اجتماع بلانشویی در اثر هنری - کلیات - سوره اندیشه\nشما اینجا هستید: صفحه اصلی آرشیو سوره (72-73) شماره چهاردهم نظام اجتماعی کلیات اجتماع بلانشویی در اثر هنری\nاجتماع بلانشویی در اثر هنری\nلارس ای‌یر/ مترجم: عظیمه ستاری\nکمونیسم بلانشو: هنر، فلسفه و امر سیاسی\nاشــــاره با بحران اجتماع در جهان مدرن «انحلال، اختلال یا آتش‌سوزی عظیمِ اجتماع»، جست‌وجوی اجتماعی برای آینده طرح می‌شود؛ گرچه به‌طور سنتی می‌بایست اجتماعی دیگر را در فلسفه‌ی سیاسی دنبال کنیم، اما در وضعیت کنونی دیگر خبری از فلسفه‌های سیاسی کلاسیک و مدرنی که طرحی برای آینده ارائه کنند، نیست. اما برای فهم و نقد وضع موجود نباید از جست‌وجوی اجتماعی دیگر منصرف شد. این جست‌وجو را می‌توان از راه‌های غیرمتعارف که صریحاً با سیاست مواجه نمی‌شوند، پی گرفت. باید مفهوم اجتماع و امر سیاسی دوباره صورت‌بندی شوند. بلانشو، نمونه‌ی مواجهه‌ی غیرِمستقیم و غیرِمتعارف با سیاست است. اجتماعی که دیگر ابژه‌ی یک نظریه‌ی سیاسی نشود، اما در عین حال با تعین‌های خاص حوزه‌ی سیاست درگیر شود. بلانشو سیاست و اجتماع جدید را در هنر و ادبیات یافته است. این وجه مدرن هنر است که بلانشو را در شرحش از اینکه یک اجتماع چگونه گردهم می‌آید و چگونه پراکنده می‌شود، یاری می‌کند. اجتماع او مثل اثر هنری‌ای است که ثروتمند حامی‌اش یا نظم تقویت‌کننده‌اش را نمی‌ستاید؛ بلکه آنان را شگفت‌زده می‌کند. اجتماع بلانشو در تفسیرهایی که بر آثار هنری و رخدادها می‌نویسد، بروز می‌یابد. شیوه‌ی سخن گفتن او از اجتماع و کمونیسم به‌شکل متعارف نیست، «او این کار را با کشف دعوی کمونیسم در غیرمنتظره‌ترین ابژه‌ها انجام می‌دهد». اجتماع خوانند‌گان یا حامیان یک اثر هنری یا ادبی، جایی است که بلانشو اجتماع نامتعین مدنظرش را شرح می‌دهد. اثر هنری برای بلانشو زمانی رخ می‌دهد که از سوی اجتماعی از دریافتگران دریافت شود، اما این رخ‌دادن نمی‌تواند اثر هنری را مصرف کند؛ زیرا هربار به شیوه‌ای متفاوت از بار قبل روی می‌دهد. خواننده به اجتماعی از همه‌ی خوانندگان تعلق دارد، اما اجتماع خوانندگانی که از یک تعین خاص از اثر ادبی حفاظت می‌کنند، هرگز نمی‌توانند حرف آخر را درباره‌ی آن بزنند. هویت یک اجتماع به کار وابسته است، اما اجتماع دریافتگران اثر هنری، به‌واسطه‌ی وظیفه‌ی مشترک کنار هم قرار نمی‌گیرند. بی‌اثری [بی‌کاری] یک گسست محض یا گشودگی به نظمی دیگر نیست، بلکه وقفه‌ای است که به‌عنوان رخدادی مادی و اشتراکی اتفاق می‌افتد تا جایی که از میل ما برای به کار گرفتنش، یعنی مقید کردنش به پروژه‌هایی مشخص می‌گریزد. تغییر جهت از پرسشِ «دیگری کیست؟» به پرسش از اجتماع، بخشی از تلاش عام‌تر بلانشو برای توجه به نوعی گشودگی مشخص اجتماع است که تجربه‌ی ما از خودمان و دیگران را ساخت‌مند می‌کند؛ توجه به با هم بودن ماست که تغییر پیشینی اجتماع و انسانیت را فرا می‌خواند. این نفی هرگونه تلاش برای تعین بخشیدن به رابطه با بیرون است.\nبه نظر می‌رسد کلمه‌ی «اجتماع» هرگز نمی‌تواند پاسخگوی مطالبات زمانه‌ی ما باشد، کلمه‌ای که به‌سادگی تمام، تن به زبان‌بازی‌های سیاسی معمول می‌دهد، آنچنان فراگیر است که به مـَذاقِ چپ و راست به یک اندازه خوش می‌آید، در عین حال آن‌قدر نامحدود و باز است که در نهایت اساساً واجد هیچ معنایی نیست. این کلمه خود را به کسانی عرضه می‌کند که با تمنای به دست آوردنِ اجماع و اتحادِ از دست رفته، خواهانِ یافتنِ تسکینی برای آلام ناشی از فروپاشی ارزش‌های سنتی هستند؛ اجماعی که می‌توانست معیار سنجشِ این فروپاشی باشد.\nاین کلمه می‌تواند ضرورت بازیابی تصویرِ زندگی بی‌آلایش از جامعه‌ای را برآورده سازد که با تاریخ، هویت و تقدیری مشترک به هم پیوند خورده است (شهر آتنی‌ها، جماعت مسیحیان اولیه، جمهوری رم، خانواده یا کمون). همچنین می‌تواند بر نوعی وحدانیت اخلاقی از میان رفته، دلالت داشته باشد و نیز بر انسجام و همبستگی جامعه‌ای بناشده بر شالوده‌ی سخت‌کوشی و تعاون؛ جامعه‌ای که مستلزم سیاستی است تولیدکننده و هماهنگ‌کننده‌ی مسئولیت مدنی، خانوادگی و فردی. یا در سنتی دیگر، کلمه‌ی «اجتماع» می‌تواند خود را در خدمت پیشگامانی قرار دهد که به کارگران به‌مثابه‌ی نطفه‌های وضعیت-سوژه نگاه می‌کنند؛ وضعیتی که خود عهده‌دار بیدارسازی است، و آن‌ها را با عطف به بالقوگیشان در مقام سوژه‌ی تاریخ، با ضمیر دوم‌شخص «شما»، اجتماع پرولتاریاهای در راه، خطاب می‌کند. لیکن هر دو سنت، با مناقشه‌ی ضمنی سوم‌شخص جمع، مناقشه‌ی وحدت و تَک‌نَوائیـتِ[i] «ما»، مواجه‌اند که مانع از مفروض دانستنِ اجماعِ از دست رفته می‌شود.\nو به هر تقدیر این فقدانِ مفهومِ امر جمعی، فقدان یگانگی[ii] «ما» نیست که باید سوگوارش بود، بلکه آنچه در خور سوگواری‌ست، ناپدید شدن مناقشه و تفاوت معینی است که می‌توانست برسازنده‌ی اجتماع باشد. نانسی در سطور آغازین مقاله‌ای که وام‌دارِ بلانشوست، می‌نویسد، «جدی‌ترین و اندوه‌بارترین گواه و شاهد جهان مدرن، شاهدی که احتمالاً تمام شواهد دیگری را که این دوره باید پاسخ‌گویشان باشد نیز شامل می‌شود [...] چیزی نیست جز شاهد انحلال، اختلال یا آتش‌سوزی عظیمِ اجتماع»[iii]. نانسی درست می‌گوید. آنچه تهدیدکننده است پایان یافتنِ تأثیر اجتماع است که گفتمان‌های کلاسیکِ جناح چپ و راست باید در برابر آن به شکست اعتراف کنند. راست، با فهم اجتماع در معنای سنتی، تنها می‌تواند انحلال و فروپاشی مورد بحث را به‌مثابه‌ی شیوع نیهیلیسم درک کند. اجتماع، از نظر بلانشو، نه مفهومی‌ست که در برابر فروپاشی ارزش‌های سنتی، پذیرای معنایی جدید باشد، نه تمنای «ما»یی است که بدن اشتراکی‌اش باید تمام شکاف‌هایی را که در جامعه پدیدار شده است، پر کند. در عین حال این قضیه مانع وجود نوعی چپ مشخص نمی‌شود، بلکه گشوده و پذیرا نسبت به آنچه امر سیاسی ممکن است معنا دهد، در معنایی متفاوت به آن پاسخ می‌گوید.\nاجتماعِ بلانشویی خارج از دیگر گروه‌ها و اجتماعات وجود ندارد، بلکه درونِ آن‌ها سـُکنا می‌گزیند تا آنجا که با بطالتی غیرمؤثر[iv]، با ناتوانی در کار اینهمانی‌سازی[v] پیوند زده می‌شود. این اجتماع به تجربه‌ی عدم-تعینی دلالت می‌کند که از تعین‌یافتگی هر گروه مشخصی پیشی می‌گیرد و دوام بیش‌تری می‌آورد. بی‌اثری/کاری[vi] متضمن سست‌سازی فعالانه‌ی پیوند اجتماعی است. به‌معنای دقیق کلمه، بی‌اثری را نباید در مفهومی منفی ادراک کرد؛ یعنی، همچون کانونی از عدم تجانس که ناگزیر باید بر آن فایق آمد. اجتماعِ ناکارآمد[vii] در تار و پودِ اجتماعاتِ موجودِ ما تنیده شده است؛ و به‌صورت ذخیره‌ای غیر-کاری باقی می‌ماند که با کار نمی‌توان بر آن غلبه یافت.\nاجتماعِ بلانشویی به‌معنای دقیق کلمه با امتناع ساده از کار، و بر زمین گذاشتن ابزار، به دست نمی‌آید. همچنین با توسل به یک جامعه‌ی جایگزین با قدرت برابر، به‌منظور ضد‌یت با قدرت اجتماع هژمونیک نیز متحقق نمی‌شود. اجتماع بلانشویی رخدادی مستمر است که در خود مفصل‌بندی با هم بودن روی می‌دهد؛ در تجربه‌ی بی‌کاری رخ می‌دهد که بیرون از کار و در کناره‌گیری داوطلبانه‌ی آن قرار می‌گیرد. در معنایی دقیق، اجتماع با یک برنامه‌ی سیاسی سنتی به دست نمی‌آید. در حقیقت، از چشم‌انداز یک سیاست سنتی، اینکه آیا چنین اجتماعی اساساً رخ می‌دهد، محل تردید است. اما این اجتماع به‌مثابه‌ی یک رخداد مداوم، تا زمانی که انسان‌ها با هم‌دیگر باشند، پروژه‌های مشترک داشته باشند، برای هدف مشترک کار کنند، و از نیازهای خود به خاطر خیر و صلاح گروه بگذرند، روی می‌دهد و به این رخ‌دادن تداوم می‌بخشد.\nاجتماع بلانشویی اتفاق افتادن را تدوام می‌بخشد اما خود را نیز آشکار می‌کند، یا بهتر اینکه، تنها آن هنگام که بندهای وظایف اشتراکی که ما را به هم پیوسته‌اند، باز شده باشند، این اجتماع نقش خود را در شکاف‌های وجود انسانی در کنار هم آشکار می‌کند. در این لحظات، معلوم می‌شود که تلاش برای سازمان‌دهی اجتماع در یک وضعیت سرحد‌ی، در یک خط دفاع مشترک (com-munis)، یا تعهد بستن با امر مشترک یا به‌مثابه‌ی امر واحد [comme-une]، همواره باید شکست بخورد. «ما» درست در همان جایی که خود را شکل می‌دهد، شاخه‌شاخه می‌شود. درست در خود عملِ اینهمان‌سازی، سهو و خطایی وجود دارد که مفصل‌بندی (بیانِ) آنچه را مشترک نگه داشته می‌شود در اختیار می‌گیرد. این به‌گونه‌ای‌ست که انگار، در این لحظات، چیزی ساخت اجتماع را از بیرون آن تعیین می‌کند. اما تعین هر گروه، به‌واسطه‌ی عدم‌تعینی محدود می‌شود که در خود حرکت تعین‌بخش در کار است. این بی‌کاری بر اجتماع پیشی نمی‌گیرد، بلکه در تار و پود آن تنیده می‌شود، و به‌محض اینکه از حد و مرزش می‌گریزد، اینهمانی را ایجاب می‌کند. اجتماع باید نسبت به هر نوع تعین وابسته به اینهمانی اشتراکی یا هدف مشترک، نابسنده باقی بماند. این بدین معناست که برای اجتماعی که با تمنای محصور کردن خود به دنبال جبران فقدان هویت، و جبران گشودگی بلاتکلیف و تقسیم‌شده‌اش است، همواره وسوسه‌ای برای کار کردن در برابر بی‌کاری، وجود دارد. به هر تقدیر، «امر مشترک» برای اعضای اجتماع، تجربه‌ی افشاگری، اتهام و استیضاح است؛ به‌عبارتی بلاتکلیفی [تصمیم‌ناپذیری] که خود را به‌صورت اجتماع در می‌آورد. این درست که اگر قرار است مفهومی معمولی از اجتماع شکل گیرد، این تجربه نیز باید کتمان شود، لیکن این جابه‌جایی [جایگزینی] مستمر آنچه در اشتراک نگه داشته می‌شود، بخشی از مفصل‌بندی اجتماع است؛ که تصدیقی است بر تمایز بنیادینش.\nهدف بلانشو تلاش برای رخ دادن مطلقِ اجتماع، یورش بردن بر یک کاخ زمستانی دیگر یا تسخیرِ باستیلی جدید نیست، چنان‌که گویی این نیز یک برنامه‌ی اصلاح سیاسی، شبیه دیگر برنامه‌هایی است که «نتیجه‌ی» قابل حصول سیاسی را به دست می‌دهند. به بیان دقیق‌تر، این برنامه، تصدیق تمایزگذاری و تفاوت در مرکزِ با هم بودنِ ماست. بنابراین کنش انتقادی بلانشو را نمی‌توان دلالت بر تجربه‌ی حاشیه‌ای در نظر گرفت. حتی اگر نسبت این کنش انتقادی به آنچه بنا به سنت، سیاست نامیده می‌شود غیرِمستقیم و مبهم باشد، از آنجا که مفهوم اجتماع مستلزم چارچوب‌بندی دوباره‌ی امر سیاسی به‌معنای دقیق کلمه است شرح و تفصیلِ نوینی از امر سیاسی را ایجاب می‌کند. اجتماعِ بی‌کار نمی‌تواند ابژه‌ی یک نظریه‌ی جدیدِ سیاسی شود، اما تعین‌های خاص حوزه‌ی سیاسی را به چالش می‌طلبد. در اینجا اندیشه، امری سیاسی است نه به این دلیل که ارزش آن کاربردی‌بودنش در موقعیت‌های واقعی‌ست، بلکه به این دلیل که حامل علایم و نشانه‌های بی‌کاری بنیادینی (سازنده) است که به‌مثابه‌ی اجتماعِ بی‌کار رخ می‌دهد.\nدر اینجا، می‌توان پذیرفت که کار بلانشو با اثر ژان-لوک نانسی «اجتماع ناکارآمد» همگراست، مقاله‌ای که انگاره‌ی مدنظر باتای از اجتماع را بازیابی می‌کند و بسط می‌دهد.[viii] نانسی از بلانشو تقدیر می‌کند، و در اثر بلانشو کنشِ مغفول‌مانده‌ی کمونیسم را که با هنر و ادبیات مرتبط است، کشف می‌کند. نانسی در برجسته‌سازی اهمیت اجتماع در تأملات بلانشو درباره‌ی هنر و ادبیات بر حق است، با این استدلال که اثر/ [کار]، هرگز غیرِسیاسی یا به‌لحاظ سیاسی خنثی نیست. اما نانسی می‌گوید توضیح نظری این انگاره، جسته‌گریخته و بسط‌نیافته است: بلانشو در واقع قادر نبود به‌صراحت[ix] و به‌لحاظ محتوایی[x] با اندیشیدن درباره‌ی اجتماع ارتباط برقرار کند (حتی اگر «صریح» و «محتوایی» در اینجا تنها مقولاتی متزلزل باشند)[xi]. بدیهی است که بلانشو نویسنده‌ی علوم سیاسی یا فلسفه‌ی سیاسی در معنای متعارف آن نیست. با این حال، مفاهیمی که وی در تفاسیرش بر ادبیات بسط می‌دهد، راه تصدیق رخ دادن مشخصِِ اجتماع را بر وی باز می‌کنند. این تصدیق، «کاربرد»ی از تفکر او نیست، یعنی، نوعی علم اخلاق یا علم سیاست که نسبت به فلسفه‌ی اولا‌ی متافیزیک یا هستی‌شناسی، جایگاه ثانوی داشته باشد، بلکه به مفصل‌بندی آن تعلق دارد که می‌توان گفت این مفصل‌بندی در مورد بلانشو، در تفسیرهایی که بر آثار مشخص هنری و بر رخدادها می‌نویسد بروز می‌یابد. پرسش از سیاست در کار بلانشو غیرِمستقیم است، اما گفت‌وگو درباره‌ی آنچه او اجتماع می‌نامد، و درباره‌ی کمونیسم، هرگز نمی‌تواند متعارف باشد و یا به‌صورت متعارف درآید. این مسئله مؤید این مطلب است که آنچه در رخدادش، تا حدی که از بیرون به سوی ما می‌آید، استثنایی و خارق‌العاده است، از پیش‌بینی‌پذیری یا تصرف مجدد امتناع می‌کند. و این کار را با کشف دعوی کمونیسم در غیرمنتظره‌ترین «ابژه‌ها» انجام می‌دهد.\nمقاله‌ی نانسی احتمالاً می‌تواند کار بلانشو را با تفسیر تمام و کمالِ «صریح» یا «محتوایی» اجتماع تکمیل می‌کند، کاری که بلانشو قادر به انجامش نبود. اما نانسی خوانش خود از بلانشو را در تعلیق نگه می‌دارد؛ به‌عبارت دیگر، وی پرسش «چرا تأمل بر اجتماع از نظر بلانشو هرگز به‌اندازه‌ی کافی "صریح" یا "محتوایی" نیست؟» را بی‌پاسخ می‌گذارد- چراکه این پرسش هرگز تنها پرسشی درباره‌ی بیش‌تر «صریح شدن» یا بیش‌تر «محتوایی» شدن نیست، خواه این دو کلمه در گیومه باشند یا نباشند. آیا مفاهیم صریح و محتوایی در تلاش نانسی برای برقراری ارتباط با اجتماع به قمار گذاشته می‌شوند؟ آیا این بلانشو همان کسی است که باید به محدودیت‌های شرح ظاهراً صریح و محتوایی اجتماع اشاره می‌کرد، آن گونه که در کار نانسی دیده می‌شود؟