چگونه خود را به عنوان یک فریلنسر مورد نیاز برای کارفرمایان معرفی کنیم\nاستانداردهای طلایی برای فریلنسرها و مشتریان آنها می بایست برقراری یک رابطه بلندمدت، دارای پاداش و سود ده برای هر دو طرف است. در اینجا به نحوه ایجاد این ارتباط اشاره شده است.\nتعجب آور نیست که اقتصاد gig در حال گسترش است.\n(اصطلاح «اقتصاد گیگ» به یک فضای عمومی نیروی کار اشاره دارد که در آن تعهدات کوتاه مدت، قراردادهای موقت و پیمانکاری مستقل امری رایج است. این اقتصاد به عنوان «اقتصاد آزادکار» ، «نیروی کار چابک»، «اقتصاد اشتراکی» یا «نیروی کار مستقل» هم شناخته می‌شود.)\nبیش از یک سوم نیروی کار آمریکایی به فریلنسینگ روی آورده و این لزوماً به این دلیل نبود که شغل تمام وقت خود را از دست داده اند - برخی از کارگران با کسب درآمد اضافی یا تکمیل درآمد خود برای پر کردن شکاف بوجود آمده بین درامد خود و تورم، وقت اضافی خود را پر می کنند. (دستمزد کم و افزایش هزینه های زندگی در سطح کشور)\nبرخی دیگر هم مایل هستند برای داشتن ساعاتی انعطاف پذیر و استرس کمتر به کار آزاد بپردازند.\nظهور اقتصاد گیگ این ایده دیرینه را که ارتشی متشکل از کارمندان تمام وقت و حقوق بگیر برای اداره یک تجارت ضروری است ، از بین می برد. در حقیقت ، عکس این امر صادق است - تیم های با هسته کوچک و شبکه گسترده ای از فریلنسرها احتمالاً مدل استاندارد کسب و کار در آینده خواهند بود.\nموارد مذکور در دنیا امکان پذیر شده است، راه حل های مقرون به صرفه SaaS جایگزین سرمایه گذاری های عمده زیرساختی شده اند. سرعت اینترنت 5G و فیبر سریع باعث می شود تیم هایی از راه دور از هرجایی کار کنند. به عنوان مثال پروژه Starlink ایلان ماسک، کاربران مناطق دور افتاده در سراسر جهان را به هم متصل می کند. همه اینها ، تحول به سمت استعداد فردی و بدون موانع فیزیکی را برجسته می کند. این یک دوره طلایی برای فریلنسینگ است.\nبا این وجود یک چالش قابل توجه وجود دارد که در این سبک زندگی همراه است: امنیت شغلی.\nمن که بیش از دو دهه به عنوان یک کارآفرین در صنعت عمر گذرانده ام ، با ده ها مشتری برجسته و صدها نفر فریلنسر کار کرده ام. استاندارد طلایی برای فریلنسرها و مشتریان آنها باید شامل ایجاد روابط طولانی مدت و سودمند برای طرفین باشد. برای مشاغل آزاد، کار ثابت به معنای درآمد مطمئن و گردش کار آسان است. برای مشتریان ، این به معنای استرس کمتر، یک منبع آگاه و متحد با انگیزه در کنار شما است.\nهمیشه قابل اعتماد باشید\nدر حالی که کارمندان می توانند در یک روز کاری ساعت کاری خود را وارد کنند و در نهایت از آن خارج شوند، بدون اینکه همیشه 100٪ در آن وقت بگذارند و کار کنند ، فریلنسرها از این امکان لوکس برخوردار نیستند. فریلنسرها باید بخش بازاریابی ، حسابداری ، مدیر خلاق و مدیر مشتری خود باشند - به عنوان یک تجارت یک نفره ، سهم شما و بالطبع تقصیر شما بیشتر است ، زیرا در صورت به مشکل خوردن قرارداد، فرد دیگری مقصر نیست.\nوقتی قابل اعتماد باشید و کارتان خوب باشد ، این کار قطعا نتیجه می دهد. مشتریان کارهای بیشتری را به شما ارائه می کنند. شما بایستی هر زمان که کسی به فریلنسری احتیاج داشت آنجا باشید. وقتی تقویمتان باز شد ، پروژه های جدید را تیک بزنید. اما شما نمی توانید سرعت خود را کاهش دهید ، به ویژه هنگام ایجاد روابط جدید، چرا که مشتریان شما متوجه این موضوع می شوند.\nفریلنسرها فقط با انجام یک کار خوب موفق نمی شوند - بهترین افراد صنعت همواره موقعیت مشتریان خود را درک می کنند- شما بایستی از روند بازار و بهترین روشهای موجود برای کمک به مشتریان خود آگاه شوید. اگر در زمینه کاری آنها تازه وارد هستید ، ساعت ها به تحقیق در این زمینه بپردازید.\nبا گذشت زمان، ممکن است رابطه شما با مشتری از کارمندان واقعی وی بیشتر باشد. شما ارتباطی را ایجاد خواهید کرد که می تواند در همکاری شما بسیار ارزشمند باشد. به مشتریان خود بیشتر از درخواست آنها پیشنهاد دهید. روش هایی برای صرفه جویی در هزینه ی آنها پیدا کنید. اساساً شما می خواهید مانند مدل یک کارمند تمام وقت رفتار کنید و نتایجی برای مشتری فراهم کنید که کارکنان آنها نمی توانند در خانه برایشان فراهم کنند.\nخود را به عنوان یک شریک مشترک در بازار معرفی کنید\nبهترین فریلنسرها، شرکای خلاق و مشاوران خبره هستند. فریلنسرها باید در ساختن برندهای شخصی خود متمرکز شوند، این به معنای ایجاد وب سایتی مدرن و حضور در شبکه های اجتماعی است و از طرفی تخصص در زمینه کاری خود می باشد تا از ادعاهای خود دفاع کنند.\nبه شخصه بعد از اینکه سالها با آژانسها همکاری کردم، برخی من را به عنوان مشاور استخدام کردند. این به من درک عمیق تری از تجارت آنها می داد و از طرفی به من اجازه می داد در پروژه های جدید همکاری کنم و جریان کاری آنها را از نزدیک درک کنم.\nتنها کسی باشید که می تواند کار را به پایان برساند\nتعریف نهایی فرد "ضروری" ، توانایی انجام کارهایی است که شخص دیگری نمی تواند انجام دهد. شما ، به عنوان فردی خارج از مجموعه ، چه چیزی می توانید به مشتری خود پیشنهاد دهید که هیچ کس دیگری نتواند آن را ارائه دهد؟\nپاسخ استاندارد، ایجاد کارهایی است که خودشان نمی توانند انجام دهند.\nشما باید در زمینه کاری خود عالی باشید و صنعت آنها را عمیقا درک کنید. اما در سطح بلند پروازانه تر ، این به معنای طرح ایده های جسورانه و ناخواسته است. از دانش خود استفاده کنید تا متدهایی را که می توانید برای مشتریان خود اعمال کنید پیدا کنید. به آنها چیزی بگویید که قبلاً نمی دانند. پیش قدم باشید، با ایده رهبری کنید. آنها همیشه پیشنهادات شما را قبول نمی کنند ، اما هر مشتری ارزشمندی متوجه سرمایه گذاری شخصی شما در موفقیت شرکت خود خواهد شد.\nبا مشتری خود صادق باشید\nمشتریان از فریلنسرها می خواهند که کلیه ی کارها را انجام دهند. اگر یک وکیل مستقل هستید ، ممکن است از شما در خارج از حوزه تخصص شما مشاوره بخواهند. اگر عکاس باشید ، ممکن است آنها تصور کنند که شما فیلمبرداری نیز می کنید و اگر فیلمبرداری کنید ، آنها تصور می کنند آن را تدوین و ویرایش هم می کنید!\nمشتریانی که کار زیادی می خواهند، به این دلیل است که شما رابطه کاری خوبی دارید، اما در واقع کار شما را به خوبی درک نمی کنند.\nبعضی اوقات به راحتی قادر به مدیریت این کارهای اضافی خواهید بود. در ابتدا انعطاف پذیر باشید. (من یک بار یک اپراتور دوربین را برای فیلمبرداری یک پروژه استخدام کردم ؛ وقتی کار او تمام شد ، او از بارگذاری فیلم برای ارسال به من خودداری کرد ، زیرا این "کار او نبود". لازم به گفتن است که من دیگر هرگز با او کار نکردم.)\nاما گاهی اوقات مشتری چیزهایی فراتر از توانایی شما یا فراتر از بودجه از شما درخواست می کنند. با آنها صادق باشید، اگر تجربه انجام خواسته های آنها را ندارید، به آنها بگویید. آنها باید بدانند که این مورد برای شما جدید است، بنابراین می توانند انتظارات خود را بر این اساس تنظیم کنند.\nدر مواقع دیگر ، صداقت به معنای بازخورد دادن درباره تکالیف آنها برای شما است.\nبه یاد داشته باشید: شما متخصص هستید. آنها برای کمک به شما می آیند.\nبراساس تجربه خود توصیه هایی را ارائه دهید - فقط به این دلیل که آنها برای شما تعیین تکلیف می کنند ، به این معنی نیست که این یک کار ارزشمند و بدون تغییر است و شاید نیاز به تغییر روند پروژه باشد. حتی اگر آنها مردد باشند ، صداقت و دانش شما می تواند با ارزش تر از خود کار باشد.\nابزار مناسب را بشناسید\nمن در فضای رسانه های دیجیتال کار می کنم، جایی که کارگران اقتصاد گیگ ساز پایه و اساس هر پروژه را تشکیل می دهند. یک مانع اصلی برای آنها دسترسی به همه ابزارهای مشابه است.\nشرکت ها دارای گردش کار متفاوت ، سیستم عامل ذخیره سازی ابری ، نرم افزار مشترک و قالب های ترجیهی برای اسناد خود هستند. این اجتناب ناپذیر است - این فریلنسر است که بایستی تنظیمات پیشفرض مشتری خود را درک کند.\nدر این مورد دو راه وجود دارد. یکی از آنها درک ساده روند کار آنهاست. دیگر این که به آنها پیشنهاد استقرار گزینه دیگری را بدهید. تحقیقات میدانی شرکت من نشان داده است که در تعیین اینکه کدام نرم افزار استفاده می شود، کمتر از نیمی از مشتریان ترجیح می دهند که به پیشنهاد فریلنسر گوش دهند.\nدر حقیقت ، بسیاری از مشاغل کوچک و متوسط از بهترین ابزارهای صنعت شما آگاهی ندارند. اگر در روند کار آنها مشکلی مشاهده کردید ، حتما گزینه های بهتری را پیشنهاد دهید و مطمئن باشید در صورت ارائه ای مناسب، درخواست شما مورد تایید قرار خواهد گرفت.


