اورهان پاموک : آدم های مشهور - حقیقت، داستان و افسانه\nاشكال با پيشنهاد درباره اين جستار () اورهان پاموک : آدم های مشهور\nزندگی ملال‌آور است اگر داستان ی نباشد که به آن گوش بدهی یا چیزی که تماشا کنی. بچه که بودم اگر از پنجره خیابان ره‌گذرها یا آپارتمان روبه‌رو را تماشا نمی‌کردیم، به رادیو گوش می‌دادیم که سگ چینی کوچکی روی آن به خوابی ابدی فرو رفته بود. آن‌وقت‌ها، در سال 1958، در ترکیه تلویزیون نبود. ولی ما هیچ وقت به روی خودمان نمی‌آوردیم که تلویزیون نداریم. باخوش‌بینی می‌گفتیم: هنوز نرسیده، دربارة فیلم‌های افسانه ای هالیوود هم،که چند سالی طول می‌کشید تا به استانبول برسند، همین را می‌گفتیم. مردم چنان عادت کرده بودند از پنجره بیرون را تماشا کنند که وقتی‌بالاخره تلویزیون به استانبول رسید، طوری تلویزیون تماشا می‌کردند که‌انگار داشتند بیرون را تماشا می‌کردند.پدرم، عمویم و مادربزرگم، بی‌آن‌که به همدیگر نگاه کنند، جلوی تلویزیون حرف می‌زدند، و چیزهایی را که می‌دیدند برای هم تعریف می‌کردند، درست مثل مواقعی که از پنجره مشغول تماشای بیرون بودند. مثلاً عمه‌ام، حین تماشای برفی که از صبح گرفته بود، می‌گفت: این‌طورکه دارد برف می‌آید، فکر می‌کنم حسابی بنشیند. و من که از آن یکی پنجره به خط‌های تراموا نگاه می‌کردم می‌گفتم: حلوا فروش باز هم آمده است. یک‌شنبه‌ها با عمه‌ها و عموهایم، که مثل ما در طبقات پایین ساختمان زندگی می‌کردند، می‌رفتیم طبقة بالا به آپارتمان مادربزرگم. تا غذا را بیاورند من از پنجره بیرون را تماشا می‌کردم. از حضور در جمع پرهیاهوی خویشاوندان چنان هیجانی داشتم که اتاق‌نشیمن که چلچراغ کریستال‌ِ بالای میز ناهارخوری روشنایی بی‌رمقی در آن می‌پاشید، در نظرم روشن می‌شد.\nاتاق نشیمن مادربزرگم همیشه نیمه تاریک بود، مثل اتاق نشیمن سایر طبقات، ولی به نظر من از آن‌ها هم تاریک‌تر بود. شاید دلیلش تورها و پرده‌های ضخیمی بود که به درهای همیشه بستة بالکن آویخته بودند و سایه‌ای ترسناک بر اتاق می‌انداختند. شاید هم علتش اتاق‌های شلوغ مملو از اثاثیه‌ای بود که بوی خاک می‌دادند و پر از صندوق‌های چوبی کهنه و پاراوان‌های تزیین‌شده با صدف بودند، و میزهای بزرگ چوب بلوط با پایه‌های پنجه‌ای زیبا، و یک پیانو رویال کوچک که روی درش پر از قاب عکس بود. یک روز یک‌شنبه بعد از ناهار، عمویم که داشت توی یکی از اتاق‌های‌تاریکی که به اتاق ناهارخوری باز می‌شد سیگار می‌کشید، با صدای بلند گفت: من دو تا بلیت برای مسابقة فوتبال دارم، ولی نمی‌خواهم بروم. چه‌طور است پدرتان شما دو تا را ببرد؟ برادر بزرگم از آن یکی اتاق گفت: آره بابا، ما را ببر مسابقة فوتبال! پدرم پرسید: چرا خودت آن‌ها را نمی‌بری؟\nمادرم گفت: من می‌خواهم بروم دیدن مادرم. برادرم گفت: ما نمی‌خواهیم برویم خانة مادربزرگ. عمویم ادامه داد: می‌توانی ماشین را ببری. برادرم گفت: تو را به خدا بابا، خواهش می‌کنم. سکوتی طولانی و عذاب‌آور برقرار شد، انگار پدرم احساس می‌کرد که‌همه آدم‌های توی اتاق دربارة او چه فکری می‌کردند. بالاخره به عمویم گفت: خیلی خوب، کلیدها را بده به من. کمی بعد، در طبقة خودمان، تا مادرم جوراب‌های پشمی ضخیم و نقش‌دار را پای‌مان کند و مجبورمان کند دو تا پلیور روی هم بپوشیم، پدرتوی راه‌رو دراز راه می‌رفت و سیگار می‌کشید. ماشین دوج کرم‌رنگ و شیک عمو جلو مسجد پارک شده بود. پدرم اجازه داد دوتایی جلو بنشینیم. موتور با اولین استارت روشن شد.\nجلو در ورودی ورزشگاه صف نبود. پدرم به مردی که کنار ورودی‌گردان ایستاده بود گفت: این بلیت برای هر دوتای‌شان است. یکی هشت‌سالش است و آن یکی ده‌سال. با ترس و لرز وارد شدیم؛ نگران بودیم مبادا توجه مأمور بلیت را جلب کنیم. توی جایگاه‌ها کلی جای خالی بود. رفتیم و نشستیم. تیم‌ها توی زمین گل‌آلود بودند و من از تماشای بازیکن‌ها، که باشلوارهای کوتاه سفید در زمین جلو و عقب می‌دویدند و خودشان را گرم می‌کردند، لذت می‌بردم. برادرم یکی از آن‌ها را نشان داد و گفت: نگاه کن، آن یکی محمد کوچولوست. او را از تیم جوانان آورده‌اند. گفتم: خودم می‌دانم، خیلی ممنون.\nمدتی بعد از شروع بازی، که تمام ورزشگاه به طرز اسرارآمیزی ساکت‌شده بود، حواسم از بازیکن‌ها پرت شد و ذهنم بنا کرد بی‌هدف چرخیدن، چه‌طور همة ی بازیکن‌ها لباس‌شان عین هم است و اسم خودشان را روی سینه‌شان نوشته اند؟! موقعی که این‌طرف و آن طرف می‌دویدند، اسم‌های‌شان را تماشا می‌کردم. هر چه می‌گذشت، شلوارهای کوتاه‌شان‌گلی‌تر می‌شد. کمی بعد، از پشت سکوهای ورزشگاه، دودکش یک کشتی را دیدم که خیلی کند حرکت می‌کرد و از بُسفُر می‌گذشت. تا وقت استراحت هیچ گلی نزدند، و پدر برای‌مان یک قیف کاغذی نخود بو داده و یک نان پیده با پنیرِ آب‌شده خرید.\nگفتم: بابا، من نمی‌توانم نانم را تمام کنم. و نانی را که توی دستم مانده بود نشانش دادم. گفت: همان‌جا بگذارش زمین. هیچ‌کس متوجه نمی‌شود. در وقت استراحت بین دو نیمه، بلند شدیم ایستادیم و کمی این‌طرف و آن‌طرف رفتیم؛ ما هم، مثل بقیه، سعی می‌کردیم خودمان را گرم نگه داریم. من و برادرم، درست مثل پدر، دست‌های‌مان را توی جیب شلوارمان کردیم و پشت به زمین بازی ایستادیم. داشتیم سایر تماشاچی‌ها را نگاه می‌کردیم که‌مردی از میان جمعیت پدر را صدا زد. پدر دستش را دور گردنش کاسه کرد و اشاره کرد که در آن سر و صدا چیزی نمی‌شنود. ما را نشان داد و گفت: الان نمی‌توانم بیایم. هم راه بچه‌ها هستم. مردی که از میان جمعیت پدرم را صدا زده بود شال‌گردن بنفش بسته بود. چند ردیف آمد پایین؛ از روی پشتی صندلی‌ها رد می‌شد، و مردم را هل می‌داد و از سر راهش کنار می‌زد تا خودش را به ما برساند.\nآنها همدیگر را بغل کردند، او هر دو گونة ی پدرم را بوسید، پرسید: این‌ها بچه‌های تو هستند؟ تو بچه‌های به این بزرگی داری؟ باورم نمی‌شود. پدرم جواب نداد. مرد که با ناباوری به ما نگاه می‌کرد گفت: چه‌طور ممکن است؟ یعنی توبلافاصله بعد از مدرسه‌رفتن زن گرفتی؟ پدرم بی‌آن‌که نگاهش کند گفت: بله. باز هم مدتی حرف زدند. مردی که‌شال بنفش بسته بود یک دانه بادام‌زمینی با پوست، کف هر دست‌مان گذاشت. بعد از رفتن او، پدرم ساکت سر جایش نشسته بود. تیم‌ها با شلوارهای کوتاه تمیز به زمین بازی برگشتند. پدرم گفت: یالا، بیایید برگردیم خانه. شما دو تا سردتان است. برادرم گفت: من که سردم نیست. پدرم باز هم اصرار کرد: چرا، شماها سردتان است. علی سردش است. یالا، راه بیفتید.\nموقع رفتن، به زانوی مردم می‌خوردیم و پای‌شان را لگد می‌کردیم، وپای‌مان را روی نان و پنیری گذاشتیم که من انداخته بودم زمین. از پله‌هاکه بالا می‌رفتیم، صدای سوت داور را شنیدیم که شروع نیمه دوم را اعلام‌می‌کرد. برادرم از من پرسید: مگر تو سردت است؟ چرا نگفتی سردت‌نیست؟ اما من جواب ندادم. برادرم گفت: ای احمق. پدرم گفت: می‌توانید نیمة دوم را توی خانه از رادیو گوش کنید. برادرم گفت: این مسابقه را از رادیو پخش نمی‌کنند. برادرم گفت: هیس. موقع برگشتن، شما را از میدان تقسیم می‌برم. ساکت بودیم. از میدان که گذشتیم، پدرمان، همان‌طور که پیش‌بینی‌می‌کردیم، ماشین را کنار دکة شرط‌بندی بیرون میدان پارک کرد. به ما گفت: درها را برای هیچ‌کس باز نمی‌کنید. الان برمی‌گردم.\nپیاده شد. هنوز درها را از بیرون قفل نکرده بود که قفل‌ها را از داخل فشاردادیم پایین، ولی پدرم نرفت جلو باجة شرط‌بندی. دوان دوان از خیابان سنگ‌فروش سرازیر شد و رفت آن‌طرف خیابان و وارد مغازه‌ای شد که پشت ویترینش پوسترِ کشتی و مدل‌های بزرگ پلاستیکی هواپیما و عکس ساحل‌دریا گذاشته بودند. پرسیدم: بابا دارد کجا می‌رود؟ برادرم گفت: وقتی رسیدیم خانه، می‌آیی زیر یا رو بازی کنیم؟ پدرم که برگشت، برادرم داشت با دستة دنده بازی می‌کرد. با سرعت رفتیم. پدرم باز هم ماشین را جلو مسجد پارک کرد. وقتی از کنار مغازة علاءالدین می‌گذشتیم، پدرم گفت: چه‌طور است یک چیزی برای‌شماها بخرم؟ ولی دیگه نه از آن آدامس‌های آدم‌های مشهور. بالا و پایین پریدیم و گفتیم: تو را خدا، بابا، تو را خدا!\nپدرم برای هر کدام ما ده تا آدامس خرید که عکس آدم‌های مشهور لای‌لفاف‌شان بود. خانه رسیدیم، توی آسانسور فکر کردم الان است که خودم را از هیجان خیس کنم. داخل آپارتمان گرم بود و مادرمان هنوز برنگشته بود.به سرعت لفاف آدامس‌ها را باز کردیم و کاغذها را زمین ریختیم. من دو تامارشال فوزی چاکماک، یک چارلی چاپلین، یک حمید کاپلان کشتی‌گیر، یک‌موتزارت، یک دوگُل، دو تا آتاتورک، و یک شمارة 21، گرتا گاربو، گیرم آمد که برادرم نداشت. در مجموع 173 عکس آدم‌های مشهور را داشتم، ولی‌هنوز 27 تا مانده بود که سری‌ام تکمیل شود. برادرم چهار تا مارشال فوزی‌چاکماک، پنج تا آتاتورک، و یک اِدیسن نصیبش شد. هر کدام یک دانه آدامس‌توی دهان‌مان انداختیم و شروع کردیم به خواندن شرح پشت عکس‌ها:به‌برندة خوش‌شانسی که همة صد عکس آدم‌های مشهور را جمع کند یک توپ فوتبال‌چرمی به عنوان جایزه اهدا می‌شود.\nبرادرم 165عکسی را که جمع کرده بود دسته کرده و توی دستش گرفته‌بود. گفت: بیا زیر یا رو بازی کنیم. گفتم: نه. گفت: من دوازده تا از مارشال چاکماک‌های خودم را با یک گرتا گاربوعوض می‌کنم. آن‌وقت تو روی هم 184 تا عکس داری. با شونه هام گفتم: نچ. گفت: ولی تو دو تا گرتا گاربو داری. هیچ‌چیز نگفتم. برادرم گفت: فردا که تو مدرسه واکسن‌های‌مان را بزنند، حسابی دردت‌می‌گیرد. گریه‌کنان نمی‌آیی پیش من، باشد؟ گفتم: باشد، نمی‌آیم.\nبعد از آن‌که در سکوت شام خوردیم، به برنامة دنیای ورزش گوش‌کردیم و فهمیدیم که بازی دو، دو مساوی تمام شده است. موقعی که مادرم‌آمد توی اتاق‌مان تا ما را به رخت‌خواب بفرستد، برادرم داشت کیف‌مدرسه‌اش را می‌چید، دویدم توی اتاق نشیمن. پدرم از پنجره به خیابان خیره‌شده بود. گفتم: بابا، من نمی‌خواهم فردا بروم مدرسه. بابا گفت: برای چی؟ گفتم: قرار است به ما واکسن بزنند. آن‌وقت من تب می‌کنم و نفسم‌می‌گیرد. مامان خبر دارد. پدرم چیزی نگفت، فقط نگاهم کرد. دویدم و از توی کشو برایش قلم وکاغذ آوردم. کاغذ را روی کتابی گذاشت که همیشه داشت می‌خواند، هیچ‌وقت هم تمام نمی‌شد؛ و پرسید: مطمئنی که مادرت خبر دارد؟ بعدگفت: می‌روی مدرسه، ولی واکسن نمی‌زنی. من این را می‌نویسم.\nیادداشت را امضا کرد. به جوهر فوت کرد، کاغذ را تا کردم و توی جیبم‌گذاشتم. دوان دوان به اتاق خواب‌مان برگشتم، یادداشت را توی کیفم‌گذاشتم، بعد رفتم روی تختم و بنا کردم بالا و پایین پریدن. مادرم گفت: آرام باش. حالا دیگر بگیر بخواب. در مدرسه، بلافاصله بعد از ناهار، همة بچه‌ها در دو ستون صف کشیدند و برگشتیم طرف کافه تریای بدبو تا به ما واکسن بزنند. بعضی‌ها گریه‌می‌کردند و بقیه پیشاپیش در هول و ولا بودند. بوی یُد که از پایین به دماغم‌خورد، ضربان قلبم تند شد. از صف بیرون آمدم و رفتم سراغ معلمی که بالای‌پله‌ها ایستاده بود. بچه‌های کلاس با هیاهوی فراوان از کنارمان می‌گذشتند. معلم گفت: بله، کاری داشتی؟\nیادداشتی را که پدرم نوشته بود از جیبم درآوردم و به او دادم. با اخم آن را خواند و گفت: ولی پدرت که دکتر نیست. بعد یک لحظه فکر کرد و ادامه‌داد: برو طبقة بالا. توی دوم الف منتظر باش. طبقة بالا در دوم الف، شش هفت نفر دیگر مثل من از واکسن‌زدن معاف شده بودند. یکی از آن‌ها با وحشت از پنجره به بیرون نگاه‌می‌کرد. از راه‌رو، هیاهوی بی‌پایان گریه و آشوب به گوش می‌رسید. یک پسربچة چاق عینکی تخمة آفتاب‌گردان می‌شکست و کتاب کارتون کینووا تماشا می‌کرد. در باز شد و سیفی بیگ، معاون استخوانی مدیر، وارد شد. گفت: قصد ندارم به دانش‌آموزهایی که واقعاً مریض‌اند توهین کنم. خطاب من به، آن‌هایی است که خودشان را به مریضی زده‌اند. یک‌روز همة شما را احضار می‌کنند تا به وطن‌تان خدمت کنید، و شاید حتی جان‌تان را درراه آن فدا کنید. اگر آن‌هایی که امروز از زیر واکسن‌زدن در رفته‌اند در آن روز عذر موجهی نداشته باشند، مرتکب خیانت شده‌اند. شماها باید از خودتان‌خجالت بکشید!\nما ساکت بودیم. همان‌طور که به عکس آتاتورک نگاه‌می‌کردم، اشک از چشم‌هایم سرازیر شد. مدتی بعد، بی‌سر و صدا به کلاس‌های‌مان برگشتیم. بچه‌هایی که واکسن‌زده بودند لب و لوچه‌شان آویزان بود. بعضی‌ها آستین‌های‌شان را بالا زده بودند، و بقیه اشک توی چشم‌های‌شان جمع شده بود؛ همه هم‌دیگر را هل‌می‌دادند و به هم تنه می‌زدند. معلم‌مان می‌گفت: آن‌هایی که خانه‌شان نزدیک است می‌توانند بروند. آن‌هایی هم که دنبال‌شان می‌آیند باید تا زنگ آخر همین‌جا منتظر بمانند. دست به بازوی هم‌دیگر نزنید! مدرسه فردا تعطیل است. هورا کشیدیم.\nطبقة پایین، جلو در اصلی مدرسه، بعضی از بچه‌هایی که‌داشتند می‌رفتند بیرون آستین‌های‌شان را بالا زده بودند و لکة ید روی بازوی‌شان را به دربان، جلمی افندی، نشان می‌دادند. به محض آن‌که کیف به‌دست از مدرسه بیرون آمدم و قدم به خیابان گذاشتم، بنا کردم به دویدن. یک‌گاری که اسبی آن را می‌کشید جلو دکان قاراپِت پیاده‌رو را بند آورده بود. لابه‌لای ماشین‌ها دویدم و خودم را به آن‌طرف خیابان رساندم؛ خانة ما هم‌آن‌طرف خیابان بود. دوان دوان از جلو پارچه‌فروشی حائری و گل‌فروشی‌صالح گذشتم. سرایدارمان، حازم افندی، در ساختمان را برایم باز کرد. پرسید: این‌ساعت روز خانه چه کار می‌کنی؟ گفتم: امروز به ما واکسن زدند. بعد هم مرخص‌مان کردند. حازم افندی :برادرت کجاست؟ تنهایی برگشتی؟ گفتم: خودم از روی خط‌های تراموا رد شدم. فردا مدرسه تعطیل است.\nاو گفت: مادرت خانه نیست. چرا نمی‌روی بالا خانة مادربزرگت؟ گفتم: من ناخوشم. می‌خواهم بروم خانة خودمان. در را برایم باز کن. حازم کلید را از قلاب روی دیوار برداشت و رفتیم توی آسانسور. تا برسیم طبقة بالا، دود سیگارش آسانسور را پر کرد و چشم‌هایم را سوزاند. درآپارتمان را برایم باز کرد و گفت: با چراغ‌ها بازی نکن. و در را پشت سرش‌بست و رفت. با این‌که کسی خانه نبود فریاد زدم: کسی خانه نیست؟ من‌آمده‌ام خانه، من آمده‌ام خانه! کیفم را انداختم زمین و کشو میز تحریر برادرم را باز کردم و شروع کردم به زیر و رو کردن کلکسیون بلیت‌های سینمایش که‌هیچ‌وقت حاضر نبود نشانم بدهد. بعد آلبوم بریدة جرایدش را برداشتم که‌بریدة روزنامه‌ها را دربارة مسابقات فوتبال توی آن می‌چسباند. چنان غرق‌تماشا بودم که وقتی صدای چرخاندن کلید را در قفل در آپارتمان شنیدم، بنددلم پاره شد. از صدای قدم‌ها فهمیدم که مادر نیست. پدرم بود. بلیت‌ها وآلبوم بریدة جراید برادرم را با دقت سر جای‌شان گذاشتم تا یک وقت نگویدکه آن‌ها را به‌هم ریخته‌ام.\nپدرم رفت توی اتاق خوابش، در کمدش را باز کرد، و داخل آن را نگاه‌کرد. گفت: اِ، تو خانه‌ای؟ به عادت بچه‌های مدرسه گفتم: نه، من پاریس‌ام. و او گفت: امروز نرفتی مدرسه؟ جواب دادم: امروز روز واکسن‌زدن بود. سئوال کرد: برادرت کجاست؟ خیلی خوب، بی‌سر و صدا برو و توی اتاقت بنشین. به حرفش گوش کردم. پیشانی‌ام را به چارچوب پنجره تکیه دادم، به‌بیرون نگاه کردم. از سر و صدایی که راه انداخته بود فهمیدم دارد یکی ازچمدان‌ها را از بالای کمد راه‌رو پایین می‌آورد. بعد برگشت به اتاقش. کت‌هاو شلوارهای اسپرتش را از کمد بیرون آورد؛ صدای فلز چوب‌رختی‌ها را تشخیص می‌دادم. کشوی پیراهن‌ها و جوراب‌هایش را باز کرد و بست. شنیدم که همة آن‌ها را توی چمدانش گذاشت. مرتب می‌رفت توی حمام و می‌آمد بیرون. چمدان را بست و چفت‌های فلزی‌اش را با صدای تلق محکمی‌انداخت. بعد آمد سراغ من توی اتاقم.\nگفت: داری چه‌کار می‌کنی؟ جواب دادم: از پنجره بیرون را تماشا می‌کنم. پدرم گفت: بیا این‌جا ببینم. مرا روی زانویش نشاند و دوتایی با هم به بیرون نگاه کردیم. نوک‌درخت‌های بلند سرو میان ما و ساختمان روبه‌رو در باد ملایمی تکان‌می‌خورد. بوی پدرم را دوست داشتم. گفت: من دارم می‌روم یک جای خیلی دور. و مرا بوسید. به مادرت‌چیزی نگو، خودم بعداً می‌گویم. سئوال کردم: با هواپیما؟ جواب داد: بله، می‌روم پاریس. به هیچ‌کس چیزی نگو. یک اسکناس‌بزرگ دو و نیم لیره‌ای از جیبش در آورد و به من داد و گفت: دربارة این هم به‌کسی چیزی نگو. و دوباره مرا بوسید و گفت: یا دربارة این‌که مرا این‌جادیدی... فوراً پول را توی جیبم گذاشتم. وقتی مرا از روی زانویش پایین گذاشت و چمدانش را برداشت، گفتم: بابا، نرو. پدرم دوباره مرا بوسید و رفت.\nاز پنجره تماشایش کردم. رفت طرف مغازة علاءالدین، بعد یک تاکسی‌صدا زد. قبل از آن‌که خم شود و سوار تاکسی شود، دوباره به ساختمان نگاه‌کرد و برایم دست تکان داد. من هم برایش دست تکان دادم و از نظرم ناپدیدشد. به خیابان خالی نگاه کردم. تراموایی رد شد و پشت سرش گاری سقّا که اسب پیرش آن را می‌کشید. زنگ زدم تا حازم افندی بیاید. وقتی آمد، پرسید: تو زنگ زدی؟ نگفتم با زنگ بازی نکن؟ گفتم: این دو و نیم لیره را بگیر. برو به مغازة علاءالدین و ده تا آدامس‌آدم‌های مشهور برایم بخر. یادت باشد پنجاه قروش باقی‌مانده‌اش را پس‌بیاوری. او پرسید: این پول را پدرت به تو داده؟ مادرت که عصبانی نمی‌شود،ها؟ جواب ندادم. از پنجره تماشایش کردم که رفت توی مغازه. چند دقیقه بعد آمد بیرون و در مسیر برگشت به سرایدار آپارتمان‌های مرمره در آن‌طرف خیابان برخورد و ایستاد و با هم حرف زدند.\nوقتی برگشت، بقیة پول را به من داد. فوراً لفاف آدامس‌ها را باز کردم: سه‌تا مارشال فوزی چاکماک دیگر، یک آتاتورک، و یک لیندبرگ، لئوناردوداوینچی، سلطان سلیمان کبیر، چرچیل و ژنرال فرانکو، و یک شمارة 21دیگر، گرتا گاربو، که برادرم نداشت. حالا مجموع عکس‌های من 183 تا بود. ولی هنوز 26 کارت کم داشتم تا سری‌ام تکمیل شود. داشتم برای اولین‌بار شمارة 91، عکس لیندبرگ، را تماشا می‌کردم که‌ایستاده بود جلو هواپیمایی که با آن بر فراز اقیانوس اطلس پرواز کرده بود؛ و ناگهان صدای چرخیدن کلید را در قفل در شنیدم. مادرم! فوراً کاغذهای آدامس را از روی زمین جمع کردم و دور انداختم. گفتم: به ما واکسن زدند. من زود برگشتم . واکسن تیفوئید، تیفوس، کزاز.\nمادرم گفت: برادرت کجاست؟ گفتم: کلاس آن‌ها را هنوز واکسن نزده بودند. ما را فرستادند خانه. من‌خودم از خیابان رد شدم. مادرم گفت: درد داری؟ چیزی نگفتم. طولی نکشید که برادرم آمد خانه. درد داشت؛ به پهلوی راست روی تخت دراز کشید و با قیافة اخم‌آلود به خواب رفت. وقتی بیدار شد، هوا تقریباً تاریک شده بود. گفت: مامان، دستم خیلی درد می‌کند. مادرم که داشت اتو می‌کشید از اتاق نشیمن گفت: تا شب تب می‌کنی. علی، جای واکسن تو هم درد می‌کند؟ دراز بکش و آرام بگیر. بی‌حرکت دراز کشیده بودیم و استراحت می‌کردیم. برادرم، بعد از آن‌که چرتی زد، بلند شد نشست و صفحة ورزشی روزنامه را خواند و به من گفت که روز قبل به خاطر من نتوانسته بودیم چهار تا گل ببینیم. گفتم: اگر ما نیامده بودیم بیرون، شاید اصلاً گل نمی‌زدند. او گفت: چی؟\nبرادرم، بعد از یک چرت دیگر، به من پیشنهاد کرد که شش تا مارشال‌چاکماک، چهار تا آتاتورک، و سه تا عکس دیگر را که خودم داشتم با یک گرتاگاربو عوض کند. قبول نکردم. آن‌وقت پرسید: می‌خواهی زیر یا رو بازی کنیم؟ گفتم: باشد، بیا بازی کنیم. بازی ما این‌طور بود: یک دسته عکس آدم‌های مشهور را لای دو دست‌مان می‌گذاشتیم و می‌پرسیدیم: زیر یا رو؟ اگر طرف مقابل می‌گفت: زیر،عکس زیر دسته را درمی‌آوردیم؛ فرض کنیم شماره 78، ریتا هیورث، بود. و فرضاً شمارة 18، دانتة شاعر، روی دسته بود. در این صورت، آن دو، زیر برنده بود چون شماره‌اش بالاتر بود و مجبور می‌شدیم یکی از عکس‌هایی را که زیاد دوست نداشتیم به او بدهیم. تا شب داشتیم عکس‌های مارشال فوزی‌چاکماک را رد و بدل می‌کردیم. موقع شام، مادرم گفت: یک‌نفرتان برود بالا سری بزند، شاید پدرتان آمده خانه.\nهر دوتای‌مان رفتیم طبقة بالا. پدرم آن‌جا نبود. عمویم و مادربزرگم‌داشتند سیگار می‌کشیدند. به اخبار رادیو گوش کردیم و صفحة روزنامه راخواندیم. وقتی مادربزرگ و عمویم سر میز شام نشستند، برگشتیم طبقة‌پایین. مادرم گفت: کجا بودید؟ طبقة بالا که چیزی نخوردید؟ بهتر است دیگر سوپ عدس شماها را بدهم. می‌توانید یواش یواش مشغول شوید تاپدرتان برسد. برادرم پرسید: نان برشته نداریم؟ وقتی بی‌صدا سوپ‌مان را می‌خوردیم مادرم تماشای‌مان می‌کرد. آن‌طورکه سرش را سیخ نگه داشته بود و به چشم‌های ما نگاه نمی‌کرد، معلوم بود که‌گوش به زنگ صدای آسانسور است. سوپ‌مان که تمام شد، توی قابلمه را نگاه کرد و گفت: باز هم می‌خواهید؟ شاید بهتر است من هم سوپم را تا سردنشده بخورم. ولی، در عوض، رفت طرف پنجره‌ای که مشرف به میدان‌نشانتاشی بود و در سکوت به پایین خیره شد. بعد برگشت سر میز و مشغول‌خوردن سوپش شد. من و برادرم داشتیم دربارة مسابقة فوتبال روز قبل حرف‌می‌زدیم که مادرم ناگهان گفت: هیس! این صدای آسانسور نیست؟\nبا دقت گوش کردیم. صدای آسانسور نبود. تراموایی رد شد، و میز و آب‌توی لیوان‌ها و پارچ را کمی لرزاند. وقتی داشتیم پرتقال‌های‌مان رامی‌خوردیم، واقعاً صدای آسانسور را شنیدیم. نزدیک و نزدیک‌تر شد ولی ازطبقة ما گذشت و به طرف آپارتمان مادربزرگم در طبقة آخر رفت. مادرم‌گفت: رفت طبقة بالا. شام که تمام شد، مادرم گفت: بشقاب‌های‌تان را ببرید آشپزخانه، ولی‌بشقاب پدرتان را بگذارید باشد. من و برادرم میز را جمع کردیم. بشقاب‌خالی پدرم روی میز ماند. مادرم رفت طرف پنجره‌ای که رو به کلانتری باز می‌شد و بیرون را نگاه کرد. بعد، انگار ناگهان تصمیمی گرفته باشد، بشقاب و قاشق و کارت و چنگال‌پدرم را جمع کرد و برد توی آشپزخانه. ظرف‌ها را نشست. گفت: من می‌روم‌خانة مادربزرگ‌تان. با هم‌دیگر دعوا نکنید.\nمن و برادرم یک دور دیگر زیر یا رو را شروع کردیم. بازی را من شروع کردم و گفتم: زیر. برادرم اول عکس روی دستة عکس‌هایش را نشانم داد و گفت: کشتی‌گیر مشهور جهان، یوسف پهلوان، شماره 34. بعد به زیر دستة عکس‌هایش نگاه‌کرد. گفت: آتاتورک، شمارة 50. تو باختی. یکی رد کن بیاید. هر چه بیشتر بازی می‌کردیم، برادرم بیشتر می‌برد. خیلی سریع بیست ویکی مارشال فوزی چاکماک و دو تا آتاتورک از من برد. با عصبانیت گفتم: من دیگر بازی نمی‌کنم. می‌روم بالا پیش مامان. برادرم گفت: مامان خیلی عصبانی می‌شود. گفتم: تو فقط می‌ترسی تنهایی این‌جا بمانی، ترسو! در آپارتمان مادربزرگم طبق معمول باز بود. شام‌شان را تمام کرده بودند. بِکیر آشپز داشت ظرف‌ها را می‌شست، و عمویم و مادربزرگم روبه‌روی هم‌نشسته بودند. مادرم کنار پنجرة مُشرف به میدان نشانتاشی ایستاده بود.\nبی‌آن‌که چشم از پنجره بردارد، گفت: بیا این‌جا. به سرعت خودم را درفضای خالی بین مادرم و پنجره، که انگار مخصوص من نگه داشته بودند، جاکردم. به او تکیه دادم و، مثل او، به میدان نشانتاشی خیره شدم. مادرم دستش راروی پیشانی‌ام گذاشت و موهایم را نوازش کرد. آهسته گفت: می‌دانم پدرت آمده خانه، و تو حوالی ظهر او را دیده‌ای. گفتم: بله. مادرم گفت: عزیز دلم، پدرت به تو گفت کجا می‌رود؟ گفتم: نه، یک اسکناس دو و نیم لیره‌ای به من داد. ویترین‌های تاریک مغازه‌ها در خیابان زیر پای‌مان، چراغ‌های ماشین‌ها،جای خالی مأمور راه‌نمایی و رانندگی در محل همیشگی‌اش، سنگ‌فرش‌های‌خیس، حروف اعلان‌های تبلیغات آویخته از درخت‌ها، همه و همه بسیاردل‌گیر و غم‌انگیز بودند. وقتی باران گرفت، مادرم هنوز داشت موهایم را آهسته نوازش می‌کرد.\nرادیویی که همیشه بین عمویم و مادربزرگم بود، همان رادیوی همیشه‌روشن، حالا خاموش بود، و همین مرا ترساند. کمی بعد، مادربزرگم گفت: دختر عزیزم، همین‌طور نایست آن‌جا. خواهش می‌کنم بیا این‌جا و بنشین. در این بین، برادرم هم آمده بود طبقه بالا. عمویم گفت: شما دو تا بروید توی آشپزخانه. بعد صدا زد: بکیر،برای‌شان یک توپ درست کن تا توی راه‌رو فوتبال بازی کنند. توی آشپزخانه، بکیر شستن ظرف‌ها را تمام کرده بود. گفت: بگیرید بنشینید. بعد رفت و از توی بالکن کوچک مادربزرگم که دورش را با شیشه پوشانده بودند چند ورق روزنامه آورد و مچاله کرد و آن‌ها را به شکل توپی‌درآورد. توپ که تقریباً به‌اندازة مشتش شد، گفت: این چه‌طور است؟ برادرم گفت: یک کم بزرگ‌تر.\nبکیر چند ورق روزنامة دیگر پیچید دور آن گلوله که دم‌به‌دم بزرگ‌تر می‌شد. از لای در نیمه‌باز، می‌دیدم که مادرم روبه‌روی مادربزرگم و عمویم نشسته است. بکیر نخی را که از توی کشو درآورده بود محکم دور توپ‌روزنامه‌ای پیچید، و آن را کاملاً گرد کرد، و بعد نخ را گره زد. برای آن‌که‌گوشه‌های برآمدة روزنامه را صاف کند، توپ را با کهنة خیسی مرطوب کرد.برادرم، که دیگر نمی‌توانست جلو خودش را بگیرد، توپ را از دست او قاپید و گفت: وای خدا، مثل سنگ سفت است. بکیر گفت: انگشتت را بگذار این‌جا. برادرم انگشتش را با دقت روی گره نخ گذاشت و بکیر آخرین گره را زد و کار توپ را تمام کرد. بعد آن را انداخت هوا و ما بنا کردیم به لگدزدن. بکیر گفت: بروید توی راه‌رو. این‌جا همه چیز را می‌شکنید. مدت زیادی با شور و حرارت بازی می‌کردیم و من مجسم می‌کردم گوش‌چپ فنرباغچه هستم و می‌توانم مثل او در مقابل حریفانم دریبل بزنم. موقعی‌که سعی می‌کردم پیش‌روی کنم، به بازوی مجروح برادرم خوردم. او هم مرا زد، ولی چیزی حس نکردم.\nخیس عرق بودیم و توپ هم دیگر داشت داغان‌می‌شد. پنچ ـ سه از او جلو بودم که محکم به بازویش خوردم. برادرم افتاد زمین و زد زیر گریه. از همان‌جا که افتاده بود گفت: صبر کن دستم خوب‌بشود، می‌کشمت. در اتاق نشیمن پنهان شدم. مادربزرگم، مادرم و عمویم رفته بودند توی‌اتاق مطالعه. مادربزرگم پای تلفن بود و داشت شماره می‌گرفت. با همان لحن سردی که به مادرم گفته بود؛ دختر عزیزم، گفت: الو،عزیزم، آن‌جا فرودگاه یشیلکوی است؟ خُب، عزیزم، می‌خواستم در موردمسافری در یکی از پروازهای امروز به اروپا سؤال کنیم. اسم پدرم را گفت و منتظر ماند؛ و در این حال، سیم تلفن را دور انگشتش می‌پیچید، به عمویم گفت: برو سیگارم را برایم بیاور. وقتی عمویم از اتاق بیرون رفت، مادربزرگم آرام گوشی را از روی‌گوشش برداشت. به مادرم گفت: دختر عزیزم، بگو ببینم، اگر پای زن دیگری در میان بود تو خبر داشتی، مگر نه؟\nجواب مادرم را نشنیدم. مادربزرگم طوری به او نگاه می‌کرد که انگار اصلاً چیزی نگفته بود. کسی که آن‌طرف خط بود چیزی گفت و مادربزرگم رو کرد به‌عمویم که با بستة سیگار و زیرسیگاری برگشته بود و گفت: جوابم را نمی‌دهند. حتماً مادرم از قیافة عمویم فهمیده بود که من توی اتاق نشیمن هستم. دستم را گرفت و مرا کشاند بیرون توی راه‌رو. دستش را از بالای گردنم تا پایین پشتم کشید، و حتماً متوجه شد که چه‌قدر عرق کرده بودم، ولی انگاربرایش اهمیتی نداشت که من سرما بخورم. برادرم گفت: مامان، دستم درد می‌کند. مادرم گفت: الان می‌رویم پایین و شما را می‌خوابانم.\nپایین، در طبقة خودمان، سه‌تایی در سکوت این‌طرف و آن‌طرف‌می‌رفتیم. پیش از آن‌که به رخت‌خواب بروم، با پیژامه به آشپزخانه رفتم تا یک‌لیوان آب بخورم؛ بعد رفتم توی اتاق نشیمن. مادر داشت جلو پنجره سیگارمی‌کشید. صدای پایم را که شنید، گفت: این‌طور پابرهنه نگرد، سرما می‌خوری. برادرت خوابش برده؟ گفتم: خوابیده. مامان، می‌خواهم یک چیزی را به شما بگویم. صبر کردم تا خودم را بین مادرم و پنجره جا کنم. وقتی مادرم عقب رفت و برایم جا باز کرد، خودم را در فضای بین او و پنجره چپاندم و گفتم: بابا رفته‌پاریس. می‌دانی کدام چمدان را برده؟ مادرم چیزی نگفت.\nدر سکوت شب، خیابان خیس از باران را تماشاکردیم. خانة مادربزرگ مادری‌ام درست روبه‌روی مسجد شیشلی بود. نزدیک‌آخرین ایستگاه تراموا قبل از آخر خط. امروز میدان شیشلی پر است از ایستگاه‌های اتوبوس و مینی‌بوس، فروشگاه‌های چندطبقة پوشیده از انواع و اقسام علامت‌ها، ساختمان‌های بلند و بی‌قوارة اداری، و لشکری ازکارمندهای ساندویچ به‌دست که در ساعت ناهارشان مثل مورچه درپیاده‌روها روان‌اند. آن‌زمان‌ها، میدان سنگ‌فرش بزرگ و آرامی بود که تا خانة‌ما پیاده یک‌ربع راه بود. دست مادرمان را گرفته بودیم و زیر درخت‌های توت‌و زیزفون راه می‌رفتیم؛ انگار به حاشیة شهر رسیده بودیم.