زلزله زده Archives - پایگاه خبری صبح اقتصاد آنلاین،تحلیل اقتصادی،اخبار اقتصادی | پایگاه خبری صبح اقتصاد آنلاین،تحلیل اقتصادی،اخبار اقتصادی\nبرچسب زده شده با : زلزله زده\nزلزله زده Archives - پایگاه خبری صبح اقتصاد آنلاین،تحلیل اقتصادی،اخبار اقتصادی\nمشکلات هنرمندان صنایع‌دستی در مناطق زلزله‌زده/ چشم به راه تسهیلات\nیکی از درخواست‌های نایب رئیس اتحادیه فرش سرپل ذهاب این است که تسهیلاتی چون وام‌های کم بهره در اختیار هنرمندان قرار بگیرد تا مواد اولیه مورد نیاز خود را تامین کنند. بشره شیری هنرمند و نایب رئیس اتحادیه فرش سرپل ذهاب به شرایط اداره میراث فرهنگی در این منطقه زلزله‌زده اشاره و بیان کرد: پیش از […]\nرئیس ستادکل نیرو‌های مسلح گفت: ۱۰هزار و ۵۰۰ کانکس تا یک‌ماه و ۱۵ روز آینده در مناطق زلزله‌زده استان کرمانشاه نصب می‌شود. سردار سرلشکر محمد باقری امروز در بازدید از مناطق زلزله‌زده با تقدیر از فعالیت دستگاه‌های دولتی، امدادرسان و نیرو‌های مسلح اظهار داشت: تمامی دستگا‌ه‌های نظامی به‌منظور ایجاد اسکان موقت با محوریت قرارگاه خاتم‌الانبیاء […]\n۱۴۵ فروند بالگرد ارتش آماده اعزام به مناطق زلزله‌زده شدند\nفرمانده نیروی زمینی ارتش العام کرد: ۱۴۵ فروند بالگرد هوانیروز ارتش آماده اعزام به مناطق زلزله‌زده هستند. امیر سرتیپ کیومرث حیدری فرمانده نیروی زمین ارتش با اشاره به وقوع زلزله ۷٫۳ ریشتری در کرمانشاه اظهار داشت: شب گذشته پس از وقوع زلزله نیروی زمینی ارتش برای کمک به هموطنان عزیز، وارد عمل شد. وی با […]


کابوس‌های قرضی - وبسایت رسمی امیرحسن چهلتن\nغلامی: کاملاً پدرت را می‌فهمم. چه خوب کاری کرد نگذاشت دنبال فوتبال بروی. ولی برایم جالب بود، اصلاً فکر نمی‌کردم رابطه تو با فوتبال آن‌قدر نزدیک باشد. البته خیلی نزدیک، خیلی دور. گاه زندگی آدم‌ها برعکس است. دوستی داشتم که زندگی‌اش را در کتاب «جیرجیرک» نوشتم (بخش‌های فوتبال این کتاب واقعی است). بابک از فوتبال متنفر بود و پدرش عاشق فوتبال بود و او را به‌زور وادار به بازی فوتبال می‌کرد. حتی تمام مسابقاتش را هم می‌رفت و کنار زمین می‌نشست و با شوق نگاهش می‌کرد. پدرش خیلی دردناک مُرد. توی فوتبال سالنی، میان تماشاچی‌ها نشسته بود که توپ به سرش می‌خورد، سرش به دیوار می‌خورد و جابه‌جا می‌میرد. بابک وقتی این داستان را برایم تعریف کرد، فکر می‌کنی چه‌کار کردم؟ زدم زیر خنده. با حیرت نگاهم کرد و گفت: «الاغ، جدی گفتم!» خنده روی لبم خشک شد. گفتم: «واقعاً؟» گفت: «آره بابا، پدرم این‌جوری مرد». می‌توانی بفهمی چقدر خجالت کشیدم. نمی‌دانم چرا دنیا همه‌چیزش برعکس است. پدر من خیلی آدم جالبی بود. آن‌قدر معمولی بود که هیچ پسری هوس نمی‌کرد علیهش طغیان کند. او رئیس پاسگاه بود. خیلی جاها هم ما همراهش رفته بودیم. زندگی‌اش پُر از خاطره بود، خاطرات ریز و درشت. یکی از خاطرات حماسی‌اش را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم. وقتی برای من تعریف کرد همه از خنده غش کردیم. یک پاسگاه رفته بودند راهزنی را که برای دیدن زن و بچه‌اش آمده بود، بگیرند. شب خانه‌اش را محاصره می‌کنند. پدرم با هیجان ماجرا را تعریف می‌کرد. ما منتظر دستگیری راهزن بودیم. منتظر بودیم شمایل راهزن را از تعریف‌های پدرمان در ذهن خود تجسم کنیم. اما راهزن با کُشتن یک گروهبان لاغر حلقۀ محاصره را می‌شکند و فرار می‌کند. داستان که تمام شد همه زدیم زیر خنده. پدرم عصبانی شد و گفت: «خب خودتان بودید چه‌کار می‌کردید!» ما به پدرم نمی‌خندیدیم، به وضعیت می‌خندیدیم. وضعیتی که می‌باید تراژیک می‌شد اما حتی با کشته‌شدن یک نفر هم تراژیک نشده بود. ما می‌خندیدیم ولی واقعاً یک آدم مرده بود. چطور دلمان برای آن آدم نمی‌سوخت! با اینکه قبل از آن پدرم از موقعیت «عباس دوچشمان» گفته بود؛ اینکه آخرین روزهای بازنشستگی‌اش را پشت سر می‌گذاشت، اینکه خانواده‌اش چشم‌انتظارش بودند، چرا وقتی او گلوله خورد ما خندیدیم؟ به نظرت شرم‌آور نیست؟ تصورش را بکن؛ راهزنی محاصره شده است توی خانه‌اش و مرگ یا اسارت را جلوی خودش می‌بیند، آن‌هم در دل تاریکی شب و بیابان. عده‌ای هم با جدیت در رؤیای افتخار و پاداش‌اند. تشنۀ کشتن و اسارت او. خب کجای این داستان خنده‌دار است؟ بعدها خیلی درباره این موضوع فکر کردم. چیزی که این ماجرا را از ابتدا از وضعیتِ تراژیک خارج کرده بود، به نظرم اسم گروهبان بود: «عباس دوچشمان». همان موقع که پدرم اسم این گروهبانِ بداقبال را گفت، ما حالت جدی خود را در داستان از دست دادیم، و زندگی و مرگ تراژیک او را کُمدی تلقی کردیم. بی‌رحمانه بود می‌دانم. یعنی اسم‌ها به همین آسانی ما را فریب می‌دهند. استعاره‌هایی که ما را از حقایق دور می‌سازند و گمراه می‌کنند. اگر گروهبان، اسمِ دیگری داشت مثلاً علی مهمان‌دوست، جنبۀ تراژیکِ خاطره پدرم تقویت نمی‌شد؟ ما از اسم‌های خودمان خلاصی نداریم، حتی بعد از مرگ هم ما را رها نمی‌کنند، حتی بعد از مرگ هم ما را با اسم‌هایمان قضاوت می‌کند. اسم‌هایی که روی سنگ قبرمان می‌نویسند. آنان که زنده‌اند می‌آیند بالای سرمان، اسم‌هایمان را می‌خوانند و از روی اسم‌هایمان ما را قضاوت می‌کنند، حتی بعد از مرگ.\nچهل‌تن: یک خرافۀ عامیانه هست که می‌گوید اگر اسم بچه‌ات را بگذاری چراغعلی، ممکن است سوی چشمش را از دست بدهد. اگر بگذاری قدرت، ممکن است یک آدم دست‌وپاچلفتی بار بیاید. اگر بگذاری حشمت، ممکن است یک آدم بی‌بته بی‌عرضه بیشتر نباشد. اما من به یک خرافه دیگر اعتقاد دارم. من اعتقاد دارم آدم‌ها در آنِ واحد در دو جهان زندگی می‌کنند؛ یکی آن جهانی است که واقعیت دارد و همه هم‌زمان آن را تجربه می‌کنیم و یکی هم جهانی است که گرچه از ذهنِ ما مستقل است اما نمی‌دانیم چقدر به واقعیت عینی نزدیک است یا از آن دور. اما ما به‌عنوان نویسنده کدام‌یک از این دو جهان را به ادبیات تبدیل می‌کنیم؟ جهانی که واقعیت دارد یا جهانی که به ذهن ما مربوط نیست؟ مثلاً به اسم ما مربوط است. این سؤالی است که من مدام به آن فکر می‌کنم.\nچهل‌تن: مسئله شاید این باشد که کجاها عین و ذهن بر هم منطبق می‌شوند و کجاها این دو راهشان را از هم جدا می‌کنند. واقعیت‌هایی که در رؤیا-کابوس تغییر شکل می‌دهند که یک تعبیر یونگی است. رؤیاها-کابوس‌هایی که به واقعیتِ تازه‌ای تبدیل می‌شوند تا بار دیگر به مدد آن‌ها، رؤیا یا کابوسِ دیگری ساخته شود. در‌عین‌حال، هر موضوعی که به ابهام وهم یا کابوس آغشته شود، وضوحِ خودش را از دست می‌دهد که این موضوع باز‌هم هرچه بیشتر روایتِ ما را ذهنی می‌کند. البته باید بگویم این همیشه ذهن نیست که خودش را با عین تطبیق می‌دهد. گاهی وقت‌ها هم برعکس است؛ یعنی این عین است که خودش را با ذهن منطبق می‌کند. مثل اتفاقی که در یکی از داستان‌های من به نامِ «در یکی از همین تابستان‌ها» برای قهرمان داستان که اسمش آقای متین است رخ می‌دهد. ببینید، ما گاهی وقت‌ها کابوس‌هایمان را به هم قرض می‌دهیم یا به هم منتقل می‌کنیم و برای اینکه آن را تحمل‌پذیر کنیم در خلال آن رؤیا هم می‌بافیم. مثلاً در همین داستان «در یکی از همین تابستان‌ها»، پدر مضطربی که منتظر یک تماس تلفنی از زندان است به پارک نزدیکِ خانه پناه می‌برد و آنجا با پسربچه‌ای روبه‌رو می‌شود که از والدینش گله‌مند است. باید تکه‌هایی از این داستان را برایت بخوانم. این پسر به آقای متین می‌گوید: «آن‌ها (یعنی پدر و مادرش) فقط تا امشب به من مهلت داده‌اند که قناری‌ها را از خانه بیرون ببرم. آن‌ها حتی به من اجازه نمی‌دهند بعدازظهرها در خلوت خودم بمانم. می‌دانید... چطور بگویم؟ من درست گوشه حیاط، کنار پنجره زیرزمین، زیر سایه درخت بِه، جایی که شاخه‌های درخت خیلی به زمین نزدیک شده‌اند برای خودم گوشه دنجی درست کرده‌ام. دوست دارم بعدازظهرها آنجا بنشینم و کمی فکر کنم. گاهی وقت‌ها قفس قناری‌هایم را هم با خودم می‌برم. من می‌توانم مژه‌هایم را به هم نزدیک کنم و ناگهان وارد دنیای دیگری شوم. من می‌توانم کره‌اسب‌هایی را ببینم که از حاشیه رودخانه‌ای که از میان حیاط می‌گذرد، عبور می‌کنند... یا مثلاً دستمال حریر بزرگی، پُر از سیب که یک جایی میان زمین و آسمان همین‌طوری برای خودش آویزان است و آنجاست که با همه‌چیز می‌توانم حرف بزنم. حتی با سنگ‌ها و آن‌ها هم جواب مرا می‌دهند. می‌فهمید سنگ‌ها جواب مرا می‌دهند». آقای متین با شگفتی گفت: باورکردنی نیست. چه ذهن قشنگی دارید. پسر گفت: همین! همه‌تان همین را می‌گویید اما بیشتر مرا پسربچه‌ای می‌بینید که کمی هم خل‌وضع است. آقای متین گفت: اصلاً این‌طور نیست. دست‌کم به نظر من که این‌طور نمی‌رسد.\nپسر گفت: داشتم برایتان می‌گفتم... بعضی وقت‌ها هم می‌توانم از پرده توری مژه‌هایم وارد یک باغ شوم. آنجا گل‌های باغچه‌مان هم هستند که هر کدام یک پنجره روشن دارند، من می‌توانم از شیشه این پنجره‌ها رد شوم. آنجا آفتابی هست، بعد یک پاشویه بلور...\nاز پیچ جاده کوتاه شن‌ریزی‌شده‌ای که تا نیمکت آن‌ها ادامه داشت، زنی به ناگهان بیرون آمد و گفت: اصغر! خدا مرگت بدهد کجا رفته‌ای؟ (بعد آن زن به آقای متین نزدیک می‌شود). آقای متین گفت: من حسابی گیج شده‌ام، موضوع از چه قرار است؟ زن گفت: او شرور و دیوانه است. عاقبت مرا می‌کشد. آقای متین گفت: باورکردنی نیست. زن گفت: او قاتل گنجشک‌هاست. بعدازظهر گوشه حیاط کمین می‌کند و با تیر و کمانش هرچه گنجشک روی درخت بنشیند لت‌وپار می‌کند. حالا هم دو تا گنجشک زخمی را توی قفس زندانی کرده است و کسی جرئت نمی‌کند به آن‌ها دست بزند. ناگهان آقای متینی دچار دلشوره شد...». آقای متین به هر جهت خودش را به خانه می‌رساند و می‌بیند تلفن دارد زنگ می‌زند. یعنی همان تلفنی که در تمام روزهای گذشته منتظرش بوده است. وقتی گوشی را برمی‌دارد به او می‌گویند بیایید وسایلش را ببرید. «...آقای متین مثل دیوانه‌ای از خانه بیرون پرید. بیرون خانه نسیم ملایمی از همه طرف به سویش می‌وزید. چشم‌ها را تنگ کرد و از میان تور مژه‌ها گذشت. دستمال حریری پُر از سیب میان زمین و آسمان آویزان بود. سنگ‌ها، سنگ‌های کنار راه همه به زمزمه به او چیزی گفتند. دیوارها همه سبز می‌زد و مِهی شیری‌رنگ همه‌جا بر سطح زمین جاری بود. گل‌ها پنجره‌هایشان را باز می‌کردند و میان آفتابی که آنجا بود زنش را دید. از پشت تور کلاهش به او لبخند می‌زد. در کت و دامن کتان تابستانی چقدر جوان و زیبا شده بود. بر لبه کلاهش گلی بود و پرنده‌ای. زن دست تکان داد. از روی جوی‌ها می‌پرید. به سویش می‌آمد. راه نمی‌رفت. پرواز می‌کرد. قو‌های سفید در دریاچه سیمگون شنا می‌کردند و از گل‌ها بخاری گرم در هوا منتشر می‌شد. آقای متین بازو به بازوی زنش داد و سرشار از حس معطری که احاطه‌اش کرده بود عاقبت، در انتهای راه پسری را دید، غوطه‌ور در همان مهی که از آسفالت خیابان برمی‌خاست. با قفسی در دست به سویش می‌آمد و او می‌توانست صدای قناری‌ها را به‌وضوح بشنود». ببینید، گلشیری هم در «نقاش باغانی» از همین تقابلِ عین و ذهن حرف می‌زند. داستان من، بعد از تابستان سال 67 در مجله «آدینه» منتشر شد.\nغلامی: از فضای کوهنوردی دور نیفتیم. ببین، آن قله روبه‌رو را، واقعیت است. ما در ساختن آن نقشی نداشته‌ایم. قبل از ما بوده، بعد از ما هم خواهد بود. کوه، امر واقعِ ابتدایی است اما بشر به امر واقع ابتدایی بسنده نکرده است. خیلی چیزها ساخته است و خیلی چیزها را هم دستکاری کرده است. خیلی نهادها تأسیس کرده و به خیلی از باورها شکل داده است. اما خیلی از باورها که در طول تاریخ ساخته است، توانشان را از دست داده‌اند و فرو ریخته‌اند. آدم‌ها به باورها و عملکرد روزانه‌شان عادت کرده‌اند. گرامشی به این باورها و عملکردها «عقل سلیم» می‌گوید؛ عقل سلیمی که در اغلب مواقع آنان را به خطا برده است. می‌خواهم از جای دیگری به حرف‌های تو نزدیک شوم. می‌خواهم بگویم ما دائم در زندگی‌مان در‌حال دستکاری همه‌چیز هستیم. دستکاری طبیعت، دستکاری هنر، دستکاری ادبیات، دستکاری سیاست، تا آن را با عقل سلیم خود تطبیق بدهیم و وقتی تطبیق پیدا کردند خیالمان راحت می‌شود، فکر می‌کنیم همه‌چیز سر جایش است اما سر جایش نیست. برای همین آدم‌ها همیشه از نقد فرار می‌کنند، چون نقد می‌گوید همه‌چیز سر جایش نیست و یک چیزی دارد لنگ می‌زند. تنها ما به نقد دیگران تمایل داریم. نقد آدم، اجتماع، تاریخ، وظیفۀ روشنفکر است. تیغ به دستانی که جهل و جهالت تاریخی ما را کُدگذاری و جراحی می‌کنند. تیغ به دستان یا مُرده‌اند یا رفته‌اند، یا خاموش‌اند و جایگاه سخن ندارند. تیغ به دستان -جراحان تاریخ- که نباشند، واقعیتِ عینی ذهنی می‌شود. من می‌گویم آدم‌های ذهنی. آدم‌هایی که ذهنی می‌شوند، قدرتِ تطبیق عین و ذهن را ندارند.\nوقتی با ماشین غذا از خط مقدم به عقب برمی‌گشتیم، یک جنازه عراقی در فاصله‌ای نه‌چندان دور دفن شده بود. نمی‌دانم چطوری یک دستِ او از زیر خاک بالا آمده بود و با انگشتان از آفتاب پوسیده به آسمان اشاره می‌کرد. راننده وانت تویوتا با دیدن دستِ جنازه می‌گفت یک کیلومتر مانده به توپخانه. دست جنازه برایش کاربردی واقعی داشت. کار تابلوی راهنمایی رانندگی را انجام می‌داد. اما برای سهرابی این‌جور نبود. به نزدیکی دست جنازه عراقی که می‌رسیدیم صورتش را برمی‌گرداند و عرق بر پیشانی‌اش می‌نشست و همیشه این جمله را تکرار می‌کرد: «چرا کسی روی این بیچاره خاک نمی‌ریزد؟». یعقوبی می‌خندید و می‌گفت: «اگر این‌طور بود از کجا می‌فهمیدی یک کیلومتر مانده به توپخانه!». سهرابی سکوت می‌کرد. یک‌بار پای سنگر نگهبانی گفت شب خواب دست عراقی را دیده است. با او حرف نمی‌زده ولی سهرابی می‌فهمیده که می‌گوید از این راه نرو. سهرابی روزی به من گفت: «می‌شود مرا دیگر برای آوردن غذا نَبری؟»، گفتم: «برویم از سرگروهبان اجازه بگیریم، بعد». گفت: «حتماً». گفتم: «حتماً. اما بهتر نیست برویم خاکش کنیم؟»، گفت: «نه نه نه اصلاً. این کار را نکن. حتماً دلیلی داشته دستش را از خاک بیرون آورده است». سه‌نفری می‌رفتیم که یک خمپاره ۱۲۰ زدند کنارمان. موج انفجار چرخ‌های سمت راننده را بلند کرد. رفتیم روی تپه و وانت تویوتا واژگون شد. ترکش خورده بود توی سر راننده و دستش روی بوق بود و ماشین بوق ممتد می‌زد و سهرابی وحشت‌زده جیغ می‌زد: «دیدی کار خودش را کرد؟ دیدی؟» شوکه شده بود. سهرابی دیگر با ماشین غذا نیامد. اما آدمِ قبل هم نشد. شب‌ها همه‌اش خواب دست عراقی را می‌دید. الان نمی‌دانم کجاست، ازدواج کرده یا نه. یا اصلاً یادش هست آن روزها را؟ دست جنازه عراقی یک واقعیت بود، اما برای ما سه نفر این واقعیت یک معنا نداشت. توی داستان‌های تو هم واقعیت چند معنا دارد. تو از آدم‌های داستانت برایم بگو.