امور داخلی ایران است\nآمریکا به دنبال دخالت در\n«دکتر محمدجواد جمالی نوبندگانی»\n«دکتر محمدجواد جمالی نوبندگانی» عضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در گفتگو با خبرنگار حوزه پارلمانی خبرگزاری قدس (قدسنا) در خصوص کلید زدن سناریوی فشار اقتصادی توسط جبهه آمریکایی – صهیونیستی بر مردم ایران به منظور مهار قدرت منطقه ای و موشکی جمهوری اسلامی ایران گفت: «مایک پومپئو» وزیر امورخارجه ایالات متحده آمریکا بیش از آنکه دیپلمات باشد امنیتی است، شروطی هم که چندی پیش به شروط 12 گانه مشهور شد ناشی از خطای راهبردی و عدم تجربه سیاسی ایشان بود که مشخصا نشان می داد ایالات متحده آمریکا به دنبال دخالت در امور داخلی جمهوری اسلامی ایران است.\nعضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در ادامه بیان داشت: من توقع دارم از ایرانیان مقیم آمریکا که عموما جزو نخبگان آن کشور هستند. ایرانیان باید به پا خیزند و بگویند که چرا آمریکا به دنبال دخالت در امور داخلی ایران است؟ ایالات متحده باید شکر گذار ایرانیانی باشد که در حوزه های مختلف در سطوح بالای آمریکا قرار دارند. اساسا به چه علت آمریکا در حوزه خلیج فارس فعالیت نامشروع دارد و به چه علت در امور داخلی عراق و سوریه دخالت می کند؟ آمریکا به چه حقی با تشویق و حمایت همه جانبه از گروهک تروریستی داعش، ادعای مبارزه با تروریسم را دارد؟\nوی در ادامه افزود: چگونه آمریکا بدون اجازه کشورهای منطقه و حتی شورای امنیت سازمان ملل متحد در منطقه دخالت می کند و در عین حال دیگران را متهم به دخالت می کند.\nجمالی نوبندگانی در ادامه تاکید کرد: ترامپ در سخنان انتخاباتی اش اعتراف کرد که ایران جزو معدود کشورهایی است که در حال مبارزه با گروه های تروریستی در منطقه از جمله داعش است. لازم است همه دنیا بدانند که اگر جمهوری اسلامی ایران در منطقه حضور دارد تنها به دنبال جنگ با داعش و مبارزه با تروریسم است. ایران فقط خواهان عدم تجزیه کشور های منطقه است. این در حالی است که «جو بایدن» و «هیلاری کلینتون» اذعان کردند ما (ایالات متحده آمریکا) به دنبال تجزیه کشورهای منطقه (سوریه، عراق و حتی عربستان سعودی) هستیم. بهتر است که آمریکایی ها دست از ریاکاری و دو رویی بردارند.\nعضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در ادامه گفت: مردم ایران به این دلیل انقلاب کردند چون خواهان عزت بودند. همگان می دانند که جنگ هشت ساله بر ملت ایران تحمیل شد تنها به این دلیل که خواهان آزادی بودند. امروز هم که مردم ایران تحت فشار اقتصادی قرار دارند باز هم قرار نیست که عزت خود را از دست بدهند و زیر بار زور و فشار بروند.\nوی در ادامه افزود: به مردم آمریکا توصیه می کنم که ترامپ را تحت فشار قرار دهند که وی از مشاورانی همچون «جان بولتون» و «رودی جولیانی» که پول از منافقین می گیرند و اطلاعات غلط به هیات حاکمه آمریکا می دهند گوش فرا ندهد.\nجمالی نوبندگانی در ادامه در خصوص کلید زدن سناریوی اسناد ادعایی توسط نتانیاهو گفت: افکار عمومی دنیا داستان سرایی های ضد ایرانی فراوانی توسط نتانیاهو را مشاهده کرده است که تماما به واسطه استفاده ابزاری از جاسوسان و منافقین انجام می گیرد. آن ها متهمان اصلی ترور دانشمندان هسته ای ما هستند. نتانیاهو صراحتا اعلام کرد که این ما بودیم که ترامپ را بوسیله اسناد ادعایی پرونده هسته ای ایران ترغیب به خروج از برجام کردیم.\nعضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در ادامه بیان داشت: صهیونیست ها به دنبال نبود آرامش در منطقه هستند و قرار نیست که هیچ گونه توافق بین المللی را در منطقه قبول کنند و جالب است که اذعان می کنند زمانی که ما به این اسناد سری دستبرد زدیم هیچ نگهبان و نیرویی در آن جا حضور نداشته است اساسا این گونه ادعاها مضحک و خنده دار است.\nوی در ادامه افزود: در زمان ریاست جمهوری «باراک اوباما» حدود 20 نفر از کارشناسان امنیتی ایالات متحده آمریکا کتبا نوشتند که جمهوری اسلامی ایران سال ها است که به دنبال مسائل نظامی هسته ای نبوده است. بنابراین همگان می دانند این گونه نمایش ها فضاسازی و جنگ روانی است که احتمالا در ماه های آینده از زوایی دیگر این سناریو بیشتر خواهید شنید.\nجمالی نوبندگانی ادامه داد: در رابطه با عراق «کالین پاول» وزیر خارجه اسبق ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد شهادت دروغ داد و جنگ ویرانگری را بر مردم عراق و منطقه تحمیل کرد. جالب تر آن است که خود او بعدها اعلام کرد که اطلاعات من کامل و درست نبوده است. همچنین «تونی بلر» نخست وزیر اسبق انگلیس در حال حاضر بدلیل اطلاعات غلط دادن و فریب افکار عمومی در دادگاه های انگلستان متهم است.\nعضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در ادامه تاکید کرد: ای کاش تامین کنندگان سلاح های شیمیایی در جنگ تحمیلی عراق علیه مردم ایران شرافت داشتند و آن موقع وارد صحنه می شدند و موضع گیری می کردند و امروزه کشورهایی که به دنبال این گونه سلاح ها نیستند را متهم نمی کردند.\nوی در ادامه در خصوص تصویب قانون نژادپرستانه دولت یهود در کنست رژیم صهیونیستی گفت: مصوبه کنست رژیم صهیونیستی نشان داد که طینت و سرشت این رژیم تا چه حد مبتنی بر آپارتاید و نژاد پرستی می باشد. بسیاری از خاخام های رژیم یهودی اذعان کردند که چنین دستوراتی در تورات نیامده است.\nجمالی نوبندگانی در پایان گفت: همه تحولات منطقه در سایه مثلث افراطی گری (ترامپ، نتانیاهو و بن سلمان) در منطقه در حال اجرا می باشد. متاسفانه تمامی این مشکلاتی که مثلث شوم در منطقه ایجاد کرد از بوجود آوردن داعش تا بوجود آوردن بحران در سوریه به دنبال منحرف کردن افکار عمومی جهان هستند. سود اصلی را از تمامی بحران های منطقه صهیونیست ها می برند.\nتاریخ انتشار: 1397/5/23 | شناسه مطلب: 316246


پیاز گران شد/ احتمال کاهش قیمت هندوانه و طالبی - تجارت‌نیوز\n۷ خرداد , ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۲۴\nسیدحسین مهاجران وضعیت بازار میوه را در روزهای ابتدایی ماه مبارک رمضان آرام توصیف کرد و اظهار داشت: در حال حاضر قیمت هر کیلوگرم هندوانه بین ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ تومان، ملون بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ تومان و طالبی بین ۱۵۰۰ تا ۲۵۰۰ تومان است.\nوی با بیان اینکه پیش‌بینی نمی‌شود افزایش قیمتی طی روزهای آینده در این زمینه داشته باشیم، افزود: احتمال کاهش قیمت طی روزهای آتی نیز وجود دارد.\nرئیس اتحادیه میوه و سبزی ادامه داد: در حال حاضر قیمت‌ها مناسب است، چون ما با فراوانی محصول در بازار مواجه هستیم. ضمن اینکه امسال عرضه میوه‌های سردرختی در بازار نیز بسیار زیاد است.\nمهاجران قیمت هر کیلوگرم زرد آلو را بین ۴ هزار تا ۱۲ هزار تومان، گوجه‌سبز بین ۲ تا ۱۲ هزار تومان، توت‌فرنگی بین ۴ هزار تا ۱۳ هزار تومان و سیب‌زمینی را نیز بین ۱۲۰۰ هزار تا ۱۸۰۰ تومان اعلام کرد.\nوی همچنین از افزایش قیمت پیاز در بازار خبر داد و گفت: در حال حاضر قیمت هر کیلوگرم پیاز به ۳ هزار تومان رسیده که دلیل آن نیز این است که هم‌اکنون کل کشور به محصول منطقه دزفول وابسته شده و حدود ۱۰ تا ۱۵ روز آینده محصول اصفهان وارد بازار می‌شود و قیمت‌ها متعادل خواهد شد.


