ساعت 7 بعدازظهر ، یک بیمار مسن با مشکل تنفس و گزارش آزمایش کووید مثبت به یک بیمارستان دولتی مراقبت عالی می رسد. در پذیرش مشکلی وجود ندارد و به خانواده اطلاع داده می شود که درمان رایگان است. اگرچه پزشک اورژانس درخواست نظارت بر میزان اشباع اکسیژن و تأمین اکسیژن را دارد ، یک پرستار برای بررسی میزان اشباع اکسیژن یک ساعت و نیم بعد در ساعت 8.30 بعد از ظهر مراجعه می کند. پس از این ، بیمار به یک اتاق منتقل می شود و به دستگاه های خود رها می شود. او در می یابد که اتاقهای اطرافش خالی هستند و وحشت دارند زیرا کسی برای بررسی او یا تأمین اکسیژن نمی آید. تنها پس از اعتراض خانواده بیمار است كه پزشك در ساعت 1 بامداد او را می بیند و سرانجام پنج ساعت پس از بستری برای او اکسیژن تهیه می شود. روز بعد ، هنگامی که پسر بیمار با پزشک مسئول مرکز Covid ملاقات می کند ، به او گفته می شود که آنها تجهیزات و تختخواب دارند اما نیروی انسانی ندارند. “دکتر گفت ،” تختخواب حیوان ، کارمندان ناهین. ” آنها حتی نمی توانستند سی تی اسکن را انجام دهند زیرا هیچ تکنسینی در دسترس نبود. دکتر به نظر می رسید درمانده است. “\nمسیر مشابه: سال گذشته ، اشغال چنین سالن های ضیافت و هتل ها بسیار ناخوشایند بود\nدر شهرهای بزرگ هند تعداد بی سابقه موارد Covid گزارش شده است. هر دولتی به طور پیش بینی شده ای واکنش نشان داده و از افزایش فوری “تخت های Covid” از جمله ICU ، ونتیلاتور یا تخت اکسیژن خبر داده است. با این حال ، هیچ اعلامیه بلیط بزرگی یا اقدام به استخدام گسترده برای یافتن و استخدام پرسنل آموزش دیده ، از جمله پزشکان ، پرستاران ، مراقبان بخش ، تکنسین ها و کارکنان بهداشتی که بدون آنها از این تخت ها استفاده چندانی ندارد ، صورت نگرفته است.\n“تختخوابها بیماران را معالجه نمی کنند” جمله ای تکراری است که در این بیماری همه گیر تکرار می شود اما هنوز هم درست است. اگر کافی نبودن پرسنل بیمارستانهای موجود کافی نبود ، دولتها اعلامیه های خرگوشانه ای مبنی بر اتصال سالنهای ضیافت با تختخواب به بیمارستانهای دولتی و هتلها به بیمارستانهای خصوصی می دهند. آیا تخت در هتل معادل تخت بیمارستان است؟ تخت بیمارستان نیاز به کادر و تجهیزات آموزش دیده برای نظارت بر بیماران دارد. ممکن است مانیتور و ونتیلاتور بخرید ، اما چگونه یک شب کارکنان آموزش دیده را پیدا می کنید؟ سال گذشته ، اشغال چنین سالن های ضیافت و هتل ها بسیار ناخوشایند بود زیرا مراقبت های فرودست ارائه شده برای همه واضح بود. تنها کاری که انجام شد این بود که پزشکان و کارکنان را از مراقبت از بیمار در بیمارستان ها منحرف کرد. با این حال ، دولتها از سال گذشته هیچ چیز یاد نگرفته اند ، دولتها دوباره این کار را می کنند ، حتی به دلیل کمبودهای شدید پرسنل ، بیمارستانهای خود قادر به عملیاتی کردن تختها نیستند.\nبرای بدتر کردن وضعیت ، دولت مرکزی اعلام کرده است که کنکور کارشناسی ارشد NEET را به تعویق می اندازد. بیش از 1.7 پزشک بدون هزینه در حال حاضر در خانه نشسته اند و برای این ورودی آماده می شوند ، در حالی که بدترین بیماری همه گیر در یک قرن گذشته در این کشور بیداد می کند. یک پزشک ارشد در توییتر خود نوشت که این تصمیم غیر منطقی است و در توئیتر خود نوشت: “شما به کسانی که در تجمعات انتخاباتی و اجتماعات مذهبی شرکت می کنند بدون رعایت پروتکل های Covid (بیشتر) نسبت به پزشکان جوانی که در پزشکی علمی آموزش دیده اند ، به تعداد زیادی اعتماد می کنید.” یک پزشک ارشد دیگر در یکی از بیمارستان های کالج پزشکی دولتی خاطرنشان کرد که در حال حاضر گروه پزشکان تحصیلات تکمیلی در ماه مه فارغ التحصیل می شوند اما به دلیل به تعویق افتادن امتحان ورودی ، گروه جدیدی برای عضویت وجود نخواهد داشت. “این بی درنگ بیش از 20،000 پزشک خواهد بود ، که شامل دانشجویان پزشکی و بیهوشی است که می توانند به طور مستقیم در مراقبت از Covid نقش داشته باشند. در عوض ، دولت باید كنكور برگزار می كرد و مراحل مشاوره را سریعاً پیگیری می كرد تا این پزشكانی كه در حال حاضر در خانه نشسته اند ، می توانند به نیروی كار بپیوندند. “\nهمانطور که در مقالات بی شماری در مورد آمادگی همه گیر سیستم های بهداشتی ذکر شده است ، شما ممکن است ظرف 10 روز بیمارستان بسازید یا یک مدرسه یا سالن نمایشگاه را به یک بیمارستان تبدیل کنید و حتی ممکن است بتوانید تجهیزات پزشکی مورد نیاز را بخرید ، اما چنین امکانات بی فایده است بدون کارکنان مراقبت های بهداشتی و آموزش و تولید کادر پزشکی نمی توان یک شبه انجام داد.\nجای خالی و کمبود نیرو در سیستم بهداشت عمومی چیز جدیدی نیست. “کوچک نگه داشتن نیروی کار منظم با حقوق و دستمزد” در سیاست های اقتصادی و اجتماعی به عنوان یک فضیلت پیش بینی شده است. مقاله ای از جنبش بهداشت مردم ، یک شبکه جهانی از فعالان بهداشت و سازمان های جامعه مدنی ، اشاره کرد: “اما چنین طراحی مینیمالیستی نمی تواند همه گیر مانند این را کنترل کند ، که یک رویداد حداکثر است.” “در حالت ایده آل ، شبکه های بیمارستان های عمومی باید با ظرفیت بیش از حد ساخته شوند ، یعنی تخت ها و تجهیزات استفاده نشده. این “لقی” یا “افزونگی” برنامه ریزی شده ضروری است به طوری که در مواقع بحرانی افزایش موارد را می توان برطرف کرد. ” اینکه یک کشور چقدر می تواند مرگ و میر را کاهش دهد به این ظرفیت “افزایش” بستگی دارد. خطرات عدم ساخت آن در همه جا مشهود است ، هرچند که در دهلی که دولت مجبور است ظرفیت کوره های سوزاندن خود را همراه با افزودن تخت های Covid گسترش دهد ، به طرز چشمگیری بروز می کند. تعداد بدن حتی با خواندن این مقاله در حال افزایش است.


رمان عهد گسل| ToloAm کاربر انجمن نودهشتیا - رمان های متروکه - انجمن نودهشتیا\nرمان عهد گسل| ToloAm کاربر انجمن نودهشتیا\n8 شهریور در رمان های متروکه\nنام رمان: عهدگسل\nنام نویسنده: عبیرباوی\nژانر: عاشقانه ، تراژدی ، جنایی\nخسته از بالا پایین‌های زندگی و زمستان پایان ناپذیر آدم‌هایش، از دنیا زده شده،\nاما به صورت مشکوکی به دست باندی خلافکار می‌افتد و این اتفاق آیینه‌ای می‌شود،\nبرای گذشته‌ای که سعی داشت فراموشش کند.\n"همیشه عشق باشد؛ همیشه برکت"\nویرایش شده شنبه در ۱۰:۵۶ توسط مدیر ویراستار\nخسته‌تر از آنم که بگویم رهایم کن و درمانده‌تر از چشمان بی‌فروغم، که بگویم خداحافظ!\nدیگر نه التماس ماندن کسی را می‌کنم، نه اشکی دارم که بریزم؛ آدمی که میان عشق و محبت به دیگران غرق شده بود، حالا تمامش یخ زده و از کلی احساس و آن همه عشق، به بی‌حسی رسیده.\nرفتنی‌ها را، تو همه رفته‌ای؛ بگذار این بار من آرامش رفتن را تجربه کنم.\nهنگامی که برای اولین و آخرین بار، چشمانم را به روی همه چیز و همه خوبه می‌بندم، پا روی خورده شیشه‌های دلم می‌گذارم و می‌خواهم که از هر چه نبودن است خلاص شوم؛ با آن همه کابوسی که دیدم، از این خواب راحت بیدارم نکن،\nفقط بگذار که بمیرم!\nویرایش شده 13 شهریور توسط -Atria-\nتاریکی بیش از پیش به دلشوره چند ساعته‌ام چنگ می‌زد و دلواپسی، با ترکیدن دلم از غم، انگار سم در تمام بدنم پخش کرده بود که داشت مرا می‌کشت.\nروی زانو خم شدم و بعد کمی سرم را بالا گرفتم تا نفسم جا بیاید و همزمان نگاهی به دور و برم انداختم.\nاشک چشمانم، دیدم را تار کرده و فقط هاله‌ای از نور پراکنده چراغ ماشین‌های انگشت شمار، پیدا بود.\nصاف ایستادم و اشکی که داشت از تیغه دماغم می‌چکید را پاک کرده، بی‌حال به سمت یکی از در خانه‌های زنگ‌زده کنار پیاده رو رفتم.\nروی آخرین پله جلو خانه نشستم و خدایا، من آیلین و لادنم را از تو می‌خواهم!\nسرم را به کف دستم تکیه دادم و به ساعت روی مچ دست چپم نگاهی انداختم و عقربه‌های روی عدد یازده، دلم را پیچ و تاب داد.\nروی قاب سرمه‌ای دست کشیدم؛ آن روز خاطره انگیز، شاید هم شوم و به نوعی هم خوب بود، هم بد.\nروزهایی هستند که نه می‌شود خودشان را قضاوت کنی، نه واکنش آدم هایشان را!\nمثل تولد بیست و چهار سالگی‌ام؛ مگر می‌شود روزهای تباه شدن را فراموش کرد؟!\nبا صدای مشکوک از آن نزدیک، شانه‌هایم نامحسوس، بالا پریدند.\nاحساس کردم چند نفر به این طرف نزدیک می‌شوند.\nچشمانم را باز و بسته کردم؛ خدا بخیر بگذراند.\nزیر چشمی سه مرد سیاه‌پوش را پاییدم؛ دستم کیف مشکی‌ام را چنگ زد و دست دیگرم، لرزان و بی‌پناه، روی آجر دیوارهای کناری را لمس کرد.\nانگار زرنگ‌تر از این حرف‌ها بودند که هنوز قدم از قدم برنداشته، فهمیدند قصد فرار دارم. یکی از آن‌ها به طرفم پا تند کرد؛ جیغ خفه‌ای کشیده و ناخودآگاه عقب کشیدم.\nیک طرف انتهای شالم را کشید و گردنم به عقب کشیده شد. احساس خفگی می‌کردم.\nتیزی چاقو را زیر گردنم لمس می‌کردم.\nبه اطراف نگاهی انداختم، اما دریغ از یک نفر که از اینجا رد شود.\nلب‌هایم را با بغض به هم فشردم و لعنت به من که وقتی دیدم اینجا پرنده هم پر نمی‌زند، نرفتم. لعنت به همه، لعنت به خانواده‌ام، لعنت به همه آن‌هایی که مرا به این حال و روز انداختند.\nهنوز هنگ کرده به تمام اتفاقاتی که روی دور تند افتاده بودند فکر می‌کردم و هضم‌شان برایم طاقت فرسا.\nگلویم از جیغ و دادهایی که کرده بودم می‌سوخت و چشمانم هم، از گریه! نگران خودم نبودم و هنوز توی سرم هزار فکر و خیال، از دوری آیلین و لادن می‌چرخید؛ نکند بلایی سرشان آمده باشد؟! با این فکر قلبم فشرده شد و اشک‌هایم دوباره از هم سبقت گرفتند.\nدر، بی‌هوا باز شد و نور بیرون از آن اتاقک، تاریکی را از هم گشود و اول پاها و بعد کم- کم، چهره مرد صورت زخمی جلوی نگاه بی‌رمقم نقش بست.\nقدم‌هایش روبرویم متوقف شدند و من توی خودم جمع شدم و پیش پاهای بسته‌ام زانو بر زمین زد.\nمیان سردی اتاق، با دست و پای بسته، احساس بدی داشتم؛ مطمئن بودم الان با یک مرده مو نمی‌زنم.\nدستش که به طرفم آمد به خودم لرزیدم و نگاهی به صورت ترسناکش انداختم و سعی کردم صدایم نلرزد وقتی پرسیدم:\n- چه‌کارم دارین؟ برای چی من رو آوردین اینجا؟!\nطناب‌ها را به طرفی پرت کرد و بی‌حوصله از جا بلند شد و گفت:\n- من این چیزها رو نمی‌دونم، بلندشو باید بریم جایی!\nپیش از آنکه لب به اعتراض باز کنم، دستش را مقابل صورتم تکان داد و تهدیدوار گفت:\n- چیزی که میگم رو آویزه گوشت کن؛ به من میگن اکبر چاقوکش، بخوای دورم بزنی و فرار کنی... .\nمکث کرد و من هنوز با چشمانی گرد، ساکت، خیره به برق چاقوی ضامن دارش بودم؛ سکوتم را که دید، گفت:\n- قاچ، قاچت می‌کنم، گرفتی؟\nاز صدای بلندش، ابروهایم در هم فرو رفتند و او بازویم را گرفته، به دنبالش کشیده شدم.\nویرایش شده شنبه در ۱۳:۳۸ توسط یگانه جان\n•ویراستاری¦ 𝑨𝒕𝒓𝒊𝒂•🦖 یگانه جان\nانگار تمام در و دیوارهای خانه، به داشته‌های از دست رفته‌ام، دهان کجی می‌کردند. روی طاقچه‌ی اتاق نشستم و از پشت پنجره، حیاط خانه را از نظر گذراندم. هر چند توی این خانه، اکثر اوقات، جنگ و دعوا بود اما حیاط را دوست داشتم و زمانی که دلگیر می‌شدم، گوشه‌ای از این حیاط می‌شد پاتوق اشک‌هایی که دلگیرتر بودند. بی‌حوصله به دیوار تکیه دادم و دور تا دور اتاق، چشم چرخاندم. کمد قدیمی جهیزیه مادر و تعدادی رخت خواب، گوشه‌ی اتاق مشترکم با لادن و لمیس بود.\nبا یادآوری حال و هوای این روزهای لمیس، لبخند زدم. با این همه دردسر و مشکلاتی که دست و پایمان را گرفته اما لمیس این روزها، عجیب خوشحال است! من از خوشحالی او خوشحال‌تر و او کاش با حمید خوشبخت شود.\nبا صدای بلند به هم کوبیده شدن در اتاق، از جا پریدم و الحق که حلال‌زاده است! سری تکان دادم و غم چشمانم هم از خوشحالی‌اش نکاست.\nبا ذوق، خیره به چشمانم گفت:\n- جات خالی، با حمید رفتیم آب هویج بستنی خوردیم.\nبا غم چشمانی که ترس به آن‌ها اضافه شده بود، گفتم:\n- بابا می‌دونه؟!\nنه کشیده‌ای گفت و من ادامه دادم:\n- لمیس، اگه بابا بفهمه، می‌دونی چه شری به پا می‌کنه؟\nانگار چیزی تازه به یادش آمده باشد، با شگفتی نگاهم کرد.\n- راستی کتاب‌هات چرا...\nحرفش را با هق هقی که قاب لبخندش را شکست، قطع کرد و او بود که در آغوشم گرفت، و نفس کشیدم حس‌های خواهرانه را، و ناله غمگینش از ته چاه بود.\nویرایش شده 11 آبان توسط ToloAm\nغم‌زده، سرم روی پاهای بغل گرفته‌ام بود و هر چه مادر اصرار می‌کرد، لب به غذا نمی‌زدم.\n- پاشو مادر! تو که ناهار هم نخوردی.\nبا صدای خفه‌ای زمزمه کردم:\nکنارم روی دو زانو نشست و با صدای آرامی گفت:\n- بابات سر سفره نشسته، ببینه نیستی عصبانی میشه.\nبلاخره سرم را بالا گرفتم و نگاهم روی صورت تکیده و خسته‌اش نشست.\n- خب عصبانی بشه. دیگه چه آرزویی برام مونده که از ترس گرفتنش ...\nحرفم را با اخم‌های درهم قطع کرد و غرید:\n- هیس! دختره چشم سفید، این حرف‌ها رو دیگه نزنیا! و گرنه من می‌دونم و تو، هر چی بشه، احترام بزرگترت واجبه!\nکلافه دست به سردرد گرفته‌ام بند کردم و گفتم:\n- آخه من کی بی‌احترامی کردم؟ اصلاََ دلیل این کار بابا رو نمی‌فهمم.\nحرفی نزد. چشمانم را ریز کرده خیره مادر شدم که نگاهش را از من می‌دزدید و گوشه روسری‌اش را دور انگشتش می‌پیچاند.\nحتی سرش را بلند نکرد. دستم را روی دستانش گذاشتم و سر خم کردم و گفتم:\n- مامان! نگاهم کن.\nاما کاش نمی‌گفتم. غم چشمانش دلم را مچاله کرد و به شور انداخت.\n- شما چیزی رو داری از من پنهون می‌کنی؟ یک چیزی هست که باید بدونم، ولی نمیگی.\nرنگش پرید و دستانش از زیر دست یخ زده‌ام سُر خوردند و زمزمه کرد:\n- بابات، از وقتی عمت دخترش رو شوهر داده، باباتم هوایی شده که ... که ازدواج کنی.\nمات نگاهش کردم و آرام گفتم:\n- مامان مگه من چند سالمه؟ آخه هجده سال هم سنه برای ازدواج؟\nدستش را به زانویش گرفت و همزمان که بلند می‌شد گفت:\n- تو نمی‌خواد به ما یاد بدی.\nویرایش شده 24 شهریور توسط -Atria-\nبغض کرده سر سفره نشستم. لمیس برایم ماکارونی کشید و مامان روبروی من و کنار بابا نشسته، گفت:\n- لیلی، ماکارونی‌ها!\nلب‌هایم را به هم فشردم و نگاهم را بالا آوردم. این یعنی "ببین مادر! کنار همه این ناخوشی‌ها من رو داری که دوسِت دارم" یعنی "می‌دونم زندگی مزه دهن دلت رو تلخ کرده ولی من هنوز یادمه چی دوست داری".\nسر تکان دادم و نگاهم پایین افتاد. چقدر خوب! هیچ چیز نداشته باشی، اما کسی را داشته باشی که هنوز دوستت دارد.\nبا صدای برخورد قاشق چنگال با بشقاب، آنی سرم بالا رفت و چشمم به صورت کلافه بابا افتاد.\n- من بدتون رو نمی‌خوام بابا.\nهمین! گفت و از سر سفره بلند شد و انگار جای خالی‌اش، تمام خانه را خالی کرد و دور سفره خلوت شد، چقدر سایه بابا سنگین است.\nبلند شد و ندید که گرفتگی صدایش دلم را خون کرد و خون، روی کتیبه آرزوهایم چکه کرد.\nلمیس آهی کشید و گفت:\n- از همون اول که اومد خونه دست- دست می‌کرد چیزی بگه، می‌خواست بگه‌ها، ولی نمی‌تونست.\nگنگ اخم‌هایم را درهم کشیدم. این حالت‌های بابا، به من بی‌گناه هم، حس، گناهکار بودن می‌داد.\nصدای بچگونه لادن سکوت شیشه‌ای بینمان را شکست:\n- بابا مریض شده؟\nمامان دست به پیشانی بند کرد.\n- نه مادر! دور از جونش. فقط ... فقط فکر خیال آدم رو می‌کشه؛ بابات تو تردید داره غرق میشه، کسی هم غیر از خودش نمی‌تونه نجاتش بده.\nاز پله‌هایی که وسط سالن بود و به بالا راه داشت، بالا رفتیم؛ راه پله انگار به دو راهرویی که درهایی زیادی داشت، منتهی می‌شد و پر از مردهای کت و شلواری بود که ظاهرشون بی‌شباهت به بادیگاردها نبود.