\nبلانشو در پاسخ به نانسی در اجتماعِ ناتوان در اقرار[xii]، ادعا می‌کند «اتخاذ یک موضع تأملی، که اگرچه تنها در فواصل زمانی طولانی اثر می‌کند اما در واقع هرگز متوقف نمی‌شود، معطوف است به اضطرار کمونیستی، روابط بین آن اضطرار و امکان و عدم‌امکان یک اجتماع در دورانی که به نظر می‌رسد حتی توانایی فهم اجتماع نیز از دست رفته است»[xiii]. دغدغه‌ی اجتماع پیش از این در بحث بلانشو درباره‌ی مخاطرات خواندن در کتاب فضای ادبیات آمده است. وی می‌گوید، خواننده به اجتماعی از همه‌ی خوانند‌گان تعلق دارد- به یک سنت مشخصِ دریافت و پذیرش که آثار ادبی را «مثل فرشتگانی با بال‌های در هم پیچ‌و‌تاب خورده»[xiv] در برمی‌گیرد، زیرا معنای یک متن مشخص، هرگز به‌طور کامل معلوم نیست. این بدین معنا نیست که معنای یک اثر ادبی در اختیار خواننده است، بلکه به این معناست که اجتماع خوانندگانی که از یک تعین خاص از اثر ادبی حفاظت می‌کنند، هرگز نمی‌توانند حرف آخر را درباره‌ی آن بزنند. تجربه‌ی دیگر اجتماع، از خوانش، بر سر تعین آن‌ها از اثر، شرط‌بندی می‌کند.\nاین وضعیت را چگونه باید فهمید؟ تیموثی کلارک در مقاله‌ای تحسین برانگیز، بلانشو را در تقابل با رومن اینگاردَن قرار می‌دهد. اینگاردن می‌گوید خواننده عبارتی مثل «رأس شرکت[xv]»، را بر اساس تجربه‌ی انضمامی خود تفسیر می‌کند. در مقابل، از نظر بلانشو، جمله‌ای از این نوع هرگز انضمامی نمی‌شود؛ این جمله بیرون از اختیارِ هر خواننده‌ی مشخصی، از جمله نویسنده‌اش، حضور دارد.[xvi] این همان امکان خوانده‌شدنی است که اجازه می‌دهد اثر هنری[xvii] قدم به عرصه‌ی وجود بگذارد، اما این عدم‌امکان ساختاری متعین کردنِ متن از طریق این خوانش است که مانع از تکمیل اثر هنری می‌شود. هر خواننده خود را تسلیم تجربه‌ی معنی می‌کند که تصمیم‌گیری درباره‌ی آن در حیطه‌ی اختیار او نیست. خواندن، در این مقیاس، پرتاب تیری در تاریکی است.\nاثر هنری همواره به خاطر تقدیر ذاتی‌اش به یک اجتماع مشخصِ دریافت متکی است- مخاطب، یا سنت- این اجتماع دریافت، خود متکی به قواعدی از انواع و اقسام مختلف است، خواه مرجع این قواعد، آکادمی باشد یا محافل ادبی، دربار و یا کلیسا. همین اجتماع است که باعث می‌شود اثر هنری انزوایش را رها کند، و در کنار دیگر تابلوهای نقاشی در موزه نصب گردد، یا در کنار دیگر کتاب‌ها در یک کتابخانه‌ی همگانی آرام گیرد، و یا به گنجینه‌ی یک ملت اختصاص یابد. اثر هنری می‌تواند مفید، آموزنده و به‌ظاهر مطیع شود. اثر شرم‌آور و رسوا، که زمانی تنها در خور شعله‌های آتش دانسته می‌شد، مقبول طبع نسل آینده قرار می‌گیرد؛ هنرمند بیگانه‌ای که مهلت عمرش را صرف سرپیچی از نهاد می‌کند، سرانجام برای همه‌کس نقاشی می‌کند.\nآیا افول قدرت و پرستیژ دربار و عقب‌نشینی اقتدارِ کلیسایی، به هنر امکان داده است که امروزه اینگونه مرئی باشد؟ بله، پرتره‌ها خارج از بافتشان، جدا شده از جهان‌هایی که در آن ساکن بودند، از محراب‌ها، از معابد، تنها برای تأیید خویشتنِ خویش نمایان می‌شوند. بازدیدکننده‌با آن‌ها در موزه‌ای مواجه می‌شود که بی‌شک در آنجا به‌طرز پسندیده‌ای محافظت شده‌اند، و در جای امن، در پشت ویترین‌های شیشه‌ای، با توضیحات مناسب در کنارشان، جلوه می‌کنند؛ این آثار، اموال و دارایی‌های یک ملت یا از آنِ صاحبان صنایعی است که برای آن‌ها، این اشیا به‌مثابه‌ی آثار هنری، ارزش اقتصادی، فرهنگی و زیبایی‌شناختی حتمی به همراه دارند. به هر حال، به نظر می‌رسد که این شیفتگی به کار هنری[xviii]، «واقعیتِ» بافتِ اصیلی را که اثر در آن پدیدار شده است نفی می‌کند (به بیان دقیق‌تر، آنچه بعدها آموختیم که آن را اثر هنری[xix] بنامیم). چنین به نظر می‌رسد که تعمق بر رابطه‌ی بین آثار هنری و مطالبات اجتماع مستلزم آن است که انسان خود را در بافت اصلی اثر، به‌منظور فهم خاستگاه مشترکشان [=خاستگاه مشترک آثار هنری]، در مراسم مذهبی و در مناسک آیینی درگیر کند. این امر ما را وادار می‌کند تا از جهانی که در آن با اثر هنری مواجه شده‌ایم روی گردانیم، و همانطور که بلانشو می‌گوید، وادارمان می‌کند «به حافظه‌ی نوستالژیک گذشته‌ای دور، عقب‌نشینی کنیم»[xx]. کسی نمی‌تواند زبان کارِ هنری را در زمانه‌ی خودش پیش از آنکه به اثر هنری بدل شود به خاطر آورد، زبانی که فقط کسانی که در همان جهان می‌زیستند قادر به شنیدنش بودند- جهانی که در آن اثر شروع شد و شکل گیری‌اش اجازه‌ی وقوع یافت.\nآیا اثر هنری هرگز به زبانی که در بدو تولدش با آن صحبت می‌کرد، تکلم خواهد کرد؟ آیا آنچه را که هیچ اجتماع تاریخی، شهادت دادن بر آن را بر خود جایز نمی‌شمرَد، برملا خواهد کرد: بی‌کاری/بی‌اثری شریرانه‌ای که تمدن، و انسانیت ما را از دیرباز تا کنون تهدید می‌کند؟ کار هنری، فروپاشی و ویرانی ما را بر ملا می‌کند؛ اما همچنین فاصله‌ای را آشکار می‌کند که همیشه خود را در مرکزِ «ما» جا می‌دهد. اگر هنر، دیگر ضمیمه‌ای از قدرت دربار یا روحانیت نیست، اگر دیگر برتری پادشاهی یا الوهیت را به رسمیت نمی‌شناسد، آیا به این معنا نیست که می‌تواند حق حاکمیت را به نام خود به دست آورد؟ اما نظم کهنی که پاسخ‌گوی آنچه ما اکنون به‌مثابه‌ی کارِ هنری می‌شناسیم بود، به چیز دیگری راه می‌دهد. هنرمندان همانجایی متولد می‌شوند که پیش از این صنعتکاران حضور داشتند؛ شخصیت‌های متمایز در جایی ظهور می‌یابند که پیش از این کارگران بی‌نام‌ونشان بودند. اثر هنری تحسین و تکریم می‌شود حتی وقتی با جهانی که با آغوشی باز از آن استقبال می‌کند، می‌جنگد. به‌زودی، مخاطب هنر با جست‌وجوی فرم‌های تهی هنر کهن‌تر، برای همیشه ناهمگاه [انطباق ناپذیر] به نظر خواهد رسید؛ درست زمانی‌که پیشتازان، مخاطب جدیدی را امتحان و ابداع می‌کنند که از نظام رسمی فضاهای نهادینه‌شده می‌گریزد. خودِ انگاره‌ی هنر هرگز پیشروها را راضی نخواهد کرد؛ کار هنری، کاری خودبسنده و محفوظ در هستی خویش، به‌سادگی هرچه تمام‌تر خود را در اختیار موزه‌ها قرار می‌دهد. میل و اشتیاق سوررئالیست‌ها و اَخلاف آن‌ها به آزادسازی هنر از هنر، تبدیل کننده‌ی هنر به کنشی فاقد نام و بدون عقبه، و واژگون‌کننده‌ی تمایز بین کار هنری و کنش عام‌ترِ وجود است. اما تمایز بین اثر و وجود، همواره باید فرو بپاشد. مردم [جامعه] سرانجام آوانگاردها را در خود مستحیل می‌کنند؛ رسوایی‌هایی که آوانگاردها به خاطر آن‌ها بدنام شده بودند، به دست فراموشی سپرده می‌شود و آن‌ها اکنون به خاطر آثاری که ارزش نگه‌داری در گالری را دارند معروف می‌شوند. اما این استحاله هرگز کامل نیست. درست! اثر هنری، جای خود را در موزه یا کتابخانه پیدا می‌کند، اما با توجه به نامنتظره بودنِ اختلافِ ظریف، یا طنین و رسای متفاوتی که دارد چشم به راهِ کارکشته‌ترین مخاطب است، و از تسلیم خود به فرشتگانی که شهپرهایشان را بر آن می‌گسترند، امتناع می‌کند. اثر هنری با هر نوع تعین‌یافتگی رسمی مبارزه می‌کند. به این ترتیب اجتماع مخاطبان متولد می‌شود؛ کسانی که اثر هنری برای آن‌ها تجسم قواعدی‌ست که با تکینگی آن اثر به وجود می‌آیند و از بین می‌روند.\nشاید وجه مدرن هنر است که به ما امکان می‌دهد روشی را درک کنیم که جدال مزبور بر اساس آن، یک اجتماع را گردهم می‌آورد و پراکنده می‌سازد. کار هنری، حامی ثروتمندی را که پرتره‌اش را می‌کشد ستایش نمی‌کند، یا آن نظم دینی را که تقویتش می‌کند، ارج نمی‌نهد. اثر هنری مدرن مخاطبان خود را شگفت‌زده می‌کند؛ زیرا از قواعدی تخطی و تجاوز می‌کند که سلیقه‌ی مشترک محافل هنری یا آکادمی را تعیین می‌کنند. این تنها ظرفیت کلمات در انتقال اطلاعات نیست که شعر مدرن، [آن را] می‌ستاید، بلکه طنین آن واژه‌ها، و سنگینی آن‌هاست که ارج نهاده می‌شوند. به همین ترتیب، این تواتر قابل اندازه‌گیری رنگ یا صدا نیست که در نقاشی مدرن یا یک قطعه‌ی موسیقی در کانون توجه است، بلکه اختلافات ظریف و طنین‌های متفاوت آن رنگ و صداست. اثر مدرن هنری تعین کلاسیک مشخص رابطه‌ی بین ماده و فرم را آشفته می‌کند؛ جایی که کلاسیسیسمِ انقیاد ماده، تعینی خاص از هنر را نام‌گذاری می‌کند؛ به‌عبارت دیگر، پذیرش مشتاقانه‌ی آغوش فرشتگان را. پس، مدرنیسم ظهور می‌کند تا به‌سادگی، طغیانِ ماده علیه فرم، طغیان فرشتگانِ هبوط‌کرده علیه نظم آسمانی را نشان دهد، نه آن هنگام که فرم را یکسره انکار می‌کند، بلکه هنگامی که علیه تعین‌یافتن رسمی‌اش [فرمال‌اش] مبارزه می‌کند، و در این جدال، که هنگام مواجهه‌ی ما با اثر رخ می‌دهد، ظرفیت به تحیر افکندنی را حفظ می‌کند که بر دستورالعمل هر آوانگاردِ خاصی مقدم است و از آن پیشی می‌گیرد. از این زاویه‌ی دید، مانیفست‌های هنری قرن بیستم، شکل‌گیری و انحلال پرشتاب آوانگاردها، کوششی است برای بسیج کردن این ظرفیت غریب که کمابیش از سوی هواداران دوآتشه‌ی آن‌ها احساس می‌شد. اما اگر ارزش کار هنری آوانگارد به توانایی آن برای گریز از موزه‌ها، و در غلبه بر خود، بستگی داشته باشد، پس قاطعانه شکست خورده است. برای مخالفت با کلاسیسیسمی که می‌گوید هنر، مادامی هنر است که مجموعه‌ای از قواعد را رعایت کند، تنها گریز از موزه‌ها کافی نیست.\nبلانشو مانند هیدگر برای اینکه آثار هنری مانند ذغالسنگ‌های ناحیه‌ی روهر، از یک گالری به گالری دیگر بار زده می‌شوند، یا مجلدهای شعر هولدرلین مثل کیسه‌های سیب‌زمینی روی هم انباشته می‌شوند، سوگواری نمی‌کند. همچنین وی عمل خود را به پیشتازانی که همیشه به مفاهیم ساختاردهی، جایگاه و حمایت وابسته‌اند، پیوند نمی‌زند. از نظر بلانشو کار هنری می‌تواند حتی زمانی که با نهادهای مشخصی پیوند دارد از پذیرفتنِ بال‌های بیش از حد گشوده‌ی فرشتگان امتناع کند. در اینجا، بلانشو با رها کردن انگاره‌ی غلبه‌ی هنر در سیاست، رها کردن کار هنری به نفع تجربه‌ی عام و همگانی وجود، نه تسلیم بازار می‌شود و نه تسلیم موزه. این به این دلیل است که وی رخداد کار هنری را، تا زمانی که به روی اجتماعِ دریافتگران گشوده است، در چارچوب بی‌اثری[xxi] درک می‌کند. در واقع همین شرح بلانشو از رخدادِ اثر هنری است که ابتدا به ساکن به وی امکان می‌دهد تا مفهوم خود از اجتماع را بسط و گسترش دهد.\nاثر هنری برای بلانشو زمانی رخ می‌دهد که از سوی اجتماعی از دریافتگران دریافت شود. این رخ دادن نمی‌تواند اثر هنری را مصرف کند (تهی کند)، زیرا هر بار به شیوه‌ای متفاوت از بار قبل روی می‌دهد. اثر هنری به‌طرزی تکین رخ می‌دهد؛ به‌عبارتی، در مواجهه‌ی منفرد با اثر. اما آن چیزی که اتفاق می‌افتد چیست؟ می‌توان آن را عجالتاً و به‌اجمال در چارچوب ماد‌یت اثر فهمید. کار هنری ماد‌یتِ خویش «است»، زیرا از انتظار مخاطبش از ماده فراتر می‌رود. نامنتظره بودنِ اثر هنری، نامنتظره بودنِ بی‌اثری ماده است. اما از آنجا که اجتماع بلانشویی با اجتماع در هم تنیده است، بی‌اثری [بی‌کاری] نیز با اثر [کار] در هم تنیده می‌شود. بی‌اثری [بی‌کاری] یک گسست محض یا گشودگی به نظمی دیگر نیست، بلکه وقفه‌ای است که به‌عنوان رخدادی مادی و اشتراکی اتفاق می‌افتد تا جایی که از میل ما برای به کار گرفتنش، یعنی مقید کردنش به پروژه‌هایی مشخص می‌گریزد. در اینجا کار را نباید مجموعه‌ای از وظایف مشخص دانست که برای گذران زندگی به عهده می‌گیریم، بلکه به‌طور عام‌تر، باید آن را حرکتی در جهت اینهمانی با چیزی که خود- هویت‌یابی من و هویت به‌طور کلی دانسته می‌شود ارزیابی کرد. هویت یک اجتماع نیز به کار وابسته است. اما اجتماع دریافتگران اثر هنری، به‌واسطه‌ی وظیفه‌ی مشترک کنار هم قرار نمی‌گیرند. یا به بیان دقیق‌تر، حتی اگر آن‌ها با بازدید جمعی از یک موزه، یا راه اندازی باشگاه کتاب یا با مطالعه‌ی گروهی میل به آموزش دادنِ خود را عملی کنند، باز مواجهه با کار هنری این وظیفه‌ی اشتراکی را مختل می‌کند. به همین خاطر است که خاطره‌ی باتای از خواندن یک کتاب در حال مستی با یک دوست، برای بلانشو اهمیت بسیار دارد. سمپوزیوم در معنای تحت‌اللفظی کلمه، به‌معنای دور هم آمدن برای آموختنِ چیزی از یک کتاب نیست. سمپوزیوم مختص یک پروژه‌ی اشتراکی نیست. عملِ خواندن، مشارکت‌کنندگانش را دور هم جمع نمی‌کند، بلکه آن‌ها را پراکنده می‌سازد. به‌عبارت بهتر، خواندن، خوانند‌گان را دور و پراکنده می‌کند؛ زیرا ظرفیت شگفت‌زده کردن را در خود حفظ می‌کند.\nشرح بلانشو از امتناع مطلقِ ذاتی اثر هنری، در گفت‌وگوهای بی‌پایان، به‌طور مشخص به قلمروی سیاسی کشانده می‌شود، در آنجا مفهوم نوشتار ادبی به تجربه‌ی مشخصی از کمونیسم پیوند می‌خورد. موضوع مورد بحث، ملاحظه‌ی حل‌نشدنی است که «ابژه«اش، در این مورد، رابطه با دیگران است تا جایی که این دیگران از مقولات اجتماعی متعارفی که روابط ما را الزامی می‌کنند، سر باز می‌زنند؛ مقولاتی که به ما اجازه می‌دهد مواجهات خود [با دیگری] را سامان دهیم و وساطت کنیم، و آن‌ها را در زمینه‌های خانوادگی، همسایگی، ملی، سیاسی و زبانی موقعیت‌مند سازیم، یعنی تعینی آشنا و قابل فهم از فاصله‌ی اجتماعی فراهم آوریم. بلانشو با دست کشیدن از کل عرف و قرارداد اجتماعی، به دنبال نفی چنین نقش‌هایی نیست. به‌اختصار، تجربه‌ی شخص دیگر باید به همان شیوه‌ای «مدرن» باشد که تجربه‌ی یک اثر هنری مشخص؛ زیرا این تجربه نیز ماد‌یت بی‌اثری را که نمی‌تواند به حرکت درآید، یا به کار گرفته شود، تأیید می‌کند. این به چه معناست؟ نکته‌ی قابل توجه در نوشته‌های بلانشو درباره‌ی مه 1968 این است که وی رابطه‌ی میان تظاهرکنندگان را به‌منزله‌ی نوعی احوال‌پرسی ارائه می‌دهد. در متون گم‌نام‌منتشرشده‌ای که بعدها با امضای بلانشو به اسم «کلمات اخلالگر» جمع‌آوری شدند، می‌توان تأیید امتناعِ بهبودِ رابطه‌ی معین با شخص دیگر را در فرم‌های مسلطِ سازمان سیاسی و مناسبات قدرت در جامعه پیدا کرد. مؤلف این نوشتارها از مارکس نقل می‌کند: «پایان از خود بیگانگی تنها زمانی شروع می‌شود که انسان بپذیرد از خود خارج شود (از هر چیزی که او را به منزله‌ی یک قلمرو شکل می‌دهد): از مذهب، از خانواده و دولت» و به نقل از لنین: «روح کمونیسم همان چیزی‌ست که آن را تحمل‌ناپذیر و رام‌نشدنی می‌سازد»، تا «کمونیسم سازشکاری» را تأیید کند که به خود اجازه می‌دهد با ناسیونالیسم، و با نهادهایی که برای قدرت سیاسی حق‌وحقوق قائلند نیز از درِ صلح و آشتی درآید[xxii]. اما این پایان از خود بیگانگی نیست که مؤلف در جست‌وجوی آن است و در چارچوب بازگشت به سرزمین مادری، به آغوش خانواده، و به امنیت مذهب فهمیده می‌شود. سرکشی و کنترل ناپذیری کمونیسم ریشه در هویت‌زدایی از هر نوع تعین خاص از اجتماع، مذهب، خانواده و دولت دارد. مهم‌تر از همه‌ی این موارد، این نوع کمونیسم بی‌میراث، بی‌تابانه از مستقر شدن در بدنه‌ی هر مکتبی امتناع می‌کند و از تثبیتِ خود به‌عنوان نظریه سر باز می‌زند. این کمونیسم به بی‌کاری [بی‌اثری] «cum»، به با هم-بودنِِ اجتماع پاسخ می‌دهد؛ زیرا این اجتماعی است که از پیوند زدنِ خود به یک برنامه‌ی سیاسی امتناع می‌کند.