پایگاه اطلاع رسانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها - اخبار > فلسفه وجودی نهاد رهبری کمک به مدیریت دانشگاه برای ایجاددانشگاهی در طراز انقلاب اسلامی است/ نگاه جناحی به آموزش و پرورش موجب غفلت از آینده می شود\nشماره خبر :٥٢٧٠٣٠\nتاریخ انتشار خبر : يکشنبه ١٢ شهريور ١٣٩٦\nحجت الاسلام دادگر:\nفلسفه وجودی نهاد رهبری کمک به مدیریت دانشگاه برای ایجاددانشگاهی در طراز انقلاب اسلامی است/ نگاه جناحی به آموزش و پرورش موجب غفلت از آینده می شود\nمأوا: حجت الاسلام دادگر گفت: نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه به عنوان مجموعه ای روحانیتی و حوزوی در کنار مدیریت دانشگاه قرار گرفته و فلسفه وجودی این نهاد کمک به مدیریت دانشگاه است تا دانشگاهی در طراز انقلاب و جمهوری اسلامی داشته باشیم .\nبه گزارش مرکز ارتباطات و اطلاع رسانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها (مأوا)، حجت الاسلام و المسلمین دادگر مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه فرهنگیان در پانزدهمین اجلاس روسای دانشگاه در تشریح اهمیت کار تعلیم و تربیت گفت: با تامل در کارها، مسئولیتها، وظایف و تکالیفی که در دنیا به دوش انسانها گذاشته می شود،بنظر می رسد هیچ کاری سخت تر و مهم تر از تعلیم و تربیت نیست. به این دلیل که خداوند متعال، بزرگترین و مهمترین انسانها و بندگان خود؛ یعنی انبیاء و اولیاء الهی را مسئول تعلیم و تربیت کرده است.\nوی ادامه داد: از طرف دیگر، پیچیدگی و چالش های انسان در عصر مدرن و شرایطی که از آن برخوردار است، اقتضایش این است که مهمترین و بزرگترین انسانها دست بکار شوند و این مسئولیت سنگین را به دوش بکشند. لذا ما و شما برای انجام این تکلیف و مسئولیت سنگین، قطعاً فرصتهای ارزشمند و استعدادهای خوبی را در اختیار داریم. از طرفی هم، ارزشهای دینی و اخلاقی و انقلابی و تمدنی نیز مسئولیت و تکلیف را سنگین تر کرده است.\nحجت الاسلام و المسلمین دادگر افزود: اکنون آنچه بسیار مهم جلوه می کند این است انسانهایی که قرار است رسالت و کار تعلیم و تربیت را بدوش بکشند؛ قاعدتاً باید انسانهای بزرگی باشند و این دانشگاه فرهنگیان است که وظیفه تربیت این انسانها را دارد و این مسئولیت کمی نیست! و در این مسئولیت عظیم مدیران و مسئولان و اساتید و کارکنان همه وظایف سنگینی بر دوش داریم.\nمسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری به برخی از آفت های موجود در حوزه تعلیم و تربیت اشاره کرد و اظهار داشت: از جمله این آفت ها "حافظه محوری" که صدمات زیادی به نظام آموزشی وارد کرده است و ضروری است که جای خود را به " تفکر و تفکر محوری " بدهد و نقش دانشگاه فرهنگیان در این جایگزینی و تحول بسیار مهم و اثر گذار خواهد بود.\nوی از تمرکزگرایی به عنوان یکی دیگر از آفت ها یاد کرد و گفت: متاسفانه نه تنها وزارت آموزش و پرورش بلکه دانشگاه هم از "تمرکزگرایی"، بی نصیب نمانده است. البته بحمدلله گامهایی در سال جدید در راستای تمرکززدایی در دانشگاه برداشته شده که ان شاءالله امیدواریم عملی و عملیاتی هم بشود. چرا که این نگاه در تعلیم و تربیت مانع خلاقیت و نوآوری هست.\nحجت الاسلام و المسلمین دادگر افزود: دوستان دانشجومعلم و دانش آموختگان؛ چه آنها که در قالب معلمی در آموزش و پرورش شروع کرده اند و چه آن عده که در قالب کارورزی، ارتباط دارند، همگی اذعان دارند که این نظام طولیِ آموزش و پرورش و تعلیم و تربیت موجود، مانع خلاقیت و شکوفایی استعدادهای دانشجومعلمان و دانش آموختگان در عرصه عمل است . لذا تمام چشم ها و امیدها به دانشگاه فرهنگیان و تلاش و اهتمام این دانشگاه دوخته است.\nوی ادامه داد: آفت دیگر اینکه؛ متاسفانه در همه ادوار، دولت ها کم یا زیاد معمولاً مواجهه سیاسی و جناحی با آموزش و پرورش داشته اند و لذا سیاست زدگی یکی از مسائلی بوده که نظام تعلیم و تربیت با آن مواجه بوده و هست و باید فکری برای آن کرد، چراکه این نوع مواجهه با تعلیم و تربیت از طرفی باعث روزمرگی و از سوی دیگر موجب عدم آینده اندیشی و باعث غفلت از توجه به افق های بلند شده است . مواجهه فراجناحی و نگاه هوشمندانه به رهنمودهای امام راحل و رهبرمعظم انقلاب اسلامی امروز برای آموزش و پرورش یک فریضه است.\nمسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری تاکید کرد : اگر بخواهیم اهداف نظام و انقلاب اسلامی را با رویکرد تحولی، در حوزه تعلیم و تربیت دنبال کنیم باید توجه خاص به اجتهاد داشته باشیم. همانگونه که باور داریم اگر جریان فقاهت و اجتهاد نبود، انقلاب اسلامی به پیروزی نمی رسید، در عرصه تعلیم و تربیت نیز نیاز به اجتهاد داریم؛ احتیاج به خلاقیت و نوآوری داریم.\nحجت الاسلام دادگر با بیان اینکه انتظار از مدیران و مسئولین محترم و استادان متدین، انقلابی و متعهد در دانشگاه فرهنگیان این است که در رابطه با تحقق فرهنگ دینی و انقلابی و اخلاق اسلامی جهت دست یابی به گام هایی از حیات طیبه پیشرو باشند، گفت: علیرغم تمام توطئه های دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی، شرایط و تحولات منطقه و بین المللی را که مشاهده و مطالعه میکنیم، به وضوع موقعیت مستحکم و اقتدار انقلاب اسلامی را به وضوح می بینیم.\nوی در ادامه افزود: دلیل این اقتدار و بزرگی ،دفاع جانانه انقلاب اسلامی و ملت شریف ایران از ملتهای مظلوم و حمایت همه جانبه از اسلام ناب در مقابل اسلام آمریکایی و اسلام انحرافی است؛ اسلام خود ساخته ای که با فرهنگ التقاطی به منطقه رسوخ پیدا کرده است. علاوه بر این دلیل اقتدار جمهوری اسلامی، ظلم ستیزی است که به عینه در سراسر جهان می بینیم. بدون شک اگر شعارها و تاکیدات امام (ره) و رهبری هوشمندانه رهبرمعظم انقلاب اسلامی نبود، معلوم نبود این اقتدار و موقعیت و این اتفاقات خوب حادث می شد یا نه ؟ پس این انقلاب و نظام اسلامی در واقع چشم امید مظلومان و مستضعفان عالم است.\nمسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری اظهار داشت: جهانی کردن ارزشها و صدور انقلاب را که امام (ره) بر آن تاکید و توصیه فرموده اند، در واقع تکلیفی است که در دانشگاه نسبت به عرصه بین المللی به دوش داریم، لذا معلمی که در دانشگاه فرهنگیان تربیت می شود باید با نگاه تمدنی و توجه به مقوله صدور ارزشهای انقلاب اسلامی به اقصی نقاط جهان تربیت شود.\nوی از شهید محسن حججی یاد کرد و گفت: دشمنان خوب می دانند که جوانان بسیاری جهت دفاع از اسلام و قرآن و ارزش های انقلاب و امثال شهید محسن حججی ها در جمهوری اسلامی داریم. امروزه در همین دانشگاه فرهنگیان به قدری با خود ما تماس گرفته می شود و فشار و درخواست و گریه که ما می خواهیم برویم سوریه، می خواهیم برویم عراق برای دفاع از حریم حرم و با داعش بجنگیم! توجه کنیم چنین جوانانی درکشور کم نیستند که آماده جانفشانی در راه امام(ره) و انقلاب و ارزشهای انقلاب اسلامی هستند.\nحجت الاسلام و المسلمین دادگر به قدرت دفاعی ایران اشاره کرد و افزود: توجه به قدرت دفاعی در جمهوری اسلامی ایران یکی از مباحث جدی و ضروری است که امروز الحمدلله بعد از مواجهه خردمندانه و هوشیاری همه بر آن اجماع داشته و تاکید دارند که باید این مقوله را بدرستی دنبال کنند.\nوی همچنین به مسئله رسوایی آمریکا و غرب در حوزه حقوق بشر اشاره کرد و ادامه داد: همین وضعیت منطقه را ببینید وقتی عربستان را با این اقدامات ضد حقوق بشری او در یمن و فضاحتی که با آن روبرو است، بعنوان قله، برای خود در منطقه معرفی می کنند و یا در شرایطی که شیعیان در عربستان از حداقل امنیت و حقوق انسانی حتی برخوردار نیستند! چه ظلم ها که به آنها روا داشته و یا سایر سیاست ها و حمایت ها و اقدامات ضدبشری آنها علیه سوریه کاملا واضح است. بیش از 300 گروه تکفیری و داعشی آمدند علیه ملت و کشور سوریه جنگیدند. ولی می بینیم که به برکت مقاومت ملت سوریه و راهبرد های انقلاب اسلامی ایران به لحاظ مباحث استراتژیک و امنیت، با اراده ملت ایران ،سوریه رو به پیروزی و بشار اسد نیز در سوریه ماند.