\nاکبر تقه‌ای به در زد و در را با مکث باز کرد؛ اشاره‌ای به من کرد که دنبالش بروم. دستان یخ زده‌ام را در هم چفت کردم و با نگرانی، چشمانم را دور تا دور اتاق چرخاندم. کاغذ دیواری‌هایی با زمینه آبی نفتی و نقوش طلایی، تمام وسایل آن اتاق، مثل رنگ مبلمان و پرده‌ها، تلفیقی از این رنگ‌ها بود.\nنگاهم روی مرد سیاه پوشی خشک شد که نقاب روی صورتش تا نیمی از بینی خوش فرم مردانه‌اش را پنهان کرده بود. شعله‌های آتش را از این فاصله هم می‌توانستم از چشمان خیره کننده‌اش ببینم.\n- سایه‌ی مرگ؟\nبا تعجب به مرد سیاه پوش نگاه کردم؛ اسم این مرد، سایه‌ی مرگ بود؟ یعنی آدم می‌کشد؟!\nبی‌حرف از پشت میز بلند شد و من توانستم پالتوی چرم مشکی و بوت‌های براقش را ببینم؛ موهای پرکلاغی‌اش، چهره نیمه پنهانش را خشن‌تر نشان می‌داد و چند طره از موهایش، روی نقاب افتاده بودند.\nدو شعله آتش، هر لحظه بیشتر شعله می‌گرفتند. فک خوش ترکیبش تکان خورد و خونسرد، اکبر را صدا زد.\nتابلو بود که آرامش الانش، آرامش قبل از طوفان است.\n- بله آقا؟!\nپلک چشمانش را، برای یک لحظه روی هم فشرد و من هنوز سردرگم چهره‌ی عجیبش بودم؛ انگار که او را می‌شناختم و سال‌ها است که گمش کرده‌ام!\nصدای بم ولی خشدارش، لرزه به تنم انداخت وقتی که رو به اکبر گفت:\n- اشتباه کردی، اشتباه کردی عوضی.\nاکبر با حیرت زیر لب گفت:\nبا دست اشاره‌ای به من کرد و صدا بلند کرد که:\n- اشتباه کردی.\n- ولی من دیدم که...\nبه سمت اکبر خیز برداشت؛ از ترس جیغ خفه‌ای زدم و او یقه اکبر را میان مشتش گرفت و حرف اکبر قطع شد.\nاکبر را به طرفی هول داد و با قدم‌های بلند خودش را به من رساند و در کمتر از یک ثانیه سوزشی کل صورتم را گرفت.\nروی زمین پرت شدم و موهای سرکشم باز شد و صورت سیلی خورده را پنهان کرد؛ لگدی به قفسه سینه‌ام زد؛ نفسم بالا نمی‌آمد و با لگد بعدی، پیش از آنکه پا پس بکشد، روی بوتش خون بالا آوردم. ندیده می‌دانستم که الان با صورت جمع شده به این اثر هنری خیره شده، برعکس منی که یاد زندگی‌ام افتادم و حالت تهوع، سرگیجه‌ام را تشدید کرد.\nشنیدم که رو به اکبر که مات این صحنه بود، گفت:\n- ببرش زیر زمین.\nصدای بلند شدن لولای در، خبر از آمدن کسی را می‌داد، اما آنقدری جان نداشتم که بتوانم ببینمش. قفس سینه‌ام می‌سوخت و چشمانم، حتی با حس تابیدن نور به آن اتاقک نمور هم خیال باز شدن نداشتند. آنقدر سکوتِ آنجا پر از سکوت بود که وقتی آن شخص قدم از قدم برمی‌داشت، حس می‌کردم دارد روی روح خسته‌ام قدم رو می‌رود. صداش خش- خش لباس‌هایش متوقف شد. حس اینکه الان شخص ناشناس، کنارم زانو به زمین زده، از عطر ملایمی که واضح زیر بینی‌ام پیچید، زیاد هم سخت نبود.\nچقدر دلم می‌خواست، من که نه، اما دلم دهن باز کند و با همان حالت سرگردانی بگوید:\n- خودم هم نمی‌دونم؟!\nواقعاََ هم نمی‌دانستم و اگر به انتخاب خودم بود که همان خواب را انتخاب می‌کردم؛ ولی به شرط خواب به خواب شدن که فرصت دیدن کابوس را نداشته باشم.\n- می‌تونی بلند بشی؟\nکاش خفه شود؛ هم صدایی که ترحم می‌بارید هم لحن دلسوزانه‌اش هر دو در نطفه به چه کار من می آمدند، وقتی آنقدر زمینم زده بودند و هل داده شده بودم و تمام صورت و درون هستی‌ام، نیست و نابود شده بود؛ من چطور بلند می‌شدم؟ با کدام نا؟!\nچیز نرمی روی آن نیمه سیلی خورده صورتم کشیده شد و سوزش صورتم بیشتر شد.\nداشت بقیه صورتم را معاینه می‌کرد و من نیم خیز شده، عقب کشیدم.\n- ساعت خواب!\nطعنه‌اش را بی‌جواب گذاشتم و نگاهش را هم چشمانم فقط روی نور لای درز میان در نیمه باز اتاق، خشک مانده بودند.\nزبانم را روی لب خشکم کشیدم و گفتم:\n- چه فرقی می‌کنه!\nاین بار شخص ناشناس ساکت بود.\n- آدم‌ها میان با هم زندگی میکنن، بزرگ میشن، عاشق میشن، میرن، می‌میرن اما! هیچ‌وقت هم‌دیگر رو نمی‌شناسن. چه فایده؟ گفتن اسم، وقتی خودت رو هیچ‌وقت نشناسن، وقتی آدم‌ها رفتنشون به آسونی آمدنشون هست، چه فایده که شناخته بشن؟!\nسکوتش که طولانی شد، چشمانم چرخیدند در نگاه خیره‌اش مکث کردند. نور بیرون اتاق، رنگ موهایش را روشن‌تر کرده بود و قهوه‌ی نگاهش، هنوز در چشمانم چرخ می‌زدند و دنبال کشفی یا چیزی بودند؛ چیزی مثل دلیل!\nبلند شد، چند قدم عقب رفت تا به دیوار کنار در چسبید و دستانش را از پشت به هم قفل کرد.\n- چرا آوردنت اینجا؟\nچانه‌ام را که روی دستان به هم گره خورده‌ام گذاشتم، دوباره نگاهم به او کشیده شد و فقط گفتم:\n- سوال منم این بود.\nویرایش شده 27 شهریور توسط ToloAm\nدرست نمی‌دانم چند روز و چند شب گذشته بود، حس این‌که من مرده‌ای بودم که تمام دوست و آشناهایش، بعد از این‌که او را توی گور خوابانده‌اند و رفته‌اند پی کار و زندگی‌شان، روز به روز در من تشدید می‌شد.\nاما وقتی همان فرزاد نام با صورتی که لبخند محوش چشمک می‌زد در آن اتاقک نمور و سرد را باز کرد و گفت:\n- نمی‌خوای دخترهات رو ببینی؟\nانگار که نفسی در من دمیده شده، صورتم بالا رفت و بی‌جان از هوای بودن دردانه‌هایم نفس گرفتم.\nقفسه‌ی سینه‌ام با هر بار نفس کشیدن درد می‌کرد. مثل دردهایی که با هر بار دست گذاشتن روی آن‌ها، مرغ سرکنده می‌شوم؛ مثل عشقی که با هر بار به یادم آمدنش، دوباره عفونت می‌کند و دردش مرا می‌کشد.\nفرزاد در اتاقی را باز کرد و کنار رفت. خیره به لادن که آیلین را با بغض در آغوش گرفته نگاهم می‌کرد، دستم از روی چارچوب در سر خورد و کشان- کشان خودم را به آن‌ها رساندم. هر دو را بغل کردم، انگار که می‌خواستم آنها را در وجودم حل کنم که از من دور نشوند. صورت گریان هر دو را بوسه باران کردم و از گوشه چشمم معلوم بود که فرزاد رفته. آیلین بلند گریه می‌کرد و صورتش را به من چسبانده بود.\nچند لحظه بعد، من به دیوار پشت سر تکیه داده بودم و سر لادن روی شانه من و به آیلینی نگاه می‌کردیم که با گریه خوابش برده بود.\n- اذیتتون که نکردن؟\n- نه، فقط... .\nپی حرفش را گرفتم و دلواپس گفتم:\n- نبودنت اذیتم کرد.\nصدای لادنم بوی گریه می‌داد. چه خوب که جای من نبود، که زبانم لال اگر بود، چطور می‌خواست آن همه نبودن‌ها را به شانه‌های نحیفش بکشد. راستی مگر من شانه‌هایم چقدر تحمل دارند؟!\nاز زمان بی‌خبر بودم و هنوز دستی آیلین را به آغوش می فشردم و دست دیگرم، انگشت‌هایش لابه‌لای خرمن طلایی لادن می‌دویدند؛ فقط از پشت پنجره اتاق که پرده‌های تیره رنگش کنار زده شده بودند، دیدم که هوا رو به روشنی می رود.\nنفس عمیقی کشیدم و سرم را به دیوار تکیه دادم. می‌ترسیدم بغضم بشکند و سر و صدایش دو فرشته‌ام را بد خواب کند. نمی‌دانم کوله و لوازمم را کجا برده بودند اما دوست داشتم که الان خودم را به در و دیوار می‌زدم تا گوشی‌ام را بدهند که بگویم الان کلی آدم نگرانم هستن. اصلاََ، اصلاََ خودخوری می‌کردم که الان چشم به راهم هستند و حتماََ برای پیدا کردنم شهر را زیر و رو کرده‌اند. ولی زهی خیال باطل! حال اسیری را دارم که چشم به در ندوخته و منتظر نیست و می‌داند کسی منتظرش نیست، که فقط می‌گذرد تا بگذرد و دلش برای دنیای پشت دیوارهای بلند زندان تنگ نمی‌شود، چون می‌داند اصلاََ کسی نیست که بخواهد چشم انتظارش باشد.\nویرایش شده 27 شهریور توسط -Atria-\nخسته بودم، اما هنوز خستگی‌ام در نرفته و روزگار بازی تازه‌ای را شروع کرده. بازی‌ای که نمی‌داستم ادامه بازی‌های قبلی سال‌ها پیش است. بی‌آنکه بخواهم پلک‌هایم نرم روی هم افتادند و خستگی‌هایم در برابر خواب کم آوردند.\nصبح که چشمانم به روی جای خالی لادن باز شدند، یکهو تمام آرامشی که دیروز از دیدنشان داشتم، دود شد رفت هوا. شالم را کج و کوله روی سرم کشیدم. سر و صدا و جیغ آشنا، هر دقیقه که می‌گذشت بیشتر می‌شد.\nآیلین را لای پتوی کوچولویش پیچانده، او را بغل گرفتم و به سمت پایین دویدم. آنقدر از صحنه پیش رویم شوکه شدم که نزدیک بود چند پله آخر را نبینم و آیلین از دستم پرت شود که به خودم آمدم.\n- دارین چه غلطی می‌کنید؟!\nاکبر از گوشه‌ی چشم نگاهم کرد و گفت\n- هی برو بالا، کاریت هم نباشه.\nفرزاد سکوت کرده بود و سر پایین انداخته حتی نگاهم نمی‌کرد.\n- داری خواهرم رو اذیت می‌کنی بعد من کاریم نباشه؟!\nلادن اشک‌هایش بیشتر ریخت و با ناله درمانده آجی صدایم زد، من دیوانه‌تر شدم که با صدای بلندتری گفتم:\nبه سرعت به طرفش برگشتم که تازه آمده بود و خونسرد مرا نگاه می‌کرد.\n- خواهرم رو چیکار دارین؟\nسرش را بالاتر گرفت و از بالا نگاهم کرد و من بیشتر از او متنفر شدم، گفت:\n- یعنی تو خبر نداری اینجا کارمون چیه؟\nفقط نگاهش کردم، حتی قلبم هم منتظر بود که برای لحظاتی نزد.\nسکوتم که طولانی شد، بی‌آنکه نگاهش را از رویم بچرخاند، اکبر را مخاطب قرار داد و گفت:\n- اکبر تو بهش بگو این‌جا دقیقاََ کارمون چیه؟\nاکبر، مرد صورت زخمی این روزهای سیاه، سرش را که پایین انداخت گفت:\n- قاچاق مواد و آدم.\nزبان خشک شده‌ام را چرخاندم و زمزمه کردم:\nسرش را کج کرد و گفت:\n- خب دیگه! پس این رو هم باید بدونی که تو و این دوتا دختر، خونه‌ی خاله نیومدین.\nنیشخند زد و گفت:\n- چی‌شد؟ چیزی از نقشه‌های وحید یادت نیومد؟\nلب‌هایم را به هم فشردم که به گریه نیفتم و گفتم:\n- من هیچی نمی‌دونم.\nخونسردی‌اش داشت کم- کم مرا به وحشت می‌انداخت، مخصوصاََ وقتی گفت:\nو به اکبر و دو مردی که لادن را گرفته بودن اشاره‌ای کرد و قاطع و سرد گفت:\nلعنت به تو مرد نامرد، به بی‌رحمی‌ات. جیغی مثل سوت توی مغزم پیچید و من با یک دست آیلین را محکم گرفتم و با دست دیگر سعی کردم نگهبان‌ها را از بردن لادن منع کنم.\n- ولش کنید، شما رو به مقدساتی که می‌پرستین، ولش کنید.\nداشتن از در بیرون می‌رفتن و جان از جانم می‌دریدند. آنقدر جیغ و داد کرده بودم که حس کردم گلویم زخم بزرگی برداشته و هر آن ممکن است خون بالا بیاورم. اما اشتباه می‌کردم. این زخم، زخم چندین و چندین ساله‌ی بغض کهنه ایست که هیچ وقت خودی از چشمانم نشان نداد و حالا برای هزارمین بار سر باز کرده بود.\nبی‌فکر آیلین را توی دستان فرزاد گذاشتم و دنبالشان دویدم.\n- خواهش می‌کنم، نبرش! اکبر تو رو به هر چی می‌پرستی، تو رو جون هر کی دوست داری.\nاشک‌هایش دلم را ذوب می‌کرد و این‌که نمی‌توانستم کاری کنم، بیشتر به جانم آتش می‌زد.\nپایم میان سنگ ریزه‌ها گیر کرد و با صورت افتادم؛ بی‌توجه به دردی که توی تمام تنم پیچیده بود، باز هم بلند شدم. بلوز لادن را کشیدم و یکی از نگهبان‌ها هولم داد و صدای خورد شدن ستون فقراتم، روی سنگ ریزه ها، زیر صدای شکستگی دل ترک برداشته‌ام شد.\n@همکار ویراستار (این و پارت قبلی)\nویرایش شده 28 شهریور توسط -Atria-\nخون گوشه‌ی لبم را پاک کردم و با لب‌های خونی زخم برداشته جیغ زدم، بلند، شاید سست و خسته، اما می‌دانم طوری جیغ زدم که دل خدا و عرشش هم لرزید.\nکاش دلش برایم بسوزد، کاغذ نوشته‌های سرنوشتم را مچاله کند، اصلا بسوزاند و از اول بنویسد. نمی‌دانم. شاید هم اگر این‌کار را بکند، دیگر من نمی‌توانم از اول شروع کنم.\nبا کف دست‌هایم روی سنگ ریزه‌ها کوبیدم، شاید که به خودم بیایم، با امیدواری می‌کوبیدم تا از این کابوس نحس بیدار شوم.\nچند نگهبان به سمتم دویدند. حتما سایه مرگ دستور داده مرا به آن اتاقک نمور برگردانند. هنوز نزدیک تر نشده بودند که صدای داد فرزاد، آن‌ها را در جا میخکوب کرد.\n- بهش دست نزنید.\nاز صدای دادش نترسیدم اما آیلینم زد زیر گریه.\nروبه‌رویم زانو زد.\n- خانم، بانو، آخه چی صدات بزنم؟ حتی اسمت رو هم نمی‌دونم اما دخترت داره گریه می‌کنه. اصلا خوبی؟!\nکمکش را رد کردم و آیلین را از دستش گرفتم. حق من این نبود. روزگار تو خیلی چیزها را به من مدیونی؛ عمرم را، جوانی‌ام را، حسرت و عشقی که هنوز هم هست، اشک‌های تاریکی را، حتی دلتنگی‌های بی دلیلی که کلی دلیل توی آن‌ها بزرگ شده است.\nچادر گلداری را که گل‌های گلبهی داشت، سر کردم و به سمت راهرو دویدم تا لمیس را همراهی کنم و از همان جا داد زدم:\n- مامان! من میرم دنبال لمیس که تنها نباشه.\nقبل از اینکه مادر اعتراض کند، کفشم را پا کردم و از در خانه بیرون زدم. در خانه را که به هم کوبیدم، همزمان لبخند عریضی روی صورتم نشست. به دو طرف کوچه نگاهی انداختم و به طرف لمیس رفتم که سر به زیر، به سمت آرایشگاه کوچه بغلی می‌رفت.\nتوی یک قدمی اش که رسیدم، ضربه‌ای روی شانه‌اش زدم که از جا پرید؛ نگاهم کرد.\n- بالأخره امدی؟!\nژستی گرفتم و گفتم:\n- آجی لیلی ات رو دست کم گرفتی؟!\nهم قدم شدیم که گفت:\n- به نظرت زن عمو فریماه اگه بفهمه عصبانی میشه؟\nاخم در هم کشیدم و گفتم:\n- بی خیال! به بهونه‌ی نوبت گرفتن برای مامان توی آرایشگاه، به منیر می‌گیم لباس‌های عروس کرایه رو ببینیم. وای فکرش رو بکن، لمیس!\nچشمانش را یک دور چرخاند و پوفی کشید.\nبا شک از لحن متفاوتم، جواب داد:\n- بذار یکی از اون لباس‌ها رو امتحان کنم.\nپر حرص، اسمم را گفت و من بی‌توجه به اطراف و با فکر اینکه توی این کوچه رهگذری نیست، لبه‌های چادرم را بین دستانم گرفتم و لب ورچیده، التماس گونه گفتم:\n- لمیس، خواهری!\nعصبانی، نگاهم کرد و یک لحظه، نگاهش به آن سمت کوچه افتاد و چشمانش آنی گرد شد و با ترس خیره من شد.\n- لمیس، عشق اول و آخرم! قربون اون سبیل هات که کپی برابر اصل بابام شدی.\nدست روی گونه‌ام کوبیدم و ادامه دادم:\n- این تن بمیره، بذار یک بار لباس عروس رو امتحان کنم.\nبا حرص، ابرو بالا انداخت و آرام گفت:\n- حتما اون عمه بهینم بود که گفت نمی‌خواد شوهر کنه.\nمتفکر ابروهای کمانی‌ام را به هم نزدیک کردم و گفتم:\n- چی بگم والا، دورو زمونه بدی شده خواهر، ادم دیگه خودش رو هم نمی‌شناسه.\nو بیخیال سری از تاسف تکان دادم.\nنگاهش را عاقل اندر سفیهانه گرد صورتم چرخاند.\nپشت چشم نازک کردم و طلبکار گفتم:\n- چیه خب ؟! از لباس عروس که بدم نمیاد.\nدوباره نگاهش، پر اضطراب شد و به آن سمت چرخید و گفت:\n- لیلی خفه شو!\nچشمانم را درشت کردم و معترض و متعجب گفتم:\nدستم را کشید. هنوز قدم اول را برنداشته، نگاهم توی دو گوی عسلی پر شیطنت و مشتاق، گره خورد.\nبی‌حوصله برگ ریحون را از ساقه‌اش جدا کردم. سرم پایین بود اما سنگینی نگاه‌های گاه و بی‌گاه لمیس را حس می‌کردم.\n- ها عمه؟ درست نمیگم؟\nلمیس با ارنج سقلمه‌ای به پهلویم زد که گیج و منگ سر بالا آوردم و به روشنی نگاهش چشم دوختم.\nبا سر به عمه اشاره کرد و آرام گفت:\n- عمه با شماست.\nدو بار پلک زدم که شاید صحنه دیروز از سرم بپرد و رو به عمه گفتم:\n- جانم عمه؟\nپشت چشمی نازک کرد و همزمان که سبزی‌ها را پاک می‌کرد، بی‌توجه به نگاه منتظرم، رو به سمت مامان برگرداند.\n- دیدی؟! بهت گفتم که! این جوون‌ها تا ازدواج نکنن، این بلند پروازی‌ها از سرشون نمی‌یفته.\nحرصی چشمانم را توی حدقه چرخاندم.\n- عمه الان من ازدواج کنم مشکلتون حل میشه؟\nمامان لب گزید و از گوشه چشم دیدم که لمیس سر پایین انداخت و شانه‌هایش از خنده لرزیدند.\nعمه که حالا صورتش رو به قرمزی می‌رفت روی دستش کوبید و گفت:\n- پناه بر خدا. من بخاطر خودت میگم وگرنه صلاح خویش خسروان دانند.\nسبزی‌های توی دستم را کنار دیگر سبزی‌های پاک نشده انداختم و گفتم:\n- پس لطفا بذارید خودِ خسروان تصمیم بگیرن، چون خودشون می‌خوان زندگی کنن، نه دیگران.\nهمانطور که چادر را روی سرش بند می‌کرد از جا برخاست و با خشم صدا بلند کرد که:\n- تو رو هم مثل سارای خودم می‌دونستم، اما لیاقت نداری. سارای کجا و تو کجا! سارایی که زودتر از تو درسش رو ول کرد که بشینه تو خونه مثل یک خانوم درس کدبانوگری رو یادبگیره.