حیدر کاکی: احداث خانه تنبور مهمترین اتفاق هنری کرمانشاه بود - موسیقی ایرانیان\nکد خبر : 427068\nدر ادامه سلسله گفتگوهای مجازی موسیقی ایرانیان، این بار به سراغ حیدر کاکی، موسیقی دان، آهنگساز و نوازنده تنبور سرشناس کشورمان رفته و گپ و گفتی را با تمرکز و دقت بر حوزه تنبور، مقام های کردی و دیگر پارامترهای ذی قیمتِ این حوزه تهیه و تدارک دیده ایم.\nعبدالبقایی: خدمت شما استاد گرانقدر، جناب آقای کاکی و تمامی هنرمندان و هنردوستان سایت موسیقی ایرانیان سلام عرض می‌کنم. از جناب آقای مولایی به خاطر فرصتی که در اختیار ما قرار دادند تشکر می‌کنم. جناب استاد، در خدمت شما هستیم.\nکاکی: سلام و درود خدمت شما سرکار خانم دکتر عبدالبقایی عزیز و درود بر جناب آقای مولایی و ممنون که این فرصت را فراهم کردند که ما از طریق سایت موسیقی ایرانیان بتوانیم نقطه نظراتمان را در مورد ساز تنبور بیان کنیم.\nعبدالبقایی: اوضاع و احوالی کرونایی چطور است؟ خیلی‌ها از شرایطی که پیش آمده و محدودیت‌هایی را در جامعه و پروسۀ کاری هنرمندان به وجود آورده شکایت دارند. در حال حاضر شما مشغول چه‌کاری هستید؟ آیا در حال تدوین کتاب یا آلبومی هستید؟ لطفاً بفرمایید.\nکاکی: بله. این روزها همه درگیر هستند و به گونه‌ای خانه‌نشین شده‌اند. درواقع این فرصتی است برای کسانی که وقت برای انجام کار‌های موسیقی خود نداشتند. ما در این فرصت کتاب‌های قدیمی که داشتیم را ویرایش می‌کنیم و در واقع روی یک کتاب جدید هم دارم کار می‌کنم. آخرین کاری که در حال انجام آن هستم نت‌نویسی کل مقام‌های تنبور به روایت استاد علی اکبر مرادی است. این دورۀ کرونا حداقل فرصت خوبی برای من بود که وقت بیشتری داشته باشم و بر روی این کتاب کار کنم.\nعبدالبقایی: این خلوت، توفیق اجباری بسیار خوبی است بنابراین امیدوارم برایتان مغتنم باشد. فکر می‌کنم به سراغ صحبت خودمان در مورد آموزش تنبور و مقولاتی که به حوزۀ تنبور مربوط می‌شود برویم. ممنون می‌شوم در مورد آموزش تنبور و متد‌هایی که در این زمینه وجود دارد برای ما صحبت بفرمایید. به طور کامل شما چه متد‌هایی را در مورد تنبور می‌شناسید که در آموزش‌های خودتان از آنها استفاده می‌کنید؟\nکاکی: مقولۀ آموزش در موسیقی ایرانی و حتی در موسیقی شرقی از دیرباز و ابتدا به صورت شفاهی بوده است. به گونه‌ای که شاگرد با استاد خودش زندگی می‌کرده و باهم حشر و نشر و خیلی ارتباط تنگاتنگی با هم داشته‌اند. با مراجعه به کتاب سرگذشت موسیقی ایران این موضوع را کاملاً حس می‌کنید. داستان‌هایی که تعریف می‌کنند حاکی از این است که شاگردان و استاد با هم به ییلاق می‌رفتند و همزمان که با هم زندگی می‌کردند ساز می‌زدند و موسیقی را فرا می‌گرفتند. ولی امروزه شرایط تغییر کرده است. در مورد موسیقی تنبور هم تا حدود ۴۰-۵۰سال پیش به شکل امروزی آموزش وجود نداشته است. همان‌طور که گفتم هنرجو‌ها با استادان خود زندگی می‌کردند. یعنی در تمام مراسم آیینی با استاد خود می‌رفتند و کنار استاد می‌نشستند و حتی بعضی وقت‌ها اجازه داشتند که در کنار استاد ساز بزنند یا بخوانند. اینها از سنین پایین کم‌کم پخته و خودشان استاد کاملی می‌شدند.\nامروزه شرایط تغییر کرده است. امروز دو شیوۀ آموزشی وجود دارد.\n۱- شیوۀ شفاهی\n۲-متد‌های نت‌نویسی که رواج پیدا کرده است.\nالآن بیشتر از روش نت‌خوانی استقبال زیادی می‌شود. چرا که مردم وقت و انرژی کمتری دارند و چون کار‌های دیگری دارند نمی‌توانند برای آموزش زیاد وقت بگذارند. امروز زندگی خیلی پر مشغله شده، بنابراین استقبال از شیوۀ نت‌خوانی بیشتر است.\nعبدالبقایی: شما در شیوۀ آموزش خودتان بیشتر از کدام روش استفاده می‌کنید استاد؟ حتماً می‌فرمایید روش دوم! بفرمایید به چه صورتی؟\nکاکی: نه، قطعاً ما غیر از روش دوم، از روش اول هم استفاده می‌کنیم. متد اصلی آموزش ما، کتاب صد درس استاد مرادی است که مشکل زیادی را از جامعۀ تنبور حل کرده است. خیلی‌ها با این کتاب کار می‌کنند. توصیۀ من این است که از استاد برای فراگیری ساز استفاده کنند. ولی خیلی‌ها همین کتاب را بدون استاد می‌زنند. به نظر من اگر بتوانند حتی به صورت آن لاین هم با استاد خودشان در تماس باشند و اشکالاتشان را برطرف کنند، بهتر است. ولی هیچ اجباری برای این که حتماً کسی نت‌خوانی کند، نداریم. من شاگردانی داشته‌ام و دارم که می‌خواهند شفاهی کار کنند و ما همین کتاب را به صورت شفاهی کار می‌کنیم و آنها موفق هم بوده‌اند. البته تا حدودی نت‌خوانی شرایط را بهتر می‌کند که زمانی که استاد نیست به آن مراجعه کنند. برای کسانی که حافظۀ خوبی داشته باشند روش شفاهی هم بد نیست.\nعبدالبقایی: استاد مرادی در یکی از مصاحبه‌هایشان فرموده بودند که هر کسی که کتاب صد درس تنبور را زده باشد نوازندۀ تنبور محسوب می‌شود. فکر می‌کنم در مقدمۀ کتاب صد درس نیز به این نکته اشاره کرده‌اند. ولی کتاب صد درس خودش خیلی داستان‌های پیچیده ای دارد که ممکن است کسی نتواند با یکی دو بار زدن به آن شیوه‌ای که در سی‌دی‌ها ضبط شده درس‌ها را اجرا کند. نظر شما در این مورد چیست؟\nکاکی: این که گفته می‌شود کتاب صد درس را بزنید برای این است که آموزش مراحل مختلف دارد. ابتدا هنرجو درس را می‌گیرد. بعد که درس را فراگرفت یک بار باید با استاد سر کلاس بزند. یعنی جمله به جمله باید زده شود. بعد هنرجو باید آنقدر تمرین کند که درس ملکۀ ذهنش شود. یعنی وقتی شما درس را گرفتید و به خانه رفتید و چند بار هم زدید فکر نکنید وقتی دارید از روی نت می‌زنید درس را یاد گرفتید. درست است که ما می‌گوییم آموزش ما بر اساس نت‌خوانی است، ولی نت‌خوانی فقط برای زمانی است که شما به استاد دسترسی ندارید. با مراجعه به نت‌ها چیز‌هایی که فراموش کرده‌اید را یاد می‌گیرید. در واقع پایۀ اصلی فراگیری آموزش موسیقی تنبور همان شیوه شفاهی و سینه به سینه است. یعنی شما درس را زمانی یاد گرفته‌اید که کامل از بر کرده باشید و بدون توجه به نت‌ها بتوانید اجرا کنید. من همیشه تأکید می‌کنم که اگر می‌خواهید با روش نت‌خوانی کار کنید، اول با نت بزنید. به خاطر این که چشمتان به نت‌ها عادت کند. نت‌ها را بشناسید و نحوۀ اجرایی آنها را یاد بگیرید. بعد از این که یاد گرفتید مرحلۀ اصلی یادگیری شما شفاهی زدن و حفظ کردن درس مورد نظر است. من این قول را می‌دهم که اگر کسی توانست تمام درس‌های کتاب صد درس را از حفظ بزند یک نوازنده خوب است.\nعبدالبقایی: البته که پروسۀ سختی است. لطفاً در مورد کوک‌های تنبور توضیح دهید که تنبور چند تا کوک دارد و به چه صورت هست؟\nکاکی: ما برای تنبور دو تا کوک معمول داریم. کوک‌های پنج دستان و هفت دستان که به کوک طرز و کوک بَرز معروف است. در اینجا باید به یک مسئله اشاره کنم. من معمولاً خیلی می‌بینم و می‌شنوم که می‌گویند چرا کتاب‌های آموزشی مخصوصاً کتاب صد درس یا کتاب‌های دیگر نت دست باز را دو می‌گیرند؟ من به این دوستان عزیز عرض می‌کنم این کار چند دلیل دارد:\n۱- اجماع استادان گذشته بوده است. یعنی استادان از حدود بیست یا سی سال پیش به این نتیجه و قرارداد رسیده‌اند که تمام ساز‌های ایرانی مثل تنبور، دوتار، تار و سه‌تار دست باز را دو بگیرند. اگر کسی می‌خواهد بیشتر بداند می‌تواند به کتاب ساز‌شناسی ایرانی که برای مدارس موسیقی تدوین شده، مراجعه کند. استادان محمدرضا درویشی، علیزاده و… این کتاب را تدوین کرده‌اند. در واقع این قرارداد در آنجا بسته شده که بهتر است برای دست باز ساز‌ها نت دو را در نظر بگیریم.\n۲- واقعیت این است که اصولاً برای نت دست باز تنبور از نت سل استفاده می‌شود. ولی ما نمی‌توانیم نت سُل را در کتاب‌های آموزشی بنویسیم. اگر بخواهیم نت سُل را در کتاب‌های آموزشی بنویسیم مشکلی پیش می‌آید. مشکل این است که در تمام نت‌هایی که ما می‌نویسیم نت سُل دست باز همیشه زیر پنج خط حامل می‌افتد؛ بنابراین پنج خط برای آن بی‌معنی می‌شود.\nراه کار آن چیست؟ راه کار این است که ما از همان توصیۀ استادان استفاده کنیم و دست باز را دو بگیریم. اگر خواستیم با ارکستر یا ساز‌های دیگر هماهنگ کنیم باید از کلید دو خط سوم استفاده کنیم. چرا؟ چون در واقع این کلید، کلید آلتو است و محدودۀ صدایی تنبور هم محدودۀ آلتو است. در واقع در محدودۀ آلتو وقتی خط سوم، نت دو می‌شود دست باز ما به تمام نت‌های تنبور روی پنج خط حامل می‌افتد. پس اگر ما از کلید دو خط سوم استفاده نمی‌کنیم به این خاطر است که هنرجو‌ها با آن آشنایی ندارند. یعنی بیشتر کسانی که برای فراگیری موسیقی ایرانی مراجعه می‌کنند همه از کلید سُل استفاده کرده‌اند. در واقع ما نخواستیم این اتفاق بیفتد که از کلید دو خط سوم استفاده کنیم. ولی در ارکستر‌نویسی و همراهی با ساز‌های دیگر کسانی که این جور کار‌ها را انجام می‌دهند از کلید دو خط سوم استفاده می‌کنند.\nعبدالبقایی: استاد در مورد کوک مقامات هم صحبت می‌فرمایید؟\nکاکی: کوک ۹۰درصد مقامات ما کوک بَرز و همان کوک هفت دستان است. کاربرد کوک طرز یا همان پنج دستان بیشتر در مقام‌های مجلسی و مقام‌های مجازی است.\nعبدالبقایی: من سعادت و افتخار دارم که در این زمینه شاگرد شما باشم و با شیوۀ آموزش شما کاملاً آشنا هستم. منتها برای کسانی که ممکن است با نحوۀ آموزش شما آشنایی نداشته باشند بفرمایید اولویت‌های شما برای یک هنرجوی جدید تنبور که تازه مراجعه می‌کند و می‌خواهد از صفر شروع کند یا کسی که تنبور را قبلا آموزش دیده است، چه اولویت‌هایی برای متد آموزشی خودتان در نظر دارید و آنها را اجرا می‌کنید؟\nکاکی: ما در نوازندگی تنبور به جایی رسیده‌ایم که باید قبول کرد که تنبور و موسیقی آن بسیار جدی است. وقتی با یک موسیقی جدی مواجه هستیم باید برای آن از آموزش‌های جدی استفاده کنیم. مهم‌ترین چیزی که ما برای شروع کار یک نوازنده در نظر می‌گیریم این است که علاوه بر آموزش‌های مبانی تئوری موسیقی روی استایل نوازنده خیلی دقت می‌کنیم که چگونه ساز را در دست بگیرد. دست‌های راست و چپ چه جوری باشند. از مضراب‌ها چطور استفاده کند. در کتاب صد درس حدود هفده مضراب برای موسیقی تنبور تعریف شده است. تمام این مضراب‌ها وام گرفته از نوازندگی قدما است که توسط استاد مرادی به روز شده و استفاده می‌شود. ما با وسواس خاصی نحوۀ انگشت گذاری و نحوۀ مضراب‌های دست راست و چپ و انواع ریز‌ها و گلریز‌ها را به هنرجویان آموزش می‌دهیم. خوشبختانه هنرجویانی که با ما کار می‌کنند استایل خوبی دارند. من حتی بیش از یکسال بعد هم به آنها یادآوری می‌کنم و زاویه دست آنها را به گوشزد و تأکید می‌کنم تا بتوانند با استایل صحیح نوازندگی ارتباط برقرار کنند و پیشرفت خوبی داشته باشند.\nعبدالبقایی: در حقیقت همین‌طور است. در مورد موسیقی تنبور به خاطر این که تنبور ساز بسیار پیچیده‌ای است نمی‌توان به راحتی از بخش‌های تئوری و اجرایی این موسیقی گذشت. همچنین در مورد مقولۀ ریتم که در موسیقی تنبور بسیار حائز اهمیت است توضیحاتی برای هنرجو‌ها و کسانی که علاقه‌مند به این موسیقی هستند بفرمایید.\nکاکی: ما همیشه در مورد تئوری موسیقی به صورت خلاصه با هنرجو‌ها صحبت می‌کنیم. یعنی خلاصه‌ای را می‌گوییم و آنها را هدایت می‌کنیم تا بیشتر درباره آن تحقیق کنند. در طول آموزش کتاب، پیوسته نکات جدیدی که در مورد تئوری موسیقی وجود دارد را به آنها آموزش می‌دهیم. یعنی به خلاصه‌ای که در قسمت اول گفته می‌شود بسنده نمی‌شود. ما در کتاب صد درس استاد مرادی مدام با ریتم‌های جدید آشنا می‌شویم. در هیچ کتاب یا متد آموزشی به اندازۀ کتاب صد درس به مقولۀ ریتم توجه نشده است. ما باید متوجه باشیم که تنوع ریتم و ادوار موسیقی در موسیقی تنبور خیلی بیشتر از ردیف موسیقی ایرانی است. در موسیقی ایرانی رِنگ، چهار مضراب، ریتم‌های هفت ضربی، دو چهار و چهار چهار خیلی ساده است. ولی در موسیقی تنبور انواع و اقسام ریتم‌های ساده، ریتم‌های تأکیدی و ریتم‌های لنگ داریم. دور‌های ریتمیک داریم که در مقام‌های تنبور اجرا می‌شوند که از لحاظ ریتمیک پیچیده و نیازمند یک جلسۀ کاملاً جداگانه است که به آنها پرداخته شود و برای هنرجو‌ها توضیح داده شود.\nعبدالبقایی: روایت‌های خیلی زیادی در مورد تنبور گفته شده است. اگر بخواهیم به صورت جامع در این مورد صحبت کنیم به چه مواردی باید اشاره کنیم خصوصا برای کسانی که با پروسۀ موسیقی تنبور آشنایی ندارند و بخواهند این ساز را به عنوان ساز اصلی خودشان انتخاب کنند. ممنون می شوم اطلاعات کاملی در این زمینه بفرمایید تا بدانیم پیشینۀ تنبور از کجا بوده و تا امروز به چه شکل به ما رسیده است.\nکاکی: مسئلۀ حوزۀ روایتی موسیقی تنبور خیلی وسیع است. ولی تا جایی که من اطلاع دارم اگر کرمانشاه را به عنوان مرکز حوزه روایتی موسیقی تنبور قرار دهیم، قسمت شرق کرمانشاه با محوریت شهرستان صحنه به عنوان حوزۀ شرق شناخته می‌شود. قسمت غرب کرمانشاه با محوریت شهرستان دالاهو و حوزۀ گوران است. اینها در داخل ایران است. ما حوزۀ روایت تنبور در کردستان عراق هم داریم. شهر‌هایی مثل خانقین و کرکوک از حوزه‌های خاص این منطقه است و نوازندگان تنبور در آنجا هستند. ولی من فکر می‌کنم تقریباً ۸۰درصد جمعیت حوزۀ روایت تنبور در کرمانشاه است. البته روستا‌هایی در منطقۀ لرستان و کنگاور وجود دارد ولی تمرکز آن بیشتر در شهرستان صحنه است. حتی دوستانی که در قزوین یا شهر‌های دیگر کار می‌کنند بیشتر شاگرد استادان صحنه هستند. علتش هم این است که در منطقۀ گوران به مقام‌ها به شکل خیلی مقدس نگاه می‌شده است. این نگاه باعث شده که کسی جرأت نکند یک مضراب را عوض کند یا جمله‌ای را کم یا اضافه کند. حساسیت بسیار بالایی در این زمینه وجود داشته است. ولی ما در منطقۀ شرق کرمانشاه و با محوریت شهرستان صحنه مدام با افزایش مقام‌های جدید روبرو هستیم. طبق مطالعاتی که من داشتم و صحبت‌هایی با استادان قدیمی انجام داده ام، منشاء موسیقی تنبور منطقۀ شاهو بوده که بعداً به دالاهو آمده است و بعد از آن مناطق دیگر به اینجا آمده‌اند و این موسیقی را فرا گرفته‌اند. خوب معلوم است که کسانی تنبور را از منطقۀ گوران یاد گرفته‌اند و رفته‌اند. مثلاً در همین منطقۀ صحنه اگر مثال بزنیم ما یک سری مقام‌ها مثل مقام هلپرکه، مقام شان جومکی و مقام چپی داریم. اینها جزو بیت‌ها هستند. یک مقام دیگر داریم که شعر علی علی روی آن گذاشته‌اند ولی ملودی آن همان ملودی لاوه کُردی است که از آن منطقه آمده است. کسانی هستند که موسیقی مقام‌ها را در منطقۀ گوران و اورامانات یاد گرفته‌اند و بیت‌های آن را روی موسیقی‌های غیر از مقام‌های تنبور منطقۀ خودشان به اسم مقام اجرا کرده‌اند. این اشکالی است که به نظر من باید در مورد آن صحبت کرد که علت آن چیست. من می‌خواستم به مقام‌های منطقۀ گوران اشاره کنم که مخصوصاً مقام‌های مجلسی خیلی بر مبنای هوره است. یعنی تحریر‌هایی که در موسیقی هوره است انگار مبنای خواندن و اجرای مقام‌های مجلسی است. چون هوره در منطقۀ صحنه رواج ندارد پس اجرای این مقام‌ها با تغییراتی صورت می‌گیرد. انگار تحریر‌ها حذف شده و مقام‌ها را با لهجه‌های منطقۀ خودشان اجرا می‌کنند. به نظر من اشکالی هم ندارد. ما باید بدانیم منشاء اصلی این مقام‌ها کجاست و برویم اصل مقام را یاد بگیریم. این که تنوع وجود داشته باشد خیلی خوب است که بگوییم این مقام‌ها روایت فلان جا است. این که کسی بخواهد یک مقام را اشتباه اجرا کند بعد بگوید این مقام به روایت فلان جا است اشتباه است. ما استادان خیلی خوبی در منطقۀ صحنه داریم. خیلی از آنها دوستان نزدیک من هستند. متأسفانه عده‌ای از این مسائلی که کاملاً بررسی نشده، استفاده می‌کنند یا اگر مقامی را اشتباه بزنند می‌گویند ما داریم به روایت صحنه می‌زنیم.