\nخانة سنگی چهارطبقة مادربزرگم شبیه قوطی کبریتی بود که روی ته‌اش‌ایستاده باشد. یک‌طرفش به سمت غرب بود، به سمت استانبول قدیم؛ و طرف دیگرش رو به شرق بود، رو به باغ‌های توت و اولین تپه‌های آسیا در آن‌سوی بُسفُر. مادربزرگم بعد از مرگ شوهرش، و بعد از آن‌که هر سه دخترش را شوهر داده بود، رفته رفته عادت کرده بود فقط در یکی از اتاق‌های این خانه‌زندگی کند که از پایین تا بالا پر از میز و صندوق و پیانو و یک خروار اثاث‌کهنه و درب و داغان بود. یکی از خاله‌هایم، که بزرگ‌ترین خواهر مادرم بود، برای مادربزرگم غذا می‌پخت و یا خودش آن را به آن خانه می‌برد یا این‌که‌ظرف غذا را با راننده‌ای می‌فرستاد. مادربزرگم حتی حاضر نبود پایش را توی‌اتاق‌های دیگر که لایة ضخیمی از خاک و تار عنکبوت‌های ابریشمین‌سرتاسرشان را پوشانده بود بگذارد و آن‌ها را مرتب کند، چه رسد به این‌که دوطبقه برود پایین و برای خودش غذایی بپزد. او هم، درست مثل مادر خودش‌که سال‌های آخر عمرش را تک و تنها در یک خانة چوبی بی‌در و پیکرگذرانده بود، بعد از ابتلا به این بیماری مهلک و مرموز تنهایی اجازه نمی‌دادسرایدار یا کدبانو یا مستخدمه‌ای پایش را توی آن خانه بگذارد.\nهر وقت به دیدنش می‌رفتیم، مادرم مدت زیادی زنگ می‌زد و به در سنگین می‌کوبید تا بالاخره مادربزرگم کرکره‌های زنگ‌زدة پنجرة رو به‌مسجد را در طبقة دوم باز می‌کرد و به ما نگاه می‌کرد. چشمش خوب نمی‌دید؛برای همین ما را مجبور می‌کرد او را صدا بزنیم و برایش دست تکان بدهیم. مادرم می‌گفت: بچه‌ها، از جلو در بروید عقب تا مادربزرگ‌تان بتواند شما را ببیند. خودش هم با ما تا وسط پیاده‌رو می‌آمد، دست تکان می‌داد و فریاد می‌زد: مادر، من هستم با بچه‌ها. ماییم، صدای‌مان را می‌شنوی؟ از لبخند دلن‌شینی که صورت مادربزرگ را روشن می‌کرد می‌فهمیدیم که ما را دیده و شناخته است. به سرعت برمی‌گشت و می‌رفت توی اتاق، کلیدبزرگی را که زیر بالشش می‌گذاشت برمی‌داشت و لای روزنامه می‌پیچید و ازپنجره برای‌مان پرت می‌کرد. من و برادرم هم‌دیگر را هل می‌دادیم تا زودتر آن‌را برداریم.\nاین‌دفعه دست برادرم هنوز درد می‌کرد؛ برای همین سعی نکرد کلید را بردارد و من دویدم و آن را از وسط پیاده‌رو برداشتم و به مادرم دادم. مادرم با زحمت کلید را در قفل چرخاند. همه با هم وزن‌مان را روی در آهنی سنگین انداختیم تا آهسته باز شد، و از تاریکی داخل خانه بوی کپک، کهنگی و ماندگی بیرون زد، بویی که هرگز در هیچ کجای دیگر حس نکرده‌ام. پالتو یقه پوست و کلاه نمدی پدربزرگم به جالباسی کنار در آویزان بود؛ مادربزرگم آن‌ها را برای فراری‌دادن دزدها آن‌جا آویزان کرده بود، و پوتین‌هایش را هم یک‌طرف در گذاشته بود که همیشه از دیدن‌شان وحشت‌می‌کردم. از دور مادربزرگ‌مان را دیدیم؛ بالای پلکان چوبی تیره که مستقیم دو طبقه بالا می‌رفت ایستاده بود. در نور سفیدرنگی که از شیشة مات قدیمی‌می‌تابید، عصا به دست، مانند شبحی در میان سایه‌ها ایستاده بود و تکان‌نمی‌خورد.\nمادرم موقع بالارفتن از آن پله‌های فرسوده یک کلمه هم با مادرش حرف‌نزد. دفعه‌های قبل که به دیدن مادربزرگم می‌رفتیم، می‌گفت: مادرجان،چه‌طورید؟ دلم برای‌تان تنگ شده بود، مادرجان. بالای پله‌ها، من به رسم‌آن زمان دست مادربزرگم را بوسیدم و روی پیشانی گذاشتم؛ سعی می‌کردم چشمم به خال گوشتی برجستة روی مچش نیفتد. باز هم از دیدن تنها دندان باقی مانده‌اش، چانة درازش و موهای صورتش وحشت کرده بودیم، و موقعی که وارد اتاقش شدیم، به مادرمان چسبیدیم و دو طرف او نشستیم. مادربزرگم برگشت توی تخت‌خواب بزرگش که بیشتر روز را با لباس خواب‌بلند و جلیقة پشمی ضخیم آن‌جا می‌گذراند، و با نگاه متوقعی که می‌گفت: زود باشید، سرگرمم کنید! به ما لبخند زد. مادرم گفت: مادرجان، بخاری‌تان خوب گرم نمی‌کند. و انبر را برداشت و بخاری را پر از چوب کرد.\nمادربزرگم یک لحظه صبر کرد. بعد گفت: فعلاً ولش کن. بگو ببینم چه‌خبر است. توی دنیا چه می‌گذرد؟ مادرم گفت: هیچ خبر! مادربزرگم گفت: یعنی هیچ چیزی نداری که برایم تعریف کنی؟ مدتی ساکت بودیم، بعد مادربزرگم پرسید: هیچ‌کس را ندیده‌ای؟ مادرم گفت: نه، مادر، کسی را ندیده‌ام. مادربزرگم گفت: به‌خاطر خدا، یعنی هیچ خبری نشده؟ من گفتم: مامان‌بزرگ، به ما واکسن زدند. مادربزرگم چشم‌های آبی‌اش را گرد کرد و گفت: واقعاً؟ درد گرفت؟ برادرم گفت: دست من درد می‌کند. مادربزرگم لبخند بر لب گفت: وای، خدای من! باز هم مدت زیادی سکوت شد. من و برادرم بلند شدیم ایستادیم و از پنجره به نوک تپه‌های دوردست، به درخت‌های توت و مرغ‌دانی خالی توی حیاط خلوت نگاه کردیم. مادربزرگم با لحن ملتمسانه‌ای از مادرم پرسید: یعنی هیچ خبری نداری که برایم تعریف کنی؟ باید بروی طبقة بالا خانة مادرشوهرت. هیچ‌کس به آن‌جا سر نمی‌زند؟\nمادرم گفت: دل‌رُبا خانم دیروز بعد از ظهر آن‌جا بود. با مادربزرگ بچه‌ها بزیک بازی کردند. مادربزرگم که از این حرف به وجد آمده بود چیزی گفت که می‌دانستیم خواهد گفت: دل‌رُبا خانم توی قصر بزرگ شده! البته می‌دانستیم منظورش از قصر، در حقیقت باغچه است، نه آن قصرهای مجلل غربی و افسانه ای که سال‌ها وصف‌شان را در کتاب‌های داستان و روزنامه‌ها خوانده بودم. مدت‌ها بعد بود که فهمیدم اشارة تحقیرآمیز مادربزرگم به این‌که دل‌رُباخانم جاریه بوده، یعنی در حرم سلطان کنیز بوده، نه تنها دل‌رُبا خانم را، که‌جوانی‌اش را در حرم گذرانده بود و بعدها مجبورش کرده بودند با تاجری‌ازدواج کند، بلکه مادر پدرم را هم که دوست او بود خوار و خفیف می‌کرد.\nبعد از آن، سرگرم صحبت دربارة موضوعی شدند که در همة ملاقات‌ها بی‌برو برگرد مطرح می‌شد: مادربزرگم هفته‌ای یک روز تنهایی در رستوران‌معروف و گران عبدالله افندی در محلة بیوغلو ناهار می‌خورد، و بعد از آن با طول و تفصیل از همة چیزهایی که خورده بود شکایت می‌کرد. سومین موضوع صحبت همیشگی با این سؤال ناگهانی مادربزرگم مطرح می‌شد: بچه‌ها مادرتان توی غذای شما جعفری می‌ریزد؟ مادرمان قبلاً ما را آماده کرده بود، برای همین دوتایی با هم گفتیم: نه،مامان‌بزرگ، نمی‌ریزد.\nمادربزرگم، طبق معمول، برای‌مان تعریف کرد که دیده گربه‌ای روی جعفری‌های باغچه‌ای ادرار می‌کرده، و بعد اضافه کرد که به احتمال زیاد آن‌جعفری را، بی‌آن که درست بشویند، توی غذای خدا می‌داند کدام ابلهی‌ریخته‌اند، و بعد از آن‌هم به ما گفت که چه‌طور با سبزی فروش‌های نشانتاشی و شیشلی که هنوز جعفری می‌فروختند یکی به‌دو کرده، و سعی کرده متقاعدشان کند که دیگر جعفری نفروشند. مادرم گفت: مادر، بچه‌ها حوصله‌شان سر رفته، می‌خواهند برای‌خودشان بگردند. چه‌طور است قفل در اتاق آن‌طرف راه‌رو را باز کنم؟\nمادربزرگم همة درها را قفل می‌کرد که دزد وارد خانه‌اش نشود. مادرم در اتاق بزرگ و سردی را که مشرف به خط‌های تراموا بود باز کرد و سه‌تایی یک‌لحظه ایستادیم و به صندلی‌های راحتی و نیمکت‌هایی که روی‌شان‌ملافه‌های سفید کشیده بودند، به دسته‌های روزنامه‌های زرد شده، به‌صندوق‌ها، چراغ‌های زنگ‌زدة خاک گرفته و دسته‌های آویزان و زین‌فرسوده دوچرخة دخترانه‌ای نگاه کردیم که غریبانه به کنجی تکیه داشت. ولی این‌بار مادرم، مثل مواقعی که سرحال‌تر بود، با خوش‌حالی چیزی را ازصندوق‌ها بیرون نکشید تا نشان‌مان بدهد. مادرم گفت: بچه‌های عزیزم، مادرتان وقتی کوچک بود این صندل‌ها را می‌پوشید. ببینید، این روپوش مدرسة خاله‌تان‌است! پسرهای عزیزم، می‌خواهید قلک زمان بچگی مادرتان را ببینید؟\nوقتی می‌رفت بیرون، گفت: اگر سردتان شد، بر گردید به آن یکی اتاق. من و برادرم دویدیم پای پنجره و به مسجد آن‌طرف خیابان و به ایستگاه تراموای خالی توی میدان نگاه کردیم. آن‌وقت گزارش‌های مسابقات قدیمی فوتبال را توی روزنامه‌ها خواندیم. کمی بعد، من گفتم: حوصله‌ام سر رفته. می‌خواهی زیر یا رو بازی کنیم؟ برادرم بدون آن‌که سرش را از روی روزنامه بلند گفت: باز هوس باختن‌کرده‌ای؟ فعلاً که دارم روزنامه می‌خوانم. بعد از بازی شب قبل، صبح دوباره بازی کرده بودیم و برادرم باز هم از من‌برده بود. گفتم: خواهش می‌کنم. گفت: به یه شرط. اگر من بردم، تو دو تا عکس به من می‌دهی؛ اگر تو بردی، من یک عکس بیشتر به تو نمی‌دهم. گفتم: نه.\nبرادرم گفت: پس من بازی نمی‌کنم. می‌بینی که، دارم روزنامه می‌خوانم. با حالت متظاهرانه‌ای روزنامه‌اش را بالا گرفت، مثل آن کارآگاه انگلیسی‌در فیلم سیاه و سفیدی که تازه در سینما فرشته دیده بودیم. بعد از آن‌که مدتی‌از پنجره بیرون را تماشا کردم، تصمیم گرفتم شرایط برادرم را قبول کنم. دسته‌عکس‌های آدم‌های مشهور را از جیب‌مان درآوردیم و بازی را شروع‌کردبم. اوایل من می‌بردم، ولی بعد 7 عکس دیگر باختم.گفتم: این‌طوری همه‌اش من می‌بازم. یا مثل سابق بازی می‌کنیم، یا من‌دیگر بازی نمی‌کنم. برادرم مثل آن کارآگاه ژست گرفت و گفت: باشد، من که به‌هر حال‌می‌خواستم روزنامه بخوانم. رفتم کنار پنجره و عکس‌هایم را با دقت شمردم: 121 عکس برایم مانده‌بود. دیروز، بعد از رفتن پدرم، 183 عکس داشتم! چرا باید خودم را این‌قدرناراحت می‌کردم؟ شرایط او را قبول کردم.\nاول چند دور بردم، بعد او شروع کرد به بردن. وقتی عکس‌هایم را که از من‌گرفته بود روی دستة قطور عکس‌های خودش می‌گذاشت، سعی می‌کرد جلوی خودش را بگیرد و لبخند نزند تا کفر من در نیاید. کمی بعد گفت: اگر بخواهی، می‌توانیم یک‌جور دیگر بازی کنیم. هر کس‌برد یک عکس برمی‌دارد. اگر من بردم، می‌توانم آن عکس را انتخاب کنم،چون بعضی از عکس‌هایی را که تو داری من ندارم و تو هم هیچ‌وقت آن‌ها را به نمی‌دهی. قبول کردم. فکر می‌کردم شروع می‌کنم به بردن. نمی‌دانم چه‌طور اتفاق‌افتاد. سه بار پشت هم باختم و قبل از آن‌که بفهمم چه خبر شده، دو تا شمارة21 گرتا گاربوهایم و یک شمارة 78 سلطان فاروق را، که برادرم خودش هم‌داشت، باخته بودم. می‌خواستم فوراً آن‌ها را از او ببرم، برای همین مقدار شرط را بالا بردم. این طوری بود که در دو دور بازی، شمارة 63 اینشتین را ـ که‌او نداشت ـ شمارة سه مولانا، شماره صد سرکیس نازاریان ـ بنیان‌گذار شرکت‌آب نبات و آدامس مامبو ـ و شمارة 51 کلئوپاترا را به سرعت باختم.\nحتی نمی‌توانستم آب دهانم را قورت بدهم. از ترس آن‌که اشکم سرازیر شود، دویدم طرف پنجره و به بیرون نگاه کردم. پنج دقیقه پیش همه چیز چه‌قدر زیبا بود: تراموایی که به ایستگاهش نزدیک می‌شد، برج‌های‌آپارتمانی دوردست در میان درخت‌های بلوط خزان‌زدة پاییزی، سگی که‌روی سنگ‌فرش خیابان دراز کشیده بود و خودش را با رخوت می‌خاراند. کاش زمان متوقف می‌شد. کاش، مثل بازی اسب‌دوانی، تاس می‌انداختیم و می‌توانستم پنج خانه به عقب برگردم، و دیگر هیچ‌وقت با برادرم زیر یا رو بازی نمی‌کردم. بی‌آن‌که پیشانی‌ام را از روی چارچوب پنجره بردارم گفتم: بیا یک دفعه‌دیگر بازی کنیم. برادرم گفت: من بازی نمی‌کنم. تو گریه می‌کنی.\nرفتم طرف او و با هیجان گفتم: قسم می‌خورم که گریه نکنم، جواد. فقط بیا عادلانه بازی کنیم، مثل اول بازی. گفت: من دارم روزنامه می‌خوانم. گفتم: باشد. دسته عکس‌هایم را که مدام کوچک‌تر می‌شد بُر زدم و گفتم: همان‌طور که دفعة آخر بازی کردیم، زیر یا رو؟ برادرم گفت: گریه بی‌گریه. خیلی خوب، رو. من بردم و او یک مارشال فوزی چاکماک به من داد. قبول نکردم؛ لطفاًشمارة 78 سلطان فاروق را به من بده. برادرم گفت: نه. قرارمان این نبود. دو دور دیگر هم بازی کردیم و من باختم. نباید دور سوم را بازی می‌کردم. با دست لرزان شمارة 49 خودم، ناپلئون، را به او دادم. گفت: من دیگر بازی نمی‌کنم. التماسش کردم.\nدو دفعه دیگر هم بازی کردیم . وقتی باختم، عوض آن‌که عکس‌هایی را که می‌خواست به او بدهم، باقی‌ماندة دسته عکس‌هایم را پرت کردم توی صورتش. همه مِی وِست‌های شمارة 28 و ژول وِرن‌های شماره82، سلطان محمدهای فاتح شماره 7، و ملکه الیزابت‌های شماره 70، سِلاسالک‌های روزنامه‌نگار شماره 41، و وُلترهای شماره 42، که دربارة‌تک‌تک‌شان فکر کرده بودم، با زحمت فراوان پنهان‌شان کرده بودم، و دو ماه ونیم بود که روزبه‌روز جمع‌شان کرده بودم، همه مثل پروانه در هوا به پرواز در آمدند و به‌طرز غم‌انگیزی بر زمین ریختند. کاش اصلاً آدم دیگری بودم و جای دیگری زندگی می‌کردم. برگشتم به‌سمت اتاق مادربزرگم، بعد چرخیدم و بی‌صدا از پله‌های فرسوده پایین رفتم؛ به فکر یکی از اقوام دورمان بودم، یک بازاریاب بیمه که خودکشی کرده بود. مادر پدرم برایم تعریف کرده بود که کسانی که خودکشی می‌کردند محکوم بودند که در جای تاریکی در زیرزمین بمانند و نمی‌توانستند به بهشت بروند. تقریباً به پایین پله‌ها رسیده بودم که توقف کردم و در تاریکی ایستادم. بعد دوباره چرخیدم و باز از پله‌ها بالا رفتم و روی آخرین پله، کنار اتاق مادربزرگم، نشستم.\nشنیدم که مادربزرگم می‌گفت: من که مثل مادر شوهرت پول‌دار نیستم. تو فقط باید بچه‌هایت را بزرگ کنی و منتظر بمانی. مادرم گفت: ولی مادر، باز هم از شما خواهش می‌کنم، من می‌خواهم بابچه‌هایم برگردم این‌جا. مادربزرگم گفت: تو نمی‌توانی با دو تا پسربچه توی این خانة ارواح‌دزدزده و غرق خاک بمانی. مادرم گفت: ولی مادر، یادتان نیست که در سال‌های آخر عمر، پدر بعد از آن‌که‌خواهرهایم شوهر کردند و رفتند، سه‌تایی چه‌قدر خوش و خرم با هم این‌جازندگی می‌کردیم! مادربزرگم گفت: مبروره، عزیز دلم، تمام روز فقط باید لابه‌لای‌مجله‌های کهنة پدرت بلولید. مادرم گفت: می‌دهم بخاری بزرگ طبقة پایین را روشن کنند و تمام خانه دو روزه گرم‌می‌شود. مادربزرگم گفت: قبل از آن‌که زن او بشوی، به تو گفتم چه‌جور آدمی‌است. مادرم گفت: یک کارگر می‌گیرم و در عرض دو روز از شرّ تمام گرد و خاک این خانه‌خلاص می‌شویم. مادربزرگم گفت: من اجازه نمی‌دهم هیچ کُلفت دله‌دزدی پایش را بگذارد توی این خانه. به علاوه، شش‌ماه طول می‌کشد تا بتوانی این خانه را تمیز کنی و از دست همة عنکبوت‌ها خلاص شوی. تا آن موقع هم شوهر کله شقت برگشته.