\nبا یادآوری حسرت چشمان سارای خنده تلخی سر دادم و گفتم:\n- عمه‌جان ولی این دلیل نمیشه چون دخترتون زود ازدواج کرد منم اینکار رو بکنم. ازدواج کردن سِت کردن لباس یا مُد شدن چیزی توی جامعه نیست که منم باید همرنگ سارای بشم.\nبه سمت در خروجی که پا تند کرد و به خواهش‌های مامان و لمیس توجه نکرد، روبرویش ایستادم و یک دستم را به چارچوب در خروجی گرفتم.\nبه چشمان دلخورش نگاهی انداختم و گفتم:\n- امیدوارم دلخور نشده باشین، چون این حرفاتون بدجوری روی خانوادم تاثیر گذاشته و به اندازه کافی خونه رو برام جهنم کرده.\nبی توجه به چشم غره‌های مامان و صورت مبهوت عمه به سمت اتاق مشترکم با دخترها رفتم.\nدر را اتاق را آرام چفت کردم تا لادن روز جمعه‌ای بدخواب نشود اما با دری که محکم باز و به سرم کوبیده شد، آخ خفه‌ای از گلویم بلند شد ولادن در جایش تکانی خورد و طلایی موهایش روی نیم رخ غرق خوابش پخش شد.\n- تو خجالت نمی‌کشی اینجوری با عمه حرف زدی؟ مامان الان از حرص و شرمندگی سکته می‌کنه.\n- دور از جونش.\nچشم درشت کرد و با دندان‌های کلید شده گفت:\n- تو که می‌دونی برای چی اون حرف‌ها رو زدم، حق اینطور آدمها که موش می‌دوونند توی زندگی دیگران بدتر از این هم هست، اما من به حرمت نون و نمکی که خوردیم...\nحرفم را قطع کرد و با نگاهی مچ گیرانه گفت:\n- من که می‌دونم چه مرگته...\nشکلکی در اوردم و چند قدم از لمیس فاصله گرفتم. نباید می‌فهمید.\n@یگانه @Ghazal @Roya 4\n@زهرارمضانی @ساتوری @تولدی دیگر @FAR_AX @Farinaz @reyyan\nیک جاهایی هم توی زندگی هست که حس می‌کنی اینجا دیگه آخر خطه.\nغافل از اینکه اینجا نقطه‌ای سر خط می شود؛ گاهی هم بر عکس آن، می‌شود نقطه پایان.\nاین نقطه معنای مردن می دهد، یعنی آدمی که دوباره سر خط زندگی می‌رود و بارها می‌میرد و زنده می‌شود... .\nنیم ساعت که گذشت، از سکوتم زده شد و از گوشه‌ی چشم دیدم که به طرفم چرخید و کلافه لب زد:\nآهی کشیدم و چیزی نگفتم که بلندتر گفت:\n- با تو هستم!\nهر کجا که چشم می‌چرخاندم، فقط یک هاله‌ی بی‌معنا جلوی دیدم را می‌گرفت. از بس که فکرم خسته بود، دیگر نمی‌کشید که لحظه‌های رفتن لادن را برای چندمین بار یادآوری کند.\n- به اینکه برای چندمین بار، به آخر خط رسیدم.\nدستی به موهای لختش کشید و گفت:\n- به فکر خودت نیستی، یه کم به فکر این طفل معصوم باش.\nداشت به آیلین اشاره می‌کرد. منم طفیلی بودم، اگر نبودم که...پشت پلک‌هایم را با دو انگشتم فشردم؛ نباید کفر کنم، خدا که توی سر بنده‌اش نمی‌زند، این بنده هایش هستند که به هم رحم نمی‌کنن.\nبلند شد چند بار توی اتاق جمع و جور دلگیرم قدم رو رفت و آخر خشمگین به سمتم آمد، خم شد و با صدای کنترل شده‌ای گفت:\n- برای چی نشستی زانوی غم بغل گرفتی؟ پاشو برای یک بار هم که شده برای خودت تا ته دنیا رو بجنگ.\nبه نبضی که کنار شقیقه‌هایش میزد نگاه کردم.\n- آخرش که چی؟ این همه جنگیدم چی شد؟\nسکوتش که طولانی شد بیشتر گارد گرفتم؛ بلند شدم و صدایم بالا رفت و فراموش کردم که آیلینم بعد از کلی گریه تازه خوابش برده. من خودم را هم خیلی وقت است که فراموش کردم. دیگر فراموشی‌هایم روز به روز بی‌حد و اندازه تر می‌شوند.\n- اصلاً به تو چه؟ تو هم یکی هستن مثل بقیه‌ی آدم‌های این خونه، واسه اون هیولای آدمکش کار می‌کنی.\nبعد از چند روز لال مانی گرفتن، حالا صدایم هم شکسته بود و اشک‌هایم بی‌صدا از یکدیگر سبقت می‌گرفتند.\nفرزاد با دستانی که کنارش آویزان شده بودند، مات، منِ طوفانی را نگاه می‌کرد.\nصدای گریه‌ی آیلین باند شده بود. ترسیده با چشمانی پف کرده خیره‌ی ما بود و مرا صدا میزد.\nبه سمتش پا تند کردم و خم شدم او را از روی تخت بلند کردم و محکم در آغوشش گرفتم.\nدستم را روی سر و صورتش کشیدم و موهای قهوه‌ای روشنِ کم پشتش را از روی صورتش کنار زدم و زمزمه کردم:\n- الهی بمیرم، مامان اذیتت کرد، اره؟\nنگاهم که چشمان اشکی اش افتاد لب ورچیدم و او سرش را روی شانه‌ام گذاشت و هق هقش آرام‌تر شد.\nبه سمت فرزاد برگشتم؛ هنوز همانجایی که ایستاده، خشکش زده بود اما این بار چشمانش را از نگاهم گرفت.\n- تو اگه بیل زنی، باغچه خودت رو بیل بزن. یه کم برای آدم بودن بجنگ، همین واسه هر کسی بسه! جنگ با دنیا پیشکش.\nبا صدای آرام و گرفته‌اش گفت:\n- اگه منظورت خواهرته که باید بگم، متأسفم. کاری از دستم برنمی اومد. اما اگه توهین... .\nحرفش را قطع کردم و تخت یک نفر و نیمه را دور زدم و جلویش ایستادم و عصبی گفتم:\n- توهین؟! کدوم توهین؟! تو خودت با کنار سایه‌ی مرگ بودن، داری به خودت توهین می‌کنی.\nسرش را پایین انداخت و با صدای گرفته‌ای گفت:\n- سایه مرگ منتظرته.\nاین یعنی اینکه جوابی برای سوال های درون حرفت دارم اما نمی‌خواهم بگویم یا چیزی مانعم می‌شود.\nبه چشمان بسته آیلین نگاهی انداختم و لبخند غمگینی زدم، پتویی روی تنش کشیدم و بعد از فرزاد از اتاق بیرون زدم. دستگیره‌ی در را پایین کشیدم و در را آرام بستم و همانطور که به سمت اتاق کار سایه مرگ قدم بر می‌داشتیم، پرسیدم:\n- نمی‌دونی چیکارم داره؟\nبی آنکه سر برگرداند و نگاه مضطربم را ببیند گفت:\n- نه، نگران نباش ولی هر چی پرسید درست جواب بده؛ این رو بخاطر خودت میگم.\nچیزی نگفتم و به روبه‌رو نگاه کردم. از پیچ راهرو گذشتیم و فرزاد بعد تقه‌ای به در اتاق، اشاره کرد که داخل بروم.\nاگر به من بود که حتی نمی‌خواستم صدایش را بشنوم، چه برسد به دیدنش! اما مجبور بودم. گاهی آدم عجیب تلخ مجبور می‌شود و طعم گس این اجبار، تا همیشه روی همه زندگی ات سایه می‌اندازد.\nنگاه منزجرم، بی حس روی حرکات خونسرد سایه مرگ می‌چرخید؛ از پشت میز بلند شد، میز را دور زد و همزمان که سیگار عجیبش را توی جا سیگاری خاموش می‌کرد، نگاهش را از پشت مژه‌های کم پشتش به من داد. پلک چشمانش پهن و به سمت پایین کشیده شده بودند و حالت خمارشان، عجیب برایم آشنا بود و نگاهش شاید نه!\nچند قدم جلوتر آمد و با سر به فرزاد اشاره کرد و گفت:\nفرزاد مردد اعتراض کرد:\nسرش بالاتر رفت و صدایش هم:\n- گفتم بیرون.\nثانیه‌ای بعد، صدای به هم کوبیده شدن در، فضای اتاق را شکست و قدم های سایه شب توی اتاق سردش، طنین انداز شد.\n- خب- خب جاسوس کوچولو نمی‌خوای اعترافی بکنی؟\nچشمانم از دقت ریز شدن و سردرگم پرسیدم:\n- چی؟ جاسوس! چه اعترافی؟!\nچند قدم جلوتر آمد و گفت:\n- فکر کردی من نفهمیدم وحید تو رو فرستاده؟ نقشه تون چیه؟ ها؟\nآخرش را فریاد زد و با چند قدمی دیگری که به سمتم برداشت، من عقب تر رفتم.\n- وحید! یعنی چی؟ از چی داری حرف میزنی؟!\nتند به سمتم آمد و من هینی کشیدم و به دیوار سرد تکیه دادم. دستش را روی گلویم گذاشت و غرید:\n- حرف بزن! من که می‌دونم اون نقشه کشیده دوباره من رو ویرون کنه!\nحرف میزد، داد میزد، دست روی گلویم می‌فشرد و نمی‌دانست که عمریست یک بغض دست بر گلویم گذاشته و کمر همت به قطع نفس های بی‌نفسم بسته.\nدور روشنی چشمانش دریای خون شده و من چشمانم سیاهی می‌رفتند و هنوز نگاه از چشمانش برنمی داشتم.\nخدایا این بنده‌ات را ببخش اما نمی توانم! دلتنگم! چه کنم که رنگ چشمان قاتلم، رنگ چشمان جانان من است.\nبنده‌ات رنگ خوشی ندیده، بگذار برای لحظاتی چشمان او را به یاد آورد.\nچقدر مسخره و تلخ! قاتل های هر دو دوره زندگی ام هر دو، چشمانشان یک رنگ است. یکی با چشمانش مرا می‌کشت و زنده می‌کرد، این یکی دست گذاشته روی گلویم و دست برنمی دارد.\nچشمانم نیمه باز ماندند و او فکش قفل شده و با حرص نگاهم می‌کرد و انگار هم می‌خواست دست بر دارد و هم نمی‌خواست.\nگلویم خر- خر می‌کرد و از میان آن به سختی، با ته مانده صدایم گفتم:\n- چقدر... دلتنگ... چشماشم.\n@Flare @MMMahdis@Ghazal @سادات.۸۲@Hony.m @Masi.fardi@masoo@Neda @سلنوفیل@یگانه جان @زری گل@روژینا مرادی@.Murphy.@اوپاکاروفیل@reyyan\nویرایش شده 10 آبان توسط ToloAm\nدستش شل شد و به سرفه افتادم و قبل از اینکه روی زمین سرازیر شوم، با دو دستش یقه لباسم را گرفت و بالا کشیدم و با دندان های قفل شده گفت:\n- یه کاری باهات میکنم که، به غلط افتادن که هیچ، هر روز آرزوی مرگ بکنی.\nبلند شدم و یقه ام را از میان مشت هایش آزاد کردم و خنده تلخی روی صورت خسته ام نقش بست.\n- کجای کاری؟! فکر کردی کار شاقی می کنی؟ من هر لحظه زندگیم رو دارم آرزوی مرگ می کنم.\nنفسی گرفتم؛ من باید این آخری را سیلی می کردم به صورتش. نگاهش روی نگاهم قفلی زده بود و ارواره هایش تکان می خوردند.\nانگشت اشاره ام را جلوی صورتش تکان دادم و گفتم:\n- ولی اگه قرار باشه آخر قصه من مرگ باشه، من آزاد می میرم؛ ذلت برای منی که هر روز با مرگ دست و پنجه نرم می کنم، معنایی نداره.\n- حالا واسه من بلبل زبونی می کنی؟ از فردا، تا الان هر کاری که خدمتکارا می کردن، تو صد برابرش رو به من خدمت می کنی.\nسکوتم را که دید بیشتر بل گرفت و عصبانی گفت:\n- اینجا رو برات حبس ابد می کنم.\nعصبانیتش را از همان رگ های برجسته شده گردنش فهمیدم که به من هشدار می دادند این مرد پتانسیل این را دارد که واقعا دست به کشتنم بزند.\n- حبس ابد؟! کل دنیا واسم حبس ابده.\nحبس ابد، همین دنیاست!\nاینکه افکار را نمی شود گفت، مبادا غلط باشند، نکند که به دیگران بر بخورد؛ حبس ابد، جامعه ای است که هیچ کس نمی تواند فکری نو یا یا درست را فریاد بزند، باید در مقابل هر چیز خفه خوان بگیرد و از حق پایمال شده اش دم نزند؛ حبس ابد عقاید پوسیده آدم هایی است که هر چه به ذهنشان می رسد، درباره این و آن می گویند، تهمت می زنند و نمک می شوند روی زخم های خون مرده؛ حبس ابد چیست؟! تا حالا به آن فکر کرده ای؟! حبس ابد، شاید همین باشد که اجازه ندهند آنطور که هستی، جوری که می خواهی، خودت باشی.\nحبس ابد! دنیا برای آدم عاشقی ست که حتی نمی تواند از عشقش بگوید، اجازه نداشته باشد دوست داشتنش را رنگ بیاندازد، یعنی اینکه بداند نمی تواند به محبوبش برسد؛ حبس ابد! یعنی من می خواهمش ولی او حتی از وجودم هم خبردار نیست.\nکت خاکی رنگ را برایش نگه داشتم تا تنش کند، به طرفم برگشت و نگاه منتظرش دستور می داد یقه کت را برایش مرتب کنم. طبق معمول کارم را بدون نگاه به چشمان نفرین شده اش، تمام کردم و کنار میز گوشه اتاق ایستادم و گفتم:\n- دیرتون نشه.\nچند قدم مانده به میز مکث کرد و من صندلی از پشت میز کشیدم تا بنشیند و لحظه شماری می کردم هر چه زودتر صبحانه اش را تمام کند تا کمی از نبودش نفس راحتی بکشم و انگار که فهمیده باشد دردم چیست، آرام و خونسرد برای خودش لقمه می گرفت.\nوقتی از عمارت بیرون زد به سمت باغ رفتم، پشت درختی سرازیر شدم و چرا هیچ کس نمی فهمید من از درد سرریز شده ام؟ اصلا مگر کسی هست که بفهمد؟! باید کسی باشد تا بفهمد دیگر!\nحس می کردم دیگر با یک مرده هیچ فرقی ندارم؛ مرده ای که بی گناه، میان جهنمی افتاده که دری برای خلاصی هم ندارد. دستانم را دور پاهایم پیچیدم و یک طرف صورتم را روی زانو گذاشتم.\nبعد از آن بحثی که با سایه مرگ داشتم، تهدیدش را عملی کرد و عذابم را یک باره بیشتر کرد و قرار بر این شد که، برای زنده ماندن باید تا آخرین نفس نداشته ام خدمتش را بکنم؛ یک خدمتکار اجباری که برای حفظ شرفش... خدایا چرا کسی از تو نمی ترسد؟ البته این دنیایی هم که ساختند، کم از جهنمت ندارد.\nبلند شدم تا کمی با آیلین وقت بگذرانم؛ نکند سرنوشت او هم مثل من شود؟\nمنی که باید بسوزم، مثل شمع؛ شمعی که آب می شود اما پروانه ای دورش نمی چرخد؛ شمعی که گرما می دهد و سرما می گیرد و آخر یا از این سرما خاموش می شود یا از نداشتن پروانه، هیچ!\nبه ستون آشپزخانه تکیه دادم و نگاهم با چاشنی لبخند، روی آیلینی نشست که میان دستان سوگل، یکی از خدمتکارها، بلند می خندید و دو دندان کوچولویش دل می بردند از من دل مرده؛ جلوتر رفتم و محکم روی پیشانی بلندش مهر مادری زدم.\n- ببخشید، تو هم اذیت شدی.\nسوگل خندید و گفت:\n- نه بابا، تو که بیکار نیستی. وقتی کار داری، این عروسک پیش من باشه بهتره.\nنگاهم قدردان، صورت کشیده اش را از نظر گذراند و روی چشمان بادومی اش متوقف شد و گفتم:\n- ممنونت میشم.\nمهربان نزدیکم شد و روی شانه ام زد و گفت:\n- هفته اول کاری چطور بود؟\nموهای سفیدش را، چشمان موربش و خطوط پیری کنج آنها را دوست داشتم و الحق که اسم مهربان، برازنده اش بود.\nنازگل، خواهر دوقلوی سوگل از آن ور آشپزخانه داد زد:\n- حالا خوبه تو تحمل می کنی، من بعد از پنج سال هنوزم اخلاق این آقا رو نمی تونم تحمل کنم.\n- من عادت کردم؛ به اینکه با شرایط کنار بیام و اگه نخواستم، آروم باهاشون پیش میرم که آروم آروم عوضشون کنم.\nخنده روی لب های هر سه نفرشان ماسید و مهربان دهان باز کرد چیزی بگوید که با صدای زنگ ساکت شد و سوگل زودتر از همه به خودش آمد و گفت:\nمهربان سوال توی چشمانم را خواند و همانطور که در قابلمه را بر می داشت و غذا را چک می کرد، گفت:\n- اینجا آدم زیاد میاد و میره، بیشترشونم برای معامله با آقا میان، کم پیش میاد دوستاش بیان.\nنگاهم کرد و با لحن آرام تری ادامه داد:\n- چون اصلا دوستای زیادی نداره.\nآیلین تقلا می کرد که پایین برود، نازگل از کلافگی او کلافه شد و گفت:\n- بذار پایین اون بچه رو راحت باشه، بیچاره دق کرد از بس دست و پاش بسته بود واسه بازی.\nنچی کردم و ناراضی خم شدم و آیلین چهار دست و پا از آشپزخانه بیرون زد و خنده شادش هم نتوانست از نگرانی ام کم کند.\nلب روی هم فشردم و دنبالش راه افتادم و لحظه آخر شنیدم که مهربان با خنده گفت:\n- بیچاره بچه تازه آزاد شده بودهاا، الان دوباره اسیر این مادر سخت گیرش میشه.\nچشمم به آیلین بود که تند تند با ذوق این سو و آن سو چهار دست و پا حرکت می کرد و همان یک ذره موهای خرگوشی اش، توی هوا تکان می خورد. از ترس اینکه مهمان های تازه از راه رسیده صدایم را بشنوند، آرام صدایش میزدم اما انگار نه انگار که مرا می شناسد، نگاهم هم نمی کرد.\nیکهو حواسم پرت شد و گمش کردم؛ وروجک چه اعجوبه ای بود؛ اگر اینطور پیش می رفت، از پسش بر نمی آمدم.\nدست به کمر پشت مبل ها را هم سرک کشیدم اما نبود، انگار آب شده بود رفته بود توی زمین. هنوز دنبالش می گشتم که صدای حرف زدن کودکانه نامفهوم آیلین را با کسی شنیدم. هر چه به پذیرایی نزدیک می شدم صدا واضح تر می شد. به پذیرایی که رسیدم دوست داشتم دو دستی روی سرم بکوبم.\nویرایش شده 14 آبان توسط ToloAm\nحس می‌کردم مغزم رو به انفجار است. می‌دانستم سایه مرگ جلوی مهمانش می‌خواست کمی آبرو داری کند که با مشت و لقد به جانم نیفتاد تا تلافی کار این وروجک را سرِ منِ بخت برگشته در آورد.\nسوگل با حالت دو دنبالم آمد و تا همقدمم شد بازویم را گرفت و با صدای نادمی گفت:\nبلاخره ایستادم، با چشمانی که سوزششان بیشتر و بیشتر می شد نگاهش کردم و گفتم:\n- نمی تونستی این بچه رو یه لحظه بگیری، حداقل منو صدا میزدی.\nسرش را پایین انداخت و تره ای از موهای طالایی اش یک طرف صورتش را قاب زد و با صدای آرامی گفت:\nبعد آشفته سر بلند کرد و به دو طرف تکان داد و گفت:\n- ولی بخدا خود روزبه گفت بذار بچه راحت باشه.\nروزبه! همان مردک را می گفت که تا نگاهش به من افتاد نیشش شل شد و من فقط کینه توزانه چشم از او برداشتم؛ آیلین روی مبل کنارش نشسته بود و با چند میوه بازی می کرد، هنوز ایستاده بودم و قصد داشتم بطرف او بروم که فریاد سایه مرگ، مرا از جا پراند.