\nشکی نیست که جنبش مه 68 به دلیل «عدم‌آرایش» یا «بی‌نظمی»اش شکست خورد.[xxiii] با این وصف واضح نیست که باید رخدادهای مه 68 را به‌طور منفی بر ضد‌دستاوردهای انقلاب‌های «سنتی» ارزیابی کرد، اما شکایت کردن از اینکه هیچ باستیل و هیچ کاخ زمستانی‌ای تسخیر نشده، و هیچ رژیم کهنه‌ای به‌طور قطع سرنگون نشده است، یعنی بدفهمی درباره‌ی نقش موقت شوراها و سرانجام، غیاب اراده‌ی سیاسی تعیین‌کننده. شوراها، صرفنظر از خواست اصلاح نهادهای موجود، به‌منظور هدایت موقتی و محلی کنش‌های مشخص، بر اساس مطالبات گذرای آن لحظه، در چندگانگی و کثرتشان پدیدار و ناپدید می‌شدند. آیا این غیاب برنامه‌ی سیاسی نبود که اجازه می‌داد این امتناع، خود را به‌مثابه‌ی خودانگیختگی پرشورِ پنهان در نهادهای اعمال‌کننده‌ی کنترل اجتماعی آشکار کند؟ در عین حال سرکشی و تحمل‌ناپذیری این کمونیسم و امتناع نابردبارانه‌اش در برابر قدرت نهادینه بود که جنبش را آسیب‌پذیر ساخت. این کمونیسم در پای مراجع قدرت قربانی شد، شکست خورد، اما در شکستش، در درخشش روشنِ آن رخدادها، از وضعیتی حکایت می‌کرد که مشارکت‌کنندگاِ آن در پاسخ به مطالبه‌ای بی‌نام که فضای اجتماعی را می‌گشود، به بیرون کشیده شدند. به همین دلیل است که نویسنده‌ی کلمات اخلال‌گر می‌نویسد: «فردا ماه مه بود»؛ بله، این «فردا» می‌تواند بازگردد و باز خواهد گشت، با همان شادمانی و سُرور، اما فقط در لحظه‌ای باز می‌گردد که از زمان حال جدا شود.[xxiv]\nنویسنده‌ی ناشکیبای کلمات اخلال‌گر همزاد صبورتری دارد؛ با خواندن این مقالات کوتاه و اعلامیه‌های بعد از آن رخدادها ـ مدت‌ها بعد ـ و با دانستن اینکه چه کسی این صفحات پرشور و فشرده را نوشته است، می‌توان همه‌ی آن‌ها را متعلق به یک مجموعه آثار واحد دانست. بلانشو همچنین طرف گفت‌وگوی متون است، شارحی دقیق که غیرِمستقیم از رهگذر خوانش‌ها و تفاسیر خود از متون و رخدادهای مشخص، به‌اضطرار و اجبار اجتماع کمونیستی پاسخ می‌دهد. مشارکت بلانشو در رخدادهای 68 به‌خاطر تمام فوریت‌های آن ایام، پـیامد کار یا تحقق یافتنِ مفسری نیست که اندیشه‌های خود را در تحشیه‌هایش از طریق جابه‌جایی‌های ظریف، مفصل‌بندی می‌کند؛ هم او که از ورود به فضای عمومی، مصاحبه کردن، یا وضوح بخشیدن به «موضع»ش با توجه به اندیشه‌های خود امتناع می‌کند. متونی که بعدها با عنوانِ کلمات اخلال‌گر منتشر شدند، در وضعیتی موقت، برای واکنش به وضعیتی موقت نوشته شدند. این متون نوعی رادیکال‌سازی همان چیزهایی هستند که در نوشته‌های نظری‌اش به‌طور ضمنی موجودند.\nبلانشو رخدادهای مه 1968 را تا جایگاه یک آرمانِدست‌نیافتنی و الگوی اصلی کنش آینده بالا نمی‌بَرد. این رخدادها یک «استثنا» بودند. او این مطلب را در روشنفکران زیر ذره‌بین تصدیق می‌کند. به‌عبارت دقیق‌تر، «این رخدادها هیچ راه حلی در اختیار نمی‌گذارند؛ حتی اگر ایده‌ی انقلابی را ارائه دهند که لازم نیست پیروز شود یا به هدفی تثبیت‌شده دست یابد؛ زیرا این انقلاب، خواه دوام بیاورد یا نه، نسبت به خویش خودبسنده است، و شکستی که سرانجام جبران می‌شود، جزو نگرانی‌های و دغدغه‌های آن نیست.[xxv] یک انقلاب رام‌نشدنی، تقاضای بیرون رفتن، پاسخ گفتن به پاسخِ همواره مقد‌م و پیشینِ دیگری، و به عهده گرفتن مسئولیت‌هایمان: این است آنچه بر ظهور کمونیسم گواهی می‌دهد.\nبه‌ندرت مفاهیم بلانشو از اجتماع و دوستی به‌معنای دقیق و روشن شرح داده می‌شوند. کار بلانشو به‌واسطه‌ی رابطه‌با دوستانش متمایز و برجسته می‌شود؛ دوستانی که وی نه با بند منافع مشترک یا احترام متقابل، بلکه با خود مسئله‌ی دوستی و اجتماع به آن‌ها پیوند می‌خورَد. بی‌شک با برشمردن مشخصه‌های اجتماع، بدون پرداختن به شیوه‌ای که در متن بلانشو بسط‌وگسترش یافته است، بی‌صبری و عجله نشان داده‌ام. اما در عین حال مهم است صبورانه مباحث وی درباره‌ی کارِ دوستانش ژرژ باتای و امانوئل لویناس را نیز دنبال کنیم؛ متفکرانی که از نظر آن‌ها نیز دوستی و اجتماع تنها موضوعاتی برای تفکر نیستند، بلکه به هر حرکت و جهت‌گیری تفکر آن‌ها دلالت دارد.\nبلانشو سال 1924 با لویناس در دانشگاه استراسبورگ دیدار کرد. هر دو دانشجوی آنجا بودند و طی یک پیمان متعهد به دوستی‌ای شدند که تا مرگ لویناس در 1995 ادامه یافت. همان طور که بلانشو تأکید می‌کند، این همواره دوستی‌ای بود که از دلِ دوستی، به همراه فلسفه عبور می‌کرد. و شاید دوستی آن‌ها همواره یادآورِ هستی و زمان هیدگر باشد، که هر دوی آن‌ها در زمان دانشجویی در استراسبورگ آن را می‌ستودند. لویناس، برخلاف هیدگر، می‌گوید فلسفه باید همیشه به دوستی، به اُخو‌ت و برادری، که به‌مثابه‌ی رابطه با شخص دیگر، به‌مثابه‌ی آغاز امر اخلاقی، و گشودگی نسبت به خدا فهمیده می‌شود، پاسخ دهد. پاسخ بلانشو به هیدگر بی‌اغراق مبهم‌تر است. در پیگیری کار خطیر بلانشو در پرداختن به اندیشه‌ی هیدگر، تنها گام اول را بر خواهم داشت. و بر همین روال، تنها به آغاز کندوکاو در اختلافات فلسفی بین بلانشو و لویناس خواهم پرداخت. همانطور که نشان خواهم داد بلانشو در حالی که مفهوم عدم‌بی‌اعتنایی نسبت به دیگری را حفظ می‌کند، تبیین خود از این رابطه را با عطف توجه به دغدغه‌اش درباره‌ی اسمِ خنثی دنبال می‌کند، که همواره برخلاف لویناس، «آنهای نکره، یک کسِ بی‌چهره و مهیب» است که نه می‌توان آن را با امر خیر پیوند زد، نه با امر اخلاقی. همین استدلال است که به بلانشو اجازه می‌دهد تا رابطه با شخص دیگر را به رابطه با اثر هنری پیوند بزند، و از توضیح لویناس از امر اخلاقی فاصله بگیرد؛ نه به منظور کنار گذاشتن کامل آن، بلکه برای پاسخ دادن به آن در معنایی متفاوت.\nاینکه بلانشو اجازه می‌دهد شخصیت‌های گفت‌وگوگر او در گفت‌وگوی بی‌پایان پرسش از «دیگری» را به سمت پرسش از یا درباره‌ی اجتماع هدایت کنند، امری در خور توجه است. آنجا که یکی از آن‌ها می‌نویسد: اگر پرسش «دیگری کیست؟» معنای صریح و مستقیم ندارد، به این دلیل است که باید با یک پرسش دیگر جایگزین شود: اگر دیگری باید به رابطه‌ی بیگانگی بین بشر با بشر -رابطه‌ای بدون معیار مشترک، رابطه‌ای مفرط- که تجربه‌ی زبانی سبب فهم آن می‌شود پاسخ دهد، چه چیزِ «اجتماع» انسانی، «دیگری» است؟[xxvi] آنچه برای بلانشو مهم است این واقعیت است که «دیگری»[xxvii] انسان دیگری است که می‌تواند به همین ترتیب به دیگری واکنش نشان دهد. به محض اینکه من در رابطه‌ام با تو مواجه می‌شوم و تحت اجبار قرار می‌گیرم، تو نیز می‌توانی از سوی من در معرض قرار گیری و مجبور شوی. این یک رابطه‌ی دوطرفه نیست، زیرا رابطه‌ی مزبور نامتقارن و یکطرفه است؛ این رابطه، بیش‌تر، از نوع روابط متقاطع است. اندیشه‌ی اجتماع از نظر بلانشو به تلاش وی برای اندیشیدن به چیزی پیوند می‌خورد که یکی از گفت‌وگوکننده‌هایش آن را «باز-مضاعف‌سازی عدمِ‌رابطه‌ی متقابل»، «عدم‌ِتقارن مضاعف»، «عدم‌پیوستگی مضاعف» و «ابدیت نشان‌دارِ مضاعف[xxviii]» می‌نامد.\nتغییر جهت از پرسشِ «دیگری کیست؟» به پرسش از اجتماع، بخشی از تلاش عام‌تر بلانشو برای توجه به نوعی گشودگی مشخص اجتماع است که تجربه‌ی ما از خودمان و دیگران را ساخت‌مند می‌کند؛ توجه به «cum» با هم بودن ماست که تغییر پیشینی اجتماع و انسانیت را فراخوانی می‌کند. به‌طور کلی‌تر، این تغییر جهت، نفی هرگونه تلاش است برای تعین بخشیدن به رابطه با آنچه او بیرون[xxix] می‌نامد. در اینجا بلانشو از باتای پیروی می‌کند؛ فیلسوفی که اگرچه کم‌تر از لویناس درگیرِ مسئله‌ی گشودگی نسبت به دیگری نیست، اما از تعین بخشیدن به این گشودگی به‌مثابه‌ی گشودگی به امر خیر امتناع می‌کند.\nبلانشو باتای را در 1940 ملاقات کرد؛ زمانی که هر دو از یک دوره‌ی متلاطمِ فعالیتِ سیاسی فاصله می‌گرفتند. این همان باتای سال‌های جنگ، و مؤلف متن‌های پراکنده‌ای است که کتاب گزیده‌ی ضد الهیاتِ او را شکل می‌دهند؛ کسی که از همه به بلانشو نزدیک‌تر است. نوشته‌های باتای دال بر عقب‌نشینی از تأمل درباره‌ی زندگی اشتراکی نیست، بلکه بر تقویت و تشدید آن‌ها دلالت دارد. از یک سو باتای در تجربه‌ی درونی اعلام می‌کند: «خشمگین می‌شوم وقتی به زمانِ "فعالیت"ی فکر می‌کنم که در آخرین سال‌های صلح در اجبارِ خود برای ارتباط برقرار کردن با همنوعانم هدر دادم. باید این هزینه را می‌پرداختم. وجد و سرمستی هنگامی که همچون کنشی خصوصی تخیل می‌شود، و تنها برای یک فرد واحد مطرح است، پوچ است.[xxx] اما از سوی دیگر، همانطور که بلانشو می‌گوید، «هر آنچه پیش‌تر نوشته بود، چیزی نبود جز مقدمه‌ای ناتمام درباره‌ی اضطرارِ نوشتن»؛ «ارتباطِ شبروانه«ای که در مادام ادواردا یا لو پتی شروع شد، به آغاز یک رابطه‌ی یکطرفه بین متن و تعداد اندکی از «دوستان»، «خواننده-شاهد»ها راه داد که در یک «ارتباط ادبی» به یکدیگر پیوند زده می‌شوند[xxxi]. اما ادعای ستایشِبسیار بلانشو از این متون به این معنا نیست که دوستی خود با باتای را به یک ستایش دوطرفه تبدیل کرده باشد. در واقع، وقتی بلانشو در قالب مدح و ستایشی عالی سراغ دوستی می‌رود، نه از اتفاقات شادی‌بخش سخن می‌گوید، نه جزءبه‌جزء به ویژگی‌های دوستانش می‌پردازد، بلکه چیزی را به خاطر می‌آورد که در آن، دوستی، تأییدگر عدم‌تعینی مشخص است و نیز آزادی در درون هژمونی همان و فضایی را که به ما اجازه نخواهد داد از نهادها و انگاره‌ی خود از سیاست راضی بمانیم. از نظر بلانشو، باتای، مهم‌تر از هر چیز، یک نویسنده است. به‌عبارت دیگر، کسی است که کار وی حاکی از ظهور کمونیسم است بی‌آنکه آن را به هیچ نوع سیاست متعارفی برگرداند. نوشتن در حقیقت رابطه‌ای با بی‌اثر بودن [بی‌کار بودن] برقرار می‌کند که هراس‌های زمانه‌ی ما قصد محو کردنش را دارند. آن‌ها به‌طور دقیق از این جهت هراس‌های زمانه‌ی ما هستند که تهدیدِ این محو کردنند.\nاین نکته مهم است که بلانشو ضمن مشارکت در مجموعه‌ی برای نلسون ماندلا، ویراسته‌ی دریدا و تلیلی در پاسخ به پرسشی که از خود در مقاله‌ای با عنوان «مسئولیت ما» می‌پرسد: «روش مناسب برای سخن گفتن و نوشتن درباره‌ی سیاست جداسازی سفیدپوستان از سیاه‌پوستان چیست؟»،[xxxii] پای کشتارِ سیستماتیک یهودی‌ها را نیز به میان می‌کشد. وی می‌گوید: «جلوی کمونیسم، اجتماع و دموکراسی گرفته می‌شود» و «ما تا زمانی که با واقعیت‌های مربوط به وحشیگری، بربریت، رنجها و کشتارهای بی‌شمار با بی‌اعتنایی آشکار برخورد می‌کنیم و شب و روز خود را بی‌هیچ عذاب و اضطرابی می‌گذرانیم، در این فجایع همدستیم[xxxiii]. جلوی کمونیسم گرفته می‌شود: ظهور کمونیسم را نیروهای ارتجاعی انبوه سرکوب می‌کند. اما اجتماع را هرگز نمی‌توان به‌تمامی نادیده گرفت؛ نقشِ بی‌کاری [بی‌اثری] باید مورد توجه قرار گیرد. به این ترتیب، کمونیسم ـ یعنی آغاز اجتماع ـ در دل بدترین فجایع اتفاق می‌افتد. آنتلم توجه و آگاهی گذرای مأموران اس. اس را به یادِمان می‌آورد که آن‌ها را به قربانیانشان پیوند می‌زد؛ زیرا خود نیز به همان نژاد انسانی قربانیان تعلق داشتند، و نیز شناخت و آگاهی مبهم زندانیانی را به یادِمان می‌آورَد که مقاومت کردند و در برابر قدرت به این مقاومت ادامه دادند. اما نقش کمونیسم چیزی را درباره‌ی سیاستِ اردوگاه تغییر نمی‌دهد، که بر نفی و انکار گشودگی امر سیاسی فراتر از تعین آن مبتنی است.\nبلانشو با اشاره به وقوف خود از اهمیتِ نفی‌بلدِ یهودیان در نامه‌ای که در دهه‌ی 1980 نوشته، این آگاهی را متذکر می‌شود و می‌گوید: «آن یهودیان برادران ما بودند و یهودیت چیزی بیش‌تر از یک تمدن، و یا حتی بیش‌تر از یک دین است؛ یهودیت شالوده‌ی رابطه‌ی ما با دیگران [autrui] است[xxxiv]». بلانشو با مطرح کردن خاطراتی از رخدادهایی مشابه، و نیز با اشاره‌ی کنایه آمیز به وفاداری خود به نهضت مقاومت، آنچه را خود اعتراف شخصی می‌نامد در قالب قطعه‌ای از ر‌نه شار بیان می‌کند: هرگز نمی‌خواهم از یاد ببرم که مجبور شده‌ام به یک هیولای عدالت و نابردباری تبدیل شوم، ـ و تا چه مدتی؟ ـ به یک ساده‌سازِ مقید و معذور، به فردی یخ‌زده و بی‌علاقه‌به سرنوشت هر آن کس که در حزب او نیست تا با هم آدم‌های لعنتی پست‌را بکشند–گیر انداختن‌یهودی‌ها، پوست از سر کندن‌ها در ایستگاه‌های پلیس، حملات تروریستی نیروی پلیس هیتلر به دهکده‌های وحشت زده، مرا از زمین برمی‌کند، و چهره‌ی چاک‌چاکم را با سیلی گداخته‌ای از آهن مذاب می‌نواخت[xxxv]. بلانشو در ادامه درباره‌ی این اعتراف می‌گوید: «این قطعه در1943 [....] نوشته شده؛ آن تاریخِ بعید و دور از ذهن که بر فرازِ سرِ ما معلق است و تاب می‌خورَد. بازگشتِ این تاریخ همواره محتمَل است. و از نظر من، این همان تاریخی است که هرگونه امید روشنفکران به ناپدید شدن و پا پس‌کشیدن از به پرسش کشیده شدن، از عذابِ به پرسش کشیده شدن را از بین می‌برد». روشنفکر به دلیل فاصله[ی موجود]، بین وقوع کمونیسم ـ که همواره رخ می‌دهد ـ و نهادهای سیاسی موجود به پرسش کشیده می‌شود.\nاین درست، که اجتماع در یک کنش خود ویرانگر، خود را در معرض تجربه شدن می‌گذارد؛ کنشی که در تکینگی خویش، و امتناعش از به مرتبه‌ی ظهور رسیدن، نه انضمامی می‌شود و نه انتزاع می‌یابد. از اجتماع تنها در غیاب آن می‌توان سخن گفت. در این مورد، آیا بهتر نیست که ساکت بمانیم؟ اما بلانشو اصرار دارد، که رخ دادن اجتماع، حاوی «یک معنای سیاسی دقیق» است؛ شاهد بودن اتفاق می‌افتد، روشنفکران باید سخن بگویند، اما بلانشو به‌درستی می‌پرسد: «با چه نوع کلماتی؟»[xxxvi] با کلماتی که به فاصله‌ی بین ظهور کمونیسم و فرآیند دموکراتیکی ارجاع می‌دهند که از طریق آن می‌توان به این پیدایش استناد کرد. و با وجود این، هنوز دشواری‌ای در ترسیم الگوی منسوخ روشنفکر وجود دارد؛ مفهومی که بنا بر تشخیص لیوتار، اینگونه فهمیده می‌شود: روشنفکر به‌مثابه‌ی کسی که «مسئولیت‌های اجرایی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی» را با قرار دادن خود «در موقعیت بشر، انسان، ملت، مردم، پرولتاریا، مخلوق، یا چنین ماهیت‌هایی» به عهده می‌گیرد.[xxxvii] لیوتار در مقاله‌ای می‌پرسد: «چه کسی اکنون با جهانشمول کردن اندیشه‌ای که که به ما به‌روشنی می‌گوید چه باید کرد، احساس غرور می‌کند؟» (بلانشو با «روشنفکران زیر ذره‌بین» به این پرسش پاسخ می‌دهد). از نظر لیوتار، «این دقیقاً همان وحدتِ تمامیت‌ساز و امر جهانشمولی است که تفکر، دست‌کم از نیمه‌ی قرن بیستم [آن را] کم دارد».[xxxviii] و با این همه، می‌توان با بلانشو، و در واقع با لیوتار این بحث را مطرح کرد که کنش مشخصِ نوشتن است که در برابر این وحدت، مقاومت می‌کند؛ کنشی که دیگر به‌مثابه‌ی واسطه‌ای که حقیقت می‌توانست به‌سادگی و آسانی از طریق آن منتقل شود، در نظر گرفته نمی‌شود. نوشتن ممکن است در جایی که می‌نویسند، بی‌آن‌که برای دفاع از آنچه می‌نویسند حاضر شوند، خود بی‌مسئولیتی تلقی شود. چه کسی می‌تواند نویسنده را به توضیح دادن فرابخواند؟ روشنفکر در اینجا محکوم به نوشتار نیست، آنطور که انگار محکوم به انحراف از بی‌واسطگی باشد که باید به آن پاسخ می‌گفت، بلکه نویسنده باید با بیانِ نیستی یا نا-واقعیت که به هر حال مطالبه‌ی سیاسی و اخلاقی عمیقی را با خود به همراه دارد، به شهادت دادن قیام کند؛ هر چند در یک نظام از هنجارهای تجویزی، چنین کاری مجاز نباشد.\nبه همین دلیل است که کارِ باتای در متن‌های نامتجانسی که تحت عنوان کلی گزیده‌های ضد الهیاتی یکجا گرد آورده شده‌اند، برای بلانشو تا این حد حایز اهمیت است. باتای به خود امکان می‌دهد تا در معرض بختِ مواجهه با اجتماعی از خوانندگان قرار گیرد. باتای استدلال می‌کند که مسئله‌ی اخلاق از تلاش برای شکست وحدتی که تجربه‌ی ما را سامان می‌دهد، غیرقابل تفکیک است؛ تجربه‌ای که در نهایت در گروی الگوی وحدت و اینهمانی باقی می‌ماند. تأکید بر آنچه وی تجربه‌ی درونی می‌نامد نیز به همین دلیل است -محکمه‌ای که در آن، نوشتن کلمه‌ی «من» با امکان دادنِ به خویش در جریانِ بی‌وقفه‌ی پرسشگری به قمار گذاشته می‌شود.\nباتای می‌نویسد: «بیان تجربه‌ی درونی باید به نحوی از انحاء با حرکت و تحولِ آن [تجربه] منطبق باشد»[xxxix]، متن او نباید نتیجه گیری کند، نباید در نظامی از فرضیه‌ها آرام گیرد، و نباید از شفافیت پیامِ خود مطمئن باشد. می‌توان گفت این متن به‌واسطه‌ی نوعی بدبینی که در برابر هر تلاشی برای مفروض دانستن یک اصل یا قانون مقاومت می‌کند، به حرکت در می‌آید ـ بدبینی‌ای که اساساً درباره‌ی پراکندگی خودِ گزیده‌ی ضدالهیات است، زیرا ما بسیار پرشتاب و بسیار ساده به آنچه به‌معنای نوشتن مسئولانه است تظاهر می‌کنیم. باتای، بنا به ادعای برخی، با قرار دادنِ محتوا در خدمت دلالتی عرفانی از امر بیان‌ناپذیر، از روال‌های گفتمان نظری به‌معنای دقیق کلمه دست نمی‌کشد، بلکه این روال‌ها را تا جایی که خود را در مخاطره‌ی قلمروی اهداف و غایت‌های پایدار بگذارند، به قمار می‌گذارد؛ در معرض آنچه، به‌طور کلی‌تر، می‌توان قلمروی این پروژه نامید.[xl]\nباری، به کار گرفتن زبان به‌مثابه‌ی حامل معنا، جهت مباحثه و مشاهده ضروری است، اما همچنین آشکار ساختن راهی که از طریق آن، زبان از قلمروی مزبور می‌گریزد، و فضایی را می‌گشاید که در آن مؤلف و خواننده ناپدید می‌شوند نیز ضروری است. باتای می‌نویسد: «من برای کسی می‌نویسم که وقتی وارد کتاب من می‌شود، درون آن سقوط کند ـانگار که درون یک چاهـ برای کسی که دیگر هرگز از آن خارج نمی‌شود.»[xli]؛ اما وی در مقام کسی می‌نویسد که پیشاپیش، خود درونِ این چاه سقوط کرده است. از آنجا که این شک‌گرایی، خود «نتیجه»ای نیست که بتواند یک بار برای همیشه منتقل شود، این جدال هربار از نو باید تکرار شود. جدالی که نامش «تجربه‌ی درونی» است. «اضطرابِ رجعت‌پذیر» که باتای، خود و خوانندگانش را در آن معلق می‌کند، جدالی است علیه نیروهای عظیم تقلیل‌دهنده‌ی تمدن ما، که سرانجام، بر انقیاد تجربه در نسبت با این پروژه مبتنی است.[xlii]\nروشنفکرِ بلانشویی صرفاً محکوم به نوشتن نیست؛ محکوم است به تاب آوردن خطر مسیرِ انحرافی بی‌پایان نسبت به آنچه واقعاً قصد بیانش را داشته است. پیش از این، جمله‌ی آغازین مقاله‌ی نانسی را ذکر کرده‌ام: «جدی‌ترین و اندوه‌بارترین گواه و شاهد جهان مدرن، شاهدی که احتمالاً تمام شواهد دیگری که این دوره باید پاسخ‌گویشان باشد را نیز شامل می‌شود [...]، چیزی نیست جز شاهد انحلال، اختلال یا آتش‌سوزی عظیم اجتماع».[xliii] مسئله‌ی روشنفکرِ بلانشویی، صرفاً مسئله‌ی جست‌وجوی شواهد بیش‌تر یا گسترش دادن پهنه‌ی پدیدارهای مورد مداقه‌ی دقیق نظری، نیست. وظیفه‌ی او تغییر خودِ این مداقه است که از طریق فهمِ چگونه تجربه شدنِ شاهد اختلالِ اجتماع صورت می‌پذیرد. برای جناح راست، توسل به اجتماع همواره محافظه‌کارانه است؛ تلاشی است برای بازیابی مفهوم ارزش‌های از دست‌رفته. اجتماع بلانشویی که به‌عبارتی گشودگی به عدم‌تعینی است که از فروبستگی یا صلبیت هر نوع اجتماعی جلوگیری می‌کند، مفهومی مطرح برای جناح چپ است، زیرا حوزه‌ی سیاست، امر سیاسی، برای راست و چپ به شیوه‌ای متفاوت تبدیل به مسئله می‌شود. اما گشودگی به‌معنای دقیق نمی‌تواند شکل‌دهنده‌ی ابژه‌ی یک جنبش سیاسی باشد؛ نمی‌تواند همچون یک غایت با توجه به اهداف اشتراکی اعضایش تعریف شود، یا همچون جایگزینِ کاری که به یک گروه از افراد امکان می‌دهد تا خود را به‌مثابه‌ی یک گروه برسازند. گشودگی، جایگزینی برای به اشتراک گذاشتن، سهیم شدن، یا ستایشِ سنتی مشترک نیست. گشودگی، متعلق به این جنبش‌ها، به سنت، و به کار جمعی است و نمی‌توان جدا از این موارد به آن‌ها اندیشید. از آنجا که انواع پیوندها برای آینده‌شان وابسته به آن گشودگی هستند که بلانشو اجتماع می‌نامد، این آینده، یعنی تصدیق تعین‌ناپذیری، تصدیق بی‌اثری [بی‌کاری] هنگامی که کار را از دور خارج می‌کند، ممکن است در سنتی معین یا سیاستی مشخص، محفوظ بماند یا نماند. پرسشی که بلانشو به نام اجتماع مطرح می‌کند، با خطر نیروهای واکنشی ارتباط دارد که نه تنها مانع وقوعِ اجتماع می‌شوند، بلکه مانع ظهورِ اجتماع به‌مثابه‌ی یک رخداد واجد اهمیتی سیاسی نیز می‌شوند.\nپس، اجتماع نمی‌تواند به‌معنای دقیق کلمه آرایش داده شود؛ اجتماع از اینکه به یک غایت یا یک پروژه تن دهد امتناع می‌ورزد. در واقع نمی‌توان به نام اجتماع در پارلمان لابی‌گری کرد یا برای اصلاح قوانین موجود، کمپین راه انداخت یا در برابر تمام قوانین و کل مراجع اقتدار، قد عَم کرد؛ زیرا با چنین اقداماتی اجتماع به‌مثابه‌ی ابژه‌ی اصلاحاتی مشخص متعین می‌شود. کمونیسم، تعین‌ناپذیر است. اما وقتی تعین و تصوری مشخص از امر سیاسی تهدید به اشباع فضای اجتماع می‌کند، می‌توان شورشی ترتیب داد. با بازخوانی صفحات مقاله‌ی بلانشو راجع به دوگل، نمی‌توان گرایش و اشتیاقی عام به آنارشی، یا به انقلابی‌سازی بی‌وقفه‌ی وضعیت سیاسی پیدا کرد؛ بلانشو خواستار کنش است از این جهت که وضعیت موجود به نوع دیگری از ارتباط راه نمی‌دهد.[xliv] اعلامیه‌هایی که طی رخدادهای مه 68 در خیابان‌ها پخش می‌شد یا مقالاتی که بی‌نام در comiteمنتشر می‌شد، صرفاً به یک خودجوشی ساده نمی‌انجامد، بلکه تابع شرایط خاصی هستند. مسئله همواره مسئله‌ی چانه‌زنی بین کمونیسم و دموکراسی بوده است؛ به‌عبارت دیگر، تغییر شکل نهادهای موجود. کمونیسم به‌رغم همه‌چیز، به‌رغم هر تصمیمی که اتخاذ می‌کنیم، اتفاق می‌افتد، اما نشان دادن اینکه چگونه باید به این روی دادن پاسخ داد، و مسئولیت عمل کردن هدفداری که به این فضاهای آزادی اشاره دارند را به عهده گرفت، همچنان به‌عنوان مسئله باقی می‌ماند؛ هدفی که هرگز به‌آسانی قابل تفسیر نیست و در زمان‌های متفاوت، مباحث متفاوتی را ایجاب می‌کند.\nکنش انتقادی بلانشو مستلزم تلاش برای نجات رخدادها از هیاهو و آشوبِ رخدادها است؛ یعنی شهادت دادن به آن‌ها، امکان دادن به آن‌ها برای پاسخ گفتن به تکینگی‌شان، و نیز نشان دادنِ اینکه چگونه این رخدادها در همان تکینگی تکرارناپذیرشان، تن به مقایسه شدن با رخدادهای دیگر می‌دهند. البته این مسئله مستلزم فراهم آوردن بستری نظری است که پاسخ گفتن به عدم‌تعین‌پذیری اجتماع را ممکن کند: نوعی شرح‌نویسی یا تفسیر که نشان می‌دهد چگونه در مداقه‌ی صبورانه و دقیق رخدادها، متن‌ها، روی‌دادن‌ها، فلسفه‌ها، می‌توان چنین رخدادهای دیگری را در زمان حال حاضرِ ما کشف کرد و به آن‌ها شهادت داد. این کار نشان خواهد داد که گذشته تصادفی است؛ که آینده ممکن است، به این خاطر که خطِ سیرش تجویزی نیست. این امید به تکرار است که امر تعین‌ناپذیر، راهِ گریز، آزادی اضطرار اجتماعِ کمونیستی را تصدیق می‌کند. این ادعا که رخ دادن اجتماع، بی‌قید و شرط است به این معنا نیست که این رویداد به نوعی تجسم آزادی است. نمی‌توان برای آزادی یک اجتماع تصمیم گرفت؛ آزادی اگر بیاید از بیرون می‌آید. اگر باید واژه‌های تصمیم را به هر حال استفاده کنیم، این تصمیمی است که در جایگاه فرد گرفته می‌شود و اثرات خود را متعاقباً آشکار می‌کند.\nبلانشو در صفحات پایانی نوشتار فاجعه می‌نویسد: «بیاموز که با درد بیندیشی»[xlv]. اما آیا در این ادعا گفته نمی‌شود که باید خود را از درد رها کرد، با این امید که رو به سوی آینده‌ای کرد که گردآوری دوباره‌ی آینده نیست؟ باید جرئت آموختن اندیشیدنِ با لذت را نیز داشت، که می‌توان گفت این آموزه، باز نگه داشتن مکانی برای بی‌کاری [بی‌اثری] است. رخ دادنِ اجتماع، «به ما اجازه نمی‌دهد که علاقه‌ی خود به زمانِ حال را از دست بدهیم؛ زمانِ حالی که با گشودن فضاهای ناشناخته‌ی آزادی، ما را در برابر روابط جدید مسئول می‌سازد، همواره تهدید می‌کند، همواره بین آنچه ما کار می‌نامیم و آنچه بی‌کاری می‌نامیم، امیدوار نگه می‌دارد.[xlvi] باید علاقه به زمانِ حال را از دست داد؛ اگر قرار است مراقب بازگشت رخدادهای دهشتناک 1943 باشیم، حفظ هشیاری ضروری است. همچنین ضروری است مراقب ظهور امرِ نو باشیم ـ مراقب «فضاهای آزاد»ی که بی‌قید و شرط‌اند؛ زیرا آن‌ها نمی‌توانند متعین شوند، زیرا آن‌ها شاهد عدم‌تعینی هستند که باید به‌نوبت به آن شهادت داد. کسی که مشاهده و مراقبت را با سرخوشی و لذت ادامه می‌دهد، گویی که با امید می‌گوید که آینده به‌تمامی به‌واسطه‌ی گذشته متعین نمی‌شود.\n[i]* این متن ترجمه‌ا ی است از مقدمه‌ی کتاب:\nIyer, Lars. "Blanchot’s Communism: Art, Philosophy and the Political". Palgrave Macmillan, 2004.\n[iii]- "TheInoperativeCommunity", translatedbyPeterConnorinTheInoperativeCommunity, (MinneapolisandOxford: UniversityofMinnesotaPress, 1991),1–42, 1.\n[viii]- "Nancy’sessay", publishedinAléain1983, waslatercollectedinLacommunautédésoeuvrée(Détroits: C. Bourgois, 1990).\n[xi]- Nancy, TheWorklessCommunity, 7.\n[xiii]- "TheUnavowableCommunity", translatedbyPierreJoris(Barrytown: StationHillPress, 1988), 1; "LaCommunautéInavouable" (Paris: ÉditionsduMinuit, 1983), 9.\n[xiv]- "TheSpaceofLiterature", translatedbyAnnSmock(LincolnandLondon: UniversityofNebraskaPress, 1982), 195; L’Espacelittéraire(Paris: Gallimard, 1955), 257.\n[xvi]- SeeTimothyClark’s"TheImpossibleLightnessofReading: ReadingandtheCommunicationalModelofSubjectivityinBlanchot", SouthernReview, 28 (March1995), 14.\n[xx]- Friendship, 48 (59).\n[xxi]- با یاء حاصل مصدر خوانده شود.\n[xxii]- "TheBlanchotReader", translatedbyMichaelHollandet. al., ed. MichaelHolland(Oxford: Blackwell, 1995), 203.\n[xxiii]- TheBlanchotReader, 201.\n[xxiv]- Ibid., 201.\n[xxv]- Ibid., 224.\n[xxvi]- TheInfiniteConversation, 71 (101).\n[xxvii]- Autrui, TheOther\n[xxviii]- TheInfiniteConversation, 70–71 (101).\n[xxx]- "InnerExperience" (trans. Leslie-AnneBoldt, Albany: StateUniversity, 1988), 92.\n[xxxi]- TheUnavowableCommunity, 21 (40).\n[xxxii]- "OurResponsibility", inJacquesDerridaandMustaphaTlilieds., ForNelson\nMandela(SeaverBooks, NewYork, 1988), 249.\n[xxxiii]- "OurResponsibility", 250.\n[xxxiv]- TheBlanchotReader, 245.\n[xxxv]- Ibid., 225.\n[xxxvi]- TheUnavowableCommunity, 56 (92).\n[xxxvii]- "LyotardandPolitics" (Minneapolis: UniversityofMinnesotaPress, 1993), 6.\n[xxxviii]- Ibid., 6.\n[xxxix]- Bataille, InnerExperience, 6.\n[xl]- See: PeterTraceyConnor’sGeorgesBatailleandtheMysticismofSin(JohnHopkinsUniversityPress, 2003) andChristopherGemerchak’sTheSundayoftheNegative: ReadingBataille, ReadingHegel(StateUniversityofNewYorkPress, 2003).\n[xli]- Bataille, InnerExperience, 116.\n[xlii]- Ibid., 111.\n[xliii]- TheWorklessCommunity, 1.\n[xliv]- SeeTheBlanchotReader, 167–173.\n[xlv]- TheWritingoftheDisaster, translatedbyAnnSmock(Lincoln: UniversityofNebraskaPress, 1986), 145; L’Écrituredudésastre(Paris: Gallimard, 1980), 219.\n[xlvi]- TheUnavowableCommunity, 56 (92).


