از حلقه های ازدواجمان گذشتیم تا از تئاتر نگذریم/با تئاتر نفس می کشیم/محافظه کاری و بی تفاوتی هنر را نابود می کند/تصاویر - اتحاد خبر\nتاريخ انتشار: 17 آذر 1398 - 17:11\nگفتگوی اختصاصی اتحادخبر با زوج سخت کوش تئاتر دشتستان؛\nاتحاد خبر- شاکر شکیبا: قاسم تنگسیر نژاد و مهسا رهسپار از جمله کارگردانان و بازیگران موفق هم استانی هستند که به بهانه موفقیت اخیر آنها در اجرای نمایش "ویتسک" در جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران و همچنین اجرا در فستیوال ارمنستان با این زوج هنرمند به گفتگو نشستیم...استاد دانشگاه ورشو لهستان از ما دعوت کرد تا ویتسک را در چند فستیوال در اروپا اجرا...\nاتحاد خبر- شاکر شکیبا: قاسم تنگسیر نژاد و مهسا رهسپار کارگردان و بازیگر موفق در شهر برازجان و استان بوشهر هستند. به بهانه موفقیت اخیر آنها در اجرای نمایش "ویتسک" در جشنواره بین المللی تئاتر دانشگاهی ایران و همچنین اجرا در فستیوال ارمنستان با این زوج هنرمند به گفتگو نشستیم که شما را به مطالعه ی آن دعوت می کنیم.\nتنگسیر نژاد: در سال 1366 در برازجان متولد شدم ولی خانواده ام اهل اروند کنار هستند. ما جنگ زده هستیم. بخاطر جنگ به برازجان آمدیم. پدرم در بازار برازجان کار می کرد. ریشه و اصالتمان به دلوار برمی گردد.\nاز دلوار به آبادان، از آبادان به برازجان؟\nسال های بسیار گذشته دو برادر بودند که از اینجا بخاطر قحط سالی به سمت خوزستان می روند که یکی از آن ها در مسیر فوت می شود و دیگری به مقصد می رسد. آن برادری که به خوزستان می رسد، همان جا مشغول به کار می شود و چون اهالی آنجا عرب زبان بودند او هم با زبان عربی تکلم می کند و ازدواج می کند و صاحب فرزند می شود. این داستان مربوط به بیش از 150 سال پیش است. با شروع جنگ خانواده ام دوباره به استان اجدادی شان بر می گردند و هر کدام در شهری ساکن می شوند.\nچگونه با محیط اجتماعی برازجان آشنایی پیدا کردید؟\nتنگسیر نژاد: آن موقع پدرم در بازار کار می کرد و من نیز به همراهش به بازار می رفتم. البته زیاد کار نمی کردم و بیشتر همراهیش می کردم. به یاد می آورم آن زمان که شش ساله بودم از کار که به سمت خانه بر می گشتیم؛ کتاب فروشی سعید که هنوز برقرار است. همچنین کتاب فروشی مرحوم کازرونی در بازار سرپوشیده بود. معمولا کتاب های قدیمی داشت که هر موقع به آنجا می رفتم به من تشر می زد که این کتاب ها بدرد تو نمی خورد. به کتاب فروشی سعید می رفتم و کتاب های داستان کوچک می خریدم؛ به صورت رنگ آمیزی بودند که داستان در زیر آن قرار داشت. آن موقع هفته ای دو کتاب داستان می خریدم و می خواندم. علاقه زیادی به کتاب خوانی داشتم. همیشه به من می گفتند این همه کتاب را می خواهی چکار کنی! هنوز هم همین را می گویند. آنجا اولین جایی بود که به نوعی با ادبیات و هنر آشنا شدم. قبل از مدرسه ابتدا رنگ آمیزی کتاب ها و سپس در سن هشت سالگی بیشتر کتاب می خواندم. بیاد دارم از کتاب های حسنی و منتخب هزار و یک شب شروع کردم.\nسرکار خانم شما متولد کجا هستید و دوران کودکی شما چگونه شکل گرفت؟\nرهسپار: من متولد برازجان هستم. در خانواده فرهنگی، هنری متولد شدم. پدر و مادرم فرهنگی هستند. پدرم پیشکسوت تئاتر برازجان هست. علاوه بر این پدر نقاشی هم می کرد. عمویم نیز نقاشی می کرد. یکی از عمه هایم یکی از اولین زنان تئاتری دشتستان بودند.\nپس از همان خردسالی در محیط هنری رشد کردید؟\nبا بحث هنر آشنا بودم. همیشه عکس های پدر را می دیدم. اولین بار در سن چهار سالگی برایم کتاب خریدند. کتاب حسنی توی ده شلمرود که از شیراز برایم گرفتند؛ مادرم کتاب حسنی را هنوز دارد و گاهی آن را برای بچه ام می خواند. در کل با موضوع هنر و کتاب غریبه نبودم.\nپدر بیشتر با هنر ارتباط داشت یا مادر؟\nپدرم؛ بر عکس خانواده پدری، خانواده مادری به خاطر روحیه ی مذهبی که دارند مخالف هنر بودند. چون پدرم این راه را رفته بود. همیشه برایم از شیرینی های کار هنری تعریف می کرد.\nاولین باری که با هنر آشنا شدی کی و چه بود؟\nاولین بار شش سالم بود که نمایشی به کارگردانی خانم ژاله بحرینی را دیدم. در خانه عکس های اجرای تئاتر پدر را می دیدم و با او بازی می کردم.\nدر مقطع دبستان در بخش هنری فعالیت داشتید؟\nتنگسیر نژاد: در دبستان برای من اتفاق خاصی نیفتاد. اول تا سوم دبستان به مدرسه انقلاب می رفتم. بعد سوم دبستان به روستای دویره رفتیم. آنجا به دلیل فضای خاصی که بود ترک تحصیل کردم. سپس به برازجان برگشتیم و تا پنجم در مدرسه شهید ناصر دانشگر در حسین آباد مشغول به تحصیل شدم. تا پنجم مطلقا اتفاقی در هنر برایم نیفتاد.\nدوران دبستان را چگونه گذراندید؟\nرهسپار: من قبل از دبستان به مهدکودک فرهنگیان می رفتم. در مهدکودک نمایش های کوچکی که مربوط به هفت سین بود را اجرا می کردیم. به مدرسه که رفتم از دوم دبستان به همراه بچه ها در جشنواره های تئاتر شرکت می کردم. شدیدا علاقمند تئاتر شدم تا اینکه نه ساله که بودم به مادرم گفتم: من می خواهم بازیگر شوم؛ تا سه ماه دیگر بهتان وقت می دهم که جایی برایم پیدا کنید وگرنه خودکشی می کنم. (می خندد)\nواقعا می خواستی خودتو بکشی در این زمان محدود؟\nبله دیگه (می خندد) گفتم خودمو از پشت بام به پایین پرت می کنم. طفلی مادرم ترسیده بود (می خندد) یک روز به من خبر داد که در فرهنگسرای ارشاد واقع در خیابان بیمارستان فراخوان بازیگری زده اند ولی نمی دانم رده سنی تو را میخواهند یا نه ولی به آنجا می رویم. وقتی به آنجا رفتیم به ما گفتند کار کودک برای آقای کاویانی است. آقای فخری از من تست گرفتند. این شد اولین تجربه ام که در سن ده سالگی جشنواره تئاتر دشتستان در سال 84 شرکت کردیم و در آنجا تقدیر بازیگری را گرفتم و بعد از تئاتر جدا شدم.\nدر اولین حضور خود مقام بازیگری گرفتید؟\nرهسپار: این تئاتر اولین تجربه کارگردانی رحیم کاویانی و اولین باری بود که من تقدیر بازیگری گرفتم. تئاتر را به دلیل مخالفت هایی کنار گذاشتم. ولی هر روز به طور ناشناس با تلفن عمومی با آقای شنانپور تماس می گرفتم و می گفتم: به بازیگر نیاز ندارید؟\nدر مدرسه کار تئاتر انجام نمی شد؟\nرهسپار: بله. من در فعالیت های مدرسه شرکت داشتم. در کلاس پنجم دبستان جایزه دوم بازیگری را در بین مدارس شهرستان گرفتم. تئاتر خناس که درباره شیطان بود. هفته بعد از گرفتن جایزه دوم در مدرسه معلم پرورشی ام گفت: آقایی در اتاق کارت دارد. وقتی رفتم دیدم آقای نوربخش منتظرم هستند. چون داور تئاتر بین مدارس بود؛ گفت: من از تو چیزی روی صحنه دیدم که دلم نیامد از آن راحت بگذرم. وظیفه خود دانستم که به اینجا بیایم و بگویم که آینده خوبی داری و خواهش می کنم این مسیر را ادامه بده. یک سری اشکالات بازیم روی صحنه را گفت که چرا ایراد صدا و بیان داشتی. نیم ساعتی با من صحبت کرد و من را تشویق به ادامه مسیر کرد. بعدها بزرگتر که شدم و با قاسم آشنا شدم متوجه شدم که اقای نوربخش چه شخص بزرگ و تاثیرگذاری در تئاتر بودند. بیشتر مصمم شدم که این مسیر را ادامه بدهم. با توصیه آقای نوربخش تئاتر را جدی تر دنبال کردم.\nاز دوران راهنمایی بگویید، فعالیت خاص هنری انجام دادید؟\nتنگسیر نژاد: دوران راهنمایی مهمی را پشت سر گذاشتم. دوم راهنمایی دو معلم داشتم که خیلی انسان های مهمی بودند و البته همچنان هم هستند. آن ها مسیر درستی را به من نشان دادند؛ یکی از آنها حمیدرضا ریشهری که معلم هنر ما بود؛ بیاد دارم اولین جلسه ای که به کلاس آمد گفت: چه کسی می تواند بازی کند؟ من دستم را بالا بردم و بازی کردم. گفت: خیلی افتضاح هستین و بدرد این کار نمیخورید. برخلاف آقای نوربخش که به مهسا گفته بود مناسب این کار هستید. معلم دیگر من محمد غلامی که دبیر ادبیاتمان بود. اقای غلامی خیلی من را به نوشتن شعر تشویق میکرد. آن موقع شعر می نوشتم که برای بچه ای به آن سن شعرهای بدی هم نبودند. اولین بار آقای غلامی من را وارد محیط فرهنگسرا کرد. بیاد دارم که جلسه های شعر و ادب برگزار می شد. به جلسه رفتم ، شعر خواندم و همه تشویقم کردند.\nولی وقتی وارد محیط فرهنگسرا شدم؛ یکی از آرزوهایم این بود که آیا به عنوان یک عضو می توانم راحت به فرهنگسرا بروم؟ این باعث شد رفت و آمدم به فرهنگسرا ادامه پیدا کند. آقای ریشهری به دلیل رفتن به تئاتر بیشتر از چهار جلسه سر کلاس او را ندیدیم؛ اما هر بار به او میگفتیم که دلمان می خواهد کار کنیم؛ او هم که گرفتار بود. اولین جرقه در حوزه هنر را آقای ریشهری به من زد. اولین موقعی که واقعی یک معلم و راهنما در کنار خود دیدم که باعث شد وارد فرهنگسرا شوم؛ آقای غلامی بود. سوم راهنمایی بودم که یک تئاتر از آبپخش در برازجان به روی صحنه رفت و آن را دیدم. تئاتر روایتگر قهوه خانه ای بود که در آن زمان از آن خوشم آمد ولی اسمش را بخاطر نمی آورم.\nخانم رهسپار شما از دوران راهنمایی اتان بگویید؟\nرهسپار: در راهنمایی همچنان جشنواره های تئاتر شرکت می کردم. اول راهنمایی در مدرسه هاجر بودم که خانم راستان مدیر من بود؛ خیلی تشویقم می کرد. جوری شده بود که خودم می نوشتم و کارگردانی می کردم به واسطه پدر یکی از بچه ها یک فیلم کوتاه برای جشنواره فیلم رشد بازی کردیم. اولین باری که جلوی دوربین رفتم. بعد از آن یک جشنواره ای در شهرستان آمد که یک شعری برای امام زمان بنویسید. کارم پذیرفته شد و همه در پژوهش سرای متقین جمع شدیم و در آنجا با حبیب الله قاسمی آشنا شدم. عضو گروهی از جوانان شدم که هفته ای دو سه بار در مدرسه امام خمینی جمع می شدیم و در آنجا داستان و شعر می نوشتیم. این باعث شد دفترچه کوچکی از اشعاری که می نوشتم را به چاپ برسانم. تا به مدرسه می رفتم مادر و عمه هایم مشکلی با تئاتر در مدرسه نداشتند. چون مرد در آنجا نبود. حتی مادرم به پدرم میگفت اقوام نفهمند که مهسا به تئاتر می رود تا فکر بد نکنند.\nچگونه دست به قلم شدید؟\nرهسپار: از ابتدا انشا نوشتنم خوب بود؛ آن زمان که کوچک بودم، پدرم برای اتحاد جنوب کاریکاتور می کشید و یکی از خوانندگان پر و پا قرص اتحاد جنوب بود. قبل از اینکه به مدرسه بروم، با صدای بلند برای من روزنامه می خواند. اگر در اخبار کلمه ای را می گفتند به من می گفت: معنی کلمه را می دانی و اگر نمی دانستم برایم توضیح می داد. بخاطر همین با نوشتن آشنا بودم.\nاز چه سالی وارد فرهنگسرا شدید؟\nتنگسیر نژاد: سال 83 به فرهنگسرای ارشاد رفتم و متوجه شدم فراخوان بازیگری زده اند. آقای فرهاد کرمی و آقای کلانتری قرار بود با هم تئاتری را کار کنند. رفتم و پیدایشان نکردم. روز دیگری آقای کلانتری انجا بود. وارد که شدیم دیدم تقریبا بیست نفری در آنجا مشغول تمرین یا تست بودند. تقریبا سکته را زده بودم. (می خندد) تست دادم و رد شدم. گفتند بدرد کار نمی خورید؛ ولی می توانی در کنار کار باشی و کار تدارکاتی چیزی باشد انجام دهی.\nفعالیتت در تئاتر از چه سالی شروع شد؟\nتنگسیر نژاد: دوم دبیرستان که تقریبا اواخر سال 83 بود که وارد تئاتر شدم و نمایش را تا به امروز ادامه داده ام. بعد از آشنایی با محیط و بچه های فرهنگسرا، به عنوان دستیار صحنه در نمایش طلسم نیلوفری به کارگردانی آقای کلانتری شروع به کار کردم. همان نمایش اردیبهشت سال بعد یعنی سال 84 در جشنواره ریحانه در بوشهر اجرا رفت که خانم لیلا مزارعی بازی می کرد. من آنجا دستیار صحنه بودم و با عشق و علاقه خاصی کار می کردم. هیچ وقت از یادم نمی رود سال 83 که دوم دبیرستان بودم یک روزی باران شدیدی بود که مدرسه تعطیل شد و کتابم هایم را روی زیر کاپشن گذاشتم تا خیس نشود و از مدرسه شهید رجایی تا سالن آمفی تئاتر دویدم. آن موقع چهارمین دوره جشنواره تئاتر دشتستان در حال اجرا بود ؛ جالب اینجاست که این همان جشنواره ای بود که مهسا برای اقای کاویانی بازی می کرد و من بیرون دم در به سربازی التماس می کردم که به من اجازه ورود برای دیدن تئاتر بدهد!\nسرباز چرا ؟