📖در حال تایپ - رمان زمهریر پگاه| خدیجه اسدی کاربر انجمن ستارگان رمان | صفحه 4 | انجمن رمان نویسی ستارگان رمان\nاستکان چای داغ را کنار کره و مربا و عسل، روی میز گذاشتم و پشت میز نشستم و با بی‌میلی لقمه‌ای کره و عسل به دهـ*ان بردم.\nمادر با دست و رویی شسته اما چهره‌ای خواب‌آلود به آشپزخانه آمد.\n- بابا کی رفت؟\nمادر آهی کشید و موهای روی پیشانی‌اش را بی‌حوصله پشت گوشش زد.\n- آفتاب‌نزده رفت!\nمادر به پشتی‌صندلی تکیه داد و پلک‌های افتاده‌اش را از درد بهم فشرد.\n- صبحونه نخورده!\n- دیشب تا صب چشم رو هم نذاشت! نصف‌شب که پارسا اومد خیلی ناراحت بود، منم دست کمی از بابات نداشتم، پاهام جون نداشت از اتاق بیام بیرون و ببینمش.\nلقمه را به سختی پایین فرستادم، آن وقت شب که پارسا برگشت، خود من هم بیدار بودم و سرم را در بالشت فروکردم که صدای گریه‌هایم بیرون نرود.\nآهی کشیدم و استکان چای را به لــ*ب‌هایم نزدیک کردم.\nوقتی که از داغی چای لبم سوخت،\nآخی گفتم و روبه مادر پرسیدم.\n- بابا با مشاورش حرف نزد؟\n- اونم دیگه جواب نداد، پارسا کلی بد و بیراه بهش گفته!\nسگرمه‌هایم در هم رفت و پرحرص گفتم:\nلعنت بهت پارسا!\nمادر بی‌هدف قاشق را در عسل فرو برد و به آرامی لــ*ب زد.\n- مشاورش گفته بچه‌ها رو می‌فرسته سراغش.\nجرعه‌ای چای نوشیدم و بی‌حوصله گفتم:\nاگه آقا پا بده، سیری ناپذیره!\nصدای باز شدن در‌ب هال و به دنبال آن صدای خشمگین پدر سکوت خانه را در هم شکست.\nمن و مادر با تعجب به یکدیگر خیره شدیم.\nمادر به زحمت لــ*ب زد.\n- چرا انقد زود برگشت؟!\nصدای پدر اوج گرفت!\nهراسان از آشپزخانه بیرون رفتیم و نگاهم روی پدر که پشت در اتاق پارسا بود، نشست.\nمادر به طرفش پا تند کرد و پرسید.\n- چی شده، چرا برگشتی؟\nپدر دست‌های لرزانش را روی در اتاق کوبید.\n- نمی‌خوای بگی چی شده!\nوقتی که دست پدر را روی دستگیره اتاق را نشست و فشرد، چشم‌هایش از سر خشم برق زد، در اتاق بسته بود!\nپدر دوباره با مشت به در کوبید.\n- در اتاقت رو چرا قفل می‌کنی؟\nمادر دستش را روی شانه پدر گذاشت و به تندی گفت:\nای بابا نصف جون شدم، چکار کرده؟!\nابروهای پرپشت پدر در هم گره خورده بود، صورت برافروخته‌اش را به طرف من و مادر چرخاند و از لای دندان‌هایش غرید.\n- دیشب مثل دزدا رفته سر وقت گاوصندوق!\nمادر چشم‌هایش از تعجب گرد شد و نالید.\nگلویم از وحشت سوخت و لبم را به دندان گزیدم.\n- مطمئنی کار پارسا بوده بابا؟!\n- معلومه، جز پارسا کی کلید مغازه رو داره؟\nپدر دوباره دستگیره را چرخاند.\n- بیا بیرون! چرا به خودم نگفتی؟ مگه من هر ماه بهت پول نمی‌دم؟\nدر اتاق به آرامی باز شد، هر سه با چشم‌هایی پر از درد به چهره منگ پارسا زل زدیم.\nدهـ*ن‌دره‌ای کرد و دستش را میان موهای ژولیده‌اش کشید.\n- چرا داد و بیداد می‌کنی پدر من؟\nپدر چشم‌هایش را تنگ کرد و فکش منقبض شد.\nمادر دست پدر را گرفت و به طرف یکی از مبل‌های داخل پذیرایی کشاند.\n- بشین نفست جا بیاد.\nسپس رو به پارسا که سگرمه‌هایش در هم رفته بود، گفت:\n- بیا اینجا پارسا!\nپارسا شانه‌ای بالا انداخت به طرف پدر رفت و روی مبل روبه رویش نشست.\n- چرا رفتی سراغ گاوصندوق؟!\n- گفتم من بر نداشتم.\nکنار پارسا نشستم و به صورتش زل زدم، باور نمی‌کردم که آنقدر راحت از اعتماد پدر سواستفاده کند.\n- چی‌کار کردی پارسا؟\nپارسا به تندی سر چرخاند و به چشم‌هایم خیره شد، وقتی که\nنگاهم در نگاه غضب‌آلودش گره خورد، نفسم گرفت و گلویم خشک شد.\n- تو یکی زر نزن!\nمادر به پارسا توپید!\n- با خواهرت درست حرف بزن پارسا!\nپارسا با عصبانیت از روی مبل بلند شد و غرید.\n- چی گفتم مگه؟\nهمین مونده بهم انگ دزدی بزنید. بگید راحت باشید، اول صبی اومدی داد و هوار می‌کنی که چی؟ من دزدم؟\nپدر و مادر از وقاحت پارسا یکه خوردند.\nپدر دستش را مشت کرد و روی دسته مبل کوبید.\n- دست پیش می‌گیری که پس نیفتی؟\nپارسا دست‌های لرزانش را میان موهایش فرو برد و چنگ زد! پره‌های بینی‌اش از هم باز شده بود و با خشم به پدر زل زد.\n- حقمو برداشتم.\nپدر از جایش بلند شد و ناباورانه نگاهش کرد.\n- آره حقم، چند ماهه مثل سگ ازم کار می‌کشی بعد مثل پادوها دو تومن میذاری کف دستم، مگه من مسخره‌ام.\nلبم را به دندان گرفتم و به طرف پارسا رفتم، زیر لــ*ب گفتم:\nمی‌فهمی چی می‌گی پارسا!\nپارسا با عصبانیت کف دستش را به روی شانه‌ام کوبید، از شدت ضربه‌اش تعادلم را از دست دادم و روی زمین افتادم.\n- بهت گفتم تو فک نزن.\nپدر به طرف پارسا رفت و دستش با خشم روی صورت خواب‌آلود او نشست.\n- مگه من مُردم رو دخترم دست بلند می‌کنی!\nدست‌های پارسا روی رد دست پدر نشست، چشم‌هایش را تنگ کرد و همه نفرتی که در وجودش بود را به نگاهم پاشید.\nاز درد شانه‌ام و چشم‌های پر خون پارسا به خود پیچیدم و دندان‌هایم روی هم لرزید.\n- فقط پگاه براتون مهمه! من که آدم نیستم، منو به چشم یه آشغال می‌بینید.\nسپس دندان‌هایش را بهم فشرد و\nبه طرف تلویزیون پا تند کرد و با یک حرکت آن را روی زمین انداخت!\nوقتی که صدای برخورد تلویزیون با زمین و جیغ من در هال پیچید،\nمادر وحشت‌زده به طرف پارسا رفت.\nصدایش از ترس می‌لرزید، پر از بغض لــ*ب گشود.\n- تو چت شده ذلیل شده؟! خدا از اونی که این آتیش رو انداخت تو زندگی ما نگذره!\nپارسا دستش را در هوا تکان داد و بیرون رفت.\nپدر در حالی که نفس نفس میزد، دستش را روی قلبش گذاشت و روی زمین آوار شد.\nمن و مادر سراسمیه به طرفش رفتیم.\nبا صدایی لرزان و بغضی که روی س*ی*نه‌ام چمبره زده بود فریاد زدم.\n- بابا! بابا چی شده.\nمادر دستش را روی شانه‌های پدر گذاشت.\n- یا امام‌رضای غریب، پگاه، زنگ بزن اورژانس، زود باش!\nشقیقه‌هایم نبض می‌زد و مثل طبل در سرم صدا می‌داد، سرم روی گردنم سنگینی می‌کرد.\nوقتی که با ظرف املت روبه روی تلویزیون خاموش نشستم، سفره یک‌نفره، با لیوان آب و چند تکه نان به رویم دهـ*ن‌کجی می‌کرد.\nبا دیدن صفحه ترک برداشته تلویزیون بغضم را فرو دادم.\nلقمه‌ای گرفتم و بی‌میل به دهـ*ان گذاشتم.\nسکوت خانه آزارم می‌داد و\nدر و دیوار خانه به رویم ریشخند می‌زدند.\nاشک در چشم‌هایم حلقه زد، پلک زدم و\nقطره اشکی از گوشه چشمم سرازیر شد و روی گردنم لغزید.\nهنوز نتوانسته بودم اتفاقات صبح را هضم کنم.\nپدر روی تخت بیمارستان بود و پارسا از خانه فراری و من تنها در خانه در خود مچاله شده بودم.\nصدای گوشی موبایلم که سکوت خانه را در هم شکست، از صدایش ترس به جانم افتاد.\nلقمه‌ای که در دستم بود را روی سفره گذاشتم. خم شدم و گوشی را از روی عسلی برداشتم.\nبا دیدن اسم مادرم هیجان‌زده لــ*ب زدم.\n- مامان! بابا چطوره؟\nمادر آهی کشید و صدایش را پایین آورد.\n- بهش آرام‌بخش زدن.\nمکثی کرد و با بغض زمزمه کرد.\n- به امید خدا فردا آنژوپلاستی انجام می‌دن.\nدستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم، اشک روی گونه‌هایم سُر خورد.\nتا ظهر در کنار پدر بودم، دیدنش روی تخت بیمارستان با صورتی که از شوک دریدگی پارسا درهم مچاله شده بود، دردآور بود.\nدست‌های بی‌جانش ساعت‌ها در دستم بود و زار می‌زدم که جسم بی‌جانش، جانی دوباره بگیرد.\nتا انجام دادن تست آنژیوگرافی هزار بار مردم و زنده شدم.\nدر یکی از رگ‌های قلبش خون لخته‌شده بود و هر چه زودتر باید آنژیوپلاستی می‌کرد.\nبا حرف‌های امیدوار کننده دکتر، دل‌های بی‌تاب و من و مادر آرام گرفت و\nبعد از آن به اصرار مادر به خانه ننه‌طلا رفتم.\n- دلم برای بابا پر می‌زنه مامان.\n- باباتم خیلی بی‌تابی می‌کنه، نگران تو و پارساست.\nقلبم از دلواپسی‌های پدرانه‌اش مچاله شد و گوشی را در دست‌هایم فشردم.\n- پارسا هنوز نیومده خونه!\n- دایی‌محسنت بهش زنگ زد، گفته حالش خوبه. روی دیدن باباتو نداره!\nبغضش ترکید و هق زد.\n- دیدی پارسا چه به روزمون آورد! انگار دنیا دور سرم می‌چرخه.\n- مامان! خودتو نباز، بابا...\n- آخ پگاه! کار من از این حرفا گذشته.\nچهارزانو روی مبل نشستم، ناخن‌هایم را از روی سویشرت قرمزم، روی بازویم کشیدم.\nصدای نفس‌های بریده مادر، نفسم را می‌سوزاند، آب بینی‌اش را بالا کشید و به آرامی لــ*ب زد.\n- کاش خونه ننه‌طلا می‌موندی!\n- دوست داشتم خونه خودمون باشم.\nننه‌طلا هر چه اصرار کرد که تا برگشتن پدر و مادر آنجا بمانم طاقت نیاوردم. بی‌قراری‌های ننه‌طلا، دلم را بیشتر به درد می‌آورد و حس سرشکستی تا مغز استخوانم را می‌سوزاند.\n- نگران نباش مامان، همه چی روبه راهه!\n- دلم پیش شماهاست! درها رو قفل کن با خیال راحت بخواب.\n- چشم مامان. شبت بخیر.\nوقتی که گوشی را قطع کردم و روی مبل انداختم، دندان قروچه‌ای کردم و\nکوسن را برداشتم و به طرف دیوار پرت کرد.\nلبم را به دندان گزیدم، بغض سر باز کرد و صدای هق‌هق‌ام در خانه پیچید.\nخسته بودم، از ناتوانی‌ام. از مصیبتی که هر لحظه بیشتر و بیشتر به دامنمان چنگ می‌زد.\nبا صدای زنگ آیفون، مردمک‌هایم گرد شد و نفس عمیق کشیدم و با پشت دست اشک‌هایم را پاک کردم.\nمردد گوشی آیفون را برداشتم، صدای آشنای امیر که در گوشی پیچید، پلک‌هایم لرزید و لــ*ب به دندان گزیدم، دلم برای آرامش چشم‌هایش پر کشید.\n- پگی باز کن.\nوقتی که دکمه را زدم، سراسیمه گوشی را سر جایش گذاشتم ودستی به پلک‌هایم کشیدم و موهایم را مرتب کرد.\nسپس قفل در وردوی را باز کردم.\nبا دیدن پارسا و امیر در آستانه در، ابروهایم بالا پرید.\nبودن امیر در کنار پارسا آن هم آنجا بعد از مدت‌ها حیرت‌آور بود.\nنگاهم که روی امیر نشیت، چشم‌هایش برق زد، به آرامی سلام کرد و با افسوس سرش را تکان داد.\nهنوز جواب سلام امیر در دهانم نچرخیده بود که نگاهم به پارسا در جا میخکوبم کرد.\nنگاهم از سر و صورت پارسا که غرق در خون بود گذشت و به آستین پاره پیراهن و شلوارش خاکی کشیده شد.\nچشم‌های به خون نشسته‌اش را به من دوخت وقتی که بغض گلویش را که فرو داد، سیب گلویش بالا و پایین شد.\nاحساس کردم خون به مغزم نمی‌رسد و راه گلویم بسته است.\nلــ*ب گزیدم تا فریاد نزنم که پارسا با خودت چه کردی؟\nاما زبان به کامم چسبیده بود و قدرت مهار ک*ر*دن اشک‌هایم را نداشتم.\nامیر با اشاره ابرو سعی کرد که آرامم کند و پارسا را به داخل حمام بر سپس رو به من لــ*ب زد.\n- براش حوله و لباس بیار.\nبدون اینکه پلک بزنم به طرف اتاق پارسا پا تند کردم.\nلــ*ب‌هایم را پر حرص به دندان کشیدم و با مشت به روی کشو دراور پارسا کوبیدم.\nاز شدت درد صورتم را در هم کشیدم.\nلباس‌های پارسا را بیرون کشیدم و به طرف حمام رفتم.\n- امیر! لباسا رو می‌ذارم پشت در!\nمنتظر جواب امیر نماندم، به طرف آشپزخانه رفتم و زیر کتری را روشن کردم.\nچند دقیقه بعدی را که من در آشپزخانه به خود می‌لرزیدم، بیرون آمدند.\nوفتی که پارسا بدون حرف به اتاقش رفت، امیر به طرف من که کف آشپزخانه نشسته و زانوهایم را بـ*غـل گرفته بودم، آمد.\nسرم را بالا گرفتم و\nنگاه پرسشگرم را به لــ*ب‌هایش دوختم.\nبرایم زجرآور بود که با امیر درباره گندکاری‌های پارسا که هروز\nبیشتر می‌شد، حرف بزنم.\nدیدن پارسا در آن وضع رقت‌انگیز، درد به دلم چنگ می‌زد.\nامیر نفس عمیقی کشید و روی سرامیک‌های آشپزخانه نشست و به چشم‌هایم زل زد.\n- با دوستش دعوا کرده، سر چی نمی‌دونم! یکی از بچه‌ها بهم زنگ زد.\nنفسی از سر درمانگی کشیدم و ناخن‌هایم را روی دست دیگرم فرو کردم.\nامیر دستم را گرفت و ابروهایش را در هم کشید.\n- ن*کن با خودت این کارو!\n- پارسا داره چکار می‌کنه؟ هر روز یه روی گند جدید!\nدستم را روی دهانم گذاشت و هق زدم.\n- به مریم و خاله که چیزی نگفتی؟!\nامیر آهی کشید و لــ*ب زد.\n- به اندازه کافی اوضاع خراب هست، خیالت راحت نمی‌گم.\n- ای وای پارسا.\nچشم‌هایش از ناراحتی سرخ شده بود را به صورتم دوخت.\n- پگاه! نمی‌دونم...\nناگاه ساکت شد و لبش را به دندان گزید.\nسرم را بلند کردم و به چشم‌های محجوب و گرمش زل زدم. تمام وجودم برای لحظه‌ای پر از دل گرمی شد.\nدلم آغـ*وش حمایت‌گرش را می‌خوایت، دلم می‌خواست من را محکم در آغـ*وش مردانه‌اش بگیرد و تمام درد و غمی که این روزها مثل پتک بر فرق سرم نشسته بود را از روی شانه‌هایم بیرون بکشد.\nانگار که از نگاهم افکارم را خوانده باشد سر به زیر انداخت.\nنزدیک‌تر شد و دست‌های بی رمقم را در میان دست‌های مردانه‌اش گرفت.\nپلک‌هایش را روی هم گذاشت،\nدست‌هایم را به لبش نزدیک کرد و بوسید و چند ثانیه به همان حالت نگه داشت.\nگونه‌هایم گر گرفت و نفس در س*ی*نه‌ام حبس شد.\nقلبم بی‌امان در س*ی*نه می‌کوبید و صدایش در سرم می‌پیچید.\nدست‌هایش از آرامش لبریز بود و بــ*وسه‌اش جانی دوباره در وجودم دمید\nو من را در خلسه‌ای شیرین فرو برد.\nبا تمام وجود دوست داشتم آن لحظه تا آخر دنیا ادامه داشته باشد.\nنگاه لرزانم را به صورتش دوختم و در زلالی چشم‌هایم جان دادم.\nمژ‌ه‌های بلند و سیاهش از نم اشک تر شو فکش منقبض شده بود.\nبه یکباره دست‌هایم را رها کرد و از جایش بلند شد و رفت.\nو من غرق در آرامش و بهت رفتنش را نگاه کردم، ای کاش کمی بیشتر در کنارم می‌ماند.\nسیل اشک به چشم‌هایم هجوم آورد،\nهق زدم و دست‌هایم را روی قلبم گذاشتم و لباسم را چنگ انداختم.\nبودن امیر خود آرامش بود!\nبه همان حال روی سرامیک‌های سرد آشپزخانه به پهلو دراز کشیدم و سرم را روی بازویم گذاشتم.\nاز پشت پرده اشک به خط‌های تیره بین سرامیک‌ها زل زدم و دستم را روی سرامیک کشیدم و پلک‌هایم را بستم.\nنمی‌دانم چقدر در آن حال بودم که صدای پی در پی زنگ خانه، من را از حال و هوای امیر که در آن غوطه‌ور بودم بیرون کشید.\nپلک‌هایم بی‌اختیار باز شد، چشم‌هایم می‌سوخت، بدنم کرخت شده بود، به سختی روی پاهایم ایستادم و دستی به بازوهایم کشیدم.\nبدنم کرخت شده بود، به سختی\nنگاهم را به ساعت دیواری داخل هال دوختم، ساعت از دوازده گذشته بود!\nوقتی که آیفون را جواب دادم.\nصدای نکره‌ای از پشت در وحشت را به جانم سرُ داد.\n- مصیبم! بگو پارسا بیاد دم در.\nابروهایم را بالا انداختم و از بینی نفس تندی بیرون فرستادم.\nگوشی را که سرجایش کوبیدم،\nچادر مادر را از چوب‌لباسی کنار در برداشتم و بی‌حوصله پوشیدم سپس\nسلانه سلانه به حیاط رفتم.\nاز سوز سرد اسفند ماه، بدنم مور مور شد و چادر را محکم‌تر به خود پیچیدم.\nوقتی به وسط حیاط رسیدم، صدای پارسا که پشت سرم بود، سکوت شب را در هم شکست.\nنگاه گریزانش را از من دزید و لــ*ب زد.\n- خودم میرم.\nدستم روی قلبم نشست، دیدنش در آن حال چنگ به جسم و روحم می‌زد و بند بند وجودم را می‌سوزاند.\nپارسایی که می‌شناختم از وجودش پر کشیده پارسایی که رو در رویم ایستاده بود، جوانی از درون سوخته و رنجور بود.\nبا پلک‌هایی فرو افتاده، لــ*ب‌های کبود و بهم دوخته، موهایی ژولیده و استخوان گونه‌ای که بیرون زده بود.\nکبودی‌هایی که زیر چشمم خودنمایی می‌کرد، مثل زخم چرکینی بود که در دلم سر باز کرده بود.\nابروهایم ناخودآگاه در هم پیچید و دندان‌هایم بهم قفل شد.\nآهی بلند کشیدم، چطور می توانستم کمکش کنم؟\nهمان لحظه تصمیم گرفتم که دوباره بهش اعتماد کنم، چشمم را بر روی تمام بی‌اعتمادی‌ها ببندم.