\nچهل‌تن: بله، دستی که از خاک بیرون مانده است! می‌دانی که در فولکلور ایرانی بیرون‌ماندن دست از خاک نشانه آن است که این میت برای چیزی یا کسی دلواپس است. وقتی گفته می‌شود من بعد از مرگ دست‌هایم از خاک بیرون می‌ماند به معنی این است که برای چیزی یا کسی سخت نگران و دلواپسم. و در اینجاست که می‌توانیم بگوییم یک معنای چهارمی برای دست بیرون‌مانده آن سرباز عراقی از خاک می‌توانیم تصور کنیم، علاوه بر سه برداشتی که سرنشینان آن تویوتا از دستِ بیرون‌مانده از خاک داشتند. اما شاید برای تو جالب است بدانی، شاید هم می‌دانی که من دوران سربازی‌ام را در طول جنگ طی کرده‌ام. یعنی از سال ۶۱ تا ۶۳، افسر وظیفه جوان، سرپرست دسته خمپاره در یکی از گردان‌های لشکر اهواز. اما خب، من موقعی که می‌خواستم به لشکر اهواز و این گردانِ به‌خصوص اعزام شوم، به من گفتند به این گردان در حمله رمضان تلفات جدی وارد شده و به نظر نمی‌رسد حالا حالاها در هیچ حمله‌ای حضور پیدا کند. اما دو سه ماه بعد، وقتی برای سرکشی و بازرسی به گروهان ما آمدند و دیدند که من افسر وظیفه‌ای هستم که مهندسی برق در ایران و انگلستان خوانده‌ام، از من خواستند به مقر فرماندهی جبهه جنوب، جایی که سرهنگ نیاکی فرمانده‌اش بود بروم و آنجا مقداری موتور برق روسی هست که اشکال دارد و من ببینم می‌توانم آن‌ها را درست کنم یا نه. من به مقر فرماندهی منتقل شدم و آنجا مشغول تعمیر این موتورها شدم که در تعمیر و راه‌اندازی‌شان هم موفق بودم. اما نکته این است که من در این دوران مشاهدات زیادی داشتم، شنیده‌های بیشتری هم داشتم، اما آنچه در پشت جبهه‌ها می‌گذشت همیشه تأثیرات عمیق‌تری روی من می‌گذاشت. تأثیراتی که مادران چشم‌به‌راه در پشت جبهه بر روی من می‌گذاشتند، بسیار بیشتر از ناملایماتی بود که رزمنده‌ها در داخل جبهه‌ها با آن‌ها روبه‌رو می‌شدند. بنابراین من داستان‌هایی که در مورد جنگ نوشته‌ام، همه داستان‌هایی است که پشت جبهه را نشان می‌دهد. تا آنجا که یادم می‌آید چهار داستان دارم، سه داستان کوتاه و یک فیلم-داستان که نسبتاً بلند است به نام «کات منطقه ممنوعه»، همه پیرامون موضوع جنگ. یکی از این داستان‌ها را در همان زمان سربازی نوشتم به نام «پنجره نمی‌گذاشت به مرگ فکر کنم» که بر اساس یک حادثه واقعی است. یک درجه‌دار ارتشی که برای استراحت به اهواز آمده، در پانسیونی که استراحت می‌کرده، ناگهان به یک مرگ ناگهانی (شاید سکته) درمی‌گذرد. راوی با جنازه او در پای پنجره اتاق پانسیون موقعی روبه‌رو می‌شود که زندگی در آن‌سوی پنجره با تپش تند خود به نحو شگفت‌انگیزی در جریان است - دستفروش‌ها، زن‌هایی که اجناس را زیر‌ورو می‌کنند، مردهایی که چانه می‌زنند و جوان‌هایی که بی‌اعتنا عبور می‌کنند، یک زندگی واقعی - اما در این‌سو ما فقط یک جنازه داریم، جنازه مرد خسته‌ای که به یک خواب ابدی فرو رفته است. من به همراه یک عکاس در صحنه حضور دارم تا برای تکمیل تحقیقات پلیس، عکس‌هایی به پرونده ضمیمه کنیم. داستانِ «پنجره نمی‌گذاشت به مرگ فکر کنم» در مجموعه «دیگر کسی صدایم نزد» منتشر شده. اما دو داستان دیگر «سروگل» و «مونس مادر اسفندیار» در مجموعه «چیزی به فردا نمانده است» چاپ شده‌اند. «سروگل» درباره ارواح جوانانی است که رفته‌اند و برنگشته‌اند، اما در روستا پرسه می‌زنند و به دیدارهای علنی و پنهانی با دخترانی که قبلاً به نامزدی آن‌ها درآمده‌اند دست می‌زنند. «مونس مادر اسفندیار» هم داستانی است که بسیار خوانده شده. فیلم‌هایی از آن ساخته شده. در برخی از این فیلم‌ها اسمی از من نیامده و در برخی دیگر آمده. همه تحریف شده، به‌خصوص انتهای داستان. به هر جهت، درباره مادری است که دچار این توهم است که پسر مفقودشده‌اش جزو اسرایی است که عاقبت پس از تحمل دوران سخت اسارت به خانه برمی‌گردند. در «کات منطقه ممنوعه» باز هم صحبت از مادر است. مادری که بعد از چند سال که از غیبت فرزندش می‌گذرد، جنازه تروتازه‌ای را به او تحویل داده‌اند و او باور می‌کند که فرزند او یک شهید ویژه است، چراکه بعد از چند سال پیکر او تر و تازه مانده است. اما در رمانی که الان مشغول نوشتنش هستم، به خودِ جنگ و لحظات جبهه‌ها می‌پردازد. من تکه‌ای از آن را به‌عنوان حسن ختام گفت‌وگو می‌خوانم: «همسنگر و رفیقش، خسرو دچار تشنج‌های عصبی می‌شد و گاه از شدتِ کلافگی سرش را به سنگ می‌کوبید. او به نادر گفته بود احساس می‌کنم توی گوش‌هایم دو تا موش صحرایی پنهان شده‌اند. وقتی از زور گرسنگی بی‌تاب می‌شوند، جمجمه‌ام را می‌جوند. در این حمله‌های ناگهانی، نادر او را بغل می‌کرد و شانه‌هایش را محکم گرفت تا عاقبت آرام می‌شد. این خطر وجود داشت که در این حالت او سرش را دوباره به جایی بکوبد. در پایان آن لحظات دلهره‌زا وقتی که خسرو عاقبت آرام می‌گرفت، نادر او را می‌خواباند، عرق صورت و گردنش را با دستمالی خشک می‌کرد و تا حشرات موذی را دور کند، با همان دستمال به‌آرامی بادش می‌زد. این حالت بعد از یکی از بمباران‌های هوایی دشمن برای اولین بار اتفاق افتاده بود و گهگاه تکرار می‌شد. در پایان این حمله‌های عصبی، خسرو چنان از توان خالی می‌شد که ساعتی بی‌حال باقی می‌ماند و هر‌بار صورت معصومش حالتی داشت که انگار به خواب ابدی فرو رفته است. نادر این‌طور خیال می‌کرد. خسرو یک سال از نادر بزرگ‌تر بود و یک نامزد هفده‌ساله در روستا منتظر بازگشتش از جبهه بود. او شب‌ها پیش از رفتن درون کیسه‌خوابش آیین ویژه‌ای برگزار می‌کرد. قطعه عکسی را از کوله‌پشتی‌اش بیرون می‌آورد و در گوشه‌ای از سنگر به زمزمه با آن راز‌ونیاز می‌کرد. بعد آن را روی سینه می‌گذاشت و می‌خوابید. اعتقاد داشت او زیباترین دختر روی زمین است و حاضر بود با همه کسانی که از این عکس، از راز کوچک او باخبر بودند آن را شرط ببندد. دختر موهای بافته کلفت و سیاهی داشت که در دو سوی گردن باریکش روی شانه‌ها چنبره زده بود. همین‌طور یک جفت چشم درشت و روشن و خال سیاهی به‌اندازه عدس بر گوشه راست لب. عکس سیاه و سفید، او را این‌طور نشان می‌داد. خسرو با نادر آن‌قدر نزدیک و صمیمی بود که راز کوچکش را تنها نزد او آشکار کند. آن تشنج‌های عصبی و آن آیین پیش از خواب باعث می‌شد دیگران او را آدمی خل‌وضع فرض کنند که از سرگشتگی مرموزی رنج می‌برد. آن حالت کم‌حرفی و گوشه‌گیری و این پریشانی روحی این فرض را تقویت می‌کرد. خسرو کمی پیش از آنکه نادر دوره سربازی‌اش را به پایان ببرد، ناگهان ناپدید شد. بعضی می‌گفتند او حتماً در شبی که نوبت نگهبانی‌اش بوده است خود را به صفوف دشمن رسانده و تسلیم شده است. نادر این فرضیه را باطل می‌دانست. خسرو از سربازان عراقی نفرت داشت.\nدر پایان دوران سربازی چیزی که نادر را نجات داد این بود که بار دیگر توانست خود را در آغوش بگیرد تا تنهایی‌اش را فراموش کند. شب‌هایی که او را به دیده‌بانی می‌فرستادند تماشای جفت‌گیری جانوران در زیر نور ماه، لحظه‌ای گذرا او را به یاد جریان پیوسته زندگی می‌انداخت که حضور او را با لباس سربازی و دوربینِ دید در شب به هیچ می‌گرفت و کار و بار خود را پی می‌گرفت. برق گهگاهیِ سرنیزه در روشنایی ماه و شلپ و شلوپ قمقمه‌های نیمه‌پر آب، وزوز حشراتی که تاریکی شب به آن‌ها امکان جولان می‌داد و زوزه جانوران ناپیدا، شب‌های دیده‌بانی را مخوف و رازآمیز می‌کرد. این تنهایی در قلب هیجده ساله او جا نمی‌گرفت و ترس سیالی که بی‌وقفه و مرموز در رگ‌هایش جاری می‌شد، نفسش را بند می‌آورد. احساس می‌کرد گرچه همه عناصر شب بیدارند، اما همه بشریت به خواب مرگ فرو رفته است. گاه صدای سفیر گلوله و آوای گوش‌خراش خمپاره می‌شنید. می‌دانست که شب‌ها جبهه‌ها آرام است. گمان می‌برد این صداهای باقی‌مانده از روز است که محبوس در ذرات فضا اینک خود را آزاد می‌کنند تا بار دیگر به گوش او برسند».\nدو راوی، یک روایت : گفت‌وگوی احمد غلامی با امیرحسن چهل‌تن


تاریخ : دوشنبه، 1 فوریه 2010\nتعداد بازدید: 5,123\nMajorShare Rapidshare Downloader نرم افزار مدیریت دانلودی است که برای دانلود فایلها از رپیدشر و از بین بردن محدودیت رپیدشر می باشد.این نرم افزار قابلیت دانلود هم بصورت رایگان و هم بصورت پریمیوم را پشتیبانی می نماید. با استفاده از این نرم افزار تنها کاری که برای دریافت فایل از رپیدشیر بایستی انجام دهید، کپی لینک موردنظر خود به درون برنامه می باشد وبقیه کارها را خود نرم افزار برای شما انجام می دهد.حتما شما نرم افزار های متعددی را برای این کار امتحان کرده اید و درست کار نکرده اند اما این نرم افزار تست شده و %۱۰۰ قابل انجام است.\nدانلود برنامه با لینک مستقیم ( حجم ۳٫۱۷ مگا بایت )\nبرچسب ها: از بین بردن محدودیت رپیدشردانلود رایگان و بدون محدودیت از رپیدشر\nنوشته بعدی مرورگر گوگل Google Chrome v1.0 برای موبایل\nنوشته قبلی حذف اجسام در عکس و ایجاد تصاویر جالب با نرم افزار پرتابل Image-Resize-Guide-1.0.2


16.09.2020· به گزارش ایسنا به نقل از ددلاین، در جوایز اسکار دانشجویی امسال ۱۴۷۴ فیلم به ترتیب از ۲۰۷ و ۱۲۱ دانشگاه و کالج آمریکایی و بین المللی حضور داشتند که در نهایت دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و نیویورک بیشترین جوایز را به خود ...\n18.09.2020· وقوع ۷۸۶۰ آتش‌سوزی در کالیفرنیای آمریکا . فرماندار ایالت کالیفرنیا از وقوع ۷۸۶۰ مورد آتش‌سوزی و سوختن حدود ۱۳ هزار و ۷۵۹ کیلومتر مربع از زمین‌های این ایالت خبر داد. به گزارش همشهری آنلاین به نقل از ایسنا، اداره ...\nبه گزارش قدس آنلاین، در حال ... طلا هنوز هم از نظر سرمایه گذاران امن‌تر هستند اما شیوع بیماری مرگبار کرونا و رکود اقتصاد جهانی و تشدید نگرانی‌ها که سایر فعالیت‌های اقتصادی را به حال تعلیق درآورده است سبب شد بازار این ار\nروند اپلای به دانشگاه های امریکا | مصاحبه با دانشجوی ...\n08.11.2018· مسعود بهنود: درباره تاریخچه رسانه در ایران - دانشگاه کالیفرنیای جنوبی Masoud Behnoud PACSA 2014 - Duration: 2:22:06. USC PACSA 8,894 views ...\n16.09.2020· آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اسکار برندگان چهل و هفتمین دوره جوایز دانشجویی خود را در شاخه‌های گوناگون معرفی کرد. در جوایز اسکار دانشجویی امسال ۱۴۷۴ فیلم به ترتیب از ۲۰۷ و ۱۲۱ دانشگاه و کالج آمریکایی و بین‌المللی حضور ...\nمرگبارترین آتش‌سوزی مناطق جنگلی در تاریخ کالیفرنیا همچنان در حال گسترش است و از سرنوشت بیش از هزار نفر که ناپدید شده‌اند، هنوز هیچ اطلاعی در دست نیست. با گذشت بیش از یک هفته از آغاز آتش‌سوزی در کالیفرنیا تلفات حریق ...\nروایت سردار نجات از حال و هوای دیدارهای متفاوت سردار سلیمانی با رهبر انقلاب . جانشین سابق سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می‌گوید: زمانی که در حفاظت بیت مقام معظم رهبری بودم احساس می‌کردم هر وقت حاج قاسم خد�\nآخرین اخبار «کالیفرنیای جنوبی» - خبربان\nصفحه مربوط به آخرین خبرهای کالیفرنیای جنوبی. آکادمی علوم و هنرهای سینمایی اسکار برندگان چهل و هفتمین دوره جوایز دانشجویی خود را در شاخه های گوناگون معرفی کرد.\nتعلیق تحریم های ایران پس از ۲۰ سپتامبر کماکان ادامه خواهد ...\n18.09.2020· به گزارش خبرگزاری مهر، تروئیکای اروپا بر تداوم تعلیق تحریم‌های ایران پس از تاریخ ۲۰ سپتامبر تاکید کردند.. بر اساس این گزارش، سه کشور انگلیس، آلمان و فرانسه در نامه‌ای به شورای امنیت سازمان ملل متحد اعلام کردند که به ...\nاخبار سینمای هالیوود - آخرین و جدیدترین خبر های سینمای هالیوود\nاونس طلا: 1,810.56 طلای 18 ... رای بازیگر مطرح سینمای هالیوود به دلیل ابتلا به کرونا و وخامت حال در بیمارستان بستری شد. - به گزارش خبرگزاری موج به نقل از ددلاین، وضعیت جسمانی آیشواریا رای باچان بازیگر بالیوود ... 2 - «کوئنتین ...\nیک کشته و یک زخمی بر اثر تیراندازی در بازارچه‌ای در ...\nساعت24-رسانه‌های آمریکایی بامداد یکشنبه از کشته شدن دست‌کم یک نفر و زخمی شدن یک نفر دیگر بر اثر تیراندازی در بازارچه‌ای در کالیفرنیای جنوبی خبر داده‌اند.\nخوزستان| هیچ مدرسه‌ای در بهبهان بدلیل کرونا تعلیق نشده است ...\n21.09.2020· قیمت ارز و طلا . لیگ ایران و جهان . صفحه اصلی . پربیننده‌ترین اخبار ; مهمترین اخبار ; آرشیو اخبار ; سیاسی . سیاست\n31.08.2020· پس از آنکه چهار غیرنظامی در کره‌جنوبی در تصاف با یک خودروی زرهی آمریکایی کشته شدند، فرماندهی نظامی آمریکا در کره‌جنوبی امروز (دوشنبه) از تعلیق تمرین‌های خود خبر داد.\nآتش سوزی گسترده در جنگل های کالیفرنیای جنوبی + فیلم | آتش ...\nآتش سوزی گسترده در جنگل های کالیفرنیای جنوبی + فیلم. آتش سوزی گسترده در جنگل های کالیفرنیای جنوبی + فیلم آتش وسیعی به جان جنگل های کالیفرنیای جنوبی در آمریکا افتاده است.\nهشدار دموکرات‌های سنا به جمهوریخواهان درباره اقدام ترامپ ...\n16.09.2020· تهران- ایرنا- رییس کل سازمان توسعه تجارت ایران گفت: از فروردین ٩٧ تا پایان ٩٨، ۲۱ هزار و ۱۸۴ نفر صادرات انجام داده‌اند که تاکنون حدود ۱۷ میلیارد دلار از تعهدات آنها ایفا نشده است.\n20.09.2020· دادگاه نخستین ایالت کالیفرنیای ایالات متحده آمریکا تصمیم وزارت تجارت این کشور در خصوص حذف برنامه پیام رسان وی‌چت از اپ استورهای ایالات متحده را به حالت تعلیق درآورد.\nآتش سوزی گسترده در جنگل های جنوب کالیفرنیای آمریکا - میزان ...\nخبرگزاری میزان- در پی آتش سوزی گسترده مقامات کالیفرنیا آمریکا دستور تخلیه 8 هزار نفر از ساکنان منطقه را صادر کردند. تاریخ انتشار: 13:20 - 12 مرداد 1399 - کد خبر: 643036


بایگانی‌ها مالی - مجله تفریحی دیس لاو\nژاپن؛ کشوری بر مبنای حس مسئولیت پذیری، نظم و خلاقیت / مجله اینترنتی دیس لاو\nمجله اینترنتی دیس لاو: دوشنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۷ وبسایت یک پزشک: ژاپن هنوز که هنوز است برای ما یک معما است. کشوری که فرهنگی متفاوت دارد و همه چیزش از ارزش‌های خانوادگی گرفته تا جلوه‌های خیال‌پردازی و از سینما تا فناوری و سخت‌کوشی مردم سرزمین اش، متفاوت است. در اینجا با هم عکس‌های جالب از […]\nمجله اینترنتی دیس لاو: کدام اعضای شورای شهرستان های تهران با اتهامات مالی بازداشت شدند؟ الهام فخاری؛ رئیس شورای اسلامی استان تهران گفت: ۷ نفر از اعضای شورای شهرستان‌های استان تهران به دلیل اتهامات مالی همچنان در بازداشت هستند. در این پست از مجله اینترنتی دیس لاو مطلبی در مورد کدام اعضای شورای شهرستان های […]\nقیمت امروز دلار ، یورو ، طلا و سکه در بازار تهران (یکشنبه ۲۹ مهر ۹۷) / مجله اینترنتی دیس لاو\nمجله اینترنتی دیس لاو: قیمت امروز دلار ، یورو ، طلا و سکه در بازار تهران (یکشنبه ۲۹ مهر ۹۷) قیمت امروز دلار ، یورو ، طلا و سکه در بازار تهران (یکشنبه ۲۹ مهر ۹۷) در معاملات امروز بازار تهران سکه طرح جدید ۱۰۰ هزار تومان، نیم سکه ۲۰ هزار تومان و هر گرم […]\nسقوط آزاد قیمت دینار عراق در مشهد / مجله اینترنتی دیس لاو\nمجله اینترنتی دیس لاو: سقوط آزاد قیمت دینار عراق در مشهد سقوط آزاد قیمت دینار عراق در مشهد پس از اعلام تخصیص ارز به زائران اربعین حسین از طریق بانک ملی ، قیمت دینار عراق در بازار مشهد به شدت کاهش یافت به صورتی که قیمت هر هزار دینار به ۱۱ هزار و ۴۰۰ تومان […]


تشخیص عود سرطان سینه با آزمایش ساده خون – به دخت::: پایگاه تخصصی دختران و زنان\nجمعه ۱۲ آذر ۱۳۹۵ اجتماعی\nتشخیص عود سرطان سینه با آزمایش ساده خون\tدر\nبرچسب ها به گزارش به دخت به نقل از ایرنا، محققان موسسه […]\nبه گزارش به دخت به نقل از ایرنا، محققان موسسه تحقیقات سرطان لندن با استفاده از یک آزمایش ساده خون، موفق به تشخیص عود سرطان سینه شدند.\nتشخیص عود سرطان با استفاده از این روش، هشت ماه قبل از اینکه پزشکان به طور معمول بیماری را تشخیص می دهند، امکان پذیر است. در این روش، محققان جهش DNA را در بیماران سرطانی بررسی می کنند، سپس در خون به دنبال همان جهش می گردند. این روش کاملا غیر تهاجمی است و درکمترین زمان ممکن احتمال عود سرطان سینه را تشخیص می دهد.سرطان سینه شایع ترین سرطان در زنان است. احتمال ابتلا به سرطان سینه در زنانی که بستگان درجه اول آنها به این بیماری مبتلا بوده اند، بسیار بیشتر است. جهش در ژن های BRCA1 یا BRCA2 شایع ترین علت سرطان سینه ارثی است که از والدین منتقل می شود. از هر هشت زن آمریکایی، یک نفر به سرطان سینه مبتلا می شود. بر اساس پیش بینی انجمن سرطان آمریکا، در سال جاری حدود ۲۳۲ هزار نفر در آمریکا به این بیماری مبتلا می شوند و بیش از ۴۰ هزار نفر جان خود را از دست می دهند.سابقه خانوادگی، قرارگرفتن در معرض اشعه، داشتن سطح بالای استروژن، شیوه نادرست زندگی، مصرف سیگار و الکل و استرس مهمترین عوامل بروز این بیماری هستند.\nمطالب مرتبط۱۲ آذر ۱۳۹۵خطر نابینایی، زنان را بیشتر تهدید می‌کنداطلاعات بیشتر۱۲ آذر ۱۳۹۵برگزاری مراسم عقد در بیمارستان بزرگ دزفول +عکساطلاعات بیشتر۱۲ آذر ۱۳۹۵توضیح مولاوردی به برخی مدعیان مسلمانیاطلاعات بیشتر۱۲ آذر ۱۳۹۵جشنواره بین المللی فرهنگ و هنر اسلامی مالزی گشایش یافتاطلاعات بیشتر\tپاسخ دهید لغو پاسخ\tنشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.دیدگاه نام ایمیل وبسایت تصویر امنیتی *\nآخرین مطالب\tخطر نابینایی، زنان را بیشتر تهدید می‌کند\nبرگزاری مراسم عقد در بیمارستان بزرگ دزفول +عکس\nتوضیح مولاوردی به برخی مدعیان مسلمانی\nجشنواره بین المللی فرهنگ و هنر اسلامی مالزی گشایش یافت\nبانوی ناشنوای دو و میدانی اردبیل در فهرست منتخبان آسیا – اقیانوسیه\nنجات جان یک مادر از مرگ حتمی پس از عمل سزارین\nجهش چشمگیر ابتلای زنان به ایدز در کشور\nتوانمندسازی و مشارکت بانوان، محور توسعه در جامعه است\nخصومت بدبینانه زنان با بروز بیماری قلبی ارتباط دارد\nضرورت بررسی عملکرد غده تیروئید قبل از بارداری\nسپردم تان به حضرت زینب\nپیاده روی زائران و عزاداران امام رضا(ع)\nکاروان به دشت نینوا بازگشت\nداستان کوتاه/ قصاص\nبرخی قوانین در حوزه زنان نیازمند اصلاح است\n۵۶ زن فلسطینی همچنان در زندان های صهیونیستی اسیر هستند\nدر نخستین روز از ماه ربیع الاول یک زوج در بیمارستان بزرگ دزفول مراسم عقد خود را برگزار کردند.\nمریم عبدی فرد بانوی ناشنوای دو و میدانی اردبیل در فهرست منتخبان معرفی برترین ورزشکاران ناشنوای سال 2016 آسیا - اقیانوسیه قرار گرفت.