\nتنگسیر نژاد: آن زمان چنان استقبالی از تئاتر می شد که برای کنترل نظم مجبور بودند از نیروی انتظامی کمک می گرفتند. خیلی شلوغ شده بود. چون خیس شده بودم سرباز دلش سوخت، اجازه ورود داد. یادم می آید نمایش «زینو» به کارگردانی سعید گلچمن از اهرم که کار خوبی هم بود، در حال اجرا بود. وقتی وارد سالن شدم خودش داشت بازی می کرد که نقش شیطان را بازی می کرد. آن موقع اولین باری بود که تئاتر جدی دیدم. فردای آن روز نمایش صداش بزن انار و گندم کاری از اقای هیبت الله شمسی پور را دیدم. اولین نمایشی که به عنوان بازیگر کار کردم، «شیرزنی در خرمن جاه» نوشته "عبدالرضا شنانپور" بود. اقتباسی از نمایشنامه نصرت الله نویدی به نام سگی در خرمن بود. نمایشنامه آقای نویدی اثر تاثیر گذاری بود. اواخر 84 تمرین کردیم که به اجرا منتهی نشد. در آن نمایش نقش حیدر را داشتم. دوباره گفتند بدرد این کار نمی خوری و بازی تو خوب نیست. دوباره پشت صحنه کار کردم. سال 84 انسان سرنوشت را کار کردیم که نوشته اقای "شنانپور" بود. در جشنواره ریحانه در دشتستان جایزه گرفت. جشنواره دشتستان نیز شرکت کردیم و جایزه گرفتیم. آنجا دستیار کارگردان بودم. سال 85 اولین بار بود که به صورت جدی روی صحنه آمدم. نمایش بابا نرگس به نویسندگی اقای "رضا کلانتری " که در دشتستان و جشنواره تئاتر دفاع مقدس دیلم اجرا رفت. سال 86 دوباره شیرزنی در خرمن را کار کردیم. آن موقع پایان دوره دبیرستانم بود.\nدوران دبیرستان شما، تئاتر و فعالیت هنری اتان چگونه طی شد؟\nرهسپار: در دبیرستان خانم روحانی که معلم پرورشی ما بود. متوجه شد که من در راهنمایی تئاتر کار می کردم؛ به همین دلیل گفت:شما بخش تئاتر مدرسه را برای مسابقات بر عهده گرفته و از بچه ها برای نمایش ها تست بگیرید. ساعت مدرسه شاهد تا دو یا سه بود که ما مجبور بودیم تا 7 شب بمانیم و تمرین کنیم. چون در دبیرستان این روند حاکم بود و دانش آموزان بیشتر به دنبال درس بودند؛ کسی برای نمایش نماند. فقط یک جشنواره شرکت کردیم و بعد از آن هیچ کس همکاری نمی کرد. تئاتر در مدرسه کار کردنم رها شد. همچنان فقط به مجتمع و فرهنگسرا تماس می گرفتم که ببینم بازیگر نمی خواهند. سال 91 چهارم دبیرستان به بهانه کلاس گیتار که با دوستم ثبت نام کرده بودم؛ هر وقت به مجتمع شهید شاهینی می رفتم؛ به پشت درانجمن نمایش می رفتم و گوش می دادم. به آقای شنانپور گفتم می خواهم تئاتر کار کنم. گفت : اگر می خواهی تئاتر کار کنی به آقای تنگسیر نژاد معرفیتان می کنم. یک روز که آنجا بودم قاسم به داخل آمد و آقای شنانپور گفتند:ایشان آقای تنگسیرنژاد هستند. یک روز سر تمرینشان بروید. گفتم من ایشان را نمیشناسم اما جناب شنانپور گفتند که من ایشان را تایید می کنم و اون روز سر تمرین آن گروه رفتم. دیگر من نرفتم تا امتحاناتم را دادم. مجددا به آنجا مراجعه کردم. تابستان 91 بود که سر کار آقای تنگسیر نژاد رفتم. کنکور دادم ولی هیچی نخوانده بودم؛ چون رشته ام تجربی بود و من دوست داشتم در دانشگاه رشته هنر بخوانم. مادرم هم تاکید روی رشته ریاضی یا تجربی داشت و با هنر مخالف بود. سر کارشان رفتم و از من تست گرفتند ولی گفتند که قیافه م به این نقش نمیخورد و اگر علاقمند باشید می توانید در کنار کار ما حضور داشته باشید و من هم پذیرفتم.\nبا وجود اینکه هیچ سمتی نداشتم در کنارشان ماندم حتی گاهی با پنج دقیقه تاخیر که میرفتم دعوایم می کردند. تا اینکه رزهای اخر تمرین و نزدیک به اجرا بود که به من گفتند اسمت را میخواهم به عنوان مدیر صحنه بزنم. همان روزها میخواستم بروم و رشته حقوق ثبت نام کنم چون کنکور را خوب نداده بودم ورشته هنر هم که اجازه نمیدادند به همین خاطرمادرم با قاسم تماس گرفته بود که با من صحبت کند تا رشته حقوق را انتخاب نکنم. نصیحتم کرد که رشته حقوق نروم. گفتم من علاقمند هنر هستم و خلاصه خانواده راضی شدند که در رشته سینما ثبت نام کنم.\nدانشگاه هنر خواندید؟\nتنگسیرنژاد: نه متاسفانه. حقوق خواندم. سال 86 وارد دانشگاه شدم. یکی از بزرگترین خطاهای زندگیم انتخاب رشته حقوق بود. باید هنر را انتخاب می کردم. تمام این مدت با خودم فکر می کنم اگر آن زمان برای تحصیل به رشته هنر رفته بودم چه اتفاقاتی ممکن بود برایم رخ دهد؟\nدر دوران دانشگاه، فعالیت های نمایشی داشتید؟\nتنگسیر نژاد: بله، سال 86 تئاتر شیر زنی در خرمن را با کلانتری کار کردیم. این بار بازیگر نقش اصلی (کارکتر حیدر) را بازی کردم. یادم می آید آن سال در جشنواره استانی تئاتر فجر روی صحنه رفتیم. تا پیش از آن آخرین حضور برازجان در جشنواره فجر با نمایش "خین دارون" حمید ریشهری به سال 81 برمی گشت. بعد از آن هیچ نمایشی از برازجان به جشنواره فجر نرفته بود تا سال 86 که نمایش آقای کلانتری به این جشنواره راه پیدا کرد. سال 87 با همان نمایش در جشنواره تئاتر دشتستان شرکت کردیم. سال 88 نمایش شب نامه نوشته "بهزاد آقا جمالی"را با آقای کلانتری کار کردیم که به خاطر کسالتی که برای خانم لیلا ناظمی پیش آمد، به روی صحنه نیامد.\nاز چه سالی کارگردانی را آغاز کردید؟\nتنگسیر نژاد: سال 88 برای اولین بار کارگردانی کردم. نمایش دریا و دایره نوشته "ایوب آقاخانی" بود. با خانم بنفشه جوکار کار کردم و در جشنواره ریحانه استانی شرکت کردم. یادم هست این اولین حضور من به عنوان کارگردان بود. آخرین کاری که در دهه 80 کار کردم تقریبا اواخر سال 89 چند کار تک پرسناژی کارگاه آموزشی با بچه های گروه خودمان در پلاتو فرهنگسرای ارشاد بود. چند مدت بعد آن پلاتو بر اثر آتش سوزی از بین رفت. سال 90 اولین کار جدی خود را شروع کردم. نمایش «لبخند باشکوه آقای گیل» نوشته "اکبر رادی" شروع کردم. کاری پر بازیگر که تمریناتش 14 ماه به طول انجامید. تجربه عجیبی بود و نمایش موفقی بود. نمایشی با 11 بازیگر که سهم ما از جوایز جشنواره آن سال 4 جایزه بازیگری بود. سوم بازیگری زن را خانم مصدق در نقش خدمتکار، دوم بازیگری زن را خانم غلامشاهی در نقش فروغ الزمان، دوم بازیگری مرد را حسین تمیزی در نقش علیقلی خان و سوم بازیگری مرد را علیرضا بحرینی برای بازی در نقش داود دریافت کردند.\nسال 92 نمایش انگشتری ژنرال ماسیاس را به روی صحنه بردم که آن نمایش هم با استقبال خوب تماشاگران همراه شد. سال 93 «چشم ها» نوشته "مسعود هاشمی نژاد" را کار کردم. در اینجا مهسا رهسپار (همسرم) برای اولین بار برای من بازی کرد. به جز مهسا، علیرضا بحرینی و خانم لیلا ناظمی هم به عنوان بازیگر حضور داشتند.\nچگونه ارتباط کاری و هنری شما و قاسم به ازدواج منتهی شد؟\nرهسپار: من یک روز به خانه آمدم و مادرم گفت آقای تنگسیر نژاد زنگ زده و خواستگاری کرده؛ دعواش کردم (می خندد)، هیچ رابطه خوبی با هم نداشتیم. آقای دوراهکی نمایشی را تمرین می کرد که نوشته خود او بود و در آن بازی هم می کرد. من نیز در این نمایش نقش همسر آقای دوراهکی را بازی میکردم. یک ماهی که در منزل آقای دوراهکی تمرین می کردیم. رابطه خوبی با هم نداشتیم. از تماس شان و خواستگاری از من متعجب شدم. مادرم با من صحبت کرد و معتقد بود هم رشته بودن هر دوی ما می تواند نقاط مشترک زیادی به همراه داشته باشد. بهمن 92 وارد دانشگاه شدم و رشته سینما را برای تحصیل انتخاب کردم. سال 94 دانشگاه رفتم و چون به ازدواجم خورد. دو ترم نرفتم تا کاردانی رشته سینما را گرفتم. سال 96 وارد رشته ادبیات نمایشی شدم. مادرم با من صحبت کرد که رشته سینما را دوست داری و او هم رشته خودت هست خیلی منطقی فکر کردم و من راضی شدم ولی تا هشت ماهی طول کشید تا پدرم راضی شد. شب خواستگاری پدرم در خانه نماند و بیرون رفت. ولی دوباره برگشت. چون تک دختر بودم. می گفت هنوز کوچک هستی و سختی زندگی را نچشیده ای، باید درست را تمام کنی و سر کار بروی بعد ازدواج کنی. سرانجام خرداد 93 عقد کردیم.\nپس ازدواجتان خیلی دامنه عاطفی نداشت؟\nنه؛ اتفاقا خیلی هم رسمی بود.\n28 بهمن سال\nدر زمانی که ازدواج کردید نمایشی را کار کردید؟\nتنگسیر نژاد: نمایش چشم ها سال 93 که عقد بودیم را اجرا کردیم. مهسا نقش خواهر را ایفا می کرد. جشنواره سوره بازبینی دادیم، پذیرفته شدیم و بعدا به شکل عجیبی توسط دبیرخانه جشنواره کنار گذاشته شدیم. همچنین نمایش جنوب از شمال غربی را کار کردیم که متاسفانه یکی از بازیگرها نتوانست تا اجرا ادامه دهد و کار پس از 7 ماه تمرین به اجرا نرسید. در نمایش مهسا نوه علیرضا بحرینی بود. (می خندد)\nبعد از عقد، مهسا رهسپار شد چکاره گروه؟\nتنگسیر نژاد: بازیگر؛ نقش دوم زن را داشت. روابط کاری را سعی کردم با روابط شخصی جدا کنم.\nواقعا تونستید روابط کاری و زن و شوهری را جدا کنید؟\nرهسپار: در رابطه کاریمان در عین حال که به هم کمک میکنیم کاملا از هم مستقل هستیم. در تصمیم گیری اینکه با چه کسی کار کنیم از هم مشورت میگیریم اما تصمیم نهایی باخود شخص هست و کلا دو آدم مستقل هستیم. قاسم مثل بقیه بازیگرها با من رفتار می کند.\nبعد از ازدواج چه کارهایی روی صحنه بردید؟\nتنگسیر نژاد: سال 95 نمایش ماچیسمو نوشته "محمد یعقوبی" به کارگردانی آقای کلانتری را داشتیم. با بازی: خودم، رحیم کاویانی، مهسا رهسپار، شهلا غلامشاهی، لیلا ناظمی، علیرضا بحرینی، غلامرضا شنبدی، محمدعسکرپور. به جشنواره فجر و جشنواره دشتستان راه پیدا کردیم. در این نمایش مهسا باردار بود. چهار هفته بعد از به دنیا آمدن دخترم هانا اجراهایمان در برازجان شروع شد.\nعلاوه بر کارهای مشترک با قاسم، با دیگر گروه ها همکاری داشتید؟\nرهسپار: در سال 95 سوغات پری نوشته "ندا حیدری" را به کارگردانی رحیم کاویانی را روی صحنه داشتم. یک نمایشِ کودک بود برای بازی در این نمایش جایزه اول بازیگری را در جشنواره استانی کودک و نوجوان دیرگرفتم. همان سال در نمایش ماچیسمو به کارگردانی آقای کلانتری هم ایفای نقش کردم.\nدانشگاه را چه کار کردین؟\nرهسپار: در رشته سینما که بودم؛ فیلم کوتاه 60 ثانیه ای درباره بحران آب ساختم. در فیلم سیگنال به کارگردانی آقای جنگی بازی کردم. بعدش وقفه افتاد و پس از به دنیا آمدن هانا به رشته ادبیات نمایشی رفتم. از ابتدا علاقمند به این رشته بودم که به دلیل نبود آن به رشته سینما رفتم و بعدا به هر دو رشته علاقمند شدم. تطبیق واحد دادم و در سه ترم رشته ادبیات نمایشی را پاس کردم. این ترم هم فارغ التحصیل می شوم.\nبرف در کوره های آجر پزی را چه سالی کار کردید؟\nتنگسیر نژاد: در سال 96 این نمایش را کار کردم. در مورد دو قاتل زنجیره ای کودکان بود. اصلا اجرای خوبی در بوشهر نداشتیم و به نظرم بدترین کاری بود که انجام دادم. مهسا معشوقه یکی از قاتل ها به نام محمد بود. تعدادی از هنرجویانم در گروه فرم این اثر ایفای نقش کردند. بازیگران اصلی این نمایش هم ندا حیدری، محمد عسکرپور، مهسا رهسپار و سینا دهقان بودند.\nکار بعدی تان؟\nتنگسیر نژاد: اواخر سال 96 نمایشی را کارگردانی کردم که از نظر خودم حرفه ای ترین گروهی بودند که با آن ها کار کردم. نمایش مرده ریگ در جشنواره دشتستان به عنوان بهترین کار انتخاب شد. هفت جایزه گرفت. مرده ریگ نمایشی بود که بیشترین جوایز را در جشنواره به خود اختصاص داد. مهسا در این کار نیز جایزه بازیگری اول زن را گرفت. بازیگران این نمایش: مهسا رهسپار، امینه فخری، ندا حیدری، محمد عسکرپور بودند. بهترین طراحی صحنه، بهترین موسیقی، دوم بازیگری مرد، اول، دوم و سوم بازیگری زن را گرفتیم. گروه درجه یکی بود. خیلی دوست دارم شرایطی به وجود بیاید تا دوباره با این گروه نمایشنامه ای را کار کنم.\nدر سال 97 نمایشنامه خشکسالی و دروغ به نویسندگی "محمد یعقوبی" را کارکردم که در تالار فرهنگ اجرا شد. در این نمایش مهسا رهسپار، محمد عسکرپور، سینا دهقان و لاله نیکنام بازی می کردند.\nسینا دهقان را در خشکسالی و دروغ کشف کردین؟\nرهسپار: نه، سینا از سال 92 که نمایش انگشتری را داشتیم؛ می آمد. بعد از آن به مدت یکسال در کنار آقای علیرضا بحرینی بودند اما متاسفانه نمایش شان به روی صحنه نرفت. تا اینکه برای ماچیسمو در کنارمان و جزو عوامل اجرایی بود. گفت: علاقمند به بازیگری هستم. قاسم در نمایش برف در کوره های آجر پزی از او استفاده کرد. اولین کار بازیگری او بود و در خشکسالی و دروغ برای بار دوم به عنوان بازیگر حضور یافت.\nویتسک از کجا و چگونه استارت خورد؟