\nعبدالبقایی: در جشنواره‌ها هم این اتفاق به کرات می‌افتاد. استاد مرادی ۷۲ مقام را معرفی و ثبت و ضبط کرده‌اند که بطور کامل مقامات تنبور برای کسانی که در این زمینه فعالیت می‌کنند شناخته شده است. ولی این اواخر ما شنیده‌ایم که ۲۷۰ مقام از مناطق مختلف جغرافیایی جمع‌آوری شده و گویا به ثبت رسیده است. این نمی‌تواند سندیت داشته باشد. با توجه به مستنداتی که در نسخه‌های خطی و کتاب حضرت‌عالی و کتاب سید خلیل عالی نژاد و کنسرت‌های پژوهشی و… وجود دارد و صحبت‌هایی که استاد مرادی در این زمینه داشتند و کل این مقامات را معرفی کردند اینها اصلاً مطابقتی پیدا نمی‌کند. ممنون خواهم شد اگر در این مورد هم توضیح بفرمایید.\nکاکی: همین‌طور که خدمت شما عرض کردم انتقال فرهنگ و موسیقی از آن منطقه به این منطقه به این شکل بوده که کسانی که موسیقی را از منطقۀ گوران یاد گرفته‌اند و به مناطق دیگر رفته‌اند، موسیقی‌های محلی دیگر را هم جزء موسیقی تنبور آورده‌اند. همان بیت‌هایی که در منطقۀ گوران و کرمانشاه خوانده می‌شود و شعر‌های متون مقدس را روی آن گذاشته‌اند و به صورت کلام اجرا می‌کنند. این همان زایشی است که من گفتم. چون زایش مقام در منطقۀ صحنه خیلی زیاد است. ولی تا حالا نشنیده‌ام یک مقام در منطقۀ گوران اضافه شده یا تغییری در آن اتفاق افتاده باشد. ما در منطقۀ صحنه یک روایت ثابت نداریم. یعنی روایت‌های مختلف داریم و خیلی تفاوت‌ها در این بین وجود دارد. ولی در منطقۀ گوران این طور نیست. خوشبختانه روایت استاد مرادی خیلی کامل و جامع است و ایشان تمام ۷۲مقام را ثبت و ضبط کرده‌اند. به نظر من کامل‌ترین روایتی است که در مورد مقام‌های تنبور وجود دارد. این کار مهم برای اولین بار توسط استاد مرادی اتفاق افتاد که کل مقام‌ها ثبت و ضبط شد و جامعۀ تنبور خیلی به آن نیاز داشت. این خلأ کاملاً حس می‌شد که باید این مقام‌ها شنیده شوند. خیلی از مردم حتی خود مردم گوران هم بسیاری از این مقام‌ها را تا زمانی که استاد مرادی منتشر کردند، نشنیده بودند. به خاطر این که شما باید در یک مراسم جمعی شرکت می‌کردید که سه چهار تا از این مقام‌ها را می‌شنیدید. یا فلان استاد در یک نوار کاست می‌زد که معمولا چهار یا پنج مقام بیشتر در یک کاست هم زده نمی شد. بنابراین خیلی از این مقام‌ها را مردم نمی‌شنیدند و غریب بود برای آنان. ثبت و به این ترتیب ضبط و انتشار این مقامات توسط استاد مرادی حرکت خیلی مهمی بود.\nعبدالبقایی: در واقع مقام‌های تنبور که توسط ایشان منتشر شد شکل بین‌المللی به خود گرفت و از حالت محلی و منطقه‌ای بیرون آمد. هر کس که تنبور را دست می‌گیرد و می‌نوازد در هر جای دنیا می‌تواند از این سی‌دی‌ها استفاده کند و روایت استاد را در شیوۀ تنبور‌نوازی خودش داشته باشد.\nکاکی: دقیقاً حق با شماست.\nعبدالبقایی: استاد، می‌دانم که هنرجو‌های بسیار زیادی را تربیت کردید. در مورد تاریخچه و گستردگی موسیقی تنبور به چه شکلی با این هنرجو‌ها کار می‌کنید؟ کسی که وارد کلاس‌های شما و پروسۀ آموزش می‌شود به چه صورت این وسعت دید را به دست می‌آورد؟\nکاکی: ابتدا که هنرجو‌ها می‌آیند نسبت به علاقه‌شان آنها را با تئوری موسیقی آشنا می‌کنیم. بعضی هنرجو‌ها که فقط دوست دارند یک سری آهنگ‌ها را یاد بگیرند ما آنها را خیلی به طرف پروسه‌های پژوهشی نمی‌بریم. عمدتاً هنرجو‌های من از قشر دانشجو هستند و انگار در کنار آموزش تنبور علاقۀ خاصی هم به پژوهش دارند. یعنی همزمان که ساز را یاد می‌گیرند علاقه دارند که پیشینۀ ساز را هم بدانند. من هم در حد اطلاعات خودم در مورد پیشینۀ ساز، پیشینۀ فرهنگی و موسیقایی و تاریخچۀ آن و ۷۲ مقام تنبور و دسته‌بندی‌های آنها با هنرجویانم صحبت می‌کنم. مشخصات مقام‌های مجلسی و مقام‌های مجازی، مقام‌های پردیوری و روند پیش آمدن آن را برای آنها باز می‌کنیم. مقام‌ها و تاریخچۀ آنها و این که موسیقی تنبور توسط مردم حفظ شده و هزاران سال قدمت دارد. باید از کسانی که این فرهنگ غنی را تا امروز در قالب یک موسیقی آیینی حفظ کرده‌اند، تشکر کرد.\nعبدالبقایی: همان‌طور که گفتیم روایت‌های مختلفی در مناطق مختلف جغرافیایی وجود دارد. به نظر شما چطور می‌توانیم آسیب‌شناسی کنیم و پژوهشی را به صورت آکادمیک در این زمینه داشته باشیم که علاوه بر آن ۷۲ مقامی که استاد مرادی منتشر کردند به این آشفته بازاری که در موسیقی تنبور می‌بینیم جامعیت ببخشیم؟ چه راه کار درستی برای منطقۀ کرمانشاه و آن گسترۀ وسیع جغرافیایی وجود دارد که خیلی‌ها مخصوصاً نسل جدید که خواهان این ساز هستند و انگار با این ساز به دنیا می‌آیند، تفکر درستی از شیوۀ نوازندگی یا کلام‌خوانی مقامات تنبور داشته باشند. شما فکر می‌کنید چه‌کاری در این زمینه باید انجام دهیم که این روایت‌های مختلف به جمع بندی برسد و حداقل در جشنواره‌های مختلف شاهد اجرای خیلی از این مقامات اشتباه نباشیم. کما اینکه استادانی که داور هستند همیشه راجع به این مسئله تذکر می دهند… ممکن است نوازنده‌ها بگویند این به روایت فلان جا است. به نظر شما به چه شکل می‌توانیم به یک جمع بندی برسیم که تمام کسانی که وارد پروسه نوازندگی تنبور و کلام‌خوانی آن می‌شوند، بتوانند از آن تبعیت کرده و به صورت مدون از آن استفاده کنند؟\nکاکی: متأسفانه ما در مورد روایت‌هایی که می‌فرمایید مشکلات زیادی داریم. من تا زمانی که به عنوان داور در خدمت دوستانمان در جشنواره‌ها بودم و با استادان صحنه همکاری داشتم، مشکل خاصی نداشتم. چون در واقع مقام‌ها با اختلاف کمی یکی هستند. بعضی دوستان اعتقاد دارند که به شیوه‌های مختلف باشد. بله، خیلی خوب است ولی باید مرجعی هم داشته باشد. این که هر کسی بخواهد مقام را به شیوۀ خودش بزند درست نیست. آن نوازنده باید واقعاً استاد باشد. هر کسی نمی‌تواند روایت‌گر باشد. روایت‌گر کسی است که سال‌های زیادی از عمرش را شاگردی کرده است. مفهوم شاگردی کردن در موسیقی خیلی مهم و در موسیقی تنبور خیلی مهم‌تر است. چون شما باید به آن معرفت و درک برسید که حس و حال یک مقام را دریافت و اجرا کنید. همین طوری نمی‌شود با نواختن مقام به این درک رسید. بعضی از کسانی که تنبور را آموزش می‌دهند به علت ناآگاهی آسیب‌های زیادی به این ساز زده‌اند. کسانی هستند که خداوند به آنها موهبت الهی هدیه کرده و استعداد خوبی در زمینۀ موسیقی دارند و می‌توانند با ساز خود حال خوبی داشته باشند. این که فرد شاگردی نکرده و بدون این که محضر استاد را درک کرده باشد برای خودش آموزش دهد و مکتب درست کند، ضربه‌های زیادی به موسیقی تنبور می‌زند. متأسفانه ما با افرادی روبرو هستیم که خودشان یک سری مقام‌ها را یاد گرفته‌اند و هنرجو را به حاشیه می برند. یعنی این که طرف بدون این که شاگردی کسی را کرده باشد با ظاهری خاص یا صحبت‌های حق به جانب برای خودش یک قطب‌العارفین شده است. شما نمی‌توانید حریف آنها شوید. نمی‌توانی به کسی بگویی تو داری اشتباه می‌کنی و کارت اشتباه است. اصلاً نمی‌شود با اینها مواجه شد، چون قبول نمی‌کنند. حتی خیلی از استادان را قبول ندارند. این ناآگاهی در جامعۀ موسیقی و مخصوصاً در موسیقی تنبور خیلی بد است. من امیدوارم تمام هنرجو‌ها و کسانی که به دنبال موسیقی تنبور هستند از ثبت‌نام در اولین آموزشگاه موسیقی که می‌روند یا در اولین کلاس نزدیک خانه‌شان پرهیز کنند. با این کار در وهلۀ اول به خودشان ضربه می‌زنند. آموزش موسیقی تنبور یک متد نوپا و جدید است و باید مواظب بود که به بیراهه نرود. باید با آن خیلی با احتیاط برخورد کرد. تصمیم هنرجو‌ها خیلی مهم است که کجا بروند و کجا آموزش ببینند. مثلاً دوستانی فقط نوازندۀ موسیقی تار و سه‌تار هستند. اینها فقط برای این که کلاسشان پر شود درس می‌دهند. یکسری از دوستان می‌گویند ما شاگرد فلان کس بودیم. فلان کس و فلان کس هم خودشان در جایگاهی نبوده‌اند که درس بدهند. هنرجو خودش استعداد خدادادی داشته و خیلی چیز‌ها را یاد گرفته، ولی به آن درک درستی که عرض کردم، نرسیده است. مثلاً دوستانی هستند که با موسیقی آشنا نیستند. همان‌طور که عرض کردم موسیقی تنبور یک موسیقی جدی است و باید به آن جدی نگاه کرد. این که من بگویم تو بیا بنشین و من هم بنشینم و بعد از چهار ماه یک گروه تشکیل دهیم کار درستی نیست به جای آن فرد باید اجرای صحیح مضراب‌ها را یاد بگیرد. به نظر من هرکس می‌خواهد موسیقی تنبور را به صورت جدی یاد بگیرد باید با موسیقی آشنا باشد. باید ریتم‌ها را بشناسد. ریتم‌شناسی درموسیقی تنبور خیلی مهم است که باید به آن توجه شود. آسیب‌هایی که درموسیقی تنبور وجود دارد به طور مختصر همین‌ها است. کسانی که با موسیقی آشنایی ندارند و صرفاً برای درآمد‌زایی این کار را انجام می‌دهند. یک سری افراد در مناطقی هستند که دسترسی به استاد ندارند. به نظر من این دلیل نمی‌شود. اگر شما در منطقه‌ای هستید که استادی وجود دارد شما می‌توانید هر ماه یک بار سر کلاس استادی که صاحب‌نظر است، بروید. ماهی یک بار سر کلاس استادی بروید که مسیر خودتان را برای یادگیری پیدا کنید. مسائل زیادی در مورد آموزش تنبور و کسانی که آموزش می‌دهند، وجود دارد. خیلی نمی‌توان با این دوستان صحبت کرد. همان‌طور که عرض کردم هر کدام از آنها برای خودشان جایگاهی دارند. یک سری آدم‌ها دور و بر آنها هستند که اگر شما بخواهی صحبتی کنی به آنها برمی‌خورد. اصلاً چنین اعتقاد‌هایی را قبول نمی‌کنند.\nعبدالبقایی: بله، متأسفانه همین‌طور است. ولی من فکر می‌کنم برای این که تنبور جریان اصلی خودش را حفظ کند نیاز به آسیب‌شناسی خیلی جدی دارد که به سرخط اصلی خودش برگردد و ادامۀ بهتر و درست‌تری داشته باشد.\nکاکی: بله، درست می‌فرمایید!\nعبدالبقایی: می‌خواهم در مورد کلاس‌های خانۀ تنبور سؤال کنم. چهار سال است که از تأسیس خانۀ تنبور می‌گذرد. دو سال است که کلاس‌های تنبور در منطقۀ بانزلان شروع و استقبال خوبی هم از این کلاس‌ها شده است. لطفاً در این مورد هم توضیح دهید.\nکاکی: تا قبل از شیوع بیماری کرونا ما هر دو هفته یک بار به منطقه ی گوران و بانزلان می‌رفتیم. خوشبختانه از طرف مردم گوران و شهرستان‌های دالاهو، قصر شیرین، سرپل ذهاب، ایلام، گیلان غرب، کرمانشاه و اطراف آن هنرجویانی به آنجا می‌آمدند. وقتی در فضای خانۀ تنبور آموزش می‌دهید جدای از آن مطالبی که آموزش می‌دهی حس خوبی به آدم دست می‌دهد. انگار همه چیز در جایی هست که باید باشد. همه چیز سر جای خودش است. من وقتی برای آموزش به آنجا می‌روم واقعاً لذت می‌برم. وقتی من می‌بینم کسانی با عشق از شهرستان‌های اطراف برای یادگیری به آنجا می‌آیند از ته دل شاد می‌شوم. همیشه می‌گویم خوش به حال استاد مرادی که خداوند به او این فرصت را داد که این خانۀ تنبور و به زعم من خانۀ عشق را تأسیس کردند.\nعبدالبقایی: واقعاً همین‌طور است. خوشبختانه سه دورۀ جشنواره‌های کهن آوایی تنبور در خانۀ تنبور به صورت حضوری و یک دوره به صورت مجازی برگزارشده است. شما فکر می‌کنید نقش خانۀ تنبور برای برگزاری این جشنواره‌ها و آموزش تنبور چقدر می‌تواند مفید باشد؟\nکاکی: در واقع وقتی از نقش خانه تنبور حرف می‌زنیم نقش اصلی را استاد علی اکبر مرادی دارد. چون این ایده خانه تنبور نظر ایشان بود. تا قبل از ورود استاد مرادی به بخش داوری و جشنواره‌های تنبور، زمانی که ما جوان‌تر بودیم و در جشنواره‌ها شرکت می‌کردیم کسی از ما نمی‌خواست که مقام بزنیم. فقط گفته می‌شد این قطعه را بزن. ولی بعد‌ها که هدف‌مند‌تر شد خیلی بهتر شد. دردهۀ ۷۰ که ما در جشنواره‌ها شرکت می‌کردیم استاد درویشی و استاد گنجه‌ای و دکتر صریر که از استادان موسیقی سنتی و کلاسیک بودند از گروه‌های تنبور امتحان می‌گرفتند. آنها از لحاظ موسیقی و ریتم‌شناسی و فرم اطلاعات خوبی داشتند ولی واقعیت این است که درک و شناخت استاد مرادی از موسیقی تنبور را نداشتند. خوشبختانه استاد مرادی دلسوزتر از هر کس دیگری به دنبال این قضیه بود و به نتیجه رساند که وقتی جشنواره‌ای برگزار می‌شود فقط قطعه نیست. تنبور پیشینه و مقام و موسیقی مستقل دارد که باید به آن توجه شود. مثل این است که در گذشته کسی تار یا سه‌تار یا کمانچه می‌زد ولی ردیف موسیقی بلد نبود. استاد مرادی این موضوع را هدف‌مند کرد. مقام‌ها بعد از این که ثبت و ضبط شد در اختیار همه بود و همه یاد گرفتند. همه به تکاپو افتادند که تنبور خودش موسیقی دارد. همین قطعات مجازی نیست که آموزش داده می‌شود. شما باید اصل مقام‌ها را یاد بگیرید. گسترش مقام‌ها و پیشینۀ موسیقایی و فرهنگ تنبور رواج پیدا کرد. چقدر خوب است که الآن جوان‌ها با عشق و علاقه به سراغ مقام‌ها می‌روند. خردسالان و نونهال‌ها با حس خوبی مقام‌ها را می‌زنند و آدم لذت می‌برد. در جشنواره‌هایی که در چهار سال گذشته اجرا شده همیشه ردیف سنی الف بهتر ظاهر شده‌اند. با ارائۀ خوبی مواجه می‌شویم. به نظر من رواج مقام‌ها توسط استاد مرادی در خانه تنبور و جشنواره‌هایی که اجرا شد خیلی خوب بود. مهم‌ترین اتفاقی که در استان کرمانشاه افتاد برگزاری جشنوارۀ کهن آواهای تنبور بود. نمی‌گویم یکی از بزرگترین اتفاقات، بلکه عمداً می‌گویم بزرگترین اتفاقی که در استان کرمانشاه افتاد همین جشنوارۀ کهن آواهای تنبور بود. چرا که یک جشنوارۀ بنیادی بود که با فکر و اندیشه اداره شد و بسیار تأثیر گذار بود. مهم‌تر از همه حضور استادان بزرگی بود که در دوره‌های مختلف حضور داشتند. عمدۀ موزیسین‌ها و موسیقی‌دان‌های درجه یک کشورمان را ما در جشنواره‌ی کهن آواهای تنبور می‌دیدیم. خود آنها هم به این واقعیت رسیدند. استادانی بزرگی که قبلاً به خودشان اجازه می‌دادند جشنواره‌ها را داوری کنند حالا به این نقطه رسیده‌اند که ما در این قضیه دخالت نمی‌کنیم و به عهدۀ استادانی است که درک بهتری از تنبور دارند، می‌گذاریم. در جشنوارۀ اول و دوم ما استادانی چون شهرام ناظری، کیهان کلهر، پور ناظری، درویشی، علی اکبر شکارچی و علیزاده را داشتیم. حضور استادان به نام کشور در یک روستا یک اتفاق هنری مبارک برای استان کرمانشاه بود.