\nحجت الاسلام و المسلمین دادگر گفت: رهبر معظم انقلاب و حضرت امام (ره) مرتب بر این مشارکت و جمهوریت تاکید کرده اند و این فرمایش به این مضمون حضرت آقا که فرمودند " اگر این جمهویت نبود، از این انقلاب چیزی باقی نمی ماند اهمیت موضوع را دوچندان می کند. این موضوع آنقدر مهم است که با تمام وجود در هر شرایطی از جمهوریت انقلاب دفاع کرده اند و اکنون هم شاهد تشکیل دولت جدید پس از انتخابات و تنفیذ و رهنمودهای مهم دوازده گانه رهبری معظم انقلاب و مراسم تحلیف و تشکیل دولت جدید برای خدمت به مردم،کشور و انقلاب بودیم .\nمسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه فرهنگیان در اهمیت خدمت به تربیت معلم گفت: عقل از عشق رنگ می پذیرد و در این رسالتی که به دوش می کشیم نیز، همه ما باید با عشق کار کنیم. انسان با کشش عشق و هدایت عقل است که پیش میرود و برای رسیدن به کمال تلاش می کند.\nحجت الاسلام و المسلمین دادگر افزود: باید باتوجه به ماموریت گرایی دانشگاه فرهنگیان و دوره گذار آن مباحث دانشگاه را اولویت بندی کنیم. قطعاً همه میدانیم که در این شرایط گذار، همه ی اولویت ها نیز قابل اجرا نیست. در این راه لازم است ظرفیت هیات امناء را بسیار مهم بدانیم و مطالبه گری جدی از هیات محترم امناء از اهمیت زیادی برخوردار است. گاهی مشاهده میکنیم که برخی از اعضای محترم هیات امناء احیاناً در جریان حقایق و واقعیتهای موجود دانشگاه نبوده و اطلاع کافی از اوضاع دانشگاه ندارند و این برازنده دانشگاه نیست.\nوی ادامه داد: نهاد نمایندگی به عنوان مجموعه ای روحانیتی و حوزوی قبل از اینکه یک مجموعه حاکمیتی باشد، در کنار مدیریت دانشگاه قرار گرفته و فلسفه وجودی این نهاد کمک به مدیریت دانشگاه است تا دانشگاهی در طراز انقلاب و جمهوری اسلامی داشته باشیم . رهبر معظم انقلاب نیز تصریح فرموده اند که نهاد نمایندگی قبل از آنکه یک مجموعه منسوب به معظم له باشد، یک نهاد روحانیتی و حوزوی باید باشد.\nوی با اشاره به اینکه دفاتر نهاد در همین راستا "طرح راهبری" را به عنوان اولویت کاری در پیش گرفته است، در توضیح اهداف این طرح، گفت: براساس این طرح، نهاد نمایندگی به تدریج از مدیریت فرهنگی و کارهای اجرایی فاصله گرفته و نقش خود را به عنوان نهاد راهبر اصلاح و تکمیل می کند. در این طرح شناسایی نقاط ضعف و قوت و فرصت ها و تهدیدها برای شناخت وضع موجود بسیار مهم است . گام دوم در این طرح، تعیین راهبردهای قابل سنجش برای پیشرفت حرکت نهاد برای وضع مطلوب است . البته سنجش در کارهای آموزشی و پژوهشی خیلی راحت است اما در عرصه فرهنگی و دینی سنجش ها و تشخیص دقیق میزان پیشرفت خیلی سخت است.\nمسول دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری ادامه داد: در این طرح راهبرد ها به دو بخش تقسیم می شود . یکی راهبردهای الزامی و ذاتی که شامل 5 مورد است که وظایف ذاتی روحانیت بوده و منبعث از منویات رهبرمعظم انقلاب است . دوم راهبردهای اقتضایی است که تشخیص آن بعهده مسوول نهاد و دفتر نهاد است . در ذیل کلیه این راهبردها باید فعالیت ها و برنامه هایی جهت دست یابی به آن راهبردها تعریف و طراحی شود .\nوی افزود: راهبرد های اقتضایی نیز با توجه به شرایط و اقتضاء محیط به تشخیص دفاتر نهاد در پردیس های استانی تعیین می شود و برنامه های متناسب با آن انتخاب می نمایند تا بتوانند ارزیابی کمی و کیفی مناسبی را دنبال نمایند . از مزیت های این طرح، این است که ظرفیت های مختلف در دانشگاه فعال می شود. لذا یکی از بهترین فرصت ها برای مدیریت دانشگاه در عرصه تربیت دینی و انقلابی و اخلاقی ، این است که در پردیس ها و استان ها به دفاتر نهاد نمایندگی به عنوان یک ظرفیت بسیار مهم و مفید نگاه شود.\nوی با اشاره به اینکه شورای تخصصی فرهنگی استان ها قرارگاه بسیار خوبی برای انسجام و هماهنگی های کلان و تقسیم کار بسیار مناسب است، عنوان کرد: خرسندیم که 8 هزار دانشجو معلم در حوزه معارف نماز و شیوه های دعوت به نماز دوره آموزشی دیده اند. در حوزه هم اندیشی اساتید و مجموعه های دانشجویی و تشکل ها و نشریات انتظار می رود تقویت و حمایت لازم صورت پذیرد. گلایه هایی از برخی کم دقتی ها از وضعیت برخی استادان وجود دارد و لذا دقت در صلاحیت های استادان حق التدریس و ماموران آموزشی مورد تاکید است و توقع این است که هیچ استاد کم صلاحیت و یا فاقد صلاحیتی چه از حیث علمی و چه از حیث عمومی نباید اجازه داده شود در کلاس درس حضور یابد.\nوی درباره گزارش های رسیده در مورد ترویج موسیقی در دانشگاه توضیح داد و گفت: "آیین نامه موسیقایی" تکلیف را روشن کرده است. مدیر استان، مسول دفتر نهاد نمایندگی و 2 عضو هیات علمی با انتخاب شورای فرهنگی استان، تشخیص دهنده موضوع موسیقی در هر استان هستند . ما چون رشته موسیقی و گروه آموزشی موسیقی در دانشگاه نداریم، و اساسا دانشگاه محل ترویج موسیقی نیست. اما با توجه به ظرفیتی که موسیقی فاخر و یا حماسی دارد، اجرای آن در میان برنامه ها با تصویب کارگروه مذکور بلامانع است.


پیرامون کوچک خان جنگلی و تحریف استعماری تاریخ آن – ورگ\nدر سده‌ی بیستم میلادی، چندین تن از کسان، که در ایران کوشیدند خود را در خدمت کشور و مردم بینوای آن قرار دهند، آماج پروپاگاند هیستریک دشمنان مردم، استقلال، و آزادی ایران قرارگرفتند، هر یک به نحوی. به وارونه، برخی، که خود مینمایاندند و مبلغان‌شان هم در «خدمتگزاری» آنان در مطبوعات و دیگر ابزار قابل استفاده‌ی تبلیغات، بویژه در کتب تاریخی، با توسل به ایجاد برخی از مظاهر تمدن جدید توسط ایشان، چنان وانمود میکردند که آنان «خدمتگزار» ایران و ایرانی بودند، چنان لطمات سنگینی به سیر فرهنگی کشور واردآوردند که نمیتوان مطمئن شد که آیا خسارات وارده جبران‌پذیر خواهند بود یا نه. خطای عامدانه‌ای که اثر تبلیغات صاحبان منافع بزرگ در ایران در اذهان ایجاد توهم کرده است این است که گویا برخی محصولات تمدن جدید ـ مانند گسترش خیابان‌ها و جاده ها، ایجاد ارتش و پلیس مدرن، کارخانجات مدرن، ویران کردن آثار تاریخی و بناکردن ساختمان‌های زشت و بیقواره‌ی «مدرن،» تلفن، تلگراف، و جز آن‌ها ـ به موازات گسترش فساد اخلاقی و اجتماعی به جای گسترش فرهنگ، دانش، و انکشاف شخصیت‌های متعادل، شکیبا، آینده نگر، خدمتگزار جامعه، بانیان آن‌ها را به شخصیت‌های تاریخی بدل کرده است، غافل از آنکه آن آثار تمدن در دوران معاصر همپای گسترش و انکشاف سرمایه داری در جهان اموری اجتناب ناپذیر بوده اند و معمار واقعی آن‌ها سرمایه‌ی در جستجوی بهره بوده است، نه چهره‌های تراشیده و پرداخته‌ی دستگاه‌های پروپاگاند سرمایه‌ی جهانی که بایستی اعمال آن «شخصیت»ها را توجیه میکرد و خرمندانه جلوه میداد.\nاز این دست‌اند دو شاه پهلوی، که به قول خود پسر، پدراش را «آنان» آوردند و بردند و، سپس، او را هم آوردند و بردند؛ آوردن و بردن‌هایی ـ که اگر سخن پسر را درست بفهمیم ـ در خدمت همان گسترش و انکشاف سرمایه و بهره‌ی روزافزون بود. پس اینان مهره‌هایی بیش نبود و همین که سائیده میشدند میبایستی به دور افکنده میشدند.\nبه وارونه‌ی ایشان، چهره‌هایی بودند که دستگاه‌های پروپاگاند خادم سرمایه‌ی در حال گسترش در پهنه‌ی جهانی میبایستی از آنان چنان تصویری ارائه میشد که گویا آنان مسبب همه‌ی بدبختی‌های ایران بودند. نخستین اینان میرزا کوچک خان، موجد و رهبر نهضت جنگل بود. دومین آنان دکتر تقی ارانی، دانشمندی، که در دوران تحصیلات عالی در جمهوری وایمار (Weimar) آلمان به مارکسیسم گروید، و سومی دکتر محمد مصدق بود، که، اگرچه از خانواده‌ای اشرافی برخاسته بود، با تحصیلات عالی در فرانسه و سوییس، توانست چهره‌ای شود که جز برآیندی متعالی و سازگار از فرهنگ سنتی ایران و فرهنگ مدرن اروپایی نبود. هر سه‌ی این چهره ها، در عین شباهت هایشان، تفاوت‌هایی با یکدیگر داشتند که باز محصول دوران‌های تاریخی و محیط‌های آموزشی ایشان بود. هر سه آماج تبلیغات منفی صاحبان و حامیان گسترش و انکشاف سرمایه‌ی جهانی بودند، و میتوان گفت که حتی هدف تبلیغات «دوستان» دشمن شادکن نیز قرارگرفتند.