\n- برو توله ات رو بردار.\nپلک هایم را محکم با دو انگشت فشردم، هنوز هم کوفتگیه این درد، جان به لبم می کرد.\nدستی دستان سردم را فشرد و باعث شد چشمانم را باز کنم و چشم در چشم نگاه نگران سوگل شوم.\nچقدر شرمنده اش بودم! من و کودکم که گردن او نیفتاده بودیم که بخواهد جورمان را بکشد و طلبکار باشم.\nگنگ و متعجب نگاه چرخاند میان دودو چشمانم و من لب گزیدم که بیشتر نشکنم و ادامه دادم:\n- من حق نداشتم ...\nحرفم را با گفتن بیخیالی با چاشنی لبخند قطع کرد و به سمت آشپزخانه رفت تا میز ناهار را بچیند.\nدستمال خیس را چلاندم و این بار که روی دو زانو نشستم، درد ستون فقراتم توی تمام تنم پیچید و لب گزیدم که فریادم بقیه را باخبر نکند و از خواب بی حواب شوند. دست روی پارکت های سرد گذاشتم و کشان کشان خودم را به نرده های راه پله رساندم و به آنها تکیه دادم.\nمادرم می گفت اگر کسی توی زندگی،سختی ببیند، پس آخر قصه اش آسانی ست. کجایی مادر که ببینی، من سر و ته قصه ام یکی ست، همه اش تلخ است، تلخ. شاید هم توی دنیایی دیگر طعم خوشبختی،را بچشم. چه فایده؟ وقتی همین جا تمام را تمام کرده باشند و هیچ چیز از تو باقی نگذارند و همه ات را نیست و نابود کنند، دیگر بهشت به چه کارم می آید؟! من همین جا خواستم، زنده زندگی کنم، نه اینکه آدم مرده ای باشم که حتی اجازه نفس کشیدنم دست موجودی مثل خودم باشد.\nصدای قدم های کسی روی پله ها، توی سکوت خانه پیچید؛ کمی ترسیدم اما از فرط خستگی نمی توانستم تکان بخورم.\nبعد چند لحظه صدا قطع شد؛ با شک لای چشمانم را باز کردم و اولین چیزی توی قاب نگاهم قرار گرفت، کفش های واکس خورده مردانه و شلوار پارچه ای آبی نفتی بود. از جا پریدم و کمرم گرفت. دست به کمر جلوی سایه مرگ ایستادم و سردی نگاهش را تاب نیاورده، سر پایین انداختم.\n- مگه قرار نبود همه پارکت ها رو دستمال بکشی؟\nپلک زدم و گرمی اشکی که از گوشه چشمان بی خوابم به روی شانه های خسته ام راه گرفت، تا توی قلبم حس شد.\n- پس اینجا نشستنت یعنی چی؟\nبرای کم اوردن ها هم باید جواب پس داد؟! نشستن؟! کور بود که نمی دید جنازه ای شدم که جان می کندم برای هر چند ثانیه پلک زدن؟!\nاصلا وقتی خدا شعور را تقسیم می کرد، بعضی ها کجای صف بودن که شعور کمی به آنها رسید؟ وجدان چی؟! خدایا نه به امثال من که برای نگاه کردن هم لحظه به لحظه عمرشان را غوطه ور در عذاب وجدان هستند و نه به بعضی ها که ادم ها را مثل ظرف و ظروف هی می زنند، می شکنند و انگار نه انگار که بعدش از روی شکسته هایشان هم رد می شوند.\n- مگه با تو نیستم؟ کر شدی؟\nبا صدای عصبانی اش که سعی می کرد بلند نشود، برای اینکه سر بلند کنم، تکانی به گردنم دادم که آخم بلند شد و با کمی اخم ناشی از درد گفتم:\n- یه کم دیگه مونده، فقط نشستم نفسم جا بیاد.\nخم شد و از بالا نگاهم کرد و با کج خندی گفت:\n- چیه؟ خسته شدی؟ حالا مونده تا خسته شدن؛ باید یه جوری نفست بند بیاد که دیگه برگشتی نباشه.\nدستی که روی پارکت ها نشسته بود مشت شد تا چنگ نشود به صورتش. صورتم از حس های بدی که بهم تزریق کرده بود جمع شد.\n- اخرش کجاست؟\nصاف ایستاد، سر کج کرد و سوالی نگاهم کرد.\n- اخرش مرگمه؟\n- می خوای با این حرفا به چی برسی؟\n- بعد مرگم چی میشه؟ که چی؟\nبا کمک نرده ها بلند شدم و سعی کردم صاف بایستم و پخش زمین نشوم.\n- فکر کردی نفهمیدم؟ مشکل از من نیست، تو با خودت مشکل داری. تو یه بیچاره ای که با زجرکش کردن من می خوای خودت رو اروم کنی.\nکف دستش بی رحم، محکم روی صورتم نشست و آتش زد، صورتی را که مدتی ست اشک به رویش ننشست.\nغرید و من پا پس نکشیده، جلوتر رفتم و نگاه کردم چشمانی را که حالا غروب غمیگن بودند و بدون واهمه از دستان مشت شده اش گفتم:\n- اول اون صدای درونت رو خفه کن که برای داغون نشدن خودت، داری بقیه رو داغون می کنی.\nهمزمان که از کنارم رد می شد، تنه ای به تن خسته ام زد و زمزمه کرد:\n- آدمت می کنم...\nسینی را روی میز اتاق گذاشتم و شروع به چیدن صبحانه شدم. بعد از چند لحظه صدای بسته شیر آب آمد و او حوله پوش از حمام بیرون زد. کمربند حوله مشکی اش را محکم تر بست و آرام پشت صندلی نشست. نگاهی به صورتش انداختم؛ زدن نقاب به صورتش را فراموش نکرده بود، انگار که عضوی از بدنش باشد.\n- چرا ماتت برده؟\nبا صدای خشک و بی روحش از جا پریدم.\n- خ...خب چیکار کنم؟\nاز به تته پته افتادنم بیشتر بل گرفت و گفت:\n- چرا مربای آلبالو رو نذاشتی؟\nبا چشمان گرد شده تند گفتم:\n- ولی بی بی گل گفت شما از مربای آلبالو متنفرین!\nبه سمتم چرخید و سر بالا گرفت تا نگاهم کند و گفت:\nسر بالا انداختم و با حرص گفتم:\n- ربطی نداره؟!\nسرش را به دو طرف تکان داد و از سر تا پایم را نگاهی کرد و من سر پایین انداختم.\nصدای بمش توی دالان دلم پیچید وقتی گفت:\n- نه...دیگه ببشتر از تنفر به تو نیست که؟! هست؟\nنگاهم را بالا گرفتم. چقدر چشمانش بد رنگ شده بودند با این حس تمسخر و بی رحمی.\nنگاه ماتم که ادامه دار شد، چانه بالا انداخت و با پوزخند گفت:\n- نیست. من با این تنفر تو رو اطراف خودم نگه داشتم.\nحالا این من بودم که دندان به هم می ساییدم. این آدم داشت متنفر بودن را به من یاد می داد. داشت عادتم می داد به خوب نبودن، به مردن و قتل با کلمات.\nدست به میز گرفت و بلند شد، با پا صندلی را سر جای خود برگرداند و به سمت کمد لباس هایش رفت. بدون نگاه کردن به خورده شکسته های آدمی که پشت سرش بود، گفت:\nمیز را جمع کردم و از اتاق بیرون رفتم. روی پله آخر بودم که در سالن عمارت با ضرب باز شد و با دیدن صحنه روبرو بی اراده یک قدم عقب رفتم.\nاکبر سری برای منِ مات تکان داد و به پشت سرم نگاه کرد، مرد دست بسته را از گردن گرفت و به جلو هول داد که مرد با صورت پخش زمین شد و صدای ناله ضعیفش میان سلام اکبر گم شد.\nتازه متوجه حضور سایه مرگ شدم که پشت سرم ایستاده بود. پله‌های باقی مانده را هم رد کرد و روبروی آنها ایستاد. با پا زیر چانه مرد را گرفت و صورتش را برگرداند.\n- خب موش کثیف، غیر از جاسوسی، دیگه چیکار کردی؟\nمرد با صدای خدشه‌داری گفت:\n- من کاره‌ای نیستم آقا.\nهنوز حرفش را کامل نزده بود که بوت‌های چرم سایه مرگ روی فکش فرود آمد و عجب علاقه‌ای دارد به خورد کردن صورت با آن بوت های مارک کذایی‌اش. صدای جابه‌جا شدن فک مرد توی فضای سرد عمارت پیچید، شاید هم صدای خورد شدنش. دستم را روی دهانم گذاشتم تا جیغم بلند نشود و چشمان گرد شده ام، روی خونی بود که از فک مرد آویزون شده و روی کفپوش های روشن عمارت سرازیر می‌شد. از درد به خود می‌پیچید و ناله می‌کرد.\nدست به کمر ایستاد و گفت:\n- حتما من اون اطلاعاتو رسوندم دست اون لاشخورا، هاا؟\nصدای دادش من را از جا پراند. اکبر چشمش به من که با ترس و لرز ایستاده بودم افتاد و با چشم و ابرو اشاره کرد که بروم جایی خودم را گم و گور کنم، مبادا ترکش های سایه مرگ، مرا هم بزند ناکار کند. اما من از ترس، همان جا خشک شده بودم و می‌ترسیدم قدم از قدم بردارم.\nولی از بخت خوش من، سایه مرگ رد نگاه اکبر را گرفت و به من رسید. یکطرف لبش ارام بالا رفت و کج لبخندش ته‌دلم را خالی کرد. با دست اشاره کرد نزدیک شوم.\nآب نداشته دهانم را قورت دادم و گلویم از خشکی سوخت. دستم را دامن کوتاه لباسم بند کردم و به سمتش رفتم. بی آنکه چشم از من که از ترس، روی پاهایم بند نبودم بردارد، دست دراز کرد، لبه کت اسپرتش را کنار زد و نفسم با دیدن چیزی که به دست گرفت، یک لحظه بند آمد.\nچشمانم میان او و هفت تیر چرخ می خورد و فکری که توی سرم جرقه زد، تیری بود که میان قلبم جا گرفت.\nمکثم که طولانی شد، با قدم هایی که همیشه محکم بود، پشت سرم، با فاصله کمی ایستاد.\nگرمی نفس هایش، کنار گوشم، اذیتم می کرد. معذب توی خودم جمع شدم و چشم برنداشتم از کفپوش های مرمرینی که تا دیشب، می سابیدمشان و حالا آغشته به خون بود.\n- چطوره بیشتر با کارم آشنا شی؟\nتمام تنم می لرزید و صدایش بیشتر لرزه می انداخت، هم به تنم و هم به دلی که یاد صاحبش می افتاد.\nدستانم را که میان دستانش گرفت، کمی به خودم آمدم و سعی کردم خودم را از تله این افعی نجات دهم.\nدستانم را گرفته بود؟! دستانی که یک عمر توی حسرت نبود دستان او سرد شده بودند؛ حالا این غریبه آدمکش بی رحم، می خواست به زمستان دستانم پایان دهد؟ یا هیزم بچیند دور تا دور احساساتم و دلم را به آتش بکشد؟\nمچ دستانم را فشرد و زمزمه وار گفت:\n- گرخیدی؟ دیشب که گفتم! آدمت می کنم.\nحالا میان دستانش بودم. با انزجار پلک روی هم گذاشتم. لعنت به تو مرد نامرد! اخر کجا گفته شده که حوا باید ادم شود؟ حوا، حوا‌ست. می سوزد و می سازد، خاکستر که شد، ققنوس می شود. حوا که اگر ادم بود، تا الان با این همه مردن و زنده شدن، بالای هزار بار خاکش می کردند و بیرون می آمد.\nسردی شی سیاهی که میان دست های لرزانم قرار گرفت، تمام وجودم را یخبندان کرد و هر آن لحظه ممکن بود پخش زمین شوم.\n- شلیک کن دیگه! منتظر چی هستی؟\nترس روی نفس‌هایم هم چیره کرده بود و نفس‌هایم منقطع شده بودند. قفسه سینه‌ام، از کمبود اکسیژن، احساس سردی می‌کرد و می سوخت.\nچانه‌اش روی شانه نحیفم نشست و زمزمه شومش، تمام دنیایم را پر کرد:\n- تو که نمی‌خوای اوضاعت بدتر از اینی که هست بشه؟\nچانه‌ام، از شدت بغض به تکاپو افتاد. مگر بدتر از این هم می‌شد؟!\nکاش این لوله هفت تیر این دل لامصبم را نشانه می گرفت و خلاصم می‌کرد. چطور یک انسان را بی نفس می کردم وقتی تا حالا آزارم به مورچه هم نرسیده بود؟!\nصورت خونی مردی که روبرویم زانو زده بود و چشمان ابری‌اش التماس می‌کردند نکشمش، حالت تهوعم را تشدید می‌کرد.\nدستان بسته‌اش را بالا کشید و زجه اش که بلند شد، سکوت عمارت را در هم شکست.\n- خانوم...خانوم بخدا من هیچ کارم.\nخودش را روی زمین انداخت و لرزش شانه‌هایش بیشتر شد و نالید:\n- حداقل به زن و بچه‌م رحم کنید...\nاکبر با پا لگدی به ستون فقرات مرد زد و فریاد زد:\n- زر اضافی ممنوع.\nدلم...دلم از شنیدن جابه‌جا شدن استخوان‌هایش، بیشتر از فریاد پر دردش مچاله شد و سایه مرگ، دستانش را شل کرد و با مکث از من دور و شد و نزدیک مرد رفت. دست به جیب بالای سرش ایستاد و با صدایی یخی گفت:\n- هر کسی، یه روزی، یه جایی، باید تاوان کاراشو پس بده.\nدندان به هم ساییدم و لب فشردم که فریاد اعتراضم بلند نشود و مرد آرام گفت:\n- نه منی که، به سر به نیست کردن خانوادم، تهدیدم کردن.\n- این دیگه مشکل خودته؛ هر چی به سرت میاد نتیجه کاراییه که کردی.\nچشمش به من در جا خشک شده افتاد و معترض گفت:\n- تو که هنوز ایستادی؟ زود باش تمومش کن.\nدقیقا کدامش را؟ کدامش را باید پایان می‌دادم؟! زندگی ادمی و همزمان خودم را؟ یا فکر و خیال‌هایی که سال‌هاست، مثل خوره به جانم افتاده‌اند؟ یا عشق اویی که نیست اما توی قلبم نمی‌میرد؟! دقیقا کدامش را؟!\nبا یک تصمیم آنی، هفت‌تیر را به سمت سایه مرگ نشانه رفتم. از گوشه چشم دیدم که نگهبان‌ها می خواستند به سمتم خیز بردارند. بی آنکه از نگاه مات شده‌اش چشم بردارم، رو به نگهبان‌ها، داد زدم:\n- یه قدم دیگه بردارین مغزشو متلاشی می‌کنم.\nبی‌بی گل و دختر‌ها با صدای بلندم به سالن آمده بودند و صدای هق‌هق‌شان روی اعصابم بود. اکبر تهدید کرد، بی‌بی‌گل قسم داد و هیچ کس نگفت، دلت چه مرگش شده که طغیان کرده؟ کسی حدس نزد که شاید دلم دارد از غصه می‌ترکد!\nسایه مرگ با دست اشاره کرد که نگهبان‌ها، کاری نکنند و هنوز، نگاهم می‌کرد؛ منی را که بدون گلوله، داشتم جان می‌دادم.\nخونسرد، همانطور دست به جیب ایستاده و وزنش را روی یک پا انداخته بود.\n- منظورت از این کارا چیه؟\nابرو بالا انداختم و صورتم از استرس و ناراحتی جمع شد تا زیر گریه نزنم و گفتم:\n- اینو من باید ازت بپرسم!\nکمی سرم را بالا گرفتم و با صدایی مملو از تمسخر گفتم:\n- اها، یادم رفت. تو یه ادم کثیف ادم کشی که هیچ بویی از انسانیت نبرده و حالا تصمیم داری منو هم توی این باتلاق با خودت بکشی پایین.\nدیدم که چانه‌اش سخت شد و ادامه دادم:\n- مگه نمی‌خواستی کسی رو بکشم؟! خب چه فرقی می‌کنه؟ مگه نه اینکه گناهکار و بی گناه برات یکیَن؟\nهفت‌تیر را بیشتر میان دو دستم فشردم و با صورتی که از خشم رو به آتش گرفتن بود، سعی کردم صدایم نلرزد و گفتم:\n- خب یه تیر حروم توی بی وجود می‌کنم. که بقیه بتونن راحت نفس بکشن.\nاکبر با صدای کنترل شده‌ای گفت:\n- لیلی. اون اسلحه رو بذار کنار خطرناکه. کاری نکن که بعدا پشیمون شی.\nتماس چشمی هردویمان قطع نشد و من کلافه رو به اکبر، با بغض گفتم:\n- بس کن. یه جوری حرف نزن که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.\nطاقتم طاق شد بلند گفتم:\n- این کثافت خواهرمو ازم گرفت. منِ بی‌گناه رو زجرکش کرد و هر روز داره با بودنش و نگه داشتنم توی این جهنم، منو میکشه.\nیک قدم جلو آمد، بی آنکه از نگاه ابری‌ام دل بکند. دستانش را در دو طرفش رها کرده بود و ذره‌ای ترس توی توی چشمانش نبود.\nیک قدم دیگر و سردی دستانم، داشت به قلبم هم سرایت می‌کرد.\n- اگه بنظرت نبودنم بهترین کاره، بزن!\nاو حرف میزد و من ذهنم به چند سال پیش، توی کوچه پس کوچه‌های خانه پدری‌ام پر کشید؛ حوالی خنده‌هایی تکرار نشدنی و چشمانی که، عجیب، تشنه دوباره دیدنشان بودم.\nگریه جیغ مانند آیلین مرا به زمان حال پرت کرد و دوباره تلخی این روزهایم را به رخ کشید.\n- اسلحه رو بذار زمین...\nچشمانم وحشت زده، میان نگهبانی که آیلین به دست، لوله هفت‌تیر را روی سرش گرفته بود در نوسان بود. دهانم خشک شد و با ادامه حرفش، هفت‌تیر از بین مشتم روی زمین پرت شد و صدای افتادنش، توی عمارت پیچید و آیلین، هنوز دستانش را به سمتم گرفته بود و با گریه صدایم میزد و "ماما" گفتن‌هایش، بر عکس همیشه، هیزم می‌شد روی آتش دلم.\n- تو که نمی‌خوای این کوچولو بمیره؟\nبه سمتش پا تند کردم و کسی از پشت شانه‌هایم و بعد مچ دستانم را میان مشتش قفل کرد و آیلینم، رنگ صورتش از شدت گریه به کبودی میزد.\nتقلا کردم. نفس عمیقی کشیدم و نفس نداشتم. با ته مانده صدایم نالیدم:\n- ولم کن...بچم...بچم گناه داره...\nمن از درد بی درمان به خودم می پیچیدم و خواهان آزاد شدن از بند دستان نگهبان بودم و او هنوز نگاه می‌کرد. فقط نگاه می کرد و من با چشمانی باز داشتم می‌مردم. من مرده‌ای بودم که چشم انتظار می مردم؛ چشمانم باز، خشک شده به در تنهایی‌هایم، تا شاید کسی بیاید و آخر هم...کسی نمی‌آید و من چشم انتظار، با هزاران سوال بی جواب، سردرگم می‌میرم.\nچرا نیامد؟ چرا من؟ چرا او؟ اصلا وقتی قرار بود که برود، چرا آمد؟\nسرم را میان دستانم گرفتم. داشتم از فکر و خیال می‌مردم؛ عجب دنیای نامردی! کارمان به جایی رسیده بود که لیلی قصد کشتنم را داشت. اختیار از کف دادم و همزمان با فریادی بلند، دست روی میز کشیدم و هر چه بود از روی میز پرت شد و صدای شکسنشان هم، نتوانست صدای شکستن خودم و دلم را مخفی کند.\nاز پشت میز، با پاهایی سست بلند شدم. داشت مرا می کشت؟ لیلی؟! تقصیر خودم بود. من پای سیاهی را به احساساتمان باز کردم.\nطاقت نیاوردم و میان همان آشفته بازار اتاق، زانو زدم.\nدستم روی قاب عکس شکسته‌ای نشست. کاش گریه می‌کردم. دست کشیدم، روی موهای سیاه موجدارش، روی چشمان ستار بارانی که بیشتر از لب‌هایش می خندیدند.\nبلند شدم. باحالی آشفته از اتاق بیرون زدم و دیدم که اکبر، تند به سمتم آمد و همقدمم شد.