\nعبدالبقایی: در واقع آن تشخصی که سالیان سال تنبور با خودش داشت با خانه‌دار شدنش به گونه‌ای خیلی کامل‌تر به دست آورد. به عنوان سخن پایانی اگر توصیه‌ای برای هنرآموز‌ها و هنرجو‌ها دارید بفرمایید.\nکاکی: تنها توصیۀ من به هنرجو‌ها این است که بدانند به دنبال چه هستند. موسیقی تنبور و این ساز خیلی جذاب است. تمام مراحل یادگیری را تا آخر بگذرانند. بسیاری از بچه‌ها مدتی کلاس می‌روند و خیلی زود مستقل می‌شوند. این به خودشان ضربه می‌زند. بروند تمام مقام‌ها را یاد بگیرند. آنها را به شکل‌های مختلفی که فکر می‌کنند درست است دوره کنند. در مورد استاد تحقیق کنند. در هر جایی کلاس نروند. این ساز را با عشق یاد بگیرند و شاگردی کنند. مهم‌تر از همۀ اینها شاگردی کردن است. علاوه بر یادگیری تنبور، درس زندگی، اخلاق و درس نشست و برخاست از شاگردی کردن حاصل می‌شود. این را من نمی‌گویم بلکه همۀ استادان می‌گویند. می‌گویند شاگردی کردن اصل اول یادگیری موسیقی ایرانی است. چون هنرجو در کنار شاگردی کردن خیلی از درس‌های دیگر را یاد می‌گیرد. توصیۀ من به همۀ دوستانی که می‌خواهند تنبور را یاد بگیرند این است که حتماً شاگردی کنند.\nعبدالبقایی: استاد از توضیحات بسیار ارزشمندی که فرمودید خیلی تشکر می‌کنم. برای شما آرزوی توفیق دارم. امیدوارم روزی تنبور بر تارک جایگاهی خودش و جایی که استحقاقش را دارد بنشیند. با توجه به این که تنبور از همۀ تمهیداتی که یک ساز باید داشته باشد، برخوردار شده است.\nکاکی: من فکر می‌کنم یک سری مطالب دیگر بود که ما باید در موردش صحبت می‌کردیم. البته این را شما باید در موردش صحبت کنید.\nعبدالبقایی: در خدمت شما هستم.\nکاکی: لطفاً شما در‌خصوص ثبت ملی میراث ناملموس توضیح بدهید و بعد از آن اگر زحمتی نیست در مورد ثبت ملی تنبور هم توضیحاتی بفرمایید.\nعبدالبقایی: من اجازه می‌خواهم در مورد دو گروهی که ما در میراث فرهنگی تحت عنوان میراث ملموس و ناملموس داریم توضیح کوتاهی بدهم. بعضاً خیلی از دوستان با این عناوین آشنا نیستند و سؤال می‌کنند. من فکر می‌کنم این تریبون جایگاه مناسبی برای توضیح این عناوین باشد.\nدر واقع میراث ملموس خودش به میراث منقول و غیر منقول تقسیم می‌شود. ما می‌توانیم اشیاء باستانی مثل کوزه‌ها و نقاشی‌ها را جزء میراث منقول نام ببریم. ساختمان‌ها، ابنیه‌های تاریخی و بنا‌ها جزء میراث غیر منقول ملموس قرار می‌گیرند.\nحوزۀ میراث ناملموس که موضوع صحبت امشب ما است و موسیقی هم در آن جای می‌گیرد شامل آداب و رسوم، اصطلاحات زبان‌ها و گویش‌ها، بازی‌ها و ادبیات شفاهی است. به طور کامل هر چیزی که در حوزۀ میراثی باشد که ممکن است شما با آن خیلی روبرو نباشید. ممکن است در زندگی روزمره به صورت خیلی ناملموس با چیز‌هایی روبرو شوید که جزء میراث فرهنگی روی آن کار و ثبت می‌شود. موسیقی یکی از مهم‌ترین میراث ناملموس ماست که در جوامع مختلف بشری از آن یاد می‌شود. میراث ناملموس یکی از اصلی‌ترین دلایل برای گفتگوی بین جوامع با فرهنگ‌های مختلف است. اهمیت میراث ناملموس در این زمینه خیلی زیاد است. از این خیلی مختصر بگذریم.\nدر مورد پرونده‌های ثبت ملی تنبور خدمت شما عرض کنم. پیش از این که وارد این بحث شویم لازم می‌دانم از جناب آقای فرزاد بازگیر استاد عملی بنده برای آموزش تنبور و همراهی در ثبت ملی پرونده‌های تنبور در حوزۀ میراث ناملموس تشکر کنم. جای ایشان امشب خیلی برای ما خالی است. اگر ایشان نبودند این کار خیلی به سختی انجام می‌شد. یا با جسارت تمام بگویم شاید اصلاً این کار انجام نمی‌شد. از همکاری ایشان خیلی ممنونم.\nکاکی: آقای بازگیر خیلی آدم کوشا و زحمت‌کشی هستند. من و ایشان هر ۲ هفته یک بار برای آموزش کلاس‌های تنبور به خانۀ تنبور می‌رفتیم. الآن در دورۀ کرونا ایشان هنوز کلاس‌ها را به صورت آن‌لاین اداره می‌کنند و در این زمینه خیلی کوشا هستن. جا دارد که در اینجا از ایشان تشکر کنیم.\nعبدالبقایی: دقیقاً همین‌طور است. کار در مورد پرونده‌های میراث ناملموس تنبور را ما ازسال ۹۵ با آقای بازگیر و با راهنمایی استاد مرادی شروع کردیم. خیلی‌ها سؤال پرسیدند که چرا شما به سراغ این نوع پرونده‌ها رفتید؟ چه اولویتی برای این مسئله داشتید. مسئلۀ خیلی مهمی که در انتخاب این پرونده‌ها برای ما وجود داشت اولویت‌هایی بود که ما در منطقه با آن روبرو می‌شدیم. ما به سراغ کسانی رفتیم که بیشترین تأثیر را در بحث تنبور داشتند. از منطقۀ گوران شروع کردیم. اولین پرونده را به نام زنده یاد استاد طاهر یار ویسی آماده کردیم که یکی از کلام‌خوان‌های منطقۀ گهواره بودند. ایشان از نسل آخر کلام‌خوان‌های دوران پیشین خودشان بودند و خدمات بسیار زیادی در این زمینه داشتند. جلسات زیادی را ما خدمت ایشان رسیدیم و به صورت مستند با ایشان مصاحبه و فیلمبرداری کردیم. گفتگو‌های ایشان را ضبط کردیم. در نهایت صحبت‌های ایشان را خیلی مستند به یک پرونده تبدیل کردیم و برای ثبت به دفتر ثبت ارسال کردیم که خوشبختانه با شماره ۱۲۵۲ در فهرست آثار ملی ثبت شد.\nپروندۀ دیگری که آماده کردیم در مورد شیوۀ کلام‌خوانی و تنبور‌نوازی استاد علی اکبر مرادی بود. من نمی‌دانم اصلاً نیازی برای توضیح اسم ایشان هست یا نه؟ به نظر من و خیلی از کسانی که با موسیقی تنبور آشنا هستند استاد مرادی چه در زمینۀ آموزش و چه کنسرت‌هایی که در سراسر دنیا داشته اند، جامع‌الاطراف کار کرده‌اند. خدمات ایشان در انتشار آلبوم‌ها، موسیقی‌های آموزشی مقامات، خانۀ تنبور، اینقدر زیاد است که امیدوارم چیزی را از قلم نینداخته باشم. یکی از کار‌هایی که انجام شد این بود که کلیت منطقه را ما پژوهش می‌کردیم و به سراغ افرادی می‌رفتیم که بیشترین تأثیر را در زمینۀ فعالیت خودشان داشته باشند.\nدر مورد استاد مرادی هم خیلی مستند از کتاب حضرت‌عالی و کتاب‌های پژوهشی که از نسخه‌های خطی نوشته شده بود، استفاده کردیم. واقعاً جا دارد از خود ایشان هم تشکر کنیم. به خاطر این که با صبوری و بردباری، من و آقای بازگیر را تحمل کردند. در این پروسه ما خیلی به ایشان زحمت دادیم. توانستیم پرونده را به صورت مرجعی آماده کنیم که رفرنسی برای آیندگان باشد که اگر کسی بخواهد در مورد موسیقی تنبور پژوهش داشته باشد به این پرونده‌ها ارجاع داده شوند و اطلاعات بسیار درستی را از آن استخراج کنند.\nپروندۀ سوم در مورد شیوۀ تنبور‌سازی استاد اسدالله فرمانی و برادرانشان بود. از ۲۶۰ سال پیش اجداد ایشان در کارگاه تنبور‌سازی منطقۀ گوران با محوریت گهواره مشغول ساخت ساز تنبور بوده‌اند. طبق پژوهش‌هایی که با آقای بازگیر داشتیم در عصر حاضر در ایران چنین کارگاهی با این قدمت نداشتیم که سینه به سینه ساخت تنبور یا ساز دیگری در آن انجام شده باشد. به نظر من تمام کسانی که با ساز تنبور آشنا هستند حتماً ساز استاد اسدالله و برادرانشان را می شناسند و از آن دارند. یکی از دلایل این بود که مرجعیتی بالاتر از ایشان ندیدیم که بخواهیم برای ثبت سراغ آن کارگاه برویم. جا دارد من در اینجا از اجداد ایشان اسم ببرم. استاد فرمان، استاد سلیمان، فتحعلی، حسین، چنگیز، شمس‌الله و در نهایت استاد اسدالله فرمانی و برادران ایشان که با سعۀ صدر در خلوت خودشان در حال ساخت تنبور هستند. استاد یدالله، سعدالله، عزت الله، فردین و پسر استاد اسدالله آقای بابک فرمانی که توانسته‌اند چراغ این کارگاه را در سده‌های طولانی روشن نگه دارند و تنبور‌ها را بسازند و به اقصی نقاط دنیا صادر کنند. این یکی از دلایل بسیارمهمی بود که ما به سراغ این کارگاه رفتیم.\nما در نهایت توانستیم این سه پرونده را ثبت کنیم.\nسه پروندۀ دیگر در کنار این سه پرونده به نام این استادان گرانقدر آماده کردیم که به عنوان میراث بشری قرار است آنها را به ثبت برسانیم که متأسفانه استاد طاهر یار‌ویسی از دنیا رفتند. ولی دو تا پروندۀ دیگر آماده است. امیدوارم نام جاودانه این عزیزان را با مُهر میراث در فهرست آثار ملی هم داشته باشیم.\nکاکی: بسیار عالی! در مورد ثبت جهانی تنبور هم یک سری کار انجام شد. شما توضیحات آن را بفرمایید و اگر لازم شد من هم درباره آن سخن خواهم گفت.\nعبدالبقایی: واقعیت این است که موسیقی تنبور به خاطر رپرتوار خاص و فرهنگ خیلی قوی که با این ساز هست خیلی پیش‌تر از اینها باید به ثبت جهانی می‌رسید. خوشبختانه میراث در دو سال گذشته اقداماتی برای کمانچه و دوتار داشته که به نظر من اقدامات بسیار درستی بوده است. چون هر یک از این ساز‌ها جایگاه تخصصی خودشان را داشتند. تنبور هم با پیشینه‌ای که از آن صحبت کردیم و قدمتی که همۀ ما آن را می‌شناسیم قابلیت این را دارد که به عنوان یک ساز ایرانی به ثبت برسد. حدود سه سال است که ما پروندۀ ثبت جهانی تنبور را پیگیری می‌کنیم. حدود ۲ ماه گذشته از طرف میراث کرمانشاه برای ثبت ساخت ساز تنبور در منطقۀ دالاهو پرونده‌ای به تهران ارسال شده بود که از ما هم دعوت کردند که در جلسه باشیم. در آن جلسه برای ثبت جهانی تنبور و ضرورت انجام آن صحبت شد. امیدوارم پروندۀ ثبت تنبور دالاهو هم انجام شود. پژوهش‌هایی که در این زمینه انجام شد به خاطر قدمتی است که در منطقۀ گوران راجع به ساخت ساز تنبور وجود دارد. این قدمت را در هیچ منطقه‌ای چه در کرمانشاه یا در منطقۀ دیگری نداریم. این پرونده با مشکلاتی مواجه شده که امیدواریم برطرف شود و زمینه‌ای باشد برای اتفاق تمام استادان و تنبور‌نوازان آن منطقه که این را به عنوان یک موهبت برای شهر تلقی کنند. پیش زمینه‌ای باشد که ما بتوانیم ثبت جهانی تنبور را خیلی جدی به نتیجه برسانیم.\nکاکی: در مورد جلسه‌ای که فرمودید شما و استاد مرادی آمده بودید و من هم در خدمت شما بودم. اولین صحبتی که استاد مرادی در آن جلسه کردند، گفتند که اگر امکان دارد دو شهر، یا چند شهر شهر ساخت تنبور بشود. شهرستان صحنه و کرند یا دالاهو به عنوان شهر ملی تنبور باشند. در واقع این جور به نظر رسید که نماینده مردم یا استاندار یا شهردار شهرستان صحنه به هیچ عنوان راضی نشدند که این اتفاق در آنجا بیفتد. در کرمانشاه هم مسئولین اجازه ندادند خود کرمانشاه به عنوان شهر تنبور باشد. به این نتیجه رسیده بودند که با توجه به جمعیت و درصد رواج تنبور در شهرستان دالاهو، آنجا ذکر شود. انگار یک سری از دوستان به این نتیجه رسیده بودند که فقط دالاهو نباشد، حالا اگر ما هم نبودیم، اشکالی ندارد. به نظر من این دیدگاه جالبی نبود. ما خودمان در جلسه بودیم و دیدیم که چه اتفاقاتی افتاد. در مورد ثبت جهانی هم شما خودتان در جریان هستید. در جلساتی که دو سه سال پیش داشتیم که این اتفاق بیفتد. چه بزرگانی که ما به زحمت انداختیم و از ما حمایت کردند که این اتفاق بیفتد ولی متأسفانه نیفتاد. ما از بیش از هزار نفر از فعالین حوزۀ تنبور امضأ گرفتیم. فعالین یعنی کسانی که ساز ساز هستند، کلام خوان هستند. تنبور‌نواز هستند. هنرجو دارند. کلاس دارند. ما به واسطۀ دوستانی که داشتیم از تمام اینها در سراسر ایران امضأ گرفتیم. همه به ما لطف داشتند، امضأ کردند و برای ما فرستادند. ما این امضأ‌ها را به میراث دادیم ولی تا امروز هنوز اتفاقی در این زمینه نیفتاده است. من واقعاً علت اصلی آن را نمی‌دانم. ولی یک سری نظرات که ما در جلسات گذشته شنیدیم خیلی جالب بود که دوستانی که به عنوان کارشناس موسیقی به مسئولین میراث مشاوره می‌دهند، مشاورۀ اشتباه می‌دهند. طبق صحبتی که ما با آنها داشتیم می‌گویند ترکیه حتماً باید با ما باشد که این ثبت شود. ما حتی گفتیم اگر کردستان عراق باشد ما با آنها اشتراک فرهنگی داریم ولی هیچ اشتراک فرهنگی در مورد تنبور با ترکیه نداریم. تنبوری که ما داریم موسیقی و ردیف و کلام خاص خودش را دارد. شکل ساز، پرده‌بندی، گام‌ها و موسیقی آن مخصوص موسیقی تنبور ایران است. این ساز با این مشخصات در کشور ترکیه وجود ندارد. من نمی‌دانم ترکیه با چه عنوانی می‌خواهد با ما در ثبت جهانی تنبور شریک شود. اصلاً برای من قابل درک نیست. موسیقی و ساز ما چیز دیگری است. تنبور یک ساز ملی ایرانی است و ما با ترکیه هیچ وجه اشتراکی نداریم. این انتقادی است که من همیشه داشتم. اخیرا یکی از مسئولین میراث هم همین اشتراک با ترکیه را عنوان کرده است. جالب‌تر از همه اینجاست که تا کنون هیچ درخواستی از ترکیه ندیدیم. اینها به زور می‌خواهند ترکیه را وارد قضیه کنند. درست است که ترکیه خیلی دوست دارد این کار را انجام دهد. یک سری اخبار هم از تنبور ترکیه منتشر شد. ترکیه چه چیزی را می‌خواهد از تنبور منتشر کند؟ باید پشتوانه و سازی به شکل ساز ما داشته باشد. تنبور ما یک چیز دیگر است. تنبور ما کاملاً متفاوت از تنبور ترکیه است. هیچ وجه اشتراکی ما با تنبور ترکیه نداریم. موسیقی و مقام‌ها و پرده‌بندی تنبور ما مستقل از تنبور‌ی است که در ترکیه است. لازم دانستم این توضیح را بدهم.\nعبدالبقایی: واقعیت این است که من خیلی پیگیر این داستان بودم چون خودم مسئولیتی در کاخ گلستان دارم که به نسخه‌های خطی مربوط می‌شود. با همکاری که از طرف دفتر ثبت آثار داشتیم دو هفتۀ گذشته توانستیم دوازده نسخه ناخنی را ثبت کنیم. من همان جا با مدیریت دفتر ثبت هم صحبت کردم، ایشان فرمودند ما از بابت سهمیه‌ای که سالانه باید از آن استفاده کنیم، محدودیت داریم. پیشنهاد ثبت مشترک به این دلیل بوده که ایران بتواند این پرونده را خارج از نوبت برای یونسکو ارسال کند و تنبور را ثبت جهانی کند. طبق صحبت‌هایی که شده من خیلی مجزا پیگیر شدم و خواهش کردم که اگر ممکن است همان اتفاقی که برای دوتار افتاد که بسیار کار کارشناسی شدۀ درستی بود برای تنبور هم بیفتد. تنبور به عنوان یک ساز ایرانی با تمام مشخصاتی که ما یکساعت و خرده‌ای راجع به آن صحبت کردیم حتی مشترکاً با عراق هم نباشد. قول آن را داده‌اند و در دستور کار هم قرارگرفته است. امیدوارم شرایطی پیش بیاید که تنبور ایرانی یا تنبور کُردی هم بتواند جایگاه و تشخص خودش را مثل ساز‌های تار، کمانچه و دوتار، با این ثبت جهانی به دست بیاورد. ما کماکان امیدواریم و من همچنان پیگیر هستم. امیدوارم از طرف میراث هم پیگیری شود و ما بتوانیم به زودی تنبور را هم جزء ساز‌های ایرانی ثبت در یونسکو داشته باشیم.