa da estrutura empresarial da riqueza que xera o viño que, en certo modo, “inventou” Álvaro Cunqueiro, cambadés de corazón.\nA biblioteca e salóns de lectura que soñaba o vate de Fefiñáns son unha realidade desde hai tempo, e os cambadeses levan anos gozando dunha moi digna oferta cultural, ben polo labor do Concello (e nisto ten moito que ver Luís Rei, que hoxe dá nome á Biblioteca municipal á que tantos anos da súa vida lle dedicou), ben polo incansable labor dos libreiros e de colectivos cambadeses, sobre todo de ensinantes.\nDurante anos moitos soñamos un roteiro para poñer en valor a figura e a obra do cambadés máis querido e máis respectado, polo que moito me alegro que axiña vaia ser unha realidade o Roteiro por Cambados con Ramón Cabanillas, con 24 paneis sobre o poeta e sobre figuras da nación relacionadas con el e con Cambados; e a carón do seu monumento da Calzada, parece que neste 2018 será realidade a exposición do Legado Cabanillas, tan arelada pola súa familia, e en particular pola neta Pitusa Vidal.\nEn espazos públicos de Fefiñáns e Cambados hoxe pódese gozar dalgunha obra de Francisco Asorey, Narciso Pérez, Francisco Leiro e Manolo Paz; pero sería bo contar no pazo de Torrado cunha exposición permanente con obra deses escultores e de artistas cambadeses como Joaquín Gil Armada, José Vaamonde Silva, Brígida Leiro, Juan Fernando de Laiglesia, Lino Silva… e doutros máis novos e non tan novos.\nE pensando nun Cambados para as persoas máis que para os coches, é unha anomalía que aínda non sexa peoníl a praza de Fefiñáns. Tamén o deberían ser a rúa Real e a rúa do Príncipe, o que lle daría máis vida a esa zona tan turística de Fefiñáns; e San Tomé, que é moito máis cá torre de San Sadurniño, debería contar cunha promoción especial para que se coñeza e valore unha das viliñas mariñeiras máis fermosas do litoral galego e unha das (relativamente) mellor conservadas.\nMentres tanto, parafraseando a Cabanillas, soñemos, alma, soñemos!


Comisión de Pesca e Marisqueo 22/4 | JOSEMANUELBALSEIRO.COM\nPoblicado o 22, Abril 2015 por Admin B\nBalseiro agradece os pasos que se levan dado e insistiu na importancia de axilizar estas operacións, como de feito está facendo Portos de Galicia\nSantiago, 22 de abril de 2015.- O voceiro do Mar do Grupo Popular, Jose Manuel Balseiro, quixo poñer en valor as xestións desenvolvidas polo ente público Portos de Galicia, dependente da Consellería do Medio Rural e do Mar, que está a realizar os estudos e tramitacións previas para executar dragaxes nas principais dársenas da Mariña lucense, nomeadamente en varios puntos dos portos de Foz, Ribadeo, Viveiro e Burela.\nAsí o confirmou esta mañá o presidente de Portos de Galicia, Jose Juan Durán, en resposta a preguntas do Grupo Popular na Comisión de Pesca e Marisqueo do Parlamento galego, a través das que os populares se interesaban polos problemas de perda de calado que se teñen detectado nestas catro instalacións.\nAXILIZAR A TRAMITACIÓN PREVIA\nPola súa banda Balseiro sinalou que, aínda que comprende que acometer as dragaxes que permitirán ganar en calado e operatividade nestas dársenas, para que ofrezan garantías de éxito e permanencia, esixe unha tramitación técnica e administrativa complexa (estudo da situación dos sedimentos, estudo das dinámicas marítimas, autorizacións sectoriais para os puntos de vertido, contratación das obras, execución material das dragas) si quixo agradecer os pasos que se levan dado e insistiu na importancia de axilizar estas operacións, como de feito está facendo Portos de Galicia. Ademais tanto Balseiro como Jose Juan Durán coincidiron na importancia de dar resposta ás necesidades dos usuarios destes catro portos, con especial atención aos problemas que afectan ao sector profesional.