هفته دهم لیگ دسته اول: یک فینال جذاب در شیراز و جنگ قرمز و آبی در اهواز\n۷ آبان ۱۳۹۸ | ۱۴:۱۵\nوب سایت فرهنگی ورزشی سپیدرود – دیدارهای هفته دهم لیگ دسته اول روز چهارشنبه برگزار می‌شود که در حساس ترین بازی تیم صدرنشین فجرسپاسی شیراز میزبان تیم سوم جدول گل ریحان خواهد بود.\nبه گزارش سایت سپیدرود و به نقل از خبرگزاری فارس، لیگ دسته اول همچنان پرهیجان دنبال می شود و رقابت نفسگیری در صدر جدول بین تیم های بالانشین در جریان است.\nدر حال حاضر فاصله تیم صدرنشین یعنی فجرسپاسی ۲۰ امتیازی با تیم هفتم جدول یعنی بادران فقط ۵ امتیاز است. فجرسپاسی روز چهارشنبه دیداری فینال گونه را در شیراز با تیم گل ریحان البرز برگزار خواهد کرد.\nگل ریحان ۱۹ امتیازی در رده سوم جدول قرار دارد. نکته جالب این مسابقه حذف شدن هر دو تیم در جام حذفی در مسابقه با استقلال است. هر دو تیم هم در ۱۲۰ دقیقه مقابل آبی پوشان شکست خوردند.\nاکنون محمد نصرتی و داود مهابادی سرمربیان گل ریحان و فجر تمرکزشان را بر روی لیگ یک و رسیدن به لیگ برتر گذاشته اند. بدون تعارف زیبا ترین و حساس ترین مسابقه هفته در شیراز برگزار خواهد شد.\nمس رفسنجان تیم دوم جدول هم که ۱۹ امتیاز دارد باید در دربی کرمان به مصاف مس برود که با ۱۰ امتیاز در رده یازدهم جدول قرار دارد. مس رفسنجان هم مثل گل ریحان و فجرسپاسی شانس صدرنشینی در این هفته را دارد. به شرطی که این تیم پیروز شود و گل ریحان و فجر قناعت کنند.\nخوشه طلایی ساوه تیم ۱۸ امتیازی که در رده چهارم جدول است به مصاف داماش گیلانیان خواهد رفت. این مسابقه نیز مهیج خواهد بود. داماش حریف آسانی برای شاگردان محسن عاشوری نیست حتی اگر در ساوه به میدان برود.\nنود ارومیه تیم پنجم جدول به مصاف آرمان گهرسیرجان خواهد رفت. نود ارومیه فراتر از انتظار نتیجه گرفته است و تیمی کاملا بومی است و آرمان گهر هم همین شرایط را دارد و در این فصل خود را از لیگ دسته دوم به لیگ یک رسانده است.\nشاگردان محمود فکری این هفته کار زیاد سختی پیش رو ندارند و آلومینیوم اراک باید در تبریز به مصاف تیم یکی مانده به آخر شهردرای تبریز برود. شهرداری تبریز با ۱۸ گل خورده به همراه ملوان ضعیف ترین خط دفاع لیگ را دارد.\nبادران تهران این هفته میزبان ملوان بحران زده است. ملوانی که با هواداران بیشمارش این فصل یک تیم نحیف است که هنوز بردی به دست نیاورده . محمد احمدزاده سرمربی این تیم هم در دو هفته اخیر دوبار استعفا کرده و هر دوبار هم به سرکارش برگشته است! با این شرایط به نظر می رسد ملوان این هفته در تهران هم کار سختی پیش رو داشته باشد.\nاستقلال خوزستان میزبان تیم سرخپوشان پاکدشت است. آبی پوشان اهوازی توانسته اند خود را از قعر جدول جدا کنند و به رده دوازدهم برسانند و این هفته هم مسابقه ای نزدیک و سخت خواهند داشت.سرخپوشان رد رده نهم جدول قرار دارد.\nسپیدرود رشت تیم دهم جدول به مصاف قشقایی شیراز خواهد رفت. به نظر می رسد دو تیم این فصل چهره یک مدعی را ندارند و افتان و خیزان مسیر خود را طی می کنند تا فصل تمام شود!\nنیروی زمینی هم به مصاف تیم رده شانزدهم جدول رایکا بابل خواهد رفت. رایکا هم مثل ملوان بردی نداشته است و شرایط سختی در پیش دارد. نیروی زمینی هم به دنبال رسیدن به رده هایی بالاتر از چهاردهمی در جدول لیگ است.\n*چهارشنبه ۸ آبان\nبادران تهران – ملوان انزلی\nعنایت قوچ کانلو – محمدرضا مدیرروستا – علی رعیت – شبیر بهروزی\nخوشه طلایی ساوه – داماش گیلانیان\nمهدی جبرئیلی – رامین بابایی – احمد کاظم لو – وحید زمانی\nناظر: حمید نظری\nمس رفسنجان – مس کرمان\nسیدمهدی مرجانزاده – جعفر مهاجر – امین زاهدی – یعقوب آشوری\nفجر شهید سپاسی شیراز – گل ریحان البرز\nوحید صالحی – بابک خسروی – مجید سربندی – مجتبی افراء\nشهرداری تبریز – آلومینیوم اراک\nابوالفضل دوستی – علیرضا طاهرخانی – مصطفی قاسمی – مرتضی عابدی\nناظر: حبیب الله ابوالحسن شیرازی\nسپید رود رشت – قشقایی شیراز\nاحمد محمدی – بهزاد پناهی – امین قدیری – مسعود حقیقی\nنود ارومیه – آرمان گهر سیرجان\nکمیل غلامی – هیوا بهمنی – کاوه بهمنی – فرزاد منصوری\nنیروی زمینی تهران – رایکا بابل\nاحمد مرشدی – حسن یوسفی – یدالله کلوندی – مهدی نجار\nاستقلال خوزستان – سرخپوشان پاکدشت\nرضا کریمی – عدنان پیروی – مرتضی هوشیار – هادی علی نیافر\nدیدار دو تیم شهرداری تبریز و آلومینیوم اراک از هفته دهم مسابقات لیگ دسته اول روز چهارشنه ۸ آبان ماه برگزار می شود و با اعلام کمیته داوران یعقوب حجتی بجای مصطفی قاسمی به عنوان کمک دوم این بازی را قضاوت می کند.


تالاسمی مینور و علائم آن - مجله جام جهان\nتالاسمی مینور و علائم آن\nبه گزارش مجله جام جهان، تالاسمی یک اختلال خونی ارثی بوده که در آن، تعداد هموگلوبین ها و سلول های خونی سرخ در بدن فرد مبتلا به این بیماری از حالت نرمال کمتر است. این بیماری به سه نوع مینور، میانه و ماژور تقسیم می گردد. در این مقاله قصد داریم به آنالیز علائم تالاسمی مینور بپردازیم.\nدر تالاسمی مینور، ژن هموگلوبین به وسیله یکی از والدین به نوزاد انتقال می یابد. افرادی که در یک ژن ویژگی تالاسمی را دارند، به عنوان حامل شناخته می شوند و گفته می گردد که به تالاسمی مینور مبتلا هستند. تنها روش تشخیص ویژگی تالاسمی، انجام آزمایش خون مخصوصی به نام الکتروفورز هموگلوبین است. این آزمایش می تواند ژن را تعیین کند. افراد مبتلا به تالاسمی مینور کم خون شدید یا خفیف دارند.\nدر صورتی که شما یا والدین تان یا دیگر اجداد شما بیماری تالاسمی را داشته اند، درخواست این آزمایش را نزد پزشک خود مطرح کنید. تشخیص دادن خودتان به عنوان حامل تالاسمی مینور از اهمیت بسیار فراوانی برخوردار است. به خاطر داشته باشید که ابتلای به تالاسمی مینور می تواند احتمال داشتن کودک مبتلا به تالاسمی ماژور را تا 25 درصد افزایش دهد. در نتیجه افزایش آگاهی فردی در این خصوص کلید جلوگیری از چنین مواردی است.\nعلائم تالاسمی مینوراین بیماری علائم متنوعی دارد که در اینجا به تعدادی از آن ها اشاره می کنیم:\n* حالت اضطراب\nهمانطور که اشاره شد، علائم تالاسمی مینور می توانند متنوع باشند. پس به منظور ارائه تصویری واقعی تر از علائم این بیماری تجربه یکی از بیماران مبتلا به تالاسمی مینور را در اختیار شما قرار می دهیم.\nکم خونی در تمام طول زندگی. این برترین توصیف تالاسمی در خصوص شخص من است. به هر حال، علائم می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند. در دوران هایی از زندگی، من علائم بیشتری داشته ام و در برخی دوران ها هیچ یک از علائم را در خود مشاهده ننموده ام. برخی از بیماران تنها با مسائل خفیفی روبرو می شوند، ولی تعدادی دیگر علائم بسیار بیشتر را تجربه می نمایند. گاهی اوقات علائم عبارتند از: خستگی و ضعف کامل، گاهی اوقات احساسی عالی دارم. گاهی اوقات نیز هرچند احساس خوبی دارم، اما زرد می شوم. به همین علت همواره دایره تاریکی در اطراف چشم هایم وجود داشته است. احساس خوب یا خواب خوب هیچ تأثیری بر این موضوع نداشته و من همواره این دایره تاریک را در اطراف چشم هایم مشاهده نموده ام. گاهی اوقات دچار حواس پرتی شده ام اما علائم تالاسمی مینور زندگی روزمره من را محدود ننموده است.\nاگر مراقب شرایط جسمی خود نباشم، این بیماری یا علامت آن، کم خونی، می تواند برایم مسائلی ایجاد کند. در مواقعی که کم خونی مسائلی را پیش می آورد نه فقط احساس خستگی، بلکه تنگی نفس و ضعف نیز به من دست می دهد. به سادگی از حال می روم، ماهیچه هایم درد می نمایند و بیشتر تشنه می شوم. البته این ها علائم تالاسمی ماژور است، اما تالاسمی مینور نیز می تواند برای بیمار مشکل آفرین باشد. در واقع، تالاسمی مینور می تواند نوعی درد باشد. به خصوص در هنگام جوانی من از انجام فعالیت ها و تفریحاتی که که افراد عادی انجام می دادند، باز می ماندم یا با مشکل روبرو می شدم.\nاز دیگر علائم تالاسمی مینور باید به سفتی قفسه سینه، تنفس عمیق و طولانی، احساس دلهره و حتی افسردگی اشاره کنم. تنفس عمیق و طولانی من را خیلی اذیت نموده است.\nعوامل تالاسمیتالاسمی یک بیماری ژنتیک است؛ بنابراین شما این بیماری را از والدین خود به ارث می برید و از زمان تولد در زندگی شما حضور دارد. تالاسمی مانند بیماری های دیگری از قبیل: سرماخوردگی یا آنفلوآنزا نیست و هیچ فردی در طول زندگی خود به آن مبتلا نمی گردد.\nانواع تالاسمیتالاسمی در واقع گروهی از مسائل خونی را شامل می گردد و نمی توانیم این بیماری را به یک مشکل محدود کنیم. انسان برای ساخت هموگلوبین به دو پروتئین به نام های آلفا و بتا احتیاج دارد. اگر میزان هر یک از پروتئین های نامبرده به مقدار کافی نباشد، سلول های خونی سرخ شما نخواهند توانست اکسیژن را به نحو احسن به تمام نقاط بدن حمل نمایند.\nتالاسمی آلفا به معنی کمبود هموگلوبین آلفاست و کمبود هموگلوبین بتا شما را به تالاسمی بتا مبتلا می نماید.\nالبته پزشکان از تقسیم بندی دیگری نیز استفاده می نمایند. ممکن است آن ها درباره تالاسمی مینور و تالاسمی ماژور صحبت نمایند (در اینجا درباره علائم تالاسمی مینور صحبت شد). نوع تالاسمی مینور از جدیت کمتری نسبت به تالاسمی ماژور برخوردار است. البته به خاطر داشته باشید که نوع تالاسمی شما تغییری نخواهد کرد.\nچگونه با تالاسمی زندگی کنم؟شما باید همکاری نزدیکی با پزشک خود داشته باشید و روال درمانی ویژه خود را ادامه دهید. اما اگر به تالاسمی مبتلا هستید، از عادات زیر پیروی کنید تا شرایط جسمانی مطلوبی داشته باشید:\n* قرص های آهن را مصرف نکنید.\n* از یک رژیم غذایی سالم پیروی کنید تا استخوان های تان محکم بمانند و انرژی لازم را نیز دریافت کنید.\n* درباره موادی مانند کلسیم و ویتامین دی با پزشک خود مشورت کنید.\n* از تعامل با افراد بیمار پرهیز کنید و مرتب دست های تان را بشوئید.\n* در صورت داشتن تب یا احساس بیماری، به پزشک مراجعه کنید.\nانتشار: 22 آبان 1400 بروزرسانی: 22 آبان 1400 گردآورنده: shahjahanfaroj.ir شناسه مطلب: 1398\nبه "تالاسمی مینور و علائم آن" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "تالاسمی مینور و علائم آن"


بایگانی‌های تیم استقلال - «نَجوا خبر» | «نَجوا خبر»\nحرکت حیرت‌آور آجورلو مقابل خانم خبرنگار/ لوگوی قرمز رسانه را کند!\nرفتار توهین آمیز با یک خبرنگار و بی احترامی به لوگوی یک خبرگزاری منجر به عذرخواهی شد.\nمدافع استقلال در گفتگو با «نجواخبر»: زیروبمِ صدرنشینیِ استقلال/ در بازی با پدیده داور بهترین تصمیم را گرفت!\nمدافع تیم استقلال گفت: حفظ صدرنشینی انتخاب بسیار سختی است اما با تلاش بازیکنان، این امر در رقابت‌های لیگ هم تداوم خواهد داشت.\nاستقلال با سیستم نوین دنیا بازی می‌کند/ نویدکیا ساختار دفاعی سپاهان را ترمیم کند\nبازیکن پیشکسوت تیم فوتبال سپاهان در برنامه صبحگاهی شبکه پنج سیما، بازی روز گذشته استقلال در برابر سپاهان را تحلیل کرد.\nهافبک استقلال در گفتگو با «نجواخبر»: مدعی قهرمانی هستیم/ به حمایت هواداران نیاز داریم\nهافبک استقلال گفت: استقلال در یکی از سخت‌ترین بازیهای نیم فصل اول، توانست سه امتیاز باارزش را کسب کند.\nمربی اسبق استقلال: شکل بازی آبی‌پوشان پایتخت در شهرآورد خوب نبود\nمربی اسبق باشگاه استقلال تهران در برنامه صبحگاهی شبکه پنج سیما، درباره وضعیت این تیم تهرانی توضیحاتی داد.\nسیروس دین محمدی در گفتگو با «نجواخبر»: چرا دربی بدون گل خاتمه یافت؟!\nسیروس دین محمدی (پیشکسوت استقلال) می‌گوید عدم کیفیت دربی به این دلیل است که اغلب مسابقات لیگ برتر در حال حاضر با چنین شرایطی برگزار می شود و به همین خاطر نتیجه ای که در مسابقه بین استقلال و پرسپولیس رقم خورد باورنکردنی نبود.\nحاجیلو در گفتگو با «نجواخبر»: تیمی که مدعی قهرمانی است نباید فکر کند ما باخت ندادیم/ چرا بازی سرد و بیروح؟!\nپیشکسوت استقلال می‌گوید اینکه تنها به نباختن تیم کفایت شود باعث پیشرفت آبی پوشان نخواهد بود.\nپیشکسوت استقلال در گفتگو با «نجواخبر»: اعتراض به داوری فغانی/ دروازه‌بان جوان ما خوب است/ بازیساز نداریم!\nداریوش یزدانی پیشکسوت استقلال می‌گوید حضور یک بازیساز در ترکیب آبی پوشان می‌تواند به عملکرد این تیم سروسامان بدهد.


مخالفان بن غازی خود را مجهزتر می کنند | Euronews\nمخالفان بن غازی خود را مجهزتر می کنند\nهمزمان با آغاز عملیات نظامی کشورهای غربی بر فراز آسمان لیبی و اجرای طرح منطقه پرواز ممنوع در این کشور، معترضان داخلی سعی دارند تا بیش از گذشته خود را برای انجام عملیات نظامی زمینی مجهز کنند.\nدر شهر اجدابیا، اگرچه بسیاری از ساکنان این شهر سعی دارند خود را به شهر بن غازی برسانند اما معترضان مسلح در بخش های مرزی شهر خود را برای هرگونه حمله احتمالی نیروهای طرفدار معمر قذافی آماده کرده اند.\nیکی از شهروندان اجدابیا که قصد ترک این شهر را دارد، می گوید:“موقعیت برای ساکنان این شهر هر روز بدتر و خطرناک تر می شود، امیدواریم که خدا تمامی افرادی را که به مقابله با نیروهای بن غازی برخاسته اند حفظ کند.”\nدر شهر بن غازی که اوضاع کمی آرام تر است بسیاری از افرادی که تازه به صفوف معترضان پیوسته اند برای چگونگی استفاده از اسلحه و مقابله با حملات نیروهای نظامی آموزش می بیننند.\nدر حال حاضر بسیاری از نیروهای طرفدار معمر قذافی توسط مخالفان دستگیر شده و در زندانی در اطراف شهر بن غازی نگهداری می شوند. بسیاری از آنها می گویند که سربازان قذافی نبوده اند و آنها را مجبور کرده اند که وارد نبرد با معترضان شوند.