\nچشمم را روی آشوبی که دیروز به پا کرده و خون به جگرمان کرده بود،بستم\nبرگشتم به دوسال پیش که اندازه چشم‌هایم به او اعتماد داشتم و به وجودش افتخار می‌کردم.\nلبخندی زدم و یک قدم به جلو رفتم.\n- برو تو، من باز می‌کنم.\n- با من کار دارن، خودم میرم. برو تو اتاقت می‌خوام بیارمش تو.\nنگاه خیره و متعجبم را به چشم‌های بی‌حالتش دوختم و\nدر سرم هزاران سوال پیچید! چطور از کارهایش شرم نمی‌کرد!؟\nچطور همه‌چیز را نادیده می‌گرفت، چطور یادش رفته بود چه بلایی سر پدرمان آورده.\nنفسم را پر حرص بیرون فرستادم و دست‌هایم را مشت کردم.\n- این وقت شب؟! برو تو اتاقت خودم جوابشو می دم.\nبی‌حوصله لــ*ب زد.\n- پگاه اذیت ن*کن.\nبی‌اختیار فریاد زدم.\n- بس کن پارسا! سر وصورتت رو داغون ک*ر*دن، من اجازه نمی‌دم هر کسی رو بیاری تو این خونه.\nنفسم را در س*ی*نه حبس کردم و به آسمان پر ستاره که غرق در آرامش بود زل زدم.\nاشک در چشم‌هایم حلقه زد، بغضم را فرو دادم و به طرف در پا تند کردم.\nقلبم بی‌امان به قفسه س*ی*نه‌ام می‌کوبید و\nبه تنها چیزی که فکر می‌کردم این بود که آن وقت شب غریبه‌ها را به خانه راه ندهم، مخصوصا که پدر و مادرم نبودند.\nبا باز ک*ر*دن در حیاط، نگاهم از روی دو جوانی که نزدرک در ایستاده بودند، گذشت و روی آن یکی که سوار بر موتورش بود و در تاریکی کوچه مثل شبحی ترسناک بود، نشست.\nبا دیدن آنهایی که با چشم‌های دریده‌شان سر تا پایم را برانداز می‌کردند، دلم آشوب شد، آب دهانم را را بلعیدم.\nابروهایم را در هم کشیدم و دندان‌هایم را بهم فشردم، تصور رفاقت پارسا با آن‌ها دلم را به هول و ولا انداخت.\nبا دست‌های لرزانم دو طرف چادر را چنگ زدم و محکم روی سرم نگه داشتم.\nخشم و نفرت در چشم‌هایم زبانه می‌کشید، چشم‌هایم را تنگ کردم و\nزل زدم توی چشم آنکه جلوتر ایستاده بود و با نگاه هیزش داخل حیاط را می‌کاوید.\nچشمم به زنجیر پهنی که گردنش آویزان بود، افتاد و فکم منقبض شد.\nقیافه پدر و مادرم جلو چشم‌هایم نمایان شد و دلم پر از جرأت شد، نباید خودم را می‌باختم.\nآب گلویم را فرو دادم و با تحکم گفتم:\nیک قدم جلو آمد و من سر جایم محکم‌تر از قبل ایستادم، از بوی گند لباس‌هایش، بینی‌ام جمع شد و نفسم را حبس کردم.\nیک دستم را به چهارچوب در گرفتم و با دست دیگرم چادر را محکم جلو صورتم نگه داشتم.\n- با پارسا کار دارم.\nبه چشم‌های درشت و ورقلمبیده‌اش زل زدم و بی‌پروا پرسیدم.\n- کارت چیه؟\nاز جسارتم جا خورد و وقتی که دستی به گوشه لبش کشید و یک تای ابروهای پت و پهنش را بالا داد، نگاهم روی\nانگشتری با طرح جمجمه روی انگشت اشاره‌اش نشست.\n- راستیتش آبجی، با کامران دعوا کرده!اومدم دستشون رو تو دست هم بذارم، خوبیت نداره دو تا دوست...\nبه پسری که پشت سرش ایستاده و این پا و آن پا می‌کرد، خیره شدم، حتما کامران او بود.\nگوشه‌لبش جر خورده و خون‌مردگی روی آن، چهره‌اش را کریه‌تر کرده بود.\nبه گونه‌های استخوانی و تیره‌اش زل زدم و با نفرت گفتم:\nلازم نکرده، دستشون تو دست هم باشه!\nمصیب که بعدها فهمیدم سازنده مواد شهر است، صورتش از عصبانیت سرخ شد، پره‌های بینی گنده‌اش با حرص از هم باز شد و روی زمین تف انداخت.\nبا هر حرکتش ترس و نفرتم به اوج می‌رسید و لرزش بدنم بیشتر می‌شد.\nصدای نفس‌های پارسا را که از پشت سرم شنیدم، رو برگرداندم و با عصبانیت کف دستم را بر روی س*ی*نه‌اش کوبیدم و به داخل حیاط هولش دارم.\nمصیب چند قدم جلوتر آمد و زیر لــ*ب غرید.\n- با پارسا حرف دارم آبجی.\nچشم‌هایم را تنگ کردم و تمام نفرتم را به صورتش پاشیدم.\n- نصفه شبی اومدی در خونه مردم که چی؟!\nبا شنیدن این حرف به طرف موتور رفت و لــ*ب به گلایه گشود.\n- دست شما درد نکنه حالا ما شدیم ولگرد!\nکامران با قامت خمیده و لاغرش جلو آمد، دست‌هایش روی تنش آویران مانده بود و وقتی که انگشت‌های باریکش را میان موهای کم‌پشتش سُر داد،\nلبش را تکان داد که حرف بزند.\nنگاهی به پنجره‌های خاموش خانه روبه رویی انداختم.\nانگشت اشاره‌ام را جلوی لبم گرفتم و از میان دندان‌هایم غریدم.\n- می‌رید یا زنگ بزنم پلیس؟!\nفکش منفبض شد و ابروهای باریکش را در هم کشید و به طرف دوستانش که کنار موتور بودند، رفت!\nچند لحظه بعد هر سه ترک موتور بودند و در چشم به هم زدنی صدای موتور در کوچه پیچید. به خلوت کوچه زل زدم، به پنجره‌های خاموش همسایه‌ها، به خانه‌هایی که غرق در آرامش بودند.\nبه سیاهی شب!\nگلویم خشک و لــ*ب‌هایم را بهم دوختم\nآه کشیدم و تمام حرصم را روی در خالی کردم.\nدر پشت سرم در چهارچوب لرزید.\nروی موزاییک‌های سرد حیاط آوار شدم و دست‌های گره‌کرده‌ام را روی زانوهایم کوبیدم، آه کشیدم.\nچشم به آسمان کبود دوختم و فریادم را در گلو خفه کردم.\nهوا سرد بود اما من از درون می‌سوختم.\nاین من بودم که اینطور جسورانه حرف زدم! چشم در چشم جوانانی که زندگی‌شان را باخته بودند و هر کاری از آنها ساخته بود.\nهق زدم، و زانوهایم را چنگ انداختم.\nبا هق هق گریه‌ام پارسا به طرفم آمد.\nدر حالی که دستم را در میان انگشت‌های باریک و بی‌جانش گرفته بود، گوشی موبایلش را در دست دیگرش داشت.\nملتمسانه لــ*ب زد.\n- حال بابا خوب نیست، بخاطر اون یکم عصبیه، آقا مصیب تو به بزرگی خودت ببخش.\nهر کلمه‌ای که از دهانش خارج می‌شد، مانند خنجری بود که در قلبم فرو می‌برد.\nبا التماس‌هایش به مصیب روحم را به رگبار بسته بود، سرم تیر می‌کشید و چشم‌هایم در کاسه می‌سوخت.\nبا نفرت دستم را از میان دستش بیرون کشیدم، اشکی نمانده بود که بریزم.\nلبم را به دندان گزیدم و دندان قروچه‌ای کردم.\nنگاه ناباورم را به برادری که برادری از وجودش رخت بسته بود، دوختم.\nپارسا از دست رفته بود، حالش خراب بود آنقدر خراب که نصفه شب عده‌ای ولگرد را به خانه‌ای که مأمن تنها خواهرش بود، دعوت می‌کرد\nو من بیهوده دل خوش کرده بودم به روزی که بیاد و پارسا غیرت خرجم کند.\nترحمم به پارسا جایش را به تنفری عمیق داد، تنفری که تا عمق وجودم رسوخ کرد و جانم را به آتش کشید.\nدرمانده از جایم بلند شدم، چادر مادر به آرامی از روی سرم سُر خورد. پاهایم همراهی‌ام نمی‌کردند، کمرم شکسته بود.\nپارسا بی‌توجه به حال و روزم به داخل خانه رفت و چند دقیقه بعد پوشیده در کاپشن گرمش از خانه بیرون رفت.\nدست‌هایم را مشت کردم و دو طرف شقیقه‌هایم گرفتم و با تمام توانی که در دست‌هایم بود، فشردم.\nاز پشت پرده اشک، به باغچه خالی از گل زل زدم در دل فریاد زدم.\n"این کابوس کی تموم میشه."\nوقتی که از ترس تنهایی به داخل خانه خزیدم روی مبل ولو شدم و به سقف زل زدم.\nفکرم به سوی امیر پر کشید، کاش کنارم می‌ماند، دلم بیشتر از هر زمان دیگری دست‌هایش را می‌خواست، شانه‌هایش را می‌خواست که به آنها تکیه کنم و این تنهایی خوفناک را با او قسمت کنم.\nگوشی را برداشتم و چند دقیقه بعد صدایش در گوشم پیچید و من هق زدم.\n- میای اینجا؟\nصدای خواب‌آلودش پر از اضطراب شد و پرسید.\n- چیزی شده!\n- نه، فقط می‌ترسم.\nتا آمدن امیر، از ترس به خود لرزیدم و نگاهم را به در هال دوختم، از ترس این‌که پارسا همراه مصیب و دار و دسته‌اش برگردند، همه تنم می‌لرزید.\nدکه آیفون را که زدم به دیوار روبه روی در، تکیه دادم و چشم به راه امیر ماندم.\nپلک‌هایم را بستم و صدای قدم‌هایش با ضرب‌آهنگ قلبم هم‌آوا شد.\nآهنگ صدایش که در خانه پیچید، پلک‌هایم از هم باز شد و به آغوشش پناه بردم.\nدست‌هایش دور شانه‌هایم حلقه شد و صدای نفس‌های تندش برایم لالایی شد.\nسرم را روی شانه‌اش گذاشتم و هق زدم.\n- چرا رفتی؟\n- چی شده، پارسا کجاست؟\nوقتی که خواستم لــ*ب باز کنم و برایش از نگاه‌های دریده‌ای که با آنها جنگیده بودم\nبگویم، سکسکه امانم نداد و هق‌هقم در خانه پیچید.\nهمین که دلم آرام گرفت، امیر دست‌هایم را در دستش فشرد و مرا به طرف مبل برد.روی مبل که نشست، سرم را روی شانه‌اش نشاند و دستش را روی موهایم سر داد و من برایش گفتم از آنچه که در نبودش اتفاق افتاد و آنچه که به قلبم نیشتر می‌زد.\nامیر دست‌هایش را مشت کرد و زیر لــ*ب غرید.\n- اگه بودم دندوناشون رو تو دهنشون خورد می‌کردم، تف به روت بیاد پارسای بی‌غیرت.\nاز لرزش صدایش، دلم گرم شد، پلک‌هایم را روی فشردم و عطر تنش را بو کشیدم و وجودم پر از آرامش شد.\n- پاشو برو تو اتاقت بخواب.\nنگاهم را به چشم‌های خشمگینش دوختم و لــ*ب زدم.\n- نه یه پتو بیار، روی مبل می‌خوابم.\n- اینجا سرده، برو تو اتاق بابا و مامان.\nنگاهم روی چشم‌های محجوبش نشست، چانه‌اش لرزید و اشک در چشم‌هایش حلقه زد، صورتم را در قاب دست‌هایش گرفت و وقتی که بــ*وسه‌ای روی پیشانی‌ام نشاند، وجودم آتش گرفت و اشک از کنج چشمم راه گرفت.\nبا سرانگشت نم اشک‌هایم را گرفت.\n- گریه نکنم دلم آتیش می‌گیره.\nبینی‌ام را بالا کشیدم و لبخندی روی لــ*ب‌هایم نشست.\n- زشت شدم.\nقهقهه تلخی سر داد و گفت:\nوقتی از جایم بلند شدم، چشم‌هایم را ریز کردم و دستم روی شانه‌اش نشست.\n- ممنون که اومدی.\nپلک‌هایش را روی فشرد ولب زد.\n- ممنون که زنگ زدی.\nآن‌شب با همه تلخی و دلهره‌اش با آمدن امیر با آرامش به پایان رسید و صبح با صدای بسته شدن در حیاط در از خواب بیدار شدم.\nامیر رفته بود.\nجاروبرقی را از پریز کشیدم و دستم را روی کمرم کشیدم.\nکش و قوسی به تنم دادم و نگاهی از سر رضایت به فرش‌های کرم رنگ هال انداختم.\nتمام بعدازظهر را به جان خانه افتاده و همه جا را برق انداخته بودم.\nیکی دو ساعت دیگر دایی‌محسن به بیمارستان می‌رفت که پدر و مادر را به خانه بیاورد.\nننه‌طلا در آشپزخانه بود و\nبوی خورشت قیمه‌بادمجان و سوپ‌شیری که برای شام پخته بود، در خانه پیچیده بود.\nبه طرفش که کنار اجاق ایستاده بود و شیر را داخل قابلمه سوپ می‌ریخت، رفتم.\nهیجان‌زده بوهای خوشمزه را بلعیدم و ننه‌طلا را از پشت در آغـ*وش کشیدم.\n- به به! چه کرده ننه‌جونم.\nننه‌طلا ظرف شیر را روی کابینت گذاشت و به طرفم چرخید.\nسرم را روی شانه‌اش گذاشت و موهای بلندم را نوازش کرد.\n- ننه قربونت بره! من بمیرم و غمت رو نبینم.\n- خدا نکنه ننه‌طلا!\nبغض در صدایش نشست.\n- خم به ابروی هر کدومتون که بیاد، دلم آتیش می‌گیره.\nخندید و لپم را کشید.\n- آدم گرگ‌بیابون بشه، مادر نشه!\nموهای حنایی‌اش را بوییدم و بــ*وسه‌ای روی پیشانی بلند و پرچینش نشاندم.\nزنگ آیفون در خانه پیچید.\nهر دو از بالای اپن به طرف آیفون سر برگرداندیم.\n- من باز می‌کنم.\nگوشی آیفون را که برداشتم، امیر از پشت در صدا بلند کرد.\n- پگی باز کن!\nهیجا‌ن‌زده پلک‌هایم را بستم و لبم را به دندان فشردم.\nرو به ننه‌طلا که دست‌هایش را روی اپن گذاشته بود و نگاهم می‌کرد، لــ*ب زدم.\nچشم‌های ننه‌طلا از شوق درخشید و دستش را روی قلبش گذاشت.\nموهایم را مرتب کردم و شالی را روی سرم انداختم و به طرف حیاط پا تند کردم.\nآفتاب زردی از لای شاخه درخت خرمالوی عریان، روی موزاییک‌های حیاط پهن شده و سایه بلندش تا دیوار کشیده شده بود.\nبوی عطر تلخ امیر قبل از خودش رسید و مشامم را نوازش کرد.\nامیر درحالی که جعبه نسبتا بزرگ ال‌سی‌دی را در دست داشت، داخل شد و با پا در حیاط را بست.\nچانه‌اش را از لای کارتون بالا گرفت و لبخندی روی لــ*ب‌های پرش نشست و وقتی زیر سنگینی کارتون به طرفم آمد و لــ*ب زد.\nدوان دوان به طرفش رفتم، صدای دمپای‌هایم روی موزاییک‌ها با جیک جیک گنجشک‌های روی شاخه درخت یکی شد.\nدستم را به طرفش داراز کردم و لــ*ب گشودم.\n- بده کمکت کنم.\nوقتی که یک طرف کارتون را گرفتم.\nامیر نفسش را فوت کرد و نگاه خندانش را به صورتم دوخت.\n- بهتر از این نمی‌شه! بابا داره میاد خونه، تلویزیونم که...\nگره‌ای میان ابروهایش نشاند و گفت:\nقهقهه‌ای سر دادم و گفتم:\n- خودت رو لوس ن*کن، مرد گنده.\n- یه دونه نو گرفتم ها!\n- اون یکی درست بشو نبود، خاله گفت براتون یکی قسطی بردارم.\nننه‌طلا در حالی که دستش را به کمرش گرفته بود در هال را باز کرد و قربان صدقه امیر رفت.\nکارتون را که روی زمین گذاشتیم، امیر به طرف ننه‌طلا رفت و او را در میان بازوهایش گرفت.\n- قربون طلای خوشگلم بشم.\n- خدا نکنه پسر، نمی‌خواد زبون بریزی!\nامیر قهقه‌ای سر داد و رو به من لــ*ب زد.\n- برو یه چاقو بیار چسباش رو باز کنیم!\nننه‌طلا به آرامی گفت:\n- ننه زودتر رو‌به راهش کن، تا حمید و سیمین نیومدن!\nامیر دستش را روی چشمش گذاشت و کنار کارتون نشست.\nدر حالی که چاقو به دست از آشپزخانه بیرون می‌آمدم لــ*ب زدم.\n- خونه بدون تلویزیون خیلی سوت و کور بود، دستت درد نکنه!\nلبخندی پت و پهن روی صورت گلگون امیر نشست و پلک‌هایش را باز بسته کرد.\nدر حضور ننه‌طلا شرمم شد.\nتپش قلبم در گوش‌هایم پیچید،حس کردم زیر نگاه ملتهبش ذوب شدم.\nننه‌طلا خندید زیر لــ*ب زمزمه کرد.\n- تصدقت بشم.\nدستش را به کمرش زد و لنگ‌لنگان به طرف آشپزخانه رفت.\nدست امیر روی گونه‌های تبدارم نشست و نوازش کرد.\nنگاه مضطربم را به آشپزخانه دوختم، ننه‌طلا کنار اجاق ایستاده و در حال دم ک*ر*دن چای بود.\nاز تماس دست‌های امیر روی صورتم، گونه‌هایم به گز گز افتاد.\nدست‌های لرزانم را روی دستش گذاشتم، دستش را از روی گونه‌ام برداشتم و به لــ*ب‌هایم نزدیک کردم.\nبوسیدم و بوییدم و روحم به پرواز در آمد.\nامیر نگاه آتیشنش را به چشم‌هایم دوخت، صورتش از شرم سرخ شد و لبش را به دندان کشید.\nانگشت‌هایش را در انگشت‌هایم قلاب کرد و فشرد.\nزیر لــ*ب زمزمه کرد.\n- پگی دوستت دارم.\nانگشت‌های لرزانم را روی لبش گذاشت، اشک در چشم‌هایم حلقه زد.\nوقتی که قلبم دیوانه‌وار به قفسه س*ی*نه‌ام می‌کوفت، مثل برق گرفته‌ها از جایم بلند شدم و به طرف حیاط پا تند کردم که نفس بکشم.\nحس مخملینی که سال‌ها در چشم‌هایش خانه کرده بود، بر زبانش جاری شده و قلبم را نشانه گرفته بود.\nو من هیجان‌زده از این احساس، نفس حبس شده در س*ی*نه‌ام را ، همراه هوای سرد غروب هم‌آوا کردم.\nساعتی بعد، صدای تلویزیون با پچ‌پچ اهالی خانه یکی شد.\nپدر روی تشکی که کنار بخاری برایش پهن کرده بودیم دراز کشید‌ه و به ال‌سی‌دی جدید زل زده بود.\nسگرمه‌هایش را در هم کشید و از تلویزیون رو گرفت و به شعله‌های کم‌جان بخاری خیره شد. کنارش زانو زدم و سرم را روی شانه‌های افتاده‌اش گذاشتم و در آغوشش حل شدم.\nدست نوازشگرش را روی موهایم کشید و طره‌ای از موهایم را به بازی گرفت.\nدست‌هایش لرزید، پلکش لرزید و لــ*ب‌هایش لرزید.\nاشک از کنج چشمش راه گرفت و روی گردنش خط انداخت.\nبا سرانگشت نم اشک را از صورتش گرفتم و بــ*وسه‌ای روی گونه‌های رنگ پریده‌اش نشاندم.\n- همه چی درست می‌شه بابا، بهت قول می‌دم.\nپلک‌هایش را روی هم فشرد و لبخند کم‌رنگی روی لــ*ب‌های خشکش نشست.\nقول دادم! قول دادم که همه چیز درست می‌شود، مثل روز اولش.\nقولی که برای خودم هم گنگ بود.\nدایی محسن حوله را روی صورتش کشید و به امیر که ساکت روی مبل روبه رو نشسته و هرازگاهی نگاه زیر چشمی‌اش را به من می‌دوخت، دست داد.\n- پدر و دختر خلوت کردید.\nپدر لبخند بی‌جانی رو لــ*ب‌هایش نشست و دستم را بیشتر فشرد.\n- این دختر عمر باباشه!\nدستش را فشردم و از کنارش بلند شدم. به طرف دایی‌محسن رفتم، روی پنجه پا بلند شدم و بــ*وسه‌ای روی صورتش نشاندم.