\nمادرم گفت: این حرف آخرتان است؟ مادربزرگ گفت: مبروره، عزیزم، اگر تو و بچه‌ها بیایید این‌جا، من و تو چه‌طور باید با هم‌کنار بیاییم؟ مادرم گفت: ولی، مادرجان، من چندبار از شما خواهش کردم، التماس کردم که مِلک بَبَک را قبل از آن که دولت تصاحبش کند بفروشید؟ مادربزرگ گفت: من حاضر نیستم بروم توی ادارة ثبت و زیر اسمم را امضا کنم، و عکسم را به آن مردهای نفرت‌انگیز بدهم. صدای مادرم اوج گرفته بود. گفت: ولی، مادر، ما که برای‌تان وکیل‌فرستادیم تا مجبور نباشید خودتان این کارها را بکنید. مادربزرگم گفت: من به آن وکیل هیچ اطمینان نداشتم. ابداً. از قیافه‌اش‌معلوم بود کلاه‌بردار است، حتی مطمئن نبودم واقعاً وکیل باشد. صدایت راهم برای من بلند نکن. مادرم گفت: باشد، دیگر چیزی نمی‌گویم. بعد ما را صدا کرد: بچه‌ها!حاضر شوید، زود باشید، داریم می‌رویم.\nمادربزرگم گفت: صبر کنید، کجا می‌روید؟ هنوز دربارة هیچ‌چیز حرف‌نزده‌ایم. مادر آهسته گفت: شما ما را نمی‌خواهید. مادربزرگ: این را بگیر و برای بچه‌ها چند تا شکلات بخر. مادر گفت: آن‌ها نباید قبل از ناهار شکلات بخورند. و پشت سر من به‌اتاق آن‌طرف راه‌رو آمد و گفت: کی این عکس‌ها را پخش و پلا کرده؟ زودجمع‌شان کن. بعد به برادرم گفت: تو هم کمکش کن. در سکوت عکس‌های آدم‌های مشهور را از روی زمین جمع می‌کردیم، و مادر صندوق‌های قدیمی را باز می‌کرد و لباس‌های بچگی‌اش، لباس‌های‌باله‌اش، لباس‌های فرشته‌اش و همة چیزهای دیگر توی صندوق‌ها را نگاه‌می‌کرد. خاک زیر پایة سیاه چرخ خیاطی پدالی رفت توی سوراخ‌های بینی‌ام و اشک از چشم‌هایم سرازیر شد.\nوقتی دست‌های‌مان را توی دست‌شویی کوچک می‌شستیم، مادربزرگ بالحن آرام و ملتمسانه‌ای گفت: مبروره، چرا این قوری را که این‌قدر از آن‌خوشت می‌آید برنمی‌داری؟ پدربزرگم ـ خدا رحمتش کند، چه مرد نازنینی‌بود ـ موقعی که فرمان‌دار دمشق بود آن را برای مادرم خرید. از آن‌سر دنیاآمده، از چین. برش دار، خواهش می‌کنم. مادرم گفت: مادرجان، من هیچ چیز از شما نمی‌خواهم. تا آن قوری را نشکسته‌اید، بگذاریدش توی اشکاف. زود باشید، بچه‌ها، دست مادربزرگ‌تان را ببوسید.\nمادربزرگم، که دستش را دراز کرده بود تا آن را ببوسم، گفت: مبروره،عزیز دلم، خواهش می‌کنم از دست مادر بی‌چاره‌ات عصبانی نباش. خواهش‌می‌کنم، التماس می‌کنم، مرا تنها این‌جا نگذارید، به من سر بزنید. به سرعت از پله‌ها پایین رفتیم و سه‌تایی در آهنی را کشیدیم و باز کردیم. آفتاب درخشان چشم‌های‌مان را خیره کرد و ریه‌های‌مان از هوای تازه پر شد. مادربزرگم از بالای پله‌ها فریاد زد: مراقب باشید در خوب بسته شود! این هفته باز هم به من سر بزن، باشد؟\nدست مادرمان را گرفته بودیم و در سکوت از آن‌جا دور می‌شدیم. توی‌تراموا ساکت نشسته بودیم و به صدای سرفه‌های سایر مسافران گوش‌می‌کردیم تا آن‌که تراموا راه افتاد. وقتی حرکت کرد، من و برادرم به بهانة این‌که‌می‌خواهیم جایی بنشینیم که مأمور بلیت را ببینیم یک ردیف جلو رفتیم وشروع کردیم زیر یا رو بازی کردن. من بعضی از عکس‌هایی را که باخته‌بودم بردم. اعتماد به نفسی که پیدا کردم باعث شد مقدار شرط را بالا ببرم ودوباره شروع کردم به باختن. در ایستگاه عثمان بیگ، برادرم شرایط بازی را عوض کرد: اگر من بردم، بقیه عکس‌های دستة تو مال من می‌شود؛ اگر باختم،تو پانزده تا عکس به انتخاب خودت از من می‌گیری.\nبازی کردیم. من باختم. یواشکی دو تا از عکس‌ها را برای خودم نگه‌داشتم، و تمام دسته را به او دادم. یک ردیف برگشتم عقب و کنار مادرم‌نشستم. گریه نکردم. وقتی تراموا سرعت می‌گرفت، و آرام ناله می‌کرد، مثل‌مادرم غمگین از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم، گذر آن همه آدم و مکان را تماشا می‌کردم که دیگر وجود ندارند ـ مغازه‌های خیاطی انباشته از قرقره‌های‌نخ رنگی و پارچه‌های وارداتی از اروپا، سایبان‌های رنگ‌باخته در آفتاب وباران‌خورده مغازه‌های فرنی فروشی با پنجره‌های بخار گرفته، نانوایی‌هایی‌که قرص‌های نان تازه را مرتب روی قفسه‌های‌شان چیده بودند، سرسرای‌دل‌گیر سینما «تان» که فیلم‌هایی دربارة رُم باستان را با کنیزکانی زیباتر از الهه‌ها در آن می‌دیدیم، بچه‌های ول‌گردی که جلو سینما کتاب‌های کارتون‌دست دوم می‌فروختند، صاحب سلمانی با آن سبیل و قیچی نوک‌تیز که‌همیشه مرا می‌ترساند، و مرد دیوانة نیمه عریان محل که همیشه کنار در سلمانی می‌ایستاد.\nدر ایستگاه حربیه از تراموا پیاده شدیم. وقتی پیاده به طرف خانه‌می‌رفتیم، سکوت برادرم کفرم را درآورد. عکس لیندبرگ را که توی جیبم پنهان کرده بودم بیرون آوردم. اولین‌بار بود که آن را می‌دید. با حیرت و ناباوری نوشته‌اش را خواند: شمارة 91، لیندبرگ. با هواپیمایی که با آن بر فراز اقیانوس اطلس پرواز کرد. آن را از کجا آوری؟ گفتم: من دیروز واکسن نزدم. زود از مدرسه برگشتم و بابا را قبل از آن‌که‌برود دیدم، بابا آن را برایم خرید. برادرم گفت: معنی‌اش این است که نصفش مال من است. تازه، دور آخرکه بازی کردیم سر تمام عکس‌های تو بود. سعی کرد عکس را از دستم بقاپد،ولی به اندازة کافی فرز نبود. مچ دستم را گرفت و پیچاند. لگدی به پایش زدم و با هم گلاویز شدیم.\nمادر فریاد زد: بس کنید! گفتم بس کنید! وسط خیابان هستیم! دست از کتک‌کاری برداشتیم. مردی با کت و شلوار و کراوات و زنی باکلاهی غول‌آسا از کنارمان می‌گذشتند، از این‌که جلو چشم مردم دعوا کرده بودیم خجالت کشیده بودم. برادرم دو قدم جلو رفت و با زانو به زمین افتاد. پایش را گرفته بود؛ نالید: خیلی درد می‌کند. مادرم زیرلب گفت: بلند شو. فوراً بلند شو. همه دارند نگاه‌مان می‌کنند. برادرم بلند شد ایستاد و مثل قهرمان مجروح فیلم‌های جنگی شروع کرد به لنگیدن. نگران شده بودم مبادا واقعاً صدمه دیده باشد، ولی از طرفی دلم‌خنک شده بود که او را به آن حال می‌دیدم. بعد از آن مدتی در سکوت راه رفتیم، برادرم گفت: صبر کن برسیم خانه، حالت را جا می‌آورم. بعد چرخیدطرف مادرم و گفت: مامان، علی واکسنش را نزده من گفتم: چرا، مامان، زدم. مادرم فریاد زد: ساکت!\nبه مقابل آپارتمان خودمان رسیده بودیم؛ فقط باید از خیابان رد می‌شدیم. صبر کردیم تا تراموایی که از ماچکا می‌آمد بگذرد تا از خیابان رد شویم. بلافاصله بعد از تراموا، یک کامیون و پشت سرش اتوبوس بشیکتاش و بعدیک ماشین دِسوتو بنفش کم‌رنگ از خیابان گذشتند. آن موقع بود که متوجه‌شدم عمویم از پنجره به خیابان خیره شده است. ما را ندیده بود، به ماشین‌هایی که می‌گذشتند نگاه می‌کرد. چند دقیقه با دقت تماشایش کردم. مدتی بود که دیگر ماشینی از خیابان نمی‌گذشت. وقتی برگشتم طرف مادرم تا ببینم چرا دست‌مان را نگرفته و ما را از خیابان رد نکرده، دیدم دارد بی‌صدا گریه می‌کند.


حمله توپخانه‌ای ارتش اشغالگر ارمنستان به ارتش آزربایجان - آراز نیوز\nشما اینجا هستید: / خبر / آزربایجان / حمله توپخانه‌ای ارتش اشغالگر ارمنستان به ارتش آزربایجان\nوزارت دفاع آزربایجان [شمالی] اعلام کرد که ارتش ارمنستان در منطقه تووز به سوی نیروهای آزربایجان آتش گشوده و در پی درگیری چند سرباز آزربایجان به شهادت رسیده است. طبق گفته‌های وزیر دفاع آزربایجان دو سرباز این کشور به شهادت رسیده و ۵ تن دیگر نیز زخمی شده‌اند. براساس این گزارش، نیروهای اشغالگر ارمنستان از آتش توپخانه استفاده کرده‌اند.\nبنا به اطلاعاتی که وزارت دفاع آزربایجان منتشر کرده است؛ نیروهای مسلح ارمنی سعی کردند با استفاده از حملات توپخانه‌ای مواضع آزربایجان را در تووز در مرز آزربایجان و ارمنستان به اشغال خود دربیاورند.\nاگرچه وزارت دفاع آزربایجان اظهار داشته که طرف مقابل تلفاتی متحمل شده است، اما وزارت دفاع ارمنستان می‌گوید که تلفات جانی نداشته است و آتش بس توسط نیروهای مسلح آزربایجان نقض شده است. گروهبان صادق‌اف وقار لطیف اوغلو و سرباز ارشد محمداوف ائلشاد دؤنمز اوغلو اسامی دو سرباز به شهادت رسیده توسط ارتش اشغالگر ارمنستان است.\nپس از انتشار اخبار درگیری در جبهه قره‌باغ مردم در باکو به خیابان آمده و خواستار اعزام داوطلبانه به خط جبهه جنگ شدند.\nتوفیق ذوالفقاروف ، وزیر امور خارجه پیشین آزربایجان [شمالی]، می‌گوید که دولت فعلی ارمنستان می خواهد با از سرگیری عملیات نظامی، روابط پرتنش خود را با روسیه آزمایش کند. تحلیلگر سیاسی زردشت علیزاده نیز معتقد است آزربایجان می تواند عملیاتی بزرگتر از جنگ آوریل ۲۰۱۶ انجام دهد و حتی چندین منطقه را آزاد کند. علیزاده می‌گوید: “پس از آن روسیه به عنوان یک کشور صلح دوست جلوی جنگ را خواهد گرفت. مردم ارمنستان با دیدن از دست رفتن قلمرو خود، پاشینیان را مقصر دانسته و سعی خواهند کرد وی را سرنگون کنند.” بنابه تحلیل این مفسر سیاسی دولت پاشینیان می‌خواهد نفوذ روسیه در ارمنستان را کاهش دهد و به همین دلیل آغاز جنگ و شکست ارمنستان می‌تواند جایگاه نخست وزیر جدید ارمنستان را متزلزل نماید. به نظر وی آغاز تنش و درگیری در منطقه توسط نیروهای نفوذی پوتین در حکومت ارمنستان انجام می‌گیرد.\nمشاور رئیس جمهور آزربایجان و مدیر شعبه سیاست خارجی دولت حکمت حاجی‌اف معتقد است که رهبری ارمنستان با آغاز درگیری در جبهه در تلاش است تا افکار عمومی کشور را از مشکلات اقتصادی – اجتماعی تشدید شده بر اثر شیوع گسترده ویروس کرونا در ارمنستان را منحرف نماید.\nاز سال ۱۹۸۸ زمانی که ارمنستان بر منطقه قره‌باغ ادعای ارضی را پیش برد درگیری ارمنستان و آزربایجان آغاز شد و در ۱۹۹۱ زمانی که اتحاد جماهیر شوروی در حال فروپاشی بود ارمنستان اشغال اراضی آزربایجان را آغاز کرد. پس از توافق آتش بس در سال ۱۹۹۴، منطقه قره باغ آزربایجان و هفت منطقه مجاور آن (جبرائیل، کلبجر، لاچین، زنگیلان، قوبادلی، آغدام و فضولی) تحت کنترل ارمنستان قرار گرفت.\nمذاکرات صلح بین ارمنستان و جمهوری آزربایجان در مورد حل و فصل مناقشه قره باغ از سال ۱۹۹۲ با وساطت گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا برگزار شد. ایالات متحده ، روسیه و فرانسه کشورهای عضو گروه مینسک هستند. از ۲ تا ۵ آوریل سال ۲۰۱۶، درگیری بزرگی بین آزربایجان و ارمنستان رخ داد و در آن درگیری ده ها نفر از هر دو طرف کشته شدند. در ۵ آوریل ، آزربایجان و ارمنستان به ابتکار ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه عملیات نظامی را به حالت تعلیق درآوردند. گفتنی است هیچ پیشرفتی در مذاکرات صلح با میانجیگری کشورهای عضو گروه مینسک تا کنون حاصل نشده و و هر از چندگاهی درگیری نظامی در جبهه رخ می دهد.


عقبگرد سه روزه دلار و سکه | دنیای بورس\nنرخ ارز و سکه در معاملات امروز به سطوح ابتدای هفته بازگشت\nعقبگرد سه روزه دلار و سکه\n11:14 - 1400/01/21\nدلار و سکه که در دو روز گذشته افزایشی شده بودند و در معاملات سه‌شنبه روند معکوسی را تجربه کردند و به اصلاح قیمت پرداختند. نظارت بازارساز ارزی بر عرضه دلار و کاهش سطح تقاضا از جمله عوامل افت نرخ ارز بود. سکه نیز در هم‌افزایی اثر توامان افت اونس طلا و دلار با شدت بیشتری کاهشی شد.\nدنیای بورس: هر دلار آمریکا ساعت 18 روز سه‌شنبه به بهای 13 هزار و 600 تومان به فروش رفت و افت 190 تومانی را نسبت به قیمت پایانی دیروز تجربه کرد. به این ترتیب بهای دلار به سطح قیمت بازار در روز شنبه رسید و تمامی افزایش نرخ ارز در روزهای یکشنبه و دوشنبه جبران شد. دلار امروز را در حالی آغاز کرد که افزایشی‌های بازار قصد حمله به مرز 14 هزار تومانی را داشتند. اما شاخص ارزی کشور نه تنها به مرز یاد شده نزدیک نشد بلکه در مقاطعی از روز به زیر مرز 12 هزار و 600 تومان نیز سقوط کرد. سفته‌بازان انتظار داشتند با تکیه بر اخبار پیرامون رسمی شدن تروریستی شناخته شدن سپاه توسط ایالات متحده دو رشد اخیر نرخ ارز را تداوم بخشند. اما سطح کم تقاضا در بازار نشان داد که اثر این خبر طی معاملات هفته قبل پیش‌خور شده است. بازارساز ارزی نیز با حفظ فاصله کم نرخ مندرج بر تابلوی صرافی‌های عامل خود با بازار آزاد و کاهش پلکانی نرخ فروش مانع از شکل‌گیری فاصله آربیتراژی شد و به افت بیشتر دلار کمک کرد. با توجه به حساسیت مرز روانی 13 هزار و 500 تومانی انتظار می‌رود که با نزدیک شدن بهای دلار به مرز مذکور شاهد مقاومت دلالان در معاملات روزهای پایانی آخر هفته باشیم. در چنین شرایطی دلالان معمولا هم‌سو با بازارساز موقعیت فروش به خود گرفته تا به افت بیشتر نرخ ارز دامن زنند و با خریدهای سنگین در قیمت‌های پایین‌تر ضمن کسب سود مقدمه رشد دلار را فراهم کنند.\nهم‌افزایی دو عامل کاهشی در بازار سکه\nهر سکه طرح جدید طی معاملات امروز 130 هزار تومان کاهش قیمت یافت و ساعت 18 به بهای 4 میلیون و 720 هزار تومان مبادله شد. کاهش همزمان شاخص ارزی کشور و اونس طلا در بازار جهانی اثر خود بر قیمت سکه را تشدید کردند، بطوری که افت 1.3 درصدی نرخ ارز و کاهش 0.9 درصدی فلز زرد منجر به ریزش 2.7 درصدی بهای سکه شد. هر اونس طلا راس ساعت 18 امروز به بهای 1274 دلار به فروش رفت. پنجمین افت متوالی طلا در حالی رقم خورد که ریسک‌های سرمایه‌گذاری در حال کاهش بوده و تمایل معامله‌گران برای کسب سود بیشتر از بازارهای پرریسک، منجر به انقباض سمت تقاضا برای فلز زرد شده است. داده‌های اقتصادی مطلوب چین و آمریکا در هفته گذشته سیگنال عدم افت شتاب رشد اقتصاد جهانی را صادر کرد و فشار بر طلا را افزایش داد. در همین راستا حجم صندوق‌های سرمایه‌گذاری بر پایه طلا قابل معامله در بورس «SPDR Gold Trust» به کمترین میزان خود از ماه نوامبر رسید. امروز همچنین نرخ ارز در بازار داخلی به واسطه ضعف تقاضا و مدیریت و عرضه مناسب دلار توسط بازارساز نزولی شد و 190 تومان افت قیمت پیدا کرد. در جلسه معاملاتی سه‌شنبه همچنین به میزان 75 هزار تومان از ارتفاع حباب سکه کاسته شد.