میکاکاپ/ رقابت پیشکسوتان ساحلی ایران در تور جهانی کیش – فدراسیون والیبال ایران\n1396/12/04 - 18:20 اخباروالیبال ساحلیتورجهانی2018\nپیشکسوتان ساحلی ایران در پایان مرحله یک چهارم نهایی تور جهانی کیش در دیدارهایی نمادین به مصاف یکدیگر رفتند.\nبه گزارش روابط عمومی فدراسیون والیبال، مرحله یک چهارم نهایی تور جهانی سه ستاره کیش عصر امروز (جمعه) با چهار دیدار پیگیری شد و تیم های لتونی یک، اتریش سه، لهستان یک و آلمان دو با شکست حریفان خود به مرحله نیمه نهایی و جمع چهار تیم برتر این رقابت ها صعود کردند.\nدر پایان رقابت های این مرحله پیشکسوتان ساحلی ایران در دیدارهای نمادین به مصاف یکدیگر رفتند که این مسابقه ها مورد استقبال تماشاگران نیز قرار گرفت.\nدر دیدار نخست پرویز فرخی، فریدون الهامی و محمد خلیلی در قالب یک تیم به مصاف عظیم جزیده، مازیار هوشمند و ابراهیم حسین پور رفتند که قضاوت این مسابقه را بهرام سلیمانی و فرهاد شاهمیری به عنوان داوران اول و دوم بر عهده داشتند.\nهمچنین در مسابقه دوم تیم رضا میرانی نژاد، رضا نائینی و اکبر نائینی با تیم نخست پرویز فرخی، فریدون الهامی و محمد خلیلی بازی کردند که روزبه یونسی و مجید حاجی آقازاده به عنوان داوران اول و دوم قضاوت آن را بر عهده داشتند.\nتماشاگران زیادی از جمله دکتر احمد ضیایی رئیس فدراسیون والیبال و بهرام افشارزاده دبیر شورای ورزش و تربیت بدنی سازمان منطقه آزاد کیش رقابت پیشکسوتان را از نزدیک نظاره گر بودند.\nمرحله نیمه نهایی و نهایی تور جهانی سه ستاره کیش فردا (شنبه) با چهار دیدار پیگیری می شود تا تیم های اول تا چهارم این رقابت ها معرفی شوند.\nبرچسب ها: پیشکسوتان ساحلی ایران\nمیکاکاپ/ صعود نمایندگان لتونی یک و اتریش سه به مرحله نیمه نهایی


۱۰ حادثه رایج در صنعت فولاد\nدر صنعت فولاد به عنوان یکی از صنایع مهم در دنیا و ایران، همیشه شاهد حادثه های مختلف بودیم که در این ویدیو به آن ها اشاره شده است.\nایده های خلاقانه طراحی خانه با استفاده از فولاد\nاستفاده از فولاد پیشینه ای طولانی دارد. اگر در جای درست از فولاد استفاده شود علاوه بر استحکام و دوام، زیبایی هم ایجاد می کند. در این ویدیو نگاهی می کنیم به چند طراحی خلاقانه خانه که در آنها از فولاد استفاده عمده ای شده است.\nهنر نمایی فرز سی‌ان‌سی پنج محور ( ۵th axis CNC milling)\nاز خصوصیات فرز cnc سی ان سی می توان درجات آزادی بالا و حرکت با آزادی عمل بیشتر اشاره کرد. به این ترتیب که نسبت به تراش CNC. دستگاه فرز cnc قدرت مانور بیشتری بر روی قطعه کار خواهد داشت. دستگاه فرز سی ان سی قابلیت انجام عملیات ماشینکاری پیچیده تری نسبت به تراش سی ان سی دارند.با هم ببینیم این هنر زیبا فولادی را...\nتخریب کاری جالب یک ساختمان\nهنگامی که ساختمان به پایان طول عمر مفید خود می‌رسد، معمولاً تخریب شده و در برخی از قسمت‌ها نگاه داشته می‌شود. انفجارهای ساختمانی یا تخریب دیواره‌ها برخی از انواع سبک‌های تخریب هستند که نسبتاً ارزان قیمت بوده و روش پاکسازی محل برای ساختمان‌های ایجاد کرده و فراهم می‌سازند، با هم ببینیم این فیلم را...\nآشنایی با ۸ سازه فولادی معروف در سراسر دنیا\n۸ سازه فولادی معروف در سراسر دنیا وجود دارد:\n۸- برج ویلیس در شیکاگو\n۷- برج شان هینگ، چین\n۶- برج ۱۰۱ تیپی، تایوان\n۵- پل بروکلین، آمریکا\n۴- برج خلیفه، دبی\n۳- پل بندر سیدنی، استرالیا\n۲- برج امپایر استیت، آمریکا\n۱- استادیوم ملی پکن، چین


کارگاه های آموزشی پدافند غیرعامل در گنبدکاووس برگزار می شود » پایگاه اطلاع رسانی استانداری گلستان\nموقعیت شما : صفحه اصلی » اخبار » اخبار فرمانداری » کارگاه های آموزشی پدافند غیرعامل در گنبدکاووس برگزار می شود\nفرهاد شیبک درنخستین جلسه ستاد پدافند غیرعامل این شهرستان درسال جاری افزود: ادارات و نهادهای گنبدکاووس با هماهنگی دبیرخانه ستاد پدافند غیرعامل باید براساس حوزه فعالیت خود نسبت به برگزاری دوره های آموزشی در این حوزه بویژه در بحث مسائل فرهنگی اقدام نمایند.\nوی با اشاره به تلاش دشمنان و جنگ نرم آنان با هدف آسیب رساندن به جامعه بویژه نسل جوان، گفت: درحوزه فرهنگی باید از ظرفیت های مختلف این حوزه مثل هنر، فیلم و رسانه درجهت آگاهی بخشی به خانواده ها و نسل جوان استفاده شود.\nشیبک اضافه کرد: پدافند غیرعامل، کارگروه ها و کمیته های متعدد درحوزه های مختلف دارد که بایستی به مقوله آموزش در هر یک از این حوزه ها بالاخص درحوزه فرهنگی و آسیب های فضای مجازی توجه شود.\nدبیر ستاد پدافند غیرعامل گنبدکاووس نیز در این جلسه با تشریح اهداف و برنامه های این ستاد، گفت: آماده کردن زیرساخت های لازم برای پیشگیری و یا کاستن از آسیب پذیری نیروی انسانی، تاسیسات و تجهیزات حیاتی و حساس از اهداف اصلی پدافند غیرعامل است.\nاصغر نودهی افزود: برای آمادگی مقابله با آسیب های احتمالی در حوادث غیرمترقبه با کمک ادارات و نهادها نقشه خطرپذیری نقاط مختلف شهرستان درحال تدوین است.\nوی اضافه کرد: در کنار این زیرساخت ها، مباحث آموزشی نیز برنامه ریزی شده که در سه حوزه مدیران و کارکنان ادارات و نهادها، مدارس و دانشگاه ها و عموم مردم انجام می شود.\nمانور استانی خاموشی برق در هشتم آبان در گنبدکاووس برگزار می شود\nبازدید ماه: 3476\nبازدید سال: 2358105\nبازدید کل: 19006734


مجموعه روانشناسی مرضی - روان آموز\nطرح تبسم ارشد\nطرح تبسم دکتری\nکنکور ارشد ۹۶ چطور بود؟\nنارنگی منتشر شد\nخانه / جزوات / مجموعه روانشناسی مرضی\nمجموعه روانشناسی مرضی 30,000تومان\nمجموعه روانشناسی مرضی توسط فردین فرمانی رتبه 15 ارشد روانشناسی بالینی تهیه شده است. این مجموعه شامل 239 صفحه است و منابع آن در زیر ذکر شده است. مجموعه همچنین سوالات ارشد تا سال 92 را در بر می گیرد و تغییرات dsm-5 در انتهای هر فصل ذکر شده است. این مجموعه به صورت الکترونیک عرضه می شود.\nآسیب شناسی روانی یکی از حوزه های وسیع و پرکاربرد روان شناسی است که هر روان شناس و درمانگری باید با آن آشنا باشد. هدف از تالیف این مجموعه آشنایی هرچه بیشتر دانشجویان با حوزه اختلالات روانی و هدف اصلی هموار کردن راهی برای دانشجویان برای ورود به دوره کارشناسی ارشد و دکتری می باشد. در مطالب مجموعه همه منابع مهم که در کنکور روان شناسی تحصیلات تکمیلی مورد سوال قرار می گیرند را شامل می شود (هم در آزمون ارشد و هم دکتری). با نگاهی به مطالب مجموعه متوجه می شوید که محتوای آن بیش از ۸۵% سوالات کنکورهای ارشد و دکتری سال های ۸۵ تا ۹۲ را شامل میشود. و با خواندن عمیق مطالب این مجموعه می توانید درصد بالایی از سوالات را جواب دهید. از آنجا که DSM-5 نیز به چاپ رسیده، تغییرات این منبع نیز در انتهای فصول مجموعه آورده شده است. چون بیشتر سوالات در کنکور که درباره DSM-5 می آید مقایسه بین DSM-5 و DSM-IV می باشد، مطالب مجموعه به نحوی است که ابتدا مطالب DSM-IV و در پایان هر فصل تغیرات DSM-5 آمده است تا دانشجویان بهتر بتوانند این دو را با هم مقایسه کرده و درک بهتری از تغییرات داشته باشند و سوالات را بهتر پاسخ دهند. مجموعه حاضر شامل ۲۳۹ صفحه است. انتقادات و پیشنهادات خود را می توانید با آدرس الکترونیکی زیر در میان بگذارید.\nدر این مجموعه از کتاب های زیر استفاده کرده ایم: با تاکید بر خلاصه روانپزشکی کاپلان و سادوک (جلد دوم) ، آسیب شناسی روانی هالجین و ویتبورن ، روانشناسی مرضی تحولی دکتر دادستان، شامل نکات مهم کتاب های: آسیب شناسی روانی سلیگمن، آسیب شناسی روانی بر اساس dsm-5 گنجی\nفردین فرمانی ، رتبه ۱۵ کنکور کارشناسی ارشد سراسری، رشته روانشناسی بالینی\nبرای مشاهده نمونه مجموعه روانشناسی مرضی اینجاکلیک کنید\n2 دیدگاه برای مجموعه روانشناسی مرضی\nHosna – ۱۵ دی, ۱۳۹۵\nسلام خسته نباشید، من فقط این جزوه رو برای مرضی بخونم میتونم درصد خوبی بزنم؟ یا لازمه که گنجی هم خونده بشه؟\n::مدیر سایت:: – ۳ بهمن, ۱۳۹۵\nسلام این جزوه بر اساس منابع ویراست های قبلی است و تغییرات دی اس ام رو از کتاب گنجی در انتهای هر فصل داره.\nمهسا – ۷ دی, ۱۳۹۵\nخانم خجوی برای درس مرضی من دو جلد گنجی و جزوه ی فصل اول دادستان که خودتون توی کانال قراردادید رو میخوام بخونم نظرتون دراین مورد چیه؟کفایت میکنن این منبع ها؟منبع دیگه ای اگر موردنیازه بهم میگید لطفا؟\n::مدیر سایت:: – ۱۱ دی, ۱۳۹۵\nسلام فرصت این رو دارید که برای اکثر کتاب ها حداقل یک خلاصه بخونید چون فقط تست کافی نیست البته بستگی داره کدوم دانشگاه آزاد مدنظر شما باشه. پیشنهاد من این هست که یک وقت مشاوره با اقای عبدولی مشاور ارشد سایت بگیرید تا راهنمایی تون کنند که چقدر وقت دارید و چی باید بخونید.\nدیدگاه شما *نام * ایمیل * × = عضویت در خبرنامه ما\nخلاصه روانشناسی شخصیت فیست\nنمونه سوال آسیب شناسی روانی (۲)\nخلاصه روانشناسی بالینی کرامر\nنمونه سوال روانشناسی رشد لورابرک (۱ و ۲)


چگونه می توانیم فرایند تولید محتوا را بهبود بخشیم؟ | contentsource.ir\nچگونه می توانیم فرایند تولید محتوا را بهبود بخشیم؟\nغزل شریفی ۱۳۹۶-۰۹-۲۰ در استراتژی محتوا, تولید محتوا 4\nدر شرایطی که در فرایند تولید محتوا به مشکل بر می خوریم چه کنیم؟!\nگاهی اوقات تولید محتوا آنقدر سخت می شود که دوست داریم سرمان را به دیوار بکوبیم! ایده های زیادی داریم، نویسندگان زیادی داریم، اما وقت زیادی نداریم! اگر در چنین شرایطی هستید به شما تبریک می گوییم! این یعنی از نظر محتوا کم و کاستی ندارید! و این شرایط خیلی بهتر است تا اینکه اصلا محتوا نداشته باشید.\nدر این مقاله راه هایی به شما ارائه می دهیم که از طریق آنها بتوانید فرایند تولید محتوا را بهبود بخشید.\nکاری کنید که فرایند تولید محتوا ، ساده، واضح و قابل اجرا باشد.\nآیا می توانید فرایند تولید محتوا را با چند جمله ساده توضیح دهید یا به تخته و ماژیک و چارت نیاز دارید؟ اگر تولید کنندگان محتوا متوجه فرایند نشوند، نمی توانند کاری انجام دهند! نهایت تلاش تان را انجام دهید تا مراحل را به طور واضح توضیح دهید. وقتی آنها ایده ای را برای شما بیان می کنند، برای پیاده سازی آن ایده بهشان کمک کنید.\nبه تولید کنندگان محتوا بگویید بر اساس اهداف بازاریابی محتوایی، تولید محتوا کنند.\nبهتر است سازمان های بزرگ یک فرم حاوی اطلاعات مربوط به محتوا را برای تولید کنندگان محتوا ارسال کنند. اما این کار برای سازمان های کوچک ضروری نیست. سازمان های کوچک می توانند این اطلاعات را در یک ایمیل برای تولید کنندگان محتوا بفرستند و آنها در جریان قرار دهند.\nیک راه حل دیگر هم این است که در وردپرس برای آنها یک اکانت «نویسنده» ایجاد کنید. بدین ترتیب، نوشته های آنها ابتدا توسط ادمین تایید می شود، بعد پست می شود.\nفرصت ها و موضوعات مناسب برای تولید محتوا را شناسایی کنید و بر اساس آنها، یک تقویم محتوایی ایجاد کنید. بدین ترتیب، تولید کنندگان محتوا از ددلاین ها آگاه می شوند.\nبرای این کار می توانید از ابزارهای ساده ای مانند وُرد، اکسل، تقویم گوگل یا اوتلوک استفاده کنید.\n«راهنمای سبک» تولید محتوا را آسان طراحی کنید.\nسعی کنید راهنمای سبک تولید محتوا را طوری طراحی کنید که برای تمام تولید کنندگان محتوا قابل درک باشد. البته لازم نیست بیش از حد آن را ساده طراحی کنید. فقط کافیست منابع لازم جهت تولید محتوا برای سازمان تان را در اختیار آنها قرار دهید. این کار باعث می شود فرایند تولید محتوا آسان تر شود.\nیک تیم درونی کوچک تشکیل دهید.\nوجود یک تیم کوچک درونی، فرایند تولید محتوا را کمی انعطاف پذیرتر می کند. این انعطاف پذیری، ضروریست. اما در تیم های بزرگ، این انعطاف پذیری وجود ندارد. برای هر عضو از این تیم درونی کوچک، باید وظایف مشخصی تعریف شود که هرکس بداند چه کاری باید انجام دهد. حضور یک فرد اصلی در تیم تولید محتوا نیز امری ضروریست. این فرد اطمینان حاصل می کند که هرکس وظایف مربوط به خود را به خوبی انجام می دهد.\nهمچنین در تیم های کوچک، افراد می توانند به هم کمک کنند و از هم حمایت کنند.\nمحتوا را تقسیم بندی کنید.\nمی توانید این کار را بر اساس تیم یا بر اساس فرد (اگر نویسندگان با استعدادی دارید که می خواهید بیشتر از آنها بهره ببرید) انجام دهید. هر تیم یا هر فرد می تواند روی یک حوزه به خصوص از محتوا تمرکز کند. این کار، کیفیت محتوای خروجی را افزایش می دهد.\nاز موفقیت تقدیر کنید.\nمهم است که در حضور تمام افراد سازمان، از موفقیت های تیم یا نویسندگان تان تقدیر کنید. این کار باعث می شود آنها ترغیب شوند بیشتر تلاش کنند. همچنین برای شناسایی عوامل موثر در این موفقیت ها نیز زمان بگذارید. بدین ترتیب، همه افراد تیم می توانند از این موفقیت ها درس بگیرند و در آینده از آن استفاده کنند.\nزبان تان را تغییر دهید!\nزبان و ادبیاتی که با آن، با تولید کنندگان محتوا صحبت می کنید را تغییر دهید. مثلا اگر می خواهید آنها را رد کنید، نگویید “نه!”. می توانید با لحنی آرام تر و دوستانه تر مخالفت خود را ابراز کنید. مثلا بگویید:\n“تقویم محتوایی این ماه پر شده است. تا چند هفته آینده با شما تماس می گیریم.”\n“اگر تولید محتوا را طبق این روش (یک روش خاص) انجام دهید نتیجه بهتری می گیرید. می توانید محتوایی که نوشته اید را این گونه تغییر دهید؟”\n” متاسفانه این نوع محتوا با اهداف بازاریابی محتوایی ما مطابق نیست. بیایید با هم تلاش کنیم و برای تولید محتوا به ایده بهتری برسیم که ما را به این اهداف نزدیکتر کند.”\nفرایند بهتر = محتوای بهتر\nیک سیستم تولید محتوا ی قوی، به راحتی ممکن است از مسیرش خارج شود. اگر یکی از نکاتی که در این مقاله بیان کردیم، یا همه آنها را رعایت کنید، می توانید تیم تولید محتوا را دوباره به مسیر اصلی بازگردانید و اهداف تان برسید.\nآیا زمان و انرژی خود را برای توصیه های اشتباه هدر می دهید؟ | contentsource.ir۲۶٫ شهریور, ۱۳۹۷\n[…] و برای همین احتیاج به آزمون و خطا و تفکر در رابطه با تولید محتوا ندارید اما باید به شما بگویم که لزوما این طور […]\nفروش اخلاقی و اثربخش چه شکلی است؟ | contentsource.ir۲۶٫ اردیبهشت, ۱۳۹۷\n[…] دوست داشتنی و تأثیرگذار زیادی هستند که دائما در حال تولید محتوای بی نظیر هستند و با این وجود هنوز بی پول […]\nچند نکته و ترفند از زبان حرفه‌ای ها برای کپی رایتر ها: (بخش اول) | contentsource.ir۲۳٫ بهمن, ۱۳۹۶\n[…] چگونه متن خود را جذاب تر یا جالب تر می کنید؟ […]\n9 نکته برای محتوای یک وب سایت کسب و کار: (بخش اول) | contentsource.ir۱۶٫ بهمن, ۱۳۹۶\n[…] محتوای ارزشمند و مرتبط تولید […]