رمان توسکا پارت 4 - رمان من\nHome/رمان/رمان توسکا/رمان توسکا پارت ۴\nadmin نوامبر 23, 2018 رمان توسکا Leave a comment 3,581 Views\nچه اسمش آشنا بود … این اسمو یه جایی شنیده بودم … پدر جون نذاشت زیاد به مغزم فشار بیارم و گفت:\n– درسته که آرشاویر توی ایران با هیچ دختری دوست نشد اما توی ایتالیا با خیلی از دخترا طرح دوستی ریخت به قول خودش می خواست یه کم تمرین کنه که بلد باشه با یه خانوم باید چه طوری رفتار کنه … اما حدسش هم در مورد خودش درست بود و وابسته یکی از دوستاش شد … وابسته همین گراتزیا … یه دختر ایتالیایی … اینقدر از خوبیاش تعریف می کرد که ما هم شیفته اش شدیم … غافل از اینکه گراتزیا بیماره …\n– بیمار؟ فوت شده؟\n– بیماری گراتزیا یه بیماری روحی بود دخترم … مازوخیسم ….\nبا وحشت جلوی دهنم رو گرفتم و پدر جون بدون اینکه توی چشمام نگاه کنه گفت:\nآرشاویر خیلی کارا برای درمانش کرد ولی فایده ای نداشت و گراتزیا روز به روز بدتر شد …. آرشین تعریف می کرد که آرشاویر چندین و چند بار جسم نیمه جون گراتزیا رو از خونه های فساد کشیده بیرون … خیلی سخت بود … آرشاویر داغون شد … فشار بدی روش بود … برای آرشین قسم خورده بود که فقط به خاطر معصومیت چشمای گراتزیا هر کاری که بتونه و از دستش بر بیاد براش انجام می ده … آرشین ازش پرسیده بود خیلی دوسش داری؟ و آرشاویر فقط گفته بود چشماش خاکسترم می کنه … اما … نشد … آرشاویر نتونست کاری برای گراتزیا بکنه و بالاخره اون دختر بیچاره از دست رفت.\nجلوی صورتمو گرفتم و از ته دل نالیدم:\nپدر جون هم اه عمیقی از اعماق سینه کشید و گفت:\n– آرشاویر داغون شد … حالا خدا رو شکر زیادم از لحاظ عاطفی به اون دختر وابسته نبود اما نسبت بهش احساس مسئولیت داشت … عذاب وجدان گرفته بود … فکر می کرد مقصر اونه …\nبه اینجا که رسید سکوت کرد … تا اینجا که چیز بدی وجود نداشت … آرشاویر که معمولی بود و به نظر زیاد هم غصه دار نمی یومد … پدر جون بازم آهی کشید و گفت:\n– ولی ما هیچ کدوم نمی دونستیم که این عذاب وجدان و ناراحتی یه مشکل خیلی کوچیکه و مشکل بزرگ تر توی راهه …. آرشاویر بزرگترین ضربه رو زمانی خورده بود که برای اولین بار گراتزیا رو تو خونه فساد می بینه… اونم با چه وضعی … اینا چیزائیه که خودش بعدها توی هیپنوتیزم درمانی گفت … اون لحظه چنان شوکی بهش وارد شده بود که روانشو به هم ریخته بود … و بعد … مرگ گراتزیا ضربه دوم رو بهش زد و باعث به وجود اومدن بیماری پارانوئید توی اون شد …\n– یعنی شک و بدبینی … اونقدر زیاد که زندگی فرد رو مختل می کنه … آرشین رو دیوونه کرد توی اون مدت … به همه رفت و آمداش شک داشت … همه کاراش رو کنترل می کرد … هیچ کدوم از حرفاش رو قبول نمی کرد … آرشین زنگ می زد به ما و از دستش گریه می کرد … من خودمو رسوندم اونجا … بالاخره پسرم ضربه ای که نباید می خورد رو خورده بود و روح معصومش طاقت نیاورده بود … همون موقع بردمش زیر نظر بهترین روانشناسا و روانپزشکای رم …. شش ماه تحت درمان و روانکاوی شدید بود … تا اینکه بهتر شد … اما به خاطر شدید بودن بیماری دکترا تایید کردن که اگه روزی به دختری وابسته بشه شاید دوباره این بیماری عود کنه … اما نه به شدت سابق … به صورت یه شک و بدبینی ساده که باید حتما کنترل بشه و اعتمادش جلب بشه … اگه اعتمادش جلب بشه دیگه هیچ مشکلی به وجود نمی یاد …\n– ولی … ولی چطور؟!\n– ببین دخترم … نیازی نیست بترسی … آرشاویر هنوز هم همون پسر معصومه … همون پسری که وقتی یه بچه فقیر می بینه اشک تو چشماش جمع می شه و تا ته کیفشو در می یاره می ده به اون بچه … همون پسریه که تا ته قلبشو می تونی ببینی … بیماری ترسناکی نداره ولی اگه یه کم فقط یه کم باهاش مدارا کنی خود به خود دوباره طبیعی می شه … اینا رو بهت گفتم که اگه حرفی بهت زد جلوش گارد نگیری چون باعث می شه حالش بدتر بشه … درمانش فقط جلب اعتمادشه …\n– من … من حسابی گیج شدم پدرجون … آرشاویر منو به خاطر دختر دیگه ای می خواد؟\n– فکر نمی کنم اینطور باشه … چون جز چشمات هیچ کدوم از اجزای صورتت و هیچ کدوم ار اخلاقیاتت شبیه گراتزیا نیست … ببین آرشاویر بعد از برگشت و درمانش با دیدن نمایشگاه نقاشی دوستش دیوونه چهره های شرقی شد … شاید چون چشمای گراتزیا رو توی اون چهره ها یافته بود اما … نه فقط چشم که بقیه چیزا رو هم می خواست … موی بلند و فر … پوست گندم گون … هیکل توپر … خلاصه همه چیزایی که تو داری … من از حرفاش می ترسیدم دوست نداشتم دیگه به کسی وابسته بشه … اما شد … هزار برابر گراتزیا عاشق تو شده …\n– عاشق چهره من؟!!!!\n– شاید تو نگاه اول آره … اما کم کم شیفته منش تو شده … خانومی و وقار تو … چیزایی که گراتزیا نداشت …گراتزیا از پدرش متنفر بود … بارها اینو به آرشاویر گفته بود … و بارها مادرشو به فساد متهم کرده بود … اما تو چی؟ اون خونواده ای که تو داری … وابستگیت به اونا … خونه با صفاتون … گرمای وجودتون اینا چیزائیه که آرشاویر دنبالشون بود و حالا پیداشون کرده … درکش کن توسکا … آرشاویر چیز زیادی ازت نمی خواد دختر … یه کم درک و یه کم صبر و یه کم محبت …\n– ولی پدر جون … من چطور می تونم اعتماد کنم؟\n– تو هیچ علاقه ای به آرشاویر نداری؟ اگه نه برو دنبال زندگیت …. من پسرمو راضی می کنم که دست از سرت برداره … اگه بهش علاقه نداشته باشی بهش ظلم می کنی … آرشاویر به اندازه کافی زجر کشیده …\nسرمو انداختم زیر … آیا واقعا هیچ علاقه ای بهش نداشتم؟ یا داشتم؟ می تونستم فراموشش کنم … محکم جواب خودمو دادم:\nبه خصوص الان که این چیزا رو فهمیده بودم منم نسبت به اون حس مسئولیت داشتم … اگه چشمای من اونو آتیش می زد چشمای اونم منو دیوونه می کرد … چشماش … صداش … . پدر جون که سکوتمو دید از جا بلند شد … عکسو از دستم گرفت رفت سمت همون کشو عکسو گذاشت سر جاش و یه پرونده خارج کرد … اومد سمتم … پرونده رو گرفت به طرفم و گفت:\n– این پرونده پزشکی آرشاویره … البته کپی شه … ببر پیش هر روانشناس یا روانپزشکی که می خوای اون شاید بتونه تردید رو ازت دور کنه …\nبدون فکر پرونده رو گرفتم … حتما باید همین کارو می کردم … یه حسی بهم می گفت باید به آرشاویر کمک کنم … فکری توی ذهنم جرقه زد … سریع پرسیدم:\n– شب خواستگاری همین حرفا رو به بابام گفتین؟\n– نه … اون چیز دیگه ایه\n– دیگه چی؟!!!!\n– اونو خود آرشاویر اگه بخواد بهت می گه … من نمی تونم راجع به اون مسئله حرفی بزنم …\nای بابا! زکی! بازم مسئله وجود داره؟ چه خبره؟!!!! پدرجون که چشمای اندازه نعلبکی منو دید گفت:\n– چیز مهمی نیست … مهم ترینش رو من برات گفتم … اون اختلال به وجود نمی یاره …\n– آخه دیگه چیه؟\n– باور کن چیز مهمی نیست … دیدی که از نظر پدرت هم اهمیتی نداشت … اما چون به آرشاویر قول دادم حرفی در این مورد نمی زنم …\nیعنی چی بود؟! خب وقتی می گه مهم نیست لابد نیست دیگه … مثلا شاید بچه می خواد صیغه ای چیزی توی این مدت محرمیت بخونه … روش نمی شه به خودم بگه … باید یه همچین چیزی باشه که بابا هم حرفی نزده …\nبا ذهنی مشغول و درگیر از پدرجون خداحافظی کردم و از کارخانه خارج شدم … باید زودتر دست به کار می شدم وقت زیادی نداشتم … سریع گوشیمو برداشتم و شماره طناز رو گرفتم … یادمه طناز اینا توی فامیلشون یه روانشناس خوب داشتن … الان از اون وقتایی بود که طناز حسابی به دردم می خورد … با سومین بوق گوشی رو برداشت:\n– خاک بر سر بیشعور بی معرفت کثافتت کنم الهی … بگو آمین!\n– ا بی تربیت!\n– به خدا هر شب که تو تلویزیون می بینمت نفرینت می کنم … ای جایگاه من بود تو غصب کردی …\n– طناززززز …\n– درد! مگه به تو نگفتم بازیگر شدی یه گلی هم واسه من تو سرت بگیر …\n– به خدا به فکرت هستم …\n– باور کن …\n– دستت درد نکنه … خیلی گلی به خدا …\nناراحتیم یادم رفت … خندیدم و گفتم:\n– دیوونه ای به خدا …\n– خب حالا بگو ببینم چی شده یاد فقیر فقرا کردی …\nدوباره یاد مشکلم افتادم … آهی کشیدم و گفتم:\n– طناز … یه مشکلی برام پیش اومده …\n– چی شده …\n– ببین … نیاز به یه روانشناس خوب پیدا کردم … اون فامیلتون بودا … کیت می شد؟\n– پسر داییم …\n– آره آره … همون می تونی یه نوبت ازش برام بگیری؟\n– پس واسه چی نیازت کشیده به دکتر دیوونه ها …\nبهتر بود طناز فعلا چیزی ندونه …\n– واسه خودم نمی خوام که احمق جون … یه مشکل واسه یکی از دوستام پیش اومده …\n– آهان … باشه … من الان زنگ می زنم و بعدش خبرت می کنم …\n– دستت درد نکنه … پس منتظرم …\nگوشی رو قطع کردم و راه افتادم … یعنی می شد کاری براش کرد؟ یعنی می تونستم با این شرایطش کنار بیام؟ اگه بدتر شد چی؟ اه اه اگه دست بزن داشته باشه چی؟ بهتر نیست خودمو بکشم کنار؟ ولی نه … از آرشاویر نمی شه گذشت … توی همین مدت کوتاه شیفته محبتش شدم … خاک بر سرم! حالا خوبه کمبود محبت هم ندارم! ولی نمی دونم توی نگاه آرشاویر چیه که منو پابندش کرده و نمی تونم بیخیالش بشم … باید هر طور شده یه کاری براش بکنم … اینقدر توی فکر بودم که نفهمیدم مسیر کی طی شد … وقتی به خودم اومدم که داخل شهر بودم … گوشیم زنگ زد … طناز بود … سریع جواب دادم:\n– سلام سوپر استار …\n– چی شد طناز؟\n– نه بابا انگار وضع این دوستت زیادی وخیمه …\nزیر لب زمزمه کردم خدا نکنه! طناز هم منتظر جواب من نشد و گفت:\n– پسر داییم به این راحتیا به کسی نوبت نمی ده … به خصوص از وقتی بچه دار شده دیگه یه لحظه هم نمی تونه تو مطبش اضافه تر بمونه … اما اینقدر که من التماسش کردم قبول کرد آخر وقت تو رو ببینه … بدو برو که الانم دیره …\n– وای طنازی عاشقتم … آدرسو بگو …\nطناز آدرسو داد و من حفظ شدم … خواستم خداحافظی کنم که گفت:\n– اوی … یه چیزی بهت بگما …\n– پسر داییم خیلی ماهه… چشاتو درویش می کنیا …\n– وا! طناز؟!!!\n– خب این زیادی ماهه …\n– مگه پیر نیست؟\n– پیر؟!!!! نه بابا … سی و خورده ایشه … زنم داره … حواستو جمع کن\n– جمع کن کاسه کوزه تو … مگه من شوهر دزدم …\n– در هر صورت گفتم که بدونی …\n– خب بهت رو دادم پرو شدیا … برو … برو برس به درمون مرضت …\n– ولی خداییش گفتی دکترا داره فکر کردم پیره … مطمئنی دکتر خوبیه؟\n– گمشو! بیشعور … توهین به پسر دایی من نکنا …\n– خب بابا انگار نوبرشو آورده … فعلا خداحافظ …\n– خبرم کن چی شده ها … من می میرم از فوضولی … خداحافظ …\nخنده ام گرفت … گوشیو قطع کردم و تخته گاز رفتم سمت مطب … مطبش توی یکی از ساختمون های شیک بالا شهر بود … خدا رو شکر زود رسیدم … ماشینمو جلوی ساختمون پارک کردم و رفتم پایین … از روی تابلوها طبقه اشو پیدا کردم … توکل به خدا کردم و رفتم بالا …\nهمین که وارد مطب شدم هنگ کردم … چه دم و دستگاهی! چقدر شیک بود … از اون مطبایی که آدم مریضیش یادش می رفت … همه رنگ های شاد … مبلمان راحت … خلاصه که اصلا یادم رفته واسه چی رفتم اونجا … صدای منشی منو به خودم آورد …\n– خانوم مشرقی؟!!!\nبه ! باز شروع شد … سعی کردم لبخند بزنم و سرمو تکون دادم … دوباره بازار امضا و هیجانات داغ شد … امضاشو که گرفت با ذوق گفت:\n– آقای دکتر گفتن شما می یاین ولی من باور نکردم …\n– بله بله … منتظر شما هستن … بفرمایید داخل خواهش می کنم …\nنفس عمیقی کشیدم … پرونده آرشاویرو توی دستم فشار دادم و رفتم سمت در قهوه ای رنگ … کنارش یه تابلو نصب شده بود :\n– دکتر آرتان تهرانی … دکترای روانشناسی بالینی\nدستمو بردم سمت دستگیره با دست دیگه ام ضربه ای به در زدم و درو باز کردم رفتم داخل … یه میز بزرگ آخر اتاق قرار داشت … عین سالن انتظار یه دست مبل با رنگ روشن هم جلوش چیده شده بود … دکتر پشت پنجره ایستاده بود و داشت مناظر بیرون رو نگاه می کرد … طناز حق داشت اینقدر سفارش می کردا! عجب چیزی بود … قد بلند و هیکلی … تقریبا مثل آرشاویر … کت شلوار مشکی تنش بود و موهاش هم قهوه ای تیره بود … الان فقط همینو می تونستم ببینم … فکر کنم متوجه ورود من نشده بود … درو محکم کوبیدم به هم … یهو چرخید به سمتم … او مای گاد!!! موهاشو هم یک طرفه ریخته بود توی صورتش … کروات زرشکی و مشکی و پیرهن سفید و کفشای براق ورنی تیپشو درست عین یه جنتلمن واقعی کرده بود … آب دهنمو قورت دادم … قدمی اومد به سمتم و گفت:\n– سلام خانوم مشرقی عزیز … خیلی خوش اومدین …\nتازه یادم افتاد برای چی اونجا هستم … سرفه ای کردم تا گلوم صاف بشه و گفتم:\n– سلام آقای دکتر … حال شما؟ ببخشید من بد موقع مزاحم شدم …\n– خواهش می کنم … شما مراحمین .. بشینید تا بگم واسه تون قهوه بیارن …\n– نه نه ممنون میل ندارم … نمی خوام زیاد وقتتون رو بگیرم …\nاینقدر که طناز گفت حتی یه لحظه اضافه بر تایمش توی مطب نمی مونه حالا انگار هول کرده بودم … اونم متوجه شد و در حالی که روی مبل روبروم می نشست به منم اشاره کرد بشینم و گفت:\n– چرا اینقدر استرس دارین؟ عجله دارید؟\n– نه … اصلا …\n– پس موضوع چیه؟ خواهشا راحت باشین …\nنشستم … صداش آرومم کرد … هنوز داشتم پرونده رو توی دستم فشار می دادم … با لبخند گفت:\n– من اینجا هستم که مشکل شما رو بشنوم و هر کاری که از دستم بر می یاد براتون انجام بدم …\nدوباره یاد آرشاویر افتادم … یاد نگاهش … یاد مهربونیاش … بغض گلومو فشرد … جلوی خودمو گرفتم و شمرده شمرده همه چیزو برای دکتر تعریف کردم … اونم با خونسردی و آرامش همه حرفامو شنید و هر از گاهی هم بینش منو دعوت به آرامش می کرد چون صدام بدجور می لرزید … وقتی حرفام تموم شد پرونده رو گرفتم به طرفش و خودمو روی مبل رها کردم … دکتر پرونده رو گرفت و با تلفن روی میزش به منشیش دستور یه شربت قند برای من داد … واقعا بهش نیاز داشتم …\nاون مشغول مطالعه پرونده شد و منم مشغول برانداز کردن در و دیوار اتاق … یه عکس خیلی بزرگ روبروی میزش و نزدیک در اتاق زده شده بود به دیوار یه تابلوی بزرگ بود … عکس یه بچه … شاید هفت هشت ماهه … فکر کنم دختر بود … موهای بورشو دم موشی بسته بودن صورتش گرد بود و سفید … چشمای درشت و عسلی با ته مایه های سبز … چقدر خوشگل بود!!!! عین یه عروسک … منشی وارد اتاق شد … لیوان آب قند رو روی میز گذاشت و به من لبخند زد … جواب لبخندشو دادم و لیوانو برداشتم … جرعه ای که خوردم بهتر شدم … منشی رو به دکتر گفت:\n– آقای دکتر خانومتون تماس گرفتن گفتن تا یه ربع دیگه اینجا هستن که برین …\nدکتر سرشو تکون داد و گفت:\n– بسیار خوب … تا اومد بگید منتظر بمونه …\n– چشم …\nوقتی منشی رفت بیرون به من نگاهی کرد و گفت:\n– مشکل این آقا اصلا حاد نیست خانوم مشرقی … راستش بیماری پارانوریا واقعا بیماری آزادهنده ای برای اطرافیان بیمار هست چون این افراد بسیار گوشه گیر هستن گاهی بدون علت خودشون رو توی مسائل بی ربط مقصر میدونن … بعضی از اونها دچار هذیان می شن … هذیان های بزرگ منشی … یا حسادت … و بدتر از اون هم هست … اینکه دچار اختلال روان پریشی یا اسکیزوفرنیا بشن … وارد مقوله های تخصصی نمی شم اما اینو باید بگم که این آقا تا همین پنج ماه پیش دارو مصرف می کرده و کم کم بیماری از وجودش ریشه کن شده … اما … به تشخیص پزشکای اون طرف و حتی خود من این بیماری ممکنه بازگشت هم داشته باشه … البته نه به شدت قبل .. یعنی فقط نباید حس حسادتش تحریک بشه و اینکه باید باهاش مدارا کنین تا بتونه اعتماد کنه … اون دیگه فقط و فقط نسبت به کسی که دوسش داره این حالتو خواهد داشت نه دیگران … پس فقط شما می تونین کمکش کنین و نه هیچ کس دیگه … نیازی به دارو هم نداره …\n– یعنی … یعنی خطرناک نیست آقای دکتر؟