\nتنگسیرنژاد: بعد از ثبت کردن آموزشگاه آزاد هنرهای نمایشی صورتک؛ مهسا در اینستاگرام شخصی به نام آقای سید محسن موسوی خواه را پیدا کرده بود که در تهران دوره های آموزشی تئاتر فیزیکال را برگزار می کرد. با او برای برگزاری کلاس بدن در برازجان هماهنگ کرده بود. او به طور ویژه روی بدن بازیگر کار می کرد. کلاس سه روزه ای در برازجان برگزار کردیم که اتفاقا در آن کلاس 28 نفر از سراسر استان شرکت کردند. ولی از دشتستان فقط چهار نفر شرکت کردند که هر چهار نفر از اعضای گروه خودم بودند. هیچکس دیگری از اینجا شرکت نکرد. از آنجا دوستیمان ادامه پیدا کرد و محسن پیشنهادی به من داد. این شکل از کار را سال ها دوست داشتم ولی هیچ وقت نمی توانستم به آن نزدیک شوم. علمش را نداشتم. گفت: به شما پیشنهاد می دهم نمایشنامه ویتسک به نویسندگی "گئورگ بوشنر" را بردار و کار کن. نمایشنامه ویتسک را کار کردیم. شهریور 97 شروع به تمرین آن کردیم. محسن به عنوان مشاور به ما کمک می کرد. بهمن 97 فیلم کار را برای بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر دانشگاهی ایران فرستادیم. نمایش را با مهسا به طور مشترک کار کردیم. در بخش مناطق (همه شهرهای کشور به جز تهران که بعدا برگزیدگان جشنواره با برگزیدگان تهران رقابت می کنند) در شهر کرمان شرکت کردیم و در هفت بخش؛ بهترین گریم، بهترین بازیگری زن و مرد، لباس، بهترین کار و بهترین کارگردانی کاندید شدیم. ویتسک چهار جایزه ؛ اثر برگزیده جشنواره ، بهترین بازیگری مرد، جایزه ویژه هیئت داوران برای طراحی حرکت، و بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. به بخش نهایی بیست و دومین جشنواره دانشجویی بین المللی ایران که اردیبهشت 98 در تهران شرکت کردیم که مورد توجه قرار گرفت. ویتسک در بوشهر و برازجان به صحنه رفت. بعد از اجرای موفق در ایران در جشنواره هایفست ارمنستان اجرا رفتیم. بوشنر نویسنده ویتسک که آلمانی است؛ در طول عمرش دو متن بیشتر ننوشته است و در 23 سالگی بر اثر بیماری تیفوس می میرد. بیشتر منتقدان جهان، به او لقب شکسپیر جوان را داده اند. آنها معتقدند اگر عمرش ادامه پیدا می کرد می توانست جای شکسپیر را بگیرد. یک نمایشنامه بیشتر ندارد که در سراسر دنیا بیش از هزاران اجرا از آن روی صحنه رفته است. در ایران نیز ناصر حسینی مهر و مهم تر از آن رضا ثروتی آن را اجرا کرده که خیلی هم مورد توجه قرار گرفته است. اجرای ثروتی جایزه ویژه جشنواره فجر را هم گرفت. ویتسک نمایشنامه مهمی است.\nعلت ثبت آموزشگاه چه بود؟\nتنگسیر نژاد: علتش مهسا بود. مهسا به من پیشنهاد داد که آموزشگاه می تواند هم محلی برای کسب درآمد باشد و هم شغلی است که به آن علاقه داریم و می توانیم گسترش اش دهیم. سال 96 درخواست ما پذیرفته و به ما مجوز داده شد. از آن زمان آموزشگاه صورتک رسما شروع به کار کرد. در آموزشگاه کارمان آموزش، تولید و اجرای نمایش است. آموزشگاهمان واقع در بلوار معلم کوچه آموزش و پرورش است. از این فرصت استفاده کرده و کمی هم تبلیغ کنیم. (می خندد)\nبازیگری در فیلم را تجربه کرده اید؟\nتنگسیر نژاد: یک فیلم کوتاه به نام "اتاقی از مخمل قرمز" برای کامران دشتی بازی کردم که در دو جشنواره انگستان و آمریکا نمایش داده شد. تجربه جذابی بود. از بازی در فیلم بدم نمی آید و دوست دارم تجربه ش کنم. البته اگر کارگردان ها ما را قابل بدانند.\nفیلم کوتاه دیگری هم به کارگردانی آقای محدثی بازی کردم.\nدر تئاتر شاگرد چه کسی هستی؟\nرهسپار: با آقای کاویانی شروع کردم. ولی اگر بخواهم بگویم شاگرد؛ قاسم کسی است که به من یاد داده است. از الفبای تئاتر تا به الان را به من آموخت.\nاز قاسم بازیگری یا کارگردانی یاد گرفتید؟\nرهسپار: هر دو. بازیگری؛ چون به بازیگری علاقه داشتم بیشتر درس های بازیگری را به من می داد.\nاولین بار در آموزشگاه، کارِ کارگردانی انجام دادید؟\nرهسپار:بله؛ اول مدرس فرهنگسرای ارشاد و مجتمع شهید شاهینی بودم. قبل تر از آن در پژوهش سرای متقین تدریس می کردم.\nاز سال 93 تدریس را شروع کردم و بعد ها در آموزشگاه ادامه دادم.\nدر حال حاظر مهسای سوم دبستان کماکان همان اشتیاق و نگاه را به بازی تئاتر را دارد؟\nرهسپار: بله؛ الان حس می کنم اشتیاق بیشتری به بازی کردن دارم.\nفقط می خواهید کار هنری انجام دهید یا نه چیز دیگری در سر دارید؟ مهسا رهسپار به دنبال در آوردن پول ، بهترین جوایز یا آموزش است؟\nرهسپار: دوست دارم یک عضو تاثیرگذار باشم. چون در کودکی خیلی اذیت شدم تا به اینجا برسم. بخاطر همین بیشتر با کودکان کار می کنم. دوست دارم فضا را برای کوکان هموار کنم. بحث پولش نیست. چون پولی در آن نیست، فقط جنبه علاقه دارد. دوست دارم آدم تاثیرگذاری باشم. پارسال دو تا از هنرجوهایم به من پیام دادند که خانم بیا اینستاگرام ما را نگاه کن. رفتم نگاه کردم و دیدم چیزی را نوشتن که دقیقا من نوشتم. نوشته بودم هنر و دیگر هیچ... آنها دقیقا همین را نوشته بودند. برایم خیلی جالب بود که منِ مهسا از کجا شروع کردم و رسیدم به جایی که دختر نه ساله از من تقلید می کند. از آن موقع سعی کردم بیشتر حواسم به کارها و رفتارهایم باشد. کمکشان کنم و در کنارشان باشم و بالتبع در ذات همه ما هست به جایی برسیم که دیده بشویم. دوست دارم دیده بشم، شناخته بشم؛ چون خیلی برایش جنگیدم. خیلی زجر کشیدم. مخصوصا بعد از ازدواجمان. خوب زندگی مشترک بود واقعا زندگیم را در این راه گذاشتم. بچه من شاید مهر مادری ندید و الان دارد لمسش می کند. بخاطر همین می خواهم فردا بزرگ شد به او بگویم نبودم در کنارش چه دستاوردی داشت. دوست دارم زمانی برسد که بتوانم جوابش را بدهم.\nکلا با هنر عجین هستی؟\nرهسپار: کاملا؛ شاید در وهله اول زندگیمان تئاتر و بعد زندگی شخصی خودمان است. ما بیشترین زمان از زندگیمان در آموزشگاه و سر تمرین هست و فقط موقع خواب خانه می رویم.\nتنگسیر نژاد: وقتی خانه هم هستیم راجع به تئاتر حرف می زنیم.\nقاسم تنگسیری نژاد به دنبال کسب مقام های هنری، کار تولیدی یا به دنبال بیزینس است؟\nتنگسیر نژاد: سوال سختی پرسیدید؛ خودم را به این جمله از کافکا "نوشتن بیرون پریدن از صف مردگان است" ارجاع می دهم. احساس می کنم که تمام تلاش من این است که از صف مردگان بیرون بپرم. حالا این پریدن به چه شکلی باید باشد، خودم هم نمی دانم. آیا مقام می تواند من را به آدمی بدل کند که با آدم های معمولی جامعه فرق کند. آدم معمولی جامعه نباشم خوب است یا بد است؟ پرسشی که همیشه با من همراه است. ولی آنچه که من به دنبال آن هستم؛ کاری که می خواهم انجام بدهم موفق باشم و آدم موفقی باشم. بتوانم آدم های دیگری را به این کار علاقمند کنم. چیزی که خیلی به آن علاقه دارم و به آن فکر می کنم. چرا دروغ بگویم خیلی دوست دارم دیده شوم و جایزه بگیرم. چون این حس رقابت در بین همه ما وجود دارد. ولی مهم تر از آن دلم می خواهد از صف مرده گان بیرون بپرم. آدم متفاوتی باشم که بتوانم که روی جامعه ام نه تاثیر که رسالت من تاثیرگذاری نیست ولی حداقل چیزهایی که می دانم را به گوش جامعه برسانم شاید بدردشان بخورد.\nتئاترهایی که کار کردی آیا اثرگذار بوده است؟\nتنگسیر نژاد:باید مخاطب ها جواب بدهند. نمیدانم.\nاگر بخواهید خودتان را شاگرد یک نفر معرفی کنید؟\nتنگسیر نژاد: آقای رضا کلانتری؛ در سال 95 یک نمایشی با آقای جعفر احمدی کار کردم که الان بوشهر هستند. خیلی در بازیگری و نگاه متفاوتی که به تئاتر داشتند به من کمک کرد. به نوعی بخشی از وجودم نیز شاگرد آقای احمدی هستم. اما به طور کلی شاگرد آقای کلانتری هستم.\nچرا هنرمندان با مسائل اقتصادی درگیر هستند؟\nرهسپار: واقعا نمیدانم. احتمالا دلیل اصلی ش آن است که هنوز هنر به عنوان یه شغل درآمد زا تعریف نشده است.\nتنگسیرنژاد: اساسا هنرمندان آدم های اقتصادی نیستند. بخاطر همین موجوداتی به عنوان تهیه کننده می آیند و آن ها را از نظر مالی حمایت می کنند. چرا که بعد هنری کار خیلی برایشان مهم تر از بعد اقتصادی آن است. حد اقل زمانی وارد بعد اقتصادی می شوند که زمان زیادی گذشته است. مثلا من و مهسا دو سالی می شود که به بعد اقتصادی هنر فکر می کنیم. به این فکر می کنیم که اصلا کار ناپسندی نیست که از حرفه و هنری که داریم؛ درآمد کسب کنیم. واقعا بخشی از هزینه های زندگیمان از فروش بلیط تئاتر است. ولی خیلی فاصله داریم. شهرهای کوچک فاصله شان تا رسیدن به نقطه مطلوب زیاد است.\nمی خواهید با هنر اقتصاد زندگیتان را بچرخانید؟\nتنگسیرنژاد: آرزویم این است.\nتنگسیرنژاد: مجبوریم منبع درآمدی پیدا کنیم و هنر را کنار آن منبع درآمد بدست آوریم که فکر میکنم در این صورت خیلی سخت می توان هنرمند موفقی بود.\nچون میزانی از وقتت را صرف کاری می کنی که هنر نیست. مثلا من اگر مغازه دار باشم صبح تا ظهر و ظهر تا عصر مغازه هستم و تنها زمان سه ساعتی در روز می توانم هنرمند باشم. قطعا آدم هایی که از صبح بلند می شوند و کار هنری می کنند قابل قیاس نیست. اینجاست که من از قافله عقب می افتم. اگر قرار است هنرمند حرفه ای باشم باید از صبح که بلند می شوم کار هنری انجام بدهم.\nافق شما این است که هر دو درکنار هم با هنر تئاتر رو به جلو حرکت کنید؟\nرهسپار: بله؛ اصلا بدون تئاتر نمی توانیم زندگی کنیم. زمانی به قاسم گفتم یکسال تئاتر کار نکن و برای وکالت بخوان. بعد از یک ماه خودم پیشنهاد دادم تئاتر کار کنیم. چون بدون هنر احساس می کنم هویتمان از ما گرفته می شود. قاسم یا مهسا یک ماه تئاتر کار نکنند؛ اخلاقمان تغییر می کند و دیگر نمی توانیم یکدیگر را تحمل کنیم.\nدر روند زندگی هنریتان شده آنقدر خسته شوی که لعنت بر این هنر بفرستی؟\nچطوری خود را آرام کردی؟\nرهسپار:بیشتر از اطرافیان بی مهری می بینی و بعد از اینکه بچه دار شدم بیشتر احساسش کردم. بنده خدایی می گفت ماه بوده که دویست تومان هم نداشتم که نان بخرم. مگر میشود! ولی بله به این حد رسیدیم که دویست تومان نداشتیم که نان بخریم و اینجا بود که گفتم لعنت بر این کار و فکر می کردم اگر به حرف مادرم گوش می دادم و به رشته تجربی رفته بودم و پزشک یا ماما شده بودم، الان چیز دیگری بودم. بعد فکر می کنم من آدم آن کار نیستم. من آدم این کار هستم. من اگر به رشته های دیگر رفته بودم همان اول جا می زدم. چون اگر تبلیغ کنی و این کار را کنی؛ راه های اقتصادی برای خودم آوردم تا خودم را آروم کنم. چون احساس می کنم زمانی من کار نکنم آن حیات از من گرفته می شود. در کار ویتسک من بازیگر نبودم و برای اجرای بوشهر و برازجان این نقش را بازی کردم. افسردگی شدیدی گرفته بودم جوری که دوست نداشتم سر تمرین های قاسم بروم. چون بچه ها تمرین می کردند ولی من نمی توانستم این کار را کنم. افسردگی گرفته بودم و حتی بچه ام را نمیخواستم؛ خونه را نمیخواستم. خیلی سخت بود. نمیشود بدون هنر سر کرد.\nتا حالا شده به حال خود گریه کنی؟\nتنگسیرنژاد: خیلی زیاد؛ جمله ای دارم که همیشه آن را می گویم: زور پول خیلی زیاد است. اینقدر تو را به گریه می اندازد و از کارهایی که کردی پشیمان می شوی و نگاهی به پشت سرت می کنی و می گویی: چرا این کار را کردم!؟ کاش انجامش نمی دادم. همین حرفی که مهسا می زند دقیقا همین است. خیلی جاها پیش آمده که به این فکر کردم که رها کنم. ولی به پشت سرم نگاه می کنم تا پانزده سال می گذرد؛ حس می کنم بچه پانزده ساله ای دارم که می خواهم بکشمش. بخاطر همین دلم نمی آید. خیلی جاها پیش آمده که قلم را زمین زدم، دشنام و سر صدا کردم و گفتم: دیگر نمی خواهم کار کنم. چیه که اینقدر عمرم را به پایش ریخته ام، ولی وقتی نگاه کردم که چه چیزی می تواند جایگزین آن باشد؛ گزینه ای را نیافتم.\nدر هنر چه چیزی است که همچین فکری به سراغتان می آید؟\nرهسپار:هنر مثل مواد مخدر است که وقتی معتادش شدی روح و روانت را قلقلک می دهد، من وقتی بازی می کنم حس بسیار خوبی دارم.\nتا کی؟ شما خانواده ای هستید دارای فرزند چه زمانی وضعیت اقتصادی شما باید تامین شود؟\nما یک زوج ( قاسم و مهسا) در دشتستان استان بوشهر داریم که کار تئاتر می کنند و سخت پای کارشان ایستاده اند. این الگوی خیلی ها شده است. مهسا رهسپار با این جهانبینی اش در حال پرورش شاگرد است. کودکان را پرورش می دهد. اگر این سر سختی را بتواند به بچه ها انتقال بدهد خیلی هنر کرده است. ولی اگر فقط بخواهد به آموزش و تکنیک ها اکتفا بکند.\nرهسپار: اتفاقا پنج تا شاگرد دارم که پنج سال است با من کار می کنند. تابستان و زمستان با من کار می کنند. بقیه شاگردها بودند که با بازگشایی مدارس رفته اند. ولی پنج نفر از آن ها اصلا این کار را رها نکرده اند. یکی از آن ها دختر خانم غلامشاهی است. مبینا از دبستان با من شروع کرد. کلاس و کاری نیست که در آن نباشند و جالب این است که بازیگری داریم خانم فولادی یک بار از ما پرسید که چرا تئاتر را رها نکردید. گفتم: آموزشگاه ما در حدی است که کرایه آن را میدهیم و هر چه درآمد کسب کنیم بین خودم و منشی تقسیم می کنیم. از جم خانواده اش را رها کرده و نزد مادر بزرگش آمده و با همین درآمد کم می سازد. حتی دانشگاه هم ثبت نام کرده است. ما بچه های ویتسک سراغ حال هم داریم. همه ما وضعیتمان مثل هم است. بچه ها از کارشان می زدند و سر تمرین می آمدند. احساس می کنم این تعهد و ایستادگی را در ما دیده اند که با داشتن فرزند کوچک ادامه می دهیم. بچه ها کارشان را با حقوق خوب رها و کاری معمولی را انتخاب کردند که بتوانند سر تمرین ها بیایند. تنها چیزی که من و قاسم به آن رسیده ایم این است که بتواند وکالت قبول شود که بتوانیم خرج زندگی و تولید تئاترهای بیشتری داشته باشیم. دلمون می خواهد دکورهای خوب بزنیم؛ آموزشگاه را نیز گسترش بدهیم.