بنگاه‌داری نکنید؛ سرمایه‌گذاری خوب است | کرباسیان\nاخبار بنگاه‌داری نکنید؛ سرمایه‌گذاری خوب است\nبنگاه‌داری نکنید؛ سرمایه‌گذاری خوب است\nاز همین آخر شروع می‌کنم؛ وضعیت صندوق‌های بازنشستگی خوب نیست. با این سؤال که «چرا صندوق‌های بازنشستگی به اهداف اولیه خود نرسیدند؟» به سراغ مهدی کرباسیان، مدیرعامل پیشین سازمان تأمین اجتماعی می‌روم. کرباسیان از ایراد ساختاری صندوق‌ها می‌گوید؛ از سوء‌مدیریت، از نظام محاسبه بیمه‌ای و نحوه سرمایه‌گذاری انتقاد می‌کند. او گریزی هم به سیاست می‌زند و قوانین؛ صندوق‌ها، قلک دولت‌ها شده‌اند. اما صندوق‌ها در دولت نهم و دهم، وضع دیگری داشتند. او معتقد است: «در دولت نهم و دهم برای رد دیون دولت، واحدهایی را به صندوق بازنشستگی واگذار کردند که خود دچار مشکلات جدی بود.» شستا دوران گذار را سپری کرد: گذار از دوران مشکلات به دوره بحران. این روزها شستا با منبعی عظیم، مشکلات عظیم‌تری دارد و برای مثال اوضاع صندوق بازنشستگی فولاد خوب نیست؛ اما کرباسیان همچنان به تدبیر می‌اندیشد، تدبیری که در برنامه ششم توسعه باید به آن توجه شود و قوانینی که به اصلاح پارمترهای بازنشستگی توجه کند.\n*وضعیت منابع و مصارف صندوق‌های بیمه کشور نگران‌کننده است و برخی از آنها، مانند صندوق بازنشستگی فولاد، زیان‌های بزرگی داده‌اند. به‌نظر می‌رسد بخشی از این وضعیت در صندوق بازنشستگی کشوری هم دیده می‌شود. تحلیل و ارزیابی شما از این وضعیت چیست؟\nدر نظام سیاسی- اداری ما وضعیت نیروی کار از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و به طور مستقیم با اشتغال، توسعه، آرامش جامعه، کیفیت کار و نیروی انسانی و بهره‌وری ارتباط دارد. اگر به همه مسائل نیروی کار در بخش خصوصی و دولتی توجه شود، باید بپذیریم که بیمه‌های اجتماعی و صندوق‌های بازنشستگی نقش اساسی دارند. همه صندوق‌هایی که امروز تعادل ورودی و خروجی منابع ندارند از اساس با محاسبات نظام بیمه‌ای (اکچوئری) طراحی نشده یا این نظام در محاسبات آن رعایت نشده است. البته در مسیر سرمایه‌گذاری هم خطاهایی رخ‌داده است.\nصندوق فولاد بر اساس ذوب‌آهن در کشور شکل گرفت، کارکنان شاغل ذوب‌آهن و کارگران معادن زغال‌سنگ و سایر نفرات تحت پوشش شرکت ملی فولاد، در این صندوق بیمه شدند؛ بعدا کارکنان سایر واحدها در این صندوق بیمه نشدند و عدم تعادل شروع شد؛ با بازنشستگی‌های مکرر، صندوق به ورشکستگی رسید. الان صندوق ماهیانه 170 میلیارد تومان پرداختی دارد و کل حق بیمه وصولی حدود 8 میلیارد تومان است؛ در خوش‌بینانه‌ترین حالت در دو سال آینده این رقم به صفر خواهد رسید؛ به‌نحوی شده که در ١٣٩٤ دولت ماهیانه حقوق مستمری‌بگیران را پرداخت یا اموالی را که از دولت بابت رد دیون گرفته بودند فروختند و پرداخت کردند.\n*از چه زمانی توجه به مقوله بیمه وارد چرخه کار، کارگر و کارفرما شده است؟\nصنعتی شدن به‌غیر از توسعه اقتصادی نیاز جدیدی به همراه آورد. توجه به نیروی کار، درمان، رفاه اجتماعی، بازنشستگی و ازکارافتادگی یک گام به جلو بود که تحت پوشش بیمه‌های اجتماعی تعریف می‌شود. در این چرخه، سه طرف کارفرما، کارگر یا بیمه‌شده که از مدیران تا کارگران را در بر دارد و دولت‌ها که نقش سیاست‌گذاری کلان تا پرداخت یارانه را دارند، تعریف می‌شود. در سال 1352 نظام نوین تأمین اجتماعی در کشور شکل گرفت. در این دوره بود که توجه به صنعت هم افزایش یافت؛ و صنعت به محور توسعه و رشد اقتصادی تبدیل شد. در این دوره سازمان تأمین اجتماعی و صندوق‌های مستقل تأسیس می‌شود و اصلاحاتی در صندوق بازنشستگی کشور و بیمه اجتماعی به وجود می‌آید.\nبعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در دوره جنگ هشت‌ساله ایران و عراق به‌دلیل سیاست کلان دفاع از تمامیت ارضی، به صندوق‌ها توجه خاصی نشد. در آن مقطع به سازمان تأمین اجتماعی هزینه‌هایی تحمیل شد که موجب عدم تعادل شد. به‌عنوان نمونه، طرح بیمارستان‌سازی تأمین اجتماعی در مجلس تصویب و ابلاغ شد. سازمان تأمین اجتماعی مکلف به ساخت ٣٠٠٠ تخت بیمارستانی می‌شود. در محاسبات بیمه‌ای، 20 درصد سهم کارفرما، 7 درصد سهم کارگر و 3 درصد یارانه دولت بود که در آن دوره، دولت آن را نمی‌پردازد. برای همین در سازمان تأمین اجتماعی مابه‌التفاوت درآمد و پرداخت مستمری و بازنشستگی کم می‌شود و سازمان مجبور می‌شود از ذخایر خود استفاده کند. در صندوق بازنشستگی کشوری و سایر صندوق‌ها این وضع مشاهده می‌شود ضمن آنکه بازنشستگی‌های پیش از موعد نیز وضع را تشدید می‌کند و درصندوق بازنشستگی کشوری، دولت که باید حق بیمه را پرداخت کند به‌موقع یا کامل پرداخت نمی‌کند.\n*شما بر اساس شناختی که از صندوق بازنشستگی کشوری دارید، فضای حاکم بر آن را چگونه توصیف می‌کنید؟\nمشکلات صندوق‌های بازنشستگی تاریخی است. در دهه ٧٠ که بنده نیز در شورای این صندوق بودم این مشکلات خفیف‌تر بود. مشکل اساسی صندوق‌های بازنشستگی پارامتریک است که باید اصلاح شود. در محاسبات بیمه‌ای میانگین عمر، زاد و ولد، افزایش جمعیت و امید به زندگی افراد و شاخص‌های اقتصادی محاسبه می‌شود. در زمان پیروزی انقلاب اسلامی، نرخ امید به زندگی در کشور 57 سال برای مردان و 60 سال برای زنان بود. طبق آخرین آمار، 70 سال برای آقایان و 75 سال برای زنان است؛ یعنی افراد 13 سال بیشتر عمر می‌کنند و مستمری می‌گیرند ولی نرخ‌ها و شرایط بازنشستگی تغییر اساسی نکرده است. باید از بازنشستگی‌های پیش از موعد جلوگیری بشود. در سال‌های 52-53 حقوق بازنشستگی کشوری بر اساس محاسبات اکچوئری تعیین شد. در این دوره خارجی‌ها محاسبه بیمه‌ای اکچوئری را انجام دادند و درصدها را مشخص کردند. نظام محاسبات بیمه‌ای علمی است که پایه‌اش ریاضی است. این علم، کم‌کم به کشور ما هم وارد شد، اگرچه در دهه 70 هیچ متخصصی در این حوزه وجود نداشت. سن بازنشستگی پیش از موعد و عدم پرداخت تعهدات دولت از عواملی بود که صندوق‌های بازنشستگی را درگیر مشکل می‌کرد. باید پارامترها را اصلاح کنیم.\nاشتباه دیگر این است که افراد فکر می‌کنند با سرمایه‌گذاری و حرکت به این سمت صندوق‌ها می‌توانند ادامه حیات دهند. اما منبع اصلی درآمد صندوق، حق بیمه‌هایی است که نفرات می‌پردازند. صندوق بازنشستگی از زمانی عدم تعادلش تشدید می‌شود که سیاست‌های دولت برای کاهش نیروی انسانی دولتی شدت می‌یابد و در کنار آن بازنشستگی پیش از موعد تشدید می‌شود. افراد با 20-25 سال سابقه کار بازنشسته می‌شوند و این موجب می‌شود از یک طرف وصولی حق بیمه کاهش یابد و از طرف دیگر پرداخت مستمری افزایش یابد. ولی تصمیمات سیاسی غیرکارشناسی طی دوره صندوق‌ها دچار چالش جدی کرده است.\n*عدم تعادل صندوق از چه زمانی شروع شد؟\nاولین مرحله عدم تعادل در صندوق‌ها بعد از پیروزی انقلاب اتفاق افتاد؛ در ابتدای انقلاب گفته شد جرایمی که صندوق‌های بیمه‌ای از کارفرما به‌عنوان حق بیمه می‌گیرند غیرشرعی است؛ درنتیجه شورای انقلاب این جرایم را لغو کرد. اگر کارفرما سهم 20 درصد خود را نپردازد، به‌نوعی حق کارگر و حق و حقوق شهروندان را نداده ضمن آنکه ٧ درصد سهم بیمه‌شده نیز از حقوق او کسر شده. در مورد کارکنان دولت نیز چنین است. این وضعیت تا سال 1371 که مجدداً تأمین اجتماعی مورد توجه قرار گرفت ادامه داشت. در این سال، با تأیید آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی و با حمایت مجلس ما این قانون را بازگرداندیم تا حق و حقوق بیمه‌شده‌ها پرداخت شود. یک ضایعه مهم در صندوق بازنشستگی کشوری عدم تعادل ورودی نفرات به صندوق با خروجی آن است. دولت سیاست کوچک شدن دولت و عدم استخدام رسمی را پی گرفت ولی عدم تعادل در صندوق تشدید شد؛ بدترین حالت در صندوق بازنشستگی فولاد نمود دارد.\n*چقدر ایرادات ساختاری و سوءمدیریت‌ها در زیان‌ده بودن صندوق‌ها دخالت داشت؟\nسوء‌مدیریت در سال‌های گذشته شدت و ضعف داشته است؛ درعین‌حال از ایرادات ساختاری نیز نمی‌توان چشم‌پوشی کرد.\n*در دهه 60 درآمد صندوق بازنشستگی کشور به دلیل جنگ و سیاست دفاع از تمامیت ارضی بود.\nاین وضعیت در دهه‌های بعد هم تکرار شد و بدترین حالت در دولت نهم و دهم اتفاق افتاد.\n*دست‌اندازی به درآمد صندوق با چه سیاستی انجام می‌شد؟\nدر دهه 70 با توجه به حمایت ویژه هاشمی‌رفسنجانی از صندوق بازنشستگی و تأمین اجتماعی و عنایت رهبری به امور اجتماعی وضعیت صندوق‌ها بهتر شد. در این دوره قرار بود که هم‌زمان با تعدیل سیاست اقتصادی، به رفاه عمومی هم توجه شود. در این دوره مجلس و دولت اقدامات خوبی داشتند.\nبا پیشنهاد سازمان تأمین اجتماعی و حمایت رئیس‌جمهوری و مجلس، در قانون بودجه ١٣٧٢ موضوع اختیار دولت برای پرداخت بدهی به تأمین اجتماعی قرار گرفت و توانستیم شروع به وصول طلب‌هایمان بکنیم. برای وصول طلب‌های تأمین اجتماعی، سهام دریافت شد؛ شرکت سرمایه‌گذاری تأمین اجتماعی (شستا) تأسیس شد. بالاخره سازمان تأمین اجتماعی میزانی از طلب خود را وصول کرد. تلاش شد تا حد امکان از تصویب قوانین ناکارا جلوگیری شود و موضوع بیمه‌های اجتماعی مورد توجه بود.\nسازمان بعد از دو دهه توانست میزانی از طلب‌هایش را از دولت وصول کند. بایستی از محل سود سرمایه‌گذاری، هم عدم تعادل را جبران کند و هم کاهش ارزش منابع صندوق را به‌علت تورم کاهش دهد. ولی کم‌کم صندوق بازنشستگی از وظیفه اصلی خود که حمایت از بیمه‌شده‌ها بود، دور شد و بنگاه‌داری که اولویت صندوق نبود به اولویت تبدیل شد. این سبب شد که سیاسی‌ها که توان علمی و کارشناسی در حوزه صندوق نداشتند در امور صندوق دخالت کردند.\n*قرار بود شستا راه‌حلی برای نجات صندوق‌ها باشد ولی خودش گرفتار شد؛ چرا؟\nدر طراحی اولیه وظیفه شستا، نگهداری اموال و سهام متعلق به تأمین اجتماعی، بهینه اداره کردن و سودآوری و خروج از بنگاه‌داری در میان‌مدت بود ولی از سال ٨٤ به بعد کار اصلی بنگاه‌داری بود. این اتفاق در صندوق باز‌نشستگی کشوری نیز افتاد.\n*این به‌نوعی پایه‌گذاری بنگاه‌داری برای صندوق بود که از مشکلات اساسی صندوق‌هاست.\nمن هم موافق هستم که صندوق‌های بازنشستگی در همه‌جای دنیا در بازار سهام و بازار بورس ورود دارند و بنگاه‌داری نمی‌کنند. ولی قرار بود شستا به‌صورت بنگاه اقتصادی واقعی اداره شود و مسائل سیاسی در آن ورود نکند. واحدها اصلاح ساختار شود و کم‌کم به مردم و بخش خصوصی فروخته شود؛ اما این‌گونه نشد. صندوق‌ها از ماهیت خودشان جدا شدند و به سمت بنگاه‌داری رفتند. هدف اما استفاده از ابزار سرمایه و سود برای رفاه بیمه‌شدگان بود ولی در عمل تعهدات اصلی‌شان را کنار گذاشتند.\n*شما چقدر در پایه‌ریزی این خطا مقصر هستید؟\nما در دهه 70 تلاش کردیم واحدهای مناسبی را از دولت بگیریم و این کار را هم کردیم. ولی اتفاق‌های بعدی باعث به وجود آمدن مشکلات شد. عمدتاً سرمایه‌گذاری‌ها از دهه ۷۰ به بعد شروع شد و سرمایه‌گذاری‌هایی که امروز، به‌ویژه در سهام شرکت‌ها، در تولید و بخش‌های مختلف اقتصادی می‌بینیم، تقریباً بعد از جنگ و در دهه ۷۰ اتفاق افتاد؛ چراکه صندوق‌ها بر اساس چنین سازوکاری تعریف‌نشده بود. در طول سال‌های بعد از انقلاب و دوران جنگ تحمیلی فرصتی برای این فعالیت‌ها فراهم نشده بود؛ بنابراین پس از اتمام جنگ و در دوران سازندگی، صندوق‌ها به سمتی رفتند که بتوانند در بخش‌های مختلف اقتصاد کشور سرمایه‌گذاری کنند. اولین گام‌ها را در جهت سرمایه‌گذاری، تأمین‌اجتماعی برداشت. بعد از آن، سایر صندوق‌های بازنشستگی هم به این جرگه پیوستند؛ مثلاً صندوق بازنشستگی کشوری تا سال ۷۶ سرمایه‌گذاری معناداری نداشت اما پس از آن وارد سرمایه‌گذاری‌های متعدد شد. تصدیگری یکی از مواردی بود که باید به‌شدت از آن پرهیز می‌شد و این واحدها برای اینکه به‌طور جدی نمی‌توانند با مکانیسم بخش خصوصی رقابت کنند، بهره‌وری در آنها نسبت به بخش خصوصی پایین‌تر است، مشکلات مدیریتی در آنها بسیار بیشتر بروز پیدا می‌کند و بحث مربوط به انتصاب‌ها و انتخاب‌های مدیریتی بر مشکلات موجود صندوق می‌افزاید؛ اما در دولت نهم و دهم اتفاقات دیگری رقم خورد.\nدولت وقت در همه شئون به بدنه کارشناسی، مدیران باتجربه و استفاده از تجارب گذشته بی‌اعتنا بود. چون معتقد بود که قبلی‌ها مسیر صحیح را طی نکرده اند. شرکت‌های وابسته به صندوق مشکلات دیگری پیدا کرد؛ اینکه انتصابات در صندوق، مدیران صندوق و هیئت‌مدیره از حالت کارشناسی جدا شد و اکثراً به سمت تصمیم‌گیری نفوذی، دستوری و سیاسی رفت و وجوه صندوق‌ها دستوری سرمایه‌گذاری یا خرج شد و افراد غیرمتخصص و بعضا ناصالح به سازمان تأمین اجتماعی، صندوق بازنشستگی کشور و شستا و سرمایه‌گذاری بازنشستگی آمدند. حتی در صندوق بازنشستگی نفت که در سال ١٣٧٩بنیان‌گذاری شد و بنده نیز در راه‌اندازی و سپس مدیریت آن نقش داشتم، بعد از سال 1388 مدیرانی را منصوب کردند که بعداً عامل فساد شدند. چندصد میلیارد تومان از منابع صندوق به‌دلیل بی‌سوادی و بی‌تجربه بودن یا سوءاستفاده خارج شد که پرونده آن هنوز باز است. بدهی‌هایی که صندوق بازنشستگی کشوری در زمان شروع به کار دولت یازدهم داشت، میراث این بی‌تدبیری بود. در دولت نهم و دهم برای رد دیون دولت، بعضی از واحدها را به صندوق بازنشستگی دادند که خود آن واحدها دچار مشکلات جدی بود و شرکت سرمایه‌گذاری شستا را با خود دچار مشکلات بزرگی کرد.\n*سهامی که شما از دولت در قبال بدهی دولت به صندوق داشتید چه مشکلاتی داشت؟\nما با حمایت دولت و گروه کارشناسی جدی هیچ‌کدام از این مشکلات را نداشتیم چون انتخاب می‌کردیم و مورد حمایت رئیس‌جمهور نیز بودیم.\n*وقتی این کار را شروع کردید بنا بر این بود که سیاسی‌ها در کار ورود نکنند ولی در عمل این اتفاق نیفتاد.