\n– تا وقتی که باهاش مدارا کنین و هر چیزی رو با مدرک و دلیل و برهان براش توضیح بدین و ثابت بکنین نه … اما اگه بخواین با هم کل کل کنین ممکنه خطرناک هم بشه ..\n– به نظر شما نباید تحت کنترل باشه؟\n– فقط وقتی نیاز به کنترل و درمان پیدا می کنه که بیماری عود کنه … اگه شما هواشو داشته باشین هیچ وقت نیاز به روانشناس پیدا نمی کنه …\nنفسی از سر آسودگی کشیدم … خیالم راحت شد … پس مشکل چندان بزرگ هم نبود … حالا راحت تر می تونستم در موردش تصمیم بگیرم … با آرامش گفتم:\n– ممنونم آقای دکتر … خیلی لطف کردین … خیالم راحت شد …\n– خواهش می کنم … اگه به هر مشکلی هم برخوردین من خودم در خدمتتون هستم …\nبازم تشکر کردم و از جا بلند شدم دیگه وقت رفتن بود … بی اراده دوباره نگام کشیده شد به عکس روی دیوار … نتونستم جلوی خودمو بگیرم و گفتم:\n– چه دختر نازی!\nدکتر از جا بلند شد … مشغول خاموش کردن سیستم روی میزش شد و گفت:\n– دختر نیست … پسره …\n– جدی؟!!!! ولی شبیه دختراست …\n– من اجازه نمی دم موهای پسرمو کوتاه کنن … اینجوری بیشتر شبیه همسرم می شه ….\nدلم می خواست بگم خوش به حال همسرتون …ولی فقط لبخندی زدم و پرسیدم:\n– اسم این عروسک چی هست؟\nبا عشق گفت:\n– ترسا …\nتعجب کردم و با همون بهت تو صورتم گفتم:\n– ترسا که اسم دختره …\nانگار متوجه اشتباهش شد و با خنده گفت:\n– فکر کردم همسرمو می گین! اسم پسرم آترینه …\nزمزمه وار اسمشو تکرار کردم … بهش می یومد … ولی خداییش چه همسر وفاداری بود … تا گفتم عروسک عوض اینکه ذهنش درگیر بچه اش بشه رفت سمت همسرش … خوش به حال این زن! یعنی آرشاویر هم منو همینقدر دوست داره؟ هر دو با هم از اتاق خارج شدیم … هنوز پامو کامل بیرون نذاشته بودم که صدای جیغی بلند شد:\n– خانوم مشرقی!!!!!!!\nسه متر پریدم بالا و به دختری که ورجه وورجه کنان می یومد سمتم خیره شدم … اصلا نتونستم درست قیافه اشو ببینم … یهو پرید توی بغلم … محکم گرفتمش که دوتایی نقش زمین نشیم … دکتر با صدایی خنده آلود گفت:\n– ترسا عزیزم …\nبالاخره دختره که تازه فهمیدم همون زن خوشبخته خودشو ازم جدا کرد و من تونستم ببینمش … نه خداییش دکتر حق داشت! چه عروسکی بود! دستمو گرفت و رو به دکتر گفت:\n– خیلی بدی آرتان … بازیگر می یاد تو مطبت صداشو در نمی یاری؟ من الان از خانوم صولتی فهمیدم …\nدکتر با خنده سری تکون داد و گفت:\n– آترین کجاست عزیز دلم؟\n– گذاشتمش پیش نیلی جون …\nبه دنبال این حرف گوشیشو از توی کیفش در اورد گرفت به سمت منشی و گفت:\n– خانوم صولتی یه عکس شیک بگیر ببینم … می خوام به شبنم و بنفشه نشون بدم بمیرن از حسودی …\nدکتر با خنده رفت سمت تلفن و گفت:\n– تا تو عکس می گیری من یه زنگ می زنم به نیلی جون حال آترین رو بپرسم …\nترسا مثل بچه ها پاشو کوبید روی زمین و گفت:\n– تو باز منو به اون فسقلی فروختی؟!\nدکتر تلفن رو برگردوند سرجاش و گفت:\n– روزی چند بار باید بگم نوکرتم خانومی؟ هزار بار ؟ ده هزار بار؟ می دونی که تو دنیای منی … تو نباشی آترین هم رنگی برام نداره …\nخداییش منم اگه به بچه ام یه روزی حسادت کنم و شوهرم همچین حرفی تحویلم بده همه ناراحتی هام یادم می ره … ترسا با عشق به شوهرش خیره شد.\nدکتر قدمی جلو اومد و گفت:\n– بدو عکس بگیر بریم … وقت خانوم مشرقی رو هم نگیر …\nاینقدر از دست ترسا خنده ام گرفته بود که کم مونده بود غش غش بزنم زیر خنده … با خنده سرکوب شده ام عکس رو گرفتیم و ترسا گفت:\n– جون من یه چیزی می گم نه نگو …\n– یه روز بیا خونه مون … جــــــــــون من!!!! یه مهمونی توپ به افتخارت می گیرم …\nخدای من! چی می گفت این دختر بچه شیطون؟ تعجبمو که دید گفت:\n– ای بابا …. تا حالا مهمونی نرفتی؟ خوب اینم مثل بقیه دیگه … بیــــــــــا!\nشخصیت ترسا اینقدر با مزه بود که دوست نداشتم از پیشش برم … درست مثل بچه ها بود … با تردید گفتم:\n– والا هیچی نگو … تو قبول کن … واسه اخر این هفته ….\nدوست داشتم برم ولی با آرشاویر چی کار می کردم؟\nدکتر جلو اومد و گفت:\n– اتفاقا اینجوری بهتره خانوم مشرقی اگه تونستین اون کیس رو هم بیارین تا من از نزدیک باهاش آشنا بشم …\nچی بهتر از این؟! چشمام ستاره زد و ترسا با ذوق گفت:\nلبخندی به صورت قشنگش زدم و گفتم:\n– قبول …\nاما آخر هفته زود بود … برای همین سریع گفتم:\n– می شه یه روز دیگه باشه …\nترسا سریع گفت:\n– چهارشنبه خوبه؟\n– نه … یعنی دیرتر باشه …\nدکتر مداخله کرد و گفت:\n– هر روزی که خودتون راحت تر هستین …\n– راستش آقای دکتر می خوام یه کم قضیه جدی تر بشه بعد کنار هم دیده بشیم …\nسریع متوجه شد … سری تکون داد و گفت:\n– هر موقع که دیدین وقتشه فقط کافیه خبر بدین …\n– ا … یعنی کنسل شد؟\n– آره عزیزم … نباید فشار بیاری به خانوم مشرقی …\nترسا دست آرتان رو پس زد اومد طرف من و گفت:\n– پس شماره تو بگو … می خوام دو دستی بچسبمت … یه وقت فرار نکنی … حتما باید مهمونی منو بیای حالا هروقت که شد …\nاز اصرارش خنده ام گرفت و شماره مو بهش دادم … غریبه که نبود … می شد عروس دایی طناز …. بعدم تشکر کردم و بعد از بوسیدن دوباره ترسا از مطب خارج شدم …\nمهلت فکر کردنم هم تموم شد … بابا موافق بود … مامان هم موافق بود … خودمم به صدای آرشاویر … به حرفای عاشقونه اش به محبت هاش عادت کردم بودم بدجوووووررررر پس منم موافق بودم … تصمیم گرفتم جواب مثبت رو بهش بدم … مطمئن بودم که می تونه خوشبختم کنه … آرشاویر هیچی کم نداشت … بیماریشم با کمک هم رفعش می کردیم … البته در این مورد با بابا و مامان حرفی نزدم … نمی خواستم نگرانشون کنم … به نظر خودم که چیز خاصی نبود … روز آخر بود که آرشاویر بهم زنگ زد … با دیدن شماره اش لبخند نشست روی لبم … حتی شماره اش هم حس خوبی داشت … سریع جواب دادم:\n– سلام عزیز دل من …\n– خوبم عشقم … تو خوبی؟\n– ممنون بد نیستم …\n– توسکا چیزی شده؟ حس می کنم ناراحتی ….\nخنده ام گرفت … خواستم یه کم اذیتش کنم … گفتم:\n– نه … چیزی نشده …\n– اوهوم ….\n– امیدوارم … خانومی … امروز … امروز روزیه که تو … تو باید جوابمو بدی … یادت که نرفته …\nگوشی رو محکم تر چسبوندم به گوشم و گفتم:\n– نه … یادمه …\n– باید ببینمت …\n– الان می یام …\n– ااا وایسا …. کجا؟\n– می یام دم خونه تون دنبالت خانومم …\n– خیلی خب … یه کم دیر بیا تا من اماده بشم …\n– من همین الان راه می افتم … تو هر موقع حاضر شدی بیا بیرون …\nگوشیو قطع کردم و تند تند حاضر شدم … می دونستم که با سرعت نور می یاد … رفتم از اتاق بیرون و به مامان بابا گفتم آرشاویر داره می یاد دنبالم … گفتم که می خوام جواب مثبت بدم … مامان یه دنیا شاد شد و بابا هم با مهر پیشونیمو بوسید … خدا رو شکر که بالاخره خیالشون از جانب من راحت شد … کفشامو پوشیدم و بعد از خداحافظی رفتم از در خونه بیرون … آرشاویر داخل آ او دی خوشگلش درست پشت در خونه منتظرم بود … تا منو دید پرید پایین و لبخندی مهربون تحویلم داد … برای اینکه نقشه امو بی عیب و نقص در بیارم لبخند بی جونی بهش زدم که خنده اش محو شد … سلام کردم و رفتم سوار شدم … همونجا سر جاش خشک شده بود انگار چون با چند ثانیه تاخیر اومد سوار شد …. هر دو سکوت کرده بودیم … نه من حرفی می زدم و نه اون … بالاخره خودم حوصله ام سر رفت سکوتو شکستم و گفتم:\n– نمی خوای راه بیفتی؟\nبرگشت طرفم … لحظاتی نگام کرد … بالاخره دهن باز کرد و با صدایی لرزان گفت:\n– پاهام می لرزه … نمی تونم رانندگی کنم …\nخدایا!!!! اگه بگم حرفش قلبمو زیر و رو کرد دروغ نگفتم … ولی زود بود که دستمو پیشش رو کنم … لبخندی زدم و گفتم:\n– چرا؟ چیزیت شده؟ من یعنی اومدم جوابتو بدم …\nنفس عمیقی کشید و هیچی نگفت … انگار عجله ای برای شنیدن نداشت … زل زده بود به روبرو و حتی پلک هم نمی زد … نفسمو با صداد دادم بیرون و گفتم:\n– برگردم برم توی خونه؟!\nآهسته چرخید به طرفم … لبخند تلخی زد و گفت:\n– جوابت اگه منفیه … نمی خوام بشنوم ….\nآه که زدم توی خال … گفتم:\n– چرا نمی خوای بشنوی؟ این حق توئه … ولی خب در هر صورت درست حدس زدی …\nیه دفعه دستاشو گذاشت روی فرمون و سرشم گذاشت روی دستاش … باورم نمی شد اینقدر ناراحت بشه … دیگه بسشه! بچه سکته کرد … خواستم با خنده بگم شوخی کردم که صدای هق هقش بلند شد ….\nقلبم از کار ایستاد … باورم نمی شد!!!! آرشاویر داشت گریه می کرد؟!!! اونم اینقدر شدید … طاقت نیاوردم و یهو اشکم در اومد و از ماشین پریدم پایین … هنوز چند قدم بیشتر از ماشین دور نشده بودم که در ماشین به هم کوبیده شد. آرشاویر با چشمای سرخ و صورت خیس خیس زل زد توی چشمام.\n– چرا … چرا گریه می کنی؟ نریز این اشکارو … نریز اینا رو روی زمین … عمر منه … عمرمو راحت هدر نده …\nهق هق گریه ام شدید شد و گفتم:\n– آر … شا … ویر …\nاصلا برام مهم نبود که وسط کوچه ایم … اصلا برام مهم نبود که کسی ببینتم … زل زده بودیم توی چشمای هم و گریه می کردیم … یه دفعه آرشاویر عقب عقب رفت سمت ماشینش و گفت:\n– گریه نکن … گریه نکن … من می رم … می رم … فقط تو گریه نکن … جون بابات …\nاز پشت خورد به ماشینش … دستمو گرفته بودم جلوی دهنم تا صدای گریه امو خفه کنم … همینطور که نگام می کرد در ماشینو باز کرد … سری تکون داد و سوار شد … می دونستم که نمی تونه رانندگی کنه … کجا می خواست بره؟! حالا که فهمیدم دوسش دارم؟ ماشینو روشن کرد و راه افتاد … قبل از اینکه ذهنم به کار بیفته پریدم جلوی ماشینش … چون حال عادی نداشت اول خورد بهم بعد ترمز گرفت … با اینکه سرعتش هنوز زیاد نشده بود اما من محکم خوردم زمین … چیزیم نشد خدا رو شکر … قبل از اینکه بتونم بلند بشم آرشاویر پرید پایین … نشست کنارم … دیگه داشت مثل ابر بهاری زار می زد:\n– توسکا … توسکا جونم خوبی؟ توسکــــــا… پاشو پاشو ببرمت بیمارستان … خدایا منو بکش! چرا نتونستم ترمز بگیرم؟! توسکا جونم …\nاز احساسات آرشاویر داشتم زار می زدم … باورم نمی شد این همه احساس توی یه پسر باشه … اونم پسری که هجده سالش نیست!\nسوار ماشینم کرد. سریع ماشینو دور زد پرید پشت فرمون … اصلا نمی تونستم بگم من خوبم! ماشینو روشن کرد و با سرعت راه افتاد … نمی دونم با چه جونی داشت رانندگی می کرد … در همون حال گفت:\n– گریه نکن عشق من … زندگی من … الان می برمت بیمارستان … به خدا نمی ذارم یه تار مو از سرت کم بشه … قسم می خورم …\nبه زور صاف نشستم و گفتم:\n– من … من … خوبم …\nآرشاویر اشکاشو پاک کرد و گفت:\n-باید بریم بیمارستان …\nیه دستمال از جعبه دستمال کاغذیش برداشتم و گفتم:\n– به خدا خوبم … من از گریه تو اشکم در اومد … از احساسات تو …. الان فقط می خوام باهات حرف بزنم …\n– حرف باشه واسه بعد … الان بیمارستان مهم تره …\n– آرشاویر به جون بابام هیچیم نشد … فقط خوردم زمین …\nچون گفتم به جون بابام باورش شد … یه کم با تردید نگام کرد وگفت:\n– مطمئن …\nپارک کرد گوشه خیابون … کامل چرخید به سمتم و گفت:\n– ببخش عزیزم … باور کن نمی خواستم …\n– تقصیره خودمه … نباید اونجوری می پریدم جلوی ماشین … اما خب حرفایی بود که باید می زدم … ترسیدم بری …\nبا تعجب نگام کرد … توی نگاش هزار تا سوال بود … اما هیچی نمی گفت … لبخندی به چشماش زدم و گفتم:\n– اون موقع داشتم باهات شوخی می کردم … ولی اینقدر شلوغش کردی که نشد بگم همه اش شوخی بوده …\nنگاش گنگ تر شد … پیدا بود حسابی گیج شده … توی دلم گفتم:\n– بههه! دو زاریشم تو مایه های در قابلمه است … شایدم از شادی مخش قفل کرده …\n– چیو … چیو شوخی کردی؟\n– جواب منفی رو دیگه آرشاویر …\nآب دهنشو چند بار پشت سر هم قورت داد و با صدایی که به زحمت می شنیدم گفت:\nخنده ام شدت گرفت و گفتم:\n– یعنی باهات ازدواج می کنم عزیزم …\nاولین بار بود که بهش می گفتم عزیزم … همون شوک جواب مثبت بسش نبود که اینم بهش اضافه شد؟ ای من بمیرم اینقدر به پسر مردم شوک وارد نکنم … آرشاویر چند لحظه فقط نگام کرد … بعد یه دفعه پرید بیرون و شروع کرد به داد کشیدن:\n– خـــــــدا … بالاخره قبول کرد … خداجوابمو دادی …. نوکرتم خــــــــدا … به خدا که پیاده می رم پابوس امام رضا … خـــــــدا …. خــــــــدا… خـــــــــدا\nدوباره اشکم داشت در می یومد … پریدم پایین … باید جلوشو می گرفتم وگرنه حنجره اش پاره می شد … بازوشو کشیدم سمت خودم … کنار اتوبان بودیم و مردم با تعجب نگامون می کردن … خدا رو شکر چون همه با سرعت می رفتن کسی نمی تونست تشخیص بده من کی هستم … آرشاویر زل زد توی صورتم … اشکاش توی چشمای قشنگش موج می زدن … گفتم:\n– بیا سوار شو دیوونه …\nصورتشو آورد دقیقا جلوی صورتم و گفت:\n– آره … من دیوونه ام … دیوونه تو … بذار همه بفهمن عاشق سوپر استارشون شدم …\n– آرشاویــــــــــر … آبرو ریزی نکن … بیا تو ماشین حرف می زنیم …\nبا لبخند دست گذاشت روی چشماش و گفت:\n– به روی چشم خانومم …\nقبل از اینکه سوار ماشین بشم آخرین نگاهو به آسمون انداخت و گفت:\n– نوکرتم خدا …\nمنم لبخندی رو به آسمون زدم و توی دلم گفتم:\n– کمکم کن بتونم کمکش کنم خدا جون …\nوجدانم سرم داد زد:\n– داشتی خلش می کردی! اینجوری می خوای کمکش کنی؟ دو بار دیگه اینکارو باهاش بکنی که باید از تو تیمارستان جمعش کنی …\nاز خودم دفاع کردم:\n– این اخلاق همه دختراست … خوب چی کار کنم؟! دوست داشتم ببینم اگه جواب منفی بهش بدم چی کار می کنه؟!\n– بله دیگه ناز می کنی اصلا هم به پسر مردم فکر نمی کنی …\nصدای آرشاویر منو از تو فکر در آورد:\nبرگشتم و با لبخند گفتم:\nسریع دستمو گرفت بوسید و گفت:\n– جانت سلامت باشه خانومم …\n– لوسم نکن … حرفتو بزن …\n– لوس شدنت هم عالمی داره …\n– چی می خواستم بگم؟\nدو تایی به هم نگاه کردیم و زدیم زیر خنده … یهو وسط خنده آرشاویر گفت:\n– آهان یادم اومد … می خواستم بگم … باورم نمی شه … یعنی تو جدی قبول کردی؟\n– پشیمون شدی نکنه؟\n– دیوونهــــــــــــــــــه … به بزرگترین آرزوم رسیدم … این چه حرفیه؟ الان فقط یه ناراحتی دارم …\n– کاش مامان بود … من اینجوری نمی تونم … می خوام زودتر تو رو ببرم توی خونه خودم …\nتوی تحقیقای که بابا در مورد آرشاویر کرده بود فهمیده بودم که از خودش یه خونه داره ولی توی خونه ویلایی باباش زندگی می کنه … همین به ارج و قربش پیش بابا اضافه کرده بود … با لبخند گفتم:\n– چشم به هم بزنی این دو سال هم گذشته …\n– من خیلی نگرانم توسکا … بیشتر از اونچه که تو ذهن تو بگنجه …\n– نگرانیت بی دلیله عزیزم … قول توسکا قوله …\n– ما شب می یایم خونه تون …\n– ولی من شب فیلمبرداری دارم …\n– تو ساعت یک فیلمبرداری داری … ما ساعت هشت می یام … باید بیام توسکا … نگو نه …\n– خیلی خب باشه … قدمتون روی چشم …\n– حالا خانومم افتخار می ده بریم رستوران با هم ناهار بخوریم؟\n– نه عزیزم … من می رم خونه که واسه شب حاضر بشم …\n– می خوای بری خوشگل کنی که منو از این چیزی که هستم دیوونه تر کنی؟\n– همینجوری هم خوشگلم …\nحواسش به کل معطوف من شد و گفت:\n– عزیزمـــــــــــم … می ذاری رانندگی کنم یا نه؟\n– ببخشید ببخشید …\n– توسکا … خیلی قشنگ می خندی … دوست ندارم برای کسی اینجوری از ته دل بخندی …\nحرفای دکتر تهرانی توی گوشم زنگ زد … الان وقتش بود …. گفتم:\n– باشه عزیزم … خنده های من فقط مال توئه …\nبا تعجب نگام کرد … منم نگاش کردم و شونه بالا انداختم … زمزمه کرد:\n– عاشقتم به خدا …\n– برو خونه کوچولو … اینقدر هم زبون نریز …\nخندید و رفت به سمت خونه …\nشب خیلی زود از راه رسید و همه چیز زودتر از اون چیزی که فکر می کردم اوکی شد … عمو اینا و دایی اینا هم بودن … بماند که زن عمو چقدر چشم غره رفت بهم اما عمو با مهر منو بوسید و تبریک گفت. دایی و زندایی هم خوشحال بودن … خاله نیومد و گفت خجالت می کشه توی اولین مراسم باشه … ولی آرشاویر بازم فقط با باباش اومد و من تازه فهمیدم فامیل مادریش همه اروپا هستن … فامیل پدری هم نداره چون پدرش تک فرزنده … شب به خوبی گذشت …. قرار شد صبح روز بعد بریم آزمایشگاه … بعد از گرفتن جواب آزمایش هم بریم محضر و یه صیغه دو ساله بخونیم تا توی این مدت مشکل نداشته باشیم … آرشاویر سر از پا نمی شناخت … با قضیه محرمیت به شدت موافق بود و وقتی بابا پیشنهادشو داد آرشاویر کم مونده بود بپره بابا رو ماچ کنه … مهریه ام شد یه ویلای لواسون و دو هزار تا سکه که البته خود آرشاویر تعیینش کرد و من هیچ کاره بودم … هر چی هم گفتم نمی خوام کسی زیر بار نرفت … حتی آرشاویر هی بهم چشم غره می رفت … خدا رو شکر سام نبود که آرشاویر زهرمارش بشه … فقط بزرگترا اومده بودن … وقتی همه خواستن برن زن عمو کنار گوشم مثل نیش زنبور گفت:\n– اگه یه مو از سر پسرم کم بشه من می دونم و تو … اینقدر براش عشوه ریختی تا دلشو باخت بعدم فروختیش به یه بهتر … فقط برو دعا کن چیزیش نشه …\nنتونستم طاقت بیارم و عین خودش گفتم:\n– حیف سام با اون دل مهربونش که مادرش شمایی …\nبعد هم کنارش نایستادم و سریع رفتم پیش آرشاویر که با نگرانی نگام می کرد … اینکه همه جا حواسش بهم بود دلگرمم می کرد …\nقرار فردا رو با آرشاویر گذاشتم … اون که یه دنیا عجله داشت … منم شده بودم عین خودش … تنها چیزی که داشت اذیتم می کرد قضیه پنهانی بودن نامزدی بود … نه من و نه آرشاویر هیچ کدوم دوست نداشتیم قضیه به بیرون درز کنه دوست نداشتم برام شایعه درست بشه … دو سال زمان کمی نبود … تازه بعد از اینکه همه رفتن فرصت کردم کمی استراحت کنم تا ساعت یک بتونم برم سر فیلمبرداری …\nساعت دوازده و نیم بود که از خونه زدم بیرون … خدا می دونه که چقدر خوابم می یومد اما به زور جلوی بسته شدن پلکامو می گرفتم … اصلا آماده نبودم و می دونستم که امشب حسابی از آقای ضیایی اخطار می گیرم … امشب شب آخر فیلمبرداری قبل از عید بود … بعد از اون تا روز سوم فروردین کار تعطیل بود … کاش این شب آخر هم به خیر بگذره … داشتم می رفتم سر ماشین که کسی برام چراغ زد … سرمو آوردم بالا … با دیدن آرشاویر خنده ام گرفت … با خنده رفتم به سمت ماشینش و گفتم:\n– تو اینجا چی کار می کنی؟ کی اومدی؟\n– من اصلا نرفتم که بخوام بیام …\n– عزیزم من از ساعت ده که از خونه تون اومدم بیرون تا حالا همین جا منتظرتم …\n– به خدا که تو خلی! خوب من خودم می تونم برم …\n– دوست دارم خودم برسونمت … هیچی نگو فقط سوار شو …\nبدون حرف پریدم بالا و گفتم:\n– خیلی خوابم می یاد آرشاویر …\n– پس کجا داری می ری؟!!!! برو بگیر بخواب …\n– نه نمی شه … امشب شب آخره …\n– آره می دونم ولی دلیل نمی شه خودتو اذیت کنی …\n– من اگه می دونستم تو این اطلاعاتو از کجا می یاری خیلی خوب می شد …\nلبخندی زد و موسیقی ملایمی گذاشت … یه موسیقی بدون کلام … همینجور که داشت خوابم می برد گفتم:\n– چه خوبه که توام از این چرت و پرتای امروزی گوش نمی دی …\nنشنیدم توی جوابم چی گفت … چون خوابم برد … با تکون ملایم دستش بیدار شدم و صاف نشستم و با استرس گفتم:\n– چیه ؟ چی شده؟\nسریع دستاشو بالا آورد و گفت:\n– هیچی … هیچی نشده عزیزم … رسیدیم … نمی خواستم بیدارت کنم … دلم نمی یومد … ولی دیدم اگه بیدارت هم نکنم از دستم دلخور می شی …\nپریدم از ماشین پایین و گفتم:\n– مرسی لطف کردی …\nاز پشت سر صدام کرد:\n– صبح همین جا منتظرتم …. اوکی؟\nدیگه نایستادم و با سرعت رفتم سر صحنه … فریبا برای باز کردن چشمام صورتمو با کیسه یخ کمپرس کرد که کلا خواب از چشمام پرید … بعد از گریم با وجود خستگی زیاد رفتم سر صحنه … شهریار خواه ناخواه ازم فاصله گرفته بود … می دونستم که به خاطر برخوردای اخیر خودمم هست … اما اونم زیاد تلاشی برای نزدیک شدن بهم نمی کرد … بهتر! اصلا دوست نداشتم چیزی رو برای کسی توضیح بدم … ساعت شش بود که بالاخره تموم شد … خدا شاهده داشتم می مردم … به زور تا سر قرارم با آرشاویر رفتم … آرشاویر از دیدن چشمام به حالم پی برد و گفت:\n– گور بابای آزمایش … می برمت خونه بگیر بخواب …\n– نه … بذار شرش کنده بشه … برو همین الان … بعدش می گیرم سه روز می خوابم …\n– نمی خوام اذیت بشی …\n– نمی شم .. برو …\nتا جلوی آزمایشگاه به زور جلوی خودمو گرفتم که خوابم نبره …\nاونجا هم از شانسمون زود نوبتم شد و رفتیم داخل … بعد از گرفتن خون و بقیه کارا اومدیم بیرون … سوار ماشین که شدیم با خنده گفتم:\n– آرشاویر اگه گروه خونیمون به هم نخوره چی؟\n– خب نخوره …\n– یعنی همین که شنیدی … اگه می بینی اومدم آزمایش دادم و گذاشتم دست تو رو سوراخ کنن فقط به خاطر اینه که بدون اون نمی تونستیم محرم بشیم …\n– یعنی بچه برات مهم نیست؟\n– عزیزم … تو برای من قراره بشی همه کس … می دونی همسر یعنی چی؟ یعنی همه چیز یه آدم تو دنیا … تو می شی همه کسم … بچه ام … مامانم … بابام … خواهرم … من فقط تو رو داشته باشم از همه بی نیاز می شم …\nقلبم دوباره داشت گرومب گرومب می کوبید … سرمو تکیه دادم به پشتی صندلی چشمامو بستم و فقط گفتم:\n– امیدوارم هیچ وقت پشیمون نشی …\n– شاید از زندگی کردن پشیمون بشم … اما از داشتن تو هرگز …\nسعی کردم بحثو عوض کنم:\n– خوابت نمی یاد آرشاویر؟ فکر کنم توام مثل من دیشبو نخوابیدی!\n– درسته … منم پا به پای تو بیدار بودم و داشتم بازی قشنگتو نگاه می کردم … ولی خب وقتی کنار توام خستگی معنا نداره گلم … راستی … عجیبه دیگه شهریارو دور و برت نمی بینم …\n– گفتی شهریار! … یادم اومد ازت بپرسم آقای ضیایی و شهریار تو رو از کجا می شناسن؟\nسرعتش رفت بالا تر و گفت:\n– همین جوری … توی اکران یکی از فیلماشون باهاشون اشنا شدم …\n– آخه انگار خیلی می شناختنت …\nیه کم خشن گفت:\nحس کردم که دست گذاشتم روی یکی از نقاط حساسش …. برای همین هم بیخیال ادامه بحث شدم و گفتم:\n– من می خوابم … تا رسیدیم بیدارم کن …\nچیزی طول نکشید که چشمام سنگین شدن … دیگه نمی تونستم جلوی خودمو بگیرم … خواب منو به دنیای دیگه ای کشید …\nچشم که باز کردم یه لحظه نمی دونستم کجام … انگار قد دنیا خوابیده بودم … صاف نشستم سر جام … جلل خالق! اینجا کجا بود دیگه؟!!! یه اتاق خیلی بزرگ … با دیوارای بادمجونی رنگ … پرده های بادمجونی … با یه میز آرایش بزرگ و یه آینه بزرگ تر … تختی هم که من روش نشسته بودم یه تخت دو نفره بود که از بالاش یه حریر بادمجونی رنگ آویزون شده بود … سریع از تخت اومدم پایین … هیچ کس توی اون اتاق نبود … داشت از زور ترس گریه ام می گرفت … نکنه منو دزدیده بودن؟ دیگه رفتارم تحت کنترل خودم نبود … جغ کشیدم و اولین اسمی که به ذهنم رسید رو به زبون آوردم:\nچند لحظه بیشتر طول نکشید … داشتم آماده می شدم دومین جیغ رو بکشم که در اتاق به شدت باز شد و آرشاویر با لباسای راحت پرید تو … موهاش ژولیده بود و چشماش سرخ سرخ … با دیدنش بغضم ترکید … نشستم وسط اتاق به اشک ریختن … سریع اومدم طرفم و با بهت گفت:\n– چی شده؟!!!! توسکــــــــاعزیزمـــــــ ــــــم خواب دیدی؟!!!!\n– اینجا کجاست؟!!!\n– اینجا خونه ماست عزیزم …\n– خونه شما؟ تو بابات؟\nگریه ام بند نمی یومد … بدجور ترسیده بودم … آرشاویر که حسابی کلافه شده بود فقط سرشو تکون داد. با هق هق گفتم:\n– پس من اینجا چه غلطی می کنم؟!\n– می شه گریه نکنی؟!!!!!\nاز صدای دادش جا خوردم و خود به خود گریه ام بند اومد … همونطور داد کشید:\n– جلوی من دیگه حق نداری گریه کنی فهمیدی؟!!!! نمی تونم اشکاتو ببینم دختر … نمی تونمــــــــــــــــــم بفهم!\nآب دهنمو قورت دادم و سرمو تکون دادم … فکر کنم دلش واسه مظلومیتم سوخت … نشست کنارم و گفت:\n– ببخش عزیزم … دست خودم نیست … اشکات دیوونه ام می کنه …\n– مهم نیست … فقط بگو من اینجا چی کار می کنم؟\n– توی ماشین من خوابت برده بود …باید بیدارت می کردم که دلم نمی یومد …\n– ولی … ولی پدر و مادرم الان از نگرانی سکته کردن !\n– نه عزیزم … همون موقع زنگ زدم بهشون و گفتم با من هستی … فقط نگفتم می یارمت اینجا … گفتم شاید دوست نداشته باشن …\nتازه حواسم به خودم جمع شد … هنوز همون لباس ها تنم بود و این نشون می داد آرشاویر دست به لباسام نزده … حتی شالم هنوز روی سرم بود!!! این کارش از نظرم فوق العاده بود و اعتمادم بهش هزار برابر شد … گفتم:\n– خودت خوابیدی؟\nسرشو بین دستاش فشرد و گفت:\n– تا همین نیم ساعت پیش بالای سرت نشسته بودم و نگات می کردم … ولی دیگه خواب نذاشت ادامه بدم … رفتم توی اتاق خودم بخوابم که جیغت بلند شد ….\n– وای ببخشید …\n– فدای سرت عزیزم …\n– زنگ می زنی یه آژانس واسه من بیاد … من می رم خونه توام به خوابت برسم … به اندازه کافی مزاحم شدم ….\n– کجا؟!!! شام باید پیش من و بابا باشی …\nصدامو پایین آوردم و گفتم:\n– بابات هم خونه هستن؟\n– نه … بابا کارخونه است … شب می یاد …\n– الان ساعت تازه ششه … کو تا شب! بابام اینا گناه دارن …\n– اینقدر نگو بابام … بابام! الان من دارم ازت می خوام شام پیشمون بمونی …\nخدای من! یعنی روی بابای منم حساس بود؟ چقدر حیف بود که نمی شد باهاش اونطور که دوست دارم حرف بزنم … الان مجبور بودم فقط کوتاه بیام … ناچارا گفتم:\n– باشه پس اجازه بده یه زنگ بزنم بهشون بگم …\n– باشه … من می رم یک ساعتی بخوابم … یه جوری خودتو سرگرم کن خانومم تا بیدار که شدم بریم رستوران …\n– اونجا واسه چی؟ همین جا یه چیزی می خوریم دیگه …\n– نه می ریم رستوران … یه ساعت دیگه بیدارم کن …\nتحکم توی صداش در دهنمو بست … اینم از اون رفتارای غیر طبیعیش بود دوباره … سعی کردم به روی خودم نیارم .. با بابا تماس گرفتم و خبر دادم … بابا اصلا ناراحت نشد …. خیلی هم خوشحال شد …. فقط سفارش کرد مواظب خودم باشم … یک ساعت رو با تلویزیون و گشتن توی خونه درندشت آرشاویر اینا سر کردم …. یک ساعت که شد رفتم دم اتاقش و پاورچین پاورچین رفتم داخل … از چیزی که دیدم مات موندم … آرشاویر سی و یک ساله درست مثل یه نوجوون … تموم اتاقشو پر کرده بود از پوسترای من … یه سریش عکسای فوق العاده با کیفیت به شکل قاب شده بودن … یه کم که عکسا رو نگاه کردم دلم برای آرشاویر پر کشید … نشستم لب تخت خوابش که از یه نفره بزرگتر و از دو نفره کوچیکتر بود … آروم صداش کردم … با چشمای بسته و تو همون حالت گفت:\n– خوابم یا بیدارم؟! تو با منی با من …\nآغوشتو وا کن قلب منو در یاب\nخدای من!!!! چه صدایــــــــــی!!!!! صداش توی حرف زدن هم فوق العاده بود ولی وقتی می خوند محشر می شد! باور نمی کردم همچین صدایی داشته باشه ….\n– عزیزم … چه صدای فوق العاده ای داری!\nچشماشو باز کرد … نیم خیز شد و گفت:\n– باور کن!