\nشما موافق این راهکار هستید؟\nتنگسیرنژاد: موافق که از صمیم قلب بگویم نه ولی تنها راهکار موجود است. چون دلم میخواهد از صبح که بلند می شوم تا شب تئاتر کار کنم.\nچیزی که بیش از وکالت به آن فکر می کنم گسترش آموزشگاه و تبدیل کردن آن به مرکز آموزش و تولید تئاتر و از طرفی منبع اقتصادی برای ما باشد.\nاحتمال این هست که قید هنر را بزندید؟\nتنگسیرنژاد:به هیچ وجه\nممکن است کمرنگ شود؟\nدر هنر چه چیزی را این چند سال از دست دادی؟\nرهسپار:چیزی را از دست ندادم.\nدر هنر چه چیزی بدست آوردی؟\nرهسپار: از نظر شخصی و نحوه زندگی کردن؛ احساس می کنم قبل از ورودم به تئاتر زندگیم را به بطالت میگذراندم. ویتسک مهر تاییدی بود که راه را درست آمده ایم و مسیر را ادامه بدهیم. سال 87 پدرم که با اتحاد جنوب اشتراک داشت و کاریکاتور می کشید و برای آن ها می فرستاد. من مهسا هیچ وقت فکر نمی کردم که، همیشه مصاحبه دیگران را می خواندم و الان من نشسته ام و قرار است مصاحبه خودم را بخوانم. این برای من اتفاق خیلی بزرگی است. ویتسک را وقتی شروع کردیم از من گرفته تا بازیگرها می گفتیم: نمیشود و به قاسم می گفتیم چرا وقتت را تلف می کنی. بچه های ما هیچکدامشان کار بدن بلد نیستند. رها نکرد و ماند. وقتی به این موفقیت رسیدیم مهر تاییدی شد بر اینکه مسیر را درست می رویم. از سال 92 که با قاسم شروع کردم برای من مدت زمان کمی بود و فکر نمی کنم چیزی را از دست داده باشم. چون از نظر مالی من چیزی نداشتم که بخواهم از دستش بدهم. بخاطر تئاتر از حلقه های ازدواجمان گذشتیم. برای تئاتر ویتسک آقای عاقبتی را دعوت کردیم که به تمرین ما بیاید و کلاس کارگردانی بگذارد، کارمان را هم ببیند. چون کلاس به حد نصاب نرسید حلقه های ازدواجمان را برای دادن دستمزد آقای عاقبتی فروختیم. وقتی ایشان موضوع را فهمید کلی با قاسم دعوا کرد و حتی نصف پول دستمزدش را نگرفت. قبل از آن همه طلاهایم را برای رفتن تئاتر ویتسک به ارمنستان فروختم. خیلی ها به من گفتند:حلقه ازدواجت را فروختی ناراحت نیستی. حس می کنم جای حلقه می آید ولی این فرصت هایی که برای آن جنگیدیم ممکن است هیچوقت دوباره پیش نیاید. چند تا تئاتر کار کنیم و پس اندازی انجام بدهیم و وامی بگیریم. می شود نهایتا طلا خرید. ولی آن فرصت دیگر به دست نمی آید.\nپول فروش بلیط شیرین است؟\nتنگسیرنژاد: خیلی زیاد؛ از این جهت شیرین است که پول دست رنج کاری را در می آوری که به آن عشق و علاقه داری. نه صرفا دست رنج عرق ریختن. شب ها وقتی می نشینیم و پول بلیط ها را می شماریم؛ مثل دوران کودکی که از قلکمان پول در می آوردیم است. خیلی لذت می بریم و گر چه کم است ولی خیلی پر برکت است.\nرهسپار:چون پدرم همین راه را رفته بود و میگفت: هیچی در آن نیست. همیشه بعد از بلیط فروشی ها برای مادرم زنگ می زنم و مبلغ فروش بلیط ها را می گویم تا روحیه بگیرد. یک بار یکی از دوستانم به من گفت: برای تئاتر کودکی که کار کردی چقدر تمرین کردین؟ گفتم: پنج ماه. گفت: چقدر گیر خودت آمد؟ گفتم: پانصد تومان خیلی خوب بود. گفت: مهسا بعد از چند ماه تمرین پانصد هزارتومان گیرت آمده میگویی خیلی خوب است. تنها دلیلش این است که به آن علاقه داری که این مبلغ پیش تو خیلی زیاد است. پول تئاتر عجیب خیر و برکت دارد.\nموفقیتت چه کسی را خیلی خوشحال می کند؟\nرهسپار: پدر و مادرم\nتنگسیرنژاد: مهسا، بیش از حد خوشحال می شود. چون خانواده ما اساسا با تئاتر مخالف بودند و هستند.\nچجوری و چرا ویتسک به ارمنستان رفت؟\nتنگسیرنژاد: بعد از اجرای کرمان؛ یکی از دوستان به ما گفت: شخصی را می شناسم که دبیر بخش ایران در جشنواره هایفست ارمنستان است. شماره اش را می دهم و فیلم کارتان را بفرستید تا هیئت انتخاب جشنواره آن را ببینند. اگر کارتان خوب باشد شما را دعوت می کنند. برخلاف اینکه خیلی ها گفتند: جشنواره هایفست اصلا جشنواره مهمی نیست. هر کسی پول بدهد می تواند برود و از این حرف ها اما باید بگویم اصلا از این خبرها نیست. جشنواره هایفست در میان 175 جشنواره ی اروپا جزو 24 جشنواره برتر اروپا است. این را انستیتو بین المللی تئاتر دنیا می گوید. فیلم را برای آقای دبیر فرستادیم و او فیلم را دید. اوایل مرداد بود که به ما خبر دادند که کار پذیرفته شده است. ولی خودمان باید هزینه رفت و آمد و اقامت مان را می دادیم. آقای بیگجانی گفت : سالن تمرین و اجرا به شما می دهیم. آدم ها را دعوت می کنیم که بیایند و کارتان را ببینند. عکس کارتان را یک صفحه اختصاصی در کاتالوگ جشنواره کار می کنیم. این ها خدمات جشنواره برای ما بود. خوشحال شدیم. از این جهت که اولین نمایشی بود که از دشتستان به خارج از کشور می رفت. در یک جشنواره جهانی شرکت می کرد و هدف ما این بود که کار ما دیده شود و جاهای دیگری اجرا برود. از همان موقع شروع کردیم به پیگیری کردن این ماجرا که از طرفی تلخ و از جهاتی شیرین بود. برآورد هزینه ما مبلغی حدود 37 میلیون تومان بود. از جاهای مختلف مانند استانداری، فرمانداری، نماینده مجلس و شورا پیگیری کردیم و به هر چنگ و دندانی بود رفتیم. همین الان که با شما صحبت می کنم بابت ویتسک حدود 9 میلیون تومان بدهکار هستم. افراد مختلفی به ما گفتند شما راه بیفتید، قبل از اینکه به مرز برسید پول را به حساب تان واریز خواهیم کرد. الان دو ماه از این ماجرا می گذرد ولی هنوز پولی پرداخت نشده امیدوارم که هر چه سریعتر انجام شود که من شرمنده عزیزانی که به عنوان قرض به ما کمک کردند نشوم. انصافا چند نفر خیلی پیگیر کار ما بودند. عادل قلیزاده یکی از کسانی بود که به شدت پیگیر کار ما بود و حتی جاهایی بیش از من پیگیر شد. بخشی از هزینه را خودش به ما به عنوان قرض داد. اسفندیار فتحی خیلی کمک کرد.\nآقای صابری سنگ تمام گذاشت و توانست که 12 میلیون از هزینه ما را تامین کند. 10 میلیون آن را آقای فرماندار پرداخت کردند و 2 میلیون تومان آن هم آقای برزگرزاده مدیرکل اجتماعی استانداری مساعدت کردند که از این عزیزان صمیمانه سپاسگزاریم. همچنین احسان مبارکی که من خیلی اذیتش کردم. اقای شاکری و مهدی مظلومی؛ این ها فعالین مدنی بودند که واقعا به ما کمک کردند.\nاز شورای شهر برازجان دلگیرم. البته از حق نگذریم برای مرحله مناطق جشنواره دانشگاهی به ویتسک و برای اجرای عمومی به مرده ریگ کمک کردند ولی واقعا نمی دانم چه سوء تفاهمی پیش آمد که برای حضور در یک فستیوال جهانی کمکی نکرد. البته سراغ دارم که مصوبه ای برای کمک به ما گذارنده شده که انشالله با حمایت جناب آقای بنافی ریاست شورا و سایر اعضای عزیز این اتفاق به وقوع بپیوندد. ممکن است به ما انتقادی وارد باشد که چرا این همه از شورای شهر متوقع هستیم. دلیلش این هست که اداره متولی این امر حتی توان خرید کاغذ برای امور جاری خود را ندارد و ما به تنها جایی که می توانیم مراجعه کنیم شورای شهر هست. باور بفرمایید اگر شورا از کمک به هنر دریغ نماید کار بسیار سخت می شود. باور بفرمایید باید دست جوانانی که در این شرایط بحرانی اقتصادی بدون دریافت ریالی دستمزد کار می کنند و افتخار می آفرینند را بوسید. این را هم بگویم بعضی ها از کمک ها حال آدم را خیلی خوب می کنند.\nیک بار در جلسه ای به آقای سعادت گفتم: نمایشی داریم و می خواهد به ارمنستان برود. نماینده دشتستان هستیم و به اسم دشتستان می خواهیم شرکت کنیم. چه کاری می توانید برایمان انجام دهید. گفت: من چیزی دستم نیست ولی توی دفترم یادداشت می کنم و با استاندار مطرح می کنم. فردای آن روز شخصا با من تماس گرفت و گفت موضوع را با آقای استاندار مطرح کردم مبلغ حدود یک سوم هزینه شما را استانداری متقبل می شود. دو هفته قبل از رفتن ما پول به حساب من واریز شد. این یک نوع کمک است و نوعی کمکم هست که مبلغ دو میلیون است و برای مبلغی تو را میدوانند و در آخر هم مصوب نمی شود. هر دو انها کمک است ولی خیلی با هم فرق می کند. در ارمنستان اجرا رفتیم. بخاطر اشتباهات بعضی از بچه ها خیلی ناراحت بودم.\nآقای کوزه گر با ما بود. طراح نور حرفه ای که حداقل شصت فستیوال جهانی را رفته است. گفت قاسم چیکار می کنی بیا اینجا گفتم: ولش کن. گفت: خارجی ها ایستاده اند و تشویق می کنند. خارجی ها برای هیچ کاری نمی ایستند تشویق کنند مگر اینکه آن کار از نظرشان عالی باشد. گفت: برو و پیش بچه ها باش. وقتی از اتاق فرمان وارد سالن شدم دیدم دو نفر از تماشاگران که آلمانی بودند ما را بغل گرفتند و گفتند: کارتان خیلی عالی بود میدانید که ویتسک برای ما مثل شاهنامه برای شما است. ویتسک را خیلی خوب اجرا کردید. آقایی آمد و بروشور کار را خواست. اولین سوالی که از من پرسید این بود که شما تئاتر را در اروپا خوانده اید که پاسخ دادم نه. گفت : شما در اروپا ساکن هستید؟ گفتم: نه. گفت: کجا ساکن هستید؟ گفتم: شهر کوچکی در جنوب ایران به نام دشتستان "برازجان" با امکانات نمایشی خیلی کم. گفت : چیزی که دارین میگین برای من خیلی عجیب است و این نمایشی که من دیدم باید کار بازیگرانی باشد که در اروپا کار کرده باشند نه در شهری که شما می گویید. خلاصه پنج دقیقه ای حرف زدیم و خداحافظی کرد و رفت. عکس هایمان را گرفتیم. روز بعد رفتیم یک کار از آمریکا ببینیم و همان آقایی که بروشور از ما گرفت را دوباره دیدیم که در کنار رئیس فستیوال بود. بلند شد و من را به رئیس فستیوال معرفی کرد و گفت: از دیروز که کار شما را دیدم خیلی ذهنم را مشغول کرده است. برای شب قراری گذاشتیم و همدیگر را دیدیم. با هم صحبت کردیم. آنجا بود که متوجه شدم. پرفسور آندری موسکوین استاد دانشگاه ورشو لهستان است. همانطور که میدانید لهستان قطب تئاتر بدن در دنیا است. ایشان از ما دعوت کرد تا ویتسک را در چند فستیوال در اروپا اجرا کنیم. ایشان گفت هر کمکی از دستم بر بیاید دریغ نمی کنم. در حال حاضر در حال رایزنی با ایشان برای تدارک سفر هستیم. رسما از کار ما دعوت شد و این بزرگترین دستاوردی بود که من در طول عمر هنری ام داشتم. خوشحالم که عقب نشینی نکردم.\nخوشحالم و ممنونم از دوستانی که کمک کردند تا ما به این جشنواره برویم. این اتفاق خیلی مهم است. این اتفاق ثابت می کند با اینکه در شهری کوچک و محروم کار می کنیم ولی خیلی توانایی داریم و می توانیم در سطح جهانی کار کنیم. از فعالان مدنی برای کمک هایی که کردند بسیار ممنونم.\nتجربه شما از ویتسک جه بود؟\nرهسپار: تجربه خیلی خاصی بود. برای خودم این بود که همه چیز را با ویتسک تجربه کردم. شکست، پیروزی، تلخی جدایی را تجربه کردم. یه چیزی که خیلی دوست داشتم و در گروه هایی که قبلا در آن کار می کردم نبود این بود که بچه های گروه خیلی هم دل بودند. پیش خودم فکر می کردم کارهای قبلی که می گفتم چقدر بچه های گروه همدل و همراه هستند. آنها چه بود و این چه بود؟ خانواده بودن و گروه بودن را احساس کردیم. در تهران قرار بود به ما پول بفرستند. جشنواره تمام شد و هتل را تحویل دادیم و هیچ کسی برای ما پول نفرستاد. بچه ها هم به امید اینکه ما پول داریم و یر میگردیم همه به بازار رفتن و پولشان تمام شده بود. ولی هیچکس نق نزد که چرا اینجوری شد. در عرض ده دقیقه همه پول برای بازگشتشان جور کردند.\nتنگسیرنژاد: بچه ها در یکسال تمرین چیزی که گیرشان نیامده هیچ؛ از جیب خودشان هم پول داده اند.\nقطب تئاتر استان بوشهر کدام شهر است؟\nتنگسیرنژاد: در حال حاضر شهر دیر قطب تئاتر استان است.\nجایگاه دشتستان کجا است؟\nتنگسیرنژاد:خیلی ضعیف است.\nتنگسیرنژاد:چون هیچ وقت پشت هم نبودیم و نیستیم.