\nشخصیت و منش كوچك خان\nکوچک خان در عهد مشروطیت طلبه‌ی جوانی بود که، نه فقط به آن نهضت گروید، بلکه عشق‌اش به میهن آنقدر بود که، برخلاف برخی از مشروطه‌خواهان برجسته، پس از سرکوب مشروطیت در نتیجه‌ی هم‌دستی دو قدرت بزرک حاکم در ایران، همچنان به کوشش خود برای رهایی ایران از چنگ استعمارگران ادامه داد و نهضتی را پایه ریخت که دوست و دشمن را انگشت به دهان طلسم کرد. به همین جهت کارگزاران استعمار، در عین حداکثر تقلا برای نابودی وی ـ و اگر نشد، خریدن او ـ استقلال‌طلبی را در ایران از ریشه برکنَنَد.\nدر آن زمان که كالدوِل، كاردار سفارت آمریكا، گزارش می‌داد که: «ایران سرزمین افراط و تفریط‌هاست؛ ثروتمندان بسیار ثروتمند و تن‌آسایند، در حالی كه تهیدستان چنان نیستند كه درآمریكا دیده میشود، بل همواره گرسنه‌اند و اغلب ازگرسنگی میمیرند؛ و حتّی در این وقت از سال (شهریور) مواد غذایی بالاترین قیمت‌ها را طی نسل‌ها دارد و نایابی غله، میوه، و حبوبات به واقع هشداردهنده است، توده‌ی وسیعی از مردم، كه اقشار دهقانی را تشكیل میدهند، فقط به خوردن نان بسنده میكنند؛ در نانواییهای عمومی جمعیت زیادی گرد میآیند… و اغلب دست خالی باز میگردند… گدایان زیاد میشوند و صدها تن از آنان خیابان‌ها را پرکرده و با وضع رقت باری گریه و گدایی میكنند» گزارشی دیگر از سوی هیأت مبلغان مذهبی امریكایی به سرپرستی کشیش سی. ا.ِ مورِی، آورد که: «این‌جا [در رشت در دوران کوچک خان] نیاز به كمك… به هیچ‌وجه ناشی از وضعیت محلی نیست… مردم نیازمند كمک، آن هزاران تنی اند كه از خانه‌های فقر زده‌ی خود در جلگه‌ها و دهات مرتفع دور از رشت، میگریزند. هم اكنون دو زن، یكی از آنان با همسر و سه فرزنداش… چیزی برای خوردن نداشتند و از این‌رو به رشت آمدند كه فكر میكردند غذا در آن فراوان و ارزان است. مطلقاً چیزی جز لباس‌های ژنده‌ی خود ندارند و كاری نیز برای آنان پیدا نمیشود. اما، در مقایسه با وضعیت دهشتناک حاكم بر دیگر نقاط ایران، در گیلان تحت نظارت کوچک‌خان، قحطی به گفته‌ی وزیر مختار آمریكا، مهار شد. هیأت‌های مذهبی آمریكایی در رشت، پول امداد را پس فرستادند و «گفتند به دلیل تدابیر مؤثری كه این ایلیاتیها [یعنی، جنگلیان] به كار گرفته‌اند، به كمک ما نیازی نبود.» یک سال و اندی بعد، مُورِی رئیس هیأت آمریكایی موفقیت جنگلیان‌ها را ستود: در حالی كه دیگر ایرانیان متمکن در تهران، همدان، قزوین، زنجان، مشهد و سایر جاها با ننگ تمام تقریباً هیچ‌كاری نكردند… [جنگلیان] ماهانه ١٠ هزار دلار صرف مراقبت از پناهندگان قحطی‌زده‌ای میكنند كه [از دیگر نقاط ایران] به رشت می‌آیند، و میكوشند كه آنان را در میان دهكده‌های مجاور تقسیم كنند و اسكان دهند.» به گزارش موری، به محض این كه جنگلیان مجبور به عقب‌نشینی شدند و شهرها در گیلان به دست انگلیسیان افتاد، نه فقط قیمت‌ها بالا رفت، بلكه كالاهای ضروری همچون بنزین «بسیار كمیاب» شد، زیرا به تصرف انگلیسییان برای تأمین هدف‌های جنگیشان درآمد. این گفته با اعلامیه‌ی جنگلیان در متهم كردن انگلستان به احتكار مواد غذایی هم‌خوانی داشت. این تفاوت بر فاصله‌ی معنوی بین یک رهبر مردمی و ستمگران حاکم بر دیگر نقاط ایران پرتو می‌افکند.\nمیرزا كوچکخانِ رهبر جنبش جنگل تنها به فکر کمک به کسانی نبود که از دیگر نقاط ایران برای لقمه نانی به گیلان مهاجرت میکردند. این جنبه از شخصیت وی جزیی از خلق و خوی وی همچون یک مبارز سیاسی بود. آورده‌اند، از آن‌جا كه تلاش برای اقدام جمعی انجمن‌ها، مجلس، و حتّی احزاب اروپایی‌مآب شكست خورده بود، ایرانیان به استقبال یک رهبر باجذبه (كاریزماتیک) میشتافتند. رهبر آینده‌ی جنبش جنگل، که در ١٢٦٠ـ١٢٥٩ ه.ش. در رشت چشم به جهان گشوده بود، حتّی در هیأت یک مرد جوان، سیمای تأثیرگذاری داشت: بلند بالا، خوش اندام، با چشم‌های آبی درخشان، و چهره‌ای «پولادین حاكی از اراده‌ای آهنین،» حتی زمانی كه لبخند میزد. وی دستان و بازوان بلند و نیرومندی داشت.\nیکی از کارگزاران استعمار، که استقلال‌طلبی کوچک خان را برنمی‌تابید، طی یک سرگذشت خصمانه، از او تصویری «دمدمی و بدگمان» در عین حال «درستكار و مؤمن» همچون یک «كراموِل بدون شخصیت و دانتونی عاری از تصمیم» به دست داد، مقایسه‌ای بین آن دو انقلابی خونریز با انقلابی رقیق القلبی چون کوچک خان به هیچ وجه صحت نداشت. در عین آوردن اینکه وی دچار «تعصب مذهبی و عشق به خرافات» بود، آن کارگزار نمیتوانست «اصول میهن‌دوستی»، «نزاكت و پارسایی روشن‌بینانه و در عین حال متعصبانه»ی وی را مورد توجه قرار ندهد.\nگفته شده است كه وی دارای «جذبه‌ی خاصی» بود. یكی از سرسخت‌ترین دشمنان‌اش، جوادزاده پیشه‌وری، یکی از رهبران كمونیست ایران، وی را «پرهیزكار، بزرگ منش، با چشمانی نافذ و باابهت» توصیف كرد. دوست و دشمن در او چهره‌ی یک میهن‌دوست سرسخت، مدافع آرمان‌خواه عدالت، صریح‌اللهجه، اما متواضع، بیعلاقه به منافع یا افتخار شخصی، را میدیدند. به گفته‌ی وابسته نظامی فرانسه در تهران، کوچک‌خان «صدایی نرم و اقناع‌كننده» و «چهره‌ای روحانی» داشت و مورد علاقه‌ی دهقانانی بود كه در او به چشم «منجی» مینگریستند. مراتب میهن‌دوستی، بزرگواری، و عشق او به عدالت مورد تأئید میسیونرهای مذهبی آمریكایی در رشت نیز بود. وی زندگی پارسایانه‌ای داشت و هر زمان كه لازم بود، سخن میگفت؛ فردی صادق و شكیبا، با خلق و خوی ملایم و خویشتن‌دار توصیف میشد. میرزا از انتقام‌جویی نفرت داشت، و حتّی نسبت به دشمنان مهربان بود و تمایل داشت آنان را به جای مجازات، نصیحت كند. ازین رو، با اینکه از او چون «سردار» (فرمانده) اسلام یا حتی «شاه گیلان» نام میبردند، برخی بر آن بودند که وی چون «رهبر انقلابی»، «فاقد شهامت لازم» بود، چون از دید آنان یک رهبر انقلابی بایستی مخالفان‌اش را میکشت!\nوی افزون بر زبان عربی و الهیات اسلامی، بر اشعار كلاسیک فارسی مسلط و بسیاری از آنها را از بَر بود؛ به حماسه‌ی شاهنامه فردوسی عشق میورزید و حتی از نام مستعار فریدون، نام پادشاه حماسی عهد باستان، كه تاج و تخت سلطنت ایران را پس از درهم شكستن سلطه‌ی یک متجاوز خارجی بازپس گرفته بود، استفاده میکرد. بنا بر گزارش‌هایی، وی در عین برخورداری از استعداد شاعری، «باور غریبی» به استخاره داشت، كه به گفته‌ی منشی‌اش، هنگام تردید و دودلی، همیشه به آن روی می‌آورد. «در اموری كه نتیجه‌ی آن معلوم نیست، مشورت با خداوند [استخاره] زیان‌بخش نیست و كمترین سود آن این است كه شخص از تصمیمی كه می گیرد، پشیمان نخواهد شد.»\nیکی از کارگزارن روسیه‌ی تزاری به نام مارچِنكو مینویسد كه کوچک در عنفوان جوانی فرا گرفته بود كه از همه‌ی آنچه نماینده‌ی ستم اروپاییان بود متنفر باشد از تجربه‌های سیاسی اولیه‌ی وی اطلاعی در دست نیست، اما شاید این تفکر طی اقامت موقت‌اش در تهران حاصل شده بوده باشد، یعنی زمانی كه اعتراضاتی علیه سفر شاه به اروپا، همراه با مبالغی وام از قدرت‌های اروپایی، در گرفته بود. او نسبت به استثمار دهقانان بی‌توجه نبود؛ وی در دفاع از دهقانان لشت نشا (علیه زمینداران بزرگ، امین الدوله و فخرالدوله) نیز شركت داشته بود.\nاو مردی با وجدان بود. سال‌ها بعد، او از واقعه‌ی عجیبی یاد میكرد كه طی آن ناخواسته گدایی را كشته بود كه با سماجت زیاد از او پولی را كه نداشت درخواست میكرد. میرزا از اصرار این گدا از كوره در رفته  و ضربه‌ای بر گدای سمج وارد آورده بود، ضربه‌ای كه بلافاصله وی را كشته بود. میرزا کوچک‌خان  وحشت زده بود یکراست نزد یپرم‌خان، رئیس پلیس تهران و یكی از فرماندهان كمیته‌ی ستار، كه میرزا در سال ١٢٨٨ به آن خدمت كرده بود، رفت و خود را تسلیم كرد. اما بعد با رضایت بستگان آن مقتول آزاد شد. آن گدا باید تنها کسی بوده باشد که به‌دست این رهبر انقلابی تصادفاً کشته شده بوده باشد.