Goyanews گویا | پایگاه خبری تحلیلی گویا \nاستفاده از ظرفیت‌های بانوان،نیازمند تقدم شایسته سالاری بر مصلحت اندیشی است/برای اجرایی شدن بخشنامه استفاده از بانوان در پست‌های مدیریتی پیگیری‌های متعددی انجام شده است\nمدیرکل امور بانوان و خانواده استانداری گیلان؛ پایگاه خبری گویا: مدیرکل امور بانوان و خانواده استانداری گیلان استفاده از ظرفیت های بانوان را نیازمند تقدم شایسته سالاری بر مصلحت اندیشی و مباحث جنسیتی دانست و گفت: باید سقف های شیشه ای که مانع پیشرفت می شوند، برداشته شوند. فاطمه رفیعی روز دوشنبه در گفت […]\nچگونه میتوانیم ازاین مهمان ناخوانده آنفلوانزای فوق حاد پرندگان به نفع پرندگان بیچاره استفاده بکنیم؟\nمتاسفاته سالیان سال است که درمناطق جلگه ایی استانهای شمالی به بهانه امرارمعاش پرندگان مهاجر را قتل عام میکنند. به یاد دارم درسال ۹۰ که به اتفاق همکاران به مناطق بخش رودبنه جهت جلوگیری از شکارپرندگان وجمع آوری تورهای هوایی مراجعه میکردیم باعکسلعمل منفی مردم ودهیاران وشوراها مواجه می شدیم وازاین امربعنوان یک شغل استراتژیک […]\nمردم به روحانی رای داده‌اند نه به فلان وزیر و معاون|شجاعانه خانه‌تکانی اساسی انجام دهد\nجعفرزاده نماینده رشت: نایب رئیس فراکسیون مستقلین اظهارداشت: عملکرد برخی از دولتی‌ها مثبت نیست و رییس دولت بنا بر عهدی که با مردم بسته باید عمل کند و بدون تعارف کسانی را که انگیزه ندارند از قطار پیاده کند. به گزارش پایگاه خبری گویا به نقل از اعتماد آنلاین، غلامعلی جعفرزاده ایمن‌آبادی عضو کمیسیون برنامه و بودجه […]\n۵ گياه فوق العاده برای تقويت حافظه و داشتن مغز هوشيار!\nبهترین گزینه‌هایی که بدون هیچ کالری اضافی و بدون چربی، نه تنها عطر و طعم خوشی به غذا‌ها می‌دهند بلکه منافع بی شماری نیز می‌توانند برای مغز داشته باشند؛ گیاهان و ادویه جات هستند. به گزارش پایگاه خبری گویا:منافع بزرگ برخی گیاهان و ادویه جات در افزایش سطح حافظه، کاهش اضطراب و حتی شاید حفاظت […]\nبه مناسبت دهه فجر همایش پیاده روی خانوادگی در لاهیجان برگزار شد\nهيات همگاني شهرستان لاهيجان به مناسبت دهه مبارك فجر روز جمعه بيستم بهمن برگزار کرد. به گزارش «بامردم»، به مناسبت دهه فجر همایش پیاده روی خانوادگی صبح جمعه از جلوی اداره ورزش و جوانان شهرستان شروع تا میدان خلیج فارس (ابشار) پایان یافت.\nجشنواره سفره گیلانی،فرهنگ گردشگری در لنگرود برگزار شد+عکس\nجشنواره سفره گیلانی،فرهنگ گردشگری در ۱۹بهمن توسط اداره میراث فرهنگی شهرستان لنگرود برگزار شد. گیلان سراسر اصالت است و غذاهای محلی گوشه گوشه این دیار کهن، طعم خوش اصالت، فرهنگ و سلامت را به تصویر می کشد. برگزاری جشنواره سفره گیلانی، فرهنگ گردشگری؛ گامی است در جهت توسعه و ترویج فرهنگ غذاهای بومی و منطقه […]\nکمیته محیط زیست حزب اراده ملت ایران شعبه لاهیجان:آیا جمع شدن این حجم زباله برای سلامت مردم روستاهای لاهیجان مضر نیست؟؟؟؟؟؟\nمسئولین عزیز …. آیا جمع شدن این حجم زباله برای سلامت مردم روستاهای لاهیجان مضر نیست؟؟؟؟؟؟  بر مبنای اصول بهداشتی و بهسازی زیست محیطی بایستی زباله ها که منشاء انواع آلودگی هستند در اسرع وقت دفع گردند چرا که در غیر اینصورت انتشار و انتقال بیماری – ایجاد بو و چشم اندازهای بد و […]


مشخصات و قیمت احتمالی آیفون SE پلاس افشا شد | چی بی صبا\nخانه/فناوری/مشخصات و قیمت احتمالی آیفون SE پلاس افشا شد\nاپل برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ از گوشی آیفون SE رونمایی کرد و سال گذشته میلادی نسل جدیدش برای طراحی قدیمی از راه رسید. در ماه‌های گذشته شاهد انتشار گزارش‌های زیادی درباره آیفون SE پلاس بوده‌ایم و حالا مشخصات و قیمت آن افشا شده‌اند.\nدر حالی که اپل اواخر سال گذشته میلادی از ۴ گوشی جدید از سری آیفون ۱۲ رونمایی کرد، این احتمال وجود دارد که امسال نسل جدید آیفون SE به همراه نسخه پلاس آن معرفی شوند. به تازگی مشخصات مدل پلاس این گوشی هوشمند افشا شده است.\nدر حالی که گوشی‌های سری آیفون ۱۲ دارای نمایشگر OLED هستند، ظاهرا اپل برای آیفون SE پلاس پنل IPS درنظر می‌گیرد که ۶.۱ اینچی خواهد بود. این دستگاه از چیپ A14 Bionic مشابه با جدیدترین گوشی‌های اپل بهره می‌برد، البته شاید به چیپ قدیمی‌تر A13 Bionic هم مجهز شود.\nاز آنجایی که با یک گوشی اقتصادی روبه‌رو هستیم، احتمالا به دوربین اصلی تکی ۱۲ مگاپیکسلی مجهز می‌شود و دوربین سلفی ۷ مگاپیکسلی خواهد داشت. آیفون SE پلاس همچنین از استاندارد IP67 پشتیبانی می‌کند تا در برابر نفوذ آب و گرد و غبار مقاوم باشد.\nاین گوشی هوشمند احتمالا از فیس آیدی بهره می‌برد، البته این احتمال وجود دارد که سنسور اثر انگشت تاچ آیدی درون دکمه پاور آن تعبیه شود. آیفون SE پلاس احتمالا در رنگ‌های مشکی، قرمز و سفید از راه می‌رسد و قیمتی برابر ۴۹۹ دلار خواهد داشت.\nاگر گزارش اخیر صحت داشته باشد، قیمت آن ۱۰۰ دلار از آیفون SE کنونی گران‌تر خواهد بود که با توجه به قابلیت‌های بیشتر و نمایشگر بزرگتر منطقی به نظر می‌رسد. انتظار می‌رود مشخصات نسل جدید آیفون SE و نسخه پلاس آن مشابه یکدیگر باشد و تنها نسخه استاندارد به نمایشگر کوچکتر مجهز شود.\nدر نهایت باید به این موضوع اشاره کنیم که مشخصات احتمالی آیفون SE پلاس تفاوت چندانی با آیفون XR ندارد و تنها به پردازنده بروزتری مجهز می‌شود. با توجه به فروش بالای این گوشی هوشمند، ارائه نسخه بروز شده آن با بهبودهای جزئی و قیمت مقرون به صرفه، اقدام منطقی محسوب می‌شود و فروش اپل بیش از پیش افزایش می‌یابد.


خبرگزاری رها | قاری منصور، فرمانده عمومی طالبان در قندوز کشته شد\nانتشار: 3 سپتامبر 2019\nقاری منصور، فرمانده عمومی طالبان در قندوز کشته شد\nارتش در شمال شرق کشور اعلام کرد قاری منصور، فرمانده عمومی طالبان برای ولایت قندز کشته شده است.\nقول اردوی ۲۱۷ پامیر امروز سه‌شنبه (۱۲سنبله) با بیان این خبر اعلام کرد: «شب گذشته قاری منصور، فرمانده عمومی طالبان برای ولایت قندز در منطقه«کنم» این ولایت در یک عملیات هدفمند نیروهای امنیتی کشته شده است.»\nاین قول اردو در یک خبر دیگر نیز اعلام کرد حمله تهاجمی طالبان بر ولسوالی دشت ارچی ولایت قندز نیز دفع شده و ۱۲ شورشی طالب کشته و ۸ تن دیگر آنان زخمی شده‌اند.\nنزدیک به یک هفته از حمله گسترده طالبان از چند جهت بر شهر قندز می‌گذرد. در این مدت، شهر قندز شاهد دو حمله انتحاری بوده است. اما مقام‌های امنیتی از دفع کامل حملات طالبان بر شهر قندز و پاکسازی این شهر از حضور نیروهای این گروه خبر می‌دهند.\nدو فرمانده طالبان به نام های قاری دوست و محمود در ولایت غزنی کشته شدند\nکمین نیروهای امنیتی در قندوز یک فرمانده طالبان را کشت\nحمله طالبان بر ولسوالی امام صاحب قندوز با کشته شدن دو فرمانده اش دفع شد


1396/11/25 منبع : خبرنگاران جوان کد خبر: 1118747\nمدیرعامل گروه آوین و کارشناس ارشد سابق شرکت مایکروسافت از رونمایی و آغاز به کار اپلیکیشن درخواست تاکسی کابین خبر داد.\nوی در ادامه افزود: کابین در مرحله اول تاکسی ها و سپس آژانس ها را تحت پوشش قرار خواهد داد، همچنین ۳ هزار تاکسیران را برای فعالیت در کابین آموزش دادیم.\nسخنور اذعان کرد: امیداوریم در جهت جذب مسافر برای گسترش فعالیت این اپ برای درخواست تاکسی اقدامات لازم را انجام دهیم، البته ما ۲ بازار یکی جابه جایی مسافر و دیگری خدمات دهی به شرکت ها و سازمان ها را مد نظر دادیم.\nمدیرعامل گروه آوین و کارشناس ارشد سابق شرکت مایکروسافت اذعان کرد: در بحث امنیت این نرم افزار کار شده است و بر این اساس به حریم خصوصی مسافران و تاکسیران ورود نمی شود و از اطلاعاتی همچون آدرس یا شماره موبایل مشتریان صیانت می شود.\nسخنور بیان کرد: ما آمادگی داریم که از تمام خودرو ها در کابین استفاده کنیم، البته قانونگذار ما تاکسیرانی است و اگر تاکسیرانی خودرویی را از مجموعه تاکسی حذف کند، عملا ما هم از مجموعه کابین، آن نوع تاکسی را حذف خواهیم کرد، البته سعی ما بر این است که از خودرو های مدل ۹۰ به بالا در اپ درخواست تاکسی کابین استفاده کنیم.\nوی عنوان کرد: در آینده سرویس های خوبی ارائه خواهیم داد و از آنجایی که زیر نظر بانک ملت فعالیت داریم، در آینده می خواهیم از تاکسی های برقی در اپ کابین استفاده کنیم، به همین منظور ارائه خودرو های قسطی به تاکسیران ها در آینده از دیگر برنامه های ما است.\nسخنور گفت: بالغ بر ۳ هزار دستگاه تاکسی تحت پوشش است، امیدواریم با همکاری سازمان تاکسیرانی این تعداد به ۱۰ هزار دستگاه طی ماه های آینده برسد، البته پیک را به این خدمات کابین اضافه می کنیم.\nمدیرعامل گروه آوین و کارشناس ارشد سابق شرکت مایکروسافت بیان کرد: در اپلیکیشن درخواست تاکسی کابین، مسافر می تواند انتخاب کند که تاکسیران مرد یا زن باشد. همچنین نرخ تاکسی های کابین مصوب آن چیزی است که برای سازمان تاکسیرانی در نظر گرفته شده است و قیمت مناسب و کیفیت بالایی در ارائه خدمت داریم.\nوی در پایان اذعان کرد: اپلیکیشن درخواست تاکسی کابین در نسخه های اندروید و IOS طراحی و به بازار معرفی شده است.\nورود تاکسی های برقی به کابین در آینده ای نزدیک\nحذف اپلیکیشن یک تاکسی آنلاین از اپ‌استور ایرانی\nیکی از اپ‌استورهای اندروید ایرانی دقیقا دو روز پس از شکایت یکی از تاکسیهای موبایلی از اقدام ضدرقابتی رقیبش در شورای رقابت، اپلیکیشن رانندگان آن را حذف\nمدیر کل دفتر حمل و نقل عمومی و ترافیک شهری سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور گفت: با راه اندازی اپلیکیشن درخواست تاکسی، 12 هزار تاکسی در شهر تهران ب\nوقتی مسافر این تاکسی ها باشی ناخود آگاه حس کنجکاوی ات گل می کند که آیا با کرایه هایی که بعضا 50درصد کرایه آژانس هاست می تواند منبع درآمد خوبی برای ران\nتله‌کابین دیزین از حرکت ایستاد/ محبوس شدن تعدادی از مردم در کابین ها\nتعدادی از اسکی بازان دقایقی پیش به دلیل قطع برق یکی از کابل ها در تله کابین محبوس شدند.