\nرهسپار:نظر من هم همین است. پشت هم نیستند و برای هم میزنند ولی بچه های دیر نه، شاید با هم نداشته باشند حتی سلام هم نکنند ولی وقتی در مرکز استان یا به شهر دیگری می آیند. سر تا پا برای هم هستند. برای هم دکور میبندد. قاسم عضو هیئت رئیسه انجمن نمایشی استان است. موقع رای گیری همه شهر استان هماهنگ شدند که به قاسم رای بدهند. بعد بچه های برازجان خیلی ها شرکت نکردند. کسانی هم که آمدند خودشان رای ندادند. در حالی که قاسم 70 رای آورد بیشتر بچه های شهرهای دیگر به آن رای دادند. بچه های ما پشت هم نیستند. یکی از نمونه هایی که اگر باشند؛ اتفاق های خوب می افتد کار مرده ریگ بود. مرده ریگ تنها من از گروه گلبانگ بودم. مرده ریگ چهار بازیگر داشت که هر کدام از آن ها از یکی از گروه های دشتستان آمده بودند. رحیم کاویانی بچه اش را بیرون میگذاشت، مهدی عوض پور تا ساعت دو سه شب کمک می کرد. اتفاق خوبی افتاد. اگر همه با هم باشند اتفاقات خوبی می افتد.\nدوران طلایی تئاتر دشتستان چه زمانی بود؟\nتنگسیرنژاد: دوران طلایی تئاتر دشتستان دهه 70 بود. جایی که یونس حیدری، حمید ریشهری، محمدرضا فیاض فر، حسن نوربخش و فرهاد کرمی، هادی ارشد پور عسکر غلامی، سید مجید حسینی و بقیه کار می کردند. یازده گروه تئاتر بودند و بیاد دارم اوایل دهه 80 هم ادامه داشت. ما توی سالن بودیم. سر ساعت هشت بیست نفر آدم پشت در بودند. کار گروه اول تمام و گروه بعد تمرینش را شروع کند. همین منوال از ساعت 4 عصر تا 12 شب ادامه داشت. آن زمان دوران طلایی تئاتر بود. یونس حیدری از یادگاران آن دوران است. هادی ارشد پور آن دوره کار می کرد. آثار خوبی داشتیم. خیلی صادقانه بگویم: قبلا خیلی نسبت به تئاتر دشتستان احساس مسئولیت می کردم ولی الان اصلا این حس را ندارم. به این دلیل که با من خیلی بدرفتاری شد. آدمی بودم که خیلی برای تئاتر دشتستان دوندگی کردم.\nوقتی دبیر صفحه فرهنگ و هنر اتحاد جنوب بودم. خیلی نوشتم؛ خیلی نق زدم. مخصوصا از دولت روحانی به بعد خیلی سر آقای فرماندار نق زدیم. مبلغ 200 میلیون تومان پول برای سالن گرفتیم که نمیدانم پول آن به کجا رفت و چه شد! پلاتو و خیلی چیزهای دیگر که من در کنار بچه ها بودم حتی در جمع های مدنی وقتی می خواستند یکی از هنرمندان انتخاب کنند که از مشکلات حوزه هنرمندان، من بودم. ولی با همه این ها من در کسری از ثانیه به فراموشی سپرده شدم. بیشتر می توانم بگویم به آموزشگاه خودم تبعید شدم و من را از خانه دومم بیرون کردند. خیلی از این بابت ناراحت هستم. قبلا هر اتفاقی که می افتاد برازجان را یکی از جاهایی میدانستم که باید این رویداد در آن اتفاق بیفتد. اگر اجرای تئاتر یاکارگاهی بود. همین آقای موسوی خواه چند بار تاکید کردند چرا کارگاه بدن را در بوشهر برگزار نمی کنید؟! محمد عاقبی گفت: جرا بوشهر برگزار نمی کنی؟ هفت شاگرد بوشهری به من گفتند: اگر کارگاه بوشهر باشد شرکت می کنیم. ولی من می گفتم که بوشهر به اندازه کافی سر زبان هست. می خواهم برازجان سر زبان باشد. آمدم برازجان و حتی یک نفر هم از برازجان شرکت نکرد. بعدا متوجه شدم چون من آورده بودم کسی شرکت نکرد. خیلی قصه پر دردی است. چیز جدیدی هم نیست. چرا حسن نوربخش، یونس حیدری، حمید ریشهری رفتند؟ چرا محمد فیاض فر نیست؟ سید مجید حسینی چرا نسیت و خیلی ها چرا نیستند؟! دلایل اصلی آن چند مورد است. محافظه کاری، بی تفاوتی نسبت به اتفاقات پیرامون و عدم اتحاد. با محافظه کاری و بی تفاوتی باعث مرگ هنر می شویم. هنر همواره عصیانگر و متعهد بوده است. هیچ گاه سر به زیر و بی تفاوت و محافظه کار نبوده است. ما اگر اتحاد داشته باشیم توی کشور می توانیم حرف برای گفتن داشته باشیم. چون هر کداممان پراکنده یک جایی هست.\nاگر همه بچه ها جمع بشوند خیلی اتفاق های خوبی می افتد. دشتستان خیلی ظرفیت و پتانسیل دارد ولی متاسفانه چیزی که بلد نیستیم حمایت است. یا جوری از هم حمایت می کنیم که حال آدم بد می شود یا جوری رفتار می کنیم که آدم ها را از هم فراری می دهیم. چیزی که الان آفت دشتستان است به طور کلی هنر و بعد جامعه؛ آدم هایی که اینکاره نیستند در صدر قرار دارند. آدم هایی که اینکاره نیستند دارند بزرگ می شوند. آدم هایی با اسامی عجیب غریبی کار می کنند که در جایگاه خودشان نیستند. به طور کلی از تئاتر دشتستان نا امید هستم. از این جهت که بارها و بارها نشستیم و حرف زدیم؛ راهکار دادیم ولی راهکار تا دم در اتاقی بود که جلسه در آن برگزار می شد. از در که بیرون میرفتیم همه این ها فراموش می شد. در اتاقی می نشستیم می گفتیم از الان به بعد پشت سر هم حرف نزنیم. اگر کاری بود به هم کمک کنیم. می گفتیم: باشه و از در که بیرون می رفتیم او حرفش را می زد و منم حرفم را می زدم. این نگاه خیلی بدی است. خیلی در این مورد داریم آسیب می بینیم. جامعه تئاتری ما عموما از مطالعه کمی برخوردار هستند. آثار روز دنیا و ایران را نمی بینند. آموزش نمی بینند و در کلاس های آموزشی شرکت نمی کنند. انتظار دارند تئاتر خوبی تولید کنند. با این شرایط واقعا نمی شود. بنظر من این یک درد است و خیلی از جامعه تئاتری برازجان به شدت دلگیر هستم. همینطور در قضیه ویتسک هم تقریبا هیچ هنرمندی به ما کمک نکرد. ولی در عوض آدم هایی که کارشان هنر نبود تا اخر پای ما ایستادند و از ما حمایت کردند. همه میگویند مسئولان دشتستان کمک نمی کنند چه کسی چنین حرفی را زده است.\nما اگر از مسئولین دشتستان کمک بخواهیم حتما اینکار را انجام می دهند. کی خواستیم و کمک نکردند؟! متاسفانه بعضی از هنرمندان ما فکر می کنند ما باید در خانه بمانیم تا آقای فرماندار در خانه ما را بزند و بگوید این مبلغ را بگیرید و بروید اثر هنری تولید کنید. نه اینطور نیست؛ در اروپا هم اینطور نیست. بنظر من باید یک جایی به خودمان بیاییم. آبی رویمان بپاشند و از خوابی که هستیم بیدار شویم. اینکه فکر کنیم جاهای دیگر استان حقمان را خورده اند اشتباه بزرگ و مهلکی است که سال ها به آن گرفتاریم. یک تناسب از جشنواره تئاتر فجر بوشهر به عنوان مهم ترین رویداد تئاتری استان بگیرید. ببینید در ده سال اخیر سهم شهرستان های مختلف چقدر بوده؛ از سال 85 به این سو سهم ما 4 اثر نمایشی در این جشنواره بود. در حالی که 50 تئاتر سهم بوشهر است. این در حالی است که بیش از 30 نمایش سهم دیر است. چرا دیری که ده سال است بسیاری از بازیگرهایش ثابت هستند می توانند چنین پیشرفتی ولی ما در این ده سال بیش از 100 بازیگر مختلف را به جامعه تئاتری معرفی کرده ایم. بازیگرهایی که بعد از دو کار می روند. چرا نتوانسته ایم ان ها را حفظ کنیم؟ میدانید اگر ما این جمعیت تئاتری را حفظ کنیم چه کار هایی میتوانیم انجام بدهیم ولی متاسفانه درگیر یک سری مسائل کودکستانی هستیم. آنقدر فضای مسموم و عجیبی است که کسی نمی تواند در آن کار کند. صادقانه بگویم وقتی که از این فضا فاصله گرفتیم روزنه های پیشرفت را دیده ایم. این درد بزرگی است. زیرا تئاتر هنر فردی نیست و هنر گروهی است.\nراهکار شما برای فرار از این داستان ها چیست؟\nرهسپار: حداقل شش سالی که آمده ام؛ سالی سه تا چهار جلسه برگزار شده و ساعت ها نشستند با هم حرف زده اند و هر راهکاری که شما فکرش را کنید پیشنهاد شده است. ولی به قول قاسم تا از در بیرون آمدیم. دوباره همان آش و همان کاشه. واقعا نمیدانم چاره چیست؟ فکر می کنم ریشه تاریخی دارد. نه فقط در این برهه زمانی از دهه های قبل تا به الان بوده است.\nراهکاری برای وحدت و التیام دردها ندارید؟\nتنگسیرنژاد: بیشترین ضربه را از خودمان می خوریم. تفکرمان را باید عوض کنیم.\nدر کار تئاتر از چه کاری خیلی تاثیر گرفتید؟\nرهسپار: نمایشی که از کودکی در ذهنم مانده نمایش های زینو کار آقای سعید گلچمن بود و نمایش نخودی و دیو دو سر اثر خانم ژاله بحرینی مطلق که اولین بار دیدم. وقتی اولین کار کودک به روی صحنه رفت خانم بحرینی در پیامی به من گفت: من همیشه تو را در تئاترها میدیدم ولی اینبار بعد از اتمام کارت که به روی صحنه آمدی از همیشه زیباتر بودی. خیلی خوشحالم که اینجا بودم. به او گفتم: یکی از دلایل اینکه من اینجا هستم و کار کودک انجام می دهم به این دلیل است که من با کار شما به این دنیا پرت شدم. همیشه از شما ممنون هستم. بعضی وقت ها فکر می کنم یک شخصی مثل خانم ژاله بحرینی روی چند نفر میتوانسته تاثیر گذاشته باشد. واقعا آینده یک نفر کاملا عوض می شود.\nتنگسیرنژاد: ویتسک رضا ثروتی را که دیدم. البته با شیوه بسیار متفاوت تر از اجرای ما بود. بر خلاف ویتسک ما که بی کلام بود. تا آن زمان از ژانر فانتزی خیلی بدم می امد. ولی وقتی این کار را دیدم نگاهم به هنر و دنیای آن عوض شد. اولین باری که عروسی خون "دکتر علی رفیعی" را دیدم. آقای کلانتری روی وی اچ اس برای ما نمایش می داد. تاثیر بسیار زیادی روی من گذاشت.\nالگوی هنری شما کیست؟\nتنگسیرنژاد:دکتر علی رفیعی\nبهترین کارگردان تئاتر استان بوشهر چه کسی است؟\nتنگسیرنژاد: نمی توانم مطلقا نام ببرم ولی از کسانی که کار دیده ام از فضل الله عمرانی کار خیلی خوب دیده ام. از آقای صداقت یک کار خوب دیدم. از آقای ملاح جوان سال ها قبل کار خوب دیدم. از رامتین بالف تا حالا کار ندیدم یکی دیدم که زیاد خوب نبود. از آقای مظفری کار ندیده ام، از محسن حلوایی و حسن رضایی که با هم کار می کنند کار خوب دیدم.\nرهسپار: من خیلی محدود کار دیده ام؛ در حد جشنواره های تئاتر فجر دیده ام. از جواد صداقت دو کار دیدم و از فضل الله عمرانی کار خوب دیده ام.\nبهترین بازیگر زن تئاتر استان از نظر شما چه کسی است؟\nتنگسیر نژاد: فرانک بلورزاده بدون شک بهترین بازیگر زن استان است.\nرهسپار:کار خانم ابنی و آلاله ایزدی را دیدم که خوب بودند ولی بهترین تا الان ندیده ام.\nبهترین بازگر مرد تئاتر استان از نظر شما چه کسی است؟\nتنگسیرنژاد: سوال سختی است ولی بدون اغراق جواد صداقت یکی از بازیگران خوب استان است. اسماعیل ملاح جوان بسیار بازیگر خوبی است. جواد متین حرف ندارد.\nخانم رهسپار غم زندگیت چیست؟\nرهسپار:بر می گردد به تئاتر؛ آنقدر پول ندارم آن دکورهایی که دلم می خواهد بزنم.\nچه چیزی در زندگی خیلی حالت را خوب می کند؟\nرهسپار: وقتی کارها اجرا میروند و مخاطبان تشویقمان می کنند.\nآقای تنگسیرنژاد غم زندگیت چیست؟\nتنگسیرنژاد: غم زندگیم این است که گاهی اوقات جلوی خانواده ام به لحاظ مالی شرمنده می شوم. غم بزرگی است. اینکه خیلی از چیزهایی را که خانواده ام لایقش بودند را نتوانستم انجام بدهم. چون بخش عمده آن بخاطر مسائل مالی است. ولی غم بزرگ زندگیم این است که یک روزی بیاید و خانواده ام را نداشته باشم. ترس از آن دارم.\nتنگسیرنژاد: وقتی نمایشم اجرا می رود و مردم راضی هستند. وقتی نمایشی تمام می شود و یک نفر می آید و می کوید: آفرین خیلی خوب بود. بزرگ ترین دلخوشی زندگیم است.\nخانم رهسپار تا حالا شده در کار هنری یا اجرا به مشکل بربخورید و عشقی که به قاسم دارید حلال آن مشکل شود؟\nرهسپار : بله خیلی جاها\nآقای تنگسیر نژاد ظرفیت مهسا رهسپار در کنارت به عنوان یک نیرو باعث شده موفق شوی؟\nتنگسیرنژاد: صادقانه بگویم. مهسا خیلی در پیشرفت من تاثیر گذاشت. چون آدمی هستم که کارهایی را که انجام میدهم دست کم می گیرم. ولی جاهایی مهسا به من یاداور شد که واقعا هست. مهسا همسر وفادار و بزرگی است. بهترین همسر دنیاست.\nشده یک کاری محقق شود و بگویی این بخاطر وجود مهسا بود؟\nتنگسیرنژاد: آره. مرده ریگ یکی از همین کارها روی صحنه و همچنین پشت صحنه بود.\nتا حالا شده برای مهسا گریه کنی؟\nتنگسیرنژاد:خیلی؛ ولی در خفا.\nچجوری به مهسا علاقمند شدی:\nتنگسیرنژاد: یک روزی از تمرین از خانه محسن دوراهکی برمیگشتیم. خانه دوراهکی پشت مجتمع شهید شاهینی بود. مهسا یک مانتو چهارخونه کوچک قهوه ای به همراه شلوار لی. موتور را در دست گرفته بودم و به همراهشان پیاده میرفتم مهسا و خانم صولتی بودند. آنجا بود که می خواستم به مغازه بروم چیزی بخرم. متوجه شدم مهسا روی لبه جدول راه می رود. این راه رفتنش روی لبه جدول من را عاشق کرد. دلیل از این مسخره تر می توانید پیدا کنید؟ (می خندد) یک ماه بعد از او خواستگاری کردم.\nهانا تنگسیرنژاد کجای قصه های شماست؟\nتنگسیرنژاد: هانا که یک نعمت است. اولین باری که خبر بارداری مهسا را شنیدم ناراحت شدم. احساس می کردم زود است. به خاطر شرایط مالی ناراحت بودم و گفتم نمی دانم چه آینده ای می توانم برایش رقم بزنم. ولی الان می گویم از وقتی هانا آمده یک رنگ و بویی به زندگیمان و خانواده های مان داده است.\nاگر هانا بزرگ شد اجازه می دهید مثل خودتان به سمت هنر برود؟\nتنگسیرنژاد: قطعا بدون شک\nرهسپار: سر این که بازیگر یا کارگردان شود دعوا هستیم.\nسخت ترین نقشی که تا الان ایفا کرده اید چه بوده؟