\n- آقا...آقا دستتون داره خون میاد.\nحرفی نزدم. من دلم خون است، چکه‌هایش را توی حالم نمی بینی؟\n- صبر کنین بیان زخمتونو ببندن.\nایستادم. بی حرکت، بی خون، مثل مرده‌ای که از گور بلند شده و همه چیز برایش گنگ است.\n- بسپر عمارت رو برای مهمونی اخر هفته اماده کنن.\nابروهایش، از روی دقت به هم نزدیک شدند و گفت:\nسر تکان دادم و به چراغ لوسترهای چشمک زن نگاهی کردم و گفتم:\n- می‌خوام اون مار رو کم کم از لونه‌ش بکشم بیرون.\nبعد بی توجه به قیافه ماتش، از پله‌ها سرازیر شدم.\nکت چرمی که روی مبل انداخته بودم را برداشتم و همانطور که آن را تن میزدم از درب ورودی بیرون رفتم. باید کاری بکنم؛ همین طوری آتش خشم و انتقامم خاموش نمی‌شد. وقتش شده که بازی اصلی شروع شود.\nاین همه هم زدنِ این گندآب عُقده، خشم و کینه و هزار جور احساس گندیده شده دیگر، ممکن بود بوی گندش کل شهر که هیچ، تمام دنیا را بردارد. احساساتی که توی قلب خفه می‌شوند، بعد از زنده به گور کردن تدریجی‌شان، روزی می‌رسد که مثل یک آتشفشان خاموش، یکهو فعال شوند و از این همه مرده بودن خسته شوند.\nباصدای جیغ‌های ممتد آشنایی از فکر به حال پرت شدم. سوالی به یکی از نگهبان نگاه کردم.\n- آقا، بچه‌ها بردن دختره رو ادب کنن.\nچشمانم از فکری که توی سرم جولان می‌داد، هر لحظه گردتر می‌شد و حرفش به آخر نرسیده، به سمت اتاقک پشت ساختمان راه افتادم و تهدید آمیز غریدم:\n- بعدا به حساب تو هم می رسم.\nدستانم بی‌اختیار مشت شده بودند و توی هوای سرد زمستان، هر لحظه بیشتر توی آتش غوطه‌ور می‌شدم.\nصدای جیغ‌های دلخراشش که قطع شد، بیشتر نگران شدم و شروع به دویدن کردم.\nمهم نبود که نیم ساعت پیش داشت مرا می‌کشت، مهم نبود که از او دلچرکین بودم، مهم نبود که من آدم می‌کشتم و الان...هیچ چیز مهم نبود، مهم فقط لیلی بودنش بود و بس!\nبه اتاقک که رسیدم، دسته در را بالا پایین کردم اما باز نشد. بی فکر و بی مهابا لگد محکمی به در زدم و در آهنی با صدای بدی باز شد و به دیوار کناری برخورد کرد و برگشت.\nجلوتر رفتم، دستان مشت شده ام بی قراری می‌کردن برای فرود آمدن روی صورت آن چند نفری که به این جسم نحیف رحم نکرده بودند. قفسه سینه‌ام، تندتر از زمانی که از دویدن نفس بریده بودم، خشمگین بالا پایین می‌شد.\nنگاهم بهت زده، از روی آنها سُر خورد پایین و روی دخترک افتاد.\nقدم‌های چند نفر را حس کردم که پشت سرم متوقف شدند.\nنفس کشیدن هم فراموشم شد وقتی زخم‌های روی صورتش، سخاوتمندانه بیشترِ صورتش را مزین کرده بودند.\nبی‌جان یک قدم جلو رفتم. شال آبی‌اش روی گردنش افتاده بود و چند لکه خون روی روشنی‌اش دیده می‌شد.\nکنارش زانو زدم و کف دستم را به زمین بند کردم تا از شدت درد با صورت روی زمین سقوط نکنم.\nبعد از چند بار کوتاه پلک زدن توانستم چشمانم را کامل باز کنم و نگاهم نور آفتابی که از پشت پرده‌های ارغوانی به داخل اتاق نفوذ کرده بود را تاب بیاورد.\nدستی روی سر باند پیچی شده‌ام نشست و صدای ملیح بی‌بی گل توی گوشم پیچید:\nآخ بی‌بی؛ کاش مرا یاد حالم نمی‌انداختی، میگذاشتی مثل روزهایی که گذشته، از حال خودم بی‌خبر بمانم.\nالبته تا خوب بودن را چه معنا کنی. راستی! راستش را بگویم یا دروغ؟\nدروغ که حناق نیست، بغض است که حناق می‌شود، می‌چسبد به گلو و ول کن ما نیست.\nتره مویی که توی صورتم افتاده بود را کنار زد. حالا راحت‌تر می‌توانستم آن طرح لبخند روی صورت چروکش را ببینم.\nدست به زانویش گرفت و یا علی گویان بلند شد. به سمت در اتاق رفت و بدون اینکه برگردد گفت:\n- میرم آقا دکتر رو صدا بزنم بهش بگم به هوش اومدی.\nفقط نگاهش کردم و بعد از اینکه از اتاق بیرون رفت، سرم را برگرداندم و به منظره بارانی بیرون پنجره نگاه کردم. خیالم از آیلین راحت بود، می‌دانستم که دخترها مراقبش هستند.\n- لیلی ما چطوره؟\nبه صورت خندانش که با غم چشمانش تناقض چشمگیری داشت، خیره شدم و گفتم:\n- از کی تا حالا شدم لیلیِ شما؟\nکیف پزشکی‌اش را روی عسلی کنار تخت گذاشت، خواستم بلند شوم که اشاره کرد لازم نیست و کیف را باز کرد. همانطور که مشغول خارج کردن وسایلش از توی کیف بود گفت:\n- از همون لحظه‌ای که مجنون، اون چندتا نره غول رو رو بخواطرِ جنابالی شل و پل کرد.\nچشمانم گرد شده مات روی لبخند دندان نمایش ماند و دوباره تصاویر مبهمی از همان روز توی ذهنم نقش بست و عطری که از آشنا هم آشناتر بود.\n- ای بابا، کجایی؟\nبا صدا زدن‌های مکرر فرزاد به خودم آمد و حواسم جمع فرزادی شد که الان با لبخندی معنی‌دار که از آن شیطنت می‌بارید مرا نگاه می‌کرد.\nنگاهش را به سقف داد و از گوشه چشم نگاهی کوتاه به من و صورت طلبکار کرد و گفت:\n- خودت رو به اون راه نزن! حرفت چیه؟!\nجدی شد. کنارم با فاصله روی تخت نشست و گفت:\n- لُپ مطلب اینه که ...\nسرش را بلند کرد و با چشمانی که حالا سفیدی‌اش به قرمزی میزد، لبخند کجی زد. سیبک گلویش بی‌قرار بود و انگار حرف سنگینی را با خودش حمل می‌کرد.\n- فکر کنم این داداشم خاطرتو می‌خواد.\nقلبم نزد. حس می‌کردم روح از تنم جدا شد و رنگم پریده. دستم رو تختی را چنگ زد.\nبلند شد. دستی به موهایش کشید و با صدای بمی گفت:\n- خیلیَم می‌خواد.\nاولین بار که احساس کردم دلم برای کسی می‌تپد، زمانی بود که صبح به امید بودنش، زیر آسمان همان شهری که هستم بود و هوایی که، هر دو در آن نفس می‌کشیدیم. زمینی بود که زیر قدم‌های محکمش را بوسه زده و چند قدم راهی که، مرا به یاد او می‌انداخت. پنجره هم که آن روزها، برای حس پنهانم، حکم نفس را داشت. حس کسی را داشتم که، توی بند احساس آزادی می‌کرد. من میان بند ریشه احساسم به او، آزادترین آدم بودم. من توی لحظه، خوشبخت بودم.\nبی‌توجه به دردی که توی تمام تنم پیچید، نیم خیز شدم و نگاهم را خیره نقطه‌ای نامعلوم کردم. کم کم لبخند محوم، با حرص بیشتر و بیشتر صورتم را کش داد و لحظه‌ای بعد شروع به بلند بلند خندیدن کردم. از گوشه چشم، نگاهم به فرزاد افتاد که با شگفتی نگاهم می‌کرد. دیوانه‌ای شده بودم که نه می‌دانست دردش چیست و نه درمانش. چشمان وحشت زده‌اش مهری زد به حدسم. چه دنیای مسخره‌ای! خنده‌ام بلندتر شد. من و او. صورتم را به دو طرف تکان دادم. فرزاد همانجایی که ایستاده، خشکش زده بود. می‌کشتم "واوی" را که من را به آن بی‌رحم وصل می‌کرد. قاتل روح خسته‌ام.\nصورتی که از خنده جمع شده بود، یکهو بغضش ترکید، لب گزیدم که از این همه حرف خفه مانده توی دلم جیغ نزنم و فرزاد با شکسته شدن بغضم تکانی خورد و به سمتم گام برداشت. نمی‌دانست که از ابتدای همان لبخندم، بغضم شکسته بود. هیچ کس نمی‌فهمید، بغض کهنه، چطور می‌شکند. مثل خورده شیشه‌ای که بی حواس توی دست گرفته و روی پوست کشیده می‌شود. محکم، عمیق، بی‌رحم، با خونی غلیظ.\nدستم را بطرفش گرفتم و با چشمانی لبالب از اشک غریدم:\n- هیچ می‌فهمی چی داری میگی؟\nپرده توی چشمانم، اشک شد و روی گونه زخمی‌ام سر خورد و من به خودم اشاره کردم و گفتم:\n- من...من چند ساعت پیش می‌خواستم اونو بکشم، اونم منو هزار بار کشت، خاکم کرد و دوباره از خاک کشیدم بیرون. تا زجرکش کردنم رو از سر بگیره.\nپایین تخت زانو زد و نگاه ملتمسش را به من دوخت و گفت:\n- من هم مَردم. می‌فهمم نگاه یه مرد دلداده رو.\nچشمه اشکم خشک شد، بدون پاک کردن صورت خیسم خم شدم و انگشت اشاره‌ام را جلوی صورتش تکان دادم:\n- خودتم داری میگی یه مرد. اون ...صفت اگه یه جو مردونگی داشت که وضع من این نبود! کو خواهرم؟ کو یه جای سالم تو تن و صورت که هیچ تو بگو روی تن این روحم. اگه بقیه یه زخم عمیق زدن و رد شدن، این قاتل، عمیق ترشون کرد، روشون نمک ریخت و باز هم زخم میزنه.\nدستش توی هوا خشک شد و پنبه توی دستش مشت. خودم را به تاج تخت آبی نفتی کوبیدم و اشکی، مثل مهمان ناخوانده، میان انبوه موهای سیاه زیر شالم گم شد.\nکسی حق را به لیلی نمی‌داد. لیلی بی وفاست دیگر. مجنون عاشقی کرد و او احساس را پشت گوش انداخت. پوزخند صورتم را زینت داد. مجنون! کجایی که ببینی لیلی‌ات را هر روز، با حرف هم زنده به گور می‌کنند.\nویرایش شده 12 آبان توسط ToloAm\n- ماشاالله، هزار الله و اکبر؛ شدی یه پارچه خانوم.\nعمو رحمتی هم در ادامه حرف خاله گلرخ پدرانه لبخند زد و گفت:\n- از خانواده چه خبر دخترم؟ همه خوب هستن؟\nچادر گلدارم را که روی سرم جا به جا کردم، لبخند محوی روی صورتم نقش انداخت، گفتم:\n- خدارو شکر؛ سلام دارن خدمتتون، بابا هم گفتن سر فرصت میان یک سری بهتون بزنن ولی من دیگه طاقت نیاوردم، گفتم هم بیام رها رو ببینم، هم اینکه عرض ادبی به شما کرده باشم.\nرها بیشتر دستم را فشرد و من نگاهی به چهره‌ی بور دوست داشتنی اش کردم؛ صدای خنده‌ی عمو رحمتی بلند شد و گفت:\n- سلامت باشن؛ ولی این حرفی که زدی یعنی فقط بخاطر رها اومدی؟ پس حتما دلت واسه ما تنگ نشده دیگه؟\nخون توی صورتم دوید و خجالت زده گفتم:\n- این حرف‌ها چیه عمو رحمتی؟ شما هم برای من عزیزین.\nرها دست به کمر ابرو بالا انداخته، طلب‌کار گفت:\n- خبه خبه، شیرین زبونی بسه دیگه! بیا بریم که کارت دارم.\nدستم را کشید و من لبخندی به خاله گلرخ و عمو رحمتی زدم، رها دستم را کشید و به سمت راه پله گوشه هال رفت که به طبقه بالا راه داشت. هنوز پله اول را بالا نرفته، زنگ خانه به صدا در آمد و رها به سمت دکمه‌ی در باز کن پا تند کرد و دستم مثل کش تنبون کش آمده و من به دنبالش.\nرها دکمه را زد و با صدای نخراشیده جیغ زد:\n- مامان، رادوین اومد.\nبدنم آنی یخ کرد و می‌دانستم که رنگم، رنگ میت شده. رها نگران، من رنگ پریده را نگاه کرده، متعجب گفت:\nهنوز جوابش را نگفته بودم که در هال باز شد و رادوین به همراه یک پسر تقریباً سیزده ساله وارد شدند.\nحالا که نگاهش روی نگاه افتاده‌ام سنگینی می‌کرد، دستانم بیشتر عرق کرده بودند و حاشیه‌های چادر را میان لرزش دستانم گرفته بودم. چند لحظه طول کشید تا صدای سلامش توی گوشم بپیچد و من زیر لب جوابش را بدهم.\nرها داشت ما را به هم معرفی می کرد و گه گداری، گوشه چشمی به کودکی مان اشاره‌ای می‌کرد و من هنوز درگیر اتفاق دیروز بودم و چشمان خورشید گونی که الان تابششان اجازه نمی‌دادن نفس بکشم و نگاهم بی‌هدف روی گل های قالیِ دست بافت می‌چرخید.\nانگار آنجا نبودم که تا به خودم آمدم، دستانی محکم مرا احاطه کرده بودند. حیرت زده نگاهش کردم و با دیدن نگاه پر شیطنت پسرک فهمیدم، این پسرک نوجوان، همان رامین کوچولوی گذشته است.\nبا ذوق نگاهش کردم و موهای مجعدش را با کف دست به هم ریختم و سرش را تخس عقب کشید اما اعتراضی نکرد.\n- ببینم تو همون رامین کوچولوی نق نقوی ما نیستی؟!\nبا شوق و کمی اعتراض از من فاصله گرفت و دستانم را گرفته، گفت:\n- کوچولو چیه؟ من دیگه بزرگ شدم. وای چقدر دلم برات تنگ شده بود آجی لیلی.\n- بیا کنار رامین. تو دیگه بزرگ شدی، زشته.\nتخس و لجباز، دستانش را دور بازویم حلقه کرد و گفت:\n- زشت اون اخماته. بعدش هم، اگه اینطور باشه من حاضرم همیشه کوچیک بمونم اما بتونم کنار لیلی جونم باشم.\nصدای ساییده شدن دندان های رادوین به گوش من هم رسید و بعد از مکثی کوتاه، با سرعت از پله‌ها بالا رفت.\nرها حیرت زده با دهانی باز مسیر رفتنش را با نگاهش دنبال کرد و گفت:\n- این چه مرگش بود؟!\nرامین بی‌خیال دستی برایم تکان داد و همانطور که از ما فاصله می‌گرفت با لبخند دندان نمایی گفت:\n- من برم لباس عوض کنم، بعدا می‌بینمت.\nرها به به پله‌ها اشاره کرد تا به اتاقش برویم و همزمان گفت:\n- می بینی تورو خدا؟! این هم اعجوبه‌ای شده که یکی رو سکته نده راحت نمیشه.\nریز خندیدم گفتم:\n- چیکارش داری آخه؟ خب بچه ست.\nحرصی با کف دست روی پیشانی اش زد و چشم گرد کرده نگاهم کرد و گفت:\n- بچه چیه؟! ماشاالله پشت لبش هم سبز شده دیگه!\nسعی می‌کردم با خنده و شوخی فکرم را از او دور کنم و نمی‌توانستم؛ مخصوصا وقتی به بالا رسیدیم و چشمم به در بسته اتاقش خورد.\nمن قبلا نمی‌دانستم؛ شاید اگر می‌دانستم از همین چیزها دوری می‌کردم، کلا از دنیا دست می‌کشیدم و دور می‌شدم. خب نمی‌دانستم! نمی‌دانستم ممکن است یک نگاه، حرفی، خنده‌ای، لبخندی، صدای آدمی، دستان حمایتگری و یا... خیلی چیزهایی که روزی برایمان مسخره هستند، در یک لحظه، یک عمر را برایت رقم می‌زنند. یک عمری که روی ریل آن‌ها می‌گذرانی؛ چه بخواهی، چه نخواهی!\nریل عمر، حتی شاید روی یاد یا خاطرات کسی که برای همه تمام شده، برای خودش هم، اما برای خودت نه! و تو تا ته لحظه‌هایت، روی ریل آن می‌گذرانی.\nوارد اتاق دنج رها شدیم، ذوق زده روی تخت گوشه اتاقش نشست و دست مرا هم کشید کنار خودش نشاند. چشمانش تمام صورتم را وجب زد و یکهو توی آغوش خواهرانه‌اش گم شدم. تکان خوردن شانه‌هایش از هق زدن، لایه بغض مرا هم شکست و دستانم را به دورش محکم‌تر کردم.\nبا صدایی که از ته چاه می‌آمد زمزمه کردم:\n- خیلی نامردی...\n- تو هم...\nهر دو میان گریه خندیدیم و از هم جدا شدیم.\n- نمی‌دونی اون اوایل که از اینجا رفتیم چقدر بیتابی کردم، عادت کرده بودم به اینکه همیشه کنار تو باشم، دوست داشتم بزرگ شدنمون هم کنار هم باشه، کنار هم قد بکشیم، اشتباه کنیم، بزرگ بشیم...\nچشم به دستانم دوختم و آهی کشیدم.\n- اره، منم بدتر از تو. می‌دونی که؟ زود وابسته میشدم، دیر دل می‌کندم گاهی هم دل نمی‌کَنَم، وانمود می‌کنم به دل کندن.\nرها خندید و گفت:\n- هنوز هم اینطوری هستی؟\nسری تکان دادم و آرام گفتم:\n- هنوز هم، فقط کمی بیشتر.\nهمزمان که اشک‌هایش را پاک می‌کرد، لبخند زد و گفت:\n- فکر می‌کردم دیگه نمی‌بینمت.\nبه رو تختی لیمویی رنگش نگاه کردم و گفتم:\n- همونطور که، فکر می‌کردیم هیچ وقت از هم دور نمی‌شیم.\nدستانم را محکم گرفت و به لایه اشک درون چشمانم خیره شد.\n- دیگه دور نمی‌شیم.\nدستانم را در هم قفل کردم و با اخم، گرفته کنار پنجره نشستم. لمیس طاقت نیاورد و از ژستی که گرفته بودم از منفجر شد. بله خب، باید هم می‌خندید. سرکار علیه می‌خواست برود نامزد جانش را ببیند و من هم اخلاق قشنگ خانواده عمو را باید تحمل می‌کردم. هر چه هم می‌گفتم آقاجان شما بروید بگذارید اینجا بمانم به درد خودم بمیرم، تشر میزدن که نه چه معنی دارد؟!\n- لیلی پاشو انقدر من رو خون به جگر نکن بچه.\n- باز شروع شد. آقا من نخوام بیام اون موزه اسطوره‌های اخلاق رو رؤیت کنم کی رو باید ببینم.\nلادن توی حرفم پرید که:\nچشم غره‌ای به دندان‌های یکی در میانش رفتم و صدای مامان اجازه نداد جوابش را بدهم.\n- زهرمار، بلندشو ببینم.\nو همانطور که از اتاق بیرون می‌رفت صدای غر زدنش را شنیدم که گفت:\n- بیچاره اونی که می‌خواد تو رو تحمل کنه، خدا خیرش بده، یک ملت رو از دستت راحت می‌کنه.\nنمی‌دانم قیافه‌ام چطور شده بود که لمیس و لادن این بار بلندتر زدند زیر خنده و پرتاب هدف دار من و برخورد لباس‌ها توی صورتشان، متاسفانه خنده‌هایشان شدید‌تر شد.\n- زود باش آماده شو. بابا امشب می‌ریم چند ساعت می‌شینیم میایم دیگه.\n- چند ساعت پر از مشقت.\nهمزمان که روسری نوک مدادی با گل‌های یاسی‌ام را گره میزدم گفتم:\n- البته نه برای تو و یار.\nبا برخورد چیزی به سرم آخی گفتم و بطرفش برگشتم.\n- باشه امشب به حمید میگم زنش چه دست سنگینی داره، بلاخره حرفِ یک عمر زندگیِ خواهر، باید با چشم باز انتخاب کنه.\nحرصی جیغ فرابنفش کوتاهی زد که صدای داد مامان از توی سالن بلند شد.\n- چه خبرتونِ دخترا؟ باباتون میگه زودتر آماده بشین زشته دیروقت بریم.