نمایندگی مکسوی تهران - خرید فروش سویا | شرکت سویا بهسوی\nژانویه 24, 2018 /0 دیدگاه /در سویا مکسوی /توسط admin\nامروزه سویا خوراکی یکی از محصولاتی است که در حوزه مواد غذایی از زمره پرفروش ترین و اساسی ترین نیاز های جامعه در کشورمان به حساب می آید. همانطور که میدانید این محصول با نامها و برند های تجاری مختلفی در بازار کشور عرضه میگردد. بسیاری از این نامها مانند سویا مکسوی برای خریداران سویا آشنا و محبوب هستند که توسط نمایندگی های فروش متعددی در سراسر کشور در اختیار مشتریان قرار میگیرد. پس قطعا کسانی که در زمینه فروش این محصولات نام آشنا فعالیت دارند از درآمد خوبی برخوردار خواهند بود. لازم به ذکر است تهران یکی از شهر هایی است که دارای مشتریان قدیمی و همیشگی سویا طعم دار می باشد و مصرف کنندگان آن به دنبال خرید سویا مکسوی از نمایندگی ها و مراکز فروش مربوطه هستند.\nhttps://soyamarket.ir/wp-content/uploads/2018/01/نمایندگی-فروش-سویای-مکسوی-تهران.jpg 225 225 admin https://soyamarket.ir/wp-content/uploads/2019/12/لوگو-شرکت-سویا-بهسوی-1.png admin2018-01-24 19:37:052018-05-18 13:03:44نمایندگی فروش سویای مکسوی تهران


نساجی قائم شهر چشم امید استان است | خبرگزاری ایلنا\nدوشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۸ | 06:23\nکد خبر: 783582 ۱۳۹۸/۰۴/۱۸ ۱۹:۰۶:۳۲ A\nمعاون عمرانی استانداری مازندران :\nنساجی قائم شهر چشم امید استان است\nبه گزارش خبرنگار ایلنا، مهدی رازجویان، معاون عمرانی استاندار مازندران عصر سه شنبه از ورزشگاه شهید وطنی قائمشهر بازدید کرد.\nمهدی رازجویان گفت : از آخرین بازدید دوازده روز میگذرد و طی این مدت پیمانکار به کارهای عمرانی سرعت بخشیده است.\nمعاون عمرانی استانداری مازندران نساجی قائمشهر را چشم امید استان دانست و افزود : باید برای هواداران نیز امکاناتی را ایجاد کنیم تا با انگیزه ی بیشتر و حضور فعالتری داشته باشند.\nوی با بیان اینکه استاندار نیز پیگیر هستند، ابراز کرد : بنابر دستور ایشان بازدیدهایی را به صورت سرزده انجام می دهیم و امیدواریم با تزریق مالی سازمان برنامه و بودجه استان این ورزشگاه هرچه سریعتر آماده شود.\nمهدی رازجویان درخصوص سیل اخیر و‌خسارت های وارد شده با بیان اینکه روند بازسازی خوب است، افزود : امیدواریم تا پایان تیرماه کلیه واحدهای تعمیری تحویل داده شود.\nوی با اشاره به حدود چهار هزار و ۶۰۰ واحد تخریبی درسیل اخیر که نیاز به تعمیر داشتند، خاطرنشان کرد : چهارهزار واحد تحویل داده شده اند، دویست واحد نیز آماده تحویل هستند و مابقی نیز طبق پیش بینی ها تا آخر تیرماه آماده تحویل هستند.\nرازجویان با اشاره به خسارت سیل به بخش کشاورزی گفت : اطلاعات کشاورزان باید در سامانه سجاد ثبت شود که طبق هماهنگی های صورت گرفته تا آخر تیرماه همه اطلاعات وارد سامانه می شوند تا کشاورزان بتوانند با مراجعه به بانک تسهیلات را دریافت کنند.\nوی درخصوص وضعیت راه ها بیان داشت : راه ها رانشی بودند که برای انجام عملیات نیاز به اعتبار داریم.\nمعاون عمرانی استاندار گفت : همه ی راه های استان باز است اما به این معنی نیست که به وضعیت قبل برگشته اند.\nاو برآورد خسارت در استان را هزار و ۶۶۵ میلیارد تومان عنوان کرد که از این مقدار پانصد و هفتاد میلیون تومان در بخش کشاورزی، حدود سیصد میلیون تومان در بخش معیشتی و مسکن و‌مابقی مربوط به زیرساخت ها است.\nبخش کشاورزی سازمان برنامه و بودجه سیل مسکن نساجی


حواشی سلبریتی‌های فوتبال؛\nاین روزها حواشی منفی در فوتبال ایران آنقدر زیاد شده که اکثر هواداران فوتبال برای پیگیری این مطالب باید خیلی به روز باشند!\nلینک کوتاه : parsine.com/0028s5\nبه گزارش پارسینه؛ این روزها حواشی منفی در فوتبال ایران آنقدر زیاد شده که اکثر هواداران فوتبال برای پیگیری این مطالب باید خیلی به روز باشند!\nچند روز پیش معاون ورزشی باشگاه استقلال تهران، خبر از حمله ی دروازه بان سابق پرسپولیس به او داد که در نهایت منجر به شکسته شدن بینی آقای خطیر شد.در همین حین علیرضا حقیقی ماجرای مطرح شده از سوی خطیر را از اساس رد میکند و روایت جدیدی را مطرح کرده است؛ حقیقی معتقد است خطیر به او فحش ناموسی داده و بعد به باشگاه پرسپولیس نیز توهین کرده است و من فقط او را هول دادم و اصلا بحث ضرب و شتم مطرح نیست!\nاتقاق ثابت شده این است که در هر صورت فرهاد مجیدی از دادن تست الکل و فرمان پلیس سرپیچی کرده و طبق گفته و تایید رییس پلیس راهوار تهران، رفتار مامور پلیس با مجیدی کاملا درست و در راستای اعمال قانون بوده و مجیدی نباید از قانون سرپیچی می‌کرده است.\nیک مشت بچه لب خطی بیسواد که دری به تخته ای خورده و بلطف بیت المال بی سامان مملکت یک شبه ره هزار ساله را رفته اند و از مرفهین جامعه گردیده اند باید هم اینچنین خود را گم کنند!!یا رب روا مدار که گدا معتبر شود...\nمتاسفانه ملت ایران بصورت افراطی و بی از حد به چهره های مذهبی ، هنرمندان ، ورزشکاران و ... بهاء می دهند و تا حد پرستش ، ستایش می کنند و این اصلا با عقل جور درنمیاد


اتحادیه اروپا تحریم ایران را شدت می‌بخشد | ایران | DW | 08.09.2012\nاتحادیه اروپا با تهیه پیش‌نویسی جدید تحریم‌های تازه‌ای علیه ایران تدارک دیده است. گیدو وستروله، وزیر خارجه آلمان عصر جمعه (۱۷ شهریور/ ۷ سپتامبر) در نشست غیر رسمی وزاری خارجه کشورهای عضو اتحادیه اروپا در پافوس قبرس اعلام کرد که تاریخ احتمالی بررسی پیش‌نویس جدید ۱۵ اکتبر خواهد بود.\nدور پیشین تحریم‌های اتحادیه اروپا علیه ایران در ژانویه سال جاری به تصویب رسید و از اول ماه ژوئیه به اجرا در آمد. سازمان ملل متحد و غرب بارها ایران را به دلیل برنامه مناقشه‌برانگیز اتمی این کشور مورد تحریم قرار داده‌اند.\nایران ماهیت برنامه هسته‌ای خود را صلح‌آمیز می‌نامد، اما غرب احتمال می‌دهد که برنامه اتمی ایران اهداف نظامی دنبال می‌کند.\nوزیر خارجه آلمان در نشست پافوس "نگرانی زیاد" خود در مورد "نقصان در پیشرفت مذاکرات هسته‌ای" با ایران را اعلام کرد و گفت: «ما تسلیح ایران به بمب اتمی را نخواهیم پذیرفت.»\nوی از رهبران ایران خواست در مذاکرات بین‌المللی در باره فعالیت‌های هسته‌ای این کشور "پیشنهادهای اساسی" بدهند.\nتشدید تحریم در عرصه‌های مالی و تجاری\nاتحادیه اروپا بارها ایران را در عرصه‌های مختلف، از جمله عرصه نفتی تحریم کرده است. در آخرین دور تحریم‌ها، اتحادیه اروپا خرید نفت ایران را تحریم کرد و شرکت‌ها‌ی بیمه اروپایی نیز از بیمه محموله‌های نفتی ایران و ارائه بیمه‌نامه به کشتی‌های حامل نفت ایران منع شدند.\nایران در اواخر ماه ژوئیه اقرار کرد که تحریم‌های غرب به اقتصاد این کشور لطمه وارد آورده است.\nبنا به اظهارات دیپلمات‌های غربی، بریتانیا خواستار آن است که تحریم ایران در عرصه‌های انرژی و تجاری نیز تشدید شود. ویلیام هیگ،وزیر خارجه بریتانیا در نشست پافوس فشار بیشتر بر ایران از طریق تحریم‌های جدید را "ضروری" نامید.\nدور پیشین مذاکره گروه بین‌المللی "پنج به علاوه یک" با ایران در مسکو بدون کسب نتیجه به پایان رسید. کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به نمایندگی از پنج عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد و آلمان تلاش دارد مذاکره با ایران را به پیش براند.\nاشتون با تشریح مشکلات جاری پیشبرد گفت‌وگوهای هسته‌ای با ایران در پافوس اعلام کرد که مذاکره با سعید جلیلی، مذاکره‌کننده ارشد هسته‌ای ایران و دبیر شورای عالی امنیت ملی این کشور تا کنون انجام نگرفته است. این مذاکرات قرار بود در ماه اوت انجام شود.\nلوران فابیوس، وزیر خارجه فرانسه و جولیو ترزی، همتای ایتالیایی او نیز از شدت بخشیدن به تحریم‌های ایران استقبال کرده و گفتند: «آرزوی ما رسیدن به راه حلی سیاسی است. اما ایران باید برای رسیدن به این هدف از خود حرکتی نشان دهد.»\nاسرائیل دست‌یابی ایران به سلاح هسته‌ای را تهدیدی علیه موجودیت خود قلمداد می‌کند. این کشور بارها از احتمال حمله نظامی به تأسیسات اتمی ایران صحبت کرده و ظاهرا این گزینه به گونه‌ای فزاینده برای اسرائيل اهمیت می‌یابد.\nوزیر دفاع اسرائیل می‌گوید این کشور و آمریکا بر سر نحوه‌ی مقابله با ایران اختلاف دارند اما او مطمئن است که واشنگتن برای هر اقدامی آمادگی دارد. یک نماینده ارشد کنگره آمریکا نیز وجود اختلاف را تایید می‌کند. (07.09.2012)\nکلیدواژه‌ها تشدید تحریم ایران, اتحادیه اروپا ایران, اشتون جلیلی\nلینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/165LP


موسوی: از ابتدای انقلاب هنر دستوری نداشتیم\nکد خبر: ۸۷۲۳۰\nتاریخ انتشار : ۰۱ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۰۳:۱۲\nدر دیدار با اهالی هنر و فرهنگ مطرح شد؛\nاز وظایف رییس‌جمهور حمایت از آزادی‌هاست\nآفتاب‌نیوز : آفتاب: اهالی فرهنگ و هنر عصر دوشنبه در سالن اجتماعات روزنامه اطلاعات با مهندس «میرحسین موسوی» دیدار کردند.\nبه گزارش سرویس سیاسی آفتاب، مهندس موسوی در این نشست که با شعار «دولت فرهنگی و فرهنگ غیردولتی» برگزار شد، ضمن خوش آمدگویی به هنرمندان و استادان هنری کشور گفت: «این جلسه برای آن برگزار شده که کمی درباره مسایل فرهنگی و هنری صحبت کنیم و شعاری هم که انتخاب شده برای همین است».\nوی افزود: «برای روشن‌تر شدن گفته‌هایم خاطره‌ای را نقل می‌کنم. پیش از فروپاشی بلوک شرق مسافرتی داشتم به برلین شرقی که رهبری داشتند با عنوان هونیکر. این کشور پس از شوروی مهم‌ترین کشور اروپای شرقی از نظر صنعت، رشد و رفاه محسوب می‌شد و میزبان من که نخست‌وزیر آنجا بود، مرا به نقاط مختلف برلین شرقی می‌برد. در یکی از خیابان‌های این شهر برج بلند مخابراتی بود مانند برج میلاد و هر بار که از کنار این برج رد می‌شدیم، بلااستثنا میزبان من می‌گفت که ما این برج را ساختیم تا جواب برلین غربی را که می‌خواهد ما را از بین ببرد، بدهیم. او این حرف را زیاد تکرار می‌کرد و من به این نتیجه رسیدم که بزرگ‌ترین آسیب‌پذیری آن‌ها پیام‌هایی است که به آن‌ها ارسال می‌شود و آماده نبودن آن‌ها در برابر این پیام‌هاست که ذهن آن‌ها را تا این حد مشغول کرده است».\nنخست‌وزیر سال‌های دفاع مقدس ادامه داد: «من هم وقتی درباره دولت فرهنگی می‌خواهم صحبت کنم، اشاره‌ام به دولتی است که فهم عمیقی از مسایل فرهنگی دارد و به نظر من غیر از این نمی‌تواند به کشورش خدمت کند. دولت غیر فرهنگی رویکردهایی را انتخاب می‌کند که به جای خدمت، مشکل ایجاد می‌کند. وقتی بحث سانسور و بستن فضا برای خلاقیت هنری مطرح می‌شود، مربوط به همین امر است».\nمیرحسین موسوی ادامه داد: «من مطمئنم همه عزیزانی که در این جا هستند، ایرانی پیشرو را خواستارند و این دغدغه آن‌هاست. اگر دولتی، حساسیت هنرمندان خود را که تاریخ و هنر کشور خود را می‌شناسند ببیند، به اصحاب فرهنگی کشور اعتماد می‌کند و این نیرو را بزرگ‌ترین ذخیره برای حفظ کشور قلمداد خواهد کرد. ما فکر کردیم که در این فضای فرهنگی عظیم، بهترین پیامی که می‌توانیم بدهیم این است که ضرورت دارد در کشوری که انقلاب فرهنگی داشته، دولت فرهنگی تشکیل شود و دنبال آن نباشد که فرهنگ دولتی ایجاد کند چرا که فرهنگ را فرهنگیان می‌سازند نه دولت».\nوی با بیان اینکه هیچ نمونه‌ای در جهان وجود ندارد که هنر سفارشی و دولتی فرهنگ کشوری را نجات داده باشد، بیان کرد: «نمونه‌ای از این نوع فرهنگ را در انقلاب شوروی می‌بینیم، پیش از دهه 1917 و دهه پس از آن در شوروی سابق با خیل عظیم هنرمندان پیشرو، روبه‌رو هستیم اما از زمانی که دولت بر روی هنرمندان دست گذاشت و شروع کرد به تقسیم کردن آن‌ها به خودی و غیرخودی، موجب شد سبک‌هایی ایجاد شود و شرایط فرهنگی تغییر کند؛ به گونه‌ای که عده‌ای از هنرمندان فرار کردند و عده‌ای تیرباران شدند».\nموسوی با بیان اینکه در علوم انسانی نیز همین طور بود ادامه داد: «حتی عده‌ای معتقدند یکی از عوامل مهم فروپاشی شوروی این بود که حاکمیت شوروی سابق نتوانسته از طریق اصحاب فرهنگ پیچیدگی‌های جامعه‌ی آن روز را دریافت کند. هنر حتی می‌تواند نقش سیاسی بگیرد و پیچیده‌تر از آن است که دیده می‌شود».\nوی ادامه داد: «هنرمندان که از روسیه فرار کردند، غرب برای توسعه دادن جامعه خود از آنها بهره برد و پایه‌گذار هنرهای جاودان و ماندگاری شدند چه در زمینه هنرهای تجسمی، چه موسیقی و غیره. ما هم همین مساله را داریم؛ البته از ابتدای انقلاب هنر دستوری نداشتیم بلکه هنر سینما و هنرهای تجسمی توانست شکل بگیرد و پیش برود چون فضا آزاد و غیر دستوری بود. در تئاتر و سایر رشته‌های هنری نیز همین طور».\nمهندس موسوی با تاکید بر اینکه در فضای آزاد و چندصدایی است که هنرمند می‌تواند احساس آزادی کند و رشد داشته باشد گفت: «باید از فضایی بترسیم که محدود و آمرانه و اثرگذار بر خلاقیت هنرمندان باشد. بنابراین بهترین کارهای هنری در کشور ما کارهای بدون دستور و برخاسته از نیازهای عمیق فکری و فرهنگی است و در این راستا دولت فرهنگی می‌تواند به هنرمندان نشان دهد که آن‌ها را به عنوان یک فرصت تلقی می‌کند».\nموسوی در ادامه گفت: «فرض باید این باشد که در وهله‌ی اول همه هنرمندان علاقه‌مند به کشورند. هیچ هنرمندی مخالف آزادی و استقلال و قدسی بودن اذهان مردم نیست؛ دولت فرهنگی باید نسبت به هنرمندان چنین باوری داشته باشد. اگر این گونه باشد نقش دولت در زیرساخت‌ها برجسته خواهد بود و در کنار آن، فرهنگ غیردولتی در راستای اهداف دراز مدت ایجاد می‌شود و بهترین کمک را چنین فرهنگی به چنین دولتی می‌کند و نقش فرهنگ اینجا از سیاست پررنگ‌تر می‌شود».\nوی با بیان اینکه فرهنگ، فهم ما را نسبت به جهان معنادار می‌کند و کمک می‌کند که اندیشه‌های دیگران را یاد بگیریم و به نفع بشریت به کار ببندیم افزود: «در این صورت فرهنگ غیر دولتی امکان‌پذیر است و دولت به هیچ وجه متصدی نقاشی، سینما و تئاتر نیست بلکه این هنرمند است که آنها را ایجاد می‌کند».\nنخست‌وزیر سال‌های دفاع مقدس در ادامه اظهار کرد: «اگر یک گام جلوتر برویم به فضا و دنیای مجازی می‌رسیم که با اینترنت و ماهواره ابعاد مختلفی پیدا کرده است و نقش هنرمندان در این دنیا با هنرمندان قدیمی قابل قیاس نیست و حتی وسعت تاثیرشان بیشتر است».\nموسوی در ادامه گفت: «من همیشه به دوستان روزنامه‌نگار خود می‌گویم که هنرمندان در آرایش صفحه پیام‌های تبلیغاتی و غیره حتی بدون آنکه مسوولان رسانه‌ها متوجه شوند، جای پای خود را می‌گذارند؛ همین طور در صداوسیما. حجم این پیام‌رسانی به قدری گسترده است که اگر آگاهی لازم را نداشته باشیم، ممکن است نتوانیم مولفه‌های پیروزی یک نظام را ببینیم».\nوی ادامه داد: «ان‌شاءالله نظام و دولت آینده ما هرکه می‌خواهد باشد به این فضا دقت کند؛ وقتی با دوستان سیاستمدار صحبت می‌کنم همه تصدیق می‌کنند که هنر مهم است اما همواره این تصدیق آن‌ها با لبخندی همراه است که نشان دهنده‌ی عدم درک درونی از فرهنگ و هنر است بنابراین بسیار سخت است که جا بیفتد مسایل سیاسی و هنری در جامعه امروز از هم جدا نیستند».\nوی در پایان ابراز امیدواری کرد که نگاه درستی نسبت به فرهنگ و هنر ایجاد شود و گفت: «اگر این نگاه درست شود نه شاهد سانسور، نه بستن روزنامه‌ها، نه فیلتر سایت‌ها و نه بستن کتابفروشی‌ها خواهیم بود. این‌ها حتی می‌تواند در حل مشکلات سیاسی و اقتصادی سهم داشته باشد».\nدر ادامه اهالی فرهنگ و هنر در دیدار با میرحسین موسوی، طی سخنانی کوتاه به بیان دیدگاه‌های خود پرداختند و نسبت به موفقیت او در انتخابات آتی اظهار امیدواری کردند.