\nANÁLISE PORTO POR PORTO\nEn resposta a preguntas do Grupo Popular, o presidente de Portos de Galicia deu un repaso da situación administrativa na que se atopan estes trámites, en cada un dos portos\nNo caso de Ribadeo e Viveiro, Jose Juan Durán confirmou que se estan a realizar estudos previos que permitan coñecer a realidade exacta da acumulación de sedimentos nos fondos mariños para planificar, en base a estes datos, as actuacións que corresponden.\nEn Viveiro estanse tramitando en dúas fases as actuacións correspondentes á dragaxe do porto pesqueiro, en Celeiro, e ás instalacións náutico recreativas de Viveiro. En Ribadeo, estanse realizando as batimetrías necesarias para proxectar a dragaxe da canle de acceso e as instalacións náutico deportivas.\nPolo que respecta a Burela, a tramitación atópase avanzada, coa autorización xa do punto de vertido e estimación orzamentaria para a actuación. Actualmente está pendente de informe de Capitanía Marítima.\nEn canto a Foz, o proxecto de dragaxe atópase xa contemplado nos orzamentos do ente público para este ano, que acaban de abrirse. Os servizos técnicos de Portos de Galicia teñen catalogado a actuación como dragaxe de investimento e contará cun orzamento inicial de 200.000 euros. Actualmente, a dragaxe atópase en fase de tramitación.\nDentro deste proceso xa está en execución a caracterización do material e restaría posteriormente a autorización dun punto de vertido e solicitude de informes sectoriais ás administracións competentes. En paralelo á execución da caracterización do material estase a elaborar xa o proxecto de obra da dragaxe para acelerar os prazos ao máximo.\n“Unha vez superados os trámites preceptivos cos seus prazos regulamentarios, poderían dar comezo os traballos”-asegurou a modo de conclusión o presidente de Portos de Galicia.


Recendos dos camiños: Unha volta por Parderrubias.\nHoxe decidin camiñar por Parderrubias, xa facía ben tempo que non a visitaba.Parderrubias está chea de fermosos chalets , pero aínda quedan restos doutros tempos.Os recendos do xazmin e dos eucaliptos fixeronme compaña.Os paxaros puseronlle música ao meu camiño.Mágoa que as veces o ruido dos automóbiles que pasaban pola estrada xeral, amolaban un pouco.\nO millo vai medrando.\nOs petos de ánimas, abondaban noutro tempo.Me pregunto quen tería a chave.\nO cemiterio que hai na Igrexa de Parderrubias ten unhas lápidas bellas e moi traballadas .\nEste cruceiro de Parderrubias ten a Virxe por un lado e un Cristo polo outro.Data de 1793.\nLavadoiro en Fontán.\nEtiquetas: Cruceiro, Fontán, Igrexa de Parderrubias, Lavadoiro, Parderrubias, Peto de ánimas


Publicado por xerais nas categorías Narrativa , Presentacións coas etiquetas contos_do_mar_de_irlanda , librería_nova_colón , xurxo_souto\nData do evento: 18 Decembro, 2014\nDentro da ruta “Da Gaiteira a Monte-Alto. A viaxe ao Gran Sol sen saír da Coruña”, Xurxo Souto recala este xoves, 18 de decembro, ás 20:00 horas, na librería Nova Colón, rúa San Andrés, 112, cos seus Contos do Mar de Irlanda\nNesta cita para reencontrármonos co talento submarino de Urbano Lugrís e Antón Avilés de Taramancos. Parella prodixiosa cuxa presenza iluminou nos anos cincuenta estas rúas do centro da cidade ( o poeta Antón Avilés residía nunha pensión na praza de Santa Catarina, Urbano Lugrís na propia rúa de San Andrés).\nEste acto quere ser tamén un adianto dos fastos do V Día Lugrís que se desenvolverá o vindeiro sábado, promovido por In Nave Civitas, Asociación O Mural e AELG, e que deixará como pegada gráfica, na veciña praza de Sellier, unha gran reprodución de dúas obras do propio pintor Urbano.\nComo sempre, alén da palabra , haberá toque de cornas e acordeón. Gustaríanos moito – se así o quixer- que vostede formase tamén parte desta tripulación.