دومین رویداد استارتاپی مد و فناروی - چهارشنبه ۲۲ آذر ۹۶ - ایوند\nدومین رویداد استارتاپی مد و فناروی در تاریخ جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۶ به پایان رسیده است. (جزئیات بیشتر)\nدومین رویداد استارتاپی مد و فناروی\nچهارشنبه ۲۲ آذر ۹۶ ۱۴:۰۰\nجمعه ۲۴ آذر ۹۶ ۲۰:۰۰\nسازمان تجاری سازی فناوری و اشتغال دانش آموختگان جهاد دانشگاهی\nرویداد استارتاپی مد و فناوری، رویدادی ترویجی و با رویکرد آموزشی است. در جریان این رویداد دو روز و نیمه حدود 50 الی 100 نفر از دانشجویان، دانش‌اموختگان و علاقمندان صاحب ایده در زمینه مباحث استارتاپ و کارآفرینی در حوزه طراحی پارچه و لباس و فناوری‌های مرتبط با آن گرد هم جمع می‌شوند و ضمن اشتراک‌گذاری طرح‌ها و ایده‌های خلاقانه خود، شبکه‌سازی و تیم‌سازی، مهارت‌های کارآفرینی و فرایند اجرایی سازی یک ایده تا کسب و کار و راه‌اندازی یک استارتاپ نوپا را در عمل اموخته و با کمک، مشاوره و نظارت مربیان متخصص رویداد، ایده نوآورانه خود را توسعه می‌بخشند. در این رویداد مشاوران و مربیان با تخصص‌های کسب وکار، فناوری اطلاعات، طراحی مد و پارچه و لباس، گرافیک و رایانه و کارآفرینی جهت ارائه خدمات مشاوره‌ای و آموزشی تخصصی به شرکت‌کنندگان حضور دارند و در نهایت سه تیم و ایده برتر ارزیابی، داوری و معرفی خواهند شد.\nهدف از برگزاری این رویداد ایجاد بستری برای جذب و ارائه ایده‌ها و طرح‌های نوآورانه دانشجویان، دانش آموختگان دانشگاه ها، کارآفرینان و صاحبان ایده‌های کسب و کار در زمینه طراحی، هنر و مد است. ایده‌ها و تیم‌های برتر علاوه بر تقدیر و کسب جوایز مادی، از اولویت بررسی امکان جذب در مراکز رشد و کانون‌های رشد، شکوفایی و خلاقیت سازمان تجاری‌سازی فناوری و اشتغال دانش‌آموختگان جهاد دانشگاهی و شروع کسب و کار نوپای خود، ارائه خدمات پشتیبانی و تجاری سازی محصول، مشاوره و آماده سازی جذب سرمایه‌گذاران و ..... برخوردار خواهند شد.\nشماره تماس دبیرخانه: 021-88605584\nکانال تلگرام:@2fashion and tech\nمعاون جهاد دانشگاهی و رئیس سازمان تجاری سازی فناوری و اشتغال دانش آموختگان\nآقای مهدی محمودی\nدبیر بخش فرهنگی هنری، انجمن‌ها و موسسات ششمین جشنواره بین‌المللی مد ولباس فجر\nکارآفرین برتر حوزه صنایع فرهنگی و خلاق\nآقای ابوالقاسم شیرازی\nرئیس اتحادیه پوشاک و لباس تهران\nمرکز نوآوری شتابدهی\nشرکت رابین حامی هنر پارس\nمعاونت علمی و فناوری ریاست جمه جمهوری ستاد فناوری های نرم و هویت ساز\nمرکز اموزش علمی و کاربردی شماره 4 جهاد دانشگاهی\nمرکز نوآوری و شکوفایی دانشگاه الزهرا\nمهران دانشجوی دکترا مدیریت کارآفرینی گرایش کسب و کار در دانشگاه تهران ،دارای لیسانس مهندسی کامپیوتر و ارشد مدیریت استراتژیک است و پژوهشگر برتر، دانشجوی نمونه و مدرس دانشگاه تهران است. او نویسنده کتاب کارآفرینی نوآورانه و به عنوان مربی در رویدادهای استارتاپی و کارآفرینی و شتاب دهنده ها فعالیت دارد و مدیر توسعه بازار استارتاپ های بخوان و نیک استارتر و به عنوان مدیر work space استارتاپ لند سریر مشغول است. مهران در این رویداد حضور دارد تا شما را در زمینه ایده پردازی و تجزیه و تحلیل محیط و رقبا و طراحی و تدوین بوم کسب و کار یاری نماید.\nتوحید قهرمانی متولد 1367 در تهران. به گفته خودش عاشق وب، اینترنت و بازاریابی اینترنتی است. البته تفریحش هم خبر است و خبرنگاری. او سردبیر رسانه دانش و فناوری کلیک (click.ir) و هم اکنون سردبیر رسانه کارآفرینی اکوسیستم است. همچنین خبرنگار و مشاور جذب مخاطب وب سایت خبری تابناک، مشاور جذب مخاطب وب سایت های سیمرغ، 55 آنلاین، جماران و وب سایت های خبری دیگر است. علاقه خاص او به هم فکری و فعالیت در زمینه فروش و بازاریابی اینترنتی زمینه نگارش کتاب صفر تا صد فروش آنلاین توسط او بود که در سال 1392 پس از سه سال کار بر روی آن، به صورت رایگان در وب منتشرش کرد.\nمحبوبه شکوهی فر\nمحبوبه شکوهی فر متولد 1358 و کارشناس ارشد مد و لباس از دانشگاه علم و فرهنگ است. وی از سال 1388 در حوزه های مختلف مد و لباس فعالیت داشته؛ ازجمله مدیریت تیم طراحی و برند تولیدی لباس سارک، طراحی پارچه و مضمون چرم درسا، طراحی و تولید مجموعه پوشاک الیاف طبیعی چیستا و ... وی همچنین به عنوان هم موسس استارتاپ فیت اند فاین در اولین استارتاپ ویکند مد و تک، عنوان تیم اول و برنده این رویداد را به دست آورد. اکنون به عنوان مشاور مد مشغول همکاری با استارتاپ ها، مجلات مد و شرکت های فعال در حوزه مد و لباس می باشد.\nوي تحصيل كرده رشته طراحي پارچه و لباس ، دانشگاه علم و فرهنگ در مقطع كارشناسي است كه بلافاصله بعد از فارغ التحصيلي كار خود را در زمينه طراح لباس، مشاوره و دوخت و تدريس همزمان اين رشته آغاز كرد . مهارت او در خلاقيت و تصوير سازي لباس در كنار الگو سازي ، دوخت حرفه اي و استايل لباس ، علي الخصوص لباس عروس، حاصل سالها تجربه در بازار كار و صنعت طراحي و توليد لباس است . او هم اكنون در كنار اداره استوديو طراحي و كارگاه دوخت خود ، مشغول به تحصيل در مقطع كارشناسي ارشد طراحي لباس در دانشگاه الزهرا مي باشد . • مدير موسس خانه طراحي لباس سپينود. • مدرس اصول طراحي لباس و الگو سازي در موسسات سوره نيكو، مهرپويان و مجتمع فني (سعادت آباد).\nتیم لیدر در کافه بازار\nطراح ارشد رابط و تجربه کاربری (Senior UI/UX Designer) با بیش از ۱۰ سال سابقه فعالیت در شاخه های مختلف طراحی و تجربه همکاری با شرکتهای بین المللی در حوزه های گردشگری، حمل و نقل و مد و فشن\nتوسعه دهنده در کافه بازار\nمدرس برجسته بازاریابی خلاقیت و نواوری مشاوراقای هاوپیان در کارگروه نساجی وزارت صنعت و معدن مدیر مرکز نئآوری و شتابدهنده استان البرز\nروز اول چهارشنبه 96/9/22\nروز دوم پنجشنبه 96/9/23\nروز سوم جمعه 96/9/24\nآغاز و خوش‌آمدگویی ۱۴:۰۰ ۱۴:۱۵\nافتتاحیه رویداد ۱۴:۱۵ ۱۴:۲۵\nسخنرانی رسمی ۱۴:۳۰ ۱۴:۴۵\nسخنرانی کلیدی ۱۴:۴۶ ۱۵:۱۰\nسخنرانی انگیزشی ۱۵:۱۵ ۱۵:۴۰\nمعرفی رویداد توسط تسهیلگر ۱۵:۴۵ ۱۶:۰۰\nارائه آسانسوری ۱۶:۰۰ ۱۷:۰۰\nرای گیری ۱۷:۰۰ ۱۷:۱۵\nاستراحت و پذیرایی ۱۷:۱۵ ۱۷:۳۰\nاعلام نتایج و آغاز تشکیل تیم‌ها ۱۸:۰۰ ۱۹:۰۰\nصبحانه ۸:۳۰ ۹:۰۰\nکارگاه بوم کسب و کار ۹:۰۰ ۱۰:۰۰\nشروع فعالیت تیم‌ها ۱۰:۰۰ ۱۲:۳۰\nاستراحت و ناهار ۱۲:۳۰ ۱۳:۳۰\nاداتمه فعالیت تیم‌ها ۱۳:۳۰ ۱۶:۰۰\nکارگاه اعتبارسنجی ایده ۱۶:۰۰ ۱۶:۳۰\nادامه فعالیت تیم ها ۱۶:۳۰ ۲۰:۰۰\nکارگاه ارائه ایده ۹:۰۰ ۹:۳۰\nادامه فعالیت تیم ها ۹:۳۰ ۱۲:۳۰\nنهایی سازی ایده ها و ارائه آزمایشی ۱۳:۳۰ ۱۵:۰۰\nاختتامیه رویداد ۱۵:۰۰ ۱۹:۰۰\nآدرس:تهران تهران- دانشگاه الزهرا- مرکز نوآوری و شکوفایی


كنفرانس الهیات سیاسی لیبرالیسم آمریكا برگزار می گردد | عطر حرم\nكنفرانس الهیات سیاسی لیبرالیسم آمریكا برگزار می گردد\nعطر حرم: كنفرانس الهیات سیاسی لیبرالیسم آمریكا: دیدگاه های جدید در فلسفه تاریخ و دین در ایام 7 تا 9 اكتبر 2019 در والپارایسو، شیلی انجام می شود.\nبه گزارش عطر حرم به نقل از مهر، كنفرانس «الهیات سیاسی لیبرالیسم آمریكا: دیدگاه های جدید در فلسفه تاریخ و دین» در ایام ۷ تا ۹ اكتبر ۲۰۱۹ در والپارایسو، شیلی انجام می شود. هدف این كنفرانس، بررسی تحولات جدید فلسفه تاریخ و دین و به روز كردن رویكرد هگل یا دیگران است كه در مورد جوامع پروتستان آمریكایی مورد استفاده قرار می گیرد. بعد از هگل، واگلین یك نظریه را كه شامل شهود عمیق است كه می توان آنرا به شكلی مكمل دیدگاه هگل دانست، بیان كرد. فرضیه اصلی واگلین این است كه اخلاق سیاسی جامعه به شكلی تعیین می شود كه اعضای آن تجربه قلمرو متعالی یا الوهیت را تجربه كنند. از این نقطه، مجموعه ای از سوالات می تواند بیان شود.\nشرایط اصلاحات مذهبی كه توسط جنبش اصلاحات در مرحله اول در اروپا معرفی شده در ایالات متحده چگونه است؟ تجربه عجیب و غریب الهی یا متعالی كه در آمریكا اتفاق می افتد چیست؟ آیا تجربه متعالی در آمریكا یك اخلاق كاملاً جدید سیاسی به وجود آورده است و…\nعلاقمندان به سوژه كنفرانس می توانند با ارسال چكیده آثار خود به آدرس carlos.medina@uv.cl در این كنفرانس مشاركت نمایند. مهلت ارسال آثار تا اختتام روز ۱۰ ژوئن ۲۰۱۹ است. جهت كسب اطلاعات بیشتر به آدرس https: //philevents.org/event/show/70102 بازگشت گردد.\nتگهای خبر: دین , گل , مذهب\nبیشتر از ۱۰۰ هزار مساله مردم در مهرواره اوج به ثبت رسید


پنجشنبه / ۳۱ خرداد ۹۷ / 14:36\nحجت‌الاسلام قاسم علی احمدی، مبلّغ موفق کلاته‌برفی تأکید کرد:\nبیش از نصف عمرش را به‌عنوان روحانی و مبلّغ مذهبی در مناطق محروم شرق و جنوب کشور گذرانده است. با محرومان زندگی کرده و محرومیت را با گوشت، پوست و استخوانش درک کرده است.\nحسین برادران فر-شهرآراآنلاین، بیش از نصف عمرش را به‌عنوان روحانی و مبلّغ مذهبی در مناطق محروم شرق و جنوب کشور گذرانده است. با محرومان زندگی کرده و محرومیت را با گوشت، پوست و استخوانش درک کرده است. فعالیت او منحصر به منبر و تبلیغات زبانی نبوده و هر زمان که نیاز بوده، آستین‌ها را بالا زده و با ساخت مدرسه، مسجد و خانه به محرومان کمک کرده است. او با تلاش شبانه‌روزی و تأکید بر اشتراکات مذهبی، واسطه ارتباط بین اهل سنت و شیعیان شده و با وجود مخالفت‌هایی که وجود داشته به موفقیت‌های چشمگیری در زمینه اتحاد مذهبی دست پیدا کرده و محبوبیت خاصی نیز در بین ساکنان این مناطق به دست آورده است. وی دلیل موفقیت خود را تأسی به خلق‌وخوی پیامبر(ص) و خوش‌خویی با مردم، به دور از تعصب می‌داند. قاسم علی‌احمدی، مبلّغ و روحانی موفق منطقه ما که سکونت در محله کلاته‌برفی را نیز به‌دلیل برقراری همین وحدت بین سنی و شیعه برگزیده است در حوزه تبلیغات عملکرد موفقی داشته است. به مناسبت روز تبلیغات اسلامی‌گفت‌وگوی دوستانه‌ای با او انجام داده‌ایم.\nقاسم علی‌احمدی، سال1355در بهشهر استان مازندران به دنیا می‌آید و بنابر علاقه‌ای که به دین و حوزه مذهبی دارد، به تحصیل در حوزه علمیه می‌پردازد.\nخودش در توضیح این مطلب می‌گوید: به دلیل علاقه شخصی به مسائل شرعی و مذهبی و تشویق خانواده‌ام، به تحصیل در حوزه علمیه پرداختم و بعد از کسب کارشناسی خارج فقه، کارشناسی اقتصاد و مربیگری ورزشی را نیز دریافت کردم و بعد از فارغ‌التحصیلی از حوزه علمیه، به‌عنوان مبلّغ و کارشناس فرهنگی کار خودم را شروع کردم. انتخاب حوزه تبلیغی برعهده خودمان بود، به دلیل علاقه شخصی و تحقیقات مفصلی که در حوزه تقریب مذاهب انجام داده بودم، تبلیغ در مناطق محروم شرق و جنوب کشور با مذهب تلفیقی (شیعه و سنی) را انتخاب کردم.بعد دراین راه تلاشم را ادامه دادم و با برگزاری برنامه‌های جشن، مسابقات ورزشی و... توانستم تعدادی از نوجوان‌ها را جذب کنم. با جذب این نوجوانان، به‌تدریج والدین آن‌ها نیز جذب مسجد و مسائل دینی شدند. حتی تعدادی از والدین نیز درکلاس‌های احکام و پرسش و پاسخی که ما در مسجد برگزار می‌کردیم، شرکت می‌کردند. به‌تدریج ارتباطم را با برخی علما گسترش دادم و بین ما ارتباط دوستانه‌ای به وجود آمد. به همین دلیل با وجود شرایط بد آب و هوایی و کمبود شدید امکانات، تصمیم به ادامه راه گرفتم و در رمضان سال‌های بعد نیز به‌عنوان مبلّغ مذهبی درشهرهای محرومی مانند: زابل، زاهدان، خاش، ایرانشهر و شهرهای مختلف هرمزگان گذراندم.\nتبلیغ بر مبنای علایق\nاحمدی معتقد است که یکی از اصول جذب برای تبلیغات و همراهی دیگران با افکار و آرای خودت، استفاده از علاقه‌مندی‌های طرف مقابل است.\nوی با بیان این مطلب می‌گوید: یکی از روش‌های موفقیت در مسیر تبلیغات، شناسایی و آگاهی از علایق گروهی است که باید برای آن‌ها تبلیغ شود. در همان سال‌های ابتدایی تبلیغات، برای تبلیغ به یکی از مناطق محروم استان هرمزگان رفتم. مردم این روستا و روستاهای اطراف تا آن زمان روحانی و مبلغ مذهبی نداشتند، به همین دلیل با ورود روحانی به محلشان به‌شدت مخالف بودند. با ورود به این منطقه تلاش زیادی انجام دادم که بتوانم با اهالی و بزرگان محله ارتباط دوستانه‌ای داشته باشم اما میسر نمی‌شد و حتی عده‌ای از اهالی تهدید به اخراجم کردند اما برخلاف والدین، بچه‌ها و نوجوان‌های محله به مسجد رفت و آمد داشتند. برای جذب بیشتر آنان چند کلاس ورزشی (رزمی) تشکیل دادم، بچه‌ها استقبال خوبی داشتند، با آمدن ماه محرم، با کمک همین بچه‌ها پایه اولیه هیئت محبان‌الرضا(ع) را تشکیل دادیم. هیئتی که حالا بیش 200عضو فعال دارد و بیشترشان از همان نوجوان‌های ورزشکار هستند. با جذب نوجوانان، والدین نیز جذب مسجد شدند و با کمک آن‌ها توانستیم همبستگی خوبی در محل ایجاد کنیم.\nقاسم‌علی احمدی با وساطت درمیان خانواده‌های سنی و شیعه، زمینه ازدواج در میان فرزندان خانواده‌های آنان را فراهم کرده است.\nاو در توضیح این مطلب می‌گوید: با وجودی‌که ازدواج در بین افراد با دو مذهب متفاوت عمومیت ندارد و امر عجیبی است و حتی برخی از افراد متعصب، به‌ویژه اهل سنت با آن مخالف هستند، اما با تلاش‌هایی‌که در مناطق تلفیقی انجام دادیم ازدواج‌هایی انجام شد. نمونه موفق آن را می‌توان در محله کلاته‌برفی مشاهده کرد. در محله کلاته‌برفی ازدواج پسر و دختر از دو مذهب متفاوت سنی و شیعه امری عادی و معمولی است. در محله کلاته‌برفی شیعه و سنی در جوار و همسایگی یکدیگر با مهر و محبت زندگی می‌کنند و گاهی اوقات نیز این دوستی و محبت منتهی به عشق و علاقه بین فرزندان شده است و پسری از یک خانواده شیعه عاشق دختری از خانواده اهل سنت و به‌عکس شده است. خانواده پسر بعد از مطرح‌کردن موضوع بر طبق رسومی که وجود دارد به خواستگاری دختر می‌روند. خانواده دختر نیز با اندکی ارشاد و همدلی آن‌ها را پذیرفته و جواب مثبت می‌دهد. بعد از مدتی نیز با هم ازدواج کرده‌اند. در این مدت صیغه عقد 10نفر از این زوج‌های جوان را انجام داده‌ام. خوشبختانه انجام چنین ازدواج‌هایی در تحکیم، دوستی و وحدت اهل سنت و شیعیان نقش مؤثری داشته است و با برقراری این پیوند خونی، دیگر اختلافات مانع دوستی و همبستگی نمی‌شود.