\n– پس امیدوار می شم به خودم … توسکا … کاش همیشه با صدای تو از خواب بیدار می شدم … باور کن هنوز فکر می کنم خوابم …\n– نه عزیزم … تو بیداری … بیدار بیدار! و چشم به هم بزنی این مدت گذشته و دیگه همیشه با جیغای خودم از خواب بیدار می شی …\nخندید و در حالی که می رفت سمت دستشویی گفت:\n– حاضر شو عزیزم که دنبال بابا هم باید بریم …\nاین که اینقدر حریم رو حفظ می کرد و پاشو از گلیمش درازتر نمی کرد منو خیلی مجذوبش می کرد … الان توی خونه تنها بودیم … می تونست خیلی راحت حریم رو بشکنه … دیگه به پاکیش داشتم ایمان می اوردم …\nاون شب بازم رفتیم رستوران خود آرشاویر …. و در جوار پدرجون حسابی خوش گذشت … از چشماش تشکر رو می تونستم بخونم … اونم از شادی دردونه پسرش شاد بود … آخر شب منو رسوندن خونه و آرشاویر قرار دیدارای بعدی رو گذاشت و بالاخره دل کند … دوری ازش برای منم خیلی سخت بود … به خصوص توی این مدت تعطیلی … باید یه برنامه درست و حسابی می ریختم که بتونم هی ببینمش …\nدقیقا روز آخر سال بود که جواب آزمایشمون اومد … خدا رو شکر مشکلی وجود نداشت … بعد از اون بود که من تلفنی با مامان آرشاویر حرف زدم و فهمیدم چه زن نازنینیه! آرشین خواهرش هم چند لحظه باهام حرف زد و داداششو سپرد به من … از صدای هر دو نفرشون نگرانی رو می شد خوند … ولی من قول دادم که مراقبش باشم … لحظه سال تحویل مامان بابا آرشاویر و باباشو هم دعوت کردن خونه مون و اونا هم خیلی راحت پذیرفتن … اصلا براشون مهم نبود از اون قصر بزرگشون بیان توی خونه کوچیک ما انگار … سفره هفت سینمون رو روی تخت توی حیاط پهن کردیم و تنگ ماهیمون هم شد حوض پر از ماهی خونه … آرشاویر کنار من نشسته بود اما فاصله رو حفظ می کرد … سال که تحویل شد همه دست و روبوسی کردیم ولی من و آرشاویر فقط با هم دست دادیم … آرشاویر گفت:\n– سال دیگه که نه … ولی سال بعدش همین موقع ها توی خونه مون از خجالتت حسابی در میام …\nگونه هام رنگ گرفتن و بهش چشم غره رفتم … هم بابا بهمون عیدی داد و هم پدر جون … آرشاویر هم به من یه دستبند خوشگل تفکیکی از طلای سفید و زرد هدیه داد … همه چیز خیلی قشنگ و آروم پیش رفت … بعد از تحویل سال هم من و آرشاویر با اجازه بابا رفتیم یه دوری توی خیابونا زدیم و برگشتیم … قرارمون روز پنجم عید بود … بریم محضر و صیغه رو بخونیم … بالاخره روز پنجم عید رسید … یه مانتوی بلند دامنی سفید تنم کردم با یه شلوار سفید … شال سفیدو هم روی سرم انداختم داشتم آرایش می کردم که مامان اومد تو گفت:\n– مامان حاضری؟ آرشاویر و باباش اومدن …\n– الان می یام مامان … فقط پنج دقیقه دیگه کار دارم …\n– بدو مامان زشته ….\nمامان رفت بیرون و منم سرعتمو بیشتر کردم … یهو در اتاق باز شد و آرشاویر اومد تو … اونم مثل من لباساش یک دست سفید بود … شلوار کتون سفید … با پیرهن اسپرت سفید رنگ … یه سوئی شرت سفید هم روی دستش انداخته بود … صاف وایسادم سر جام و گفتم:\n– سلام به روی ماهت سفید برفی … حاضر نیستی هنوز؟\n– فقط چند دقیقه دیگه آرشاویر …\nسری تکون داد و رفت به سمت عکسای روی دیوار … اون محو تماشای عکسا شد و من هم تند تند بقیه کارامو کردم … کفشای پاشنه بلند سفیدمو هم پوشیدم و گفتم:\n– من آماده ام بریم …\nنگاشو از روی عکسای روی دیوار برداشت … سوئی شرتشو روی دستش جا به جا کرد و قدمی اومد سمتم … دستشو آورد جلو … شالمو به نرمی از روی سرم کشید … با تعجب گفتم:\n– چی کار می کنی آرشاویر؟\nبا دست به عکسا اشاره کرد و گفت:\n– نگفته بودی همچین موهایی داری …\nدستشو برد سمت کلیپسم که موهامو باز کنه … چند نفس عمیق کشید و یه دفعه دستاشو آورد جلو … سریع دستشو پس زدم و یه قدم رفتم عقب و گفتم:\n– آرشاویر … فقط چند ساعت دیگه مونده …\nضرباتی به در خورد …سریع گفتم:\n– الان می یایم …\nآرشاویر هم پشتشو کرد به من … چند نفس عمیق کشید:\n– می رم بیرون … زود بیا …\nمنتظر جوابم نشد و با سرعت از اتاقم رفت بیرون … شالمو انداختم روی سرم و رفتم بیرون … مامان و بابا و پدر جون هم حاضر بودن … همه با خنده و شادی راه افتادیم سمت محضر … من سوار ماشین بابا شدم … انگار می خواستم آخرین لحظات مجردیمو پیش بابا بمونم … آرشاویر مشخص بود ناراحت شده اما به روی خودش نمی آورد … جلوی محضر که رسیدیم شالم رو مرتب کردیم و همه با هم وارد شدیم … صیغه به درخواست آرشاویر مادام العمر خونده شد … نمی دونم چرا اینقدر نگران بود … حتی حاضر نشد صیغه دو ساله باشه … وقتی بله رو گفتیم دستمو گرفت توی دستش … نفسی از سر آسودگی کشید و گفت:\n– دیگه مال خودم شدی …\n– مال تو بودم …\nبا عشق حلقه پر زرق و برقی دستم کرد و گفت:\n– این فقط مال نامزدیه … حلقه عقدمون رو خودت باید انتخاب کنی … ببخش اگه دوسش نداری …\nبا عشق به حلقه نگاه کردم و گفتم:\n– خیلی قشنگه آرشاویر … ممنونم …\n– قابل تو رو نداره خانومم …\nبابا هم از جانب من یه حلقه مردونه دست آرشاویر کرد که آرشاویر متواضعانه خواست دست بابا رو ببوسه … اما بابا بلندش کرد و پیشونیشو بوسید و در گوشش چیزایی زمزمه کرد که آرشاویر فقط سرشو تکون داد … فکر کنم بابا داشت منو می سپرد دستش … از چشمای خیس بابام می فهمیدم چقدر حالش خرابه .. اگه به خودش بود دوست داشتم من همیشه دختر خونه اش بمونم … پدر جون هم یه سرویس جواهر خیلی خیلی قشنگ بهم هدیه کرد که فکم افتاد و با علاقه بغلش کردم … دیگه اونم محرمم بود … از محضر که رفتیم بیرون چشمای مامان بابا هنوز خیس بود و چشمای آرشاویر هنوز برق می زد … کنار گوشم گفت:\n– بگو خانومم …\n– بیا بریم تا بگم …\n– قصد نداری با ماشین بابات بیای؟ اگه می خوای بیاها مسئله ای نیست …\n– بدجنس نشو … بیا بریم …\nبا مامان و بابا و پدرجون خداحافظی کردیم … سوار ماشین آرشاویر شدیم و راه افتادیم … یه نقشه خیلی قشنگ برای امشبمون داشتم …\nیه کم که از مامان اینا فاصله گرفتیم گفتم:\n– آرشاویـــــــــر ….\n– امروز بریم جایی که من می گم ….\n– دستور بفرمایید …\n– ببین من یه رستوران می شناسم محیطش فوق العاده است … البته بهتر از رستوران تو نیستا … ولی برای تنوع بد نیست … دوست دارم امروز بریم اونجا … جون توسکا نگو نه ….\nبا کلافگی دستی توی موهاش فرو کرد و گفت:\n– چرا جون خودتو قسم می دی؟!!!\n– آخه هر بار بهت می گم یه بهونه می یاری … ببینم نکنه از دیدن طرفدارای من واهمه داری ؟\n– نه … این چه حرفیه؟ ولی … ببین توسکا الان اگه ما رو با هم ببینن …\n– ای بابا … یه کلمه می گم برادرمه … چه می دونم پسر خاله امه … کسی که تو رو نمی شناسه …\n– اذیت نکن آرشاویر … امروز یعنی روز اول نامزدیمونه … بذار رستورانشو من انتخاب کنم … بقیه اش هم با تو…. جون من … ناهارو اونجا می خوریم … شام رو توی رستوران تو …\n– ااا باز جون خودتو واسه یه چیز مسخره قسم دادی؟\n– نمی شه … بیخیالش بشی؟\n– دیگه دارم بهت شک می کنما …\nتوی دلم فکر می کردم که آرشاویر از روبرو شدن با سیل طرفدارای من واهمه داره … ولی آخرش که چی؟ حداقل باید در این مورد اعتمادشو جلب می کردم … با خودم عهد کردم تموم لحظه کنارش بایستم و حتی یه لحظه هم از کنارش جم نخورم تا فکر نکنه فراموشش کردم و اونو به بقیه فروختم … مشتشو به نرمی کوبید روی فرمون و گفت:\n– خیلی خب … آدرس بده …\nبا ذوق بالا پایین پریدم و آدرس رستوران مورد نظرم رو دادم … آرشاویر در سکوت کامل رفت به اون سمت … اخماش حسابی در هم بود و من نمی فهمیدم چشه … هر چی هم سعی کردم به حرف بیارمش فایده ای نداشت ناچارا منم سکوت کردم … کاملا ازش مشخص بود که فکرش حسابی مشغوله … جلوی رستوران که رسیدیم … عینک آفتابیشو زد به چشمش و گفت:\nدو تایی با هم پیاده شدیم … رفتم کنارش و دستشو گرفتم توی دستم … دستش سرد سرد عین یه تیکه یخ بود … نگاش که کردم متوجه شدم رنگش هم پریده … گفتم:\n– آرشاویر … چیزی شده؟ چرا یخ کردی؟\n– نه … نه … بریم تو …\nرستورانش طوری بود که باید از بین میزای طبقه پایین رد می شدی تا بتونی به پله های طبقه دوم برسی … می دونستم الان خیلی ها به سمتم هجوم می یارن … حدسم درست بود … صدای اِ توسکا مشرقیه! از چند جا شنیده شد و بعد جمعیت بود که هجوم اورد … همه یا امضا می خواستن یا می خواستن عکس بگیرن … یه لحظه دست آرشاویر از دستم خارج شد و من محو آدمای دور و اطرافم شدم … اصلا دیگه حواسم به آرشاویر نبود … اما یه صدا کنار گوشم منو به دنیا بر گردوند و محکم کوبید روی زمین:\n– ببخشید خانوم مشرقی … راسته که شما و آقای پارسیان قراره یه کار مشترک داشته باشین؟\nبا تعجب به پسری که این حرف رو زده بود خیره شدم … آقای پارسیان؟!!! اون از کجا آرشاویرو می شناخت؟ برگشتم سمت آرشاویر … اونم مثل من یه عده دورش رو گرفته بودن و داشتن عکس و امضا ازش می گرفتن … آرشاویر … شوهر من! کی بود؟ چرا من اینقدر ابله بودم … آدمای دور و برم رو زدم کنار و رفتم سمت آرشاویر … اونم چند قدم به من نزدیک شد و زمزمه وار با همون رنگ پریده اش گفت:\n– توضیح می دم برات توسکا …\nبغض گلومو می فشرد … یه دختر جیغ جیغو کنار گوشم گفت:\n– آرشاویر جون آلبوم قبلیت محشر بود … پس کی این آلبوم جدیدتو می دی بیرون؟ دلمون آب شد به خدا …\nآلبوم؟!!!!! آرشاویر خواننده بود؟!!! گارسنی اومد کنارم و گفت:\n– خانوم مشرقی میزتون آماده است …. بفرمایید ما اجازه نمی دیم کسی بیاد بالا ….\nنگاش کردم … این چی می گفت این وسط … صداهای همه تو سرم می پیچید … گیج گیج بودم … فقط گفتم:\n– من باید برم …\nهمه رو زدم کنار و از رستوران خارج شدم … صدای همه تو ذهنم می یومد و می رفت … تازه معنی حرفا رو درک می کرد … سام گفت:\nآره سام از این که من به آدمای معمولی دیگه رضایت ندم و دنبال یه نفر مشهور مثل خودم باشم می ترسید … اون فهمید و من خر نفهمیدم …\nدکتر تهرانی تا اسم آرشاویر رو خوند زیر لب گفت:\n– این همون پارسیانه؟\nو وقتی نگاه گنگ منو دید حرفشو ادامه نداد … آقای ضیایی می شناختش … شهریار می شناختش … این همون خواننده ای بود که احسان می گفت اسمش سخته و از مخفف اسمش بدش می یاد … منم یه بار صداش کردم آرش که گفت اسمشو کامل بگم … کلاغی که خبر بهش می رسوند فریبا بود … این همون خواننده ایه که دوست صمیمیه مازیاره … مامان اون شب می خواست بگه حالا پسره خواننده هست که باشه … بابا گفت خودش بهت می گه … پدر جون گفت مهم نیست … آرشاویر هیچ جای شلوغی …. داشتم دیوونه می شدم … پشت سرم داشت می یومد و با اصرار می خواست باهام حرف بزنه ولی فقط تکون خوردن لباشو می دیدم و هیچی نمی شنیدم … چقدر منو احمق فرض کرده بود؟!!!! لابد تو دلش کلی بهم خندیده بود … جلوی اولین تاکسی دست گرفت … آرشاویر به التماس افتاده بود ولی حتی نگاش نکردم … در ماشینو باز کردم … سوار شدم و گفتم:\nآرشاویر سعی کرد جلوی ماشینو بگیره … ولی فایده ای نداشت … ماشین از جا کنده شد و آرشاویر جا موند … با هر چی می تونستم کنار بیام با دروغ نمی تونستم ….\nاصلا نفهمیدم چه طوری آدرسو دادم به راننده و اصلا نفهمیدم کی رسیدم … متوجه نشدم راننده منو شناخت یا نه؟ هیچی نفهمیدم فقط کرایه شو دادم و رفتم پایین … پشت در خونه که رسیدم انگار کوه کنده بودم … دستمو گذاشتم روی زنگ … صدای آرشاویر از پشت سرم بلند شد:\n– توسکا … تو رو خدا … بذار حرف بزنیم …\nبرگشتم … پشت سرم بود … رنگش بیشتر از قبل پریده بود … جیغ زدم:\n– چه حرفی؟ من حرفی با تو ندارم … برو … برو دیگه نمی خوام ببینمت …\nانگار یادم رفته بود که باهاش صیغه مادام العمر خوندم … من الان زنش بودم … چه غلطی می خواستم بکنم؟! در مورد امشب چی فکر می کردم و چی شد! چه کارا که می خواستم بکنم … فقط چند ساعت از محرمیتمون گذشته بود … آرشاویر دستمو گرفت و گفت:\n– تو باید به حرفای من گوش کنی …می فهمی؟ باید!\n– بایدی وجود نداره جناب آقای پارسیان … حرف اگه می خواستی بزنی اون موقع که وقت داشتی می زدی … الان دیگه وقت حرف زدن تو نیست … الان وقت جواب دادن منه …\nدر باز شد و بابا سراسیمه اومد بیرون … فکر کنم از نوع زنگ زدن من که دستمو گذاشته بودم روی زنگ وحشت کرده بود … با دیدن من با چشمای گریون و آرشاویر با حال زار و نزار بیشتر وحشت کرد … از آرشاویر پرسید:\n– چی شده پسرم؟ تصادف کردین؟!\nآرشاویر هم به بابا می گفت پدر جون … گفت:\n– نه پدرجون! قضیه رو فهمید … می خوام براش توضیح بدم ولی مهلت نمی ده من حرف بزنم …\nبابا فشار دستاشو دور من بیشتر کرد و گفت:\n– برو پسر … گفتم این کار درست نیست … برو خودم باهاش حرف می زنم …\n– ولی نداره دیگه … من دخترمو می شناختم … برو از اینجا می بینی که حالش بده …\nآرشاویر با صدای لرزونش گفت:\n– باشه … باشه من می رم … ولی پدر جون تو رو خدا مواظبش باشین …\nبابا با غیض نگاش کرد و گفت:\n– مطمئن باش بیشتر از تو مواظبش هستم …\nبعد از این حرف در رو باز کرد و منو برد تو … دیگه هم منتظر رفتن آرشاویر نشد و در رو زد به هم … حالا وسط حیاط داشتم توی بغل بابا می لرزیدم و هق هق می کردم … مامان از در اومد بیرون و با دیدن من گونه اشو طبق معمول چنگ زد و گفت:\n– خدا مرگم بده! جهان … این چش شده؟!!!! شوهرش کو؟\nبابا دستشو به نشونه سکوت بالا اورد و گفت:\n– چیزی نشده خانوم … تازه فهمیده شوهرش چی کارس … شوکه شده … بی زحمت یه لیوان آب قند براش بیار …\nمامان بی توجه به حرف بابا جلو اومد و گفت:\n– اوه … مادر! گفتم حالا چی شده!!!! خواننده اس که باشه … خب توام بازیگری … مگه اون به تو حرفی زد؟\nبابا با تحکم گفت:\n– ریحانه خانوم … فعلا یه لیوان اب قند بیار … نمی بینی داره می لرزه؟\nمامان غرغر کنون رفت سمت در …\n– معلوم نیست با اون بیچاره چه کرده! بدون پسره رو شسته گذاشته کنار …\nوقتی رفت تو صداش هم قطع شد … متاسفانه مامان از اون دسته زنایی بود که دخترشو به راحتی به دامادش می فروخت … پسر دوست بود دیگه! کاریشم نمی شد کرد … بابا صورت منو گرفت بین دستاش … زل زد توی چشمای اشکیم و گفت:\n– قربون اون چشمات برم توسکای من …. برای چی اینجوری داری بهشون فشار می یاری …\nهق هق کنون گفتم:\n– خب بابا …\nبابا دستمو کشید و منو نشوند لب تخت … خودشو نشست روبروم و دستامو گرفت توی دستش :\n– بابا قربونت بره … یه سوال می پرسم راستشو بگو … تو الان داری برای چی گریه می کنی؟ از این ناراحتی که حقیقتو بهت نگفتیم؟ یا از شغل آرشاویر ناراحتی؟\nجدی از کدومش ناراحت بودم؟ خودمم نمی دونستم … داشت وسط گریه خنده ام می گرفت … ولی جلوی خودمو گرفتم و گفتم:\n– هر دوش ..\n– خب پس باید در موردش حسابی حرف بزنیم …\nمامان از در با لیوان آب قند اومد بیرون … لیوانو داد دست بابا و با نگرانی گفت:\n– مامان … با شوهرت که بد حرف نزدی؟ حالا خوب بود بیکار باشه؟ زشته مامان … اگه حرفی زدی پاشو برو یه زنگش بزن از دلش در بیار …\nبه مامان ما رو باش! بابا خیلی جدی گفت:\n– خانوم … توسکا مهم تره یا پسر مردم؟