\nکاکی: در مورد اهدافی که میراث فرهنگی در جهت پیشبرد اهداف موسیقی‌های مناطق مختلف دارد توضیح دهید. اگر ممکن است اشاره‌ای هم به خانه‌هایی مثل خانۀ دف، خانۀ سیاه چمانه و خانه‌های دیگری که در کرمانشاه تأسیس شد، داشته باشید.\nعبدالبقایی: واقعیت این است که اگر بخواهیم بحث را به دیگر موسیقی‌ها و آوا‌های منطقۀ کرمانشاه و کردستان وصل کنیم با انواع موسیقی هوره، مور، کلام، سیاه‌چمانه، چپله، لاوک و نوای ساز‌هایی مثل شمشال، نرمه نای، دوزله، دف، ساز و دهل و این نوع موسیقی‌ها و نواحی روبرو هستیم که در کنار ساز اصلی که تنبور است و امشب راجع به آن صحبت کردیم مجموعه‌ای را به عنوان موسیقی کردی در خودش جای می‌دهد. من فکر می‌کنم با توجه به گستردگی موسیقی که در مناطق کرد‌نشین هست همت جدی میراث فرهنگی را پشت این می‌خواهد که تمام این موسیقی‌ها و نوا‌ها را ثبت کند. بعد از تأسیس خانۀ تنبور به همت استاد مرادی اتفاق خوبی که افتاد خانۀ مور در هرسین، خانۀ دف در پاوه، خانۀ سیاه‌چمانه در نودوشه و خانۀ هوره در اسلام آباد غرب هم تأسیس شد. ولی فعالیت این خانه‌ها به اندازۀ خانۀ تنبور نیست. به خاطر این که خانۀ تنبور پشتوانه‌ای با پشتکار بسیار عظیم دارد که استاد مرادی تمام وقت و انرژی خودشان را برای نشر این فرهنگ گذاشته‌اند. ولی با این که تأسیس این خانه‌ها کار بسیار ارزشمندی بوده است، هنوز متولی خاصی که بتواند در هر خانه ها آن نوع نوا یا سازی که به آن اختصاص داده شده را منتشر کند و به صورت خیلی جدی به آن بپردازد، نداریم. من با مدیرکل میراث فرهنگی کرمانشاه خیلی راجع به ثبتهای ملی که باید روی موسیقی کردی انجام شود، صحبت کردم. چون حوزۀ تخصصی خود من تنبور هست با علاقه و عشقی که دارم خستگی‌ناپذیر در این پروسه می‌توانم ادامه دهم. با میراث کرمانشاه هم راجع به این مسئله صحبت کردم. امیدوارم مثل پرونده‌های قبل که در مورد موسیقی کردی به آن پرداختند و ثبت کردند به پرونده‌هایی که باقی مانده بپردازند و به این خانه‌ها مرکزیت ببخشند. به نظر من این از همه چیز مهم‌تر است. چون چند سال پیش در مصاحبه‌ای از استاد مرادی خوانده بودم که نظرشان این بود که جایگاه موسیقی مقامی و موسیقی نواحی در میراث فرهنگی و خانه‌های فرهنگی است، من روی این مسئله خیلی فکر و پژوهش کردم. به نظرم بسیار حرف درستی است که موسیقی نواحی و مقامی با میراث فرهنگی لینک شوند. ما پژوهشکده‌های زیادی در حوزۀ میراث فرهنگی داریم. در پژوهشکده میراث فرهنگی روی فعالیت‌هایی با تخصص‌های مختلف کار می‌شود. مثلاً پژوهشکده باستان‌شناسی، مردم‌شناسی، زبانشناسی و غیره… ولی موسیقی به طور اخص پژوهشکدۀ خاصی ندارد. شاید بی‌ربط نباشد اشاره کنم که این در حالی است که در وزارتخانۀ میراث فرهنگی در امارت آزادی کارگاه‌های فعال ساخت موسیقی سنتی را داریم. جا دارد خود پژوهشگاه یا وزارتخانه از کارشناسانی که سالیان سال با آنها در ارتباط هستیم استفاده کند و به موسیقی مقامی و نواحی مرکزیت ببخشد که زیر مجموعۀ میراث فرهنگی باشد. برای نشر این آثار و پژوهش‌های بنیادی این نوع موسیقی نیاز دارد که اول به صورت منطقه‌ای شناسانده شود. نه فقط در حوزۀ موسیقی کردی، بلکه در خیلی از مراکز ایران با آن غنای موسیقی که وجود دارد شاید خیلی از افراد منطقه یا محل با آن آشنا نباشند. این رسالت مهم را میراث فرهنگی بر عهده دارد که بتواند این ساز‌ها و نوا‌ها را از منطقه به سطح ملی و به سطح بین‌المللی معرفی کند و در نهایت به ثبت جهانی برساند و این غنای فرهنگی را گسترش دهد.\nکاکی: به نکات خوبی اشاره کردید. من همیشه می‌گویم کرمانشاه متنوع‌ترین استان ایران از لحاظ تنوع موسیقایی است. همان‌طور که شما اشاره کردید موسیقی سیاه چمانه در منطقۀ پاوه و اورامانات و موسیقی هوره در منطقۀ گوران و منطقه کلهر، موسیقی مور در منطقۀ لکستان، موسیقی تنبور در بخش شرقی کرمانشاه با محوریت صحنه، ساز‌های بادی که نوازندگان درجه یک آن در منطقۀ سنقر کلیایی هستند، موسیقی شهری کرمانشاه، موسیقی تعزیه کرمانشاه و… بطور کلی خیلی تنوع موسیقی در کرمانشاه داریم. من فکر نمی‌کنم هیچ استان دیگری اینقدر تنوع موسیقایی داشته باشد. از این نظر واقعاً لازم است که میراث فرهنگی در این استان فعالیت مضاعف داشته باشد و به این موسیقی‌های کهن بیشتر توجه کرده و آنها را حفظ و اشاعه دهد. من در مورد جشنواره‌های تنبور صحبت کردم؛ خواهش می‌کنم شما هم راجع به ابعاد دیگر جشنواره مثل بودجه جشنوارۀ کهن آواهای تنبور و این که چطور می‌توان این جشنواره را جهانی کرد، صحبت کنید. یا این که کارهایی که در مورد خانۀ تنبور اتفاق می‌افتد را توضیح دهید.\nعبدالبقایی: چهارسال پیش که خانۀ تنبور تأسیس شد تاکنون به همت فردی توانسته فعالیت خودش را ادامه دهد. این در حالی است که از طرفی وزارت ارشاد و از طرف دیگر میراث فرهنگی، خانۀ موسیقی و اسپانسر‌هایی که در حوزۀ فرهنگی فعالیت دارند و با کنه این داستان آشنایی دارند نیاز دارد که وارد این پروسه بشوند. بحث بودجه نازلترین بحثی است که ما در پروسه‌های فرهنگی داریم و نباید بابت آن دغدغه داشته باشیم و متاسفانه بودجه بزرگترین دغدغه برای این جشنواره‌ها شده است. فکر می‌کنم خانۀ تنبور با آن غنای طبیعی، فرهنگی، تاریخ موسیقایی و پشتوانۀ فرهنگی که دارد باید خیلی بیشتر به آن پرداخته شود. از بابت این که از یک جشنوارۀ منطقه‌ای به جشنوارۀ ملی برسد. در آن جلسه‌ای که در مورد ثبت دالاهو داشتیم من صحبت کردم که قابلیت این را دارد که به یک فستیوال بین‌المللی تبدیل شود. اگر بودجه داشته باشد و مکان آن تجهیز شود واقعاً این پتانسیل برای خانۀ تنبور وجود دارد. با توجه به دید و نگاه تخصصی که پشت این مسئله وجود دارد و ارتباطات خود استاد مرادی و استادانی که در این جشنواره‌ها شرکت کردند می‌تواند به یک فستیوال سالانه یا دو سالانه تبدیل شود و تمام تنبور‌نواز‌ها یا حتی ساز‌های بادی در حوزۀ موسیقی نواحی دور هم جمع شوند. کما این که در چهار جشنوارۀ گذشته این اتفاق افتاد. می‌توان به آن به عنوان یک مرکزیت موسیقی برای صلح بین ملت‌ها نگاه کرد. تنها مسئله‌ای که در این زمینه وجود دارد بحث بودجه جشنواره‌ها است که مشکلات بسیار عدیده‌ای را ایجاد می‌کند. امیدوارم طی صحبت‌هایی که با میراث کرمانشاه شد یک ردیف بودجۀ اختصاصی برای خانه تنبور و خانه‌هایی که در این استان تأسیس شده اختصاص داده شود و متولیان آنها بتوانند بهترین استفاده را از این خانه‌های فرهنگی داشته باشند.\nلینک کوتاه : https://musiceiranian.ir/?p=427068\nحیدر کاکی دکتر نفیسه السادات عبدالبقایی نفیسه السادات عبدالبقایی\nکتاب زمینه شناخت تنبور منتشر شد 22 مهر 1400 - 16:41\nپنجمین جشنواره کهن آواهای تنبور پایان یافت 09 مرداد 1400 - 9:32\nگپ و گفت دکتر نفیسه السادات عبدالبقایی با حیدر کاکی درباره آموزش و پژوهش در حوزه تنبور و ثبت ملی پرونده های تنبور 08 دی 1399 - 13:12


صفحه اصلی » هنر زندگی • یاد بگیریم » 24 پاراگراف برتر کتاب 24 استراتژی وارن بافت\n24 پاراگراف کتاب وارن بافت\n۲- شخصاً برای سرمایه گذاری هایتان تصمیم بگیرید\n۳- خلق و خوی مناسب را حفظ کنید\nاجازه بدهید دیگران در برابر بازار از کوره در بروند، شما خونسرد باشید، مطمئن باشید سود خواهید کرد. خلق و خوی مناسب یعنی توانایی خونسرد بودن در مواقعی که با مشکلات روبرو می‌شوید. بدین معنی که حالت صحیح ذهنی‌تان را در مواقعی که باخبرهای بد و گریزناپذیر مواجه می‌شوید حفظ کنید.\nخلق و خوی شما زمانی به سراغتان می‌آید که همه‌چیز در مسیری که پیش‌بینی کرده‌اید پیش نرود. وقتی با افت شدید قیمت سهامی که مالک آن هستید روبرو می‌شوید چه می‌کنید؟ آیا وحشت‌زده می‌شوید و سهامتان را می‌فروشید؟ نوع پاسخ و عکس‌العمل شما به پرسش‌های فوق، نقش شگرفی در موفقیت شما در سرمایه گذاری ایفا می‌کند.\n۶- دنبال شرکتی باشید که دارای فرانشیز باشد\nوارن بافت – Warren Buffett معتقد است، شرکت‌هایی که دارای حق فرانشیز هستند، همانند قلعه‌های نفوذ ناپذیرند. منظور او صرفاً فرانشیزهایی مانند پیراشکی دانکین یا برگر کینگ نیست، بلکه نهادی که دارای حق ویژه برای فروش امتیاز است، که این حق ویژه تقریباً موفقیت آن را تضمین می‌کند.\n۷- سهام شرکت‌های با فناوری‌های پایین را بخرید، نه شرکت‌های با تکنولوژی‌های پیشرفته\n۸- سرمایه گذاری هایتان را متمرکز کنید\nاز نظر وارن بافت، تنوع بخشی الزاماً بهترین راه برای سرمایه گذاری نیست. سیاست بافت متمرکز کردن دارایی‌هایش است. او به سرمایه گذاری با حجم زیادی از پول در تعداد اندکی از شرکت ها علاقه دارد. اگر سهام مناسبی را پیدا کردید چرا مقدار کمی از آن‌ها بخرید؟ او معتقد است که داشتن مقدار زیادی از چیزهای خوب، شگفت‌انگیز است.\n۹- بیش‌ازحد فعال نباشید، بی‌کار بودن را تمرین کنید\nزمان هایی که بی‌کارید، نشانه آن است که به‌زودی یک سرمایه گذاری عالی خواهید داشت.\nوارن بافت که بدون شک بزرگ‌ترین سرمایه گذار تمام دوران‌ها بوده، عدم فعالیت بیش‌ازحد را یکی از خصیصه‌های سرمایه گذاران هوشمند می‌داند. او معتقد است که سرمایه گذاران هوشمند دارای این قابلیت هستند که در حال چرت زدن، پول بسازند. او عدم فعالیت بیش از حد و رخوت را برای سرمایه گذاران تحسین می‌کند و آن‌ها اساس فلسفه سرمایه گذاری خود می‌داند.\n۱۰- نمودارهای قیمت را نگاه نکنید\n۱۱- به بازارهای نزولی به‌عنوان موقعیتی برای خرید نگاه کنید\nوقتی بازار به‌شدت نزول می‌کند. حداقل یک سرمایه گذار وجود دارد که اقدام به فروش سهام و فرار از دست آن نمی‌کند. وارن بافت یک بار دیگر تضاد کامل خود را با آنچه خرد فراگیر وال‌استریت نامیده می‌شود، به نمایش می‌گذارد.\n۱۲- با هر موقعیتی تقلا نکنید\n۱۳-عوامل کلان اقتصادی را نادیده بگیرید، روی اقتصاد خرد تمرکز کنید\n۱۴- نگاه دقیقی به مدیران بیندازید\nوقتی بافت در شرکتی سرمایه گذاری می‌کند، با رهبران آن شرکت همراه خواهد شد. وقتی این گونه به ماجرا نگاه می‌کنید، انتخاب‌های اندکی در اختیار دارید.\n۱۵- به یاد داشته باشید، امپراتورها در وال‌استریت، بدون لباس هستند\nاگر قرار بود در خیابان وال‌استریت یک پیاده‌روی مفهومی داشته باشید، به بیان‌دیگر اگر قرار بود یک لیست از ایده‌هایی که در مسیر خیابان وال‌استریت از جلوی آن رد می‌شوید تهیه کنید، احتمالاً به این نتیجه می‌رسیدید که هیچ کمبودی از بابت روش انتخاب سهام مناسب نداشتیم. احتمالاً تنها تفاوتی که به ذهنتان می‌رسید، تأثیر کمتر یا بیشتر این‌گونه روش‌هاست.\n۱۶- تفکر مستقل را تمرین کنید\nتفکر مستقل یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت وارن بافت است و او این تفکر مستقل را به همه پیشنهاد می‌کند. پر واضح است که باید به‌صورت مستقل فکر کنیم، نه؟\n۱۷- وارن بافت درس بزرگی از بنجامین گراهام آموخت\n۱۸- در داخل دایره صلاحیت خود بمانید\n۱۹- آقای بازار و حاشیه امن را درک کنید\n۲۰- وقتی دیگران حریص‌اند بترسید؛ و حریص باشید وقتی دیگران می‌ترسند\n۲۱- مطالعه کنید، بیشتر مطالعه کنید و بعد فکر کنید\n۲۳- از اشتباهات دیگران که برایشان هزینه‌ساز بوده است اجتناب کنید\n۲۴- به یک سرمایه‌گذار دقیق و بی‌خطر تبدیل شوید\nقانون سفت‌وسخت او این است که او روی شرکت‌هایی ک درکشان می‌کند. سرمایه‌گذاری می‌کند و شرکت‌های دیگر را نادیده می‌گیرد . او کارها رو فقط در محدوده دایره صلاحیتش انجام خواهد داد. بافت در زمان سرمایه‌گذاری بسیار منضبط عمل می‌کند و فقط زمانی اقدام به معامله می‌کند که به نقطه شیرینی رسیده باشد.\nمنبع: کالج تی بورس\nدریافت فایل پی دی اف این متن\n#بورس #سرمایه گذاری در بورس #موفقیت در بورس #وارن بافت


زیباترین لباس‌های مراسم «دختران شایسته» ۲۰۱۷\nتاریخ انتشار: 2017 November 23 - ۰۲ آذر ۱۳۹۶ - ۱۱:۰۰\nدختر شایسته یا همان میس یونیورس «Miss universe» یک مسابقه بین‌المللی زیبایی است که هر سال توسط سازمانی به همین نام برگزار می‌شود. شعار این مسابقات «زیباییِ هدفمند» است\nدختر شایسته یا همان میس یونیورس «Miss universe» یک مسابقه بین‌المللی زیبایی است که هر سال توسط سازمانی به همین نام برگزار می‌شود. شعار این مسابقات «زیباییِ هدفمند» است و در آزمون‌های این مسابقه علاوه بر زیبایی ظاهری، معیارهایی همچون شخصیت، هوش، روابط اجتماعی، حضور ذهن و حاضرجوابی، توانایی‌های ورزشی، معلومات عمومی و همچنین مهارت‌ها و استعدادهای ویژه هر یک از شرکت‌کنندگان توجه می‌شود.\nاین مسابقات قدیمی‌ترین جشنواره زیبایی است که هنوز برگزار می‌شود و با شرکت بیش از ۱۴۰ کشور و پخش تلویزیونی در بیش از دویست کشور دنیا بزرگترین و پر بیننده‌ترین آن‌ها نیز هست. دوشیزه دنیا در حال حاضر مانوشی چیلار از هند است. در ادامه تصاویری از لباس های زیبا و دیدنی برخی از دختران شایسته دنیا را که در سال 2017 برگزار شده، برایتان آورده ایم.\nبرچسب ها: مراسم دختر شایسته 2017 ، میس یونیورس ، زیبایی ، تاج ، مسابقه ، خیریه ، جشنواره زیبایی\n۲۱:۰۵ - ۱۳۹۶/۰۹/۰۲\nلباسا یکی از اون یکی دیگه زشت تر.\nحیف این همه هزینه...\n۲۱:۴۶ - ۱۳۹۶/۰۹/۰۲\nآرژانتین و اسلواکی واقعا لباسهایی زیبا هستند\nپس چرا نمایندگان اروپا رو نشون نمیدین ؟\n۰۹:۴۱ - ۱۳۹۶/۰۹/۰۴\nاینجا فقط یک رنگ وجود دارد سیاهی.\nببخشيد پس اين همه آرايش كه تو خيابونا ميبينيم چيه؟!\nاينا كه به همه چي شبيه جز لباس\n۱۶:۳۵ - ۱۳۹۶/۰۹/۰۵\nلباس ترکه مثل نقاشی های ایرانی بود !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nاین مراسم لباس های شایسته است یا آرایش ها و آرایشگران شایسته یا دختران شایسته ....... این طور که معلومه این مراسم لباس های عجیب تر ووحشی تر ووحشیانه تر وزشت تر وترسناک تر است .....وحش خونه راه انداختند ، اون جا با جنگل یکی شده..... خداییش تواون عکسا ، دخترای وحشتناک زشت وعجیب زشت بودند. من نمی دونم این دخترا رو از کجا اوردند....این ها دختر بودند یا زنهای زشت وگنده...با لباس حیوانات وحشی....مگه می خوان نمایش دربیارن که چنین لباس هایی پوشیدن ، مثل سرخ پوستان یا آتش پرستان ..این ها خودشون رو مثل حیوان درست کردن نه انسان ، شبیه حیوان لباس پوشیدن نه انسان ...... واقعاً که چقدر بی فرهنگ اند وچقدر فرهنگشون پایینه ...... ماشاالاه حالا که لباس های بسیار بسیار بسیارزیادی وبسیار بسیار بسیار زیبایی با مدل های بسیار بسیار بسیارمختلفی درآمده که در شأن یک انسان میباشد .