O PP reclama por terceira vez que o próximo pleno da Deputación se celebre mediante videoconferencia, para evitar contaxios |\nHome Política O PP reclama por terceira vez que o próximo pleno da Deputación se celebre mediante videoconferencia, para evitar contaxios\nO PP reclama por terceira vez que o próximo pleno da Deputación se celebre mediante videoconferencia, para evitar contaxios\nLugo, a 26 de marzo de 2020. Convocadas polo presidente da Deputación, o socialista José Tomé, mañá celebrarán reunións presenciais a xunta de portavoces e as comisións informativas de Economía e Pleno. Diante desta situación, o portavoz do Grupo Provincial Popular, Javier Castiñeira, solicita por terceira vez ao presidente do organismo provincial que o próximo pleno, previsto para o día 2 de abril, se celebre mediante videoconferencia ou fórmula similar, pero non de xeito presencial, tanto por motivos de seguridade, como pola mala imaxe que daría da institución que non se respectasen as normas impostas para evitar contaxios nestas gravísima crise provocada polo coronavirus.\nEsta é a terceira ocasión en que o portavoz popular solicita que as reunións dos órganos provinciais se celebren por vía telemática. A primeira foi o pasado 13 de marzo, en conversación telefónica coa portavoz do grupo socialista; a segunda, o pasado martes, co propio presidente da Deputación, por vía telefónica. Castiñeira entende que é unha boa oportunidade de que a Deputación poña en valor os investimentos levados a cabo en novas tecnoloxías.\nCastiñeira anuncia que ás reunións de mañá das comisión de Economía e Pleno, polo seu grupo, soamente asistirá el, como medida de seguridade, na semana cos picos máis altos de contaxios nesta crise, e para cumprir as disposicións tomadas polo Goberno.\nO SLG contra o peche dos ambulatorios de Muras e Xermade\nO Concello de Burela únese á campaña La hora del planeta e apagará este sábado a iluminación de edificios públicos, fontes e tamén a das pinturas do porto


Aberta a inscrición no workshop sobre novos materiais para packaging sustentable\nA xornada, que terá lugar o 14 de novembro no CIS Tecnoloxía e Deseño (Ferrol), forma parte do conxunto de accións contempladas no Programa de Deseño para a Innovación 2020.\nO desenvolvemento de novos materiais está a abrir alternativas para o envasado sustentable de alimentos, contribuíndo así á redución da súa pegada ambiental. Co obxectivo de facilitar a súa transferencia á industria a través do traballo dos profesionais do deseño, a Axencia Galega de Innovación organiza o workshop “Novos materiais para packaging sustentable”.\nOs destinatarios do encontro son profesionais do deseño, persoal investigador do campo dos novos materiais, estudantes de deseño e empresas.\nA xornada comezará coa presentación dos servizos que se prestan a través da Materioteca de Galicia. Posteriormente, serán expostos os novos retos e tendencias de innovación no envasado de alimentos, ámbito sobre o que tamén se presentarán as últimas solucións sustentables. Os retos do sector do comercio, a normativa internacional sobre sustentabilidade no envasado e as posibilidades que ofrecen os novos materiais creados en Galicia para o packaging completan a sesión expositiva.\nEsta primeira parte do workshop, que non ten límite de asistencia, contará con relatores da Xunta de Galicia, do centro tecnolóxico ANFACO-CECOPESCA e das empresas Sigillum, Ecoplas e Papelera de Brandia.\nO workshop completarase cun taller limitado á participación de 50 persoas para garantir o seu carácter práctico. Nel presentaranse materiais innovadores para packaging sustentable e traballarase en grupo para xerar novas ideas e resolver retos. Será impartido por Material ConneXion Bilbao, o maior centro internacional especializado en materiais innovadores e procesos de transformación.\nEn paralelo ao taller, os asistentes poderán participar previa solicitude en reunións bilaterais co fin de facilitar a transferencia e buscar posibles sinerxías ou colaboracións entre empresas, profesionais do deseño e grupos de investigación.