\nفاطمه راکعی در دیدار مهندس موسوی با اهالی فرهنگ و هنر گفت: «میرحسین در جریان‌سازی حرکت هنری در کشور نقش موثری داشتند و بزرگ‌ترین مطالبه اهل هنر از میرحسین این است که بیاید و کاری کند که کشوری آباد شود».\nراکعی در ادامه سخنان خود برخی از مطالبات هنرمندان نظیر توجه به ترجمه‌های آثار هنری و همچنین توجه به رعایت حقوق مولف تاکید کرد و در بخش پایانی سخنان خود قطعه‌ای شعر برای میرحسین سرود.\nدر ادامه مراسم، صادق خرازی درباره‌ی میرحسین گفت: «میرحسین فردی با تجربه اهل فرهنگ و یک هنرمند و سیاستمدار کارآزموده، خالص و بدون هوای نفس است و من ایشان را شخصیتی بافضیلت می‌شناسم که می‌تواند سرچشمه محبت در جامعه باشد. چیزی که خلاء آن در جامعه احساس می‌شود».\nوی افزود: «موسوی در تاریخ خدمات فرهنگی و سیاسی خود همواره در راه خدا گام برداشته است. موسوی موسس فکر فرهنگی در کشور بود و بسیاری از فستیوال‌های امروز از ابتکارهای ایشان است».\nخرازی در بخشی از سخنان خود با اشاره به سیر تطور فرهنگ در جهان گفت: «قرن بیستم قرنی بود که جامعه بشری از حوزه فرهنگ غفلت کرد و به همین دلیل بود که در سال 1988 سازمان ملل به خاویر پرز دکویار ماموریت داد تا در راه توسعه نقش فرهنگ فعالیت کند و پس از آن بود که در سال‌های بعد سال‌هایی را با عناوین فرهنگی‌ای همچون گفت‌وگوی تمدن‌ها نام نهادند. جامعه جهانی به این نتیجه رسید که توسعه منهای فرهنگ عقیم می‌ماند و بسیاری از مشکلات پیش آمده در سال‌های اخیر به دلیل غفلت از فرهنگ بوده است و می‌توان این مشکلات را با فرهنگ مهار کرد».\nخرازی در بخش دیگری از سخنان خود گفت: «این یک بحث انتزاعی نیست که ارزش و قدرت استراتژیک هر کشور به پیشینه و تاریخ او بستگی دارد و با استفاده از فرهنگ و تمدن گذشته خود به عنوان یک سرمایه بزرگ می‌تواند در حل بحران‌ها موثر باشد. تاریخ یک ملت است که می‌تواند الگو برای مقابله با بحران هویت ایجاد کند».\nخرازی در ادامه به گسترش فرهنگ وبلاگ‌نویسی و سایت‌های خبری در کشور اشاره کرد و گفت: «تعدد وبلاگ‌ها و بسط و گسترش سایت‌های خبری امری قابل تامل در کشور ماست؛ هرچند که محتوای عرضه شده در این سایت‌ها و وبلاگ‌ها از کیفیت مناسبی برخوردار نیست».\nاین استاد دانشگاه در ادامه سخنان خود گفت: «تحجر و سلفی‌گری از یک سو و هر‌هری مذهبی و تسلیم در برابر جهانی شدن دو قطب نامبارک است. باید بدانیم که سلفی‌گری بهترین شیوه دین‌پژوهی نیست و منفعل شدن در برابر جهانی شدن نیز امر درستی نیست. باید راه تازه‌ای گشود».\nوی بیان کرد: «تمدن ما تمدنی است که در یک دوره سعدی را به جهان عرضه کرد و مورد توجه جهانیان قرار گرفت و دوره‌ای نیز حافظ را و امروز نیز مولانا را به جهان ارائه کرده است و این نشان می‌دهد که تمدن ما چند وجهی است و در مقابل چالش‌های مختلف می‌تواند بحران‌ها را مدیریت کند».\nخرازی در پایان سخنان خود گفت: «رییس‌جمهور آینده باید به رکن فرهنگ و تاثیر نهادهای فرهنگی بر کشور توجه کند و زمینه را برای حضور کارساز ایران در عرصه‌های فرهنگی جهانی آماده کند».\nدر ادامه مراسم، خلیل جوادی با حضور در پشت تریبون شعر طنزی درباره میرحسین قرائت کرد.\nپس از او نیز محمد احصایی - از هنرمندان برتر کشورمان - گفت: «خوشحالم اگر یک رییس فرهنگستان هنر رییس‌جمهور شود».\nوی با اشاره به سوابق هنری میرحسین گفت: «اگر قرار است یک نفر در این جمع صحبت کند او میرحسین است».\nوی در بخشی از سخنان خود با انتقاد از وضعیتی که در جامعه ایجاد شده گفت: «چرا ما را به دروغ عادت داده‌اند؟ این آفتی بس مهیب است. افراد را کذاب می‌پندارند اما موسوی نه این روش را دوست دارد و نه نیاز دارد که با دروغ سر و سری داشته باشد. امیدوارم که ایشان باور همگان به حکومت صادقانه را بگشاید».\nاحصایی با بیان این که شان علم و عامل و عالم مخدوش شده است تصریح کرد: «موسوی این را نمی‌تواند تحمل کند. موسوی نمی‌تواند ببیند که معلمان و استادان دانشگاه نزول علمی کنند. او نمی‌تواند نگاه سرد و کینه‌توزانه جوانان را نادیده بگیرد».\nدر ادامه مراسم نیز حسام‌الدین سراج طی سخنانی گفت: «امیدوارم موسوی معمار تجدید بنای ایران اسلامی باشد. سیادت آقای موسوی یکی از ارزشمندترین صفات ایشان است. ایشان به مفهوم واقعی یک سیاست‌شناس و مدرس سیاست است و امیدوارم آینده طلیعه‌ای باشد که ظهور ایشان را داشته باشیم و ما موسیقی‌دان‌ها هم حق کار و حضور داشته باشیم و آمفی‌تئاترهای متنوع وجود داشته باشد تا موسیقی‌دان‌ها در آن فعالیت کنند».\nدر بخش پایانی دیدار اهالی فرهنگ و هنر با میرحسین موسوی، حاضران پرسش‌های خود را مطرح کردند.\nپرسش اول درباره حقوق بانوان و سیاست‌های میرحسین موسوی در این زمینه بود.\nموسوی پاسخ داد: «مهم‌ترین مساله جامعه ما، رفع تبعیض جنسیتی و حقوقی است. ما از نظر قانونی پیشرفت‌هایی داشته‌ایم اما هنوز موانعی باقی مانده که با کمک دولت و قوه قضاییه باید رفع شود اما مهم‌تر از این‌ها نگاه جامعه به حضور زنان در عرصه مدیریتی و اجتماعی است که باید تغییر کند تا امکان رشد زنان در جامعه فراهم شود. در این زمینه البته دولت نقش مهمی دارد و من متعهد به آن هستم».\nپرسش دیگری که از میرحسین موسوی مطرح شد، درباره شعار وی با مضمون دولت فرهنگی و فرهنگ غیردولتی و دیدگاه میرحسین موسوی نسبت به سینمای ایران بود که وی پاسخ داد: «مهمترین موضوعی که من می‌خواهم مطرح کنم روش برخورد با سینما در زمان جنگ است؛ ما در آن زمان سانسور نداشتیم و کارگردان‌ها با مشکلی مواجه نبودند؛ اگر فیلمی از نظر محتوا غیرقابل نمایش بود حتما به قضاوت کارگردانان، هنرمندان و داوران گذاشته می‌شد بنابراین اگر امروز بخواهیم فضای هنری سالم شود، باید از اقدامات دستوری و آمرانه دوری کنیم. من همان رویه را در آینده نیز خواهم داشت».\nوی ادامه داد: «در دوران جنگ با اینکه مشغول کار دیگری بودم برخی شکایت‌ها مطرح می‌شد که فیلم‌سازان کارشان به کندی پیش می‌رود؛ ما فیلم‌ها را به نمایش گذاشتیم و در میان آن‌ها فیلمی بود که من تعجب کردم که چرا به نمایش درنیامد و آن فیلم ابوالفضل جلیلی بود که به دلیل مشکلات، اکران نشد و متاسفانه این امر امروز گسترش پیدا کرده است و نتیجه آن گلایه‌هایی است که امروز درباره ایجاد یاس و ریای سازمان یافته در کشور مطرح شده و این به نفع فرهنگ ما و شایسته‌ی کشوری با این تاریخ و عمر فرهنگی نیست».\nکابینه، وزیر کشور، وزیر فرهنگ و معاون اول مضمون پرسش دیگری بود که از میرحسین موسوی پرسیده شد.\nوی در پاسخ گفت: «این‌ها شگردهای تبلیغاتی است و زمانی که انتخابات نزدیک می‌شود باید مطرح کرد. اما همکارانم کسانی خواهند بود که با اندیشه‌های ما سازگار باشند و تلاش من باز کردن نظرگاه‌هاست؛ هم برای مردم که بدانند به چه کسی رای می‌دهند و هم افرادی را که انتخاب می‌کنم کسانی هستند که توانایی انجام کارها و باورها را داشته باشند».\nوی همچنین به پرسش دیگری با این مضمون که موضع صریح شما نسبت به آزادی‌های مدنی و اهرم‌های مخالف آن چیست؟ اظهار کرد: «یکی از وظایف رییس‌جمهور حمایت از همین آزادی‌هاست؛ ممکن است نگاه‌های مختلفی وجود داشته باشد؛ آزادی یک فرصت است و باعث رشد و توسعه کشور می‌شود؛ به یاد دارم در ابتدای انقلاب مناظره‌ای بود میان شهید بهشتی با کیانوری، رهبر حزب توده و نمایندگان احزاب سیاسی؛ یعنی فضا اینگونه بود و شرایط امروز با فرو ریختن دیوارهای جهانی ایجاب می‌کند که به این مساله بیشتر توجه کنیم و در آنچه مربوط به دولت است از حداکثر اختیارات برای کسب این آزادی‌ها استفاده خواهیم کرد».\nموسوی با بیان اینکه مشروط بودن قوا را یک فرصت می‌دانم نه یک تهدید، ادامه داد: «دولت باید کار کند و مردم حمایتش کنند و در بحث حقوق بشر نیز وقتی کرامت انسانی و همان "انسان به ما هو انسان" مطرح می‌شود، یکی از راه‌های آن اجرای قانون است حتی اگر در مواردی صوری باشد و آنچه امروز ما را در خطر قرار داده همین قانون‌گریزی است که اگر به آن عادت کنیم، هر نوع امکانی برای کشور وجود دارد و باید از آن دوری کرد».\nپرسش دیگری که مطرح شد این بود که آقای مهندس موسوی با نهادهای موازی با رییس‌جمهور، عملکرد خود را چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟\nمیرحسین موسوی پاسخ داد: «قدرت در کشور ما در هر نهادی، مشروط است در برخی موارد مثبت و در برخی موارد ممکن است با ابهاماتی مواجه باشد؛ مشکل کنونی ما در گریز دولت از قانون و مقررات کشور است و عمل ما به این قواعد زمینه‌های هر نوع تحولی را در قانون فراهم می‌کند».\nوی ادامه داد: «ما در فضای آشفته نمی‌توانیم کار کنیم چه در سطح فرهنگی، چه سیاسی و چه اقتصادی. در صحبت‌های آقای دکتر خرازی و سایر دوستان اشاره شد که با چه تناقض‌هایی روبه‌رو هستیم؛ مشکل قوه مجریه در مشروط بودن قدرت نیست، برگرفته از ایده‌ای است که تقسیم قدرت فرصت نفس کشیدن را به ملت می‌دهد و مشکل اینجاست که در فضای امروز، به ظاهر، مدرن و در باطن مانند عصر مشروطه عمل می‌شود. اینکه مجلس یکی از مهمترین وظایفش بودجه است، اعلام کند که میلیاردها دلار به خزانه ریخته نشده و پاسخی در برابر آن داده نمی‌شود، مهم است. در سال‌های ابتدای انقلاب اگر قرار بود دولتی 10 هزار دلار خارج از برنامه خرج کند حتی امکان وجود برایش باقی نمی‌ماند اما الان آب از آب تکان نمی‌خورد و این نگران کننده است».\nمیرحسین موسوی در ادامه به تغییرات اخیر در رسانه‌ها اشاره کرد و گفت: «خبرگزاری دولت، سه بار، خبرگزاری ایسنا، سه بار، دفتر هنرهای تجسمی، دو بار و غیره دچار تغییر شدند که بسیار نگران‌کننده است».\nیکی دیگر از پرسش‌ها این بود که مهندس موسوی اگر سایتی را به صورت سلیقه‌یی فیلتر یا روزنامه‌ای را بدون دادگاه توقیف کنند، در مقام رییس‌جمهور در برابر نهادهای دیگر چه خواهید کرد؟\nمیرحسین موسوی پاسخ داد: «مسایلی که در این سوال مطرح شده با شعار من ارتباط مستقیم دارد. ایران پیشرفته با قانون، عدالت و آزادی. این میثاق من با مردم است و هر که با این چارچوب مخالفت داشته باشد، مورد تایید من نیست؛ من از تمام اختیارات یک رییس‌جمهور استفاده خواهم کرد تا قانون پیاده شود».\nپرسش دیگری مطرح شد با این مضمون که نظر شما راجع به اصلاح قانون مطبوعات چیست؟\nوی پاسخ داد: «ما شرایط قرنطینه‌ای در کشور برقرار کردیم؛ در مقابل مسایلی مانند فرهنگ و آزادی‌ها. این به نفع آینده ما نیست بلکه باید رفع قرنطینه مدیریتی صورت بگیرد؛ هیچ کشوری در جهان با حفظ این شرایط نمی‌تواند رشد واقعی و جایگاه اصلی خود را داشته باشد ما قانون اساسی داریم که می‌گوید نباید به مراجع، ائمه و اسلام توهین کرد وقتی این مسایل رعایت شود، با آزادی گسترده اندیشه می‌توانیم حرکت کنیم و غیر از این پذیرفته شده نیست».\nموسوی در پاسخ به این پرسش که چرا در مورد شما جفای رسانه‌ای صورت می‌گیرد؟ گفت: «ما فضای چند صدایی را در آینده باید ایجاد کنیم. این مساله دیر یا زود باید اتفاق بیفتد؛ والا در لحظات حساس تصمیم‌گیری مانند انتخابات دچار مشکل می‌شویم؛ در همه جهان وقتی به انتخابات نزدیک می‌شوند، سعی می‌کنند فضای عمومی را گرم کنند اما رسانه ملی ما درست برخلاف جهت حرکت می‌کند و مردم را تشویق نمی‌کند؛ این مساله مقدم بر آن است که چه کسی می‌خواهد رییس‌جمهور شود. شرکت وسیع مردم بسیاری از خطرات را از کشور دور می‌کند و بیشتر جهت‌گیری این رسانه در اختلاف‌افکنی میان کاندیداهاست؛ این به نفع منافع ملی ما نیست و امیدوارم کسانی که این مجموعه را می‌گردانند کاری کنند که رسانه ملی از موضوعیت نیفتد».\nپرسش دیگری که مطرح شد این بود که در دهه 60 اوج هنر سینمای ایران بود؛ در حالی که امروز فضا، متحجر و پوپولیستی شده است؛ چه برنامه‌ای برای برون رفت از این فضا دارید؟\nمیرحسین موسوی در پاسخ گفت: «بخشی از سیاست‌گذاری‌ها به نوع تعامل با دولت برمی‌گردد و نکته‌ای که وجود دارد، این است که بخشی از خلاقیت‌ها نیز به جامعه برمی‌گردد؛ در جامعه که دروغ و ریا گسترش یافته باشد باید انتظار آن را داشت که سینما با چنین مشکلی مواجه شود؛ مجوز به یک کارگردان داده می‌شود اما درست زمانی که فیلم می‌خواهد پخش شود و سرمایه کارگردان برگردد، از آن جلوگیری می‌شود. این‌ها همه مشکل‌ساز است».\nپرسش دیگری که مطرح شد، درباره رکود در کارهای هنری بود که میرحسین موسوی با بیان اینکه یک اثر هنری که خلق می‌شود نگاهی به وضع موجود دارد، گفت: «راه‌حل رکودی که در فیلم‌های دفاع مقدس می‌بینیم - به گونه‌ای که هنرمند در زنده کردن آن دچار دشواری است که مبادا صحبتش خلاف نظرش باشد- این است که مفاهیم زیبا را از دست ندهیم؛ همان طور که نمی‌توانیم از عدالت و آزادی گریز داشته باشیم، می‌توانیم واژه‌های زیبا را استمرار دهیم تا شاهد رشد فیلم‌ها باشیم».\nیکی دیگر از پرسش‌ها که مطرح شد این بود که فرهیختگان و جوانان نخبه خارج از کشور خواهان همکاری با شما هستند، شما چه می‌گویید؟\nموسوی گفت: «حرف راهنمایی نیست بلکه تقاضاست که بر شعارهایم مطالعه و دقت شود و اگر به این نتیجه رسیدید که می‌تواند راهگشا باشد، فعالیت کنید تا تغییر صورت بگیرد و هر شهروند، یک ستاد باشد؛ البته شهروندانی که این شعار را باور داشته باشند».\nپرسش دیگری که از میرحسین موسوی مطرح شد درباره گشت‌های ارشاد بود، با این مضمون که شما گفتید گشت‌های ارشاد را جمع می‌کنید؛ در حالی که نیروی انتظامی در اختیار رییس‌جمهور نیست، آیا این شعار انتخاباتی شماست؟\nوی پاسخ داد: «در گشت‌های ارشاد یقینا مشکل، برخورد با اراذل و اوباش یا فحشا نیست بلکه برخورد با کرامت انسانی و خانواده‌هاست؛ گمان می‌کنم اگر دولت راه‌های جایگزینی را پیشنهاد کند، مورد مخالفت قرار نخواهد گرفت؛ در حالی که اگر ریشه مشکلات اقتصادی قطع شود، مسایل دیگر نیز برطرف می‌شود و سلایق شخصی نباید از طریق گشت‌های ارشاد اعمال شود این‌ها هزینه‌های سنگینی دارد».\nپرسش دیگری با این مضمون مطرح شد که در انتخابات گذشته مکررا می‌گفتید که تلویزیون و نیروی انتظامی را باید در اختیار داشته باشید، آیا اکنون نیز فکر می‌کنید بدون این دو شرط می‌توانید رییس‌جمهور شوید؟\nموسوی در پاسخ گفت: «من پیشرفت و توسعه‌ی کشور را ضروری می‌دانم تا در زمینه رسانه‌ها نیز گشایش ایجاد شود و بسنده نشود به اینکه فقط دولت، رسانه را در اختیار داشته باشد بلکه بخش خصوصی هم چنین امکانی را داشته باشد و این اعتقاد من از گذشته پابرجا بوده که معتقدم غیردولتی بودن کانال‌ها می‌تواند به توسعه کشور کمک کند؛ البته در گذشته پذیرفته نشد اما این ایده را از طرق قانونی پیش خواهیم برد؛ مثلا اگر در مجمع تشخیص قابل طرح باشد یا در اصل 44 باید روی آن کار شود».\nوی ادامه داد: «عدم شرکت من در چند انتخابات قبلی این بود که خطری را حس نمی‌کردم و در بیانیه‌ام گفتم که امروز روز دیگری است و دلیل آن را قانون‌گریزی می‌دانم؛ بنابراین احساس تکلیف کردم و مساله نیروی انتظامی هم مربوط به رهبر است و از اختیارات ایشان است و طبیعی است که میان رهبر و رییس‌جمهور، این صحبت‌ها مطرح شود و رهبر انقلاب این نوع اختیارات را به وزارت کشور محول کرده است».\nوی گفت: «دلیل آنکه که نیروی انتظامی را مطرح کردم این بود که بگویم مشکل زیاد است و به دنبال فرد دیگری بروید و دلیل دیگرم هم این بود که بگویم با اعتیاد و قاچاق موادمخدر، دولت باید با ابتکار عمل مبارزه کند و نیروی انتظامی نیز باید در این زمینه توجیه باشد و اگر دولت آتی بتواند چنین کاری کند، رهبر انقلاب کمک‌های لازم را خواهد کرد».\nمیرحسین موسوی در پایان و جمع‌بندی گفته‌های خود اظهار کرد: «در این جلسه صحبت کردن برایم از جلسه‌های قبل سخت‌تر بود؛ چون حاضرین از فضای فرهنگی هستند و من نیز خود را از این خانواده می‌دانم و امیدوارم هیچگاه از آن‌ها جدا نشوم؛ چرا که آتیه کشور منوط به جریان فرهنگ و هنر است. از آقای دعایی که چنین فضایی را در اختیار من گذاشته و نیز خانم راکعی که با شعارهایشان به من محبت داشتند، همچنین از آقایان دکتر خرازی، احصایی، پاک دل و سراج تشکر می‌کنم».\nبرچسب ها: موسوی ، هنر و فرهنگ