\nتأمین امکانات رفاهی و بهداشتی\nقاسم‌علی احمدی، در زمینه تأمین نیازهای عمومی و بهداشتی (آب شرب، حمام) ساکنان مناطق محروم فعالیت‌های بسیاری انجام داده است. خودش در توضیح این مطلب می‌گوید: درطول این 23سال مأموریت‌های تبلیغی بسیاری به مناطق محروم، خاش، زاهدان، زابل، میرجاوه و هرمزگان داشتم، مناطقی که از لحاظ امکانات رفاهی زندگی در پایین‌ترین حد ممکن بودند. در یکی از مناطق زابل به دلیل نبود خانه بهداشت و آب سالم ساکنان محله بیمار شده و فوت می‌کردند. دیدن این وضعیت اسفناک برایم تحمل‌ناپذیر بود، به همین دلیل از همان روزهای اول پیگیری برای تأمین نیازهای عمومی منطقه را آغاز کردم. با پیگیری‌های شبانه‌روزی از طریق مسئولان و کمک خیران یک حمام عمومی ساختیم و به دنبال آن خانه بهداشتی ساخته شد و هر هفته یک روز دکتری از شهر زابل به این روستا می‌آمد و بیماران را درمان می‌کرد. مردم منطقه هیچ‌گونه آب بهداشتی و سالمی برای خوردن نداشتند و از آب کثیف و گل‌آلودی که در گودال‌ها جمع شده بود، استفاده می‌کردند. به دلیل مصرف این آب آلوده اکثریت ساکنان منطقه دچار بیماری‌های گوارشی و عفونی شده بودند. در اولین اقدام ضربتی با کمک اهالی محله منبع آبی ساخته شد و از طریق تانکرها آب بهداشتی به این مکان آورده شد. در پیگیری‌های بعدی روستاهای این منطقه از زابل دارای آب لوله‌کشی شدند و درحال حاضر بعد از گذشت چندسال، دیگر خبری از آن بیماری‌ها نیست.\nکمک به خانواده‌های نیازمند\nاحمدی در زمینه کمک به نیازمندان و تأمین نیازهای آنان نیز فعال بوده و با ایجاد شغل‌های خانگی درآمد ثابتی برای آنان فراهم کرده است. وی درتوضیح این مطلب می‌گوید: یکی از مشکلات مهم در این مناطق، تعداد زیاد خانواده‌های فقیر و بی‌بضاعت است، خانواده‌هایی که به دلیل کهنسالی یا فوت نان‌آور خانواده، در تأمین مایحتاج خود با مشکلات فراوانی روبه‌رو هستند. فرزندان این خانواده‌ها با لباس‌های پاره و کهنه و گرسنگی شدیدی که از رنگ زرد چهره‌هایشان پیداست در کوچه و پس‌کوچه‌های محله پرسه می‌زدند، دیدن چنین وضعیتی بسیار تلخ و دردآور بود. برای پایان‌دادن به این وضعیت از طریق جلسات و گفت‌وگوهایی که با برخی خیران و افراد متمول داشتیم، توانستیم لباس و غذای مناسب آنان را تهیه کنیم و در قالب بسته‌های هدیه ماهانه در اختیار آنان قرار دهیم. در بین این خانواده‌های فقیر به‌جز افراد کهنسال و پیر که قادر به انجام کار اقتصادی نبودند، خانواده‌هایی بودند که توانایی کار و فعالیت اقتصادی داشتند اما کاری پیدا نمی‌کردند. از طریق گفت‌وگویی‌که با صاحبان کارگاه‌های تولیدی و مشاغل‌خانگی داشتیم، مواد خام و اولیه(کیف، کفش و عروسک) را به خانه‌های این افراد می‌بردیم و آن‌ها نیز اجناس ساخته شده را تحویل داده و پولی دریافت می‌کردند. هرچند این پول خیلی زیاد نبود اما تا حدودی می‌توانست بخشی از هزینه‌های خانواده را تأمین کند.\nگسترش حوزه تبلیغات در مناطق تلفیقی\nقاسم علی احمدی، یکی از اولین روحانیان حوزه تبلیغات مسائل شرعی و اسلامی در مناطق تلفیقی است و گسترش تبلیغات در برخی از این مناطق، مدیون زحمات و تلاش‌های اوست.\nاحمدی دراین‌باره می‌گوید: 23سال قبل که مأمور تبلیغات در مناطق تلفیقی شدم، خیلی‌ها اعتقاد داشتند که این‌کار امکان‌پذیر نیست. در اولین حضورم، که در شهرستان خواف بود، حتی برخی علمای منطقه نیز به این‌کار بدگمان بودند و تمایلی برای همکاری نداشتند،اما با صبر و پشتکار به‌تدریج این بدگمانی از بین رفت. در همان سال که برای تبلیغ به شهرستان خواف رفته بودم، برخورد چندان دوستانه‌ای نداشتند، اما به‌تدریج این رفتار سرد از بین رفت و همین مردم که از حضورم ناراحت بودند، با همکاری و کمک مالی خود اولین خانه عالم را در منطقه خواف ساخته و در اختیارم قرار دادند. با این اتفاق به‌تدریج علمایی که تا قبل از آن تمایلی برای تبلیغ در این مناطق را نداشتند، با میل و خواست خود تبلیغ دراین مناطق را انتخاب می‌کردند. در ابتدای همان سال 4نفر برای تبلیغ به خواف آمدند و در پایان سال این تعداد به 36نفر رسید. با تلاش مداوم این مبلغان مذهبی دیدگاه مردم مناطق تلفیقی درباره علمای مذهبی مخالف تغییر چشمگیری پیدا کرد و علمای شیعه و سنی در برنامه‌های مساجد یکدیگر شرکت می‌کردند.\nخلق و خوی خوش عامل موفقیت\nاحمدی که یکی از مبلغان موفق در حوزه تبلیغات اسلامی است، این موفقیت را مدیون رفتار دوستانه و بدون تعصب می‌داند و با اشاره به یکی از آیات قرآن، می‌گوید: خداوند در قرآن می‌فرماید: ای پیامبر اگر تو خوش‌خو و خوش‌رفتار نمی‌بودی، همه از دور و برت پراکنده می‌شدند. در واقع بزرگ‌ترین صفت پیامبر(ص) مهربانی و خوش‌برخوردی است که در قرآن به (خلق عظیم) تعبیر شده است. من نیز تا جایی که توانسته‌ام از این صفت پیامبر(ص) پیروی کرده‌ام. علاوه‌براین برای موفقیت در کار تبلیغات باید وقت زیادی گذاشت و هیچ‌گاه دچار یأس و ناامیدی نشد، اگر مأیوس می‌شدم موفقیتی در کار نبود، یکی دیگر از دلایل موفقیت در تبلیغات، دوری از تعصبات و استفاده از اندیشه و تفکر است. کسی که فقط مسلک و مذهب خودش را قبول دارد و بقیه را کافر و مرتد می‌داند، نمی‌تواند کار تبلیغی انجام دهد. من معتقدم یک مبلّغ کم‌سواد و بدون تعصب، عملکردش موفق‌تر از یک مبلّغ باسواد (از لحاظ مدرک) اما متعصب است. در تفکر مذهبی اسلام همواره به استفاده از اندیشه و عقل تأکید شده و تقلید کورکورانه نفی شده است.\nتبلیغات در بیمارستان قائم(عج) مشهد\nاحمدی اولین مبلّغی است که به‌عنوان کارشناس مذهبی و مشاوره در بیمارستان قائم(عج) فعالیت دارد و خدمات مشاوره مذهبی را در اختیار بیماران و پرسنل بیمارستان قرار می‌دهد. او دراین‌باره می‌گوید: اولین روحانی‌ای هستم که 5سال قبل به‌عنوان کارشناس مذهبی و مشاور به نمایندگی از نهاد رهبری در دانشگاه علوم پزشکی مشهد در بیمارستان قائم(عج) فعالیتم را شروع کردم. در این مدت کلاس‌های آموزشی احکام و چگونگی رفتار با بیمار را برای استادان و دانشجویان بیمارستان برگزار کرده‌ام و مشاوره‌هایی با استادان برای کمک‌رسانی بهتر و مفیدتر به بیماران داشتم. همچنین در جلسات سرکشی و بازدید مسئولان بیمارستان که روزانه برگزار می‌شود حضور دارم و پاسخ‌گوی سؤالات مذهبی بیمار و همراهانش هستم. درباره بیماران خاص و ویژه و همراهان آن‌ها که باید شرایط سختی را پشت سر بگذارند نیز مشاوره‌های خاصی دارم. حتی در صورت لزوم بیمار را تا اتاق عمل همراهی می‌کنم. به درددل‌های بیماران گوش می‌دهم و مشکلات مالی، جسمی و روحی آنان را در اختیار مسئولان قرار می‌دهم. بر طبق نظرسنجی‌ها این طرح که برای اولین‌بار در بیمارستان قائم(عج) مشهد انجام شد، تأثیرات مثبتی داشته و به‌زودی نیز در بیمارستان‌های دیگر انجام خواهد شد.


با تشکر از راحتی ، افزایش سودآوری و عملکرد ، سرمایه گذاران به طور فزاینده ای در فکر چگونگی کار فارکس متاتریدر جدی در اینترنت با خرید گزینه های باینری هستند. یک حساب آزمایشی بدون ثبت نام آنلاین ، به عنوان مثال ، با یکی از شرکت های محبوب در بازار ، یک فرصت بی نظیر برای امتحان تجارت بدون خطر از دست دادن پول شما است. چنین گزینه مفیدی آشنایی با گزینه های دودویی را بدون هیچ گونه خسارت ، ترس و عدم اطمینان شخصی م makesثر می کند. این البته یک مزیت بزرگ در تجارت دمو است. بسیاری از افراد تصور می کنند که این یکی از بهترین سیستم ها برای مبتدیان است ؛ شروع با همیشه و بهتر شدن راحت تر با Redclick. یک حساب دمو فارکس در هر یک از این بروکرها انتخاب کنید\nکرزی افزود: «ما باید از چین توقع نداشته باشیم که بر پاکستان فشار بیاورد، چرا که این یک توقع بی‌جا است. تفکیک منفعت چین را از پاکستان و با خود درک کنیم.» لطفا فیلتر مربوط به شناسایی کندل نظیر اینگولف و پین بار رو هم قرار بدین یه پاور به موبو و همه رایزر ها پاور میده و پاور یا پاورهای دیگه برق پورت PCI ۶ پین کارت ها را تامین میکنن.\nدر برگه سرور ،فعال کردن اخبار را انتخاب کنید . چارچوب موجود در شکل زیر اجزای استراتژی را در قالب ۱۲ سؤال از مباحث آگاهی و تغییر استراتژیک نشان می‌دهد. با حرکت از چپ به راست سؤالات روند منطقی به خود می‌گیرد. اگر سازمان در جایی نیاز به ارزیابی فرصت‌ها و تهدیدات در حال ظهور داشته باشد، قبل از مشخص شدن اهداف، استراتژی‌های سازمان باید ارزیابی، انتخاب و اجرا شوند. پس مدل می‌تواند به صورت ترتیبی استفاده شود. همچنین در این چارچوب، اطلاعات بر نظارت و تداوم دلالت دارد.\nاين انديکاتور ترکيبي از 5 فارکس متاتریدر عناصر اساسي است CCI، CCI Turbo، CCI Histogram، خط پايه و خطوط پشتيباني / مقاومت. البته، اوراق بهادار که ما در مورد آن صحبت می کنیم، دیگر ارزهای اصلی جهان است.\nبورس کالای ایران دارای دو بازار معاملات کالای فیزیکی و مشتقه است. بازار معاملات کالای. پرایس اکشن جزو ابزارهای تحلیل در بازارهای مالی است که رایگان بوده و برای تحلیل با این روش، نیازی به استفاده از نرم افزارهای خاصی نیست. در پرایس اکشن می توان از کندل، نقطه و یا هر نمودار دیگری برای تحلیل استفاده کرد.\nاین اوراق تنها فارکس متاتریدر به کسی تعلق می‌گیرد که سهام شرکت مزبور را داشته باشد.\nگهگاهی، هزینه‌ها و مخارج کوچکی وجود دارند که ممکن است به آنها فکر نکرده باشید تا در جایی ثبت نشوند. تطبیق دادن حساب های تان از وجوه نقد بانکی کسب و کارتان تا حساب های قابل پرداخت به شما اجازه می‌دهد به دقت وضعیت مالی تان را دنبال کنید.\nسرور اختصاصی فنلاند; . دانلود دفترچه تلفن برای ویندوز - دفترچه تلفن ویندوز - نرم افزار دفترچه تلفن فارسی - contact - برنامه ذخیره اطلاعات کاربری - دانلود ذخیره اطلاعات کاربران - نرم افزار نگهداری . از توضیحات اضافه تر پرهیز میکنیم و شما را به مشاهده ی این اینفوگرافی دعوت میکنیم. برای شروع کار شما می توانید از حساب دمو استفاده کنید. حساب های دمو به شما این فرصت را می دهند فارکس متاتریدر که بدون پول واقعی به ترید کردن در فارکس بپردازید و به تست استراتژی های معاملاتی خود بپردازید. برای باز کردن یک حساب دمو شما نیاز دارید تا یک سرور تریدینگ را انتخاب کنید و اطلاعات ثبت نامی را وارد کنید.\nبا استفاده از نمودار میله ای می توانید حجم وسیعی از اطلاعات را نشان دهید.چارت خطی به هم ریختگی کم تری دارد اما جزئیات دقیق را نشان نمی دهد.اگر قصد ندارید از اطلاعات آغازین در چارت خود استفاده کنید، چارت میله ای مناسب ترین گزینه برای تجزیه و تحلیل داده های بیشترین و کم ترین خواهد بود.چارت های میله ای که از داده های قیمت ابتدایی نیز استفاده می کنند در زمان کوتاهی دچار به هم ریختگی می شوند. کپی تریدینگ یکی از روش‌های سرمایه‌گذاری است. منظور از کپی تریدینگ این است که معاملات معامله‌گران با تجربه در حساب شما کپی می‌شود. مکانیزم این روش بسیار ساده و آسان است. شاخص قیمت تولیدکننده، قیمت کالاها را در مرحله تولید و قبل از رسیدن به مصرفکننده نهایی اندازه می‌گیرد. نظارت بر این سطوح قیمت به تریدرها کمک می‌کند فشارهای تورمی در آینده را پیش‌بینی کنند. این شاخص معمولا به عنوان پیشگام داده‌های مربوط به تورم عمل می‌کند و به همین خاطر از سوی دولت و بانک مرکزی ایالات متحده هم برای تنظیم سیاست‌های مالی و فارکس متاتریدر پولی مورد توجه قرار می‌گیرد.\nهمچنین به شما پینشهاد می کنیم برای موفقیت در فارکس همیشه اخبارهای مربوط به جفت ارزها بازار فارکس را دنبال کنید و نسبت به آن ها آگاهی داشته باشید. ADx از دو نشانگر دیگه که توسط وایلدر طراحی شده اند، مشتق می شود که نشانگر جهت دار مثبت(+DI) و نشانگر جهت دارمنفی (-DI) نامیده می شوند. هنگامی که نشانگر ADx انتخاب شود، نمودار های دقیق، طرح نشانگر جهت دار مثبت(+DI)، نشانگر جهت دار منفی (-DI) و شاخص جهت دار میانگین (AEx) را ایجاد می کند. گروه MoneyTaker طی حمله‌هایی که به 15 بانک آمریکایی و 3 بانک روسی داشت، از سیستم‌های انتقال بین بانکی سؤاستفاده می‌کردند. این هکر‌ها پس از ربودن دستور پرداخت‌های فارکس متاتریدر مالی، این وجوه را از دستگاه‌های خود پرداز تخلیه می‌کردند.\nترکیه یکی از مقاصد و اهداف مهم سرمایه گذاری در جهان فارکس متاتریدر محسوب می شود و همه ساله این کشور شاهد مهاجرت هزاران سرمایه گذار و تاجر بین المللی جهت سرمایه گذاری در انواع پروژه های اقتصادی این کشور است. با وجود اینکه اسپرد و کمیسون درصد کمی از حجم معامله فارکس را شامل می شوند ولی نسبت به موجودی حساب فارکس یک معامله گر مبالغ کاملا قابل توجهی هستند. این بدان دلیل است که هرچه سرمایه بیشتری سرمایه گذاری کنید سود بیشتری به دست می آورید.\nحتی دانش آموزان شاغل خواهند توانست اقدامات ابتدایی را انجام دهند. . از اینکه مطالب مجله فرادرس برای شما مفید واقع شده‌اند بسیار خرسندیم و بازخورد شما باعث دلگرمی تحریریه مجله فرادرس است.\nاین بخش برای اضافه کردن یک متن به نمودار استفاده می‌شود و می‌توان از آن برای اضافه کردن برچسب‌های قیمتی استفاده کرد. فرآیند برنامه بازاریابی یک روش جامع برای بررسی کسب و کار، بازار و محیط اطراف شماست. که به توسعه یک استراتژی برای بهره برداری از فرصت ها کمک می کند. این یک فرآیند حیاتیست که می بایست همه شرکت ها برای دستیابی به سود پایدار و آینده ایی موفق آنرا طرح ریزی کنند. با برنامه بازاریابی شما در مسیری روشن و مشخص قدم خواهید گذاشت. خیلی از سهامدارا نگاهشون همیشه به قیمت الان سهم هست . اما اگر تایم فریم رو عوض کنند، میبینند که سهم در طول فارکس متاتریدر 5 سال اخیر، با یک روند صعودی، تونسته بالغ بر هزار درصد سود بسازه و این یعنی ده برابر شدن پول .\nبه نظر من ما در نهایت سیستم رهگیری توزیع‌شده‌ای برای مواد غذایی و کالاها در سرتاسر جهان خواهیم داشت؛ اما احتمالاً به ثمررسیدن این ایده چندین دهه طول خواهد کشید، زیرا این صنعت همیشه در پیوستن به منحنی پذیرش نوآوری‌ها دچار تأخیر بوده است. وی چین اخیراً به موفقیت‌های بسیاری دست یافته است، اما این پروژه باید طی دهه‌ها دوام بیاورد تا شانسی برای دگرگونی این فضای قدیمی داشته باشد. با این حال، من این کوین را نیز در فهرست سرمایه‌گذاری‌ام جای داده‌ام. وقتی شدت تغييرات قيمت زياد می شود، فاصله بين باند ها افزايش می يابد. در اين حالت، باز شدن شديد باند های بولينگر احتمال اتمام روند قبلی را افزايش می دهد (B).