\nهنگامی که مجموعه‌ی یک نیروی ٢٥٠ نفری نیروهای سرکوب جنگلیان مجبور به تسلیم شدند و خود رئیس پلیس و دستیاران ارشداش به اسارت درآمدند، رئیس قدرتمند پلیس خود را به پای کوچک‌خان انداخت و درخواست بخشش كرد و میرزا پذیرفت، اما، به‌رغم اعتراض میرزا، زندانیانِ اشراف زاده، توسط رزمندگان انتقام‌جوی جنگلی «قطعه قطعه شدند.» كوچک خان، كه از این كار هم‌رزمان‌اش خشمگین شده بود، بقیه‌ی زندانیان را آزاد كرد و به رفقایش گفت كه وی كمتر از آنان از خائنان نفرت نداشت، اما ایشان ( جنگلیان) «انقلابی» بودند، «نه آدمكش.»\nاتهام‌های بی‌اساس و روایت‌های مغشوش\nحضور چند زندانی جنگی آلمانی و اتریشی (كه پس از انقلاب فوریه از روسیه به ایران گریختند) به دست بسیاری بهانه داد تا کوچک‌خان و جنبش او را مُتَهَم به همكاری با امپریالیست‌های آلمانی كنند. تاریخ‌نگاران شوروی عصر استالین، ناظران انگلیسی و فرانسوی، و تاریخ‌نگاران آمریكایی دوران جنگ سرد، جملگی -بدون كوچکترین مدركی- مدعی شدند كه میرزا کوچک‌خان همراه دولت امپراتور آلمان بود. امری که به هیچ وجه صحت نداشت. با اینکه عملاً هیچ اطلاعی درباره‌ی دیدگاه‌های رسمی مقامات روسیه‌ی تزاری نسبت به جنگلیان طی نخستین مرحله‌ی آن جنبش، كه طی آن تلاش‌های کوچک‌خان عمدتاً متوجه اشغال ایران از سوی روسیه بود، در دست نیست و شگفت اینكه در نوشته‌های شورویان درباره‌ی جنبش جنگل هرگز به گزارش‌های دیپلمات‌های تزاری اشاره‌ای نرفته است، و نیز هیچ پژوهشگر خارجی اجازه نیافته‌است به بررسی پرونده‌های دیپلماتیک در بایگانیهای روسیه بپردازد، دیدگاه‌های دو مقام رسمی سابق روسیه، مارچنكو و نیكیتین، كه طی جنگ جهانی اوّل در ایران مقیم بودند، دریچه‌ای به نظرات روسیه در این باره میگشایند. نیكیتین، كنسول روسیه در رشت، که سه سال پس از جنایات سال‌های ١٢-١٩١١ در شمال ایران گذرانده بود، طی گزارشی ٢٥ سال پس از انقلاب اكتبر  سیاست‌های تزاری در ایران را به باد انتقاد گرفت. وی نوشت، روسیه ایران را به یک «تحت‌الحمایه‌ی اعلام نشده» (inavoué Protectorat)، نه رسمی، که غیر رسمی، تبدیل كرده بود. ازین رو، وی جنبش جنگل به رهبری «انقلابیون ملی» را جنبشی دانست كه دولت مركزی تهران از آن واهمه داشت، زیرا جنبش آنان بر پایه‌ی «احساسات میهن دوستانه» استوار بود. با این حال، ارزیابی نیكیتین متناقض به نظر میرسد و گویی نقش دیپلماتیک وی مانع مشاهده‌ی بیطرفانه‌اش میشد. وی، در حالی كه کوچک‌خان را «فرمانده» اتحاد اسلام میدانست، (كاملاً به اشتباه)، تصریح كرد كه روحانیت نفوذ فزاینده‌ای در جنبش جنگل پیدا كرده بود، زیرا بیشتر اعضای «سنای» جنگل «ملایان» بودند. نیكیتین هم چنین تأیید كرد كه تداركات نظامی کوچک‌خان و نیز شهرت وی به خارج از سرحدات گیلان گسترش یافته بود، و اینكه «از دید عناصر ملی ایرانی» و كسانی كه میخواستند پرچم میهن‌دوستی را یک بار دیگر به اهتزاز درآورند، وی «امید و جلوه‌ی شكوه دموكراسی» بود. از سوی دیگر، نیكیتین به نقل از گریگوریف، مأمور كنسولی روسیه‌ی تزاری، گفت كه جنگلیان با استفاده از نفوذ خود در «وضع مالیات‌های سنگین» بر مردم رشت و انزلی، كه موجب نارضایتی تجار شده بود، «بیپروا و بیپرواتر» عمل میكردند. به گفته‌ی وی توجیه جنگلیان این بود كه اداره‌ی «یک تشكیلات با نیروی آزادیبخش بدون پول» ناممكن بود. آنگاه وی در یادداشتی متضاد، بدون هیچگونه استنادی، نوشت كه جنبش جنگل، برغم ظاهر نوع دوستانه‌ی آن، در حقیقت ثروتمندان را ثروتمندتر و تهیدستان را فقیرتر كرده بود!\nدر مورد شخصیت میرزا کوچک‌خان، نیكیتین گیج و سردرگم مینماید، زیرا وی را مردی «ساده» و «آرام» می شناخت كه آرمانی را دنبال میكرد و مخالف انباشت ثروت شخصی بود.\nم. مارچِنكو، در تقابل كامل با نیكیتین، در ١٩٢٠ (١٢٩٩)، به طور حیرت‌انگیزی کوچک‌خان را یک «آلمانی انقلابی در كشور ایران» خواند. وی برآشفته از انقلاب روسیه و موفقیت بلشویکها، كه بسیاری در آن زمان آن را «توطئه ای آلمانی» میدانستند، مدعی شد كه «آلمان انقلاب را [به ایران] آورده، چون میداند كه رویدادهای روسیه همواره پژواکهایی در ایران داشته است.» با این حال، وی پس از دیدار با کوچک‌خان، او را یک «ماجراجوی هوشمند، با روحیه‌ای سرزنده، مبتكر، عزمی آهنین، و بسیار آگاه از كشور و مردم اش» یافت. همچنین، وی نمیتوانست محبوبیت و قدرت وی را انكار كند. در همین زمینه، وزیر مختار انگلستان در تهران، مارلینگ، در ١٩١٨ (١٢٩٧) به او گفته بود كه «وی در شگفتی است كه چرا کوچک‌خان نبرد خود را به تهران نمیكشاند.»\nاز دوران‌های بسیار كهن، بهترین تكنیک برای ارائه‌ی اطلاعات دروغین این بوده است كه یک ادعای سیاسی با ذكر ساده‌ی واژه‌ی «دلیل» طرح شود، بدون آنكه عملاً آن را ارائه كنند. مثلاً، اتهام مارچنكو از این قرار بود: «ثابت شده است كه کوچک‌خان از سفارت آلمان در تهران كمک هزینه دریافت میكرده است… با توجه به دستوراتی كه از سفارت آلمان گرفته بود» ارتشی ده تا دوازده هزار نفری تشكیل داد. «بنابراین، کوچک‌خان، مكه‌ای جدید در رشت آفرید.» اقتدار وی «زیاد و شهرت اش گسترده بود، بویژه در میان مردم فرومایه‌ای كه مأموران ماهر ذهن‌شان را به كار گرفته بودند.» مارچنكو در مقاله‌ای كه در یک نشریه‌ی فرانسوی منتشر شد، با در هم كردن همان نیمه حقایق و نیمه اكاذیب، مدعی شد كه آلمانیان «انقلابی بلشویكی-روستایی در روسیه و انقلابی ناسیونالیستی را در ایران سازماندهی كردند.» آلمانیان با بازی شیر یا خط با بلشویکها و ضدبلشویکها… قدرت را به کوچک‌خان، این لنین ایران، تفویض و از او به‌عنوان مسؤول بخش ایران انقلاب جهانی استفاده كردند!» مارچنكو، كه نه از اخلاق بویی برده بود و نه از اندیشه نشانی در او یافت میشد، کوچک‌خان را نیز یک «هوادار آلمان» و هم یک «عنصر ملی» نامید. وی رزمندگان جنگلیان را نیز «راهزنان‌ی وجیه»ی مسلح به سلاح روسی و آكنده از «نفرت همه‌جانبه نسبت به انگلیسیان» توصیف كرد.\nبا این حال، این دیگر آلمانیان نبودند كه کوچک‌خان را در ١٩٢٠ تحت «كنترل خود داشتند»، زیرا مارچنكو معتقد بود تبلیغات جنگلیان در این زمان توسط یک «كمیته‌ی ایرانی در مسكو» طراحی و تغذیه میشد، كمیته‌ای كه موجودیت آن تا به امروز ناشناخته مانده است! مارچنكو برای پرهیز از ذكر عملیات مشترک نظامی ژنرال‌های انگلیسی و روس‌های سفید در ١٩١٨ و ١٩١٩، دست به «خیال‌پردازی» زد و گفت كه پس از پیروزی متفقین «کوچک‌خان به طور موقت از سوی رهبران چرخاننده‌اش (manipulateurs dirigeants) كنار گذاشته شد؛ از این‌رو، وی ناپدید شد و در افغانستان پناه گرفت… تا دوباره در ١٩٢٠ سربلند كند»!\nتحریفات تاریخ‌نگاران استالینیستی\nبا اینکه بعد به نحوه‌ی برخورد استالینیست‌ها به جنبش جنگل خواهیم پرداخت، در این‌جا بد نیست برخی تحریفات چشمگیرتر به قلم دو تن از نمایندگان تاریخ‌نگاری استالینیستی را نشان دهیم:\nم.س.ایوانف طی سال‌ها از كارشناسان صرفاً شورویان در امور ایران به شمار می‌آمد و شاید نخستین مورخی بوده باشد كه تاریخ جنبش جنگل را از دیدگاه تاریخ رسمی به تحریر در آورد. وی در اثر خود كه در سال ١٩٥٢ انتشار یافت (Ocherki Istorii Irana)، همانند مأمور تزاری مارچنکو، نوشت كه مأموران ترک-آلمانی «با استفاده از تبلیغات عوام‌فریبانه‌ی پان اسلامی، تلاش كردند تا جنگلیان را در خدمت منافع جبهه‌ی آلمان- تركیه درآورند.» بین کوچک‌خان و آلمانیان یک خط ارتباطی برقرار شد. وی مدعی شد كه اطلاعاتی در اختیار داشت كه بنابر آن میرزا كوچکخان پیش از آغاز جنبش جنگل با وابسته‌ی نظامی آلمان در تهران ملاقات كرده بود. (ایوانف منبعی برای این «اطلاعات» به‌دست نمیدهد!) به علاوه، بر خلاف همه‌ی اسناد موجود، وی ادعا كرد كه سرگرد فون پاخن، یک زندانی جنگی آلمانی ـ كه پس از انقلاب فوریه از روسیه گریخته و به‌طور پنهانی وارد جنگل‌های گیلان شده بود ـ در فاصله‌ی تابستان ١٩١٧ و سپتامبر ١٩١٨ به كار آموزش نظامی نیروهای کوچک‌خان پرداخته بود و آموزش جنگلیان را در عملیات جنگی به عهده گرفته بود. ایوانف تصریح میكند كه آلمانیان مهمات جنگی در اختیار کوچک‌خان گذاشتند، و نتیجه گرفت كه، به ا ین ترتیب، مأموران آلمان «موفق شدند از جنبش جنگل در جهت منافع خود استفاده كنند.» ایوانف حتی این اتهام بدیع را اختراع میكند كه آلمانیان کوچک‌خان را واداشتند تا «گروهی داوطلب را به جبهه‌ی كرمانشاه-همدان بفرستد كه به عملیات تركان و آلمانیان یاری رسانند» در حالی که یکی از سردمداران دولت کرمانشاه سلیمان میرزا اسکندری متحد بعدی شوروی بود.