\nبا محبت دستش را روی کمرم کشید و بــ*وسه‌ای در هوا برایم فرستاد.\nمادر و ننه طلا در آشپزخانه پچ پچ می‌کردند.\nمادر از خستگی روی پا بند نبود، حوله حمام را روی میز گذاشت و روی صندلی نشست، آهی کشید و رو به من لــ*ب زد.\n- پارسا نیومده!\nننه‌طلا لــ*ب زد.\n- به محسن بگو بره هر جایی هست بیارتش، بیاد از دل باباش دربیاره.\nاستکان‌های پایه‌دار را روی سینی گذاشتم و گفتم:\nمامان، تو برو حمام من به دایی می‌گم.\nمادر لــ*ب باز کرد که چیزی بگوید، در هال باز شد.\nاز روی اپن چشم چرخاندم و نگاهم روی\nپارسا را که در آستانه در بود، نشست.\nوقتی که پارسا نگاهش را در هال چرخاند، امیر و دایی‌محسن همزمان از جایشان بلند شدند و\nپدر پلک‌هایش را روی هم فشرد.\nزیر لــ*ب زمزمه کردم.\n- خودش اومد.\nمادر و ننه‌طلا از جایشان بلند شدند.\nپارسا با دیدن آنها سرش را پایین انداخت و انگشت‌هایش را به بازی گرفت.\nننه‌طلا دستش را به لبه میز گرفت. سلانه سلانه به طرف پارسا رفت و او را به آشپزخانه کشاند.\nپارسا سر به زیر انداخت.\nچانه مادر لرزید و حوله را چنگ زد.\nننه‌طلا رو به پارسا لــ*ب زد.\n- هر چی بود گذشت ننه قربونت. دست پدر و مادرتو ببوس، دلشون رو نشکون.\nپارسا لبش را به دندان گزید و با پشت دست اشک‌هایش را پاک کرد وبینی‌اش\nرا بالا کشید.\nدست‌هایش را به طرف مادر دراز کرد و او را در آغـ*وش کشید.\nدست‌های مادر آویزان مانده بود و\nصورتش را از درد در هم فشرد.\nبه آرامی دست‌هایش روی کمر پارسا نشست و فشرد.\nپارسا مثل کودکی خطاکار در آغوشش زار زد.\nمادر سرش را از آغوشش بیرون کشید و لــ*ب زد.\n- برو پیش بابات! دلش لک زده برات.\nننه‌طلا با گوشه روسری گلدارش اشک‌هایش را پاک کرد.\nپارسا از مادر جدا شد و به هال رفت.\nشرمزده کنار پدر نشست، دستش را روی دست‌های پدر که در هم قلاب شده و روی س*ی*نه‌اش بود، گذاشت.\nسرش را نزدیک برد و روی دستش بــ*وسه زد.\nزار زد و در میان هق‌هق‌اش لــ*ب زد.\n- غلط کردم بابا، خریت کردم.\nاشک از پلک‌های بسته پدر سرازیر شد و روی موهایی پشت گوشش نشست. دستش لرزید و روی سر پارسا نشست.\nامیر بینی‌اش را بالا کشید و کنارم ایستاد.\nبه دیوار تکیه داده بودم و به عزیزانم\nکه نم اشک چشم‌هایشان را تر کرده بود، زل زدم.\n- این یعنی اینکه پارسا رو همین جوری که هست قبول کردیم؟\nامیر دستش را زیر چشم‌هایش کشید.\n- اینجوری بهتر از اینه که از خونه فراری بشه.\nنگاه خسته‌ام را روی صورت‌های خندان و عرق‌کرده‌ای که در کوچه بازی می‌کردند، دوختم.\nصدای خنده‌شان، محله را از خواب زمستانی بیدار کرده بود.\nسرخوش از عطر هوای بهاری که در راه بود و فارغ از هیاهوی اطرافشان می‌دویدند و قهقهه سر می‌دادند.\nو من غرق لذت و حسرت به رویشان، وقتی که از کنارشان رد شدم، لبخند بر لبم نشست.\nبوم و پلاستیک رنگ‌هایی که خریده بودم را به یک دستم سپردم و با دست دیگر در کیفم به دنبال کلیدم می‌گشتم.\nکلافه خرت و پرت‌های داخل کیفم را زیر و رو کردم تا به کلید رسیدم.\nهمین که کلید را در قفل چرخاندم، در حیاط باز شد.\nپارسا که دستش را روی یک لنگه در گذاشته بود با دیدنم به یکباره رنگ از رخش پرید.\nوقتی که سیاهی چشم‌هایش دو دو می‌زد و پلکش چند بار پشت سر هم پرید. دم غروبی از بودنش در خانه تعجب کردم.\nچشم‌هایم را تنگ کردم و لــ*ب گشودم.\n- سلام! چی شده که خونه‌ای؟!\nآب گلویش را فرو داد و گره‌ای بین ابروهایش نشاند و فکش منقبض شد.\n- چیه باید به تو هم حساب پس بدم؟! خونه نیستم یه‌جور گیر می‌دید، میام خونه یه‌جور؟!\nشانه بالا انداختم و کنار کشیدم که رد شود.\nدر حالی که گوشه لبش را می‌جوید، سر تا پایم را برانداز کرد.\nدستش را روی لباسش کشید و روی جیب شلوارش نگه داشت و سیب گلویش بالا و پایین شد.\nقدم در کوچه که گذاشت، شتابان رفت، انگار که دنبالش کرده باشند.\nنفسی از سر حرص از س*ی*نه بیرون فرستادم و با پشت پا در حیاط را بستم.\nنگاهم پر کشید سمت شکوفه‌های درخت خرمالو و لبخند روی لــ*ب‌هایم نشست.\nقدم روی اولین پله که گذاشتم، نگاهم دوخته شد به در باز هال. با افسوس سری تکان دادم.\n" خوب شد به موقع سر رسیدم و گرنه در حیاطم نمی‌بست آقا پارسا"\nقدم به هال نیمه روشن که گذاشتم، از\nبوی سیگاری که در خانه پیچیده بود، بی‌اختیار بینی‌ام را جمع کردم.\nدندان قروچه‌ای کردم و یکراست به اتاقم رفتم.\nآنجا هم از بوی سیگار در امان نمانده بود. وسایلی که خریده بودم را روی تخت گذاشتم، زیپ سوییشرتم را پایین کشیدم و با شالم روی تخت انداختم سپس پنجره اتاق را باز کردم و به لبه پنجره تکیه دادم.\nبه وقت باز ک*ر*دن دکمه‌های مانتو‌ام، چشم‌هایم را تنگ کردم و دور تا دور اتاق را از نظر گذراندم.\n" اینجا چرا انقد بو می‌ده؟!"\nنگاهم از میز کمد نیمه باز لبایس‌هازم چرخید و روی صندوقچه چوبی‌ام که روی تاج تخت خودنمایی می‌کرد، نشست.\nوقتی که نگاهم روی قفل شکسته‌اش رسید، به‌یکباره نفسم رفت و ابروهایم بالا پرید.\nوقتی که محتویات معده‌ام در هم لولید ، دستم روی معده‌ام چنگ شد و به طرف صندوقچه پا تند کردم.\nناباور قفل شکسته صندوقچه را در دست گرفتم و نگاهم به طرف گلدان کاکتوس روی میز تحریر پر کشید، همیشه کلید را زیر آن می‌گذاشتم.\nدست بردم و صندوقچه را برداشتم، دستم لرزید و بغض بیخ گلویم نشست.\nزانوهایم تا شد و کف اتاق آوار شدم.\nبهت‌زده صندوقچه را روی گلیم کف اتاق خالی کردم و چشم‌هایم روی محتویاتش دو دو زد.\nبی‌اراده خرت و پرت‌ها را زیر و رو کردم، فقط چند سنجاق‌سر و دستبند‌های مهره‌ای رنگارنگ!\nچنگ زدم و پول‌های داخلش را برداشتم.\nیادم نبود چقدر پول داخل صندوقچه بود، اما نگاه که می‌کردم نصف بیشترش نبود.\nدوباره و چندباره شمردم، نبود.\nنفسم سنگین شده بود و چشم‌هایم باز.\nموهای روی پیشانی‌ام را بی‌حوصله پشت گوش زدم.\nدوباره صندوقچه را زیر و رو کردم و خبری از دستبند طلا و پلاک و زنحیر ظریف ستش نبود.\nبی‌اراده دست بردم و گوش‌هایم را لمس کردم، گوشواره‌هایم را همیشه به گوشم می‌انداختم اما دستبند و ...\nشاید داخل کشوی پاتختی گذاشته بودم.\nوقتی که چهاردست و پا به طرف پاتختی رفتم و زیر و رویش کردم، گوش‌هایم داغ شده و سرم سوت کشید.\nحس کردم به‌یکباره سطلی آب داغ روی سرم خالی شد و رگ‌های شیقه‌هایم بی‌ر حمانه ضرب گرفتند.\nاز فکری که از سرم گذشت، لبم را به دندان گزیدم و دست‌هایم را مشت کردم و روی زانوهایم کوبیدم.\nوقتی که صندوقچه را برداشتم و زمین کوبیدم، فریادم در اتاق پیچید.\nبه نفس نفس افتاده بودم و اتاق دور سرم می‌چرخید!\nبا صدای باز شدن در حیاط به\nبه سمت پنجره چرخیدم.\nاز پنجره باز نگاهم به سوی پدر و مادر که به طرف ساختمان می‌آمدند، پر کشید. آن روز پدرم نوبت دکتر داشت.\nبا دیدنشان اشک‌هایی که پشت پلک‌هایم صف بسته بودند را پس زدم.\nچند نفس عمیق کشیدم و خرت و پرت‌های روی زمین را را زیر تخت کشاندم و پشت دستم را زیر بینی‌ام کشیدم.\nنگاهی به صورت سرخ شده از سر خشمم انداختم و لبم را به دندان کشیدم.\nدر اتاق را پشت سرم بستم و به طرف مادر که به اتاقش می‌رفت، پا تند کردم.\n- سلام! دکتر چی گفت؟!\nمادر کیفش را از روی شانه‌اش برداشت و لــ*ب زد.\n- خداروشکر دکترش راضی بود.\nآشفتگی‌ام را با شنیدن خبر سلامتی پدر به پستوی ذهنم کشاندم و مادرم را در آغـ*وش کشیدم.\n- رفت دست و صورتش رو بشوره.\n- برم چایی بذارم.\nبه طرف آشپزخانه می‌رفتم که پدرم با صورتی بشاش در آستانه در هال ظاهر شد و حوله را از روی جا حوله‌ای برداشت.\n- سلام بابا جونم.\nآویزان سر و گردنش شدم و صورتش را غرق در بــ*وسه کردم.\n- چخبرته دختر، سر و صورتم خیسه.\n- خیس باشه.\nپیشانی‌ام را بوسید و حوله را روی جا حوله‌ای انداخت.\nپلک‌هایم را روی هم فشردم و وقتی که به آشپزخانه رفتم، زیر کتری را روشن کردم و روی صندلی آشپزخانه آوار شدم.\nسرم را در میان دست\nهایم گرفتم و بغضم را فرو دادم.\nدست‌های مادر روی شانه‌ام نشست و من را از افکارم بیرون کشید.\nسرم را بالا گرفتم و نگاهم روی پیراهن بلند آبی‌رنگش نشست. چشم‌هایش خستگی را فریاد می‌زد.\n- تو فکری دختر؟!\n- نه! فقط خسته‌ام.\n- کی اومدی؟ وسایلتو خریدی؟\n- نیم‌ساعتی می‌شه.\nمادر روبه رویم نشست و دستم را گرفت.\n- نیم ساعته اومدی و هنوز لباس بیرون تنته!\nوقتی که آب دهانم را فرو دادم، لبخند بی‌جانی روی لــ*ب‌هایم نشاندم و نگاهم دوخته‌شد به مانتویی که هنوز بر تنم بود.\n- از اتاقت که اومدی بیرون خیلی پریشون بودی!\nسرم را تکان دادم و لــ*ب زدم.\nچانه‌ام را بالا آورد و نگاه نگرانش در نگاه گریزانم نشست.\n- به قول خودت اصلا نمی‌تونی منو بپیچونی، دستت همیشه برام رو.\nنمی‌خواستم حال خوبش را خراب کنم، تازه بعد از چند هفته خیالش بابت پدر آسوده شده بود.\n- مامان می‌شه درباره‌اش حرف نزنیم؟\nمادرم ابروهایش را بالا انداخت و چشم‌هایش برق زد.\nاز دستم ناراحت شد.\n" از دستم ناراحت بشی بهتر از اینه که بشنوی پارسا چه گندی زده"\nصدای سوت کتری که بلند شد، از روی صندلی بلند شدم که چایی را دم کنم.\nو مادر بی‌حرف بلند شد و به سمت یخچال رفت که شام درست کند.\nبدون حضور پارسا سر میز شام بودیم ! نبودنش سر میز نهار و شام این روزها برایمان عادی شده‌بود.\nغذا از گلویم پایین نمی‌رفت و قاشق و با چنگال بی‌هوا دانه‌های پلو را زیر و رو می‌کردم.\nمادر زیر چشمی نگاهم می‌کرد اما چیزی نمی‌گفت.\nو پدر با صحبت راجع به بیمارانی که در مطب دیده بود، هراز چندگاهی سکوت سنگین بینمان را می‌شکست.\nبعد از جمع‌ک*ر*دن میز،\nظرف‌ها را شستم و بی‌حرف به اتاقم رفتم.\nلامپ را که روشن کردم، نگاهم به زیر تخت کشیده شد.\nآهی کشیدم و وسایلم را از زیر تخت بیرون کشیدم.\nاشک از روی گونه‌هایم سر خورد و از پس پرده اشک نگاهم را به نقش‌های گلیم دستبافت ننه‌طلا دوختم.\nطعم تلخی زیر زبانم خزیده بود، بیشتر از دزیده شدن دستبند و زنجیرم، دردم از بودن دزد خانگی بود.\nبعد از آرامش و شادی، امنیت از خانه پر کشیده و این برایم سنگین بود.\nکار پارسا به کجاها کشیده بود که اینطور بی‌پروا در چشمانم زل میزد در حالی که پس‌انداز و طلاهایم را در جیبش می‌فشرد.\nبا باز شدن در اتاق، ناخودآگاه صندوق‌چه را پشتم قایم کردم و به مادرم زل زدم.\nمادر در اتاق را بست و به دیوار تکیه داد.\n- چی شده که مثل مرغ سر کنده شدی؟!\nصندوقچه را از پشتم بیرون کشیدم و سرم را پایین انداختم.\nشرمم می‌شد از اینکه بگویم طلاهایم را پارسا برده، شاید داشتم به برادرم تهمت می‌زدم.\nمادر نگاه ناباورش را به صندوقچه دوخت و با قدم‌هایی سنگین به طرفم آمد.\nتوان حرکت نداشت و روی زمین آوار شد.\n- ط...طلاهات نیست؟\nاشک‌هایم بی‌محابا سرریز کردند، سرم را تکان دادم.\n- پولم توش بود؟\n- آره اما زیاد نبود! تقصیر خودمه، همه‌اش امروز و فردا می‌کردم بریزم رو کارت.\nآه کشید و دامن لباسش را چنگ زد.\n- انگشتر منم برد. مثل زالو شده این بچه.\nنگاه ناباورم را به چشم‌های به خون‌نشسته‌اش دوختم.\n- مامان! چرا بهم نگفتی؟!\nدستش را به زیر بینی‌اش کشید و با بغض لــ*ب زد.\n- مثل الان تو! چی باید می‌گفتم؟ تف سر بالاست.\n- بقیه طلاهات کو؟"\n- از ترس قایمشون کردم. اما میدونم اونارم کش میره.\nلبش را به دندان کشید و سرش را تکان داد.\n- اَه چرا به فکر طلاهای تو نبودم؟!\n- مامان یه فکری برای سرویست ب*کن.\n- فردا میرم بانک، می‌ذاریمشون اونجا.\nمادر به یکباره هق زد و دستش را جلو دهانش گرفت، مردمک‌هایش از شدت درد بیرون زده بود و نفسش بالا نمی‌آمد.\nهراسان به طرفش پا تند کردم.\n- مامان ن*کن با خودت! مامان دق می‌کنی ها.\n- خدا منو بکشه راحت شم. یه وقت به بابات نگی ها.\nبغضم را فرو دادم و اشک‌هایم را پس زدم، وقت خوبی برای بارش چشم‌های ابری‌ام نبود.\n- خیالت راحت. بریم بیرون بابا تنهاست.\nدستمال کاغذی را از روی پاتختی برداشت و بینی‌اش را بالا کشید.\nوقتی که پلک‌هایش را روی هم فشرد\nچند نفس عمیق کشید و از اتاق بیرون رفت.\nاز تاکسی که پیاده شدم، سرم را بالا گرفتم و نگاهم به سر در بانک خیره ماند.\nوقتی که انوار طلایی خورشید، سر صبح چشمم را نشانه گرفتند، چشم‌هایم ناخودآگاه تنگ شد و دستم را سایبانشان قرار دادم.\nنسیم نوازشگر صبح‌گاه خبر آمدن نوروز را به صورتم پاشید و اشک در چشم‌هایم نشست.\nجعبه شکلات را در دستم جابه جا کردم و دست آزادم روی کیفم چنگ شد.\nوقتی که بغضم را بلعیدم، به طرف بانک پا تند کردم و نفس تندی از س*ی*نه بیرون فرستادم و داخل شدم.\nصدای خانمی که شماره‌های نوبت‌دهی را اعلام می‌کرد در میان پچ‌پچ مراجعین اندک بانک گم شده بود.\nچشم چرخاندم که امیر را پیدا کنم، در مدت دو ماهی که استخدام شده بود، این اولین باری بود که به دیدنش می‌رفتم.\nامیر پشت پیشخوانی که درست روبه روی میز رئیس بود، نشسته و مشغول تایپ ک*ر*دن بود و مرد میانسالی روی صندلی روبه رویش نشسته و به سوالا‌هایش پاسخ می‌داد.\nاز دستگاه نوبت‌دهی نوبت گرفتم و\nبه طرف امیر پا تند کردم.\nرو به رویش که ایستادم تک سرفه‌ای کردم.\nامیر که دستش روی کیبور بود سرش را بالا گرفت و نگاه ناباورش را به صورتم دوخت.\nبه یکباره دستش را از روی کیبورد برداشت و از جایش بلند شد.\nاز پشت شیشه گیشه لبخندی که کنج لبش نشسته بود را به رویم پاشید و\nبا شادمانی لــ*ب زد.\n- پگاه! راه گم کردی!\nلبخندی زدم و با دست اشاره کردم که بنشیند و خودم روی یکی از صندلی‌ها نشستم.\nخمیازه‌ای کشیدم و پلک‌هایم را بستم.\nدیدن امیر در جایی که برایش زحمات زیادی کشیده بود، وجودم لبریز از شادی شد و حسرت‌زده به این فکر کردم اگر پارسا مسیرش را کج نمی‌کرد، دیگر هیچ غمی نداشتم\nوقتی که غرق در افکاری بودم که مثل زالو به جانم افتاده بودند، صدای دستگاه نوبت‌دهی که شماره من را اعلام می‌کرد در بانک پیچید.\nنگاهی به شماره‌ای که در دست داشتم انداختم و به طرف امیر رفتم و\nجعبه شکلات‌های عروسکی را از بالای شیشه گیشه به طرفش گرفتم.\nلبخندی روی لــ*ب‌هایش نشاند و جعبه را گرفت.\n- چرا زحمت کشیدی؟!\nنگاهم را به پایین دوختم و شرمزده لــ*ب زدم.\n- باید زودتر از اینا می‌اومدم.\nچشمکی زد و صدایش را پایین آورد.\n- هر وقت بیای سر من و کل بانک منت گذاشتی.\nبرقی که در چشم‌هایم درخشید را به صورتش پاشیدم و او چشم چرخاند و اطرافش را دید زد.\nجعبه شکلات را باز کرد و از میان آنها یکی برداشت، با شیطنت جلدش را باز کرد و به دهانش برد.\nتکه‌ای از شکلات را به دندان کشید و بقیه را به طرف من گرفت.\n- بخور شیرین شی.\nنگاهم را به زیر انداختم و شکلات را از دستش گرفتم.\nبا یادآوری این‌که برای چه به آنجا رفته بودم، چند لحظه بدون حرف به صورتش زل زدم.\nلبم را به دندان کشیدم و بغضی را که در س*ی*نه‌ام جا خوش کرده بود،\n- چیزی شده پگاه؟!\n- اومدم که طلاهای خودم و مامان رو بسپرم صندوق امانات اینجا.\nشکلات آب شده در دهانش را به یکباره قورت داد و گره‌ای ریز بین ابروهایش نشست.\nزیر سنگینی نگاهش آب شدم. دوست نداشتم دلیلش را بگویم و او هم چیزی نپرسید.\nاز میان کاغذهای زیر دستش کاغذی را به طرفم گرفت.