\nمن در سال‌های ١٣٧٦-١٣٧٠که مسئول تأمین اجتماعی بودم به هیچ عنوان اجازه ندادم حتی یک نفر خارج از ترکیب در کار سازمان دخالت کند. هیئت مدیره شستا وظیفه داشت شرکت‌ها را طوری اداره کند که سوددهی داشته باشد و اصلاح ساختار کند. من به‌عنوان رئیس تأمین اجتماعی و رئیس مجمع شستا سالی دو جلسه داشتم که برای برنامه‌وبودجه و رسیدگی به ترازنامه و عملکرد شستا تشکیل می‌شد و تصمیمات گرفته و از دخالت در اجرا پرهیز می‌شد. فشار برای انتصابات بود ولی مقاومت می‌شد. من یک مدیر را در طی این مدت با ابلاغ جایی منصوب به کار نکردم. به طریق اولی از بدنه تأمین اجتماعی یا مجلس و دولت به هیچ‌کس اجازه تحمیل نظر ندادیم.\nدر دولت دهم، یکی از مدیران ارشد شستا نقل می‌کرد لیستی به ایشان ابلاغ شد که مکلفشان می‌کرد چندده نفر را ظرف یک هفته در شرکت‌های زیرمجموعه شستا به عنوان عضو هیئت مدیره بگذارند یا موردی را رئیس صندوقی برای من تعریف کرد که حسب دستور ٥ نفر هیئت مدیره یکی از شرکت‌های بزرگ را تغییر دهند. جالب اینکه اکثرا کار اولشان بود! در روز معارفه ایشان، هیچ‌کدام از آن 5 نفر را نمی‌شناخت. این اتفاق باعث بدتر شدن امور صندوق، اختلاس و فساد شد که این روزها همه مطلع‌اند. البته عدم کارایی هم فساد بود و سؤال از اینکه چرا شرکت سودآور به پای ضرر رسید، نمی‌شود.\n*چقدر تجربه دوره خود را به بعد از خودتان منتقل کردید؟\nدر دولت بعدی، دولت اصلاحات بحث توجه به حوزه تأمین اجتماعی در دستور کار بود. بعدا دولت تصمیم گرفت جهت تقویت این حوزه وزارت رفاه و تأمین اجتماعی را ایجاد کند من، شخصاً اعتقاد دارم وزارت‌خانه شدن رفاه و تأمین اجتماعی موجب زیان شد. این تصمیم خوبی نبود و من در مخالفت با آن صحبت کردم. قرار گرفتن سازمان تأمین اجتماعی و بازنشستگی کشور زیر نظر وزیر یک خطای استراتژیک است. وزارت با هر شاکله یک پست سیاسی است. هم دولت مستقیم می‌تواند در آن دخالت کند (وزیر، معاون اول و رئیس‌جمهور) و هم اتفاق بدتر این است که مجلس و سیاسیون بیرون در بده‌بستان سیاسی و اعمال نفوذ از سر دلسوزی و به صورت غیرکارشناسی دخالت کنند.\n*بعد از وزارت رفاه دخالت دولت‌ها در امور تأمین اجتماعی و صندوق بیشتر شد؟\nیکی از ضایعات همین است که موجب شد دولت و وزیر بتواند اعمال نقش کند. دولت صندوق‌ها را به‌عنوان یک قلک تلقی کرد. بزرگ‌ترین مشکل صندوق‌ها هم این است که دولت یا کسورش را به‌موقع پرداخت نکرده یا تعهد به پرداخت بدهی‌ها را انجام نداده است. از این منظر اگر بگوییم دست‌اندازی کرده، بله درست است اما دولت از صندوق‌ها پولی را به‌طور مستقیم برداشت نمی‌کند.\n*قبل از آن دخالت‌ها چگونه بود؟\nقبلاً دولت‌ها با احتیاط رفتار می‌کردند اما در دولت نهم و دهم وضع بدتر شد. این در مورد بانک‌ها هم مصداق دارد. سپرده مردم به‌عنوان عاملی برای حل مشکلات دولت مطرح شد. بانک‌ها چندصد هزار میلیارد از دولت طلبکارند.\n*کسانی که استدلال می‌کردند صندوق زیر نظر وزارت‌خانه برود چگونه استدلال می‌کردند؟\nما اعتقاد داشتیم که صندو‌ق‌ها مستقل باشند ولی دولت زیر نظر شورای عالی رفاه اجتماعی به ریاست رئیس‌جمهور یا معاون اول در هماهنگی کلان و سیاست‌گذاری دخالت کند. این اتفاق را از دنیا طلب کردیم. اما آنهایی که این تفکر را دنبال می‌کردند مجلسی‌ها بودند؛ که مجلس می‌گوید باید بتوانیم نظارت کنیم و تنها کسی که می‌توانند از او سؤال می‌کنند وزیر است. دولت چون پرداخت‌کننده سوبسید است و می‌خواهد مشکل سوبسید را حل کند برای سیاست ابزار می‌خواست.\n*الگوی متعارف دنیا برای صندوق‌های بازنشستگی چیست؟\nدر تمام دنیا صندوق بازنشستگی ترکیب بالایی از شورای عالی سه‌جانبه دارد: کارفرما، بیمه‌شده و نماینده سیاست‌گذار که می‌تواند دولت باشد. اینجا بر مبنای رأی‌گیری عمل می‌شود. بنده وقتی تأمین اجتماعی بودم سازمان تأمین اجتماعی در قانون برنامه دوم توسعه مکلف شده بود 40میلیارد تومان در کشت و صنعت نیشکر سرمایه‌گذاری کند. ما این را بررسی کردیم و به این نتیجه رسیدیم که کاشت نیشکر جزو منافع سازمان نیست چون میزان بازگشت سرمایه آن عدد مناسبی در محاسبه اکچوئری نیست. ما در شورای عالی تأمین اجتماعی مطرح کردیم که نماینده بیمه‌شدگان نماینده کارفرمایان، بخش خصوصی و نماینده دولت به ریاست وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بودند. دو جلسه وزیر وقت کشاورزی، بهداشت و درمان و وزیر صنعت در شورای عالی دفاع کردند و نهایتا شورای عالی رأی نداد و دولت تمکین کرد. برای اینکه منافع بیمه‌شده و کارفرما بر این بود که باید برمی‌گشت و ما این بند از قانون را اجرا نکردیم. این اختیار و استقلال صندوق بود. چون صندوق منافع مردم را باید در نظر بگیرد. قانون می‌تواند تصویب بشود ولی باید ضایعات و مابه‌التفاوت آن را پرداخت کند اما نه با پول مردم.\n*گفته می‌شود هرجا بنگاه ناکارآمد یا ورشکسته‌ای هست به احتمال زیاد متعلق به صندوق‌های بیمه است. آیا این عمومیت دارد؟ زیان‌دهی و ناکارآمدی در شرکت‌های این صندوق‌ها قاعده است یا استثنا؟\nنوع سرمایه‌گذاری‌هایی که ما در ایران می‌کنیم با آنچه در دنیا انجام می‌شود، متفاوت است. صندوق‌های بازنشستگی در دنیا غالباً در اوراق بهادار و قرضه و سهام سرمایه‌گذاری می‌کنند و اداره شرکت‌های سرمایه‌گذاری هم به این شیوه که در کشور ما مرسوم است، انجام نمی‌شود. به این علت می‌گویم وقت آن رسیده که آن را اصلاح کنیم. برای اینکه بهره‌وری پایین و ناکارآمدی را از بین ببریم باید تصدیگری را کاهش دهیم و دولت محدود به سیاست‌گذاری‌ها شود.\n*در دولت قبل به صندوق‌ها چه گذشت؟\nدر چهار سال اول دولت نهم در صندوق بازنشستگی نفت بودم و در صندوق نفت به دلیل استقلال آن، تلاش شد به صورت منطقی و علمی اداره شود، درنتیجه صندوق نفت جزو صندوق‌های موفق بود. اما در سال 88 تا 92 دچار ضایعاتی شد. و تصمیمات غیرکارشناسی و عدم انتخاب مدیران باتجربه و تصمیمات غیرکارشناسی موجب تشدید ضایعات صندوق شد.\n*سرمایه‌گذاری تنها راه ادامه کار صندوق‌ها نیست؟\n*از دهه 70 سرمایه‌گذاری شروع می‌شود و با بازدهی بالا و کم ادامه مسیر می‌دهد. الان باید چه اولویتی را در دستور کار قرارداد؟\nحل این مسائل با استراتژی و برنامه موردی ممکن نیست. دولت در قانون برنامه ششم بندهایی را پیشنهاد کرده که باید به‌موقع نظرات کارشناسی داد. همه صندوق‌ها دچار مشکل هستند. بیمه‌شده‌ها بر اساس محاسبات بیمه‌ای، مستمری دریافت نمی‌کنند. از طرف دیگر بنگاه‌داری برای صندوق مناسب نیست. اعتقاد دارم سرمایه‌گذاری ضروری است، صندوق‌ها منابع بزرگی دارند که باید در جهت اهداف ملی سرمایه‌گذاری شود. در مالزی اجازه بنگاه‌داری نمی‌دهند. آنها به منابع صندوق‌ها سود بالاتری پرداخت می‌کنند و این مابه‌التفاوت صندوق در پروژه‌های زیربنایی جاده‌سازی و غیره هزینه می‌شود. مدل آمریکایی در بازار سرمایه بورس فعال است و بنگاه‌داری نمی‌کند. در ایران بعضی از صندوق‌های ما در حوزه دارو، پتروشیمی و فولاد صاحب‌رأی هستند و زورشان از دولت بیشتر است.\n*به‌عنوان مدیر باتجربه فکر می‌کنید بازنگری در کدام سیاست لازم است؟\nمهم‌ترین نکته این است که دولت به این رسیده که صندوق‌ها دچار مشکل هستند. هم صندوق بازنشستگی کشور مشکل دارد و هم در تأمین اجتماعی، فولاد، مس، نفت و جاهایی چون صندوق هما، فرهنگیان، جهاد روستایی و غیره مشکل وجود دارد. نوع مشکلات اینها فرق می‌کند اما همه درگیر بحران و عدم تعادل هستند. باید صندوق‌ها با هم اجماع کنند که مشکل دارند و برای برون‌رفت راهکار بدهند. راهکار عام اصلاحات پارامتریک نرخ رشد، میزان رشد جمعیت، مرگ‌ومیر، امید به زندگی و غیره است. باید محاسبات بیمه‌ای درست و دقیق انجام شود و 5 سال یک‌بار اصلاح شود. توجه کنیم که در جاهایی که دولت تعهد داده تعهد را انجام دهد. بپذیریم صندوق‌ها اموال مردم است و دخالت سیاسیون در اینجا به صفر نزدیک شود. دولت و مجلس در جهت سیاست‌گذاری کلان حرکت کنند و خود منفعت‌برندگان از کارفرما و بیمه‌شده در ترکیب حضور داشته باشند. نظارت و سیاست‌گذاری دولت عملیاتی شود. دخالت کم شود. با برنامه 5-10ساله مشکلات احصا و حل شود.\n*فشار سیاسی از مواردی است که در دوره بعد از انقلاب به آن اشاره می‌کنید؛ بر اساس چه راهکاری این فشار کم شود؟\nاگر اجماع شود که صندوق بازنشستگی نگرانی جدی برای کل کشور ایجاد می‌کند، ممکن است بر اساس دخالت سیاسی و غیرعلمی و کارشناسی را کم شود.\n*تجمیع صندوق‌ها می‌تواند راهکار باشد؟\nیکی از راهکارها این است که سیاست‌گذاری کلان توسط دولت، نماینده بیمه‌شده و کارفرما باشد. صندوق‌ها را نمی‌توان با یک چوب راند؛ ترکیب بیمه‌شده صندوق‌های هما، نفت، فولاد، سلامت و روستاییان متفاوت‌اند و رفتار متفاوتی دارند. برای اجرای امر نسخه واحد نمی‌شود پیچید؛ اما در چارچوب سیاست کلان می‌توان وضعیت صندوق‌ها را بررسی کرد و برای بهبود آن برنامه‌ریزی کرد.\n*اگر به تجربه گذشته ببینید کدام تصمیم را انجام دادید که در رویه غلط تأثیرگذار بود؟\nما گروه فکر داشتیم و تلاش داشتیم از تجارب کشورهای درحال‌توسعه و توسعه‌یافته استفاده کنیم. موسسه پژوهش تأمین اجتماعی را ایجاد کردیم که کار ارزنده‌ای بود و وظیفه بررسی تجارب دنیا را داشت تا کار غیرعلمی، غیرعقلایی و غیرکارشناسی انجام ندهیم. در سال 84 یکی از اقدامات در کنار انحلال سازمان برنامه‌وبودجه، انحلال موسسه پژوهشی تأمین اجتماعی بود.\n*الان این موسسه چه وضعیتی دارد؟\nموسسه مجددا در سال گذشته فعال شد. نکته مهم دیگر این است که بیمه تأمین اجتماعی و صندوق بازنشستگی و محاسبات بیمه‌ای علمی است که از خارج آمده؛ ما باید بپذیریم که از تجربه خوب دنیا استفاده کنیم. باید ببینیم دنیا چه کرده که از بحران‌ها گذر کرده است. کشورهای شوروی سابق و امریکای جنوبی بحران‌های جدی داشتند و اکثرا از آن گذر کردند.\n*حسابرسی به عملکرد صندوق‌ها چگونه انجام می‌شود؟\nسازمان حسابرسی بررسی می‌کند و نتیجه را به هیئت امنا می‌دهد. اما این گزارش ده‌ها بند دارد که کلی وقت مدیران را می‌گیرد که اصلاح شود ولی کافی نیست. حسابرسی مدیریتی و عملکرد و هیئت نظارت‌ها بایستی فعال‌تر شوند.\nمنبع: ماهنامه آینده نگر


تبریکات سال نو میلادی– میلادی تأزه یئل قوتلاغی-i! 2017-nji yyl Gutlagy-Happy New Year – ۲۰۱۷ | خوجه نفس نیوز ☮ ХОДЖАНЕПЕС новести ☮ HOJANEPES news\nتبریکات سال نو میلادی– میلادی تأزه یئل قوتلاغی-i! 2017-nji yyl Gutlagy-Happy New Year – ۲۰۱۷\nدسامبر 25, 2016 — MAKSAT\nنوشته شده در مقالات مربوط به وبلاگنویس, مناسبتها, مطالب عمومی, اطّلاعیّه ها, تۆرکمنیستان, تورکمنصحرا. برچسب‌ها: Ashgabat, Turkmen people, turkmenistan, مناسبتها, تبریکات, ترکمنستان. Leave a Comment »\n« آنا وارلیق درگیسی حاقیندا آچیقلاما\nبا یک آهنگ خوب از هنرمند محبوب تورک یاقوپ ظروفچی به استقبال سال نو میرویم »


اضافه نمودن لباس،در حین شستشو - گیگر\nماشین لباسشویی AddWash سامسونگ وارد بازار ایران شد.\nبرای همه دست کم یک بار پیش آمده است؛ اینکه بعد از روشن کردن ماشین لباسشویی، متوجه شوید لباسی که فردا می‌خواهید آن را بپوشید، به شستشو نیاز دارد. حتی ممکن است ماشین لباس‌شویی را روشن کرده باشید و ناگهان یک لنگه جوراب یا حوله پیدا کنید که فراموش کرده‌اید آن‌ها را داخل ماشین لباس‌شویی بیندازید. این تصویر آشنایی است برای همه کسانی که کارهای خانه را انجام می‌دهند. شرکت سامسونگ الکترونیکس با توجه به همین دغدغه، ماشین لباس‌شویی AddWash را معرفی کرده که افزودن لباس‌های شسته‌شده یا مواد نرم‌کننده را در میانه روند شستشو ممکن می‌کند.\nدر پژوهشی که سامسونگ درباره بازار مصرف‌کنندگان ماشین لباسشویی انجام داده، برای چیزی حدود 95 درصد مصرف‌کنندگان آمریکایی (و حدود 90 درصد مصرف‌کنندگان اروپایی) پیش آمده که بعد از روشن کردن دستگاه نیاز داشته‌اند تا لباس‌های جدیدی به ماشین لباس‌شویی اضافه کنند. سامسونگ برای حل این نگرانی راه‌حلی راحت اندیشیده و ماشین لباسشویی نوآورانه AddWash را تولید کرده است که به کاربران اجازه می‌دهد تا در میانه کار دستگاه، لباس‌های جامانده را به آن اضافه کنند. لباس‌شویی AddWash یک در اضافه دارد که در بالای در اصلی قرار گرفته و از طریق آن می‌توان به سادگی، لباس‌های جامانده یا مواد شوینده را به دستگاه اضافه کرد. این کار به سادگی فشردن دکمه توقف دستگاه، اضافه کردن لباس و زدن دوباره دکمه شروع انجام می‌شود. همچنین ظرفیت این در دوم، به اندازه‌ای است که از طریق آن می‌توان یک ژاکت یا شلوار جین را وارد دستگاه کرد.\nلکه‌هایی که بعد از شستشو روی لباس‌ها باقی می‌مانند، یکی از مسائل کسانی است که از ماشین لباس‌شویی استفاده می‌کنند. برخی از این لکه‌ها به علت حل نشدن مواد شوینده داخل آب، روی لباس‌ها باقی می‌مانند که سامسونگ این دغدغه را با استفاده از فناوری Eco Bubble در ماشین‌های لباس‌شویی AddWash از بین برده است. این فناوری، مواد شوینده را در آب حل کرده و با استفاده از هوا، تولید حباب می‌کند که سرعت نفوذ آن‌ها به پارچه 40 بار بیشتر از ترکیب آب و صابون معمولی است و مواد شوینده را به تمام تار و پود پارچه می‌رساند. این فناوری، عمل آب‌کشی را نیز راحت‌تر می‌کند تا دیگر هیچ لکه‌ای روی لباس‌ها باقی نماند. همچنین فناوری Eco Bubble با استفاده از آب سرد به جای آب گرم، با حفظ کیفیت شستشو، مصرف انرژی را نیز به میزان قابل‌توجهی، پایین می‌آورد.\nامروزه هوشمند شدن فقط منحصر به گوشی‌های تلفن نیست و تلفن‌های همراه در حال تبدیل شدن به ابزارهایی برای کنترل دیگر وسایل هستند. سامسونگ نیز در این زمینه پیشگام است و اینترنت اشیاء را به‌طور جدی پیگیری می‌کند. سامسونگ در AddWash نیز از این موضوع غافل نشده و امکان کنترل ماشین لباس‌شویی را از راه دور و به کمک تلفن‌های هوشمند، میسر کرده است. با نصب تنها یک اپلیکیشن ساده و با استفاده از اینترنت، کاربران قادر خواهند بود تا حتی زمانی که در خانه نیستند، ماشین لباس‌شویی را برای شروع شستشو روشن کنند، آن را خاموش کنند یا مراحل شستشو را زیر نظر داشته باشند. همچنین از طریق این اپلیکیشن، اعلان‌هایی نظیر پایان یک دور شستشو، زمان باقی‌مانده و اطلاعاتی از این دست به اطلاع کاربر می‌رسد تا حتی زمانی که او در خانه حضور ندارد نیز بتواند کارهای داخل خانه را مدیریت کند.\nمقاله قبلیگیم تایم : معرفی بازی That Level Again\nمقاله بعدی عجیب ترین وسایلی که به فضا پرتاب شدند + تصاویر