کد خبر: ۶۰۳۵۸۵\nتاریخ انتشار : ۱۵ مرداد ۱۳۹۸ - ۰۰:۳۲\nمعاون توسعه روستایی و مناطق محروم نهاد ریاست جمهوری گفت: آورده‌های آماری ما نشان می دهد که نرخ مهاجرت معکوس در کشور اتفاق می‌افتد و امروز نرخ بازگشت به روستا بیشتر از نرخ مهاجرت به شهرها است،\nمحمد امید عصر دوشنبه در نشست کارگروه اقتصادی، اشتغال و سرمایه‌گذاری استان خراسان جنوبی که در دومین روز سفر به این استان در استانداری برگزار شد افزود: مهاجرت معکوس به روستاها جلو زده و در آمارهای آینده ما این موضوع خودش را نشان خواهد داد.\nامید با اشاره به اینکه نظام اسلامی در روستاها کارهای خوبی را در دهه‌های اخیر انجام داده است گفت: براساس آمارها در معاونت توسعه روستایی و مناطق محروم از وجود ۳۸ هزار روستای بالای ۲۰ خانوار در کشور بیش از ۹۰ درصد این روستاها از خدمت زیربنایی و زیرساختی بهره‌مند هستند.\nامید افزود: در بسیاری از روستاهای کشور درخواست‌های روستاییان افزایش یافته است و اکنون درخواست‌هایی درخصوص اینترنت پرسرعت دارند.\nامید ادامه داد: مراکزی آماری دنیا نیز اذعان دارند که جمهوری اسلامی ایران در زمینه خدمت رسانی به روستاها منصفانه عمل کرده است و علیرغم خدمات خوبی که در روستاها ارائه شد، متاسفانه شاهد هستیم که روستاها خالی می‌شود.\nوی عامل اصلی ماندگاری مردم در روستاها را کار و اشتغال دانست و گفت: منابع تسهیلات اشتغال پایدار روستایی و عشایری توفیقات خوبی را برای روستاها کشور در پی داشته و اعتقاد ما این است که باید این منابع حداقل پنج ساله ادامه یابد.\nامید گفت: امسال هم ماده قاعده تسهیلات اشتغال روستایی و عشایری در مجلس تصویب شد و اصلاحاتی می‌خواهد که انجام می‌شود.\nوی در این نشست اعلام کرد: ۲۰۰ میلیارد تومان تسهیلات برای توسعه طرح‌های اقتصادی و اشتغال روستایی خراسان جنوبی اختصاص خواهیم داد و در بخش ارتقای زیرساخت‌های این استان نیز کمک خواهیم کرد و تلاش بیشتری در این زمینه خواهیم داشت.\nامید گفت: خراسان جنوبی، استانی پویا، سرزنده، پیگیر و بسیار خوب در زمینه بخش‌های توسعه ای است و این استان در مجموعه فعالیت‌های ما یکی از استان‌های هدف است.\nامید با تشکر از تلاش‌های استاندار خراسان جنوبی گفت: استاندار خراسان جنوبی را در دولت به عنوان یک فرد خوش فکر، خلاق و پیگر و جدی در کار می‌شناسند.\nمعاون توسعه روستایی و مناطق محروم کشور روز گذشته (یکشنبه) وارد خراسان جنوبی شد و شرکت در نشست هم‌اندیشی سازمان‌های مردم نهاد استان، بازدید از روستاهای کم برخوردار شهرستان مرزی درمیان و حضور در کارگروه اشتغال و سرمایه‌گذاری از جمله برنامه های سفر امید به این استان بود.\nبرچسب ها: روستا ، مهاجرت ، شهر


ساخت پایه سازه های فلزی - آهن روز تهران\nساخت یک چارچوب از فولاد سازه ای شامل دو عامل اصلی است و آنها مانند ساخت و نصب هستند. ساخت شامل دست زدن به مواد خام برای شکل دادن به افراد تکمیل شده از ساختار است.\nنعوظ شامل تقلب ، بالابردن ، یا بلند کردن اعضا به مکانهای مناسب آنها در ساختار و ایجاد ارتباطات کامل بین افراد است. ساخت پایه سازه های فلزی\nلوله مانیسمان دقیق کاوه ۲ اینچ ۳.۹۱\nبرخی از عوامل ساخت سازه های فلزی:\nفولاد سازه ای مصالح ساختمانی فولادی است که با شکل خاص و سازمان مصنوعی متناسب با تعیین مناسب شرکت ایجاد می شود. بسته به هر جزئیات مناسب ، بخشهای فولادی ممکن است اشکال ، اندازه ها و اندازه های مختلفی داشته باشند که با حرکت سرد یا گرم ساخته می شوند ، سایر موارد با جوشکاری صفحات سطح یا پیچ خورده ساخته می شوند.\nاشکال اساسی ستون I ، کانال ها ، زاویه ها و صفحه را در خود جای داده اند. الزامات ساختاری شامل توصیفی از سازه های انبوه است که باید به آنها کمک کند ، شروع از انباشتهای معمولی سازگار مواد ساختمانی که توسط گرانش مجبور می شوند و تا بارهای کمتر مداوم ، اما به تدریج فوق العاده از نیروهای باد و زلزله کشیده می شوند.\nعوامل امنیتی مواد نشان داده شده است که بیش از حد اتفاقی و لغزش ها را با کنترل مقدار در نظر می گیرند.ساخت پایه سازه های فلزی\nملاحظات اقتصادی علاوه بر این منعکس می شود. به عنوان مثال ، سازه ها باید تحت بارهای ثقلی معمولی عملکرد خوبی داشته باشند ، با این حال ، هیچ کدی به سازه ای برای مخالفت با ارائه مستقیم به نسیم و تأثیرات فشار کم گردباد احتیاج ندارد ، زیرا هزینه آن محدود است.\nساخت مبانی ساختار قاب فولاد:\nفولاد یک ماده سازه ای قابل توجه در سازه های این ساختمان است. این یک ماده جامد و محکم است اما به طور کلی ارزان است ، و بسیار خوب ممکن است بلافاصله ساخته و تولید شود ، که این باعث می شود که زمان توسعه پیدا نکند. علیرغم این که فولاد غیر قابل احتراق است ، با گرم شدن بیش از 400 درجه سانتیگراد (750 درجه فارنهایت) کیفیت آن شروع به از دست دادن می کند و قوانین ساخت و ساز انتظار دارد که در اکثر سازه های چند طبقه عایق بندی شود. در ساختارهای کم خطر و کم خطر ، در هر صورت ممکن است بدون محافظت بماند. یکی دیگر از اجزای رفاه زندگی در این سازه ها عدم نفوذ به پیش شرط های آتش سوزی مصالح ساختمانی است. اینها شامل استفاده از عایق سیمانی یا محافظت از قابهای اساسی فولادی ، توسعه مقاوم در برابر آتش در مناطق حصارکشی شده در اطراف خروجی ، ارزیابی گسترش آتش از مواد پایان ، به عنوان مثال ، پوشش و تقسیم تقسیم ، و استفاده از چنین ذاتی است. مواد ضد حرارت به عنوان بتن تقویت شده و چوب غالب. ارزیابی مقاومت در برابر آتش از مواد مختلف توسعه و جمع آوری شده توسط آزمایش های آتش نشانی مرکز تحقیق انجام شده است. ساخت پایه سازه های فلزی\nساخت یک سازه ساختمان معمولاً توسط یک تیم ساختمانی خاص انجام می شود. این به طور معمول از تیم طراحی جدا است ، اگرچه برخی از انجمن های عظیم ممکن است این دو ظرفیت را تلفیق کنند. گروه توسعه توسط یک انجمن برنامه ریزی ، که اغلب کارمند عمومی پیمانکاری خوانده می شود ، شرکت می کند ، که مسئولیت اصلی اجرای ساختار را بر عهده می گیرد و توافق نامه ای را برای انجام کار با مشتری سازه امضا می کند. هزینه توافق نامه به طور کلی یک مبلغ موافق است ، علی رغم این واقعیت که قراردادهای هزینه علاوه بر شارژ در برخی مواقع در شرکت های عظیمی که توسعه آنها قبل از اتمام بایگانی توافق نامه آغاز می شود و پسوند ساختار کاملاً نیست ، استفاده می شود. مشخص شده کارگر موقت عمومی ممکن است بخشی از کارهای اصلی را صرفنظر از کار برنامه ریزی بر روی سازه انجام دهد. بقیه کار با جمع آوری ادعای پیمانکاران فرعی مشهور که تحت توافق با کارگر عمومی قراردادی هستند به پایان می رسد. هر پیمانکار فرعی حداقل یکی از چارچوب های سازه ، به عنوان مثال ، چارچوب کمکی یا الکتریکی را ارائه و معرفی می کند. بنابراین پیمانکاران فرعی بخش های چارچوب را از سازندگان خریداری می کنند. ساخت پایه سازه های فلزی\nدر طول مراحل توسعه ، گروه برنامه ریزی به عنوان نماینده مالک ادامه می دهد و اطمینان حاصل می کند که ساختار اجرا شده متناسب با گزارش های توافق نامه است و چارچوب ها و بخش ها دستورالعمل های از پیش تعیین شده ارزش و اجرا را برآورده می کنند.\nسازه های اسکلت فلزی اغلب در برنامه ها و محیط های زیر استفاده می شود:\nساختمانهای صنعتی: سازه های اسکلت فلزی توانایی ایجاد فضاهای عظیم برای مونتاژ ، ذخیره سازی و ایجاد اهداف را با قیمتی مقرون به صرفه از نظر اقتصادی دارند.\nساختمانهای انبار: به همین ترتیب انبارها به فضاهای باز عظیم و ساختار مستحکم احتیاج دارند که باعث می شود ساختارهای کلی طرح فولادی عالی باشد زیرا به همین دلیل ساختار مستحکم و ماندگاری را ایجاد می کند.\nساختمانهای مسکونی: خانه های اسکلت فلزی به دلیل نقاط کانونی متعددی که توسط سازه های اسکلت فلزی ارائه می شوند ، در برخی مناطق به طور شگفت انگیزی جریان اصلی پیدا می کنند. ساخت پایه سازه های فلزی\nتمپو rary building: اگر به ساختمان موقتي نياز داريد ، ساختار اسکلت فلزي مناسب است. سازه های فولادی سریعتر از سازه های سنتی مطرح می شوند و در صورت لزوم می توان آنها را به طور مثر از بین برد. ساختارهای مختصری برای ارائه مثالهایی به طور مكرر برای مدارس ، عبادتگاهها و اماكن تجاری مورد استفاده قرار می گیرد.\nاز ساختار فولادی می توان برای ساخت انواع پیچیده توسعه ، به صورت پولی و بدون هیچ مشکلی استفاده کرد. ساخت پایه سازه های فلزی\nبا انواع تیر آهن و قیمت آن آشنا شوید


جمشید اسماعیل خانی 2020/05/14 مدرسه ی فارکس\nضمنا افرادی که از قبل، هر یک از گواهی نامه های تحلیل گری بورس اوراق بهادار و یا تحلیل گری بورس کالا را دریافت کرده اند نیز می توانند در این آزمون شرکت کنند. استراتژی باینری آپشن با. بهترین استراتژی باینری آپشن در تایم شصت ثانیه دانلود رایگان اندیکاتور iq option دانلود اندیکاتور iq option نکات ویژه باینری در آی کیو آپشن IQ Option. مشکلی که در این زمینه وجود دارد این است که به محض اینکه تأمین کننده اصلی نقدینگی تصمیم گرفت، می‌تواند نقدینگی استخر را بیرون بکشد و کاربران دیگر را با ضرر مواجه کند. این مقالات ISI مالی رفتاری حربه تحت عنوان راگ پول (rug pull) یا خالی کردن پشت کاربران شناخته می‌شود.\nمدیرعامل بانک صادرات ایران گفت: با تجربه ۳۰ سال حضور در بازار مالی کشور می‌خواهم یک پیام ویژه به سرمایه‌گذاران و سهامداران فعال در بازار سرمایه بدهم. طی ۳۰ سال گذشته بازدهی بازار سرمایه کشور در بازه‌های ۵ ساله، ۲ ساله یا ۲۰ ماهه هرگز کمتر از بازدهی ارز، خودرو، سکه طلا و مسکن نبوده و ممکن است گاهی در یک بازه چند ماهه بازدهی دلار یا سایر بازارها از شاخص بورس پیشی بگیرد، اما بعد از ۲ سال بازدهی بورس قطعا کمتر از دلار، سکه و طلا نخواهد بود. دوره جامع بورس ایران شامل چندین ساعت کلاس تصویری تئوری و عملی است به گونه ای که بعد از این دوره برای موفقیت در بازار بورس به هیچ دوره آموزشی تکنیکالی یا منبع دیگری احتیاج نخواهید داشت.\nعطرها و رنگ‌ها را می‌توان از اکثر فروشگاه‌های مقالات ISI مالی رفتاری صنایع دستی و یا شمع خریداری کرد.رنگ شمع به‌صورت مایع است ،عطرها به‌صورت روغن هم می‌توانند باشند. همچنین سایت مبدل با افتخار گزارش می دهد که به دلیل برخورداری از سطح بالای محافظت ، در کل تاریخ وجود آن ، مهاجمان نتوانسته اند یک بیت کوین را سرقت کنند.\nاین روش یکی از بهترین مدل های کسب درآمد از اینترنت است که میتونه برای شما درآمد خوب و ثابتی رو به صورت ماهانه به ارمغان بیاره. البته به شرط اینکه در ابتدای شروع کار تلاش لازم رو برای ایجاد یک سایت با محتوا بکنید. این تصور، یکی از چندین افسانه‌های بی پایه‌ای است که افکار عمومی بریتانیا به مقالات ISI مالی رفتاری خاطر وجود تئوری‌های بی‌اساس، اخبار جعلی و توصیه‌های نادرست، به آن باور دارد.  اسناد لانه ی جاسوسی، کتاب اول، موسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی، صفحه ۳۸۷.\nاگر می خواهید به اندازه کافی درآمد کسب کنید تا در نهایت شغل اصلی خود را ترک کنید ، موج سواری را فراموش کنید ، زیرا این شغل دارای مهارت کم است ، به این معنی که کم درآمد است. هر چقدر تلاش کنید نمی توانید از بالای سر خود بپرید. و علاوه بر این ، با انجام چنین وظایف فنی ، می توانید توسعه و رشد خود را فراموش کنید. بنابراین ، برای کسانی که شغلی می خواهند که درآمد آن به نتیجه خودشان بستگی داشته باشد و کلیک بی هدف ماوس ، من هنوز هم توصیه می کنم که به بخش گزینه های باینری برگردند. مردم با کمال میل برای نرم افزاری که ثابت کند می تواند نیازهایشان را برطرف کند، پول می دهند، اشتراک می خرند و از آن استفاده می کنند.\nممکن است استفاده از سیستم معامله ای پیچیدۀ ADX نیاز به سیگنال های تائید کنندۀ مقالات ISI مالی رفتاری بیشتری پیدا کند:\nاکثر کارگزاران گزینه های باینری کسب و کار قانونی هستند. بزرگترین عامل در برنده شدن در باینری آپشن LUCK است. FXCC در تلاش است تا معامله گران FX خود را با انتشار دائمی اعلام کند: شکستن اخبار، افکار، حقایق، ارقام، هشدارها و غیره در بخش اخبار ما FX. ما همچنین از طریق کانال های رسانه های اجتماعی، با پیوندهایی به تمامی نشریات ما، اطلاع خواهیم داد. به گزارش ایبِنا به نقل از سنا، مقالات ISI مالی رفتاری مجید پیره، گفت: جلسه اخیر کمیته فقهی به موضوع ادامه بحث طرح تامین مالی با استفاده از ترکیب دو قرارداد اختیار معامله اختصاص داشت.\nاین گروه از سامانه های ثبت تخلف، به علت برخورداری از برق و شبکه ارتباطی با کیفیت و همچنین سطح بالای پایداری، خروجی های دقیق و باکیفیتی ارائه می نمایند و سطح خطای کمتری دارند. محدودیت مکانی حوزه تحت کنترل و قابلیت اندک مانور از ویژگیهای سامانه های ثابت محسوب می شود. . در واقع این نمودارها به افراد کمک می‌کند تا نتیجه‌گیری بسیار کامل و درستی در تحلیل بازار داشته باشند و این تحلیل را به صورت دقیق و بادقت بیشتری انجام دهند.