\n- اینا رو پر کن. اینجا حساب داری؟!\n- خب پس باید برات یه حساب باز کنم.\nسرم را تکان دادم و دست در کیفم بردم و کپی شناسنامه و کارت ملی‌ام را بیرون کشیدم.\nنیم‌ساعت بعد کلید صندوقی که به امانت گرفته بودم را در قفلش چرخاندم.\nجعبه طلاها را از کیفم بیرون کشیدم و به امیر زل زدم.\nلبم را به دندان کشیدم و از پره‌های بینی‌ام نفس تندی بیرون فرستادم.\n- بغض ن*کن عزیزم، همه باید طلاهاشونو یه جای امن بذارن.\nتلخندی روی لــ*ب‌هایم نشست.\n- همه یا فقط اونایی که دزد خونگی دارن؟\nدستش را روی دستم گذاشت و فشرد.\n- پگی! خودتو عذاب نده.\nبه صندوق‌هایی که ردیف به ردیف چیده شده بودند، اشاره کرد و گفت:\nببین این‌همه صندوق هست بیشترشونم طلا توشونه.\nطاقتم طاق شد، پلک‌هایم را فشردم و اشک روی گونه‌های رنگ پریده‌ام سُر خورد.\nاشک‌هایم را پاک کرد و از گرمای دست‌هایش، دلم گرم شد.\nنگاهم را به چشم‌های به اشک نشسته‌اش دوختم و همه‌ی عشقی که در جودم زبانه می‌کشید را به نگاهش پاشیدم.\nپلک‌هایش را روی هم فشرد و سیب گلویش بالا و پایین شد و من دلم قنج رفت برای صورت مردانه‌اش.\nنفس عمیقی کشیدم و در دل خدا را به خاطر وجودش شکر کرد و\nکلید را در کیفم چپاندم.\nواکنش‌ها[ی پسندها]: Golbarg و banafshehbfg\nپلک که زدم، قطره اشکی از کنج چشمم راه گرفت و روی گونه‌های رنگ‌پرده‌ام قل خورد.\nنگاه بی‌فروغم را از آینه‌ی فیروزه‌ای گرفتم و به سفره طرمه که هفت سین را در خود جای داده بود، دوختم.\nآهی پر حسرت از س*ی*نه بیرون فرستادم و به ماهی گلی کوچک تنهایی که در تنگ بلور پرسه می‌زد، زل زدم.\nاز تنهایی و سرگردانی‌اش، دلم لرزید و لــ*ب‌هایم را بهم دوختم.\nبا وجود اینکه دل و دماغ سال تحویل و سفره هفت‌سین را نداشتم، به خاطر دل‌خوشی پدر و مادرم ظرف‌های هفت‌سین را رنگ‌آمیزی کردم و روی سفره چیدم.\nننه‌طلا مثل هر سال یک هفته قبل از عید، با عیدی‌هایش آمد. سبزه‌ای که در ظرف گرد چینی\nجوانه زده بود، ظرف‌های سفالی، و آینه و شمعدان ستش و سفره طرمه فیروزه‌ای رنگی که پر از طرح‌های دلبرانه بود.\nو کادوهایی برای هر چهار نفرمان.\nوقت رفتن مرا گوشه‌ای کشاند، لــ*ب‌هایش که در حصار چروک‌های بی‌رحم زمانه گرفتار بودند، لرزید و اشک در چشم‌هایش نشست.\n- دخترم مامانت دل و دماغ نداره، خودت دست بجنبون، شگون نداره سر سال تحویل لـخـ*ت و عور بشینید غصه بخورید.\n- چشم ننه‌جون.\nآن روز پارسا زهرش را به شادی کوچکی که از رنگ ک*ر*دن سفال‌ها در دلم جوانه زده‌بود، ریخت.\nخمار بود و برای نئشگی‌اش پول می‌خواست.\nدست‌هایش می‌لرزید و چشم‌هایش کاسه خون بود.\nمادرم با دیدن حال زارش بی‌چون و چرا پولش را داد و وقتی که او تلو تلو خوران بیرون رفت، مادر اما زانوهایش تا شد و روی زمین آوار شد و زار زد.\nپالت پوشیده در رنگ‌های سبز و آبی در دستم، سیاه و چرکین شد و امید کوچکی که با حرف‌های ننه‌طلا در دلم جوانه زده بود، پژمرد.\nبعد از آن مادر دیگر از پا درد سرپا نبود،\nانگار که فلج شده باشد.\nاصرارم برای بردنش به دکتر فقط یک جمله بود.\n- تا وقتی این آینه دغ جلومه، هیچ دکتری نمی‌تونه دردمو دوا کنه.\nمرغش یک پا داشت و دردش را از همه پنهان کرده بود، مبادا که برایش دلسوزی کنند.\nپدر با وجود اینکه دلمردگی مادر و پژمردگی پارسا، روزگارش را چرکین کرده بود مثل هر سال تمام خرید‌ها را انجام داده بود.\nاز پرتقال و سیب‌های سرخ گرفته تا آجیل و شکلات و شیرینی‌های رنگارنگ.\nو من همه را روی سفره چیدم.\nسبزی و پلو ماهی‌ای را که برای اولین‌بار پخته بودم سر میز نهار نشاندم و\nبه اصرار مادرم را سر میز نهار کشاندیم.\nنهار با بغض‌های فروخورده مادر و آه‌های پر حسرت پدر صرف شد و وقتی که\nساعتی بعد که سال تحویل شد پارسا در اتاقش خرناس می‌کشید، مادر دست به دعا بود و پدر قرآن می‌خواند.\nو من نگاه پوچم را روی هفت‌سینی که هر سینش رازی نهفته در خود داشت دوختم.\nصدای شلیک و فشفه که در کوچه پیچید و یا مقلب القلوبی که از تلویزیون پخش شد، وا شک از گوشه چشمم راه گرفت و\nزبان به کامم چسبیده.\nلبم را باز زبان تر کردم و دستم را دور شانه‌های پدر حلقه کردم، عجیب بوی دلتنگی می‌داد.\nدلتنگی‌ای که مثل دل‌پیچه در دلم پیچیده بود و دل دل‌کندن نداشتم.\nدست‌های نوازشگر پدر روی موهایم لغزید و لــ*ب‌هایش را روی پیشانی‌ام نشاند و بویید، او هم حس گنگی داشت.\nمکثش طولانی شد، طولانی‌تر از دل دل ک*ر*دن من.\nچشم‌هایم به ماهی کوچک تنهایی که در آب می‌رقصید، خیره ماند.\nاز روی شانه‌های پدر نگاهم روی چشم‌های بارانی مادر نشست که سعی در پس زدن اشک‌هایش داشت.\nپدر به آرامی حلقه دست‌هایم را از دور شانه‌اش باز کرد و تنهایی بر دلم چنگ انداخت.\nوقتی که از روی صندلی بلند شد و سلانه سلانه به حیاط رفت و نگاه غمزده مادر به دنبالش کشیده شد.\nدست‌های سردش را در میان دست‌های یخ زده‌ام فشردم، آهی کشید و من را جایی میان آغوشش حبس کرد.\nوقتی که هق‌هق گریه‌اش در اتاق پیچید، دلم لرزید.\n- ننه‌طلا می‌گه موقع سال تحویل گریه شگون نداره.\nدست‌هایش روی شومیزی نویی که برای دل‌خوش ک*ر*دن اهل دلمرده خانه به تن کرده بودم، چنگ شد.\n- آخ پگاه، چه بد شگونی‌ای بدتر از اینکه جگر گوشه‌ات ذره ذره جلو چشمت جون بده.\nلبم را به دندان کشیدم و پلک‌هایم را روی هم فشردم.\n- مامان طاقت دیدن اشکاتو نداره.\nبینی‌اش را بالا کشید و میان هق‌هق‌اش لــ*ب زد.\n- منم طاقت دیدن خودخوری‌های بارات رو ندارم. مثل چینی شکسته‌ای شده که هیچ چینی بند زنی نتونه بندش بزنه.\nدست‌هایش شل شد و پر حسرت لــ*ب زد.\n- دلم آشوبه پگاه.\nلــ*ب ورچید و وقتی که سرش را از روی شانه‌ام برداشت، از خیسی چشمانش دلم لرزید.\n- وقتی چشمم تو چشم پارسا می‌افته بند دلم پاره میشه، پاهام بی‌جون میشن.\nزبان در دهانم نمی‌چرخید که برای دل‌خوش کردنش حرفی بزنم، بغض امانم نداد و س*ی*نه‌ام به خس خس افتاده.\nصدای زنگ موبایلم که در اتاق طنین انداخت، نفس رفته‌ام بازگشت.\nخدا خیرش بدهد! ننه‌طلا بود، چه به موقع مرا از گردابی که در آن دست و پا می‌زدم بیرون کشید.\nمادر دست برد و اشک‌هایش را پاک کرد.\nلبخندی زورکی گوشه لبم نشاندم و به ننه‌طلای مهربانم سال جدید را تبریک گفتم.\nشنبه ساعت 17:32\nهمان‌طور که کارت‌های عروسی را دسته می‌کردم، نگاهم روی ناخن‌های بلند و قرمز رنگ دخترک که دور بازوی پسر جوان حلقه شده بود، نشست.\nچشم‌هایش از سر دلخوشی برق می‌زد و\nدر جواب لبخند از ته دلش، لبخندی سرد روی لــ*ب‌های خشکم نشست.\nکارت‌ها را به دست نامزدش، که نگاه گرمش از روی صورت چون گل شکفته دخترک جمع نمی‌شد، دادم.\nبا هر خنده‌ای که روی لــ*ب‌های سرخ دخترک می‌نشست، حسی گنگ بر وجودم خیمه می‌زد.\nحسی خوشایند که حسرت و غبطه چاشنی‌اش بود..\n- ان‌شالله خوشبخت بشید.\nدخترک خندید و دندان‌های ردیفش را به رخ کشید، خنده از روی لــ*ب‌هایشان محو نمی‌شد.\nنامزدش زیر لــ*ب تشکر کرد و\nدست در دست هم به طرف در مغازه پا تند کردند.\nرفتند اما بوی ادکلن شیرین و عشقی که از وجودشان ترواش می‌کرد، در مغازه پیچید و مشامم را غلغلک داد.\nپدرام درخشان با سگرمه‌هایی در هم با آنها س*ی*نه به س*ی*نه شد.\nدخترک و نامزدش کنار کشیدند.\nپدرام زیر لــ*ب معذرت خواست و پا به درون مغازه گذاشت و زوج عاشق\nراهشان را گرفتند و رفتند.\nپدرام کلافه دستی میان موهایش فرو برد و روی صندلی ولو شد.\nلــ*ب‌هایم از رفتار و بی‌حالی‌اش جمع شد و جلو رفتم.\nغمی که در چشم‌هایش خانه کرده بود را به صورتم پاشید، سرش را کج کرد و لــ*ب زد.\n- می‌خوای بگی که نمی‌دونی؟!\nدر بازار آشفته ذهنم جایی برای کنایه پدرام پیدا نکردم.\n- چرا من باید بدونم؟!\n- چون که سارا آبم بخوره به تو می‌گه.\nابروهایم را بالا انداختم و گوشه لبم را به دندان گزیدم.\n- یه چیزایی گفته اما ... دلیل ناراحتید ساراست؟\nدندان‌هایش را روی هم فشرد و آب گلویش را که فرو دادر سیب گلویش بالا و پایین شد.\nبا اندوهی که در صدایش نشسته‌بود، لــ*ب زد.\n- می‌دونی برای من که سنی ازم گذشته تکرار یه شکست خیلی سنگینه؟!\nاز بغض نشسته در س*ی*نه‌اش دلم گرفت، نزدیک‌تر شدم و روی صندلی کناری‌اش نشستم.\n- تو با همه دخترهایی که می‌شناسم فرق می‌کنی.\nکاش تو اینهمه سال دوستی‌تون یه ذره معرفت یادش میدادی!\nزبانم را به لبم کشیدم و دست‌هایم را در هم قلاب کردم.\n- من فکر می‌کردم همه چی دوطرفه است.\nنگاه غمبارش را به پشت سرم دوخت و انگار که با خودش حرف می‌زند، لــ*ب زد.\n- بعد از سال‌ها دوباره اعتماد کردم، عاشق شدم! عشق قدیمی و زخمی که بهم زد رو فراموش کردم و به سارا دل بستم.\nاما اونم تا چشمش به از ما بهترون افتاد، منو یادش رفت.\nدیدن اشک‌هایی که به راحتی بر روی گونه‌های استخوانی‌اش می‌غلتید دلم را لرزاند.\nپدرام درخشان تنها بود و دلشکسته، برعکس ظاهر آرامی که داشت دلش پر از موج‌های متلاطمی بود که به هر سویی می‌کوفتند.\nلایه‌های زیرین پوسته آرامش، پر از درد چرکینی بود که آن روز\nسر باز کرده‌بود.\nدست‌های لرزانش را به طرفم دراز کرد.\nدست‌هایش را در دست گرفتم و فشردم.\nتنها کاری که ازم ساخته بود.\nدست‌هایم را فشرد.\n- تو دوست کوچولوی مهربونی هستی.\nلبخند کمرنگی روی لــ*ب‌هایم نشست، سارا هم دل پری از او داشت و من در این میان نمی‌خواستم هیچ‌کدامشان را قضاوت کنم.\n- کاش می‌تونستم دردتو تسکین بدم.\n- دیگه نمی‌خوام سارا رو ببینم!\n- بهش می‌گم.\n- خوش‌به حالش اون صمیمی‌ترین دوست تو!\n- درسته که سارا دوست چند ساله‌ی منه. اما شما هم به اندازه سارا برام ارزشمندید. آرزوی من یکی شدن شما بود.\nدست‌هایم را بالا برد و به لــ*ب‌هایش نزدیک کرد.\n- بودن تو بهم آرامش می‌ده.\nاز آن همه نزدیکی، نفس در س*ی*نه‌ام آتش گرفت و دلشوره بر وجودم چنگ انداخت.\nخون به صورتم دوید، دست‌هایم را پس کشیدم.\nحس کردم زیر پاهایم خالی شده و قدرت بلند شدن نداشتم.\nمغازه با تمام\nوسایلش دور سرم می‌چرخید.\nدستم را به لبه میز گذاشتم و سعی کردم بلند شوم.\nپدرام که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بی توجه به حالم، دوباره\nدستش را دراز کرد که دست‌هایم را بگیرد.\nبی‌توجه به نگاه ملتهبش، دستش را پس زدم.\nسرم به دوران افتاده‌بود، از لبخند و نگاه داغش چندشم شد!\nالتماس در صدایش طنین انداخته‌بود.\n- بشین حرف بزنیم، حرف زدن باهات منو آروم می‌کنه!\nدر دلم طوفانی بر پا شده‌بود که سر ناسازگاری داشت.\nبدون توجه به حرف‌هایش به طرف کیفم رفتم.\nابروهایش را بالا انداخت و یوک قدم نزدرکتر شد!\n- داری میری؟!\nاشک‌هایم را پس زدم و سرم را تکان دادم.\nچنگ زد و مچ دستم را در حصار دست‌هایش گرفت.\nدست‌هایش داغ بود به داغی نگاهش.\nدست دیگرش را زیر چانه‌ام برد و سرم را بالا گرفت.\nچشم‌هایش جور دیگری بود، سوزان و پرحرارت. از نگاه ک*ر*دن به چشم‌هایش واهمه داشتم.\nنگاهم را از چشم‌هایش گرفتم و به پشت سرش، جایی که سارا همیشه می‌نشست زل زدم.\n- پگاه من ...من دوستت دارم، قبل از اینکه سارا رو دوست داشته‌باشم. اما تو اصلا حواست به من نبود.\nدستش را به طرف گونه‌هایم برد، دست‌هایش می‌لرزید و گونه‌هایم از خشم آتش گرفت.\nاز لای دندان‌هایی که از سر خشم بهم می‌ساییدم، غر زدم.\n- دیگه هیچ وقت پامو توی مغازه‌ات نمی‌ذارم.\nاحساس می‌کردم دنیا دور سرم می چرخد و\nنفرت و انزجارم نسبت به او هر لحظه بیشتر و بیشتر می‌شد و در قلبم ریشه می‌گرفت.\nدست‌هایم را چنگ زدم جوری که رد لــ*ب‌های داغش را پاک کنم.\nدلم جایی را می‌خواست که بتوانم با آسودگی فریاد بزنم و یک دل سیر گریه کنم.\nمغازه پدرام در تمام مدتی که از خانه گریزان بودم، برایم خلوتگاه امنی بود که به یکباره ویران شده بود، درست\nمثل قعله مخوفی که روی سرم آوار شده باشد.\nناخودآگاه راه خانه را در پیش گرفتم.\nپی در پی چند نفس عمیق کشیدم و اشک‌هایی که به چشم‌هایم نیشتر می‌زدند را پس زدم.\nدرد مثل تازیانه بر روحم فرود می‌آمد، و نفسم را می‌گرفت و به قلبم چنگ می‌زد.\nاحساس حقارت در وجودم زبانه می‌کشید و ذوبم می‌کرد.\nحرف‌های پدرام درخشان و بوق ماشین‌ها و هیاهوی مردمی که در پیاده‌رو می‌لولیدند،\nدر سرم می‌پیچید و کلافه‌ام کرد‌ه بود.\n"اصلا مهم نیست. نه زندگی‌ای که پارسا روی سرمون آوار کرده نه نگاه دریده پدرام و نه از دست دادن کارم"\nفقط اتاقم را می‌خواستم که در خلوتش زار بزنم.\nدعا کردم مادر خانه نباشد که مجبور نباشم دروغ بگویم.\nاصلا نمی‌توانستم آنچه را که در دل دارم و آنچه که اتفاق افتاده بود را به زبان بیاورم.\nدعا کردم کسی از آشناهایمان در مسیر خانه مرا نبیند.\nدعا کردم خدا دلم را آرام کند، قبل از اینکه سیل اشکم در میان مردمی که نمی‌شناختم، جاری شود.\nاحساس می‌کردم هیچ کجای این دنیای بی‌رحم جایی برای نفس کشیدن من نیست.\nبی‌هوا به عابرانی که از کنارم رد می‌شدند، تنه می‌زدم.\nپا تند کردم که زودتر به خانه برسم قبل از اینکه این درد تازه س*ی*نه‌ام را از هم بدرد.\nبه سر کوچه که رسیدم صدای زنگ موبایلم بلند شد.\nبی‌توجه به ناله‌های سرسام آور گوشی‌ام، با پاهایی که دیگر توانی نداشت پیش می‌رفتم.\nپلک‌هایم را روی هم فشردم و چند نفس عمیق کشیدم، یک‌بار، دوبار.\nانگشت اشاره و شصتم را گوشه پلک‌هایم کشیدم و بینی‌ام را بالا کشیدم.\nوقتی که در چند قدمی خانه بودم، سر و صداها و جمعیتی که در کوچه جمع شده بودند، بهت‌زده‌ام کرد.\nنگاهم چرخید و چشم‌هایم گشاد شد،\nقلبم تقلا می‌کرد س*ی*نه‌ام را بشکافد و بیرون بزند.\nوقتی که نگاهم روی آمبولانس و ماشین پلیس نشست، آب دهانم را بعلیدم و قدم‌هایم را تند کردم.\nدست‌هایم را روی شانه پسر بچه‌ای که سر راهم بود نشست و بی‌رمق کنارش زدم.\nزبان در دهانم نمی‌چرخید و چشم‌هایم دو دو می‌زد.\nجمعیت با دیدن من یکی یکی کنار رفتند و\nپچ پچ‌ها در سرم دنگ دنگ صدا می‌داد و قلبم دیوانه‌وار می‌کوبید.\nگوشی داخل کیفم که روی شانه‌ام می‌لرزید، بند بند وجودم می‌سوخت و س*ی*نه‌ام گز گز می‌کرد.\nچند مأمور اورژانس با برانکاردی در دست به سرعت از کنارم رد شدند و به داخل خانه خزیدند.\nنفسم بند آمده بود و پاهایم دست یاری‌شان را از من دریغ کرده بودند.\nدستم را روی در حیاط نشست و نفس زدم.\nآزیتاخانم همسایه دیوار به دیوارمان با صورتی که به سفیدی گچ بود، به طرفم پا تند کرد.\nنم چشم‌هایش بارانی‌اش را با گوشه شالش گرفت و لــ*ب‌هایش لرزید.\n- پگاه جان اومدی؟\nدست‌هایش را چنگ زدم و او سراسیمه دستم را گرفت.\nدست‌هایش سرد بود و یخ!\nمگر چه فصلی از سال بود؟\nچرا من سردم بود؟ وجودم از سرما می‌لرزید و لــ*ب‌هایم از تشنگی می‌سوخت.\nآزیتاخانم به زحمت من را به داخل کشاند.\nنگاهم از مأموری به مأمور دیگر سر خورد، و بعد مأموری دیگر.\nبه اشباحی که با دیدنم بر سر و روی خود می‌کوبیدند و من نمی‌شناختمشان اما برایم آشنا بودند، چشم دوختم.\nگنگ و گیج نگاه می‌کردم.\nشمعدانی‌های لــ*ب حوض خشک و پژمرده به رویم ریشخند می‌زدند و از برگ‌های خشکشان خون می‌چکید.\nنگاهم روی حوض کوچک نشست، پر بود از خونی که دلمه بسته بود و معده‌ام را زیر و رو کرد.