این روزها خلع لباس یک روحانی به نام سید حسن آقامیری در قم، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشته است. ظاهرا شهرت این حجه‌الاسلام بیشتر به دو دلیل است. یکی این که او (برخلاف اغلب روحانیان) اهل کار با شبکه‌های اجتماعی است و گفتگو با جوانان؛ و گفته شده اینستاگرام او حدود یک و نیم میلیون فالوور دارد و دیگر این که ایشان (باز هم بر خلاف غالب روحانیان) در منابر خود حرف‌های «نامتعارف» می‌زند و از جمله مدافع دین تهی از خرافه و به اصطلاح رایج این سال‌ها «دین رحمانی» است و در هرحال در شمار روحانیان منتقد نظام جمهوری اسلامی و حتی عالمان و واعظان است.\nاز جمله چیزی که داستان محاکمه و خلع لباس این واعظ دینی را بیشتر بر سر زبان‌ها انداخته، انتشار گسترده گفتارها و نوشتارهای او در شبکه‌های اجتماعی است وگرنه از گذشته تا کنون صدها روحانی (حتی عالمان بلندپایه) در بیدادگاه‌های تفتیش عقاید ویژه روحانیت تهران و شهرهای دیگر محاکمه، زندانی و خلع لباس شده اند و احیانا کسی خبردار هم نشده است. بیفزایم نحوه اجرای حکم خلع لباس آقامیری نیز خود به قدر کفایت جالبِ توجه بوده است. این که او را به دادگاه ویژه قم احضار کرده و مأمور دادگاه به ایشان فرمان می‌دهد که در همانجا رخت روحانی‌اش را از تن در بیاورد و بدون لباس از ساختمان خارج شود و او نیز ناگزیر تن داده است!\nاز آنجا که همین داستان تقریبا در حدود نوزده سال پیش برای من روی داده بود (البته در شرایطی متفاوت از جمله در زندان و در شرایط زیر حکم اعدام)، مناسب دیدم که ماجرای خود را نیز بازگویم تا هم با این واعظ و روحانی سابق! همدردی کرده باشم و هم مخاطبان بدانند که در بیدادگاه‌های غیر قانونی ویژه روحانیت چه می گذرد. آنچه در زیر نقل می شود، فرازی از کتاب خاطراتِ زندان من است.*\n[…] بحث کشیده شد به ماجرای کنفرانس برلین و حرف‌هایی که در آنجا گفته بودم. شرحی از ماوقع دادم. در میانه بحث به مناسبت سخنانم در کنفرانس برلین مبنی بر تغییرپذیری احکام اجتماعی اسلام، صحبت از ارتداد شد و او [نکونام] از حکم ارتداد با تأکید دفاع کرد (البته آن روز پیام حرفش و به ویژه تأکیدش را درنیافتم ولی یک ماه بعد که در کیفرخواست مسئله ارتداد مطرح شد و حکم ارتداد – اعدام – صادر شد، متوجه شدم که حرف‌های جناب دادستان در نخستین دیدارش با من چه معنا و پیامی داشت).\nگفتم: چرا نباید کسی حق تغییر دین داشته باشد؟ مگر نمی‌گوییم تحقیق در دین واجب است و تقلید حرام؟ مگر ما از این که کسی پس از تحقیق مسلمان شد خوشحال نمی‌شویم و از او استقبال نمی‌کنیم؟ حال اگر کسی پس از تحقیق از اسلام برگشت و مثلا تابع دین دیگر شد، چرا نباید چنین حقی داشته باشد؟ این چه تعارضی با دین دارد؟ من کاملا صمیمی و عادی، چنان‌که گویی با دوستی و یا طلبه‌ای حرف می‌زنم، این سخن را گفتم. اما جناب نکونام یک‌باره چنان خشمگین شد که اصلا انتظارش را نداشتم. چهره‌اش سرخ و سیاه شد و از جا جهید و روی لبه مبل نشست و با خشم و نفرت تمام گفت: اگر دست من بود، همین جا اعدامت می‌کردم!! دو بار این حرف را تکرار کرد و آن‌گاه برای این که نشان دهد به قانون هم توجه دارد، افزود: البته از طریق قانون! بعدها روشن شد که قانون برای ایشان و همکاران و همفکرانش چه معنا و مفهومی دارد!\nدر آن لحظه چنان یکه خوردم که احساس کردم سقف بر سرم فرود آمده است. مگر من چه گفته بودم؟! فقط پرسشی مطرح کرده بودم. با این همه قطعا اشتباه از من بود، چرا که هنوز هوای بیرون در کله‌ام بود (مخصوصا که تازه از پاریس آمده بودم) و در حال و هوای به اصطلاح بحث طلبگی بودم و هنوز به خوبی در نیافته بودم که اکنون بیست سال از نظام ولایی گذشته و این‌جا «دادگاه ویژه روحانیت» است و در این‌جا کسی را برای بحث (طلبگی و غیر طلبگی) نمی‌آورند، برای محکوم کردن و تنبیه می‌آورند! به قول جوان‌ها هنوز دوزاری‌ام نیفتاده بود! دیگر سخنی نگفتم. دریافتم سخنی بیجا گفته‌ام و پس از این باید مواظب باشم تا کارها را سخت‌تر نکنم. نکونام با رفتارش نشان داد که باید بروم. روی میز شیرینی بود و تعارف کرد. افزود: به مناسبت ولادت حضرت زهراست. لبخند تلخ و تمسخرآمیزی زد و گفت: البته اگر اعتقاد دارید! تشکر کردم و گفتم: دیابتی هستم، از شیرینی محرومم. منشی دفترش بار دیگر مرا به اتاق بازجو راهنمایی کرد.\nروشن بود جرم من هم سنگین بود و هم با همان دو کلمه احراز شده بود و از نظر جناب دادستان دیگر اثبات نمی‌خواست! به همین دلیل معتقد بود که در صورت امکان می‌تواند مرا درجا اعدام کند! گویا خشم جناب ایشان انتها نداشت. از این رو دقایقی بعد از بازگشت من به اتاق بازجویی، دم درب آمد و ایستاد و خطاب به دادیار بازجو گفت: انحراف ایشان خیلی بیشتر از آن است که ما تصور می‌کردیم! آن‌گاه دستور داد که دیگر ایشان (اشاره به من) حق پوشیدن لباس روحانی را ندارد و رفت.\nلحظاتی به سکوت گذشت. چنین می‌نمود که آقای ستوده‌کلام از این برخورد چندان خرسند نیست. اما می‌بایست کاری می کرد. من هم‌چنان در گیجی بودم و بهت‌زده. هنوز هضم نکرده بودم که چگونه ممکن است یک پرسش و حتی اظهار نظر علمی و فقهی چندان کفرآمیز و ارتدادآور باشد که حتی متهم نیازی به محاکمه هم نداشته باشد و باید فورا و درجا اعدام شود؟! این حتی با همان معیارهای فقه سنتی (از جمله نظر فقهی پیشوایشان آیت‌الله خمینی) در تعارض است تا چه رسد به قوانین عادی که چنین قانونی اصلا وجود ندارد (البته در آن زمان). می‌اندیشیدم که دادستان دادگاه ویژه روحانیت از کدام قانون حرف می‌زند؟!\nسرانجام آقای ستوده‌کلام سکوت را شکست و با کلام و رفتار اشاره کرد که لباس (عبا و قبا و عمامه) را از تن درآورم. گفتم که حالا که نمی‌شود. گفت چرا؟ گفتم: آخر من بی‌ژامه در تن دارم، با بی‌ژامه که نمی توانم بمانم. در آن زمان (یعنی از آغاز تلبس به لباس روحانی مانند عموم روحانیون همواره پیراهن سفید می‌پوشیدم و بی‌ژامه سفید و هرگز از شلوار استفاده نمی‌کردم). لحظه‌ای اندیشید و بعد گفت تلفن کن تا از خانه برای شما شلوار بیاورند. در آن لحظه بحرانی پیشنهاد تلفن به منزل هم مرا دچار هیجان کرد و هم موجب خوشحالی و آرامش من شد. به اشاره ستوده‌کلام شماره گرفتم و همسرم گوشی را برداشت. خیلی خوشحال شد که صدای مرا می‌شنود. از حال من پرسید و من هم، که می‌دانستم نباید زیاد حرف بزنم و حرف زیادی بزنم، به کوتاهی جواب دادم و گفتم همین الان یک شلوار برای من به دادسرا بیاورید. افزودم: از شلوار روح الله[پسرم]. همسرم دیگر چیزی نپرسید و قول داد به زودی بیاورند.\nپس از آن ستوده‌کلام یک پلاستیک آورد و اشاره کرد که لباسم را در داخل آن بگذارم. من هم عبا و قبا را در درون پلاستیک نهادم ولی قبا را حفظ کردم تا شلوار برسد. حدود ساعت ۲ بعد از ظهر بود که شلوار رسید. گویا پسرم آن را به دم درب ساختمان دادسرا آورده و داده بود و رفته بود. خواسته بود که مرا هم ببیند اما اجازه نداده بودند.\nیکی از تلخ‌ترین روزها و لحظات زندگی‌ام همان روز و همان لحظات بود. نه به این دلیل که به اصطلاح «خلع لباس» شده بودم بلکه به دلیل زهر تحقیری که بدین ترتیب در کامم ریخت. چرا که روشن است این کار را به عنوان توهین و تحقیر در مورد روحانیون انجام می‌دهند و گرنه «خلع لباس» مطلقا فاقد وجاهت حقوقی و شرعی است. مگر لباس طلبگی یک طلبه و روحانی را کسی یا نهادی به او می‌دهد که بتواند (به هر دلیل) از او بستاند؟ اصولا مگر روحانیت شیعه مانند کلیسا و حتی مانند الازهر است که کسی سلسله مراتب را طی کند و به شرایط و شروطی دست یابد و به او مقام و نقش مشخصی بدهند و در صورت فقدان شرط و شروط مرتبه و مسئولیت را از او بگیرند؟ وانگهی، چه ربطی به دولت و حکومت دارد که تشخیص دهد چه کسی به اصطلاح خودشان «اهل علم» است و برای علم و تبلیغ دینی صلاحیت دارد و چه کسی ندارد؟\nدر هرحال عزم سیاسی نظام روحانی سالار جمهوری اسلامی این است که عرصه علم و دین را از هر نوع دگراندیشی و هر نوع مخالفت سیاسی و نقد اجتماعی بزداید تا هم بر نظام فکری و ایدئولوژیک نظام ولایی رخنه ای وارد نشود و هم از اقتدار و ولایت مطلقه ولی فقیه چیزی کم نگردد. از سوی دیگر می‌دیدم چه کسی و چه کسانی (که بعدا بیشتر شناختمشان) مرا فاقد صلاحیت برای طلبه بودن و تبلیغ و تعلیم دینی می‌دانند! این هم بر زخم آدمی نمک می‌پاشد. کسانی که نه واجد دانش لازم برای آموزش آموزه‌های دینی (به ویژه برای این روزگار) هستند و نه از شرایط لازم اخلاقی و معنوی برای تصدی امور مذهبی و علمی دینی بهره‌ای دارند. این افراد عموما از برکشیدگان قدرت‌اند و فقط به دلیل بندگی ارباب قدرت دارای اقتدار سیاسی و قضایی و مالی و مادی شده و بر مسند تصمیم و داوری درباره صلاحیت اهل علم و حتی در سطح مرجعیت نشسته‌اند.\n*کتاب خاطراتِ زندانم با عنوان «از برلین تا اوین» حدود دو سال قبل در دو جلد به وسیله «نشر باران» در استکهلم – سوئد – منتشر شده است. این متن بخشی از نخستین دیدار و گفتگوی ظاهرا دوستانه من با آقای محمدابراهیم نکونام دادستان دادگاه ویژه تهران در تابستان ۱۳۷۹ است. برای اطلاع بیشتر از فضای دادگاه ویژه و مخصوصا وضعیت زندان‌های اختصاصی این دادگاه، به خوانندگان توصیه می‌کنم که کتاب یاد شده را (که تا کنون یگانه گزارش مفصل از زندان ویژه روحانیت اوین است) مرور کنند.\n9 پاسخ به “روزی که خلعِ لباس شدم”\nفروردین ۱۱, ۱۳۹۸ در ۴:۲۰ ب٫ظ\nسلام و شادباش نوروزی\nمیگویند یزید هر اندازه بد کرده باشد به آخوند که بد نکرده !\nاین حکومت هر بدی که فکرش را بکنید کرده و پروا و شرمی هم ندارد که تکرار کند، ولی اگر یک خوبی کرده باشد به جناب اشکوری است که ایشان را از آن لباسِ … درآورده ! (سانسور از خودم است!)\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۷ در ۹:۰۷ ب٫ظ\nاز ابراز لطف جناب محمد هم تشکر می کنم\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۷ در ۹:۰۲ ب٫ظ\nظاهرا در نوشتار پیشین متوجه نوشته جناب «کشکساب» نشده بودم از این رو برای این که شبهه ای پیش نیاید به کوتاهی پاسخی تقدیم می کنم.\nدر ادب اسلامی «روحانی» و «جسمانی» نداریم این نوع دوگانه سازی ها اصولا یونانی و یا ایرانی است. اصطلاح روحانی در دوران متأخر و به ویژه در ارتباط با پیشوایان دینی تحت تأثیر الهیات مسیحی است و شاید عمر آن به یک قرن هم نرسد.\nاز این گذشته، اگر مراد از روحانی برخورداری از «روح القدوس» و به طور کلی ارزش های معنوی و اخلاقی باشد اغلب روحانیان متأخر و به ویژه در این چهل سال اخیر نه تنها کمترین بهره ای از آن ندارند بلکه عموما متصف به صفات رذیله پر شماری اند که به مراتب جسمانی تر از عموم مردم عادی است.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۷ در ۱۲:۴۶ ب٫ظ\nبا درود شمارا قبل از کنفرانس برلین وبرگشت از پاریس و…میشناسم وهمواره نوشته ها و سخنرانی هایت را دنبال میکردم وچون ازشما وبطوراخص ازمرحوم مهندس سحابی شناخت داشتم درهمان شب کذایی کنفرانس برلین وپخش اخبار سانسورشده و به دلخواه حکومت…ساعت ها بحث داشتیم درخانه کسی که در کرج مهمانش بودیم که بناچار براثربحث ودلخوری منصرف ازماندن وشبانه خانه میزبان را ترک کردم…\nبهرحال خوشحالم که درهمان لحظه دوزاری ات افتاد وبا آقای بازجو طور دیگری صحبت کردی،\nمومن تازه میپرسی که مگرمن چه گفتم که آقای نکونام خشمگین شده؟! مرد مومن میدانم که میدانی که آقای بازپرس و قاضی های دادگاه روحانیت و دگر دادگاه ها سواد سیاسی و حتی علمی همانند شما را ندارند که پاسخ شما وامثال شما را بدهند…!\nروحانیتی که در بالای منبـر از اولاغ وکره اولاغ و… وآن یکی از دستان مبارک حضرت علی که به لوله آب تبدیل میشود و فواره وار آب ازآن می آید ویا آن یکی که میگوید: حضرت امیر هربار با نیزه اش ۱۳ الی ۱۵ نفر را به سیخ میکشید وآن یکی که مثلا” از هوش علی (ع) یادمیکند وبه عمر ابن عبدود دشمن که پهلوان وقوی بود میگوید: اگرمن بچه سال وجوان هستم تو چرا با ۴۰-۵۰ نفر به جنگ با من آمدی؟ اوبرمیگردد وحضرت با نیزه به پشت اش میزند وتعدادی جوان در همان موقع زیرلب میگویند “پس امام ما هم نامرد بود” وگزافه کویی این چنانی بسیار….آقا فکرمیکردی مثلا” کسی باسواد آقای مهنــدس کدیور روبرویت ایستاده؟!!!\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۷ در ۱۱:۵۴ ق٫ظ\nبا سلام به همه دوستان کامنت گذار و نیز با شادباش نوروزی و آرزوی شادکامی و بهروزی برای همه و برای تمام مردم وطن.\nدر مورد کامنت آقای علی سون پاسخ های بعدی تا حدودی موضع مرا روشن می کند.\nاما در پاسخ به شاهین.\nدر مورد پرسش نخست باید بگویم که در هیچ شرایطی (حتی اگر در حال حاضر حکومت بخواهد) لباس روحانی بر تن نخواهم کرد. چند ماه پس از آزادی از ندان در سال ۸۴ خبرنگاری از من پرسید: الان چه حسی دارید؟ گفتم با صدای بلند می گویم: حس رهایی و آزادی! و این حرف من در همان زمان منتشر شد.\nاما در مورد نقس روحانیون. واقعیت این است که محتاج بحث مفصلی است و پاسخ یک کلمه ای ندارد ولی به اجمال عرض می کنم که جریان ریشه دار و اثرگذار طبقه علما در حوزه تمدنی اسلام و از جمله در تاربخ ایران (به ویژه از آغاز صفویان تا کنون) مانند دیگر جریانهاست؛ نه سیاه است و نه سفید بلکه خاکستری است. یعنی هم در مقاطعی برای مردم و کشور مفید عمل کرده اند و هم در مقاطعی مضر بوده اند. شاید مناسب باشد از عنوان کتاب آل احمد یعنی « در خدمت و خیانت روشنفکران» استفاده کنم و بگویم «در خدمت و خیانت روحانیان». گروه علما نیز هرگر یکدست نبوده و در آن نحله های متنوع و متضا بوده و هریک به گونه ای عمل کرده است. نمونه بارزش دوران مشروطیت است. گروه بزرگی از علمای درجه اول (مانند علمای ثلاثه نجف و نائینی و در ایران طباطبایی و بهبهانی و . . . ) حامی مشروطه بوده و اگر حمایت اینان نبود هرگز مشروطه به جایی نمی رسید و گروه کوچک تری مخالف بوده و تا آخر نیز بر موضع خود پای فشردند. فراموش نکنید شیخ فضل الله نوری مجتهد بزرگ تهران و حامی استبداد به وسیله عالم دیگر شیخ ابراهیم زنجانی اعدام شد ولی پسر روحانی شیخ (شیخ مهدی پدر نورالدین کیانوری) در پای پیکر پدر در بالای دار دست می زده و شادی می کرده است. موقعیت فعلی گروه علما نیز مؤید تنوع افکار و آرای آنان است. از این رو این طیف گسترده و در پاره ای موارد متضاد دارای حکم واحدی نیست.\nاما در مورد سخن شهروند. نه خیر دوست عزیز! لباس روحانی برای من هچ وقت نه مقدس بوده (حتی در دوره جوانی) و نه مایه نام و نان بوده از این رو رنج من خلع لباس نبوده بلکه (همان گونه که در متن نوشته ام هست) زهر تحقیر بوده است و بس. در همان زمان غالبا می گفتم تنها حکم دادگاه ویژه که مرضی الطرفین بوده همین بوده است. باید بگویم «عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد»!\nاسفند ۲۷, ۱۳۹۷ در ۵:۲۲ ب٫ظ\nبا احترام و ادب . ضمن احترام و تمکین به فرمایش حضرتعالى ، بنده کمى به عقب تر میروم و از ایشان ، میپرسم که تفاوت (( روحانى ))\nبا جسمانى چیست ؟ و ایا این تفاوت در اِمامه بر سرهاى حاضر ، قابل مشاهده میباشد ؟ با پوزش از شما و مخاطبین محترمِ این صفحه\nاسفند ۲۶, ۱۳۹۷ در ۳:۲۳ ب٫ظ\nظاهرا اقای اشکوری در فراق لباس البته مقدس روحانیت خیلی درد کشیده اند که به فکر همدردی با آقامیری افتاده اند .\nخدا درد همه دردمندان را دوا کند انشاء الله !\nاسفند ۲۵, ۱۳۹۷ در ۱۱:۵۳ ق٫ظ\nچند پرسش شخصی وغیرشخصی از آقای اشکوری: آیا اگر روزی روزگاری ورق در ایران برگردد و حکومتی غیر دینی سر کار بیآید، آیا شما دوباره لباس روحانیت به بر می کنید؟ و اصولاً در این دوران مدرن و فرامدرن فلسفه وجودی روحانیت در چیست؟ و اگر قائل به این باشیم که روحانیت یک “صنف” است، آیا فکر نمی کنید، روحانیت هم مثل خیلی از صنف هایی که دیگر وجود ندارند(جز در کتاب ها) باید زحمت اش را کم کند و برود به درون کتاب های تاریخی؟ واقعاً در این ۵۰۰ ساله ی از صفویان به این سو، روحانیت چه تاجی به سر کشور و مردم ایران زده است- جز اینکه فقط در یک نوبت به فتوای ملای مجاهد در ۱۸۲۸ کمک کرد که بخش های مهمی از ممالک محروسه ایران ِ قاجاری از ایران جدا و به روسیه تزاری(اجداد پوتین) بپیوندد، و اکنون هم با حکومت مستقیم شان چنانکه به عینه می بینیم دارند بقیه خاک ایران را به توبره می کشند و کشور را به سوی نابودی و تجزیه سوق می دهند؟ براستی جناب یوسفی فایده این روحانیت شیعه برای ایرانیان نگونبخت چه بوده است؟\nاسفند ۲۵, ۱۳۹۷ در ۰:۵۲ ق٫ظ\nبا سلام و عرض ارادت. شانس خوبئ بود که از لباسی خلع شوید که به تن صد‌ها آخوند شیاد و آیت الله خون اشام است.