\nA Xunta destaca o compromiso de Gradiant coa investigación e a innovación responsable\nA directora da Axencia Galega de Innovación (Gain), Patricia Argerey, participou esta mañá na inauguración do Open Demoday da Fundación Centro Tecnolóxico de Telecomunicacións de Galicia (Gradiant), unha xornada de portas abertas centrada nas tecnoloxías da conectividade, intelixencia e seguridade e a súa aplicación á contorna industrial\nA Xunta destaca que a unidade mixta gas renovable permitirá a Galicia aumentar as súas fontes enerxéticas limpas\nO conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, asistiu esta mañá na Coruña á presentación de resultados da Unidade Mixta Gas Renovable, nunha xornada organizada por Naturgy, EnergyLab e a Edar de Bens, onde destacou que o traballo realizado permitirá a Galicia aumentar a porcentaxe de enerxía procedente de fontes renovables limpas e, por tanto, cun menor impacto ambiental.\nA Xunta promove o uso dos incentivos fiscais á I+D+i como un mecanismo para impulsar o financiamento da innovación\nA directora da Axencia Galega de Innovación (Gain), Patricia Argerey, participou esta mañá nunha xornada co obxectivo de informar sobre os incentivos fiscais estatais e autonómicos á I+D+i e aumentar e o seu aproveitamento.\nInnovation and Manufacturing Brokerage Event (IMB 2019)


Vans made for the makers é unha liña de Vans realizada para os traballadores que pasan longas xornadas de pé. – Moksin\nEstás lendo: VANS, FEITAS PARA Os TRABALLADORES ( MADE FOR THE MAKERS)\nInicio › Noticias › VANS, FEITAS PARA Os TRABALLADORES ( MADE FOR THE MAKERS)\nEste ano Vans sacou ao mercado unha colección de zapatillas pensadas exclusivamente para amantes da marca e que ata agora non podían continuar con esa paixón dentro do traballo. Pois ben a espera acabou.\nVans utilizou tres dos seus perfís máis populares e xenuínos para desenvolver esta idea. Desde Moksín presentámosvos a Vans Old School, a Vans Authentic e a Vans Slip On no seu formato all black e con acabados resistentes pensados para as longas xornadas laborais dos moitos oficios que requiren estar de pé todo o día ou que non vos permiten parar un momento ao longo da xornada.\nAs principais características destas zapatillas Vans made for the makers son o seu persoal UltraCush moldeada e contorneada para unha máxima comodidade durante todo o día. Unha sola exterior con reborde vulcanizado para unha maior tracción.E a parte superior de lona Vansguard para repeler o líquido e a sucidade. O persoal interior tamén leva tratamento para evitar cheiros e a creación de fungos.\nCremos que foi unha gran idea por parte da marca Californiana tan coñecida polas súas zapatillas de Skate. Seguro que opinades o mesmo, un segredo, son comodísimas!!!


Usted está aquí: Inicio / Opinión / O cha cha cha do tren.\nO cha cha cha do tren.\n6-11-2007 por Luis Angel Sabariz Rolán 2 comentarios\n¿ Quen non perdeu o tren algunha vez? Non tan só as persoas, senón que mesmo algún que outro pobo «perdeu o tren» quedando en «vía morta», mentres outros avanzaban máis co famoso AVE.\nAgora tamén por decisión de Fomento e da señora ministra dona Magdalena Álvarez queren deixar os pobos das comarcas do Sar, Baixo Ulla e parte do Salnés sen o servizo dos trens de proximidades, causando a inquietude lóxica entre a cidadanía de «a pé».\nO problema ven sendo comentado nos medios e os alcaldes dos concellos máis afectados tratan de buscar apoio de políticos, das administracións e demais entidades que poidan influír a que dona Magdalena (sempre se dixo que rectificar é de sabios) poida revogar a medida.\nEu suxeriríalles aos alcaldes e demais persoas implicadas nesta cuestión do «tren de fomento» para que dea «marcha atrás», como tantas veces temos presenciado que facían aqueles trens do cha cha cha, que pasaran unha respectuosa invitación á señora Ministra aproveitando a temporada preelectoral, para viaxar a estas terras galegas e sen «perder o tren» tomara parte nun percorrido Santiago-Vilagarcía (que podería alongar ata Pontevedra e Vigo) para comprobar in situ a importancia e trascendencia deses trens de proximidades para os pobos do intermedio, ao tempo que gozar da beleza paisaxística que dende o tren se pode gozar e que ata puidera darse o caso de que dona Magdalena , á que se lle supón a elemental sensibilidade, optase non tan só por cambiar de criterio senón que ata mesmo dotar esta zona dun tren turístico, digo, Vigo-Santiago.\nOs nosos alcaldes poderían obsequiar de «paso» a dona Magdalena a saborear algunha das nosas delicias gastronómicas como degustar uns «pementiños de Padrón» (aínda conxelados manteñen bó sabor), acompañando un prato, poñamos por caso, de xoubiñas de Rianxo, e cun bo albariño a mesa.