\nرهسپار: مرده ریگ ؛ تا دو ماه بعد از آن افسردگی خیلی شدید گرفته بودم. تنها نقشی بود که محیط خانه را طوری کرده بودم که به نقش برسم و بعدش تا از نقش بخواستم بیایم بیرون خیلی اذیت شدم. باورم شده بود که همچین زندگی خفت باری داشتم.\nبرای ایفای نقش چه کار می کنی؟\nرهسپار: مثلا من در خانه جوری رفتار می کنم که آن نقش را می خواهم بازی کنم. آن کارکتر چه جوری می نشیند چه جور میخوابد یا بلند می شود. در مرده ریگ این کار را انجام داد. این تکنیک را در مصاحبه رضا کیانیان خواندم که نقش آدم آلزایمری را خواستم بازی کنم که دستم خیلی باز نشود. از جلو کت میپوشیدم و غذا میخوردم. تکنیک موفقی بود. خودم به قاسم پیشنهاد دادم که نقش بعدی متفاوت باشد تا کمی از این فضا بیرون بیایم که خشکسالی و دروغ را بازی کردم.\nتنگسیرنژاد: ماچیسمو؛ نقش دکتر را داشتم. نمایشنامه حجیم و سختی بود. خود نقش هم واقعا سخت بود.\nبازیگری را بیشتر دوست داری یا کارگردانی؟\nتنگسیرنژاد: کارگردانی را خیلی بیشتر دوست دارم.\nسخت ترین جای نمایش ویتسک کجا بود؟\nتنگسیرنژاد: صحنه مرگ ماری بود که چندین اتود مختلف از آن را اجرا کرده ایم.\nبهترین کاری که در برازجان دیده اید؟\nتنگسیرنژاد: نمایشی از مهدی عوض پور که آقای علیزاده نویسنده آن بود. کار خوبی بود. یک نمایش هم سال ها پیش دیدم به نام «اُف» اثر عسکر غلامی. آن هم نمایش خیلی خوبی بود.\nروند تئاتر استان؟\nتنگسیرنژاد:تئاتر استان در این چند سال افت کرده است. قبلا کارهای بهتری برای عرضه داشت. بوشهر که واقعا افت کرده و شهرستان ها بیشتر افت کرده اند. دو سال اخیر خروجی جشنواره استانی تئاتر فجر آثار شهر دیر هستند.\nکار جدیدی در دست اجرا دارید؟\nتنگسیرنژاد:دو نمایش دارم؛ خانه برناردا آلبا، کار هنرجویی و ویتسک که قرار است در جاهای مختلف اجرا کنیم.\nتوصیه ای برای خانواده ها و نوجوانان و کسانی که دوستدار تئاتر هستند.\nتنگسیرنژاد: بیاد دارم قبلا بازیگر زن نبود. بیشتر بازیگر مرد بود. اگر قرار بود خانمی کار کند باید آشنا یا قومیتی با آن داشتی و از پدر و مادر و خانواده اش اجازه اش را می گرفتی. الان در حال حاضر حداقل بازیگر خیلی خوب در برازجان می توانم به شما در دشتستان معرفی کنم. ولی بازیگر خوب آقا شاید دو سه نفر بیشتر نتوانم معرفی کنم. به این دلیل که بیشتر به خانم ها و کمتر به آقایان پرداخته ایم. آقایان بیشتر درگیر مسائل مالی شده اند و کمتر به سمت تئاتر آمده اند. بیشتر خانم ها هستند. الان انقدر ما پیشرفت کرده ایم که خانواده ها خوشان بعد از تئاتر از ما خواهش میکنند که بچه هایمان را در تئاترتان استفاده کنید. دقیقا 15 سال قبل ما خواهش می کردیم و آن ها قبول نمی کردند. سال 83 وقتی نمایش صداش بزن صدای گندم از هیبت شمسی پور را دیدم. تماشاگرها سر و صدا می کردند و سوت ،هوار می کشیدند. ولی الان تماشاگر ما با بهترین لباسش می آید و بهترین سکوت و همراهی را دارد. این تغییر در چند سال حاصل شده است. بعد از بوشهر بیشترین بازیگران زن را دشتستان دارد. البته که دشتستان یک سوم جمعیت استان را در خود دارد.\nاتحاد جنوب می تواند نقشی در توسعه ی هنر استان ایفا کند؟\nتنگسیرنژاد: اتحاد جنوب جای مهم و بزرگی است. بنظر من اتحاد جنوب بدون شک با اختلاف مهم ترین نشریه استان است. نشریه ای است که بیست سال است در دل مردم جای دارد. من خیلی کوچک بودم که اتحاد جنوب را می خواندم و آرزو داشتم که روزی به اتحاد بیایم. اتحاد جای این چنینی برای بسیاری از مردم هست. یکی از افتخارات زندگیم این است که مدتی با اتحاد همکاری داشتم. جزء هیئت تحریریه بودم. توصیه ام این است که اتحاد قدر خودش را بداند. توی این آمد و شدهای سیاسی و اجتماعی و از این وضعیتی که در آن هستیم خیلی هم سخت تر بوده است. اتحاد خودش را سرپا نگه داشته است. این نشان از قدرت اتحاد دارد. خیلی بدم می آید تعریف و تمجید کنم ولی اتحاد با نشریه های دیگر فرق دارد. کاری ندارم که در این چند مدت کمی نقد بر آن وارد است ولی اتحاد همچنان نشریه مهمی است. این مهم بودنش را بدن شک مدیون آقای اکبر صابری است چون آدمی است که کارش را بلد است. اتحاد اگر با مشکلات مالی دست و پنجه نرم نمی کرد می توانست اینجا را پر از نویسنده هایی کند که آن را مهم ترین نشریه جنوب کشور باشد. اتحاد یادآور خاطرات خیلی خوبی برای من است. خیلی دلم برای اتحاد و برای نوشتن تنگ شده است.\nرهسپار: من وقتی وارد اینجا شدم و حال را دیدم. گفتم: چقدر خوب بود می شد اینجا که میزها را گذاشتند. شیشه می کشیدند و شش نفر استخدام اینجا بودند. یعنی از صبح تا شب نویسنده اینجا بودند. یکی از آشناهای ما که توی تهران در مجله کرگدن است. کار طرف همین است. معلومه وقتی دستت پر باشد و مزایایی بگیرد. راحت میتواند رشد کند.\nمتشکرم از شما بابت وقتی که برای این مصاحبه گذاشتید و به سئوالات با حوصله پاسخ دادید.\n» اجرای موفق تئاتر ماچیسمو در برازجان /پوستر [بيش از 3 سال قبل]\n» تصاویر اتحاد خبر از اجرای نمایش ویتسک در برازجان [حدود 1 سال قبل]\n» تراژدی خنده [بيش از 3 سال قبل]\n» از شول تا شاهگوش با جهانگیر اژدری/ بین سینما و مادرم گیر کرده ام + تصاویر [5 ماه قبل]\n» هیاهوی بسیار برای هیچ [بيش از 3 سال قبل]\n» اجرای هشت روزه تئاتر "مُرده ریگ" در برازجان+زمان و مکان [بيش از 2 سال قبل]\n» دستی پر از بریده مهتاب [بيش از 5 سال قبل]\nگفتگو با هنرمندان , قاسم تنگسیرنژاد , مهسا رهسپار , ویتسک , اتحاد خبر\nبه عنوان یک دشتستانی و بوشهری افتخار می کنم که این زوج هنرمند دشتستانی اینقدر عاشقانه علی رغم مشکلات در راه تعالی بخشیدن به هنر سختی ها را تحمل می کنند.\nبنظرم مسئولین در برابر این زوج جوان و خوش آتیه، کوتاهی کرده اند، باید جبران شود، از سوی دیگر مردم و فعالان مدنی و فرهنگی و اجتماعی نیز باید به هر طریق ممکن که کوچکترین آن دیدن کارهای آنها، از این گنجینه های استان حمایت کنند\n1398/09/20 - 02:28\nآرزوی پیروزی و شادکامی برای زوج هنرمند بانو رهسپار و قاسم عزیز .


پارسینه: با این اظهارات اوضاع کاملا روشن است؛ به بیان ساده، یک نماینده مجلس آنهم عضو هیات رئیسه پای درددل یک ابربدهکار بانکی نشسته و برای براورده شدن خواسته های او از جایگاه نمایندگی خود استفاده کرده تا به یک بانک خاص فشار بیاورد. این در حالی است که اگر مشکلی در زمینه بدهکاری این فرد وجود دارد، براحتی می توان آن را از طرق قانونی حل کرد نه اینکه یک نماینده جلو بیفتد و فشار به بانک را آغاز کند.\n۱۰ آذر ۱۳۹۹ - ۱۱:۳۰\nکد خبر: ۶۷۱۴۴۳\nحجت الاسلام موسوی لارگانی در گفت و گو با خبرگزاری رسمی مجلس، با تاختن به بانک پاسارگاد، از آنچه «فشار زیاد این بانک به تولید کنندگان» نامیده انتقاد کرده و مدعی شده «تولید کننده مجبور است کارخانه خود را بفروشد تا به زیاده خواهی بانک پاسارگاد پاسخ دهد.» با این حال، در متن اظهارات او مشخص می شود که منظور این نماینده مجلس صرفا یک موضوع پیش آمده بین بانک پاسارگاد و یک به اصطلاح تولیدکننده بوده که آن هم جزییاتش مشخص نیست؛ با این حال لارگانی این موضوع را تعمیم داده و پای تمام تولیدکننده ها را وسط کشیده است.\nبانک پاسارگاد حجت الاسلام موسوی لارگانی پارسی خبر اقتصاد تحریم\nپیشنهاد تست روانی و پزشکی برای داوطلبان ریاست جمهوری در مجلس رای نیاورد


25 دسامبر 2017 - 9:51\nباشگاه پرسپولیس قرار است امروز شرایط انتقال مهاجم خود به الغرافه قطر را اعلام کند. به گزارش تابا، باشگاه الغرافه قطر خواهان جذب مهدی طارمی شده است. آنها در نامه خود به باشگاه پرسپولیس خواسته اند رقم پیشنهادی خود را برای انتقال مهاجم ملی پوش پرسپولیس اعلام کنند. از این رو حمیدرضا گرشاسبی […]\nباشگاه پرسپولیس قرار است امروز شرایط انتقال مهاجم خود به الغرافه قطر را اعلام کند.\nبه گزارش تابا، باشگاه الغرافه قطر خواهان جذب مهدی طارمی شده است. آنها در نامه خود به باشگاه پرسپولیس خواسته اند رقم پیشنهادی خود را برای انتقال مهاجم ملی پوش پرسپولیس اعلام کنند.\nاز این رو حمیدرضا گرشاسبی تصمیم دارد در جلسه ظهر امروز هیات مدیره باشگاه پرسپولیس، این موضوع را مطرح کرده تا بلافاصله پاسخ الغرافه قطر را بدهند.\nباشگاه پرسپولیس تاکنون نظر مهدی طارمی را برای این انتقال جویا نشده است و این باشگاه قرار است پس از قیمت گذاری بر سر ترانسفر شش ماهه این بازیکن، پای میز مذاکره با مهاجم خود بنشیند. همچنین قرار است نظر نهایی برانکو ایوانکوویچ سرمربی سرخپوشان پایتخت نیز پس از پاسخ قطری ها به پیشنهاد مالی باشگاه پرسپولیس اعلام شود.\nمهدی طارمی به دلیل تخلف در انتقال خود از باشگاه ریزه اسپور ترکیه به باشگاه پرسپولیس با محرومیت چهار ماهه روبروست که ابتدای بهمن ماه این محرومیت به اتمام می رسد.\nلینک کوتاه : https://tabakhabar.ir/?p=21059\nانتقال طارمی طارمی محرومیت محرومیت طارمی مهدی طارمی\nخوزستان؛ رتبه اول هیات ورزشی بیماران خاص را کسب کرد 23 ژوئن 2021 - 12:11\nنوروزی به عضویت تیم ملی درآمد 23 ژوئن 2021 - 10:01


دکتر احمد حاجی ده آبادی استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.\nکارشناسی حقوق، دانشگاه مفید\nکارشناسی ارشد، حقوق جزا و جرم شناسی، دانشگاه مفید\nدکتری حقوق جزا و جرم شناسی، شهید بهشتی\nاحمد حاجی ده آبادی. "قواعد فقه دیات." بیروت: ، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "تاملات فقهی در حوزه قانونگذاری...فقه و قانونگذاری." تهران: کتابخانه، موزه و مرکز اسنادمجلس شورای اسلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "ترجمه،شرح و تعلیقه مبانی تکمله المنهاج( قصاص نفس، فصل اول)." تهران: میزان، 1395.\nاحمد حاجی ده آبادی. "جرایم علیه اشخاص." تهران: نشر میزان، 1396.\nاحمد حاجی ده آبادی. "فقه و تدبیر ( یادنامه آیت الله موسوی اردبیلی) مقاله تاملی درباره کحاربه و آثار و تحولات آن در ق.م.ا.." قم: مرکز تنظیم و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی موسوی اردبیلی اردبیلی، 1396.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قواعد فقه جزایی." قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، 1387.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قواعد فقهی مقاله اول ص 151-179." تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قواعد فقهی مقاله چهارم ص357-419." تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "جرم شناسی و سیاست جنایی مقاله دوم ص621-665." : سازمان پژوهشگاه فرهنگ واندیشه اسلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "جرم شناسی و سیاست جنایی مقاله اول ص577-619." تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قواعد فقهی مقاله دوم." تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اشلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قواعد فقهی مقاله سوم ص319-355." تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1393.\nاحمد حاجی ده آبادی. "مجموعه مقالات جلد 1." تهران: ترنم قلم، 1395.\nاحمد حاجی ده آبادی. "مجموعه مقالات جلد 2." تهران: ترنم قلم، 1395.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قاعده دیه اعضا در فقه امامیه و اهل سنّت." فصلنامه فقه و حقوق اول، 2 (1383): 137-167.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قاعده ارش و حکومت در فقه امامیه و اهل سنت." فصلنامه فقه و حقوق اول، 4 (1384): 39-70.\nاحمد حاجی ده آبادی. "مطلقه رجعیه؛ زوجه حقیقی یا زوجه حکمی؟." فصلنامه فقه و حقوق دوم، 8 (1385): 61-88.\nاحمد حاجی ده آبادی و محمد زارعشاهی. "بررسی فقهی -حقوقی آثار نسب نامشروع." مطالعات فقهی حقوقی سال اول، 1 (1395): 37-64.\nاحمد حاجی ده آبادی و سید هاشم آل طه. "تاملی بر ادله فقهی ماده 360 قانون مجازات اسلامی مصوب سال 92." مطالعات فقهی و فلسفی سال نهم، 34 (1397): 85-106.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قضاوت زن." حقوق اسلامی 7، 28 (1390): 36-7.\nاحمد حاجی ده آبادی. "تاملی پیرامون مجازات حبس در نظام حقوقی اسلام." مطالعات فقه و حقوق اسلامی 3، 4 (1390): 68-47.\nاحمد حاجی ده آبادی و مرتضی جلیل زاده. "شکل گیری زندان های خصوصی و مطالعه تطبیقی آن در ایران و آمریکا." مجله حقوقی دادگستری سال 77، 83 (1392): 9-34.