رژه بزرگ کره شمالی به مناسبت سالگرد تاسیس ارتش - تابناک | TABNAK\nکره شمالی به مناسبت سالگرد تاسیس ارتش این کشور اقدام به برگزاری یک رژه نظامی بزرگ کرد.\nکد خبر: ۱۱۱۵۶۷۷\nتاریخ انتشار: ۰۶ ارديبهشت ۱۴۰۱ - ۰۷:۲۶ 26 April 2022\nبه گزارش «تابناک» به نقل از مهر از یونهاپ، یک منبع آگاه گفت که کره شمالی عصر دوشنبه یک رژه نظامی در پیونگ یانگ برگزار کرد.\nگفته شده این رژه نظامی در نودمین سالگرد تأسیس ارتش انقلابی خلق کره توسط «کیم ایل سونگ»، بنیانگذار ملی این کشور در سال ۱۹۳۲ برگزار شده است.\nهنوز مشخص نیست که «کیم جونگ اون» در رژه نظامی بزرگ روز گذشته در پوینگ یانگ حضور داشته است یا خیر؟\nهمزمان با این رویداد، تصاویر ماهواره‌ای از کره شمالی نشان می‌دهد که هزاران نیرو و بخش‌های کلیدی تجهیزات نظامی ارتش این کشور در حال برگزاری مانور نظامی هستند.\nتحلیلگران معتقدند که کیم جونگ اون ممکن است سالگرد تأسیس ارتش کره شمالی را برای تأکید بر جایگاه خانواده اش بر مبنای مبارزه پدربزرگش در دوران استعمار علیه ژاپن انتخاب کرده باشد تا به مشروعیت خود کمک کند.\nکره شمالی همواره هر پنج سال سالگرد سیاسی تأسیس خود را با جشن‌های بزرگ برگزار می‌کند.\nدر دوران حاکمیت «کیم جونگ اون»، کره شمالی ۱۲ رژه نظامی بزرگ برای جشن‌های ملی برگزار کرده است.\nکره شمالی رژه نظامی رژه بزرگ تجهیزات نظامی


صدور ۴۰ درصد ضمانت سرمایه در بخش کشاورزی/ رشد ۲ برابری ضمانت‌ها - پایگاه خبری،مهدوی پیروان موعود|ظهور،امام زمان،مقاومت،جنگ نرم،آخرالزمان\nصدور ۴۰ درصد ضمانت سرمایه در بخش کشاورزی/ رشد ۲ برابری ضمانت‌ها\nامیر میمنت‌آبادی در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصادی باشگاه خبری فارس «توانا» با اشاره به وضعیت صندوق ضمانت سرمایه گذاری بخش تعاون در سال جاری اظهار داشت: ...\nامیر میمنت‌آبادی در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصادی باشگاه خبری فارس «توانا» با اشاره به وضعیت صندوق ضمانت سرمایه گذاری بخش تعاون در سال جاری اظهار داشت: در سه ماه اول امسال صدور ضمانت نامه نسبت به مدت مشابه سال قبل رشد 2 برابری دارد و این روند قطعا ادامه خواهد داشت.\nمدیرعامل صندوق ضمانت سرمایه گذاری تعاون با بیان اینکه ضمانت‌نامه‌های صادر شده در بخش کشاورزی بیش از سایر بخش‌ها است، گفت: این ضمانت نامه‌ها در بخش‌های صنعت، معدن، خدمات کشاورزی و سایر بخش‌ها صادر می‌شود.\nوی با تاکید بر اینکه 40 درصد ضمانت‌نامه‌های سرمایه گذاری در بخش کشاورزی صادر شده است، بیان داشت: با توجه به اینکه بخش کشاورزی بیشتر در استان‌های محروم بوده و دارای تملک سرمایه نیستند و نمی توانند ضمانت‌های بانکی را تامین کنند برای رفع مشکل به صندوق معرفی می‌شوند.\nمیمنت آبادی تصریح کرد: بازدهی در بخش کشاورزی سریعتر بوده و نیاز به سرمایه‌های کلان مانند دیگر بخش‌ها ندارد و به طور طبیعی امکانات بالقوه وجود دارد.\nمدیر عامل صندوق ضمانت سرمایه گذاری تعاون با بیان اینکه نیروی انسانی و دیگر عوامل برای کشاورزی در استان‌ها فراهم است، عنوان کرد: در مناطق محروم و اقشار متوسط بیشتر نیاز به وثیقه برای دریافت تسهیلات دارند و به همین دلیل به صندوق مراجعه می‌کنند.\nوی افزود: بیشتر افراد در این بخش سند سهل‌البیع شهری ندارند و به همین دلیل نمی‌توانند از تسهیلات بانکی بهره‌مند شوند.\nبه گزارش فارس تا پایان اردبیشهت ماه سال جاری نزدیک به 35 میلیارد تومان ضمانت‌نامه برای شرکت‌های تعاونی صادر شده است.


راه های کاهش استرس و اضطراب - مرکز مشاوره خانواده تلفنی ایران\nصفحه اصلی / مقالات / راه های کاهش استرس و اضطراب\niranoccc_admin نوامبر 17, 2018\tمقالات ثبت دیدگاه 1,670 بازدید\nفقط با فکر کردن درباره ارزش خنده برای شما و زندگی خود خود را تحریک کنید! این یک افزایش معجزه برای کل بدن است. این یک تمرین عالی است که قلب و دیافراگم را انجام می دهد، انسداد را متوقف می کند و حتی شانه ها را از بین می برد و عضلات اطراف این مناطق را آرام تر می کند.بنابراین، آزادانه بخند انتخاب آگاهانه داشته باشید تا لذت ببرید و بخندید قصد انتخاب آگاهانه است.\nاین بدان معنی است که شما به طور کامل متعهد به اقدام، 100٪ در هیئت مدیره است. هنگامی که تعهد می کنید، خودتان را به طور طبیعی اضافه می کنید. لیست بی پایان است جوک ها را بگو کمدی تماشا کنید خواندن کتاب های شوخی برنامه شب بازی\nبه دنبال طنز در حوادث و شرایط زندگی به طور کلی، به خصوص کسانی که به طور معمول شما را به شکایت و یا گسل پیدا کنید. خنده در مورد چیزی که شما را ناراحت می کند، به معنای این نیست که شما جدی بودن یک موضوع را به حداقل می رسانید؛ این چیزی است که باید انجام دهیم تا دیدگاه تازه ای، یک نگرش مطلوب به شما بدهیم. بیش از حد بسیاری از مردم فکر می کنند که آنها باید “صبر کن” تا زمانی که همه مشکلات حل شوند، قبل از اینکه خوشحال شوند!\nاین یک باور محدود است! در حقیقت، چالش ها بخشی از زندگی است، و ما در طول مسیر رشد می کنیم. و بر خلاف پیدا کردن یک شریک خوب یا شغل، یا گرفتن مدرک، طنز و شادی، “اهداف” نیستند! آنها “راه” برای رسیدن به اهداف خود به راحتی و بدون دردسر هستند! اگر این ایده برای شما تازه است، به اندازه ای که زمان بیشتری را صرف انجام اقداماتی کنید که مغز شما را به طور آگاهانه آرام کند،\nتعجب نکنید که چقدر بیشتر به شما دست پیدا خواهد کرد یا گنبد را بدست آورید. (البته روش های دیگر مانند مدیتیشن، یوگا، پیاده روی در طبیعت، ارتباطات آگاهانه و … وجود دارد.) خود را با حس شوخ طبعی حس کنید. این یک هدیه است شما خودتان را راحت تر، آماده و باز برای مشارکت و به اشتراک گذاشتن در فرصت های بیشتری برای خنده و لذت بردن از زندگی خود را پیدا کنید.\nمطالعات نشان می دهد “جعلی تا زمانی که شما آن را کار می کند! صرف نظر از اینکه خنده یا لبخند “واقعی” یا “جعلی” است، مزایای مغز و اعصاب مغز و اعصاب مغز و اعصاب مغز و چگونگی احساس در مورد خود و زندگی واقعی است! این به این دلیل است که ذهن ناخودآگاه بدن نمیتواند بین لبخند و خنده واقعی باشد و شما این کار را فقط به خاطر احساس خوب انجام دهید! تقویت مثبت در سلامت جسمی و خوشبختی احساسی، در هر دو مورد کاملا واقعی است! به عبارت دیگر، از آنجا که مزایای فیزیکی دقیقا یکسان است،\nبه شما نتایج مشابهی می دهد. بنابراین هر دو: خنده و یا عمل به عنوان اگر شما خنده دارید. چیزی در مورد دومی چاره ای ندارد. شما و بدن و مغز خود را برای شادی هدایت کنید. بدن شما در حال حاضر این را می داند، اکنون این حقیقت را به ذهن شما می اندازد. لبخند بزنید و بخندید یا فقط لبخند بزنید و بدون هیچ دلیلی بخندید. شما اثرات مثبت را احساس خواهید کرد و شما را شگفت زده خواهد کرد که اغلب شادمانی منجر به لبخند و خنده واقعی می شود!


پدیده 2 - ماشین‌سازی 2 - وب سایت رسمی هیات فوتبال استان آذربایجان شرقی\nآذر ۱۷, ۱۳۹۷ ۱:۳۹ ب.ظ\nبه گزارش روابط عمومی هیأت فوتبال استان آذربایجان شرقی، بازی دو تیم ماشین سازی تبریز و پدیده مشهد پس از 90 دقیقه دیدنی در نهایت با تساوی دو بر دو به پایان رسید.\nهفته پانزدهم لیگ هجدهم، جمعه 16/09/97، ساعت 17، ورزشگاه امام رضا(ع)\nداور: موعود بنیادی فر کمک ها: حسن یوسفی، رضا قیم\nیوسف بهزادی، محمدحسین مرادمند، علی نعمتی، مرتضی منصوری، رضا ناصحی، مسعود ریگی، اکبر صادقی، سعید صادقی(68 یونس شاکری)، محمد قاسمی‌نژاد، امین قاسمی‌نژاد و حسین مهربان(77 محمدرضا خلعتبری)\nفرناندو دخسوس، محمد اهل‌شاخه، محمدحسین کنعانی‌زادگان، سید احمد موسوی، عزیز معبودی، احمدرضا زنده‌روح، سعید مهری، سید محمد خرم الحسینی(59 سیداحمد مهدی زاده)، فرید بهزادی‌کریمی، پیمان بابایی و رضا خالقی‌فر(86 – عرفان افراز)\nاهل شاخه (90)\nمحمدرضا ناصحی(بعد از پایان بازی)\nپدیده 1 ماشین سازی 0 (دقیقه 3، امین قاسمی نژاد): شاگردان گل محمدی خیلی زود توانستند دروازه حریف را باز کنند. در دقایق ابتدایی بازی قاسمی نژاد با شوت سنگین توانست از پشت محوطه جریمه دروازه حریف را باز کند.\nپدیده 1 ماشین سازی 1(دقیقه 33، پیمان بابایی): ارسال دقیق موسوی از روی نقطه کرنر با ضربه سر دقیق پیمان بابایی دروازه تیم میزبان را باز کرد تا تبریزی ها پیش از پایان نیمه اول بازی را با تساوی دنبال کنند.\nپدیده 2 ماشین سازی 1 (دقیقه 39، حسین مهربان): شاگردان گل محمدی خیلی زود توانستند برتری خود را از حریف پس بگیرند. آنها در این دقیقه با ارسال دیدنی محمد قاسمی نژاد و ضربه فوق العاده مهربان به گل برتری رسیدند.\nپدیده 2 ماشین سازی 2 (دقیقه 52، محمدحسین کنعانی زادگان): در دقایق ابتدایی نیمه دوم ماشین سازان که به دنبال به تساوی کشاندن بازی بودند در نهایت موفق به این کار شدند. ارسال کرنر با واکنش بهزادی از محوطه شش قدم دور شد اما به بهزادی کریمی رسید و او در حالی که قصد شوت به دروازه پدیده را داشت با پاس خود کنعانی زادگان را در شلوغی جلوی دروازه صاحب توپ کرد و او نیز توانست با ضربه سری دیدنی دروازه پدیده برای برای دومین بار باز کند.\nکل بازدید ها: 1,089,485\nکل بازدیدکنند‌گان: 116,923


ادامه تلاش‌های دولت برای تحقق «ایران ۱۵۰ میلیون نفری» | جامعه | DW | 31.10.2011\nخبر افزایش جمعیت جهان به ۷ میلیارد نفر در حالی عناوین رسانه‌ها را به خود اختصاص می‌دهد که تلاش‌های دولت ایران برای تحقق پروژه‌ای که محمود احمدی‌نژاد در دولت دهم از آن سخن گفته، ادامه دارد:٬ پروژه «ایران ۱۵۰ میلیون نفری».\nدر حالیکه که خبر عبور جمعیت جهان از مرز ۷ میلیارد نفر عناوین رسانه‌ها را به خود خبر داده، در ایران همچنان بحث‌های فراوانی درباره تحقق پروژه «ایرانِ ۱۵۰ میلیون نفری» در جریان است که در دولت دهم محمود احمدی‌نژاد کلید خورد.\nآخرین اظهار نظر در این مورد را می‌توان اظهارات روز شنبه (۷ آبان) رئیس مرکز امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری دانست که بار دیگر به وجود درس «تنظیم خانواده» در دانشگاه‌ها انتقاد کرد و آن را «سیاست غرب برای کشورهای شیعه‌نشین» نام نهاد.\nبه گزارش ایسنا زهرا سجادی گفت: «كلاس‌های تنظيم خانواده توصيه به جلوگيری از فرزنددار‌شدن می‌كنند و اين دقيقا سياست دنيای غرب برای كشور‌های شيعه‌نشين است، چنان‌كه از دهه۴۰ شمسی برنامه‌ريزی كردند كه كم‌كم جمعيت ايران را كاهش دهند.»\nاو در این گفت‌وگو ادعا کرد که رشد جمعیت ایران منفی شده و افزود: «طبق برنامه‌ريزی آن‌ها نرخ باروری در سال ۱۳۹۰ بايد به ۴ می‌رسيد، اما در اثر تبليغات وسيع آن‌ها اين نرخ امسال ۸ / ۱ اعلام شد؛ يعنی رشد منفی باروری و چيزی فراتر از انتظار غربی‌ها». این در حالی‌ست که محمد اسلامی٬ رييس اداره جمعيت و تنظيم خانواده وزارت بهداشت٬ مرداد ماه سال گذشته به ایسنا گفته بود، رشد جمعیت در تمامی استان‌های ایران مثبت است.\nدرس تنظیم خانواده که از دوران ریاست‌جمهوری محمد خاتمی وارد عناوین درسی دانشگاه‌ها شد٬ در طول همه این سال‌ها با تنگ‌نظری‌ها و اعمال سلایق مختلف مواجه بوده است. این درس در برخی دانشگاه‌ها صرفاً در سطح «جمعیت‌شناسی» ارایه و در برخی دیگر به صورت کامل‌تر٬ با آموزش راه‌های پیش‌گیری از بارداری و بیماری‌های مقاربتی همراه بوده است.\nدولت محمود احمدی‌نژاد در دور حکومت دوم خود بحث گسترده‌ای را درباره بیهوده بودن سیاست‌های کنترل جمعیت آغاز کرد. یکی از دستاوردهای آن تلاش برای ارایه کتاب «روان‌شناسی ازدواج و شكوه همسرداری» نوشته غلام‌علی افروز به عنوان واحد درسی در دانشگاه‌ها بوده است.\nریشه وجود درس «تنظیم خانواده» را شاید بتوان در مصوبه‌ای مربوط به سال ۷۳ جستجو کرد. به استناد سایت «شورای عالی انقلاب فرهنگی» در سال ۱۳۷۳ بنا بر پیشنهاد رئیس شورای فرهنگی اجتماعی زنان وقت مقرر شد که دو واحد درس تحت عنوان «دانش خانواده» به صورت اختیاری در دانشگاه‌هایی که «آمادگی» دارند، ارایه شود.\nاین اقدام بخشی از سیاست‌های تنظیم خانواده در ایران بود که توانست با کسب موفقیت توجه مجامع بین‌المللی را جلب کند. اما ظاهرا موفقیت ایران در کنترل جمعیت که در سال‌های نخست انقلاب به مرز انفجار رسیده بود، درست همان چیزی‌ست که آتش خشم دولت محمود احمدی نژاد را شعله‌ور می‌کند.\nزهرا سجادی در اوایل مهر ماه امسال به خبر آن‌لاین گفت: «تنظیم خانواده در حال ضربه زدن به کشور است. رشد جمعیت کشور در حال منفی شدن است و متأسفانه هیچ فردی به این موضوع فکر نمی‌کند که مانع از ادامه این روند شود. ایران این ظرفیت را دارد تا جمعیت خود را به ۱۵۰ میلیون نفر برساند.»\nمتولیان دولتی امور زنان کشور در حالی بر طبل افزایش جمعیت و جایگزینی درس «تنظیم خانواده» با «روان‌شناسی ازدواج و شکوه همسرداری» می‌کوبند که وزارت علوم کشور از ارایه پیشنهادی درباره چنین درسی اظهار بی‌اطلاعی می‌کند.\nسعید قدیمی مدیر کل امور آموزشی وزارت علوم بهمن ماه سال ۱۳۸۹ و در بحبوحه بحث درباره ارایه درس «روان‌شناسی ازدواج و شکوه همسرداری» گفته بود: «بحث حذف درس تنظیم خانواده در وزارت علوم مطرح نیست و درس جایگزین آن به عنوان روانشناسی ازدواج و شکوه همسرداری نیز تا کنون برای بررسی و تصویب به شورای برنامه‌ریزی درسی پیشنهاد داده نشده است و ارائه آن در دانشگاه‌ها در دستور کار نیست.»\nبه همین علت و به رغم تلاش و تمایل بخش‌هایی از دولت٬ این درس امسال نیز به لیست دروس دانشگاهی وارد نشد. زهرا سجادی٬ مشاور رئیس‌جمهور در امور زنان از وجود «مخالفت‌های متعدد» در مقابل چنین درسی سخن گفت.\nوی شهریور ماه امسال در گفت‌وگو با باشگاه خبری فارس گفت: «بسیاری از اساتید در‌خصوص ضرورت حذف درس تنظیم خانواده توجیه نیستند؛ با توجه به صحبت‌های مقام معظم رهبری مبنی بر افزایش جمعیت در ایران باید توجه کرد که ایران ظرفیت افزایش جمعیت را دارد و بر این اساس ضرورت تدریس کتاب «روانشناسی ازدواج و شکوه همسرداری» که راهکارهای ازدواج جوانان را مطرح می‌کند٬ ضروری است.»