\nEn calquera caso, sempre sería unha visita que estes pobos agradecerían especialmente ao tratarse dun membro do executivo nacional con tanta trascendencia neste caso como do Ministerio de Fomento.\nCarta ó director de «TIERRAS DE SANTIAGO» de José Castro Cajaraville (Padrón) 06/11/07\nArchivado en:Opinión Etiquetado con:a ponte, Concello, padrón, santiago, tren, Ulla, Vigo\n6-11-2007 en 22:02\nA mágoa é que non me lea don José Castro Cajaraville, autor da carta ó director de «Tierras de Santiago», que D.L.A. (Don Luis Angel, para os non o sepan) tan xentilmente, como a cotío, colgou nesta páxina. Se o autor me lera ou algún dos Alcaldes dos Concellos afectados o fixeran, coincidirían conmigo que a Dona Magdalena Alvarez, para os achegados «a miña Maleni», despois de tanto «socavón» en Barcelona, ao marxe dos pementos, das xoubas, e do albariño, o que lle facía falta «á miña Maleni», era UNHA BOA LAMPREA…do Ulla, ía quedar «enchanté».\n6-11-2007 en 22:45\nO fin de semana pasado había unha viñeta moi boa sobre Magdalena Alvarez no xornal «El correo de Andalucía», na que se vían varios raparigos disfrazados: un de vampiro, unha de meiga, e unha cunha careta de Magdalena Alvarez e unha carteira de ministra.\nUn dos rapaces lle preguntaba á da careta: «e ti de que vas disfrazada», ó que lle repostaba: «¿ Eu ? de cadaver político.\nNon dou atopado agora ese xornal, pero outra viñeta «similar»:\nsantiago faro de vigo padrón n-550 ACP lamprea Historia concurso pp Diario de Arousa psoe Angueira Pontecesures sabariz Vigo Caldas fin de semana pleno tren Concello la voz de galicia BNG fiesta tripartito Catoira xunta correo gallego río ulla valga Vilagarcía Pontevedra curso fútbol Campaña plaza sar Maneiro festa protección civil a ponte sábado Ulla obras iglesia Porto


Temas: REDES SOCIAIS DIXITAL INTERNET GOOGLE NEGOCIOS EMPRESA\nPor Galicia Confidencial | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 02/07/2020 | Actualizada ás 19:47\nMáis do 90% da poboación española conta xa cunha conexión a internet no seu fogar ou, polo menos, ten un smartphone que lle permite conectarse á rede de redes. O océano dixital é xa un segundo para moitos de nós no noso día a día, e saber moverse por el é fundamental, sobre todo para os negocios que realmente queren crecer e alcanzar o éxito.\nCómpre ter en conta o marketing dixital para aumentar as vendas dun negocio | Fonte: GC\nA mercadotecnia dixital sabe precisamente como hai que moverse por estas novas contornas e plataformas para canalizar as miradas, atraer consumidores e, finalmente, aumentar as vendas para unha marca e/ou empresa. Contar con profesionais deste ámbito é esencial se realmente desexas que a túa empresa chegue a bo porto e que o crecemento defina a túa traxectoria. Por que? Imos velo a continuación.\nPOR QUE É TAN RELEVANTE A MERCADOTECNIA DIXITAL NAS EMPRESAS MODERNAS?\nImos incidir de novo niso: a mercadotecnia dixital é fundamental para calquera empresa moderna. Non só hai que buscar os mellores profesionais dentro deste ámbito, tamén convén contar cunha boa formación na materia para xerar unha mellor sincronía entre empresa e axencia de mercadotecnia. Por iso, tamén é boa idea prepararse con algún curso especializado e dirixido por expertos.\nAntes de explicar as razóns da relevancia deste tipo de mercadotecnia nos negocios actuais, debemos insistir tamén na importancia dunha boa preparación neste sentido. Estudar con fórmulas tan fiables como as que ofrecen os másteres de mercadotecnia Dixital en Maestralia é a mellor forma de asegurar un correcto entendemento de cada estratexia a aplicar ou, mesmo, de colaborar de forma máis eficaz con calquera axencia especializada en mercadotecnia online e dixital.\nBos profesores, bo material, técnicas innovadoras de ensino e máis razóns que demostran a importancia desta correcta preparación. Agora vexamos a que se debe tanto fincapé na boa mercadotecnia dixital para calquera empresa moderna que de verdade aspire a crecer na actualidade:\nPorque garante unha boa presenza en internet\nCada vez que se conectan a internet, as persoas acoden a Google para buscar algo ou a redes sociais para ver que se coce ou a algunha aplicación para levar a cabo algunha tarefa en concreto. Ese trío é o que acumula a inmensa maioría da actividade en contornas dixitais actualmente, e é onde a túa empresa debe aparecer por activa e por pasiva, aínda que con sentido, para aumentar a súa relevancia como cómpre.