\nگویی تقسیم كاری شده باشد، دیگر مورخ شوروی، خانم ایوانوا، کوچک‌خان را در خدمت انگلیسیان تصویر میكند. وی با كشیدن خط قرمزی پر رنگ بین رهبر جنگلیان و پیروانش، از وی تصویری به‌مثابه یک «بورژوا-ناسیونالیست» با دیدگاه‌های «كهنه‌پرستانه‌ی اسلامی» ارائه میكند كه برای «حفظ نظم فئودالی» در كشور مبارزه میكرد. این بانوی «محقق» قرارداد صلح جنگلیان و انگلیسیان در تابستان ١٩١٨ را نه یک «برست-لیتوفسک جنگلیان،» كه قرارداد تسلیم به امپریالیست‌های انگلیسی میخواند. او در ادامه میگوید: «به‌رغم این حقیقت كه جنگلیان انقلابی خواستار ادامه‌ی مبارزه با انگلیسیان بودند، کوچک‌خان در ١٢ اوت ١٩١٨ (٢٢ مرداد ١٢٩٧)، شرایط انگلیسیان را پذیرفت.» وی حتی میرزا را متهم به تسلیم شدن به وثوق‌الدوله‌ی طرفدار انگلستان در ژانویه‌ی ١٩٢٠ (دی ماه ١٢٩٨) میكند. همچون ایوانف، وی مراحل بعدی تاریخ جنگل را با همان شیوه‌های ایدئولوژیكی استالینیستی بررسی میكند: حذف و تحریف تمام عیار. این نوع «استدلال» را همه‌ی تاریخ‌نگاران استالینیستی به كار گرفته‌اند.\nرابطه بلشویکها با نهضتی‌ها\nدلایل چندانی در دست نیست كه تا پیش از مه ١٩١٩ (اردیبهشت ١٢٩٨) بلشویکها آشكارا علاقه‌ای نسبت به جنبش جنگل نشان داده بوده باشند، به جز آن اولتیماتوم مه ١٩١٨ (اردیبهشت ١٢٩٧) كه كمیته‌ی بلشویكی جنگی-انقلابی (WRC) در گیلان صادر كرد. نخستین تلاش کوچک‌خان در برقراری تماس با انقلابیون قفقازی در تابستان ١٩١٨ (١٢٩٧) صورت گرفت، و بلشویکهای قفقازی و ایرانی نیز درصدد ایجاد رابطه با وی برآمدند.\nدو گزارش كوتاهی كه، این مقام به باكو فرستاد، پایه‌ای برای دیدگاه‌های بعدی بلشویکها نسبت به جنبش جنگل در گیلان شد. وی هدف اولیه‌ی جنگلیان را «آزادی ایران از زیر سلطه‌ی خارجیان، اخراج ارتش‌های آنان، و تشكیل ارتشی با توان جنگندگی» توصیف كرد، وی روشن ساخت كه اصلاحات ارضی هدف نهایی آنان بود. سقوط تزاریسم چنان وظیفه‌ی آنان را تسهیل كرد كه جنگلیان به‌زودی بر ایالت گیلان مسلط شدند و برخی از نیروهای قزاق و سایر سربازان نیز به آنان پیوستند. این بلشویک ایرانی اظهار داشت كه جنگلیان مالیات سنگینی بر ثروتمندان، از جمله اتباع روسی، بستند و املاک بزرگی چون املاک سپهدار را مصادره كردند. بنابر برخی گزارش‌ها، جنگلیان «مسؤولیت‌شناسی اداری و اقتصادی» و نیز «لیاقت و صداقت اجتماعی و سیاسی» خود را در اداره‌ی ایالت به نمایش گذاشتند. در زمان قحطی ١٩١٨ (١٢٩٧) كه روزانه ٥٠٠ تن میمردند، جنگلیان به مبارزه با احتكار برخاستند و با اتخاذ تدابیر به‌موقع از بروز فاجعه‌ی مشابهی در گیلان جلوگیری كردند. آنان در بهبود وضعیت اجتماعی تلاش زیادی به خرج دادند؛ برای نخستین بار خدمات اجتماعی جایگاه مناسبی یافت، و جنایت و دزدی از بین رفت. در حالی كه امتیازات و حقوق ویژه‌ی روس‌ها برچیده شد، با خارجیان محترمانه رفتار می كردند. جنگلیان برابری همه‌ی ساكنان استان، چه خارجی چه ایرانی، را رعایت میكردند.\nنوشته‌ی یک بلشویک آذری شناخته شده به نام افنديِِف، توجه را به این نكته جلب میكرد كه كه امپریالیست‌های «انَگل» اروپایی نگاه خود را به ایران همچون مهره‌ی مهمی از شطرنج سیاسی پس از جنگ معطوف كرده بودند. اما، به‌رغم آنکه دولت تهران «به ساز» دیپلماسی انگلستان «میرقصید»، مردم عادی ایران «ذخیره‌ای تمام نشدنی از رزمندگان» برای اخراج انگلیسیان از آب و خاک خود به شمار می‌آمدند. از میان این «جنگجویان مردمی» در این وضعیت، یكی از «چهره‌های سرشناس» کوچک‌خان بود كه رهبری گروهی معروف به «برادران جنگل» را بر عهده داشت. افندیف وی را به عنوان «مردی كه محكم و استوار به انجام حملاتی علیه ارتش در حال عبور انگلستان میپردازد،» «یک آرمان‌گرا،» بسیار شبیه به «پوپولیست‌های» روس در دهه‌ی ١٨٧٠، «به‌یقین یک سازمان دهنده‌ی پر انرژی، و یک مرد مصمم» توصیف كرد. افندیف كه فرهنگ ایران را به خوبی میشناخت، خاطرنشان كرد: در ایرانِ مهد شعر و ادب و فلسفه، مردم به آرمان‌های بزرگ و افراد بلند پرواز عشق میورزند، کوچک‌خان همان تجسم ایده‌ی رهایی است. حتی موی بلند وی به رغم جوانی، بر تصور مردم از حس فداكاری‌اش اثر میگذارد. رفقای هم رزم و هم نظرانش، كه سخت درهم تنیده‌اند، با بیرحمی و بدون تزلزل در پی هدف‌هایی‌اند كه با آنان پیوند خورده‌اند. افندیف، ضمن صحبت از قدرت آنان در منطقه، تأكید كرد كه دولت شاه از جنگلیان همچون آتش «میترسید» چنانكه انگلیسیان «جرئت نزدیک شدن» به مقرّ کوچک‌خان را نداشتند، مقری «كه همه‌ی ایرانیان معترض و شورشی، طبق معیارهای ضدانگلیسی» در آن مأوا گرفته بودند.\nافندییف با مرور ناآرامی های سیاسی حاصل از قرارداد اوت ١٩١٩ (مرداد ١٢٩٨) ایران و انگلستان كه «ایران مستقل» را به یک «مستعمره‌ی انگلیس» تبدیل كرده بود، به فرصت‌طلبی سیاسی دولتمردان ایرانی اشاره برد، كه نه انگلیسی دوست و نه روس دوست واقعی، بلكه «طلا پرست» بودند. وی برای اثبات آماده بودن وضعیت برای تبلیغ انقلابی، به توصیف عملكرد زمین خوارانه‌ی كارگزاران دولتی و خوانین ایلات پرداخت كه به شكل فزاینده‌ای بار خاطر دهقانان تهیدست میشدند.\nدیگرِ مقامات شوروی دیدگاه‌های خود را درست پس از پیاده شدن نیروهای شوروی در بندر انزلی در ١٨ مه 1920 ابراز كردند. دریاسالار راسكُلنیكُف اظهار داشت: «کوچک‌خان زمانی ملا بوده بود، اما توهم وی نسبت به مذهب با دیدن این كه چگونه مردم‌اش توسط انگلیسیان استثمار میشدند زدوده شد و قبای خود را با تفنگ تعویض كرد. وی با گریز به كوه‌ها گروهی اندک از مردان استوار اراده را گرد آورد و به مدت ٧ سال جنگ سختی را برای آزادی ایران علیه انگلیسیان به راه انداخت. انگلیسیان به كرات نیروهای به مراتب قویتری را برای شكست وی اعزام كردند، كه نتیجه‌ای در برنداشت. جمعیت محلی از کوچک‌خان حمایت میكردند و همیشه وی را از نزدیک شدن نیروهای انگلیسی آگاه میساختند.»\nراسكُلنیكف رهبر جنگلیان را به عنوان یک «آرمان‌خواه و انقلابی» كه درگیر مبارزه «برای آزادی ایران از یوغ انگلستان است» توصیف كرد: «وی با آشنایی كامل به عملیات نظامی… در انجام عملیات چریكی تواناتر است… [و با توجه به] وضعیت طبیعی و جغرافیایی منطقه… پیروزی کوچک‌خان مسلم به‌نظر میرسد.» یک بانوی روزنامه‌نگار شوروی كه راسكُلنیكف را همراهی میكرد، کوچک‌خان را «قهرمان ملی ایران» نامید كه انگلیسیان برای سر وی یک «كیسه‌ی طلا» جایزه گذاشته بودند. وی چنان تحت تأثیر کوچک‌خان قرار گرفته بود كه هنگام خروج وی سوگمندانه نوشت: «كسی دیگر صدای ملایم و زنگ‌دار وی را نمیشنود؛ و دیگر سیمای باستانی این قهرمان ایرانی را نخواهد دید.» و پرسید «كی و كجا ما دوباره یكدیگر را خواهیم دید؟»\nوُزنِسِنسكی، رئیس دایره‌ی شرق كمیساریای روابط خارجی شوروی، در گفتاری مشابه، کوچک‌خان را «صدر دولت انقلابی،» «یكی از فعال‌ترین انقلابیون مشروطه‌ی ایران در ١٩٠٨ (١٢٩٧)،» و «عنصری ملی با نفرت سوزان از اسیركنندگان ایران، انگلیسیان، و دولت خودفروش تهران» خواند. وُزنِسِنسكی خاطرنشان كرد كه پس از اعلام ابطال قراردادهای ظالمانه‌ی روسیان با ایران از سوی تروتسكی، «کوچک‌خان گرایشی قطعی به روسیه‌ی شوروی پیدا كرد و با انرژی بیشتری به مبارزه با انگلیسیان پرداخت.» گفته میشد كه وی از «حمایت گسترده‌ی توده‌های مردم، كه او را همچون یک قهرمان میپرستیدند» برخوردار بود. وزنِسِنسكی پس از عدم موفقیت در برقراری تماس با کوچک‌خان از طریق نماینده‌ی اعزامی شوروی كولومیتسِف، سرانجام «موفق» به برقراری ارتباط با كوچک شد.