\nبه گفته سجادی٬ «مبحث ازدواج، یکی از وظایف و حیطه‌های فعالیت مرکز امور زنان است» و کتاب مزبور «دارای بخش‌های مختلفی از جمله فلسفه، هدف اصلی ازدواج، زمان ازدواج، تأثیر مشاوره در ازدواج، اصول و معیارهای هم‌سانی و کُفویت در زوجیت است؛ بخشی از این کتاب به دختران و دلایل عدم خواستگاری آن‌ها از پسران مورد توجه خود پرداخته است.» او تاکید کرد که «شعار "فرزند کمتر زندگی بهتر" مورد تایید ما نیست و در این کتاب هم بحث تعداد فرزندان مطرح نخواهد شد، بلکه اصل روابط دوستانه بین زن و شوهر است.»\nوعده مشوق‌های مالی\nپروژه «ایران ۱۵۰ میلیونی» در اوایل سال ۱۳۸۹ از سوی محمود احمدی نژاد مطرح شد. او از قابلیت ایران برای داشتن جمعیتی بالغ بر ۱۵۰ میلیون نفر سخن گفته و از سیاست‌های کنترل جمعیت دولت‌های قبلی انتقاد کرده بود. چنین نگرشی‌ست که شالوده حمله به درس تنظیم خانواده در دانشگاه‌ها را شکل می‌دهد.\nوی در هشتم دی ۸۹ نیز در پایان سفر استانی خود به استان البرز بار دیگر مفصلاً به سیاست‌های کنترل جمعیت تاخت. او در سخنان خود ضمن انتقاد از شعار دو بچه کافی است اظهار کرد: «این شعار فرمول انقراض یک ملت است نه بقای آن. بسیاری از نخبگان و دانشمندان از خانواده‌های پرجمعیت بوده و همین امر موجب رشد آن‌ها شده است».\nسخنانی که با اعلام مشوق‌های مالی برای بچه‌دار شدن خانواده‌ها همراه بود، واکنش‌های کارشناسان اقتصادی، بهداشتی و سیاسی کشور را در پی داشت. آیین‌نامه «آتیه فرزندان ایرانی» که در یکی از بندهای آن پیش‌بینی شده بود از سال ۸۹ به هر نوزاد ایرانی یک میلیون تومان اختصاص یابد، در آبان ماه ۸۸ از سوی هیات دولت تصویب شد.\nالبته این طرح تا کنون در حد حرف و تبلیغات دولتی مانده و به مرحله اجرا نرسیده است. عبدالرضا شیخ‌الاسلامی٬ وزیر تعاون در اواخر شهریور امسال از مشکلات این طرح و زمان‌بر بودن اجرای آن سخن گفت و تاکید کرد: «هم‌اكنون درصدی (پیش‌بینی) برای پيشرفت اين طرح ندارم.»\nمخالفت‌ها با نظرات رئیس‌جمهور\nپروژه «ایران ۱۵۰ میلیون نفری» اما نه تنها اعتراضات تحلیل‌گران مستقل را به همراه داشت که از درون خود مسئولان اصلی تصمیم‌گیرنده کشور نیز انتقاداتی را برانگیخت.\nپنجم بهمن ۱۳۸۹ عضو كمیسیون بهداشت و درمان در مجلس شورای اسلامی، به خبرگزاری مجلس گفت: « قانون كنترل جمعیت و تنظیم خانواده در زمان "امام خمینی" و با آگاهی و پذیرش ایشان كارش آغاز شد و در زمان مقام معظم رهبری نیز به شدت مورد حمایت و تایید ایشان قرار گرفت.»\nسیدعلیرضا مرندی افزود: «تمام اعضای مجلس شورای اسلامی نیز موضوع كنترل جمعیت و تنظیم خانواده را تصویب كردند و به آن رای مثبت دادند و حتی به تایید شورای نگهبان نیز رسید و به قانون تبدیل شد به طوری كه جزیی از سیاست‌های نظام جمهوری اسلامی ایران شد.»\nوی گفت: «ما نمی‌توانیم در یک جا قانون داشته باشیم و در جای دیگر بر خلاف آن عمل كنیم، بنابراین زمانی ما می‌توانیم كاری متفاوت از این قانون انجام دهیم كه ابتدا آن را لغو كنیم. »\nاو سیاست مشوق‌های مالی احمدی‌نژاد در جهت رشد جمعیت را نیز زیر سوال برد: «تزریق پول به جامعه برای افزایش جمعیت، هیچ سودی نمی‌تواند داشته باشد، البته ممكن است عده‌ای اندک و ساده لوح تحت تاثیر قرار بگیرند؛ اما این موضوع كمكی به افزایش جمعیت كیفی نمی‌كند و در واقع این نوع سیاست‌ها نمایشی است و اصالت زیادی ندارد. »\nاکنون و در فضایی که مقابله با کنترل جمعیت مخالفان جدی‌ای در خود نظام کشور دارد٬ تلاش بخش‌هایی از دولت برای حذف درس تنظیم خانواده گامی است در راه نزدیک شدن به تحقق «ایران ۱۵۰ میلیون نفری».\nطبق اعلام سازمان ملل با تولد اولین کودک در دقایق آغازین روز ۳۱ اکتبر، جمعیت جهان مرز ۷ میلیارد نفر را پشت سر می‌گذارد. بسیاری کارشناسان اما با نگرانی می‌پرسند که آیا امکان سیر کردن این جمعیت فراهم هست؟\nکلیدواژه‌ها ایران, جمعیت, تنظیم خانواده, ازدواج\nلینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/132F7


یکشنبه 06 آبان 1397 03:45 ۱۷۲ روز و ۱۳ ساعت پیش افکار نیوز 266 0\nسران ترکیه، آلمان، روسیه و فرانسه بعد از پایان نشست چهارجانبه «استانبول» طی یک کنفرانس خبری مشترک سخنرانی کردند.\nبه گزارش افکارنیوز،سران ترکیه، آلمان، روسیهو فرانسهبعد از پایان نشست چهارجانبه «استانبول» طی یک کنفرانس خبری مشترک سخنرانی کردند.\nاردوغان؛ رئیس جمهورترکیهدر ابتدای این کنفرانس خبری «رجب طیب اردوغان»، رئیس جمهوری ترکیهسخنرانی کرد و گفت که با همتایان آلمانی، روس و فرانسوی خود بر حفظ وحدت سوریهبه توافق رسیده است.\nاو در چرایی اینکه چرا درگیری‌ها در سوریه به مشکل جهانی تبدیل شد، گفت که دلیل مشکل عدم توجه کافی به بحران سوریهاز سوی جامعهجهانی است.\nاردوغان گفت که «اولولیت اصلی ما حفظ توافق آتش بس کامل در سوریه و جلوگیری از خونریزی در نزدیک‌ترین زمان ممکن است».\nاو ادامه داد: «در نشست امرو به اهمیت تبعیت از توافق آتش بس فعلی در ادلب [سوریه] و جلوگیری از وقوع بحران انسانی جدید اشاره کردیم».\nرئیس جمهوری ترکیه ابراز امیداوری کرد که تصمیم‌ها و نتایج نشست استانبول در مورد سوریه، برای شهروندان این کشور «خیری» داشته باشد.\nاردوغان همچنین بر ضرورت تشکیل کمیته تدوین قانون اساسیسوریه در سریعترین زمان ممکن تأکید کرد و گفت که مسئله بازگشت آوارگان سوریه به کشورشان باید «داوطلبانه» باشد.\nپوتین؛ رئیس جمهوری روسیهرئیس جمهوری روسیه بعد از همتای ترکیه‌ای خود شروع به سخنرانی کرد و گفت که کشورش با همه تصمیم‌هایی که با هدف ارائه راه حل سیاسی و دیبلوماسی برای بحران سوریه مطرح شد، موافقت کرده است.\nاو گفت که اغلب اراضی سوریه از تروریسمآزاد شده و اولویت الآن بازسازی این کشور و بازگشت آوارگان سوری است.\nبا این حال پوتین گفت که باید تضمین‌هایی به کسانی که قصد بازگشت به سوریه را دارند، داده شود و همه گروه‌های «تندرو و افراطی» در سوریه را نابود کرد.\nرئیس جمهوری روسیه با بیان اینکه کشورش به سوریه در جنگبا تروریسم کمک می‌کند، گفت: «همه طرف‌ها موافق هستند که رسیدن به ثبات پایدار و بلندمدت در سوریه، نیازمند یک راه‌حل سیاسی است و مقام‌های سوریه، که عملکردی سازنده داشته‌اند، باید در این روند مشارکت داشته باشند».\nامانوئل ماکرون، رئیس جمهوری فرانسهرئیس جمهوری فرانسه به عنوان نفر سوم در این نشست خبری سخنرانی کرد و گفت که اولویت ما در سوریه مقابله با تروریسم است.\nاو گفت که احترام به حقوق بشردر سوریه محور گفت‌وگوهای امروز چهار کشور آلمان، ترکیه، روسیه و فرانسه بود.\nاو گفت اینکه نیروهای ارتش سوریهتوانستند به مناطقی در این کشور اعمال قدرت کرده و آن‌ها را پس بگیرند، به معنای تضمین امنیت در این مناطق نیست.\nآنگلا مرکل؛ صدراعظم آلمانصدر اعظم آلماننیز به نوبه خود در این نشست خبری با خبرنگاران صحبت کرد و از دولت سوریهخواست با مخالفان خود «گفت‌وگوی سازنده‌ای» داشته باشد.\nاو گفت که در نشست امروز استانبول بر تداوم آتش بس در استان ادلب توافق شد و حاضران در این نشست بر ضرورت حمایت از فرآیند سیاسی در سوریه تمرکز داشتند؛ فرآیندی که منتهی به انتخاباتآزاد شود و هیچ کسی را از شرکت در آن محروم نکند.\nقتل خاشقچیرئیس جمهوری ترکیه در پاسخ به سؤالی در مورد قتل«جمال خاشقچی»، روزنامه‌نگار منتقد آل‌سعود در کنسولگری سعودی در استانبول گفت که این «جنایت» در ترکیه رخ داده و باید عاملان آن نیز در استانبول محاکمه شوند.\nاردوغان از مقام‌های سعودی خواست که در مورد «همدست ترکیه‌ای» در قتل خاشقچی اطلاعات لازم را در اختیار ترکیه قرار دهند.\nرئیس جمهوری ترکیه گفت: «به صورت رسمی به سعودی‌ها اعلام کرده‌ایم که حاضریم این ۱۸ نفر را محاکمه کنیم و دادستانی، پلیس و سرویس اطلاعاتی ما توجه زیادی به این پرونده دارند. تحقیقات هنوز ادامه دارد و نتایج آن نهایی نشده است».\nاو گفت: «سعودی‌ها باید به سؤال‌هایی در رابطه با این که چه کسی تیم ترور 18 نفره را به استانبول اعزام کرده، پاسخگو باشند».\nصدر اعظم آلمان نیز در پاسخ به این سؤال گفت که «تا زمانی که تفاسیر شفاف و واضحی در مورد قتل خاشقچی از عربستان سعودیدریافت نکنیم، صادرات هرگونه سلاح به این کشور متوقف خواهد بود».\nماکرون، رئیس جمهوری فرانسه نیز گفت که تحریم‌های نظامی‌ای که علیه سعودی اعمال شده، به زودی در سطح اتحادیه اروپااعمال خواهد شد.\nسرنوشت «بشار اسد»اردوغان در پاسخ به سؤالی در ارتباط با آینده رئیس جمهوری سوریه گفت که «این مردم سوریه است که آینده اسد را تعیین خواهند کرد. ولی از نظر ما او قاتل یک میلیون سوری است».\nماکرون نیز با بیان اینکه باید در کمیته تدوین قانوناساسی جدید سوریه افراد دارای صلاحیت تعیین شوند، اظهار داشت که باید به مردم سوریه شانس تعیین سرنوشت خود را داد تا آینده خود را رقم بزنند.\nرئیس جمهوری فرانسه گفت: «این ما نیستیم که باید درباره ساختار سیاسی آینده سوریه تصمیم بگیریم، بلکه مردم سوریه باید این کار را کنند. ما باید شرایط را برای آن‌ها فراهم کنیم».\nماکرون ادامه داد: «در سوریه یک دولتمستقل هست که باید به آن احترام بگذاریم. در عین حال باید به رژیم فشار بیاوریم که در روند سیاسی مشارکت کند».\nولادیمیر پوتین نیز گفت: «این مردم سوریه هستند که باید رهبران خود را انتخاب کنند. به همین منظور باید روند سیاسی شکل گرفته و کمیته قانون اساسی تشکیل شده و عملیاتی شود».\nاو ادامه داد: «در ادلب، روسیه حق حمایت از دولت سوریه برای پاسخ به تحریکات احتمالی را برای خود محفوظ می‌داند».\nمسکو: ونزوئلا تهدیدی برای ثبات و امنیت بین‌المللی نیست ۵ دقیقه و ۴۷ ثانیه پیش بین‌الملل 0\nالمقداد در گفت‌وگو با تسنیم: ادامه مبارزه با تروریسم- سفر ظریف بیانگر همسویی دیدگاه‌های تهران و دمشق است ۴۶ دقیقه و ۵۰ ثانیه پیش بین‌الملل 0\nدیدگاه‌های متفاوت نامزدهای ریاست کمیسیون اروپایی درباره برگزیت ۵۵ دقیقه و ۱۳ ثانیه پیش بین‌الملل 0\nیونان 290 میلیارد یورو غرامت بابت خسارت‌های جنگ جهانی از آلمان درخواست کرد ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه پیش بین‌الملل 0\nتعامل ایران و پاکستان در سایه حسن همجواری و همبستگی ملت‌ها ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه پیش بین‌الملل 0\nیونان 290 میلیارد یورو غرامت بابت خسارت‌های جنگ جهانی از آلمان درخواست کرد\nکل اخبار : ۱,۹۰۲,۱۷۰ مورد\nاخبار امروز ۸۱۱ مورد\nشاهد آثار و جلوه‌های اضمحلال استکبار جهانی هستیم ۲ ساعت و ۲۴ دقیقه پیش سیاست داخلی\nجدیدترین قیمت خودرو‌های داخلی در بازار ۱ ساعت و ۵۴ دقیقه پیش عمومی


چگونه عشق لنین به ادبیاتْ انقلاب روسیه را شکل داد گاردین: طارق علی، ترجمه ی علی امیری • ادبیات به فرهنگِ سیاسیِ روسیه‌ای شکل داد که ولادیمیر ایلیچ لنین در آن بزرگ شد. در رژیم تزاری، انتشار متونِ آشکارا سیاسی دشوار بود. جستارنویسانِ بی‌پرواتر را به دیوانه‌خانه‌ها می‌انداختند تا «بهبود یابند»: به‌عبارت‌دیگر، تا زمانی که علناً از عقایدشان دست بکشند. درهمین‌حال، با شعر و رمان سهل‌گیرانه‌تر برخورد می‌شد، هرچند نه درباره ی همه ی آن‌ها.\nگاردین — ادبیات به فرهنگِ سیاسیِ روسیه‌ای شکل داد که ولادیمیر ایلیچ لنین در آن بزرگ شد. در رژیم تزاری، انتشار متونِ آشکارا سیاسی دشوار بود. جستارنویسانِ بی‌پرواتر را به دیوانه‌خانه‌ها می‌انداختند تا «بهبود یابند»: به‌عبارت‌دیگر، تا زمانی که علناً از عقایدشان دست بکشند. درهمین‌حال، با شعر و رمان سهل‌گیرانه‌تر برخورد می‌شد، هرچند نه درباره ی همه ی آن‌ها.\nسانسورچی اصلی، البته، شخص تزار بود. در مورد پوشکین، نیکلای یکم ملقب به «پدر مردم»، اصرار به خواندن بسیاری از اشعار او پیش از رفتن به چاپخانه داشت. درنتیجه، برخی از اشعار پوشکین ممنوع می‌شدند و انتشار برخی به تأخیر می‌افتاد؛ براندازانه‌ترینِ آن‌ها هم توسط خود شاعرِ هراسان، از ترس یورش به خانه‌اش، نابود می‌شدند. ما هرگز نخواهیم دانست که در قطعات سوزانده‌شده ی یوگنی آنِگین چه آمده بوده است.\nبااین‌همه، سیاست از راه‌های دیگر و به بیان‌های گوناگون، به ادبیات داستانی روسیه نفوذ کرده بود، به‌نحوی که در هیچ کشور اروپایی دیگری مشابه آن را نمی‌شد یافت. تاجایی‌که به ادبیات و نقد ادبیِ سیاست‌زده مربوط می‌شد، روشن‌فکران روسی آن‌قدر حق انتخاب داشتند که نمی‌دانستند سراغ کدام بروند. آن‌ها کشمکش تندوتیز میان ویساریون بِلینسکی، منتقد قدرتمند و نیکلای گوگول، نویسنده‍ی نمایشنامه و رمان، که هجو بُرنده‍ی او در سال ۱۸۴۲، یعنی نفوس مرده۱، کشور را سر ذوق آورده بود و با صدای بلند برای بی‌سوادها خوانده می‌شد، می‌بلعیدند.\nهرچند نتیجه روسیاهی گوگول بود. در یکی از آثار بعدی‌اش، توبه کرد و از رعایای بوگندو نوشت و از بی‌سوادی دفاع کرد. در مقدمه ی ویرایش دوم نفوس مرده نوشت: «چیزهای زیادی در این کتاب به اشتباه و نه آن‌گونه که امور واقعاً در سرزمین روسیه پیش می‌روند، نوشته شده است. خواننده‍ی گرامی، از شما می‌خواهم که مرا اصلاح کنید. به این مسئله بی‌توجهی نکنید. از شما می‌خواهم که چنین کنید.»\nمن اندک شناختی از عامه ی روس‌ها دارم. کتاب شما از جهت گذاشتن تأثیری منفی بر دولت و دستگاه سانسور مرا دلواپس کرد، نه بر مردم. زمانی‌که در سن پترزبورگ شایعه شد که دولت قصد کرده تا کتاب شما را [قطعات گزیده از نامه‌نگاری به دوستان] در هزاران نسخه چاپ کرده و با قیمتی بسیار پایین بفروشد، دوستانم مأیوس شدند؛ اما همان‌وقت و همان‌جا به آن‌ها گفتم علی‌رغم همه‌چیز، این کتاب موفقیتی نخواهد داشت و زود فراموش خواهد شد. درواقع اکنون بیشتر به‌خاطر مقالاتی که درباره‌اش نوشته شده به یاد آورده می‌شود، نه خود کتاب. بله، روس‌ها شامه‌ای عمیق، هرچند هنوز ناپخته، برای حقیقت دارند.