\n– مرد! اون دامادمونه … احترامش واجبه! اگه من و تو یاد دخترمون ندیم باید با شوهرش چطور حرف بزنه کی یادش بده؟ دو روز دیگه مادر شوهرش می یاد بعد …\n– خانوم برو به غذات برس … الان وقت این حرفا نیست …\n– ا جهانگیر …\n– خانوم … برو بذار من با دخترم حرف بزنم …\nمامان با قهر بلند شد رفت … خوبه من بابا رو داشتم … وگرنه صد در صد با مامان دعوام می شد … بعد از رفتن مامان بابا گفت:\n– ببین دخترم …\n– چرا بابا؟ چرا بهم نگفتین؟ چه دلیلی داشت که همه تون بدونین جز منی که باید می دونستم؟ شما دیگه چرا گذاشتین سر منو کلاه بذارن؟ همه تون بهم دروغ گفتین ! ولی چـــــــــرا؟!\n– نه دخترم … هیچ کس به تو دروغ نگفت … ما همه گفتیم یه چیزی هست که ما نمی تونیم بگیم … خود آرشاویر باید یه جوری بهت می گفت …\n– ولی آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟\n– دلیلش رو از فریبا دوستت بپرس …\n– یعنی چی؟ به … به فریبا چه؟ اصلا اون که خبر نداره از قضیه من و آرشاویر …\n– دخترم … شوهر فریبا یکی از آهنگسازای اصلی کارای آرشاویره … و به همین دلیل با هم دوست صمیمی هستن … اون شبی که آرشاویر تو رو دیده … فهمیده که تو چیزی در مورد خواننده بودنش نمی دونی و نشناختیش … تعجب می کنه … اما خوشحال هم می شه … چون نمی خواسته دختری اونو به صرف شهرتش بخواد … اولین دلیلش که بهت نگفته این بوده … تصمیم داشته بلافاصله بعد از اینکه جواب مثبتتو گرفت بهت بگه … اما …. اما فریبا که از طریق مازیار قضیه رو فهمیده بوده بهش می گه نذاره تو بفهمی چون تو از خواننده ها بیزاری و شاید به خاطر همین جریان دست رد بزنی به سینه اش … برای همین هم دیگه می ترسه و کلا حرفی نمی زنه …\nسرمو گرفتم بین دستام و نالیدم:\nبابا هم آهی کشید و دیگه حرفی نزد … یه کم سکوت کردم و بعد یهو گفتم:\n– یعنی چی بابا؟ مگه من با خواننده ها پدر کشتگی دارم آخه؟ من فقط می گفتم هیچ کدوم صدا ندارن شعراشون هم محتوا نداره … با شخصشون که مشکل نداشتم آخه … امان از دست فریبا … شما دیگه چرا هیچی نگفتین؟\n– شب خواستگاری پدر آرشاویر همه چیزو برا من گفت … ولی گفت خوانندگی شغل اصلی پسرش نیست و یه تفریحه براش … از من خواست فعلا در این مورد به تو چیزی نگم تا خود آرشاویر بهت بگه … از نظر اون این قضیه یه چیز پیش پا افتاده بود … از نظر منم همینطور … با این حال گفتم بهت بگن … فردای اون روز آرشاویر اومد و حرفای فریبا و ترس خودشو برام گفت … باور کن از چشماش عشقی که نسبت بهت داشت رو درک می کردم … به این نتیجه رسیدم که تنها کسیه که می تونم تو رو بسپرم دستش و خیالم راحت باشه … اون قسم خورد که حتی اگه تو دوست نداشته باشی خوانندگی رو برای همیشه می ذاره کنار … منم حرفاش باورم شد … می دونستم ناراحت میشی .. اما …\nدوباره هر دو سکوت کردیم … واقعا نمی دونستم باید چی بگم! بالاخره بابا سکوتو شکست و گفت:\n– حالا تصمیمت چیه بابا؟ هر تصمیمی تو بگیری من قبول دارم …\n– نمی دونم بابا … بذارین … بذارین چند روز فکر کنم … مغزم هنگ کرده …\n– من می گم بهتره ببخشیش … پسر خوبیه …\n– به این راحتی ها نمی تونم ببخشمش … اون به شعور من توهین کرده … من باید خودم تصمیم می گرفتم ولی اون با پروگی جای من هم تصمیم گرفته …\n– خیلی خب … من زورت نمی کنم … برو خوب فکر کن ببین تصمیمت چیه …\nاز جا بلند شدم و در حالی که می رفتم سمت اتاقم گفتم:\n– بابا خواهش می کنم اجازه ندین مامان به پر و پام بپیچه … آرشاویر هم اگه اومد اینجا یا زنگ زد یه جوری ردش کنین …\n– فیلمبرداریتو چی کار می کنی؟ نمی تونی که خودتو توی خونه حبس کنی …\nPrevious رمان توسکا پارت ۳\nNext رمان توسکا پارت ۵


90tv.ir | وبسایت رسمی برنامه ۹۰ - لوکاکو: از 10 سالگی می‌خواستم با مورینیو همکاری کنم\n۱۳۹۶/۰۴/۱۸ 18:59 ۲۵۱۶\nلوکاکو: از 10 سالگی می‌خواستم با مورینیو همکاری کنم\nوبسایت رسمی برنامه نود - لوکاکو از مورینیو و پوگبا تمجید کرده است.\nبه گزارش وبسایت نود، اگرچه لوکاکو در سال 2013 توسط مورینیو نادیده گرفته شد و به اورتون قرض داده شد و یک سال بعد انتقالش را به گودیسون پارک قطعی کرد، ولی این مهاجم بلژیکی مشتاق است تا دوباره با سرمربی پرتغالی همکاری کند. ستاره گرانقیمت منچستریونایتد در اولین مصاحبه های خود بعد از اعلام خبر توافق یونایتد و اورتون، از تاثیر صحبت های مورینیو و پوگبا گفته است:\nمورینیو مربی ای است که از 10 سالگی می خواستم با او کار کنم. خوشحالم که دوباره فرصت همکاری با او را پیدا کرده ام. ما با هم در ارتباط بودیم، او برایم توضیح داد که باشگاه یونایتد چطور است و از من چه انتظاراتی دارد. در نوبت قبل در شرایط متفاوتی با هم روبرو شدیم، آن زمان من بازیکن جوانی بودم که دلم می خواست بیشتر بازی کنم، او تصمیم من را درک کرد و دلیل جدایی من هم این بود. حالا 24 ساله شده ام و پیشرفت کرده ام و پخته تر شده ام. همیشه می خواهم پیشرفت کنم و رو به جلو قدم بردارم. مورینیو می تواند من را بازیکن بهتری کند و او مربی ای است که می تواند در کسب جام های بزرگ به من کمک کند.\nهفت هشت سالی می شود که با پوگبا صحبت می کنم و در ارتباط هستیم. اکنون او در منچستر زندگی می کند و من هم راهی منچستر خواهم شد، نزدیک هم هستیم و می توانیم بیشتر در کنار هم باشیم. او برایم توضیح داد که باشگاه منچستریونایتد چطور باشگاهی است، بعد از صحبت هایمان، دیگر نیازی نبود دوباره به پیشنهاد یونایتد فکر کنم.


مدلهای نمایشگر دستگاه معدن\nنمایشگر تنظیمات میدی کیبورد و کنترلر در ایران صوت | MIDI Keyboard LED …\nقیمت خرید انواع میدی کیبورد و کنترلر با نمایشگر تنظیمات برای کنترل و مدیریت تنظیمات دقیق دستگاه با قابلیت ویرایش در نمایندگی فروش تجهیزات استودیویی - ایران صوت\nخوشبو کننده هوا اتوماتیک بیمر- BIMER مدل 8250 - خرید با قیمت ارزان - …\nدستگاه خوشبو کننده هوا بیمر برای فضاهایی با ابعاد کوچک و ادارات و منازل استفاده شده و هوای اطراف را خوشبو می کند. وجود صفحه نمایشگر: یکی از خصوصیات مهم این محصول که در بین اکثر مشتریان مورد رضایت قرار گرفته وجود صفحه ...\nکابینت های نمایشگر سوشی یخچال دار\nCoreco gt یخچال فریزر gt تجهیزات برودتی gt دستگاه ها و نمایشگر رومیزی سوشی یخچال صنعتی یخچال پرده هوا 60 ... بسیاری از تولید کنندگان مدل های توکار را با باریک تر کردن سایر مدلهای تولیدی اشان ...\nزمانی که کل نمایشگر چشمک میزند دستگاه نیاز به کد مجدد دارد ارور کولر گازی ایستاده سامسونگ مدل waltz nova 30kbtu کد خطا E1 03 - این ارور مربوط می شود به ﻣﺸﻜﻞ ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﻴﻦ دو ﺑﺮد اصلی و نمایشگر\nشرکت HMD Global فرصت به دست آمده در ایفا 2019 را غنیمت شمرد و با رونمایی از گوشی های جدید نوکیا 6.2 و نوکیا 7.2 و چند مدل دیگر نگاه های علاقمندان به این برند نوستالژیک را به خود جلب کرد.این دو گوشی از لحاظ طراحی و مشخصات ظاهری شباهت ...\nپکیج بوتان مدل پرلاپرو دارای نمایشگر و سیستم عیب یاب الکترونیک می باشد که تعمیرات این دستگاه را بسیار ساده تر نموده است. پکیج بوتان پرلا در ظرفیت های پرلا پرو 24000، پرلا پرو 28000 و پرلا پرو 36000 می باشد.\nبهترین گوشی های سامسونگ در سال 2019 ؛ لیستی از 10 موبایل برتر سامسونگ …\nگلکسی S10 پلاس بدون شک یکی از بهترین گوشی های سامسونگ در سال 2019 است. این دستگاه در حال حاضر برترین موبایل سامسونگ به حساب می آید. کیفیت ساخت خیره کننده ای داشته و نگاه کردن به صفحه نمایش بزرگ و با کیفیت آن، لذت بخش است.\nهوآوی طرح «دوربین سلفی زیر نمایشگر» را ثبت کرد | نبض بازار\nبه گزارش نبض بازار، بنابر اعلام هوآوی، شرکت های مختلف در پی تکامل گوشی های خود هستند و این بار هوآوی با ثبت طرح خود برای تعبیه دوربین سلفی زیر نمایشگر، قدمی بزرگ برای بهبود طراحی گوشی ها برداشته است.\nگوشی بی سیم اضافه پاناسونیک مدل KX-TGA681\nپاناسونیک KX-TGA681 یک گوشی اضافی است که به راحتی و سهولت با گوشی های سری KX-TG6821 ‚ KX-TG6811 و KX-TG6881 ست می شود‚ بدین صورت که شما می توانید در صورت در اختیار داشتن هر یک از مدلهای مذکور، تعداد بی سیم های خود را حداکثر تا 6 گوشی با ...\nاین دستگاه با ابعاد ۵۸ * ۴۴ * ۴۰ و وزن ۵ کیلوگرم متشکل از مانیتور ۱۲ اینچ ، کیبورد ، کشوی پول ، نمایشگر مشتری و یک دستگاه پرینتر عرض ۸۰ که با بهره بردن از مادربوردFANLESS ASUS H61 و پردازنده INTEL 1.8 DUAL CORE/1M به …\nDS-201 نمایشگر باجه سیستم نوبت دهی بی سیم مدل دات ماتریس با وضوح ۳۲*۱۶ پیکسل به رنگ قرمز با وضوح بالا و کم مصرف و … دفتر فروش مرکزی : مازندران ، ساری ، 30 متری شهیدان شمشیربند ، ابتدای کوچه شمشیربند 17، ساختمان پارس مازند طبقه ...\nظرفشویی 14 نفره ال جی مدل D1452LF – بانه سرويس\nشستشوی تمیز ال جی D1452LF با برنامه های متنوع همانطور که گفتیم روی بدنه ی این ماشین ظرفشویی یک نمایشگر به منظور نشان دادن عملکردهای دستگاه و برنامه های انتخاب شده و همچنین مدت زمان شستشو تعبیه شده.\nگلگسی S۱۱ سامسونگ با نمایشگر خمیده + عکس | گسترش نیوز\nپایگاه خبری گسترش (صنعت معدن و تجارت) حق امتیاز اختراع موبایلی متعلق به سامسونگ منتشر شده که در ۴ جهت خمیده است. همچنین دوربین و تمام حسگرها زیر نمایشگر تعبیه شده اند.\nالسابق：دستگاه استفاده می شود برای سنگ زنی و ماسه سنگ و سیمانالتالى：صور معدات ثقيله من شركة المصريه


کدخبر: 519315 ۱۳۹۸/۰۸/۲۸ ۱۹:۵۴:۰۸\nرکنا: فرمانده انتظامی البرز گفت: در روزهای اخیر با همت همه نیروهای امنیتی در استان تعداد زیادی از اغتشاشگران که اقدام به تخریب اموال عمومی و شخصی کرده بودند دستگیر شدند که بررسی‌های ما حاکی از خط‌دهی سازمان‌های ضدانقلاب و منافقین در پس پرده این تحرکات است.\nبه گزارش رکنا، سردار عباسعلی محمدیان گفت: در پی افزایش قیمت بنزین در کشور، اعتراضاتی در خصوص این موضوع در شهرهای مختلف استان صورت گرفت که با توجه به اینکه پلیس اعتراض را حق مردم می‌داند با نظارت نیروها، مطالبات مردم به صورت مسالمت آمیز در حال پیگیری بود که تعدادی از وطن فروشان و اجیرشدگان دشمنان خارجی نظام مقدس جمهوری اسلامی با جهت دهی به مطالبات مردمی آنها را به سمت اغتشاش و تخریب اموال عمومی کشاندند که الحمدلله به همت نیروهای انتظامی و امنیتی و هوشیاری و بصیرت مردم، امنیت به خیابان‌های شهرهای استان البرز بازگشته است.\nبه گزارش پلیس البرز، وی با بیان اینکه به اغتشاشگران و فرصت طلبان اجازه اخلال و ناامنی در استان را نخواهیم داد افزود: خادمان مردم در نیروی انتظامی در کنار آنها و در خدمت امنیت شهروندان هستند و کسانی که با گریز از قانون قصد اخلال، بی نظمی و صدمه به اموال دولتی و مردم را دارند، بدانند که بر اساس قانون با آنها برخورد خواهد شد.\nاین مقام انتظامی با بیان اینکه امنیت مردم و حفاظت از اموال عمومی خط قرمز پلیس است، تصریح کرد: به مردم عزیز تاکید می کنم صف خود را از صف معدود افرادی که به دنبال اخلال و بی نظمی هستند جدا کنند چرا که نیروهای انقلابی اجازه نخواهند داد روند آرامش و امنیت بسیار خوبی که امروز در کشور حاکم است با اغتشاش عده محدودی از فرصت طلبان دچار اخلال شود و عده ای از این فضا سواستفاده کرده و به چپاول اموال مردم بپردازند.\nسردار محمدیان اضافه کرد: در روزهای اخیر با همت همه نیروهای امنیتی در استان تعداد زیادی از اغتشاشگران که اقدام به تخریب اموال عمومی و شخصی کرده بودند دستگیر شدند که بررسی‌های ما حاکی از خط دهی سازمان‌های ضدانقلاب و منافقین در پس پرده این تحرکات است.\nفرمانده انتظامی استان در انتها با اعلام اینکه تعدادی از عوامل اغتشاشگر نیز شناسایی شده اند و دستگیری آنها در حال اقدام است، خاطرنشان کرد: مردم عزیز و انقلابی استان البرز هر گونه مشاهدات، اخبار و اطلاعات خود را مبنی بر اخلال و بی نظمی به پلیس گزارش دهند و مطمئن باشند که به صورت جدی با آنها برخورد خواهد شد.برای ورود به کانال تلگرام ما کلیک کنید.\nپلیس البرز اعتراض اغتشاش مردم\nرکنا: رئیس جمهور دستور داد که سازمان برنامه و بودجه پرداخت کمک‌های معیشتی را از روز…\nرکنا: سخنگوی دولت تصریح کرد که کشور ما چه با تحریم چه بی تحریم نیازمند اصلاحات ساختار…\nرکنا: یک نماینده پیشین مجلس شورای اسلامی گفت: ما زمینه‌های اعتراض آرام مردم را در کشور…