پائولو سرجیو: به یک مهاجم نیاز داریم/ از برزای متشکرم - فسیل\nسرمربی تیم صنعت نفت آبادان می‌گوید تیمش در مقابل ماشین‌سازی توپ و میدان را در اختیار داشته است.\nپائولو سرجیو بنتو سرمربی تیم صنعت نفت آبادان پس از تساوی تیمش مقابل ماشین‌سازی شهریار تبریز درباره عملکرد گیمکنانش گفت: ما مسلما در ادامه کار به یک مهاجم تمام کننده احتیاج داریم و در این مسابقه کمبود این مسئله بسیار احساس شد. ما سعی می‌کنیم که گیمکنان را در پست تخصصی خودشان بگذاریم تا بتوانند بهترین عملکرد را داشته باشند و بتوانیم در مسابقه‌ها حداکثر امتیازات را کسب کنیم. اما ما در این گیم از بهنام برزای در پست غیر تخصصی‌اش استفاده کردیم و او در این پست تمام تلاشش را کرد و از او تشکر می‌کنیم. امیدواریم که مهاجمی که مد نظرمان است در هفته آینده تکلیفش معلوم شود تا بتوانیم از او در هفته‌های آینده استفاده کنیم.\nبنتو ادامه داد: ما در این گیم توانستیم توپ را به گردش دربیاوریم و توپ و میدان را در اختیار داشتیم. یک مقدار هم نیاز داریم سرعت را چاشنی کار خود قرار دهیم تا بتوانیم به موفقیت بیشتری دست پیدا کنیم.\nاو افزود: ما در این گیم موقعیت‌های خوبی را برای گلزنی ایجاد کردیم اما اشتباهات ما باعث شد که حریف گل اول را به ثمر برساند. ما در این شرایط در موقعیت حساسی قرار گرفته‌ایم و گرفتن یک امتیاز بهتر از آن بود که هیچ امتیازی از این مسابقه کسب نکنیم.\nاو در مورد اشتباهات دروازه‌بانی که در گیم پیش آمد گفت: اشتباه در فوتبال بخشی از فوتبال است و ممکن است برای هر کسی رخ دهد. دروازه‌بان تیم ما دروازه‌بان باتجربه‌ای است و نباید به خاطر یک اشتباه محکوم شود.\nترکیب سپاهان و سپید رود مشخص شد\nسپاهان راهی جام باشگاه‌های آسیا می‌شود


پارچه تترون طرحدار - مرکز خريد و فروش انواع پارچه | پارچه داران\nadmin دسته‌بندی نشده دیدگاه‌ها برای پارچه تترون طرحدار بسته هستند 18 بازدید\nپارچه تترون طرحدار برای دوخت انواع پیراهن مردانه و بچه گانه مناسب می باشد . پارچه تترون طرح دار با توجه به اینکه از مواد مرغوب تولید می شود زنگ خود را دیر از دست می دهد و می توان گفت پارچه مقاومی است . پارچه تترون طرحدار مناسب برای تمام فصول سال است .\nفروشگاه های عرضه انواع پارچه تترون عمدتا توانایی ارائه پارچه تترون طرح دار را نیز با تنوع چاپ خواهند داشت که باید به شناسایی این فروشگاه ها مشغول باشید.\nبا پیدا کردن فروشگاه های فروش عمده پارچه تترون طرح دار به سادگی می توانید انواع طرح های متفاوت از جمله چهارخانه، راه راه یا حتی چاپ های دیگر هندسی و گلدار را نیز برای پارچه تترون تهیه کرده و نسبتا از ارائه دهندگان و سورس های اصلی تامین پارچه تترون خرید خود را پیگیری کنید.\nآیا این چنین فروشگاه های عمده فروشی پارچه تترون را می شناسید؟\nدر پاسخ به سوال پرسیده شده و مطرح شده در بالا می توان عوامل و پارامترهای بسیار زیادی را دخیل دانست، اما در خطوط زیر سعی می گردد به مهم ترین عواملی که باعث تفاوت داشتن رنج قیمت انواع پارچه تترون طرح دار در مراکز و نمایندگی های عرضه کننده می شود اشاره گردد\nتولید از الیاف متفاوت در صنایع و کارخانه های نساجی مربوطه از مهم ترین عوامل متغیر بودن رنج قیمت انواع پارچه تترون طرح دار است، به طوری که تولید پارچه تترون طرح دار از الیاف پنبه باعث فزونی قیمت می گردد.\nبرندها و شرکت ها نیز یکی دیگر از عوامل تاثیرگذار می باشد، به طوری که انواع پارچه تترون طرح دار کارخانه های معتبر قیمت بالاتری از شرکت های در اصطلاح نامعروف دارد.\nازارهای سنتی را برای خرید انواع پارچه تترون طرح دار انتخاب می کنید و یا به سراغ فروشگاه ها و نمایندگی های اینترنتی و دیجیتالی می روید؟\nدر واقع می توان خرید انواع پارچه تترون طرح دار و هر پارچه ای که مدنظرتان را می باشد از طریق دو دسته مراکز و نمایندگی ها، انجام داده و یه ثمر برسانید:\n_ بازارهای موجود\n_ نمایندگی های اینترنتی\nکه امروزه مراجعه به بازارهای سنتی برای خرید انواع پارچه تترون طرح دار از رونق افتاده و کمرنگ شده و جای خود را به مراکز اینترنتی و آنلاین داده است.\nقبلی لباس مجلسی لمه\nبعد پارچه تترون چیست؟


وزیر نیرو: عمده ریزگردها از کشورهای دیگر می‌آید\nوزیر نیرو گفت: منشأ ریزگردهای خوزستان و ایلام عمدتاً ناشی از خشک شدن تالاب‌های عراق سوریه و اردن و عربستان است. بخش کمتری از گرد و غبارها مربوط به خشک شدن داخل کشور است.\nحمید چیت چیان در دومین روز از کنفرانس بین‌المللی آب مجازی افزود: ریزگردها بر اساس مطالعات و آمارهای سازمان هواشناسی کشور و تصاویر ماهواره‌ای سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ تعداد ۵۲۹ طوفان مستقل به مرزهای غربی رسیده که کانونهای مختلفی دارد. وزیر نیرو تصریح کرد: محدودیت منابع آب از نظر کیفی و کمی تأمین آب را در آینده‌ای نه چندان دور به یکی از چالش‌های اصلی کشور تبدیل خواهد کرد. ایران با سرانه ۱۴۵۰ متر مکعب به ازای هر نفر در سال مانند بسیاری از کشورهای منطقه در مرحله تنش آبی قرار دارد.\nبه گفته این مقام مسئول با وجود سرانه پایین آب تجدید پذیر میزان برداشت و مصرف آب بسیار بالاست و باید اصلاح گردد.\nوزیر نیرو با اشاره به میزان بارش در کشور گفت: بارش متوسط باران از ۲۴۹ میلیمتر در سال در ۸ سال اخیر به ۲۱۴ میلیمتر در سال کاهش پیدا کرده است این مقدار بسیار پایین‌تر از یک سوم متوسط بارش جهانی است و بدین ترتیب کشور ما جزو کشورهای خشک جهان محسوب می‌شود.\nبهبود کیفیت هوا در این سال‌های اخیر اتفاق افتاد. دیگر مدارس مثل سال‌های قبل تعطیل نمی‌شود./ شایان موسوی\nدوباره خوشحال شدیم که در تولید گندم به خودکفایی رسیدیم./ محسن احمدی\nواقعی شدن قیمت نان، آرزوی خیلی از ما ایرانیان بود اما هیچ دولتی جرأت اجرای آن را نداشت. دولت سعی کرد با واقعی کردن قیمت نان از حیف و میل شدن آن جلوگیری کند./ مهدی نامی\nبازگشایی بانک‌های خارجی را فراموش نکنید. تمام بانک‌های تعطیل ما بعد از برجام دوباره کار خود را آغاز کردند./ علیرضا سلطانی\nدولت یازدهم پسرفت احمدی‌نژاد در رشد اقتصادی را برگرداند./ محمد جلایی پور\nپیوستن ایران به اتحادیه بین‌المللی مبارزه با پولشویی و گزارش‌گیری مالی\nبر اساس استاندارد حسابرسی. واقعاً دست مریزاد دارد./ مسعود بهروزی\nدولت روحانی میزان قاچاق کالا را 40 درصد کم کرد./ علی قلی زاده


توسط مدیر سایت، 7 ماه قبل شهریور 25, 1397\nخطاای پزشکی به اشتباهات قابل پیشگیری در بخش ی مراقبت از سلامت گفته می شه. خطای پزشکی می تونه در بیمارستانا، درمانگاها، اتاقای عمل، مطب پزشکان، مراکز مخصوص مراقبت از بیماران، داروخونها و حتی بیشتر بخوانید...\nخیلی از مشکلات و شکستای زندگی ما، به دلیل بی پولی یا درآمد پایین به وجود ؛ بلکه راحت طلبی و طرز تفکر غیرواقعی یا دقیق تر بگیم «طرز تفکر افراد بی پول» عامل بیشتر بخوانید...\nاسترس چه به شکل اضطراب باشه یا خشم یا احساس سرخوردگی، اثرات زیادی روی جسم و خواب شما داره. این احساس به ویژه اگه سرکوب شه، نتیجه های شدیدتری داره. ممکنه شما حتی از بیشتر بخوانید...