\nاحمد حاجی ده آبادی، محمد علی حاجی ده آبادی و محمد یوسفی. "بررسی مبنای ضرر در جرم انگاری تجاوز جنسی با رویکردی به فقه امامیه." پژوهشنامه حقوق کیفری چهارم، دوم (1392): 35-65.\nاحمد حاجی ده آبادی. "تحلیل روایت ابی بصیر مبنی بر عدم بطلان خون مسلمان." پژوهش های فقهی 9، 4 (1392): 95-126.\nاحمد حاجی ده آبادی. "عدم اعتبار اقرار غیر قضایی در امور کیفری." حقوق اسلامی دهم، 39 (1393): 113-140.\nاحمد حاجی ده آبادی. " ارزیابی تحولات قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 در باب قصاص و دیه ی زن." مطالعات راهبردی زنان 15، 60 (1393): 42-71.\nاحمد حاجی ده آبادی و عباسعلی نوری. "بازپژوهی مجازات سابّ‌الامام." حقوق اسلامی یازدهم، 40 (1393): 39-70.\nاحمد حاجی ده آبادی. "تجزیه‌پذیری اقرار مقید در امور کیفری و مدنی." حقوق اسلامی سال نهم زمستان1391، 35 (1393): 35-7.\nاحمد حاجی ده آبادی و احسان سلیمی. "اصول جرم انگاری در فضای سایبر(با رویکردی انتقادی به قانون جرائم رایانه ای)." مجلس و راهبرد 21، 80 (1393): 61-88.\nاحمد حاجی ده آبادی. "قرآن و ضمان عاقله." قرآن، فقه و حقوق اسلامی پاییز و زمستان 1393، اول (1393): 105-135.\nاحمد حاجی ده آبادی. "مرجع احراز موضوع قانون با تاکید بر شرکت در قتل." مجله مطالعات حقوقی دانشگاه شیراز 7، 1 (1394): 99-123.\nاحمد حاجی ده آبادی و احمد فلاحی. "ترسیم و تحلیل مدل جرم انگاری ضرورت مدار." دو فصلنامه علمی - تخصصی علامه سال دوازدهم، 39 (1394): 1-46.\nاحمد حاجی ده آبادی، ابراهیم احمدی و جلال الدین صمصامی. "اصل 38 ق.ا (منع شکنجه)؛ تبیین مبانی و نقد سیاست کیفری موجود در حمایت از آن." مجله حقوقی دادگستری دوره 79، شماره 90،، 90 (1394): 1-25.\nاحمد حاجی ده آبادی و وحید نکونام. "واگرایی های دفاع مشروع و قاعده مقابله مثل." پژوهش های فقهی 11، 2 (1394): 281-304.\nاحمد حاجی ده آبادی. "بررسی فقهی ـ حقوقی جنایات ارتکابی توسط صغیر ممیز با تأکید بر قانون مجازات اسلامی 1392." مطالعات راهبردی زنان سال 17، 66 (1394): 85-116.\nاحمد حاجی ده آبادی و محمد رجبی. "تاملی بر مقررات توبه در قانون مجازات اسلامی مصوب 1392." حقوق اسلامی 12، 46 (1394): 7-31.\nاحمد حاجی ده آبادی و امیر اعتمادی. "اخاذی در حقوق کیفری ایران و انگلستان." مجله مطالعات حقوقی دانشگاه شیراز هفتم، 18 (1394): 31-56.\nاحمد حاجی ده آبادی. "نقدی بر قانون مجازات اسلامی 1392در زمینه تداخل قصاص." فقه و مبانی حقوق اسلامی 48، 2 (1394): 225-247.\nاحمد حاجی ده آبادی، امیر باقرزادگان و محمد میرزایی. "جایگاه تعدد نتیجه در حقوق کیفری ایران." پژوهشنامه حقوق کیفری 7، 13 (1395): 115-136.\nاحمد حاجی ده آبادی. "حاکمیت یا عدم حاکمیت اصل 167 ق.ا. در امور کیفری با نگاهی به قانون مجازات اسلامی 1392." پژوهش های فقهی 12، 2 (1395): 257-288.\nاحمد حاجی ده آبادی. "«شرکت در جرم» در قانون مجازات اسلامی1392." حقوق اسلامی سال سیزدهم، 50 (1395): 7-35.\nاحمد حاجی ده آبادی. "وحدت قاتل، تعدد مقتول؛ بررسی فقهی ـ حقوقی." مطالعات حقوق کیفری و جرم شناسی 3 شماره 1، 6 (1396): 17-40.\nاحمد حاجی ده آبادی و حسین خوانین زاده. "بررسی فقهی -حقوقی فاضل دیه و احکام آن." نامه مفید 13، 107 (1396): 153-174.\nاحمد حاجی ده آبادی و هادی کرامتی. "تقابل ضمانت اجراهای کیفری قانون حمایت از خانواده مصوب 1391 با ویژگی های خاص جرم انگاری در حوزه خانواده." علوم اجتماعی دانشگاه آزاد شوشتر 11، ویژه نامه (1396): 27-56.\nاحمد حاجی ده آبادی و مهدی نارستانی. "واکاوی مبانی فقهی اِعمال مجازات‌های تکمیلی در حدود و قصاص در قانون مجازات اسلامی سال 1392." جستارهای فقهی و اصولی 4، 11 (1397): 59-80.\nسید هاشم آل طه و احمد حاجی ده آبادی. "تأملی در نظریه تعیینی بودن حق قصاص در قتل عمد." پژوهش های فقهی 14، 4 (1397): 799-819.\nاحمد حاجی ده آبادی، اعظم مهدوی پور و طاها زرگریان. "تأملی تطبیقی بر دیات صدمات خطایی مسری و غیر مسری در فقه و حقوق کیفریتأملی تطبیقی بر دیات صدمات خطایی مسری و غیر مسری در فقه و حقوق کیفری." جستارهای فقهی و اصولی بهار 98، 14 (1398): 61-87.\nاحمد حاجی ده آبادی و یدالله جعفری ندوشن. "اهم بایسته های تقنین و چالشهای آن در جرم جعل." حقوق اسلامی 16، 60 (1398): 41-63.\nاحمد حاجی ده آبادی. "تغییرات قاعده اجتماع سبب و مباشر با لحاظ آخرین تحولات قانونگذاری در ایران(ماده 526 ق.م.ا. 1392)." حقوق خصوصی (اندیشه های حقوقی سابق پردیس فارابی دانشگاه تهران) 16، 1 (1398): 113-132.\nاحمد حاجی ده آبادی. "گستره حکم حرمت قتل و قصاص نفس در آیه 33 سوره اسراء." قرآن، فقه و حقوق اسلامی سال چهارم، 8 (1398): 25-56.\nاحمد حاجی ده آبادی و علی عسگرس مروت. "ترک فعل در جنایات غیرعمدی: از معیار تا مصداق." فصلنامه پژوهش حقوق کیفری =، = (1398): .\nاحمد حاجی ده آبادی. "حق‌انگاری قصاص در آیه 33 سوره اسراء و فروع فقهی مترتب بر آن." قرآن، فقه و حقوق اسلامی 6، 11 (1398): 7-30.\nحمیدرضا دبیرزاده، احمد حاجی ده آبادی و حسن پوربافرانی. "همگرایی و واگرایی مقررات مبارزه با تامین مالی تروریسم در حقوق ایران، افغانستان و اسناد بین المللی." پژوهش های حقوق جزا و جرم شناسی 15، 15 (1399): 31-52.\nاحمد حاجی ده آبادی. "None." مباحث فقهی حقوقی و پزشکی پیوند اعضا، مشهد.\nاحمد حاجی ده آبادی. "سرمایه اجتماعی و جبران خسارت بزهدیدگان جرایم." سرمایه اجتماعی، قم.\nاصل ضرورت در جرم انگاری، احمد فلاحی، دانشگاه تهران، 1391/12/16\nتئوری دلیل در حقوق کیفری اسلام و ایران، رضا زهروی، دانشگاه تهران، 1392/10/28\nجوایز و افتخارات(در زمینه‌های مختلف مانند: طرح، مقاله، ...)\nجرایم علیه اشخاص، ملی، سایر، 1397/11/04\nمدیر بخش حقوق جزا و جرم شناسی، 1391/07/06، 1393/07/06، ایران، قم\nهمکاری با مرکز تحقیقات اسلامی مجلس شورای اسلامی، 1392/12/03، ایران، قم\nعضو هیات علمی شورای بدوی انضباطی دانشجویان، 1395/02/13، ایران، قم\nاستاد راهنمای دانشجویان کارشناسی، 1397/07/17، 1397/10/30، ایران، قم\nاستاد مشاور انجمن علمی، 1397/08/26، 1398/08/25، ایران، قم\nعضو هیات علمی شورای بدوی دانشجویان پردیس، 1397/11/01، ایران، قم\nعضو هیات موسس و نایب رییس انجمن علمی فقه و حقوق اسلامی، 1390/12/04\nنایب رییس انجمن علمی فقه و حقوق اسلامی دوره دوم، 1392/12/09\nنایب رییس انجمن علمی فقه و حقوق اسلامی دوره سوم، 1394/12/02\nمعاون پژوهشی پردیس فارابی دانشگاه تهران، 1398/04/18\nمطالعات راهبردی زنان، علمی پژوهشی، 1396/12/01، 1397/11/30، 95/18524\nمطالعات حقوق کیفری و جرم شناسی، علمی پژوهشی، 1396/12/01، 1397/11/30، 20209/18/3\nقرآن فقه و حقوق اسلامی، علمی پژوهشی، 1396/12/02، 1397/12/01، 132\nمطالعات راهبردی زنان، علمی پژوهشی، 1396/12/02، 1397/12/01، 95/18524\nمطالعات راهبردی زنان، علمی پژوهشی، 1397/12/02، 1398/12/01، 111\nقران فقه و حقوق اسلامی، علمی پژوهشی، 1397/12/02، 1398/12/01، 132\nحقوق تطبیقی، علمی پژوهشی، 1398/10/01، 1399/12/01، 110


قصه‌هایِ سیاره‌ای گرم‌تر - مجله‌ٔ یوتوپیا\nاشتباه خواهد بود اگر فکر کنیم تأثیراتِ کربنی که در جو منتشر می‌کنیم به چند دهه یا قرن محدود خواهد شد. مسئولیتِ بینِ‌نسلیِintergenerational ما شاملِ آینده‌ای بَس‌دورتر می‌شود که ممکن است به ده‌ها یا صدها هزار سال برسد. این نوشته به مناسبتِ برگزاریِ کنفرانسِ تغییرِ اقلیم در پارس منتشر می‌شود.Stager, C., 2015. Tales of a Warmer Planet. The New York Times.\nدر این دورانِ جدید که آن‌را «آنتروپوسن» (Anthropocene) یا «عصرِ انسان»Age of Humans می‌نامیم، جمعیتِ ما بسیار زیاد، فن‌آوری‌هایمان بسیار توانمند، و زندگی‌هایمان بسیار به هم متصل گشته است؛ تا حدی که ما به یکی از نیروهایِ طبیعت در مقیاسِ زمین‌شناسیک بدل گشته‌ایم. ما تمدنمان را بر اساسِ سوخت‌هایِ فسیلی بنیاد گذاشته‌ایم و به این ترتیب اقلیم‌هایی نابود و ایجاد می‌کنیم که نوادگانِ ما ده‌ها و صدها هزارسال در آن زندگی خواهند کرد.\nاتم‌هایِ کربن پس از احتراق و تبدیل شدن به گازکربنیک ناپدید نمی‌شوند. مطالعاتِ ردیابیِ ایزوتوپیکisotopic tracer نشان می‌دهد که این اتم‌ها به مبنایی‌ترین لایه‌هایِ حیات راه می‌یابند. برخی واردِ زنجیره‌هایِ غذایی می‌شوند: از جو به گیاهان به جانوران و به سفره‌ی شامِ ما. تقریباً یک هشتم کربنی که در بافت‌ها، مو و استخوان‌هایمان داریم اخیراً از دودکش‌ها خارج شده است. ما نه تنها منبعِ آلودگیِ هوا هستیم، بلکه آلودگیِ هوا «هستیم» و پسماندهایِ دودی‌مان در بدنِ نوادگان‌مان تنیده خواهد شد.\nاین ذخیره‌ی خنثایِ کربن فسیلی موجود در ما هیچ اثری رویِ سلامتی‌مان نمی‌گذارد. اما جیوه و سایرِ آلاینده‌هایی که اغلب آن‌را در انتشاراتِ صنعتی و موتوری همراهی می‌کنند ممکن است به ما آسیب برسانند. اغلبِ کربنِ هوابُرد نهایتاً در اقیانوس‌ها حل می‌شود؛ ولی بخشِ قابلِ توجهی از آن در جو باقی می‌ماند تا نهایتاً با کانی‌هایِ کربناتی و سیلیکاتیِ موجود در صخره‌ها و رسوبات ترکیب شود.\nاین خبرِ خوبی است.\nاما خبرِ بد این است که تمیزکاریِ طبیعیِ گندی که به بار آورده‌ایم بسیار آهسته انجام می‌شود. تحقیقاتِ دیوید آرچرDavid Archer، اقیانوس‌شناس و اقلیم‌شناسِ دانشگاهِ شیکاگو، و دیگران، نشان داده که تمیزکاریِ جو، حتی اگر به سرعت به انرژی‌های تجدیدپذیر رو بیاوریم، ده‌ها هزار سال طول خواهد کشید. وقتی که چرخه‌ی آهسته‌ی زمین، به دنبالِ نوساناتِ مداریِ نامتعارفش، حدودِ ۵۰ هزار سال بعد دورانِ سرمایشِ عمده‌ی دیگری را رقم بزند، آن‌قدر کربنِ جاذبِ گرما در جو باقی مانده که زمین را گرم نگاه دارد و مانع از سرد شدنِ شدیدِ آن شود. به عبارتِ دیگر، تأثیرِ ما بر اقلیمِ جهانی آن‌چنان عمیق است که عصرِ یخبندانِ بعدی را لغو کرده‌ایم.\nدیگر برایِ متوقف کردنِ کاملِ روندِ گرمایشِ ناشی از فعالیتِ انسان دیر است. حتی اگر طیِ دهه‌های آتی به کلی سوخت‌هایِ فسیلی را کنار بگذاریم، نوادگانِ ما تا هزاران سالِ دیگر دماهایی به مراتب بالاتر از آن‌چه امروز شاهدِ آن هستیم را تجربه خواهند کرد. اما این نکته دلیلی برایِ تأخیر یا ناامیدی نیست. اگر تغییرِ مذکور را به سرعت انجام ندهیم، نوادگانِ ما به واسطه‌ی پایان یافتنِ منابعِ محدود، گرم‌تر شدنِ زمین و نابودیِ گونه‌هایِ زیستی، زیست‌گاه‌ها و شیوه‌هایِ مختلف زندگی، باید چنین کاری را به اجبار و طیِ بیش از هزار نسل انجام دهند.\nاما زندگی در جهانی گرم‌تر چگونه است؟ تاریخِ زمین‌شناسی نمونه‌هایِ متعددی از دوران‌هایِ طبیعیِ گرم را به ما نشان می‌دهد. این می‌تواند راهنمایِ ما باشد. اول، اجازه دهید به یک سناریویِ ملایم بپردازیم.\nاگر به سرعت از سوخت‌هایِ فسیلی دست بکشیم، اقلیم‌ها احتمالاً مشابهِ دوران‌هایِ گرمِ میان‌یخچالیinterglacial خواهند بود. این دوره‌ها، عصرهایِ یخ‌بندان را طیِ دو میلیون سالِ اخیر قطع کرده‌اند. طیِ آخرین دوره‌ی میان‌یخچالی، که حدودً ۱۳۰ هزار سال پیش آغاز شد و حدود ۱۳ تا ۱۵ هزار سال طول کشید، میانگینِ دمایِ جهان بینِ ۲ تا ۵ درجه‌ی فارنهایت (حدود یک و نیم درجه‌ی سانتی‌گراد) گرم‌تر از امروز بود. در آن دوران، یخ‌هایِ گرین‌لند و قطبِ جنوب به اندازه‌ای ذوب شده بودند که سطحِ دریاها حدودِ ۲۰ فوت (حدود ۶ متر) بالا رفته بود. با این‌حال بخشِ اعظمِ یخ‌هایِ قطبی ذوب نشدند. طوفان‌هایِ موسمیِmonsoon نیرومند، صحرای آفریقا را سبز و مرطوب کرده بود، در حالی که خشکسالیِ شدید آمریکایِ جنوبِ غربیAmerican Southwest را چروکانده بود.\nتعدادِ زیادی از گونه‌ها و اکوسیستم‌ها از طریقِ مهاجرت به سویِ قطب‌ها خود را با تغییراتی که مطلوب‌شان نبود وفق دادند. خرس‌هایِ قطبی زنده ماندند، احتمالاً به این دلیل که به اندازه‌ی کافی پناهگاه‌هایِ یخی در مناطقِ قطبی‌تر باقی مانده بود. گرما باعث شد جنگل‌هایِ بلوط گردوییِoak-hickory-black gum forests آپالاچیِ جنوبیsouthern Appalachian به شمالِ ایالتِ نیویورک و اسب‌هایِ آبی، فیل‌ها و سایرِ حیواناتِ آفریقایی از طریقِ اروپا به شمال کشانیده شوند.\nمتأسفانه، شهرها، جاده‌ها، مزرعه‌ها و حصارهایِ آنتروپوسنیِ ما، مسیرهایِ مهاجرتِ آینده را بسته است. همین‌طور که مازادِ گازکربنیکِ ما جذبِ اقیانوس‌ها می‌شود و در نتیجه آبِ دریا روز به روز اسیدی‌تر می‌شود، آبزیانِ پوسته‌دار، که در مقابلِ آب‌هایِ اسیدی آسیب‌پذیرند، جایی برای مهاجرت کردن ندارند. علاوه بر این، گازهایِ جاذبِ گرمایی که در این خفیف‌ترین سناریو منتشر می‌کنیم زمین را برایِ دوره‌ای به مراتب طولانی‌تر از یک دوره‌ی میان‌یخچالیِ معمولی گرم خواهند کرد: چیزی در حدود ۱۰۰ هزار سال.