\nA boa mercadotecnia dixital sábeo, e por iso incide especialmente na realización de boas estratexias de posicionamento SEO, a máis diso a mellora de imaxe de marca e a mostra de proximidade a través de redes sociais ou mesmo a elaboración de contido de calidade en formato vídeo para portais como YouTube. Todo iso vai intimamente ligado á mercadotecnia, e pode dar a unha marca unha relevancia moitísimo máis alta que de costume.\nPorque axuda a destacar fronte ao resto\nA competencia en internet é máis que feroz, e iso esixe buscar todas as opcións posibles para poder sobresaír e destacar fronte a todas as demais empresas que traballen no teu mesmo sector ou nalgún similar. Non todo o mundo inviste o adecuado en mercadotecnia dixital, e iso fai que automaticamente estea nunha posición de desvantaxe fronte ao resto.\nAproveita iso para contar cun bo equipo de mercadotecnia dixital. Así conseguirás que a túa oferta destaque moito máis e que a túa marca adquira moita máis tracción entre os consumidores. Chegarán pola mercadotecnia, quedarán pola calidade do que ofreces.\nPorque serve para crear unha comunidade de potenciais clientes\nUna das grandes bondades da mercadotecnia dixital é que sabe como facer que o teu público obxectivo conecte coa túa marca e coa mensaxe que queres transmitir. Así, e tendo en conta como a mercadotecnia de atracción é unha das premisas principais nos tempos que corren, conséguese xerar unha comunidade de usuarios ao redor da túa marca.\nIso é tremendamente beneficioso, porque falamos de persoas ás que lles interesa o que ofreces e sempre estarán atentas ao que fagas. Non só son potenciais clientes, se se logra conversión, serán clientes fieis, e eses son os que realmente che interesan para crecer.\nPorque axuda a mellorar con maior precisión\nHai moitas formas de crecer e mellorar como negocio, pero a boa mercadotecnia dixital axuda a facelo da forma máis precisa e eficiente posible. A cambio do investimento adecuado, obterás o maior retorno posible, o que automaticamente se traduce como un maior crecemento para a túa empresa. É a mellor forma de espremer cada céntimo investido para achegarche máis ao éxito.\nA nova mercadotecnia é absolutamente fundamental para calquera negocio. Se non o tiñas claro, esperamos que isto che axudase.


A xunta de Lumar Natural Seafood aproba a saída do mercado alternativo bolsista - Noticias de Galicia\nA xunta de Lumar Natural Seafood aproba a saída do mercado alternativo bolsista\nA xunta xeral ordinaria de accionistas de Lumar Natural Seafood aprobou por unanimidade a proposta de exclusión do Mercado Alternativo Bolsista (MAB) e o cambio de denominación da compañía que, desde este momento, se chama Seafood Global Processor. Os accionistas presentes na xunta, celebrada o pasado 3 de setembro, que representaban o 73,90% do capital social con dereito a voto, apoiaron tamén todos os puntos da orde do día, que incluían a aprobación das contas anuais do exercicio 2014 -cando a compañía rexistrou perdas por 2,06 millóns de euros- e a aplicación do resultado correspondente a 2013, segundo figura no feito relevante remitido ao MAB.\nAsí, foi aprobada a xestión do consello de administración durante o exercicio 2014 e outorgar as “facultades necesarias para a execución dos acordos adoptados”. Entre eles, figura a modificación dos estatutos para executar o cambio de nome da empresa Seafood Global Processor e a saída do MAB.\nIgualmente, a xunta deu luz verde á oferta dirixida aos accionistas que non votaron a favor da exclusión e o procedemento até a liquidación da oferta, que se publicará “nos próximos días”, segundo sinala Lumar nun comunicado de prensa.\n“ASEGURAR A ACTIVIDADE DA EMPRESA”\nO consello propuxo á xunta a exclusión do MAB e o cambio de nome para “asegurar a actividade da empresa e protexer os intereses dos accionistas da compañía”, destaca. Así, coa nova denominación pretende preservar o acordo alcanzado por Kimi SARL o 15 de abril de 2013, mediante o cal a sociedade luxemburguesa asumía o reto de “dar continuidade á marca Lumar no mercado”.\n9 de setembro de 2015 | 18:06\t• Sen comentarios