مصرف به موقع میوه در بارداری - نرم افزار بارداری پرگ - preg\nمیوه ها به طور کلی برای سلامت «مادران باردار» بسیار مفید می باشند اما برخی از میوه ها به دلیل ویژگی های بخصوصی که دارند در «بارداری» توصیه نمی شود که به طور منظم آن ها را مصرف کرد. در ادامه بیشتر توضیح داده ایم.\nدرست است که هر میوه ای خواصی دارد که برای بدن مادر و جنین مفید است اما بهتر است دور بعضی میوه ها را خط بکشید. درواقع با وجود اینکه خوردن میوه در هر شرایطی- به خصوص دوران بارداری- بسیار مفید است اما خوردن منظم انبه، آناناس و انگور با وجود سرشار بودن از ویتامین و مواد مغذی، در دوران بارداری توصیه نمی شود.\nانگور میوه ی خوبی برای خانم های باردار است اما مانند آناناس و انبه باید در خوردن آن دقت کرد. باید توجه داشت که انگور طبع بسیار گرمی دارد و لازم است که خانم باردار از مصرف آن در سه ماه آخر دوران بارداری صرف نظر کند.\nمیوه ها: میوه هایی مثل پرتقال، گریپ فروت، نارنگی، لیمو و انگور منشاء بسیار خوبی برای ویتامینC هستند.\nبرچسب ها:\tبارداری و تغذیه, برنامه غذایی بارداری, هفته یازدهم بارداری


رفتار اطلاع‌یابی کاربران در مقابل رفتار تولیدات علمی پژوهشگران: مطالعه اینفودمیولوژیک در حوزه سرطان پروستات - تعامل انسان و اطلاعات\nدوره 4، شماره 1 - ( 3-1396 )\nجلد 4 شماره 1 صفحات 67-79 برگشت به فهرست نسخه ها\nرفتار اطلاع‌یابی کاربران در مقابل رفتار تولیدات علمی پژوهشگران: مطالعه اینفودمیولوژیک در حوزه سرطان پروستات\nشهره سیدحسینی، عاصفه عاصمی ، احمد شعبانی، مظفر چشمه سهرابی\nزمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین وضعیت اپیدمیولوژی اطلاعات سلامت بر مبنای رفتار اطلاع‌یابی کاربران و تولیدات علمی پژوهشگران ایرانی در زمینه سرطان پروستات طی سال‌های 2011-2015 میلادی بوده است. بدین منظور هم‌راستایی عرضه و تقاضای اطلاعات سلامت بر مبنای رفتار اطلاع‌یابی کاربران و همچنین تولیدات علمی پژوهشگران ایرانی با محوریت سرطان پروستات طی سال‌های 2011-2015 میلادی در گوگل ترندز و پاب‌مد مورد بررسی قرار گرفت.\nروش پژوهش: روش پژوهش حاضر آمیخته است. در بخش کیفی کلیدواژه‌های مورد استفاده کاربران ایرانی در زمینه سرطان پروستات با روش بحث گروهی متمرکز شناسایی شد. در بخش کمّی، بر مبنای کلیدواژه‌های مستخرج از بخش کیفی، د‌اده‌ها در دو بخش رفتار اطلاع‌یابی اینترنتی کاربران ایرانی از طریق گوگل ترندز و تولیدات علمی پژوهشگران ایرانی در پاب‌مد در زمینه سرطان پروستات گردآوری و سپس برای بررسی هم‌راستایی رفتار اطلاع‌یابی سلامت کاربران و تولیدات علمی پژوهشگران در فضای اینترنت روش همبستگی در محیط نرم‌افزاری آر استفاده شد.\nیافته ها: طبق یافته‌ها، شاخص حجم جستجو در مجموع کلیدواژه‌های حوزه سرطان پروستات در سال 2011 میلادی، 2191 و در سال 2015 میلادی، 1798 حاصل شد. از 161 مقاله علمی پژوهشگران ایرانی در زمینه سرطان پروستات 20 رکورد در سال 2011 و 44 رکورد در سال 2015 میلادی منتشر شده است. ضریب همبستگی پیرسون بین رفتار اطلاع‌یابی کاربران در گوگل ترندز و تولیدات علمی پژوهشگران ایرانی در پاب‌مد در حوزه سرطان پروستات معنادار نمی‌باشد (05/0P>) و ارتباطی بین این دو برقرار نیست.\nنتیجه گیری: طبق نتایج حاصل در سال‌هایی که شاخص حجم جستجوی کاربران ایرانی در حوزه سرطان پروستات و در موتور جستجوی گوگل افزایش و یا کاهش یافته، بر کمیّت تولیدات علمی پژوهشگران ایرانی در این زمینه موضوعی تأثیری گذاشته نشده است. بنابراین شاید بتوان گفت که پژوهشگران ایرانی حوزه سرطان پروستات توجهی به کاهش حساسیت‌ها و نگرانی‌های افراد جامعه در رابطه با بیماری سرطان پروستات نداشته و با اهداف دیگری در این زمینه دست به پژوهش‌های گسترده‌ای زده‌اند.\nواژه‌های کلیدی: اپیدمیولوژی اطلاعات، عرضه اطلاعات سلامت، تقاضای اطلاعات سلامت، نیاز اطلاعات سلامت\nمتن کامل [PDF 557 kb] (529 دریافت)\nسیدحسینی شهره، عاصمی عاصفه، شعبانی احمد، چشمه سهرابی مظفر. رفتار اطلاع‌یابی کاربران در مقابل رفتار تولیدات علمی پژوهشگران: مطالعه اینفودمیولوژیک در حوزه سرطان پروستات . تعامل انسان و اطلاعات. 1396; 4 (1)\nدوره 4، شماره 1 - ( 3-1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها


دانلود همه رفتن اي خدا من نرفتم کربلا سيد ذاکر | مجله اينترنتی فسقلی ها\nخانه / اخبار روز / دانلود همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا سید ذاکر\nrasul ۱۳۹۶-۰۶-۰۵\tاخبار روز دیدگاه‌ها برای دانلود همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا سید ذاکر بسته هستند 170 بازدید\n۱ . همه رفتن ای خدا … من نرفتم کربلا … – آپارات\n۲۵ آوریل ۲۰۱۲ … پیمان همه رفتن ای خدا … من نرفتم کربلا … سید جواد ذاکر , نوحه , محرم , , پیمان.www.aparat.com/v/…/همه_رفتن_ای_خدا_…_من_نرفتم_کربلا_…\n۲ . کلیپ سید جواد ذاکر همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا – آپارات\n۱۳ ژانویه … علی دلفی لطفا برای شادی روح فخر الذاکرین سید جواد ذاکر یگ فاتحه بفرستید www.aparat.com/…/کلیپ_سید_جواد_ذاکر_همه_رفتن_ای_خدا_من_نرفتمکلیپ سید جواد ذاکر همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا , علی دلفی.\n۳ . همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا | سید جواد ذاکر – مداحی بسیار زیبا – آپارات\n۱۵ فوریه … کلیپ دیدنی از حال و هوای زائران در کربلا همراه میکس مداحی بسیار زیبا از مرحوم سید www.aparat.com/…/همه_رفتن_ای_خدا_من_نرفتم_کربلا_%۷C_سید_جوادجواد ذاکر همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا ~ Hamah RaftanAe …\n۴ . همه رفتن ای خدا … من نرفتم کربلا … – دالفک\nهمه رفتن ای خدا … من نرفتم کربلا … محرم, سید جواد ذاکر, نوحه, رفتن, نرفتم, کربلا.\n… دانلود گزارش کد ویدیو. همه رفتن ای خدا … من نرفتم کربلا … مذهبی محرم سید جواد …\n۵ . دانلود مداحی زیبا و فوق العاده از مرحوم سید جواد ذاکر طباطبایی-همه رفتن …\nغریب مادر – دانلود مداحی زیبا و فوق العاده از مرحوم سید جواد ذاکر طباطبایی-همه رفتن biharam.blogfa.com/…/دانلود-مداحی-زیبا-و-فوق-العاده-از-مرحوم-سید-جواد-ذاکر-طباطبایی-همه-رفتن-کربلا-من-نرفتم-کربلاکربلا من نرفتم کربلا – …«اَینَ بَقِیـهاللّه»… – غریب مادر.\n۶ . mp4.ir – همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا…\n۱۷ جولای … مداحی مرحوم سید جواد ذاکر…همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا…/واحد سوزناک.www.mp4.ir/Video?Watch…/همه-رفتن-ای-خدا-من-نرفتم-کربلا…\n۷ . همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا | سید جواد ذاکر – مداحی بسیار زیبا …\n۸ Mar – 4 min – Uploaded by Nohe Maddahiکلیپ دیدنی از حال و هوای زائران در کربلا همراه میکس مداحی بسیار زیبا از مرحوم سید جواد ذاکر همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا.\n۸ . کلیپ سید جواد ذاکر همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا – YouTube\n۲۷ Feb – 12 min – Uploaded by Hassan Clayلطفا برای شادی روح فخر الذاکرین سید جواد ذاکر یگ فاتحه بفرستید.\n۹ . صوتی – سید جواد ذاکر\nسید جواد ذاکر-فاطمیه دوم سال ۸۲ (صوتی) … سید جواد ذاکر و سید علی مومنی-شب اول levaozzeynab-zaker.com/post/169میلاد حضرت علی (ع) سال ۸۲ سید جواد ذاکر … شب اول همه رفتند ای خدا من نرفتم کربلا\n۱۰ . طرفداران سید جواد ذاکر – دانلود مداحی تصویری همه رفتن ای خدا\nدانلود و پخش آنلاین نوحه همه رفتن ای خدا من نرفتم کربلا، من نروم تا کربلا با تو … www.abolfazl551.blogfa.com/post-89.aspxقطعه ای از این نوحه: یه سوال دارم مگر ما دل نداریم ای خدا، یا مگر جا قحط و بود از بهر ما در


3t LITE: 2009\nWinds blow in Canada and it storms in cold seasons,\nit wrecks the fields, the farms, the poor,\nnature blows into its whistle,\na climatic phenomenon,\nno human hands backstage.\nIn a land of much more moderate weather,\nwinds are less natural than they are artificial,\nOnly human hands against human hands can rise.\nNot religion that comes from above.\nOnly weak, imperfect human hands.\nThis time, leave us alone.\nPosted by Setareh Ghanooni at 5:20 PM\nامروز رفتم خرید. با پیراهن سفید جدیدی که صبح خریده بودم. اینجا باکسینگ دی هست، باکسینگ ویک. من با پیراهن تنگ سفید. تا کمر. هوا بهاری شده. توی ایران این جور پیرهن ها رو فقط پسرا هستن که توی خیابون می پوشن. اما مدل زنونه ش هم هست. توی ایران هم دخترا با این که این مدل پیرهن ها رو میپوشن، اما هیچ وقت توی خیابون نمیبینی دختری از اینا پوشیده باشه. توی خیابون همه ورژن بلندترش رو میپوشن. من امروز توی یکی از شهرهای کوچیک انتاریو توی خیابون لباسی رو پوشیدم که همه ی مردها توی ایران میپوشن هر روز توی خیابون های تهران. من امروز همون طوری هستم که مردی توی تهران هست.\nPosted by Setareh Ghanooni at 5:09 PM\nیک ترم خوندن ادبیات کشوری که به سختی چیزی به اسم ادبیات در سطح جهانی داره بهم نشون داد که مهمترین چیز برای به وجود آوردن ادبیات جمع بستن دغدغه های آدمهاست. کول کردن دردهای مردم توی یک گونی و کشیدنش از این صفحه به اون صفحه.\nچیزی که پارسال وجود نداشت. پارسال کسی با کسی نبود. همه تک و تنها بودند و برای خودشون پرسه میزدند.\nامسال همه دردها جمع شده، صداها یکی شده، اوج گرفته. امسال تاریخ رو دو قسمت کرده: قبل و بعد.\nکانادا قبل از رکود بزرگ. کانادا بعد از رکود بزرگ.\nکانادا، بیشتر شعرهاش درباره ی طبیعت هست. پر از کلمه های قلنبه سلنبه که فقط باید توی جنگل بزرگ شده باشی تا کاملا درکشون کنی. اما همین شاعرهای این شعرهای عجق وجق هم بین خودشون گروه درست میکردند. سعی میکردند برای خودشون دغدغه ای بسازند و توی جامعه شون دنبال چیزی بگردند که با هم به صدا درش بیاورند.\nاحتمالا همه مون در زندگیمون شده یک روز بنشینیم و شعرهای چند ده سال پیش رو بخونیم و افسوس بخوریم که چرا دیگه شاعری مثل نیما یا اخوان ثالث نداریم. یادمه دو سه سال پیش که برای اولین بار در بلوغ فکری، شعرهای معاصر ایرانی رو کشف کرده بودم مدام به این قضیه فکر میکردم. احساس میکردم نسل ما یک چیزی نداره، یک دغدغه ی مشترک بلند مدت. یک دغدغه مشترک بلند پایه. همه مون لای گره های خوشگل روسری های رنگیمون پنهان شده بودیم. لابه لای آهنگهای رپ توی خیابون های شلوغ، صدامون گم شده بود.\nامروز یادم اومد که پیداش کردم.\nLabels: That Feel, وطن\nحتی اسمتم من رو سیر میکنه\nحتی این طرز نوشتنت\nهم گشنه م میکنه هم سیرم میکنه\nحتی این طرز نوشتنت هم خوشمزه است\nدیدین خود کلمه ی "خوشمزه"چقدر خوشمزه به نظر میاد؟\nو اگه یه جایی اشتباه بنویسین به جاش "خوشمره"، دیگه اصلا خوشمزه به نظر نمیاد در حالی که فرقش فقط تو یه نقطه ست.\nچرا من از ایران رفتم آخه؟\nPosted by Setareh Ghanooni at 4:44 PM\nLabels: Montreal, در ستایش خوردن\nWhen you start to realize\nthat there is no certain year you would want to return to.\nThat you would never want to go back,\nno matter how marvelous.\nLabels: Nothing to do with Montreal\nبه انگشتای پام چند روز قبل از این که از ایران بیام، لاک زده بودم. هنوز نصفشون مونده و کامل پاک نشدن. منتظرم ببینم چند تا پاک شدن طبیعی لاک طول می کشه تا من برگردم تهران خونه.\nخوبی کانادا هم اینه که انقدر سرده که کسی به فکر نشون دادن ناخن ش نمیفته و همه جا یا جوراب پاته یا کفش. اگه میرفتم یه جای گرمسیری مثل استرالیا میخواستم چطوری اندازه گیری کنم دوری م رو؟\nPosted by Setareh Ghanooni at 4:52 PM\nAt The Coffeehouse Thinking Of The Teahouse\nI remember the late afternoon\nwe had a rendezvous in your regular teahouse,\nour regular teahouse,\nit was first yours, a couple of months past our friendship,\nand it became mine too.\nwe sat there on the wooden bench\nat the table and the puff of smoke\nrising from our table, theirs, everyone's,\nI hated breathing that air, I hated it at first,\nand then I got used to it because I got used to you\nand it was an inseparable part of our get-togethers thereafter.\nwhen the light went out and\nsomething extraordinary happened,\nsuddenly you were not the person you always were\nthe bubble around you had burst,\nas if gone into the hookah instead,\nsitting next to its lover, the 'hubble',\nand you agreed to hold my hand\nand didn't mention anything about the\ntackiness of holding hands in public.\nlike always that nothing is quiet\nwe never had a sunny sky\neven in our most sunny days,\nthere was a hint of a cloud\nand today, as I sit at the Starbucks,\nfour thousand miles away from home,\nthere are a million clouds above me\nand a million more fights we should share,\na sign that a million more days are going to come our way.\nPosted by Setareh Ghanooni at 12:15 PM\nLabels: English poem, Montreal\nمن هم به جمع باکلاس ها پیوستم و اومدم از استارباکس آنلاین شدم! هاها.. البته من واقعاَ از قهوه خیلی خوشم نمیاد و میخوام آبمیوه سفارش بدم.\nاومدم درس بخونم برای همینم نمیتونم زیاد حرف مفت بزنم.\nهوا هم ابری هست و اینجا قلب خارجه.\nPosted by Setareh Ghanooni at 10:19 AM\nPosted by Setareh Ghanooni at 5:45 AM\nگاهی وقت‌ها با خودم فکر می‌کنم چرا هرجا که می‌رم باید یه چیزی کم باشه. حتی وقتی در قلب رویای بچگی‌م هم زندگی می‌کنم، کافی نیست.\nاینجا خونه‌ها سبک گوتیک هستند و خیابون‌ها خلوت هستن، و به جای موتور، توشون پر از دوچرخه و سگه. اینجا با لباس خونه‌ت می‌تونی بپری بری بیرون، با یه تاپ و دامن می‌تونی بری دانشگاه، می‌تونی بدون این که از بدنت خجالت بکشی، توی خیابون راه بری و فقط توی بقالی‌های ایرانی نگاه مردها رو روی خودت حس کنی و گاهاً متلکی هم بشنوی، اینجا می‌تونی به اتوبوس‌ها اعتماد کنی که جا نمی‌ذارنت.\nانقدر اینجا همه چیز عجیب غریب و متفاوت هست که من گاهی فکر می‌کنم الانه که از خواب بیدار بشم و ببینم که تو خونه‌ی خودمون توی تهران هستم.\nنمی‌دونم آیا امکان داره آدم در کشوری که زبونش، زبون اول خودش نیست، به اون حدی از پیشرفت برسه که در کشور خودش می‌تونست برسه یا نه؟ نمی‌دونم من می‌تونم هیچ‌وقت کاره‌ای بشم که نه فقط در نظر هم‌زبانان خودم، که در نظر انگلیسی‌زبون‌های واقعی هم به چشم بیاد؟ واقعاً مطمئن نیستم. علاقه‌ای هم به شنیدن قوت قلب ندارم، علاقه به دیدن خودم در گذر زمان دارم اما.\nسر کلاس‌ها بعضی استادها لهجه‌ی آلمانی یا حتی کبکی دارن، و فهمیدنشون، به خصوص وقتی که سنگین و سریع حرف می‌زنن، سخته و هیچ‌وقت نمی‌تونم تمام جمله‌هاشون رو بفهمم. می‌دونم که بهتر می‌شه و یاد می‌گیرم بشنومشون، ولی این چیزی هست که خیلی فکر نمی‌کردم برای من اتفاق بیفته.\nPosted by Setareh Ghanooni at 9:15 PM\nمن الان نشستم تو "خارج". باورم نمی‌شه!\nPosted by Setareh Ghanooni at 12:09 PM\nنمی‌شه آدما یه قدرتی داشته باشن که به خواب کسی که می‌خوان نفوذ کنن و اوضاع رو بر وفق مراد خودشون کنن؟ چی می‌شد اگه این قدرت به آدما داده می‌شد که لااقل فقط تو خواب کسی که دوسش دارن نفوذ کنن و فکرش رو دست‌کاری کنن؟\nLabels: دغدغه‌ي فکري, دق کردیم بابا\na fine little sane girl that\nslept with strangers\ndid all the things that people said she should;\nthey claimed it a way to be safe;\navoiding all of which later,\nThere was a tiny little smile\nshe always wore on her face\nand everybody was happy with her\none rainy day as she remembers\nshe decided to start her journey out.\nPosted by Setareh Ghanooni at 4:12 PM\nدنیای ما به دو قطب مخالف، به نبرد ازلی میان خیر و شر، تقسیم می‌شد. نبردی بود که در آن تکلیف زندگی‌مان معلوم می‌شد و در جایی دوردست، ورای توانایی‌مان برای نفوذ داشتن یا تأثیر گذاشتن بر آن، اتفاق می‌افتاد. با وجود این -و کاملاً به یاد دارم- تقریباً همه معتقد بودند که خیر پیروز می‌شود و جنگ به‌زودی به پایان می‌رسد. این باور به آن‌ها کمک می‌کرد طاقت بیاورند..\nروح پراگ، صفحه‌ی 27\nترجمه‌ی فروغ پوریاوری\nPosted by Setareh Ghanooni at 11:04 AM\nLabels: Inspired by the book, That Feel\nSimple Life of A Soldier\nDo I want that simple life\nin the barracks where you\nwhen you can for real\nsit down think about\nall the good things you have,\nwhen win or loss is right there\nshouting itself right at you,\nand you have only one job:\nto dance or to mourn.\nwhen you don't have to wonder\nwhen you don't have time to sit down\nask yourself, "Am I happy?"\nPosted by Setareh Ghanooni at 2:18 AM\nلبه‌ی یک پرتگاهی ایستاده بودم، من بودم، مامانم و خواهرم بودن، خانواده‌ی کوچک‌ترین خاله‌ام هم بودن. مجبور بودیم از این پرتگاه خودمون رو پرت کنیم پایین. نمی‌دونم چرا، ولی کاری بود که باید می‌کردیم. اون پایین، دره‌ی خیلی عمیقی بود. تنها اون عده‌ای می‌رسیدند با موفقیت و سلامت به زمین که اعتماد به نفس و در معنای منفی‌ش، غرور ِ کمتری داشتند. باید غرورشون به صفر می‌رسید تا به زمین برسند. بیشترشون خیلی زود رسیدن اون پایین. من همین‌طور تو هوا معلق بودم، نمی‌دونستم چی کار کنم که برسم اون پایین. یکهو شروع کردم به فریاد زدن:\nشعرهای من خیلی بی‌ارزش‌ان. شعرهای من چرت هستن. من بیخودترین شاعر دنیام.\nبا گفتن این جمله‌ها، لحظه به لحظه به زمین نزدیک‌تر می‌شدم.\nاما ته ته دلم، جایی که هیچ‌کس نمی‌دید، می‌دونستم که این شعرهای من نبودن که بی‌ارزش بودن، این "مردم" بودن که شعرهای من رو نفهمیدن. حتی در اون شرایط هم باورم نمی‌شد که باید همچین جمله‌ی به‌وضوح اشتباهی رو بگم که به زمین، به سرپناه، برسم.\nI never believed that we are all the same to God,\nThat he loves us all the same,\ninvests the same amount of time and fortune on all of us,\nIt would be so unfair;\nSome of us are not as promising\nand as good as the others,\nsome of us are just a body and a face,\nsome of us- we have raindrops in our hair,\nthe sun beams on our forehead,\nbirds encircle us like a galaxy,\nwe breathe out gold and sapphire.