\nدر سال‌های بعد، منتقدان بسیار بی‌رحم‌تر شده، بر نویسندگان رمان و نمایشنامه‌ای که آثارشان به نظر آن‌ها به‌اندازه ی کافی توانمندساز نبود، سخت می‌تاختند.\nپس چنین بود جو روشن‌فکری‌ای که لنین در آن بالغ شد. پدرش محافظه‌کاری بسیار بافرهنگ، سربازرس مدارسِ منطقه ی خود، و به‌عنوان یک متخصص آموزش، بسیار مورد احترام بود. بعدازظهرهای یکشنبه در خانه، آثار شکسپیر، گوته و پوشکین در کنار دیگر نویسندگان با صدای بلند خوانده می‌شد. برای خانواده‍ی اولیانوف -«لنین» نام مستعاری بود که برای فریب دادن پلیس مخفی تزاری انتخاب شده بود- فرار از فرهنگ متعالی محال بود.\nلنین در دبیرستان عاشق لاتین شد. مدیرش امید فراوان داشت که او لغت‌شناس و محقق لاتین شود. اراده‍ی تاریخ چیز دیگری بود. اما شوق لنین برای لاتین، و ذائقه‌اش برای آثار کلاسیک هرگز از بین نرفت. او متون اصلی ویرژیل، آوید، هوراس و جووِنال، و نیز نطق‌های سناتوریِ رومی را خواند. طی دو دهه‌ای که در تبعید گذراند، گوته را بلعید و بارها فاوست را خواند و بازخوانی کرد.\nلنین از دانشش درباره ی آثار کلاسیک طی مدت‌زمان پیش از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ استفاده ی زیادی کرد. در آوریل آن سال، او از ارتودوکس‌های سوسیال-دموکرات روسی گسست و در مجموعه‌ای از تزهای رادیکال، خواستار انقلابی سوسیالیستی در روسیه شد. شماری از رفقای نزدیکش او را نکوهیدند. در پاسخی نیش‌دار، لنین جمله ی مفیستوفلس را از شاهکار گوته، نقل‌قول کرد: «دوست من، تئوری خاکستری رنگ است، لیکن سبز، درخت جاودانه ی زندگی است.»\nلنین بهتر از اکثر افراد می‌دانست که ادبیات روس همیشه به سیاست آغشته بوده است. حتی «غیرسیاسی» ترین نویسندگان نیز برای پنهان داشتن تحقیری که نثار اوضاع کشور می‌کردند، کار دشواری داشتند. مصداق بارز آن رمان اُبلوموف۲ نوشته ی ایوان گنچاروف بود. لنین عاشق این کتاب بود. این رمانْ سکون، تن آسایی و پوچیِ اشراف زمین‌دار را به تصویر می‌کشید. موفقیت این کتاب با ورود مدخلی تازه به دایره ی واژگان زبان روسی گرامی داشته شد: اُبلوموفیسم، که تبدیل به دشنامی برای طبقه‌ای شد که به حکومت مطلقه یاری می‌رساند تا برای زمانی چنین دراز دوام آورد. لنین بعدها استدلال کرد که این مرض تنها محدود به طبقات بالاتر نبود و قسمت‌های بزرگی از بوروکراسی تزاری را آلوده و به پایین نشت کرده بود. حتی نیروهای کادر بلشویک هم مصون نبودند. این موردی بود که در آن، آینه‌ای که توسط گنچاروف بالا گرفته شده بود واقعاً کلیت جامعه را بازتاب می‌داد. لنین در جدل‌هایش، اغلب با تشبیه رقبایش، تقریباً همیشه به شخصیت‌های ناخوشایند و گاه فرعیِ برگرفته شده از ادبیات داستانی روسیه، به آن‌ها حمله می‌کرد.\nآنچه نویسندگان کشور درباره‌اش اختلاف نظر داشتند (و البته که در این امر تنها نبودند)، ابزار ضروری برای سرنگونی رژیم بود. پوشکین حامی قیام دسامبریست‌ها در سال ۱۸۲۵ بود که با روی کار آمدن نیکلای یکم مخالف بودند. گوگول پیش از عقب‌نشینی سریعش، به هجو ستم‌های رفته بر رعایا پرداخت. تورگنیف منتقد تزاریسم بود اما به‌شدت از نیهیلیست‌هایی که موعظه‌گر ترور بودند، بیزار بود. دوره ی کوتاه جذابیتِ تروریسمِ آنارشیستی برای داستایوسکی، پس از قتلی موحش در سن پترزبورگ بدل به متضاد رشد نایافته ی آن شد. حمله ی تولستوی به مطلق‌گرایی روسی، لنین را خشنود ساخت، اما مسیحیتِ عرفانی و آرامش‌طلبی جناب کُنت نظرش را جلب نکرد. لنین پرسید چگونه است که نویسنده‌ای چنین بااستعداد می‌تواند هم‌زمان انقلابی و مرتجع باشد؟ لنین در نیم دوجین مقاله، تحلیلی نقادانه از تناقض‌های عمیق موجود در آثار تولستوی ارائه کرد. تولستویِ لنین می‌توانست تشخیص روشنی داشته باشد -رمان‌های او استثمار اقتصادی و خشم جمعی رعایا را تشخیص داده و بیان می‌کردند- اما از صورت‌بندی به‌منظور درمان عاجز بود. تولستوی به‌جای تخیلِ آینده‌ای به‌اندازه انقلابی، در جست‌وجوی تسلّا سراغ تصویری آرمان‌شهری از گذشته ی ساده‌تر و مسیحی رفت. لنین در «لئو تولستوی به‌مثابه ی آینه ی انقلاب روسیه» نوشت «تناقضات در عقاید و دکترین تولستوی تصادفی نیستند؛ آن‌ها بیانگر شرایط متناقض زندگیِ روسی در یک سوم پایانی قرن نوزدهم بودند.» بنابراین تناقضاتِ تولستوی همچون راهنمایی سودمند برای تحلیل سیاسی لنین عمل کرد.\nدرهمین‌حال لنین از «کیش رنجِ» داستایوسکی مشمئز بود، هرچند قدرت قلم او کتمان‌ناپذیر بود. به هرحال دیدگاه‌های لنین درباره ی ادبیات تبدیل به سیاستِ دولت نشدند. تنها کمتر از یک سال پس از انقلاب، در روز دوم آگوست ۱۹۱۸، روزنامه ی ایزوِستیا لیستی از افرادی را منتشر کرد که خوانندگان پیشنهاد کرده بودند باید مجسمه‌های یادگاری از آن‌ها ساخته شود. داستایوسکی پس از تولستوی دوم بود. از مجسمه ی او در نوامبر همان سال توسط نماینده ی جمهوری مسکو همراه با ادای احترامی توسط شاعر نمادگرا ویاچسلاو ایوانف پرده‌برداری شد.\nنویسنده‌ای که شاید قوی‌ترین تأثیر را بر لنین -درواقع بر یک نسل کامل از نیروهای رادیکال و انقلابی- داشت، نیکلای چرنیشفسکی بود. چرنیشفسکی پسر یک کشیش، و نیز فیلسوفی ماتریالیست و سوسیالیست بود. رمان آرمان‌شهری او چه باید کرد؟۳ در قلعه ی پیتر و پاول در سن پترزبورگ نوشته شده بود، جایی‌که به‌خاطر عقاید سیاسی‌اش در آن زندانی بود. چه باید کرد؟ تبدیل به کتاب مقدس نسل جدید شد. این واقعیت که کتاب از درون زندان به بیرون قاچاق شده بود، به آن تقدسی ویژه بخشید. این کتابی بود که لنین را مدت‌ها پیش از کشف مارکس (که چرنیشفسکی با او نامه‌نگاری داشته) رادیکال کرد. لنین به‌عنوان ادای دینی به این پوپولیستِ رادیکال، اولین اثر مهم سیاسی‌اش را که در سال ۱۹۰۲ نوشته و منتشر شد، چه باید کرد؟ نام نهاد.\nپرمانی که این همه جنجال بر سرش هست، چه دارد؟ طی پنجاه سال گذشته سه بار تلاش کردم تا آن را صفحه‌به‌صفحه بخوانم و هر سه نیز تلاش‌هایی ناموفق بودند. این یک اثر کلاسیک ادبیات روس نیست. کتابی برای زمانه ی خودش بود و نقشی حیاتی در مرحله ی پساتروریستیِ روشن‌فکری روسیه ایفا کرد. بدون شک در تمام جبهه‌ها، به‌خصوص برابری جنسیتی و روابط میان زنان و مردان، همچنین درباره ی چگونگی مبارزه، چگونگی شناخت دشمن و زیستن براساس قوانینی مشخص، اثری رادیکال است.\nولادیمیر ناباکوف از چرنیشفسکی متنفر بود اما نادیده انگاشتنش را ناممکن یافت. در آخرین رمان روسی‌اش، هدیه۴، ۵۰ صفحه را وقفِ کوچک شمردن و مسخره کردن نویسنده و اطرافیانش کرده، اما اذعان می‌کند که «به‌طورِقطع مقداری نخوت طبقاتی در نگرش نویسندگان نجیب‌زاده ی هم‌عصر نسبت به چرنیشفسکی عامی وجود داشت» و، در محافل خصوصی، «تولستوی و تورگنیف او را «جنتلمنی که بوی ساس می‌دهد» می‌نامیدند... و همه‌جوره مسخره‌اش می‌کردند.»\nتمسخر آن‌ها تا حدی زاده ی حسادت بود، ازآن‌روی که افاده‌فروشی آن‌ها در میان جوان‌ها به‌شدت محبوب بود؛ همچنین در مورد تورگنیف، زاده ی خصومت سیاسی عمیق و سخت با نویسنده‌ای بود که خواستار انقلاب بود و می‌خواست مالکیت زمین‌دارانه را برانداخته و زمین را بین رعایا تقسیم کند.\nلنین از دست بلشویک‌های جوانی که با او در تبعید، طی سالیان میان انقلاب از ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۷، ملاقات می‌کردند، عصبانی می‌شد؛ وقتی درباره ی کتاب چرنیشفسکی سربه‌سرش می‌گذاشتند و به او می‌گفتند که قابل خواندن نیست، به آن‌ها تشر می‌زد که جوان‌تر از آنند که عمق و بینش آن را قدر بدانند. باید صبر کنند تا ۴۰ سالشان شود. آنگاه خواهند فهمید که فلسفه ی چرنیشفسکی بر واقعیت‌هایی ساده استوار است: ما از تبار میمون‌ها هستیم نه آدم و حوا؛ زندگی یک فرایند زیستیِ کوتاه‌مدت است بنابراین لازم است تا برای تمام افراد امکان شادمانی وجود داشته باشد. این امر در جهانی تحت سیطره ی حرص، نفرت، جنگ، خودپسندی و طبقه ممکن نیست. به‌همین‌دلیل انقلابی اجتماعی ضرورت داشت. هرچند، زمانی‌که بلشویک‌های جوانی که با لنین از کوه‌های سوییس بالا می‌رفتند، در حال رسیدن به ۴۰ سالگی بودند، انقلاب قبلاً رخ داده بود. حال چرنیشفسکی عمدتاً توسط مورخانی خوانده می‌شد که تکامل اندیشه ی لنین را مطالعه می‌کردند. ترقی‌خواهانِ عالِمِ حزبْ شادمانه رو به مایاکوفسکی آورند، نه لنین.\nشعرا و هنرمندان بیهوده به او می‌گفتند که آن‌ها نیز عاشق پوشکین و لرمانتوف، اما انقلابی نیز هستند و فرم‌های هنری قدیمی را به چالش می‌کشند و چیزی بس متفاوت و نو تولید می‌کنند که با بلشویسم و عصر انقلاب هم‌خوان‌تر است. این حرف‌ها اما موثر نبودند. آن‌ها می‌توانند هرچه دلشان خواست بنویسند یا نقش بزنند، اما او چرا باید مجبور شود تا از آن‌ها لذت ببرد؟ بسیاری از همکاران لنین با جنبش‌های جدید همدلی بیشتری داشتند. بوخارین، لوناچارسکی، کروپسکایا، کلونتای و تا اندازه‌ای هم تروتسکی، این را فهمیدند که چگونه جرقه‌های انقلابیْ چشم‌اندازهایی جدید گشوده‌اند. بین آوانگاردها نیز تنش، تردید و تناقض وجود داشت و حامی آن‌ها در دولت، آناتولی لوناچارسکی عضو کمیته ی مردمی آموزش بود، جایی که همسر لنین، نادیا کروپسکایا نیز در آن کار می‌کرد. کمبود کاغذ طی جنگ داخلی منجر به مشاجراتی سهمگین شد. آیا باید دفترچه‌های پروپاگاندا را چاپ می‌کردند یا شعر جدید مایاکوفسکی را؟ لنین روی گزینه ی اول اصرار داشت. لوناچارسکی باور داشت که شعر مایاکوفسکی بسیار تأثیرگذارتر خواهد بود و در این مورد، برنده شد.\nلنین همچنین مخالف هر ایده‌ای درباره ی «ادبیات و هنر پرولتاریایی» بود و اصرار داشت که نمی‌توان با فرمول‌های مکانیکی و مرده، آن‌هم در کشوری که سطح فرهنگش، در وسیع‌ترین معنای کلمه، بیش‌ازاندازه پایین است، از قله‌های فرهنگ بورژوایی (و اسلاف کهن‌تر آن) فراتر رفت. میان‌برها در این زمینه هرگز جواب نخواهند داد، نکته‌ای که «رئالیسم سوسیالیستیِ» افراطی که در سال‌های بدِ متعاقب مرگ لنین معرفی شد، آن را به‌گونه‌ای قاطعانه اثبات کرد. خلاقیت کرخت شده بود. جهش از ملکوت ضرورت به ملکوت آزادی، جایی‌که زندگی همگان به‌وسیله ی عقل شکل خواهد گرفت، هرگز در شوروی، یا جای دیگر، رخ نداد.\n* کتاب طارق علی با عنوان دوراهی‌های لنین: تروریسم، جنگ، امپراتوری، عشق، شورش ماه آینده توسط انتشارات ورسو منتشر می‌شود.\n* این مطلب در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۷ با عنوان « www.theguardian.com در وب‌سایت گاردین منتشر شده است. ترجمان آن را با عنوان «عشق لنین به ادبیاتْ انقلاب روسیه را شکل داد» ترجمه و منتشر کرده است.\n** طارق علی (Tariq Ali) یکی از شخصیت‌های پیشرویِ چپ بین‌المللی از دهه ی ۱۹۶۰ بوده است. او از دهه‍ی ۷۰ برای گاردین یادداشت می‌نویسد. وی سردبیر طولانی‌مدت نیو لفت ریویو است و مفسری سیاسی که آثارش در تمام قاره‌ها منتشر می‌شود. از کتاب‌های او می‌توان به دوئل: پاکستان و مسیر پرواز قدرت آمریکایی و سندروم اوباما اشاره کرد.


با سلام یک خودرو وانت مدل دارم و این خودرو کاملا فرسوده شده و امکان کار ندارد آیا باید بازهم بابت آن مالیات پرداخت کنم من این وانت را حدود سال\nانت وانت، یک تولیدکننده بزرگ مواد غذایی در تایوان بود. وی در سال 1976 و زمانی که تنها در حدود 20 سال داشت کار خود را در صنعت مواد غذایی و نوشیدنی در شرکت پدر شروع کرد. تسای انگ- منگ کسب و کار پدر را در سال 1987 به دست گرفت و از آن تاریخ تاکنون اداره این شرکت را بر عهده دارد. او همچنین مدیر تعدادی از زیرمجموعه‌های شرکت است. شرکت وانت وانت در سال 1962 تحت نام شرکت صنایع غذایی آی لن در منطقه ییلان در تایوان شروع به کار کرد. این شرکت در آن زمان به تولید و صادرات محصولات کشاورزی کنسرو شده می&z\nالبته در سال 2007 از فهرست این بازار خارج شد. در سال 2008 نیز زیرمجموعه چینی این شرکت، وانت‌وانت چین، به بازار سهام هنگ کنگ وارد شد. محصولات وانت وانت در چین بیشتر به خاطر تبلیغات عجیب غریب آن شهرت دارد. دفتر مرکزی وانت وانت چین در شانگهای واقع شده است. شرکت وانت وانت بزرگ‌ترین تولیدکننده کیک‌های برنجی و شیرهای طعم دار در تایوان است. این شرکت در زمینه تولید و تجارت اسنک نیز فعالیت دارد. شرکت وانت وانت در حال حاضر بیش از 100 کارخانه تولیدی در چین و دو کارخانه در تایوان دارد. این\nباشد - خدمات حمل و نقل عمومی مسافری درون و برون شهری و قطار شهری وبین شهری توجه داشته باشید که آنچه به شما ابلاغ شده عوارض سالیانه ماشین است که ارتباطی به "خدمات حمل ونقل "ندارد.معافیت اشاره شده در ماده وبند فوق مربوط به عوارض سالیانه خودرو(که ارتباطی به محل کسب درآمد شما که "حمل ونقل درون شهری است ومعاف از ارزش افزوده است" ندارد) است ونه مالیات مشاغل این در حقیقت تسویه عوارض برای انجام نقل وانتقال ماشین فرشوده فوق می باشد که هر ماشین در زمان تغییر مالکیت این عوارض را با\nبا سلام یک خودرو وانت مدل 1367 دارم و این خودرو کاملا" فرسوده شده و امکان کار ندارد آیا باید بازهم بابت آن مالیات پرداخت کنم من این وانت را حدود3 سال, با سلام من یک کارمند دولت هستم و یک خودروی وانت دارم آیا با وجود پرداخت مالیات مستقیم( حقوق) باید مالیات خودروی وانت راهم پرداخت کنم و آیا معافیت شامل حال من نمیشود؟ , سلام من پیکان وانت مدل 89 دارم مخواستم بدونم مبلغ عوارض و مالیات و شهرداریش چقدر؟, سلام در مورد قراردادهای مشاوره شخص حقیقی، آیا شخص حقیقی علاوه بر مبلغ 10% کسر شده از قرارداد که بابت مالیات توسط کارفرما کسر می شود، بازهم باید مالیاتی پرداخت کند؟ , تسای انگ منگ , شرکت وانت , ثروتمندان جهان , میلیارد, کلوچه‌های برنجی, کیک‌های برنجی , برنجی, غذایی, کیک, مالیات وانت کشاورزان معافیت دارد یا نه؟