\nاندیشیدن به همین بهترین سناریو هم آزار دهنده است، اما تاریخِ زمین به ما نشان داده که گزینه‌هایِ دیگر غیرِقابلِ قبول هستند. اگر همه‌ی ذخایرِ زغالِ‌سنگ، نفت و گازِ باقی‌مانده را طیِ یک یا دو قرنِ آتی بسوزانیم، گرمایشی به مراتب شدیدتر و ماندگارتر ایجاد خواهیم کرد که شبیه آن‌چه حدودِ ۵۶ میلیون سالِ قبل رخ داد است: ماکزیممِ گرماییِ پالئوسن-ائوسنPaleocene-Eocene Thermal Maximum, or PETM یا مگپا.\nبرخلافِ دوره‌هایِ نسبتاً ملایمِ میان‌یخچالی که به واسطه‌ی نوساناتِ مداریِ زمین ایجاد می‌شوند، مگپا به شکلی مبنایی زمین را تغییر داد. کارشناسان علتِ شروعِ آن را فعالیت‌هایِ آتش‌فشانی در اقیانوسِ اطلس، آب شدنِ سردخاک‌هاpermafrost یا ذوبِ شدنِ هیدرات‌هایِ متانmethane hydrates یا ترکیبی از همه‌ی این عوامل می‌دانند. صرفِ نظر از عللِ بروزِ آن، مگپا تریلیون‌ها (هزاران میلیارد) تن گازکربنیک در جو و اقیانوس‌ها منتشر کرد. میانگینِ دمای جهانی بیش از ۱۰ درجه‌ی سانتی‌گراد افزایش یافت که منجر به محوِ تمامِ گونه‌ها و زیست‌بوم‌هایِ سرددوست از عرصه‌ی گیتی شد. غلظتِ زیادِ گازکربنیک (چندین برابر بیشتر از میزانِ معاصر) باعث افزایشِ دمایِ زمین و اسیدی شدنِ اقیانوس‌ها شد که منجر به انقراضِ تعدادِ زیادی از گونه‌های جانوری عمیق‌زی شد و کانی‌ها و پوسته‌هایِ آهکیِ کفِ اقیانوس را حل کرد.\nافزایشِ خیره کننده‌ی دمایِ زمین در مگپا چندین هزار سال ادامه داشت. اقیانوسِ منجمدِ شمالی (یا دقیق‌تر بگوییم، اقیانوسِ آرکتیک) به خلیجی ولرم و نیمه‌شورbrakish تبدیل شد که پیرامونِ آن‌را جنگل‌هایِ چوب‌سرخredwood forests گرفته بودند. قطبِ جنوب پوشیده از جنگل‌هایِ راشbeech forests و آن‌چنان باران‌خیز بود که گل و لایِ آبرفتی ناشی از روان‌آب‌ها، اقیانوس‌هایِ اطرافِ قطبِ جنوب را کدر کرده بود. اگر ما امروز می‌توانستیم تا این حد از زمین یخ‌زدایی کنیم، میانگینِ سطحِ دریاها در جهان بیش از ۲۰۰ فوتِ عمودی (حدود ۶۰ متر) بالاتر می‌رفت.\nبا هدفِ مقایسه با شرایطِ کنونیِ زمین، اغلبِ توصیف‌هایی که از مگپا می‌شود بر مراحلِ آغازین و اوجِ آن تمرکز می‌کنند. اما این بخشِ اول از داستانی به مراتب طولانی‌تر است، چرا که آن‌چه بالا می‌رود باید روزی پایین بیاید. پروفایلِ دماییِ مگپا شبیهِ سرسره‌ی بازیِ کودکان است که نردبانی عمودی او را به اوج می‌رساند و مسیری طولانی و با شیبِ کمتر به سطح باز می‌گرداند. به همین ترتیب انتشارِ گازکربنیک به مراتب سریع‌تر از جذبِ آن توسطِ آبِ دریا، صخره‌ها و رسوبات انجام می‌گیرد. فرایندِ جذبِ گازکربنیک ناشی از مگپا بیش از ۱۰۰ هزار سال طول کشید. در اوجِ سرسره، روندِ تغییرِ دما، ناگهان از افزایشی به کاهشی تغییر کرد که نشان‌گرِ دوره‌ای پرماجرا از «تازیانه‌ی اقلیمی»climate whiplash بوده است.\nاز نظرگاهِ نسل‌هایِ آینده، تازیانه‌ی اقلیم و خنک شدنِ متعاقبِ آن، که به دنبالِ رسیدن به اوجِ دما ایجاد خواهد شد، می‌تواند به همان اندازه‌ی گرمایشِ زمین چالش‌برانگیز باشد. گونه‌ها و فرهنگ‌هایی که قرن‌ها سعی کرده بودند خود را با افزایشِ دما، یخ‌هایِ رو به ذوب و دریاهایِ پیش‌رونده سازگار کنند ناگهان با تغییراتِ محیطیِ غریبی در جهتِ عکس مواجه می‌شوند. به عنوانِ مثال، وقتی دمایِ جهانی شروع به کاهش کند، اقیانوس‌ها به انبساطِ خود ادامه خواهند داد، چرا که اقلیم هنوز به اندازه‌ی کافی گرم هست که بتواند برای هزاران سالِ دیگر یخ‌هایِ قطبی را ذوب کند. آن‌ها که در آن دوران زندگی می‌کنند شاهدِ بازه‌ای غریب خواهند بود که در آن همزمان هم جهان سرد می‌شود و هم سطحِ دریاها بالا می‌آید.\nما نه تنها سیاره‌مان را گرم می‌کنیم، بلکه دنیاهایِ مصنوعِ آینده را می‌سازیم و ویران می‌کنیم. تکرارِ اوجِ دماییِ مگپا می‌تواند هزاران سال طول بکشد. این زمان آن‌قدر طولانی است که به فرهنگ‌ها و زیست‌بوم‌هایِ آتی اجازه می‌دهد کهن‌سال‌تر از بابلیان شوند، و به اندازه‌ی کافی طولانی هست که زمینِ گل‌خانه‌ای را برایِ صدها نسلِ آتی محیطی عادی جلوه دهد. اما تازیانه‌ی اقلیمی در نهایت گلیم را از زیرِ پایِ نوادگانِ ما خواهد کشید. در آن آینده‌ی دور، هیچ سوختِ فسیلی‌یی باقی نمانده که بشود خانه‌هایِ مصنوعی را گرم نگاه داشت و فقط بخشِ کوچک‌تر و گرمامقاومی از تنوعِ زیستی و فرهنگیِ امروز برایِ رویارویی با عصرِ سرمایشِ جهانی باقی مانده است، عصری که ممکن است نیم میلیون سال طول بکشد؛ دورانی به مراتب طولانی‌تر از سراسرِ تاریخِ انسانِ مدرن (از لحاظِ آناتومیک) تا امروز.\nگذار از سوخت‌هایِ محدودِ فسیلی به منابعِ انرژیِ پاک‌تر و تجدیدپذیر غیرِ قابلِ اجتناب است. ما فقط می‌توانیم درباره‌ی زمان و چگونگیِ آن تصمیم بگیریم. این موضوعی است که رهبرانِ سیاسیِ جهان و قانون‌گذاران در کنفرانسِ تغییرِ اقلیمِ سازمانِ مللUnited Nations Conference on Climate Change در پاریس با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. بخشِ بزرگی از آسیب‌هایِ محیطیِ وارد شده تا امروز غیرِ آگاهانه بوده است، اما امروز که علم نقشِ ما را در ایجادِ آن آشکار کرده است بُعدِ اخلاقیِ جدیدی به عملکردِ ما افزوده شده است. نامه‌ی تعالیمِ اخیرِ پاپ فرانسیس درباره‌ی محیطِ زیست این موضوع را به خوبی روشن می‌کند که ادامه‌ی مسیرِ پرکربن گناهی علیهِ نسل‌هایِ آتی و کرامتِ انسانیِ ماست.\nبه عنوانِ پیشگامانِ آنتروپوسن، ما عاملِ بسیار نیرومندی در طبیعت هستیم که می‌توانیم دستاوردهایِ بزرگی داشته باشیم. شرطِ آن این است که نه تنها از آن‌چه از لحاظِ علمی درست است بیاموزیم، بلکه آن‌چه از لحاظِ اخلاقی درست است را انجام دهیم. پاپ فرانسیس به ما می‌گوید «در مسئولیت‌ِ ما برایِ دغدغه‌ورزی به آفرینش چیزی شرافت‌مندانه وجود دارد»there is nobility in the duty to care for creation.. به عنوانِ اقلیم‌شناسی که از اقداماتِ بین‌المللی برایِ رویارویی با تغییرِ اقلیم استقبال می‌کند، از تهِ دل به این گفته «آمین» می‌گویم.\nکرت استیجر استاد علوم طبیعی و مولفِ کتابِ «عمیقاً در آینده: ۱۰۰ هزار سال آتی حیات روی زمین» است.\nStager, C., 2015. Tales of a Warmer Planet. The New York Times. ↩\nAge of Humans ↩\nisotopic tracer ↩\nDavid Archer ↩\nAmerican Southwest ↩\noak-hickory-black gum forests ↩\nsouthern Appalachian ↩\nPaleocene-Eocene Thermal Maximum, or PETM ↩\nmethane hydrates ↩\nredwood forests ↩\nbeech forests ↩\nclimate whiplash ↩\nUnited Nations Conference on Climate Change ↩\nthere is nobility in the duty to care for creation. ↩\nTags: اجلاس پاریساسیدی شدناسیدی شدن اقیانوس‌هااقیانوستازیانه اقلیمتغییر اقلیمداستانروایتسال ۱۳۹۴سرمایش جهانیکربنکنفرانس پاریسکنفرانس تغییر اقلیمگازکربنیکگرمایش جهانییخ\nمطلب قبلی Previous post: بیماری سوری: نفت هدیه‌هایش را بازپس می‌گیرد\nمطلب بعدی Next post: هَک کردنِ زمین: آیا اشکالی دارد؟


بهترین فشن بلاگرهای سال ۲۰۱۹ را بشناسید - چی بپوشم| اولین وب سایت تخصصی مد و لباس\nبلاگرها افرادی هستند که ایده های نو و جذاب خود را درباره یک موضوع خاص و در قالب محتوای متنی، ویدیویی و تصویری با استفاده از دنیای مجازی برای مخاطبان خود به اشتراک می گذارند. وبلاگ نویسان مد و لباس، یکی از پر مخاطب ترین وبلاگ های حال حاضر را در اختیار دارند. آنها به نسبت میزان شهرت و محبوبیتی که دارند از تاثیرگذارترین ها در بین مردم به شمار می روند. اگر دوست دارید که با بهترین فشن بلاگرهای سال ۲۰۱۹ آشنا شوید، در ادامه مطلب همراهمان باشید.\nچیارا فرانی «Chiara Ferragni» وبلاگ‌نویس، مدل و اینفلوئنسر اهل ایتالیا است. او با روش بازاریابی تأثیرگذار، همکاری‌های زیادی با برندهای مد و زیبایی مثل پانتین و تادس داشته است. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان یک وبلاگ‌نویس در زمینه مد در سال ۲۰۰۹ آغاز کرد و در سال ۲۰۱۴ از تجارت خود تنها ۸ میلیون دلار درآمدزدایی کرد. حال تعداد بازدیدهای وبلاگ او به بیش از ۱۶ میلیون بازدیدکننده می رسد. در سال ۲۰۱۳، او برنده جوایز زیادی در جشنواره‌های وبلاگ‌نویسان و در سال ۲۰۱۷ در جایگاه اول لیست قوی‌ترین اینفلوئنسرهای مد مجله فوربز قرار گرفت.\nالکسا چانگ «Alexa Chung» مدل، بلاگر، مجری، نویسنده و به بیانی یکی از شناخته شده ترین چهره ها در صنعت مد و فشن جهان می باشد. او سردبیر مجلات مشهور مد چون ووگ لندن و نیویورک است. او ابتدا کارش را به عنوان مدل آغاز کرد اما بعد از ۴ سال از این حرفه بیرون آمد تا بتواند ادامه تحصیل دهد. در سال ۲۰۰۸، او به صنعت مادلینگ بازگشت و به علت معروفیتش به چهره اصلی بسیاری از برندهایی چونDKNY و لاگوست تبدیل شد. او در سال ۲۰۱۳ سفیر برند لورئال فرانسه نام گرفت. او بارها در لیست خوش لباس ترین های مجله مد معرفی و استایل شخصی اش الهام بخش بسیاری از طراحان مد شد. او که اکنون بیش از ۳ میلیون فالوور در اینستاگرامش دارد، به عنوان یکی از تاثیرگذارترین بلاگرهای مد و فشن در سال ۲۰۱۹ معرفی شده است.\nدنیل برنشتاین «Danielle Bernstein» کار خودش را از ۲۰۱۰ آغاز کرد و حال پس از ۹ سال، توانسته به عنوان یکی از بهترین بلاگرها در صنعت مد و فشن نامش را ثبت کند. او در حال حاضر بیش از ۲ میلیون فالوور دارد. عکس هایی که او می گیرد بیشتر در فضاهای باز عکاسی شده اند که خود جذابیت زیادی برای طرفدارانش دارد. او سبک لباس پوشیدن خاص خود را دنبال می کند، تاپ های کوتاه به همراه شلوارهای بلند، شلوارک و پیراهن های تور از مدل لباس های محبوب او هستند.\nاگر به دنبال بلاگری هستید که شما را با مدهای لوکس و لاکچری روز دنیا آشنا کند، کارولین دور «Caroline Daur» می تواند انتخاب خوبی برایتان باشد. او سالها به عنوان مدل با برندهای کلاسیکی چون کارتیه، دولچه و گابانا و دیور همکاری می کرد. او نه تنها در دنیای مادلینگ، بلکه به عنوان یک بلاگر نیز توانست موفقیت های زیادی را از آن خود کند. او ۲ میلیون فالوور در اینستاگرامش دارد. اگر به دنبال این هستید که لباس هایتان را چگونه با هم ست کنید یا برای سفر و میهمانی های آخر هفته تان چی بپوشید، به صفحه این بلاگر سری بزنید.\nاوا چن «Eva Chen» یکی دیگر از فشن بلاگرهای موفق سال ۲۰۱۹ است. اکثر عکس هایی که او می گیرد، نه عکس های تبلیغاتی، بلکه از زندگی روزمره اش است. لباس هایی که او برای مصرف روزانه اش می پوشید، آنقدر جذاب است که الهام بخش بسیاری از مردم می باشد. او عکس های زیادی را به همراه فرزندانش منتشر می کند که خود یکی از جذابیت های صفحه او برای بسیاری از مادران است. اوا چن حدود یک میلیون فالوور در اینستاگرامش دارد.\nجنی اولسن دلر\nجنی اولسن دلر « Janni Olsson Deler» به این دلیل به عنوان یکی از بهترین بلاگرهای سال ۲۰۱۹ معرفی شده که عکس هایش پر از هیجان است. او نه تنها یک بلاگر موفق است بلکه فردی است که مدام سفر می کند. به گفته او، کشف مکان های ناشناخته الهام بخش او در دنیای مد و فشن است. جنی که حدود ۱٫۴ میلیون فالوور دارد، با برندهای مشهوری چون کلوین کلاین، میبلین و غیره همکاری کرده است. با سبک زندگی و استایل لباس پوشیدنی که این بلاگر معروف دارد، طرفداران زیادی را به سمت خود جذب کرده است.\nاندی تورس «Andy Torres» اهل آمستردام است. او فعالیت خود را به عنوان یک بلاگر از سال ۲۰۰۷ آغاز کرد و آنقدر در کارش موفق بود که نزدیک به ۱۰ سال است فروشگاه آنلاین خود را راه اندازی کرده است. استایل لباس پوشیدن او آنقدر جذاب و هیجان انگیز می باشد که صفحه اینستاگرامش نزدیک به ۱ میلیون فالوور دارد.\nمیروسلاوا دوما «Miroslava Duma» یکی دیگر از فشن بلاگرهای موفق امسال است که ۱ میلیون فالوور در اینستاگرام دارد. او الگوی خوبی برای خانم هایی است که دوست دارند در زمینه فشن بدرخشند. جذابیت صفحه او به این علت است که زندگی روزمره اش را روایت می کند اما سبک زندگی و لباس پوشیدنش به گونه ای است که الهام بخش بسیاری از زنان شده است. او تاکنون با برندهای مشهوری چون ووگ، هارپرز بازار، فوربز و… همکاری کرده است.