\nPosted by Setareh Ghanooni at 2:13 PM\nمن معنی انتظار رو خوب می‌دونم\nمعنی رسیدن به انتظار رو\nمعنی آرزو کردن رو و بعد دیدن این که یک ربع بعدش، یک ساعت بعدش، یک روز بعدش،\nتو بهم زنگ می‌زنی و از دور\nماشین سیاه همیشگی‌ت پیدا می‌شه\nکه گاهی وقت‌ها تمیزه\nو گاهی وقت‌ها کثیف،\nو تو همیشه از بیرون شیشه\nبا کله‌ای که همیشه\nچه پُر مو مثل یه درخت،\nچه کچل مثل بیابون،\nاز دور منو صدا می‌زنه\nو می‌گه: تو آرزو می‌کنی\nمن جواب می‌دم\nتو آرزو می‌کنی\nPosted by Setareh Ghanooni at 3:03 PM\nتو ناخدای من بودی\nهر جا می‌گفتی من می‌رفتم\nاگر یک لحظه می‌رفتی از پیشم\nحتی در حد همین یک توالت رفتن معمولی\nمن زانوی غم بغل می‌گرفتم\nتو منُ از میون همه‌ی این طوفان‌ها\nهمه‌ی این موج‌های ترسناک\nمن رو بردی اون طرف اقیانوس\nو پیاده‌م کردی.\nPosted by Setareh Ghanooni at 2:42 PM\nReturning to this year,\nwishing to return to this year,\nthis one best year\nthis one, passed, best year\nthis only perfect year in my life\nwith all its imperfection\nwishing to return to this year;\ndreaming of it at nights and\nwriting books about it in the\nearly hours of the afternoon\nalone with myself and a cup of tea\n(i will never get drunk on coffee\ntea will always remain my drink\nas a habit you shaped in me\nas a symbol of all the habits that you shaped in me)\nthis year will remain with me\ngolden, blue, green,\nwith little flakes of snow\nlike that cup of tea\nthat red, brownish, cup of leaves\nsoaking in water as if drowning\ndrowning and dead\nwishing to rise again,\nthis year will always remain with me\nNone of it will move in my head\nnone of it will differ\nnone of it will become better\nor will get eternal\nthis year as it was\nwith leaves of red here and there\nand little shades of white on the ground\nas it will always be,\nwith all its mortality.\nYou're the best thing that has ever happened to me..\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:26 PM\nLabels: Some Things Can Never Be Labeled, That Feel\nI look at people and find you\nin their sways and ways\nalthough you may not be there;\nI can find you in the air they breathe,\nin the words they talk,\nin the tuned moves of their bodies,\nin the turn of their neck\nwhen they start to look up,\nit resembles you, to me,\nwhen you sat and i stood in front of you,\nyou looked up and\nready to be hugged.\nyou come from afar,\nfrom the corner of the screen\nstarting to glare;\nand there's nothing but darkness,\nyou come to save me.\nbefore the film actually starts,\nyou are the word written in big fonts,\nright there in the title.\nand all becomes you.\nPosted by Setareh Ghanooni at 10:31 AM\nI wanted to protect you so much but I couldn't,\ninstead, I hurt you more..\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:03 PM\nیکی از بزرگترین آرزوهام اینه که ببینم یه روزی یکی/یک گروهی، یکی از شعرهام رو با آهنگ خونده. نمی‌دونم اصلاً همچین چیزی از شعرهای من در میاد یا نه، ولی خیلی کیف خواهم کرد. البته باید خیلی موسیقی راکی داشته باشه و خودمم احساس کنم که موسیقیه از شعر من بهتره.\nاگر دارید فکر می‌کنید که این آرزوم رو برآورده کنید، اشکالی نداره چار تا خط شعرم رو هم کم و زیاد که نه، ولی مثلاً تکرار کنید و از این هنری‌بازی‌ها.\nTo me nightmare with the devil\nPosted by Setareh Ghanooni at 2:29 AM\nLabels: The Fabulous, The Impossible\nگرَزینای 20 ساله و خواهرش، هنگام اشغال لهستان توسط نازی‌ها به اردوگاه رَونزبروک فرستاده شدند و 11 ماه بعد زیر جوخه‌ی سربازان کشته شدند.\nاینک، بی‌وقفه پرسه می‌زدم\nدر شهرهای کوچک، جاده‌های ناآشنا،\nخود را بی‌هدف این طرف و آن طرف می‌کشیدم،\nآغاز از شهر روبیسُف.\nاز مغازه‌های مرموز\nتا بازارهای رنگارنگ ِ شگفت‌انگیز،\nزندگی را در مینیاتورها نظاره می‌کنم،\nدر عجیب‌ترین مجموعه‌های عتیقه‌فروش.\nکاروانسراهای مغموم، پر از آدم‌های غریب،\nچهره‌های عجیب از یک قرن و نیم پیش،\nهر وقت بخواهم، اینجا را ترک خواهم کرد،\nو پشت سرم را هم نگاه نخواهم کرد،\nمنتظر هیچ چیز نخواهم بود؛\nو جایی، در یک رستوران خالی، در یک بعد از ظهر زمستانی،\nمی‌خواهم تو را برای نوشیدن یک گیلاس مشروب ملاقات کنم،\nما خوشحال خواهیم بود، در حالی که پشت میز چوبی نشسته‌ایم،\nو با یکدیگر حرف می‌زنیم، در آن دیروقت زمستانی.\nسپس، بیرون خواهیم رفت در آن طوفان زمستانی\nتا خلاف سوی باد راه برویم،\nهمان‌طور که همیشه می‌رویم، همان‌طور که در گذشته می‌رفتیم،\nپس از آن جدا خواهیم شد – شادان، تنها با یک لبخند،\nتا قرار ِ بعدی – پس از مدتی کوتاه.\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:21 AM\nMaybe a blue pain\na windy cloud\na horror you inhale\na mind you are not in control of\nbut for which you are responsible.\nA life that no matter what\nwhat many days of traveling\nwhat number of friendly whispers\nthat's there for you to suffer from.\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:14 AM\nوقتی که ایران بود، جز آهنگ غیرایرانی، آهنگی گوش نمی‌کرد.\nپایش را که از ایران بیرون گذاشت، جز آهنگ ایرانی، هیچ آهنگی گوش نکرد.\nPosted by Setareh Ghanooni at 11:59 AM\nیک روزی میاد که دیگه به منتظر بودن‌ات پایان می‌دی. دیگه می‌دونی که هیچ اتفاقی قرار نیست بیفته. هیچ چیزی عوض نمی‌شه. دیگه منتظر نمی‌مونی تا از یه جایی به بعد، روال ِ دنیا برات عوض بشه و به جای پایین رفتن از این ورطه‌ای که توش افتادی، قالی پرنده‌ای بیاد و ببردت بالا و بالا، دور و دور.\nوقتی که دیگه منتظر ِ چیزی نباشی، خیلی خیال‌ت راحت می‌شه. دیگه نه تو ذوق‌ت می‌خوره وقتی که می‌بینی انتظارت عبث بوده، و نه دیگران قضاوتت می‌کنن که چه نشسته‌ای؟ پا شو خودت چرخ زندگی‌ت رو هل بده.\nدیگه منتظر هیچی نیستی. خیلی راحته. به همه می‌گی که من دیگه منتظر هیچی نیستم. فرقی هم نمی‌کنه. اگر همه‌ی دنیا می‌دونستن که صرف ِ منتظر بودن‌شون باعث نمی‌شه به انتظارشون برسن، و احتمال رسیدن به انتظارشون وقتی که پاش می‌شینن و براش شمع روشن می‌کنن و ورد می‌خونن و آب و دون‌ش می‌دن، دقیقاً، دقیقاً به اندازه‌ی همون وقتی هست که منتظر نیستن و زندگی‌شون رو بدون امید و انتظار سپری می‌کنن، دیگه این‌همه انرژی و کلمه و روز و ماه و سال و زندگی تلف نمی‌شد.\nبه همه می‌گی که من دیگه منتظر نیستم یه روزی یه اتفاق خوبی بیفته. تسلیم شدی. می‌دونی که سر پیچ ِ این اتفاق بد، اتفاق ِ بعدی بدتری چشم به راهته. می‌دونی که جاده باریک‌تر و باریک‌تر می‌شه و آدم‌هاش کمتر و کمتر می‌شن. یک جاهایی‌ش دیگه حتی خودت هم سایه‌ی خودت رو نمی‌بینی که افتاده رو سراشیب خاکی.\nفقط یک چیز رو هرگز نمی‌فهمی. نمی‌فهمی که چرا چند روز ِ پیش، چند ماه ِ پیش، چند سال ِ پیش، این همه به خوشبخت شدن خودت اعتماد داشتی؟ چرا وقتی بچه بودی همه‌ی افق‌ها اون‌قدر بیهوده باز بود؟ چرا صبح‌ها که پا می‌شدی، نور خورشید راست‌راست میفتاد توی چشم‌های تو؟\nPosted by Setareh Ghanooni at 12:29 AM\nبورخس را دوست دارم. بورخس جادویی است. بورخس صدایش از دنیایی دیگر است.\nای سرنوشت بورخس\nکه سفر کرده‌ای از میان هزاران دریای گوناگون\nیا از میان آن یگانه دریای تنها که\nهزاران نام گوناگون با خود یدک می‌کشد،\nکه بوده‌ای قسمتی از ادینبورگ، قسمتی از زوریخ، قسمتی از\nهر دو قرطُبه،\nقسمتی از کلمبیا و قسمتی از تگزاس.\nکه برگشته‌ای در پایان تغییر نسل‌ها\nبه سرزمین‌های کهن ِ اجدادت،\nبه آندلوس، به پرتغال و به کشورهایی که\nساکسون‌ها با دانمارکی‌ها در آن جنگیدند و\nکه سرگردان بوده‌ای در میان ِ\nهزارتوی سرخ و بی‌جنبش ِ لندن.\nکه پیر شده‌ای در آینه‌های بسیار،\nکه بیهوده جُسته‌ای مرمرین‌نگاه ِ خیره‌ی مجسمه‌ها را،\nکه زیر سؤال برده‌ای سنگ‌نبشته‌ها را، فرهنگ‌نامه‌ها را،\nنقشه‌های جهان‌نما را،\nکه دیده‌ای چیزهایی را که مردمان می‌بینند،\nمرگ را، طلوع ِ آرام ِ خورشید را، دشت‌ها را،\nستاره‌های سبک‌بال را؛\nکه هیچ‌چیز ندیده‌ای، یا تقریباً هیچ،\nمگر چهره‌ی دختری از بوئنوس آیرس را،\nچهره‌ای که نمی‌خواهد به یادش آوری.\nای سرنوشت بورخس،\nبیگانه‌تر از خودت شاید کسی نیابی.\nPosted by Setareh Ghanooni at 6:11 AM\nمی‌دانم، راه می‌روی\nاین شعر به نظرم خیلی شعر مرموزیه. مال ِ رابطه‌های همین عصر مدرن‌ه. مال ِ رابطه‌های تعریف‌نشده.\nبا آغوش باز، پذیرای هرگونه انتقاد شما در ترجمه‌ی آن هستیم.\nبسیار قدم می‌زنم، دیرهنگام، در امتداد خیابان‌ها،\nنگاهم را به پایین می‌دوزم، شتابان، وحشتزده؛\nناگهان، در سکوت، تو شاید باز برخیزی\nو من باید خیره شوم به اندوه ِ تو،\nخیره شوم با چشمان خود به اندوه ِ تو،\nدر حالی که تو خوشبختی‌ات را طلب می‌کنی، که مُرده‌ست.\nمی‌دانم، تو هر شب آن‌سوی من قدم می‌زنی\nبا گام‌های خجالت‌زده، در پیراهنی حقیرانه\nو راه می‌روی در جستجوی پول، با ظاهری فلاکت‌بار!\nکفش‌هایت، تنها خدا می‌داند چقدر چرک و کثافت جذب می‌کنند.\nباد بازی می‌کند در موهایت با لذتی شهوانی؛\nراه می‌روی، راه می‌روی، و هیچ خانه‌ای پیدا نمی‌کنی.\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:40 AM\nمن کارتون بابالنگ‌دراز رو دیدم و با اپیزودهای اولش گریه کردم.\nاونجایی که جودی تازه وارد Lincoln Memorial High School شده و خیلی مدرسه‌ی جدیدش به نظرش جای بزرگ و هیجان‌انگیز و خوشگلی میاد، گریه کردم. وقتی که جولیا پندلتون از کوچیکی و دلگیری مدرسه می‌گفت و جودی از خوشحالی روی زمین بند نبود، من گریه کردم.\nمن وقتی سالی مک‌براید و جولیا پندلتون به جودی می‌گفتند که تو همیشه خیلی خوشحال هستی و همه چیز رو خوب و قشنگ می‌بینی، گریه کردم.\nمن یاد اولین ترم دانشگاهم افتادم. من اصلاً انتظار نداشتم که دانشگاه من رو حتی ثبت‌نام بکنه. همه چیز برای من در نهایت معجزگی اتفاق افتاد. من یاد وقتی افتادم که انقدر سر کلاس بلند بلند می‌خندیدم و با همه از جمله استاد بگو بخند می‌کردم و مسخره‌بازی درمی‌آوردم که استاد دعوام کرد. یه روز آخر کلاس نگه‌م داشت و گفت که زیادی خوشحال هستم سر کلاس و باید حرمت محیط آکادمیک اونجا رو حفظ کنم. من از اون روز به بعد تونستم تا حدی خودم رو کنترل کنم، شادی خودم رو کنترل کردم، کمتر نشون‌ش دادم به آدم‌هایی که مایل نبودن ببیننش. وقتی یه مدتی کمتر و آهسته‌تر می‌خندیدم، دوستام بهم گفتند که دلشون برای خنده‌های بلند و از ته دل‌م تنگ شده.\nمن با دوباره دیدن ِ جودی گریه کردم. من یاد بچگی‌هام افتادم که دنیام بی‌لکّه بود و قصه‌ها برام آخر ِ دنیا بودن.\nمن یاد ِ روزهایی افتادم که با اتوبوس می‌رفتم دانشکده‌مون و توی راه آهنگ‌های قشنگ گوش می‌کردم و از پنجره‌ی اتوبوس بیرون رو نگاه می‌کردم و احساس می‌کردم این همه خوشبختی خیلی شکننده‌ست و همه‌ش دعا می‌کردم که کسی از من نگیردش. از پنجره مردم رو نگاه می‌کردم که می‌رفتن سر کارهای روزانه‌شون، و هیچ‌کدومشون به خوشبختی من نبودن.\nمن با دیدن فرندز هم حتی گریه کردم یک بار.\nمن وقتی که فیبی در مدتی که شغل موقتی به عنوان مسئول تبلیغ تلفنی یک شرکت تولیدکننده‌ی جوهر داشت، به یه آقایی برای فروختن جوهر زنگ زد اما به جاش فهمید که اون آقاهه می‌خواد خودکشی کنه و هیچ‌کس رو نداره و حتی در محل کارش هم هیچ‌کس متوجه حضورش نیست، گریه کردم.\nمن وقتی که فیبی به اون آقاهه گفت که مهم نیست که این jerkهای اطرافت بهت اهمیت نمی‌دن، universe بهت اهمیت می‌ده و می‌خواد که تو زنده بمونی و زندگی کنی، گریه کردم.\nمن تازگی‌ها با خیلی چیزا گریه می‌کنم.\nمن الان هم بدبخت نیستم. گریه کردن همیشه به بدبختی ربط نداره.\nمن تازگی‌ها با خیلی چیزها گریه می‌کنم و برای اون‌هایی که نمی‌تونن گریه کنن و احساسات عمیق خودشون رو ابراز کنن، واقعاً متأسفم.\nمن سعی کردم این رو پنهان کنم، اما حقیقتش اینه که پسری که بتونه جلوم با خیال راحت گریه کنه و احساسات خودش رو تخلیه کنه، برام turn on خیلی بزرگی محسوب می‌شه.\nمن می‌گم بیاین برای همه‌ی اونایی که قدرت این رو ندارن که احساسات عمیق و پیچیده‌ی انسانی‌شون رو با اشک‌هاشون به دنیا نشون بدن، گریه کنیم.\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:02 PM\nتقدیم به ارنستو\nاگه خوشت نمیاد خب نخون.\nPosted by Setareh Ghanooni at 1:01 AM\nیک ناهار معمولی - قسمت اول\nزن خم شد روی زمین کیفش را بردارد. نگاهش به بسته‌ی دستمال جیبی‌اش افتاد که از توی کیفش پرت شده بود چند متر آن‌ورتر زیر پیشخوان. به مرد پشت پیشخوان که مشغول رسیدگی به فاکتور مشتری‌اش بود نگاه کرد: آقا می‌شه از جلوی پاتون بسته‌ی دستمالم رو بدین؟ ممنونم. مرد پشت پیشخوان خم شد روی زمین که بسته‌ی دستمال را بردارد. نگاهش افتاد به کفش‌های زن که آن طرف پیشخوان ایستاده بود. یکی‌شان پاشنه داشت و آن یکی انگار همین الان پاشنه‌اش کنده شده بود افتاده بود جایی. با خودش موقعیت را می‌سنجید که اگر به او این موضوع را گوشزد کند، آبروی خانم جلوی چند نفر می‌رود. اگر سریع کار این پیرزن جلویی را راه بیندازد و آن یکی زن و شوهر را که با بچه‌ی جیغ‌جیغوی زشت‌شان آمده‌اند دست به سر کند، می‌تواند هم جلوی آبروریزی را بگیرد هم این که آن خانم را از این که پاشنه‌ی یکی از کفش‌هایش از جا در آمده است، آگاه کند.\nشما چند برگ ژامبون بره می‌خواهید؟ گفتید نیم کیلو بس است؟\nبرای یک مهمانی بزرگ‌تر می‌خواهم. فکر می‌کنم هشتصد گرم کافی باشد.\nمرد همین‌طور که ژامبون‌ها را با چاقوی دستی می‌برید حواسش به زن بود که مبادا یکهو بی‌خیال خرید کردن بشود و برود بیرون. اگرچه این پاییدن مرد فرقی به حال ماجرا نمی‌کرد و به هر حال اگر زن می‌خواست برود، مرد مانعش نمی‌شد. اما حداقل خیال خودش از این که زن هنوز آن‌جاست راحت می‌شد.\nزن کیفش را انداخته بود روی آرنج دست راستش و بین قفسه‌های کنسرو و سبزی خشک‌شده رژه می‌رفت. معلوم بود دنبال چیز خاصی نیست و فقط آمده کمی مغازه را بگردد ببیند خوردنی مناسبی برای یک ناهار معمولی یک روز معمولی‌اش پیدا می‌شود یا نه.\nمرد پشت پیشخوان پیرزن را راهی کرد و برگشت تا به زن و شوهری که بچه‌ی جیغ‌جیغوی زشتی داشتند برسد. زن انگار معذب بود. از آن‌ها که فکر می‌کردی آمده کاندوم یا نوار بهداشتی بخرد. اما نگاهش به پشت پیشخوان نبود. نگاهش خیلی دورتر بود، نگاهش انقدر دور بود که کسی نتواند مچش را در حال وارسی بسته‌های کاندوم و سیگار که ته مغازه قرار داشتند بگیرد. شوهرش یک قدم جلو آمد.\nصبح بخیر. شما کافور هم دارید؟\nبله. از همان موادی که در غذای زندانیان می‌ریزند تا عطش جنسی‌شان کمتر شود.\nاوه! جداً؟ هنوز هم این کار را می‌کنند؟\nبله. اگرچه مجلس جدیداً تصویب کرده که این کار غیرقانونی است، اما کماکان زندانبان‌ها هر روز در غذای زندانیان کافور می‌ریزند. از نظر من مشکلی هم ایجاد نمی‌کند. وقتی بعضی آدم‌ها انقدر عطش جنسی‌شان زیاد است که روزی دو بار هم کفایت‌شان نمی‌دهد، باید جلوی آن‌ها را یک جوری گرفت به هر حال.\nزن سعی می‌کرد نگاهش به شوهرش نیفتد. می‌دانست که اگر برگردد نگاهش کند، مغازه‌دار هم به او نگاه می‌کند و زیرزیرکی یا شاید هم توی دلش می‌خندد. و بعد سعی می‌کند که زن را تصور کند که لخت نشسته روی تخت و منتظر شوهرش است. و شوهرش حوصله ندارد. آن وقت شاید فکر کند که مرد، زن را دوست ندارد. در حالی که ابداً این‌طور نیست و این مرد بود که به زور با زن ازدواج کرد تا دیگر زن، فقط مال خودش باشد. زن سعی کرد نگاهش همچنان پی شیشه‌های آبلیمو و سس داخل یخچال کوچک گوشه‌ی دیوار باشد. دستش را دراز کرد یک شیشه کچاپ تند برداشت. از مغازه‌دار پرسید: خیلی تند است؟\nنه خانم. هندی‌هایی که از اینجا خرید می‌کنند آن را نپسندیده‌اند. خیال‌تان جمع.\nزن شیشه را برداشت آورد سمت شوهرش که داشت دوباره می‌پرسید آیا کافور دارند یا خیر. مرد پشت پیشخوان گفت الان می‌رود بگردد. رفت پشت پرده‌ای و سپس گم شد.\nزن و شوهر حالا ایستاده کنار هم، خیره شده بودند به زنی که بین قفسه‌ها پرسه می‌زد. جیغ‌جیغ‌های بچه‌شان را انگار نمی‌شنیدند. زن بین قفسه‌ها متوجه شد کسی نگاهش می‌کند. سرش را برگرداند و چشمش توی چشم‌های کوچک مرد افتاد که حالا سریع نگاهش را می‌دزدید.\nکافور نداریم. متأسفم. اما شاید بتوانید از عطاری آن دست خیابان بگیرید. مغازه‌اش درست ور میدان است.\nمرسی پس فقط این شیشه سس را حساب کنید.\nزن بین قفسه‌ها با تردید دستش را دراز کرد و یک قوطی کنسرو تن ماهی برداشت. بعد رفت کمی جلوتر و یک قوطی کنسرو لوبیا و قارچ برداشت. باید سس مایونز و پنیر چدار هم پیدا می‌کرد. رفت طرف یخچال بزرگ آن سمت مغازه و به پنیرهای جورواجور نگاه کرد. در یخچال را باز کرد و پنیر چدار برداشت. قیمت رویش را که خواند سرش سوت کشید. از آخرین دفعه‌ای که پنیر چدار خریده بود خیلی گران‌تر شده بود. دوباره پنیر را گذاشت سر جایش. یک ناهار معمولی در یک روز معمولی ارزشش را ندارد. مگر چقدر می‌خورد اصلاً؟ رفت طرف مغازه‌دار که ایستاده بود و انگار می‌خواست چیزی بگوید. در مغازه باز شد و دو تا پسر ده-دوازده ساله آمدند تو. مرد حواسش رفت طرف آن‌ها که به سمت قفسه‌ی چیپس‌ها می‌رفتند. خوبی پسرهای مدرسه‌ای این است که پول زیادی ندارند و می‌دانند برای خرید چه چیزی آمده‌اند و یک‌راست می‌روند سراغ همان و زیاد آدم را معطل نمی‌کنند.\nمغازه دوباره خالی شده بود. زن که گویا همه‌ی چیزهایی که می‌خواست را پیدا کرده بود آمد سمت پیشخوان. مرد نگاهش کرد که دست می‌کرد توی کیفش و دنبال کیف پولش بود لابد. کیف پول انگار خودش را قایم کرده بود لای همه‌ی چیزهای دیگری که توی کیف زن بود. یک سری کاغذ و گیره‌ی سر از آن تو در آورد گذاشت روی پیشخوان. یک فلز دراز نوک تیز هم از کیف زن آمد بیرون. مرد نگاهش به پاشنه‌ای افتاد که حالا روی پیشخوانش بود.\nاگر پول همراهتون نیست مسئله‌ای نیست. بعداً بیارید. می‌شناسمتون. قبلاً هم اینجا خرید کرده‌اید.\nنه، الان پیداش می‌کنم. خودم یادمه که صبح انداختمش این تو. انقدر آت آشغال جمع کردم توی کیفم که دیگه هیچی توش پیدا نمی‌شه.\nزن مشغول گشتن بود که ناگهان جیغ کوتاهی کشید.\nواااای! فکر کنم بدونم کجاست. موقع اومدن داشتم از روی پل رد می‌شدم که یکهو پام گیر کرد به این سوراخ‌های کف پل. خوشبختانه آخر پل بودم و کیفم که پرت شد، افتاد توی خیابون. البته تا اومدم بجنبم کیفم رو بردارم دیدم نمی‌تونم حرکت کنم. پام گیر کرده بود به کف پل. در حقیقت پاشنه‌ی کفشم بود که گیر کرده بود اون لا و مجبور شدم کفشم رو ازش سوا کنم. متوجه نشدید که می‌لنگم؟ به خاطر این نیست که همیشه می‌لنگم. البته همیشه وقتی خسته باشم یه کمی می‌لنگم اما دیگه نه این جور. به خاطر اینه که یکی از کفشهام بلندتر از اون یکیه و اذیتم می‌کنه... فکر کنم کیف پولم هم از توی کیفم پرت شده باشه بیرون و هنوز کف خیابون باشه.\nپس بهتره که عجله کنید تا کسی برش نداشته. من این خریدهاتون رو براتون نگه می‌دارم.\nزن همین‌طور که وسایلش رو می‌ریخت توی کیفش از مرد تشکر کرد و رفت بیرون.