آیا شما از حرف مردم هراس دارید؟ توجه به اینکه مردم درباره شما یا خانواده شما چه میگویند کاری عبث و بیهوده است و جز درگیری نابجای ذهن اثر دیگری ندارد. داشتن خانواده خوب و دوستان دلسوز به‌راحتی بهشت را برای ما فراهم می‌کند و گذر روزها را تسهیل می‌بخشد.\nاما اگر از اکثر افراد دور و برتان سوال کنید که آیا از بهشتی که در آن به سر می‌برند رضایت دارند یا خیر، پاسخ منفی دریافت خواهید کرد. آنها خود را در بهشت حس نمی‌کنند و علت آن است که نمی‌توانند با دیگران بدرستی ارتباط برقرار کنند. خیلی‌ها می‌خواهند همیشه مورد تائید همگان باشند و انتقادات درست یا غلط دیگران، لرزه بر اندام‌شان می‌افکند.\nاین در حالی است که هر فردی اعم از موفق یا ناموفق همواره آماج نظریات مثبت و منفی قرار دارد و برای فردی که روبه سوی خوشبختی و موفقیت دارد، ترس از انتقادات دیگران نباید جایی داشته باشد.آیا شما هم جزو این دسته افراد هستید؟\nدر اینجا ده علامت را به شما معرفی می‌کنیم که نشانگر ترس از طرز فکر دیگران راجع به شماست و اگر با خواندن آنها متوجه شدید که دچار این مشکل هستید، اقدامی جدی برای تغییر طرز فکر خود داشته باشید:\n1. حرف دل‌تان را نمی‌زنید: چند بار شده که شما می‌خواسته‌اید سخنی درست و بر حق را بگویید، اما احساس کرده اید که با گفتن آن حرف شغل‌تان را در معرض خطر قرار می‌دهید، دوست‌تان را می‌رنجانید، مورد خشم اقوام قرار می‌گیرید و یا فرد محبوب‌تان را از دست می‌دهید ؟\nما نمی‌گوییم که به بهانه رک بودن، هرچه به ذهن‌تان می‌رسد را بر زبان آورید و بی‌ادبانه دل دیگران را بشکنید. اما قرار هم نیست که شما حرف حق را در خودتان نگاه دارید و تا مدت‌ها در درون خود کشمکش داشته باشید که چرا آن سخن را در وقت مناسب ارائه نکرده‌اید و به سیستم دفاعی جسمی و روحی خود آسیب برسانید،\nیادبگیرید که در اوقات ضروری، حرف‌های مناسب را با لحنی صحیح بر زبان بیاورید تا دیگران هم بدانند که باید تا چه اندازه به شخصیت شما احترام بگذارند.\n2. خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو !\nنه، نه، شما پیرو این ضرب‌المثل نباشید. شاید افرادی را دیده باشید که به‌راحتی یک آفتاب‌پرست رنگ عوض می‌کنند و با هرکس که دوست می‌شوند، سلیقه او را به‌طور کلی قبول می‌کنند. تیم فوتبال مورد علاقه‌شان همانی است که اجتماع دور و برشان می‌پذیرد و خواننده، هنرپیشه، شهر، کشور، ماشین و شغل محبوب‌شان و همگی بستگی به همان گروه دارد. شما این‌گونه نباشید.\nاین افراد استقلال رای ندارند و از داشتن سلیقه‌ای متفاوت از دیگران می‌هراسند. این رفتار بر محبوبیت شما نمی‌افزاید، زیرا انسان‌ها افرادی را دوست دارند که شخصیتی مستقل دارند.\n3. دروغ می‌گویید:\nمی‌خواهید کلام راست را بر زبان بیاورید، اما حدس می‌زنید که این حرف هزار و یک دردسر برایتان درست می‌کند و به بهانه دروغ مصلحت‌آمیز به از راست فتنه‌انگیز، حقیقت را دور می‌زنید و می‌پیچانید و به نحوی تحویل فرد روبه‌رو می‌دهید که دیگر کوچک‌ترین شباهتی به ماجرای اصلی نداشته است.\nشوهر می‌خواهد مطلبی را به زنش بگوید، اما از عکس‌العمل او آگاه است و ترجیح می‌دهد با فریبکاری، حقیقت را پنهان کند. البته در اینجا زن هم در دروغگویی مرد مقصر است و اگر هم مرد همسرش را به دروغگویی وادار کند، او نیز در این کار اشتباه سهیم خواهد بود.\nدروغ نگویید و دیگران را نیز مجبور به دروغگویی نکنید. دروغگویی در درازمدت به شخصیت شما خدشه وارد می‌کند و موجبات بی‌اعتمادی دیگران را فراهم می‌سازد.\n4. برای گفتن هرچیزی معذرت‌خواهی می‌کنید:\nاگر می‌بینید دوست تان از خواننده مورد علاقه شما بدش می‌آید، شما ابتدا عذر می‌خواهید و سپس می‌گویید که همان خواننده را دوست دارید یا اگر قرار است با جمعی از همکاران برای تفریح به رستورانی بروید و یکی از همکاران، محلی نامناسب را پیشنهاد می‌کند، شما با ابراز شرمندگی از جایی دیگر نام می‌برید. این کار به ارزش شما و نظریات‌تان نخواهد افزود.\n5. از جمع گریزانید:\nبهانه می‌آورید که من فردی درونگرا هستم و ترجیح می‌دهم در محیط ساکت و آرام وقت بگذرانم. درحالی که درونگرایی به نوع فکرکردن شما و خلوت کردن‌تان با خود مربوط می‌شود و این که بیشتر مایلید اسرار درونی‌تان را تنها با خودتان تقسیم کنید، نه این که در هیچ جمعی حضور نیابید و از اجتماع فراری باشید.\nشما از پس‌زده شدن توسط مردم می‌ترسید و باید به فکر درمان این ناراحتی باشید و بدانید که فرار از جمع حتی نمی‌تواند نقش یک مسکن را برای شما ایفا کند.\n6. تغییر عقیده‌تان را پنهان می‌کنید: تا چندی پیش طرفدار یکسری نظریات بوده اید، اما به دلیل برخی علت‌های منطقی، تغییر عقیده داده اید و حرف‌هایی جدید برای گفتن دارید. با این حال ترجیح می‌دهید دم فروبندید و کسی را از این تغییر عقیده مطلع نکنید، زیرا بر این باورید که ممکن است عده‌ای شما را دمدمی مزاج بدانند و همچنین افرادی که پیشتر با آنها هم عقیده بوده‌اید، با توجه به شرایط جدید شما را پس بزنند.\nبه همین دلیل تغییر نظریه تان را به دیگران اعلام نمی‌کنید تا از گزند این ناراحتی‌ها در امان بمانید. این کار اضطراب و فشار درونی‌تان را افزایش می‌دهد و در نتیجه به سیستم دفاعی بدن‌تان آسیب‌های جدی وارد می‌کند. شما به دلیلی منطقی تغییر عقیده داده‌اید و نباید از گفتن این موضوع به دیگران ابایی داشته باشید.\n7. به فکر ذهنیات دیگرانید: در اتاق نشسته‌اید و به ظاهر مشغول انجام کارهای خودتان هستید، اما این واقعیت ندارد و شما درحقیقت لحظه به لحظه نگاهی به چهره فرد دیگر که در اتاق حضور دارد و حواسش پی کار خودش است می‌اندازید تا متوجه شوید چه نظری راجع به شما دارد.\nآیا از شما رضایت دارد یا نه ؟! معمولا آنها را آن‌طور که باید و شاید از خودتان راضی نمی‌دانید و به همین دلیل باید به‌طور جدی در حال برنامه‌ریزی برای شاد کردن او داشته باشید. این کار به هیچ وجه درست نیست. شما هویت خود را دارید و پیش از انجام هرکاری باید در اندیشه شکوفاکردن خوبی‌های وجودتان باشید. به یادداشته باشید که شما هرگز نمی‌توانید همه را از خودتان راضی کنید.\n8. کمال‌گرا هستید:\nکمال‌گرایی می‌تواند از موضع‌های مختلف نشات بگیرد و یکی از بدترین‌ها آن است که از سر ترس از کافی و کامل نبودن در چشم دیگران به کمال گرایی پناه ببرید.\n9. نور خورشید وجودتان را خاموش می‌کنید: خیلی وقت‌ها پیش می‌آید که ایده‌هایی بکر در ذهن تان جرقه می‌زند و شما می‌خواهید با صدایی رسا آن را به گوش همگان برسانید. اما این کار را انجام نمی‌دهید از ترس آن که این فکر به نظر دیگران جالب نیاید و آن را نپذیرند. ما انسانیم و شریف‌ترین آفریده‌ها. وجود هر کدام از ما دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است که در دیگری یافت نمی‌شود و ما ملزم به ابراز شکفتگی‌های درونی‌مان هستیم.\n10. چندشخصیتی هستید:\nبا مادرتان که هستید یک جور رفتار می‌کنید، با همکارتان شکل دیگر و در کنار همسرتان به‌طور کل به فرد دیگری تبدیل می‌شوید.\nاین به آن دلیل است که شما از بروز شخصیت اصلی‌تان در کنار آنها هراس دارید و ترجیح می‌دهید خود را در مقابل آنها به فردی تبدیل کنید که صددرصد مطلوب‌شان باشد. این نوع عملکرد به شما احساس بی‌ارزشی می‌دهد و بدتر از آن این است که بالاخره یک روز دست‌تان برای همه آنها رو خواهدشد. به شخصیت خودتان بها بدهید و اجازه بدهید اطرافیان شما را به همان نحو که هستید بپذیرند.


گنجور » هجویری » کشف المحجوب » بابٌ فی فرقِ فِرَقهم و مذاهِبهم و آیاتِهم و مقاماتِهم و حکایاتِهم » الکلام فی تفضیل الانبیاء علی الاولیاء\nالکلام فی تفضیل الانبیاء علی الاولیاء\nبدان که اندر همه اوقات و احوال، باتفاق جملهٔ مشایخ این طریقت اولیا متابعان پیغمبران‌اند و مصدقان دعوت ایشان. و انبیا فاضل‌ترند از اولیا؛ از آن‌چه نهایت ولایت بدایت نبوت بود و جملهٔ انبیا ولی باشند اما از اولیا کسی نبی نباشد و انبیا متمکنان‌اند اندر نفی صفات بشریت و اولیا عاریت‌اند، و اندر آن‌چه این گروه را حال است آن گروه را مقام است و آن‌چه این گروه را مقام است آن گروه را حجاب است. و هیچ کس از علمای اهل سنت و محققان این طریقت اندر این خلاف نکنند به‌جز گروهی از حشویان که مجسمهٔ اهل خراسان‌اند و متکلم به کلام متناقض اندر اصول توحید که اصل این طریقت را نشناسند وخود راولی خوانند و بدرست ولی‌اند اما ولی شیطان و ایشان گویند: «اولیا فاضلتر از انبیااند.» و این ضلالت مر ایشان را کفایت بود که جاهلی را فاضل‌تر از محمد مصطفی صلی اللّه علیه و سلم نهند و گروهی دیگر از مشبهه تولا بدین طریقت کنند و حلول و نزول حق به معنی انتقال روا دارند لعنهم اللّه و به جواز تجزیت بر ذات باری تعالی بگویند و آن اندر آن دو مذهب مذموم که وعده کرده‌ام بیارم اندر این کتاب به‌تمامی، ان شاء اللّه تعالی.\nو در جمله این دو گروه که مدعی به اسلام‌اند موافق‌اند اندر نفی تخصیص انبیا و هر که مر نفی تخصیص انبیا را اعتقاد کند کافر شود. پس انبیا صلوات اللّه علیهم اجمعین داعیان و ائمه‌اند و اولیا متابعان ایشان به احسان، و محال باشد که مأموم از امام فاضل‌تر بود.\nو در جمله بدان که اگر احوال و انفاس روزگار جملهٔ اولیا اندر جنب یک قدم صدق نبی صورت کنی آن جمله متلاشی شود؛ از آن‌چه این گروه می‌طلبند و می‌روند و آن گروه رسیده‌اند و یافته و به فرمان دعوت باز آمده و قومی را می‌برند.\nو اگر کسی گوید از این ملاحدهٔ مذکور لعنهم اللّه که: اندر عادت چنین رفته است که: «چون رسول به کسی آید از مَلِکی، باید تا این مبعوثٌ الیه فاضل تر از وی باشد؛ چنان‌که پیغمبران از جبرئیل فاضل‌ترند.» این صورت مر ایشان را خطاست.\nگوییم: اگر ملکی رسولی فرستد به یک کس باید تا مُرسَلٌ الیه فاضل‌تر باشد؛ چنان‌که جبرئیل را به رسل فرستاد و ایشان هر یکی از وی فاضل‌تر بودند اما چون رسول به جماعتی باشد و قومی، لامحاله رسول فاضلتر از آن گروه باشد؛ چنان‌که پیغمبران علیهم السّلام از امم و اندر این هیچ عاقل را شبهت نیفتد و اشکال در خاطر نیاید.\nپس یک نَفَس انبیا فاضل‌تر از همه روزگار اولیا؛ از آن‌چه چون اولیا به نهایت رسند از مشاهدت خبر دهند و از حجاب بشریت خلاص یابند هرچند عین بشر باشند؛ و باز رسول را اول قدم اندر مشاهدت باشد. چون بدایت این، نهایتِ وی بود، این را با آن قیاس نتوان کرد. نبینی که همه طالبان حق از اولیا متفق‌اند که مقام جمع از تفاریق کمال ولایت بود؟ و صورت این چنان بود که بنده به درجتی رسد از غلبهٔ دوستی که عقلشان اندر نظر فعل مغلوب گردد و به شوق فاعل کل عالم را همه آن دانند و آن بینند؛ چنان‌که ابوعلی رودباری گفت، رحمة اللّه علیه: «لو زالتْ عَنّا رُؤْیَتُه ماعَبَدْناهُ.» اگر دیداروی از ما زایل شود اسم عبودیت از ما ساقط گردد؛ که ما شرب عبادت جز از دیدار وی نیابیم.\nو این معانی مر انبیا را بدایت حال باشد؛ که اندر روزگار ایشان تفرقه صورت نگیرد. نفی و اثبات و مسلک و مقطع و اقبال و اعراض و بدایت و نهایت ایشان اندر عین جمع باشد؛ چنان‌که اندر بدایت حال، ابراهیم صلوات اللّه علیه ستاره و ماه را دید گفت: «هذا رَبّی (۷۶، ۷۷/ الانعام)»، باز که آفتاب دید گفت: «هذا رَبّی (۷۸/الانعام).» از غلبهٔ حق بر دلش و اجتماع وی اندر عین جمع غیر می‌ندید و اگر بدید هم به دیدهٔ جمع بدید در عین دیدار از دیدار خود تبرا کرد و گفت: «لا أُحِبُّ الافِلینَ (۷۶/الانعام)»، ابتدا به جمع و انتها به جمع. لاجرم ولایت را بدایت و نهایت است و نبوت را نیست تا بودند نبی بودند و تا باشند نبی باشند و پیش از آن که موجود نبوده‌اند اندر معلوم و مراد حق همان بوده‌اند.\nو از بویزید رضی اللّه عنه پرسیدند که: «چه گویی اندر حال انبیا؟» گفت: «هیهات! ما را اندر ایشان هیچ تصرف نیست. هرچه اندر ایشان صورت کنیم آن همه ما باشیم، و حق تعالی اثبات و نفی ایشان اندر درجتی نهاده است که دیدهٔ خلق بدان نرسد.» پس همچنان که مرتبت اولیا از ادراک خلق نهان است، مرتبت انبیا از تصرف اولیا نهان است.\nو ابویزید رضی اللّه عنه عجب روزگار مردی بوده است. وی گوید: سرّ ما را به آسمان‌ها بردند به هیچ چیز نگاه نکرد و بهشت و دوزخ وی را بنمودند به هیچ چیز التفات نکرد و از مکنونات و حجب برگذاشتند، فصرتُ طیراً، مرغی گشتم و اندر هوای هویت می‌پریدم تا به میدان ازلیت مشرف شدم ودرخت احدیت اندر آن بدیدم. چون نگاه کردم آن همه من بودم گفتم: «بار خدایا، با منی من مرا به تو راه نیست و از خودیِ خود مرا گذر نیست. مرا چه باید کرد؟» فرمان آمد که: «یا بایزید، خلاص تو از توییِ تو در متابعت دوست ما بسته است، دیده را به خاک قدم وی اکتحال کن و بر متابعت وی مداومت کن.»\nو این حکایتی دراز است و این را اهل طریقت «معراج بایزید» گویند؛ و معراج عبارت بود از قرب. پس معراج انبیا از روی اَظهار بود به شخص و جسد و از آنِ اولیا از روی همت و اَسرار و تن پیغمبران به صفاو پاکیزگی و قربت چوندل اولیا باشد و سرّ ایشان و این فضلی ظاهر است و آن چنان بُوَد که ولی را اندر حال خود مغلوب گردانند تا مست گردد، آنگاه به درجات سر وی را از وی غایب می‌گردانند و به قرب حق می‌آرایند و چون به حال صَحْو بازآید آن جمله براهین در دلش صورت گشته بود و علم آن مر او را حاصل آمده. پس فرق بسیار بود میان کسی که شخص وی را آن‌جا برند که فکرت دیگری را. و باللّه العون والتّوفیق.\nالکلامُ فی تفضیلِ الأنبیاءِ و الأولیاء عَلَی الملائکةِ و المؤمنینَ أیضاً: بدان که به اتفاق اهل سنت و جماعت و جمهور مشایخ ... »\n« الکلام فی ذکر کراماتهم :بدان که چون حجت عقل ثابت شد بر صحت کرامات، و دلیل ...


کد خبر ۵۸۸۵۵۳\nتاریخ انتشار: ۱۰:۰۲ - ۰۵ بهمن ۱۳۹۶ - 25 January 2018\nمرسوم است که می گویند اگر سگی انسانی را گاز گرفت خبر نیست اما اگر انسانی سگی را گاز گرفت، خبر است. این ظاهرا همان چیزی است که در شهر باسکوون آمریکا اتفاق افتاد. یکی از مسئولان پلیس شهر می گوید: «مظنون سگ پلیس را گاز گرفت، سگ نیز او را گاز گرفت. در نهایت او را با باتوم برقی متوقف کردیم.»\nیورونیوز نوشت: پلیس آمریکا می گوید مردی را در ایالت نیوهمپشایر به دلیل گاز گرفتن سگ ماموران پلیس بازداشت کرده است.\nبه گفته پلیس این مرد روز یکشنبه در جریان تحقیق پلیس در مورد حادثه تیراندازی در شهر باسکوون بازداشت شد. ماموران پلیس پس از آنکه گزارشهایی مبنی بر وقوع تیراندازی در یک منزل مسکونی دریافت کردند به محل حادثه رفتند.\nبنا به اعلام پلیس نیوهمپشایر برای دو نفر از حاضران در این منزل مسکونی پیش از این قرار بازداشت صادر شده بود. پس از تلاش ماموران پلیس برای دستگیری این دو مظنون آنها تلاش کردند از محل بگریزند.\nجیسون کیلری، ستوان پلیس شهر باسکوون می گوید: «هر دو نفر در برابر تلاش پلیس برای بازداشت مقاومت کردند. یکی از آنها به شدت مقاومت می کرد. او سگ پلیس را گاز گرفت، سگ نیز او را گاز گرفت. در نهایت او را با باتوم برقی متوقف کردیم.»\nوی تاکید کرد که سگهای پلیس در امر گاز گرفتن تبحر زیادی دارند و در نهایت در مقابل رقبای خود پیروز خواهند شد.\nبرای فرد مظنون به اتهام مقاومت در برابر دستگیری توسط پلیس و گاز گرفتن سگ ماموران کیفرخواست صادر شده است.\nبنا به گزارشها سگی که مورد هجوم این مرد قرار گرفته بود مجروح نشده است و همچنان می تواند به ماموران پلیس باسکوون خدمت کند.