راه ، عشق ، آسمان ، بردیا\na.poormoghadari, Admin, akbarsafi, aminesta, amkhs, ARAM KHANOOMI, ashe405, Death Angel, donya1991, Максин, ebiram, edward, ejbari, Elahe, ertebat., fafa24, ghesmati, godes of victory, hamid124, hamid72, hatefi, hodashiva, imanas, imani65, Insect\nرفتن به صفحه: نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 از مجموع 191 موضوع: راه ، عشق ، آسمان ، بردیا\nهمکار تالار ادبیات تاریخ عضویت Oct 2014\nارسال ها 310\nمیزان امتیاز 6015\nقدرت امتیاز دهی 33 راه ، عشق ، آسمان ، بردیا\nدر دنيا زندگي كن بي آنكه جزيي از آن باشي.همچون نيلوفري باش در آب ، زندگي در آب ، بدون تماس با آب ، زندگي به موسيقي نزديك تر است تا به رياضيات. رياضيات وابسته به ذهن اند و زندگي در ضربان قلبت ابراز وجود مي كند ، زندگي سخت ساده است ، خطر كن و وارد بازي شو ،چه چيزي از دست مي دهي؟ با دستهاي تهي آمده ايم و با دستهاي تهي خواهيم رفت.\nچيزي نيست كه از دست بدهيم، فرصتي بسيار كوتاه به ما داده اند، تا سرزنده باشيم، تا ترانه اي زيبا بخوانيم، و فرصت به پايان خواهد رسيد.\nآري، اين گونه است كه هر لحظه غنيمتي است ، زندگي به هيچ روي اسرارآميز نيست. زندگي بر هر برگ، هر درخت، بر تك تك شنهاي ساحل دريا نوشته شده است. زندگي در هر يك از انوار زرين آفتاب گنجانيده است. به هر چه بر مي خوري زندگي است، با تمام زيبايي اش ، واقعي تر زندگي كن.نقاب ها را كنار بگذار.آنها بر قلبت سنگيني مي كنند. همه رياكاري ها را كنار بگذار. عريان باش. البته خالي از دردسر نخواهد بود، اما همين دردسر ارزش آن را دارد، زيرا تنها پس از آن دردسر است كه رشد پيدا مي كني و بالغ مي شوي. هر لحظه با گذشته وداع كن. در دنياي ناشناخته بمير تا به دنياي ناشناخته راه يابي، با مردن و لحظه به لحظه تولد يافتن خواهي توانست زندگي را زندگي كني و مرگ را نيز هم ، تلاش نكن كه زندگي را بفهمي، زندگي را زندگي كن ، تلاش نكن عشق را بفهمي، عاشق شو . بگذار اين قاعده اساسي زندگي باشد، يكي از اساسي ترين قواعد اينه كه هر چه نسبت به خودت باشي ، نسبت به ديگران هم همان خواهي بود. اگر خود را دوست بداري، ديگران را هم دوست خواهي داشت. زندگي فقط فرصتي است براي تعالي، براي بودن، براي شكوفا شدن. زندگي به خودي خود خالي است. تا وقتي خلاق نباشي قادر نخواهي بود آن را با رضايت خاطر پر كني. تو نغمه اي در دل داري كه بايد سراييده شود و رقصي كه بايد به اجرا در آيد.\nمرگ تنها براي كساني زيباست كه، زيبا زندگي كرده اند ، از زندگي نهراسيده اند و شهامت زندگي كردن را داشته اند ، كساني كه عشق ورزيده اند، دست افشانده اند، و زندگي را جشن گرفته اند .\nپس هر لحظه را به گونه اي زندگي كن كه گويي واپسين لحظه است ، كسي چه ميداند ، شايد آخرين لحظه باشد .\nپاسخ با نقل قول 01-11-2014 19:35\nقدرت امتیاز دهی 33 پاسخ : راه ، عشق ، آسمان ، بردیا\nشنا را تنها با شنا کردن می توان آموخت؛ نیایش را تنها با نیایش کردن می توان دریافت؛ راه دیگری نیست. عشق را تنها با عشق ورزیدن می توان فهمید. این بدان معناست که مجبوری به قلمرو عشق وارد شوی یا آنکه چیزی درباره آن بدانی. به همین دلیل عاشق شدن شهامت می طلبد. تلاش نکن که زندگی را بفهمی، زندگی را زندگی کن! تلاش نکن که عشق را بفهمی، عاشق شو! و چنین است که خواهی دانست و به رهایی خواهی رسید . دگر کردی سوال از من که من چیست ، مرا از من خبر کن تا که من کیست\nپاسخ با نقل قول 01-11-2014 19:43\nعشق از راز ما بودنها سخن می گوید از این ما بودن که در و عده دیدار چنین پاییزی روزی به وقوع می پیوندد ، شادمانی در چنین زیستن است در شوق دیدار و در حسی آشنا از دور دستهائی که پردیس یزدان نام داشت ، آنجا که آشنائی ترا بدید و راز سیب را به تو نشان بداد و هر دو از آن سیب که سیب عشق بود اندکی بر داشتیم که هر چقدر هم که از طعام عشق بر می داشتیم باز هم اندک بود و به تلافی این یافتن ، طعم عشق و اندیشه ما را به دیار هجری فر ستادند تا بار دیگر عشق خود را بیازمائیم و بدانیم تا به چه حد در پی معشوق خواهیم دوید و به او وفادار خواهیم ماند و بعد در این دنیا به گریزاز از نا آشنایان پر داختیم تا به آشنای دور رسیم و حال در این نا آشنائی ها در این روزگار غریبه های آشنانما ناگهان او را می ببنی که طعم خوش سیب پردیس را به یادت می آورد ، طعمی آشنا از آن لبخندی که در میان شعله های سوزان چشمهایش بس شگفت زده ات می کرد ، حتی در پردیس که هر دم و هر نقظه اش پر زمعجزهاست ، و حالا باز دنیای دیگر است که با یافتن دوباره آن حس آشنا و وعده دیدار با آشنای پردیسیت رسیده ای .\nدر خزانی که وعده هجر نمی دهد وعده ما بودنها را حس می کنم دوست دارم که به ما بودنها برسم نمی دانم شاید بار دیگر سیب باغ پردیس را بچشم شاید از طعنه و تحقیر بتوانم اندکی رهائی یابم شاید از کلام شومی که مرتبا می گویند این گونه باش و آن گونه نباش بگریزمو شاید هم محکمه های دیگری را شرمگین سازم ، امروز به خزان روزی می اندیشم به رو در روی نشستنها به میز هائی که فاصله را ناخواسته و با تلاش بسیار می کوشد که معنی کند ولی آنها را واژگون خواهیم کرد....\nدگر کردی سوال از من که من چیست ، مرا از من خبر کن تا که من کیست\nپاسخ با نقل قول 02-11-2014 16:27\nمن سردرگم شده ام، آيا هركس دو نفر است؟ يكي كه با دوستان مي خندد، حرف مي زند، غذا مي خورد و گريه مي كند... نفس دارد، حسود است، درد و لذت را احساس مي كند... تمام اعمال را انجام مي دهد و آن ديگري،\nكه خالص است، در درون مي نشيند، قادر است حقيقت را درك كند، نمي تواند بميرد، در حاليكه ديگري حتي نمي داند كه حقيقت چيست؟ آيا اين سردرگم كننده نيست؟\nزندگي همچون دو پرنده است كه روي درختي نشسته اند. يكي از آن ها در بالاي درخت نشسته است: ثابت، آرام، گويي كه وجود ندارد. پرنده ي ديگر از شاخه اي به شاخه ي ديگر مي پرد، از اين ميوه به آن ميوه مي رود، مي جنگد، مبارزه مي كند، سعي دارد به جايي برسد، بسيار تنش دارد، خسته است، ناكام است. اين دو پرنده تو هستي: در شاخه ي پايين تر، يك مرغ درحال جهيدن است، شتاب دارد، به اين كار و آن كار مشغول است. در شاخه ي بالاتر، آن مرغ ديگر نشسته و فقط مرغ پاييني و تلاش هاي احمقانه ي او را تماشا مي كند. و اين هردو، تو هستي. در ژرفاي درون تو، مراقبه پيشاپيش وجود دارد. بنابراين، هرگاه چنين شود كه مشغله و اغتشاش روزانه تو قدري كمتر باشد.... شايد در حال تماشاي غروب خورشيد باشي و با تماشاي آن، وراجي دايم ذهني تو آرام گيرد، زيبايي غروب آن را آرام ساخته است. در نوعي شگفتي به سر مي بري ، آن ابهت، آن راز، آن غروب زيبا، شبي كه نازل مي شود، پرندگاني كه به آشيانه بازمي گردند، تمامي زمين آماده ي استراحت مي شود و به حال و هواي استراحت فرو مي رود. روز رفته است، آشوب روز رفته است و ذهنت احساس آرامش مي كند. آن پرنده كه در شاخه ي پاييني است قدري ساكن مي گردد. ناگهان ديگر دو پرنده وجود ندارند، فقط يك پرنده وجود دارد. و ناگهان شعف عظيمي را در خودت احساس مي كني.\nاحساس مي كني كه اين شعف به سبب غروب زيباي آفتاب بوده است. در اينجاست كه مرتكب اشتباه مي شوي. غروب آفتاب شايد به عنوان يك موقعيت عمل كرده باشد، ولي سبب آن نيست. آن شعف از درون تو برمي خيزد. شايد خورشيد كمك كرده باشد، ولي منبعش نيست. شايد در خلق موقعيت كمك كرده باشد، ولي علت آن شعف نيست. آن شعف از تو برخاسته است و در درون تو شكل گرفته است، در آنجا بوده است: ذهن سطحي فقط مي بايست در فضايي آرام مستقر مي شد، و آن شعف شروع كرده به برخاستن.\nيا با نگاه كردن به ماه، يا گاهي با شنيدن يك موسيقي ، بتهوون يا باخ : يا كسي كه فلوت مي نوازد. يا گاهي بدون اينكه هيچ عملي انجام دهي، فقط با نشستن روي علف ها، در زير خورشيد، يا گاهي با راه رفتن در زير باران و آب باران كه از سرو رويت مي چكد و همه چيز خنك و خيس است و بوي زمين و موسيقي فروريختن باران ،_ ناگهان آن شعف در آنجا وجود دارد، آن سعادت وجود دارد.\nاين بركت از بيرون نيامده است، از دروني ترين هسته ي وجودت آمده است. من اين را مراقبه مي خوانم.\nپاسخ با نقل قول 05-11-2014 09:06\nیکم بار که عاشق شد، قلبش کبوتر بود و تنش از گل سرخ\nاما عشق، آن صیاد است که کبوتران را پر می دهد و آن باغبان است که گل های سرخ را پرپر می کند پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش را پرپر کرد. دوم بار که عاشق شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم\nاما عشق ، آن پلنگ است که ناز آهوان و مشک آهوان نرمش نمی کند ، پس آهویش را درید و تن اش را به توفان خود تکه تکه کرد ، که عشق توفان است و نه ترمه می ماند و نه ترنم\nسوم بار که عاشق شد ، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه ی سرو ... اما عشق ، آن آسمان است که عقابان را می بلعد و آن مرگ است که تن هر سروی را تابوت می کند\nپس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتی روان بر رود عشق. و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار.\nهزار و یکم بار که عاشق شد، قلبش اسبی بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و غیرت و استخوان\nو عشق آمد در هیئت سواری با سپری و سلاحی بر قلبش نشست و عنانش را کشید ، آنچنانکه قلبش از جا کنده شد\nسوار گفت: از این پس زندگی ، میدان است و حریف ، خداوند ، پس قلبت را بیاموز که: عشق کار نازکان نرم نیست ، عشق کار پهلوان است ، ای پسر ، آنگاه تازیانه ای بر سمند قلبش زد و تاخت. و آن روز، روز نخست عاشقی بود.\nویرایش توسط bardia : 05-11-2014 در ساعت 09:09\nپاسخ با نقل قول 06-11-2014 19:27\nزندگی را عاشقانه زندگی كن نه هراسان. اگر زندگی را عاشقانه زندگی كنی جاودانگی را در لحظه های گذرا تجربه خواهی كرد... اگر زندگی را عاشقانه سپری كنی دلت بستر رودخانه ی تمامی شعرهای جهان خواهد شد لطیف خواهی شد شفیق خواهی بود آنگاه نه تنها خود سعادتمند خواهی زیست بلكه وجودت برای دیگران سعادتی خواهد بود. عشق پرنده‌ایست آزاد و رها ، واژه خدا . خدا نیست . وا ژه انسان . انسان نیست و واژه گل سرخ گل سرخ نیست گل سرخ بی حضور و اژه ها وجود دارد وقتی حجاب واژه ها كنار می رود درخت حضور واقعی خویش را اعلام میدارد واقعیتها مستقل از واژه های ما حضور دارند\nپاسخ با نقل قول 06-11-2014 19:34\nبالهایم را گشوده و آماده پروازم ......... آیا با من همسفر خواهی شد................ من همسفری میخواهم همراه و همراهی میخواهم راهوار سفری از عشق تا جاودانگی ، سفری از امروز تا هر فردای نا رسیده سفری از خود تا معبود و سفری از حضیض تا اوج انسانیت مرا حسی بیش مپندار ، حسی گرم ، حسی روان ، حسی نمناك....... تو كه از جنس نور و رود و بارانی... خواهان سفری با من؟ همسفرم با تو ، راهوار همراه استوار... همسفرم با تو... به تو میگویم... تو كه از جنس نور و رود و بارانی و تو كه حس بودن را و لبریز شدن را میشناسی... به تو میگویم....كه تنها بهانه ایی تا لبریز شوم دفترها را پر ، بومها را سرشار و لحظه ها را رنگ كنم چرا كه برای سرودن برای لبریز شدن برای دیدن و بوئیدن و حس كردن و رفتن تنها یك بهانه میخواهم... آری بودنت بهانه ایست برمن تا ..........\nپاسخ با نقل قول 06-11-2014 19:38\nعشق ما آدمیان را واقعی میسازد بدون عشق ما فقط یك خیال بافی میمانیم رویایی كه هیچ جوهری در آن نیست. عشق به ما و به من جوهر می بخشد.عشق به ما مركزیت و انسجام می بخشد. عشق به ما آزادی اعطا میكند... آری عشق تو را برای نیمی از سفر آماده میسازد عشق نیمه آغازین سفر است و آگاهی نیمه پایانی آن. و ما در میانه عشق و آگاهی به خدا میرسیم....بین دو كرانه عشق و آگاهی رودخانه وجود جریان میابد. خداوند فقط یك زبان را می فهمد: زبان عشق را. اگر هستی را كه به او تعلق دارد كه خود او هست دوست داشته باشی ، آنچه را كه لازم است به او بگویی ، گفته ای. زبان عشق از هر آیین و شعایری مفهوم تر است. گوهر دین شعایر نیست بلكه عشق است ، عشقی زنده تپنده و پر شور\nخدا ظاهر است و باطن ، ظاهر خدا جهانی است كه می بینیم ، باطن او روحی است كه در هیچ قالبی نمی گنجد و نام بر نمی دارد. دگر کردی سوال از من که من چیست ، مرا از من خبر کن تا که من کیست\nپاسخ با نقل قول 06-11-2014 19:42\nقلب ..... ، سازیست آسمانی باید نحوه نواختن آن را بیاموزیم. به ندرت كسی را میتوان یافت كه چنین هنری داشته باشد.\nاگر ندانیم چگونه ساز دل را كوك كرده و بنوازیم آنگاه زندگی را به غصه ایی غمبار تبدیل میكنیم . زیرا نغمه هایی كه در دل داریم هرگز مترنم نمیشوند و با تو در گور خواهند خفت. این تراژدیست....تنها تراژدی جدی زندگی آن است كه حقیقت منفجر نشود با همه رنگها و نماها و نغمه هایی كه در سینه داریم به گل ننشیند... و به ندرت میتوان كسی را یافت كه زندگی تراژدیك نداشته باشد... عشق الهی به گونه ای است كه اگر معبد وجود شما را برای سكونت برگزیند دیگر اجازه نمی دهد بت ها و خدایان گوناگونی كه هم اكنون بسیاری از ان ها در معابد وجود دارند و بر اریكه قدرت\nنشسته اند بر جای خود باقی بمانند .وقتی نور الهی ظهور میكند همه چیز را در بر میگیرد .\nاو یك چیز است و همه چیز . او فرمانروای مطلق است\nپاسخ با نقل قول 09-11-2014 17:23\n3, كنار, موسيقي, مرگ, هر, وقتي, گذشته, پر, ،, آب, اين, از, است،, به, تولد, تا, ترين, خواهد, خطر, دل, دوست, رفت, را, شود, عشق\nسايت علمی پژوهشگران جوان ایران فعالیت خود را در سال 1390 آغاز کرد تا دانشجویان و پژوهشگران پارسی زبان دنیا در محیطی دوستانه و امن به تبادل اطلاعات بپردازند. سایت علمی پژوهشگران جوان مفتخر است که توسط هاست دی ال هاست می شود. اکنون ساعت 08:06 به وقت ایران(تهران) می باشد.


هتل ریتز -کارلتن استانبول+ عکس + نقشه و رزرو -TurkeyHotel.ir\nصفحه اصلی » استانبول » هتل های استانبول » هتل ریتز -کارلتن استانبول+ عکس + نقشه و رزرو\nهتل ریتز -کارلتن استانبول+ عکس + نقشه و رزرو\nاتاق ویژه افراد مهم\nرستوران های مختلف هتل آماده اند تا هر سلیقه ای را راضی نگهدارند.برای راحتی افراد سیگار اتاق مخصوص سیگاری ها در هتل وجود دارد.\nهتل مجلل The Ritz-Carlton، از موقعیتی ممتاز در قلب شهر استانبول برخوردار بوده و به چشم انداز تنگه بسفر مشرف میباشد.سالن لابی و تریای با کلاس RC هر یک به ترتیب به سرو چای عصرگاهی و گلچینی از بهترین نوشیدنی ها میپردازند.اتاقها به سبک سنتی و قاره ای آراسته شده و به لوازم مدرن مجهز میباشند.از امکانات فوق العاده هتل میتوان به مرکز عالی آب گرم و غذاخوری های خوش خوراک آن اشاره داشت.هتل، توسط جاذبه های فرهنگی منطقه Dolmabahce شهر استانبول احاطه شده است.رفع خستگی در جکوزی و یا آبتنی در استخر روباز هتل به میهمانان توصیه میشود.پس از سپری کردن یک روز پر مشغله و یا گشت و گذار در شهر، تمدد اعصاب در مرکز آب گرم هتل بسیار دلچسب خواهد بود.رستوران هتل در محیطی آراسته، به سرو نسل جدید خوراکهای مدیترانه ای پرداخته و در وعده های صبحانه، ناهار و شام با ارائه منو، پذیرای میهمانان میباشد.گردشگران میتوانند روی تختهای آفتاب ایوان هتل به استراحت پرداخته و از تماشای محیط زیبای اطراف لذت ببرند.عصرها، موسیقی زنده در ایوان هتل برگزار میشود.در هر زمان که بخواهید خدمات نظافت اتاق انجام میشود.در صورتی که میخواهید در هتل مراسم یا جلسه ای داشته باشید کافی است با مسولان هتل هماهنگ کنید.\nEnglishName : The Ritz-Carlton, Istanbul\nSuzer Plaza, Elmadag / Sisli,34367 Istanbul\n[pw_map address=”Suzer Plaza, Elmadag / Sisli,34367 Istanbul” name = ” هتل ریتز -کارلتن استانبول+ عکس + نقشه و رزرو “]