طراحی سایت واکنش گرا ۱۳۹۸-۰۹-۱۱\nعصر فناوری وتکنولوژی در قرن ۲۱ ام منجر به استفاده هم زمان کاربران از تلفن همراه، تبلت، رایانه ی شخصی و لپ تاپ برای دسترسی به اینترنت و بازدید از وب سایت شده است. به همین علت روش های طراحی سایت جهت تغییرپذیر نمودن رزولوشن صفحات وب سایت پدید آمد تا کاربران یک سایت بتوانند نه تنها در لپتاپ و رایانه ی شخصی خود، بلکه در تلفن همراه خود بدون هیچ مشکل و دغدغه ای از سایتها در ابعاد یک تلفن همراه بازدید نمایند.\nطراحی سایت واکنش گرا یکی از مهمترین موارد طراحی سایت است که از اهمیت خاصی برخوردار است و امروزه در تمامی سایت ها در کل جهان به کار می رود .


آریا بانو | مزایای شگفت‌انگیز هندوانه از رفع غلظت خون تا جوانسازی پوست\nمزایای شگفت‌انگیز هندوانه از رفع غلظت خون تا جوانسازی پوست پزشکي\nآریا بانو - سلامنه: محقق و پژوهشگر طب سنتی گفت: مصرف هندوانه باعث جذب حدود 40 درصدی اشعه‌های UV به پوست و کاهش اثرات منفی آن می‌شود. به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، هندوانه یکی از میوه‌های دلچسب تابستان است که خواص بی‌شماری دارد؛ این میوه خوش طعم به دلیل داشتن فیبر، آب فراوان و سایر موادی موجود باعث می‌شود تا جذب اشعه‌های UV پوست حدود 40درصد کاهش پیدا کند.\nجالب است بدانید مصرف روزانه هندوانه به میزان زیاد ممکن است به بروز برخی مشکلات ناشی از دریافت بیش از حد لیکوپن و پتاسیم منجر شود؛ برای مثال مصرف بیش از 30 میلی گرم لیکوپن در روز می‌تواند به طور بالقوه حالت تهوع، اسهال، سوء هاضمه و نفخ را به همراه داشته باشد.\nحیدر عظمایی محقق و پژوهشگر طب سنتی اظهار کرد: شربت هندوانه و سکنجبین حاوی ویتامین A و ویتامین‌های B، B1، B2، B3، B6، ویتامین C، آهن، منیزیم، سدیم، پتاسیم، دیکوپن، کربوهیدارت، فیبر، کلسیم و غیره است.\nعظمایی بیان کرد: هندوانه غنی از ویتامین A، C و بتاکاراتون بوده ؛ حدود 90 درصد آن را آب تشکیل داده است و مقداری قند هم در آن دیده می‌شود؛ این گیاه به دلیل نداشتن چربی می‌توان جزو مکمل‌های مناسب برای لاغری و کاهش وزن قرار بگیرد؛ این میوه خوش طعم می‌تواند آب، املاح و انرژی مورد نیاز بدن را تأمین کند.\nوی با اشاره به تقویت و جوانسازی پوست و مو با مصرف این شربت گفت: مصرف ترکیب آب هندوانه و سکنجبین بر درمان نقرس مؤثر است همچنین اگر فردی بخواهد از این شربت به عنوان دارویی برای رفع سنگ کلیه استفاده کند می‌توانند مقداری خارخاسک، تخم کرفس، هسته آلبالو، دم گیلاس و تخم کرفس را با هندوانه مخلوط و آن را بجوشاند؛ محلول به دست آمده را 5 الی 6 بار در روز استفاده کنید تا سنگ‌های کلیه خرد و از مجاری ادراری خارج شود.


این یادگیری از اولین تماس طفل با دیگران شروع شده و شامل ایجاد دل بستگی (منبع: ... ) به مراقبان و سایر افراد مهم می باشد.\nتوانایی انجام این دل بستگیهای اولیه، به طور موفقیت آمیزی عمیقاً برای ارتباطات اجتماعی طفل در تمام مدت کودکی و بعداً در زندگی بزرگسالی مهم و حیاتی است.\nرشد اجتماعی، به صورت ظریف و پیچیدهای با سایر شکل های رشد، به خصوص رشد شناختی و رشد عاطفی پیوند خورده است.\nبرای مثال، یک کودک برای قرار دادن خود در نقش دیگران به توانایی شناختی نیاز دارد، تا بتواند احساس همدلی را که عامل مهمی در رشد ارتباطات نزدیک و صمیمی است، ابراز کند (منبع: ... ) رشد اجتماعی کودکان، در ساختار شبکه های اجتماعی مستقیم بی واسطه و گسترده شان رخ میدهد و این سازگاری و انطباق کودک با این شبکه ها، مهم و اساسی است.\nاین فرایند انطباق و سازگاری، همچنین، به سایر جنبه های رشد که در آن دلایل و شواهد قابل توجهی وجود دارد که بسیاری از توانایی های حسی و شناختی اطفال در پیرامون ایجاد مفاهیم محیط اجتماعی شان متمرکز شده است، پیوند خورده است.\nفراگیری در مورد رفتار اجتماعی ، در طول زمان رخ میدهد و نقطه ه شروع این فرایند، در مکانیسمهای ذاتی و فطری برای ادامه حیات انسان های تازه متولد شده ریشه دارد.\nاطفال برحسب توانایی هایشان برای ادامه حیات به طور مستقل، جدا از بعضی از توانایی های فطری (منبع: ... ) که تعامل اجتماعی با مراقبان را ارتقا می بخشد، عاجز و ناتوان متولد می شوند.\nاین مکانیسم طراحی و در نظر گرفته شده تا تضمین کند که بزرگسالان با کودک ارتباط برقرار کرده و از او مراقبت و پشتیبانی کنند.\nبه هر حال، این توانایی های فطری همچنین، پایه و اساسی را برای رشد رفتار اجتماعی فراگرفته شده در کودک، به وجود می آورد .\nبعضی از این توانایی های فطری، به تمایل کودک در واکنش به انواع مختلف محرکها ارتباط دارد.\nاین امر مدتی است آشکار شده است که انواع محرکهای شنیداری و دیداریا (منبع: ... ) که بزرگسالان در هنگام تولد یا اندکی پس از تولد، به وجود میآورند؛ خصوصاً برای اطفال جالب و جذاب هستند (منبع: ... ).\nانواع محرک هایی که اطفال را به خود جذب می کنند شامل صداها و چهره های انسان میباشد کاملا توافق نشده است.\nمجموعه ای از تحقیقات وجود دارد، حاکی از اینکه اطفال تازه متولد شده، به نظر میرسد به سمت چهره ها جذب می شوند، با بعضی از مطالعات که نشان میدهند؛ تازه متولدین می توانند در روز دوم تولد خود مادرشان را تشخیص داده و تمایلی را برای او نمایان سازند (منبع: ... )، سایر مطالعات، به هر حال، اظهار می دارند که تازه متولدین، ضرورتاً صورت انسان ها را به سایر شکل های مشابه محرک ها ترجیح نمی دهند.\nبه طور کلی با این امر که تا حدود سه ماهگی، اطفال به سمت چهره ها جذب می شوند، توافق شده است.\nتحقیقات اخیر نشان داده است که اطفال، به خصوص با ایجاد ارتباط چشمی (منبع: ... ) با دیگران علاقه مندند و این توانایی فطری است تا یادگرفتنی.\nاین تحقیق نشان میدهد که اطفال دو روزه، زمانی که فردی مستقیماً به آنها نگاه می کند، می توانند تشخیص دهند (منبع: ... ).\nاین مطالعه بسیار مهم است، زیرا ارتباط چشمی یکی از قابل توجه ترین و معنی دارترین عوامل برای ایجاد پایه و اساس مهارتهای اجتماعی در طفولیت و پس از آن و برای ایجاد دلبستگی با دیگران است.\nاگر چه دلایل و مدارک حاکی از آن است که مهارتهای اجتماعی آغازین اطفال تازه متولد شده، فطری هستند؛ اما این مهارتها پایه و اساسی را تشکیل داده و به وسیله مهارتهای اجتماعی که از طریق تعاملات و تأثیرات متقابل با دیگران فراگرفته می شود، به سرعت تکمیل می شوند.\nبرای مثال، اطفال در ابتدا، به عنوان عکس العملهای طبیعی می خندند و گریه می کنند، اما ماهیت اجتماعی این رفتارها را زمانی که دیگران به آنها واکنش نشان می دهند، یاد می گیرند.\nهمان طور که کودک درباره واکنش های اجتماعی نسبت به رفتار خودش اطلاعاتی کسب کرده و می آموزد، خنده و گریه، رفتارهای فرا گرفته شده می شوند، نه عکس العملهای طبیعی ساده.\nعلاوه بر این، همچنین، به نظر می رسد تعاملات پاسخده و تأثیر پذیر بین کودک و مراقب او برای کودک جذاب باشد، با ترجیح خاصی برای واکنش های سریع و صریح به رفتار کودک که ممکن است تقریباً مانند یک پاسخ به نظر برسد (منبع: ... ) .\nبرای مثال، زمانی که یک مادر به صداهای غان و غون (منبع: ... ) کودک خود با ایجاد صداهای شبیه آن سریعاً پاسخ میدهد، این کار تقریباً، مانند یک گفتگو به نظر میرسد، همان طور که در مورد مثال زیر، شرح داده شده است.\nاین رشد اولیه مهارتهای اجتماعی، به مراقبانی که خودشان را در تعاملات با کودک درگیر کرده و به رفتار کودک به طور مناسبی واکنش نشان می دهند، بستگی دارد.\nکد این مطلب : 0226\nپروپوزال و پایان نامه سبک های دلبستگی


چگونه می توان یک کشیش خوب بود | solperformance.com\nچگونه می توان یک کشیش خوب بود\nکشیش یاران مسیحی باید بیش از این کار کند موعظه یکشنبه خطبه . او باید مثالی را برای پیروان مؤمنان قرار دهد. این مقاله توضیحی در مورد وظایف مربوط به شبانگاه نیست ، اما نگاهی کلی و عملی به خصوصیات شخصی کشیش خوب ارائه می دهد.\nاستبداد خودخواهی را تسخیر کنید.\nقلب یک کشیش باید با محبت صمیمانه به خدا و یک عشق فداکارانه به دیگران هدایت شود.\nیک کشیش خوب از ترس مردان عاری است. یک کشیش خودمحور دائماً نگران آنچه مردم در مورد او فکر می کنند و چگونه می تواند مردم را تحت تأثیر قرار دهد نگران است.\nیک کشیش خوب از خودخواهی مسیح عیسی تقلید می کند. یک کشیش خودمحور متصرف است ، نه یک اهدا کننده. او به جای اینکه "خدا چه کاری برای من داشته باشد" از "آنچه در این است برای من" وجود دارد. یک کشیش خودمحور ، موعظه های خود را موعظه می کند و به منظور تحمیل اراده انسانی خود به شنوندگان ، معنای کتاب مقدس را شکل می دهد.\nعیسی به ما گفت كه یك پیرو باید خود را انكار كند. "و به همه آنها گفت:" اگر كسی بخواهد به دنبال من بیاید ، باید خود را انكار كند ، و هر روز صلیب خود را بگیرد و مرا دنبال كند. " کتاب مقدس استاندارد آمریکایی (NASB) بنابراین ، کشیشی که علاقه خود را بر منافع گله خود قرار می دهد ، هرگز آنها را راهنمایی نمی کند تا پیروان واقعی عیسی باشند.\nخود را وقف زندگی در حضور خدا کنید.\nیک کشیش خوب باید وقت خود را برای گذراندن روزانه با خدا در اولویت قرار دهد.\nدعاهای شخصی یک کشیش نباید با درخواست هایی که خداوند برای رفتن و انجام کاری برای من انجام می دهد ، پر شود. در عوض ، دعاهای شخصی از خدا می خواهد که قلب صحیحی را در درون من ایجاد کند تا خدا بتواند از طریق من کار کند ... برای من کار نکند.\nمکانی آرام و تنهایی پیدا کنید که برای گوش دادن به روح القدس مناسب باشد. این ممکن است در یک کمد نماز سنتی یا دعا کردن در محله شما زانو بزند: هرچه به شما اجازه دهد تنها با خدا باشید. کار یا حواس پرتی های غیر ضروری را به همراه نیاورید. کتاب مقدس را بخوانید. از روح القدس بخواهید که عیسی را به روشی عمیق تر نشان دهد. به آنچه خدا با شما صحبت می کند مراقبه کنید. ممکن است نگه داشتن یک ژورنال خصوصی مفید باشد.\nزمانی که شما در آماده سازی قلب خود در آرامش صرف می کنید ، پیوند محکم تری به قلب و ذهن خدا می بخشد و با انجام وظایف خود به عنوان کشیش خوب ، حضور پایدار او را در روز باقی مانده تجربه خواهید کرد.\nبه عنوان مثال رهبری کنید.\n"بنابراین ، من بزرگان را در میان شما به عنوان بزرگتر خود و شاهد رنج های مسیح و یک شریک دیگر از جلال که باید آشکار شود ، تبریک می گویم ، گله خدا را در بین شما چوپان می کنم ، و نظارت را تحت اجبار انجام نمی دهید. به طور داوطلبانه ، مطابق خواست خدا ؛ و نه برای سود جسورانه ، بلکه با اشتیاق ؛ و هنوز آن را به عنوان کسانی که به اتهام شما اختصاص داده نمی شوند ، ادا می کنید ، بلکه اثبات می کنید که نمونه ای برای گله هستند. " اول پیتر 5: 1-3 (NASB)\nیک کشیش خوب قبل از موعظه آن ، انجیل را زندگی خواهد کرد. بدون وفاداری در خارج از منبر ، موعظه یک دسته از سخنان خالی است. كسانی كه كلام را موعظه می كنند و با آن زندگی نمی كنند ، به حقیقت شهرت بد می دهند. شما نمی توانید زندگی خود را پنهان کنید. یک کشیش خردمند باشید و زندگی خود را بر روی سنگ بسازید: کلام خدا را بشنوید و آن را عملی کنید. "" بنابراین هر کس این سخنان مین را بشنود و به آنها عمل کند ، ممکن است با یک مرد خردمند که خانه خود را بر روی صخره بنا کرده است مقایسه شود. و هنوز سقوط نکرد ، زیرا بر روی صخره بنا شده بود. " متی 7: 24،25 [NASB]\nشاگرد مادام العمر کتاب مقدس باشید.\n"کوشا باشید خود را به عنوان کارمندی که نیازی به شرم نیست ، تصدیق شده به خدا ارائه دهید ، با دقت عمل کردن به کلام حقیقت." دوم تیموتی 2:15 [NASB]\nیک کشیش خوب می داند که چگونه یک مطالعه القایی با کتاب مقدس را انجام دهد.\nیک کشیش خوب می داند که چگونه خطبه اشیاء را آماده کند.\nایجاد یک کتابخانه شخصی. بسیاری از منابع خوب مطالعه كتاب مقدس وجود دارد كه به عنوان كتابهای دیجیتالی در دسترس هستند. مدت زمان جستجو به گونه ای کاهش می یابد که بتوانید وقت بیشتری را برای مطالعه صرف کنید. بسیاری از منابع بدون هیچ هزینه یا هزینه بسیار قابل توجهی در مقایسه با کتاب های کاغذی به دست می آیند.\nشرایط گله خود را بدانید.\n"و توجه خود را به گله های خود قرار دهید ؛ زیرا ثروت برای همیشه وجود ندارد و تاج برای همه نسل ها دوام نمی آورد. وقتی چمن از بین رفت رشد جدید دیده می شود و گیاهان کوهستان ها در آن جمع می شوند ، بره ها برای شما خواهند بود. لباس ، و بز قیمت یک مزرعه را به همراه خواهد آورد ، و شیر بز نیز به اندازه کافی برای غذای شما ، برای غذای خانواده شما ، و برای دوشیزگان شما فراهم خواهد شد. " امثال 27: 23-27 [NASB]\n"از خود و برای همه گله ها ، که در میان آنها روح القدس شما را ناظر ساخته است ، محافظت کنید تا کلیسای خدا را که با خون خود خریداری کرده است ، چوپان کنید." اعمال 20:28 [NASB]\nچگونه یک فلسفه تشکیل شودچگونه از شر شیاطین خلاص شویمچگونه به فراماسونری بپیوندیمچگونه به عنوان یک آنتی ناتالیست زندگی کنیمچگونه زندگی خود را مجدداً شروع کنیمچگونه خودتان را نجات دهیدچگونه با خدا صحبت کنیمچگونه می توان ماکیاولیسم را درک کردچگونگی درک و تحسین تفاوت های فرهنگینحوه درک و توسعه بینشچگونه با ایمان قدم برداریم


روتربرد میکروتیک RB750 | شرکت صنایع راهبر آذرفام | بازار اینترنتی تسهیل\nروتربرد با ابعاد کوچک و بدنه ای از جنس پلاستیک5 پورت اترنتRouterOS با مجوز Level 4مقرون به صرفه ترین روتر جهت راه اندازی پروتکل MPLS\nمحصول RB750 از تجهیزات میکروتیک یک دسنگاه کوچک، سبک، کم هزینه با 5 پورت اترنت و بدنه پلاستیکی محکم می باشد. این دستگاه از نظر کارایی، ابعاد و قیمت نه تنها برای مراکز اداری کوچک جذاب است بلکه می توان در مدیریت شبکه های خانگی نیز از آن استفاده کرد. شایان ذکر است که روتر فوق کم هزینه ترین روتر موجود در بازار بوده که امکان راه اندازی پروتکل MPLS در مراکز سرویس دهنده با تعداد محدودی سرویس گیرنده را داراست. محتویات این پکیج شامل دستگاه RB750، بدنه پلاستیکی و آداپتور است. کد محصول 2000093\nمدل MikroTik RB750\nمدل پردازنده(CPU) Atheros AR7240\nدمای مجاز کاری دستگاه 40- تا 55+ درجه سانتیگراد\nوزن (بدون بسته بندی) 129\nنظر درباره: روتربرد میکروتیک RB750