\nدیدگاهی كمی متفاوت‌تر درباره‌ی جنگلیان را سلطان گاليِیف (قلیاف)، سرشناس‌ترین كمونیست مسلمان ولگا-تاتار به دست داد كه در آن زمان شخصیت مهمی در كمیساریای استالین به‌شمار می‌آمد. گالییف كه با تاریخ جدید ایران به خوبی آشنا بود، پس از تكرار نكات برجسته‌ی زندگی گذشته‌ی كوچک‌خان، و تحسین وی به مثابه یک چریک انقلابی، نسبت به استحكام جمهوری تأسیس شده از سوی وی ابراز تردید كرد، چه «كاملاً كمونیستی» نبود. از این‌رو، دست‌كم از نظر بلشویکهای دل‌مشغول انقلاب در شرق، كوچک‌خان و جنبش جنگل نمایانگر عنصری مثبت در معادله‌ی انقلاب جهانی به شمار می‌رفتند. از آن‌جا كه اصلاحات ارضی یكی از دردسرآفرین‌ترین مسائل -اگر نه دردسرآفرین‌ترین آنها- پس از شكل‌گیری ائتلاف جنگلیان-كمونیستی در مه ١٩٢٠ (اردیبهشت ١٢٩٩) بود، كمونیست‌های قفقاز، نبرد «با فئودالیسم» و قدرت خوانین در ایران را برای پیشبرد انقلاب به سوی نتیجه‌ی منطقی آن از هر نظر ضروری میدیدند. مهم‌تر اینكه، درباره‌ی «ارتباط آلمانی» جنگلیان، هر چند شورویان در این زمان ازفعالیت آلمانیان و هم‌دستان ایرانیشان در ایران طی جنگ آگاه بودند، هیچ یک از نوشته‌هایشان حاكی از آن نبود كه حضور چند افسر آلمانی و اتریشی در میان جنگلیان بر خودفروختگی آنان به امپریالیسم آلمان دلالت داشت.\nجنگلیها از نگاه انگلیسیان\nدیدگاه تاریخ‌نگاران انگلیسی نیز چه در بیانیه‌های رسمی و چه در گزارش‌های محرمانه، كمتر متناقض نیست. كوتاه زمانی پس از وقوع انقلاب در روسیه، ا.سی.ادواردز، بر سر راه خود به مشهد، «شنیده بود كه شماری… [اتریشی] فراری، از مرز گذشته، وارد ایران شده، و مورد پذیرایی مأموران آلمانی قرار گرفته‌اند.» این اطلاعات پایه‌ی بسیاری از اتهامات علیه جنگلیان قرار گرفت. از همین رو، سرگرد داناهیو یک افسر نیروهای تحت فرماندهی ژنرال دانسترویل، جنگلیان را «دستیاران ایرانی» بلشویکها «با كمک هزینه‌ی آلمان» دانست. داناهیو، هر چند جنگلیان را «دستیار» مینامید، اما آنان را نیرویی جدی میدید كه بایستی به‌حساب‌شان می آوردند: در جنگل‌های این كشور رهبری پُرهیبت به نام كوچک‌خان ظهور كرد كه مُقدر بود تأثیر درخوردِ ملاحظه‌ای بر وضعیت نظامی منطقه‌ی خزر بگذارد. كوچک‌خان یک ایرانی برخوردار از فرهنگ خاص و رفتاری پالوده، شهامت، جذابیت شخصی و توان روحی بالا بود. به‌علاوه، وی اطلاعات كمی از نهادهای سیاسی اروپا و علم حكومت‌داری معمول در غرب نداشت. او به عنوان مظهر «ایران جوان» خود را از جمله هواداران اصلاحات میدانست و با موعظه‌ی بینش ملّی ایرانی، در گسترده‌ترین معنای آن، اعلام كرد كه به یكسان دشمن آشتی‌ناپذیر بیكفایتی حكومت در داخل و مداخله‌ی خارجی است: «نیروهای تازه نفس مجذوب حقوق كافی [كذا] و امكان غارت و تاراج، از میان دهقانان مرعوب شده و خم شده در زیربار مالیات، به صفوف نیروهای وی پیوسته و به سرعت با آموزش نظامی افسران آلمانی و ترک یک تشكّل قابل تحمل نظامی پیدا كردند… ارتش وی… به سرعت رشد كرد و طولی نكشید كه کوچک‌خان خود را در چنان موقعیت نیرومندی یافت كه به فكر سرپیچی از تهران و دولت لرزانش افتاد، و یک [حكومت] نیمه مستقل برپا كرد.»\nگزارش‌های نادقیق، چه مغرضانه چه غیر مغرضانه، مانع از حمایت نیروهای پیشرو اروپا از این جنبش رهایی بخش شد. از آن جمله، تلاش تایمز لندن مورخ یكم سپتامبر ١٩٢٠ (١٠ شهریور ١٢٩٩) بود در ارائه‌ی تصویری از جنگلیان به مثابه «یک ایل نافرمان ایرانی» برچسبی كه حتی پیش از پایان جنگ از سوی و. ا .ر.دیكسون به آنان زده شده بود. دیكسون، «كوچی»[كذا]خان را «رئیس یک ایل ایرانی» خوانده بود. دیكسون با قصد جا انداختن وجود دسیسه‌ی آلمانیان، افزود: «كمتر تردیدی در این باره وجود دارد كه دست و مغز راهنمای این جنبش از تهران عمل كند.»\nسرگرد ل.ج. ادواردز، افسر پیشین اطلاعات ارتش انگلستان در تهران، كه گزارش‌های مفصلی برای وزارت‌خانه اش می فرستاد، به یاد می‌آوَرد كه «نام کوچک‌خان جنگلی در خلال ایام پس از جنگ برای همه‌ی خوانندگان روزنامه‌ها» در انگلستان آشنا بود. وی همان داستان معمول را تكرار كرد كه پس از وقوع جنگ جهانی اوّل، کوچک‌خان «به دام یک حزب طرفدار آلمان افتاد و به جنگل كسما در غرب رشت اعزام شد تا حملاتی را علیه روسیان سازمان دهد؛ … در ١٩١٧ کوچک‌خان را در رأس سازمانی یافتیم به نام… اتحاد اسلام، و در توافق نزدیک با مأموران آلمانی و بلشویک… این وضع تا مه ١٩٢٠ ادامه یافت، یعنی زمانی كه بلشویکها از باكو وارد انزلی شدند و مورد استقبال كوچك خان قرار گرفتند كه خود را رئیس كمیساریای جمهوری شوروی ایران به مركزیت رشت نامید.» ژنرال موبِرلی نیز یک بار دیگر با نگاه از وجوه منشور هفت‌رنگ امپراتوری انگلیس، ادعا كرد كه جنگلیان «در همكاری با بلشویکها» كنترل بندر انزلی را به دست گرفته بودند.\nژنرال دانسترویل، كه سخت درگیر كارزار علیه كوچک خان بود، به هنگام سخنرانی در انجمن آسیای مركزی (لندن) هدف‌های میهنی وی را به ریشخند گرفت، هر چند نتوانست ستایش خود را از كوچک خان پنهان دارد: «هدف ارزشمند وی همانا در این جمله خلاصه میشود: ایران برای ایرانیان!» دانسترویل به عنوان بخشی از تشكیلاتی كه به وثوق‌الدوله نخست وزیر و اعوان و انصارش رشوه داد تا ایران را تحت‌الحمایه‌ی انگلستان قرار دهند، به كوچک خان پند میداد «كه تأكید بر پیشرفت اخلاقی از هر چیز دیگر ضروری‌تر است… این چیزی است كه میخواهم به این مُصلح متعصب، کوچک‌خان بگویم.» اینجا این پرسش مطرح میشود كه چرا هرگز چنین پندی به سیاستمداران فاسد ایرانی داده نمیشد، به همان كسانی كه انگلیسیان برای ادامه‌ی سلطه‌ی خود بر ایران به آنان متكی بودند.\nكریستوفر سایكس، یک مقام دیگر استعمار انگلیس، به طور گریزناپذیری همان دیدگاه را به دست میدهد: «در جنگل‌های گیلان در ساحل خزر، قیام هولناكی به رهبری یک مرد برانگیخته‌ی بَدَوی به نام میرزا کوچک‌خان، شكل گرفته كه مشاوران آلمانی به وی یاری میرسانند.» سرپرسی سایكس، سخاوت كمتری نشان میدهد. وی رهبر جنگلیان را پیش‌تر «یک پیشخدمت و بعدها عامل سپهدار،» زمین‌دار ستمگر گیلانی، میخواند. وی بدون عذاب وجدان میگوید كه کوچک‌خان پس از بركناری محمدعلیشاه به گیلان بازگشت «تا در آنجا به شغل پردرآمد ربودن ایرانیان ثروتمند و اخاذی از آنان بپردازد.» ژنرال انگلیسی در ارتباط با ورود بلشویکها به ایران کوچک‌خان را «ماهیگیری ناقلا در آب‌های پر تلاطم» مینامد.\nآنان كه در خدمت منافع انگلستان در ایران بودند نیز بیشترین تلاش خود را به عمل آوردند تا شهرت کوچک‌خان و جنگلیان را لوث كنند. روزی وی را حقوق‌بگیر انگلستان مینامیدند و دیگر روز متحد بلشویكان «بیخدا.» اتهام اخیر عمدتاً از سوی روزنامه‌ی رعد در تهران زده میشد كه خود حقوق بگیر انگلستان بود.\nجنبش جنگل و رهبر آن حتی در گزارش‌های محرمانه‌ی مقام‌های انگلیسی در ایران بی‌نصیب نمیماندند. تصویری كه از آنان به دست داده میشد، به میزان امیدواری این مقامات به جلب نظر مساعد کوچک‌خان نسبت به تلاش «بی‌منت» آنان در جهت تضمین «استقلال و رفاه ایران» بستگی داشت. مثلاً، كاردار دوّم انگلستان در رشت «تحت تأثیر» رهبر جنگلیان قرار گرفت، كه در او «نه چیزی از نوع شرارت و ستم، بلكه در عوض صداقت در هدف و خواست‌های میهنی» میدید. سروان ویكهام، مأمور سیاسی نیروهای انگلستان مستقر در شمال ایران (نورپرفورس)، در ٧ فوریه ١٩١٩ (١٩ بهمن ١٢٩٧) کوچک‌خان را «دارای رفتاری دوستانه و صریح» یافت، اما «بسیار نامحتمل» دید كه «بتوان او را با پیشنهاد حمایت ما از وی بعنوان حاكم یا تصدی هر مقام دولتی دیگر اغوا كرد.» چنانكه ملاحظه شد، ویكهام طی گزارش كامل خود از این برخورد و ملاقات اظهار داشت كه کوچک‌خان «تأثیر مساعدی» بر وی نهاده‌بود: « احساسی جز این نمیتوانست به من دست دهد كه او مردی استثنایی، كهنه پرست، و یک فدایی است، و تجربه‌ی گذشته نشان داده است كه بیگمان به قول خود پایبند است.» با این حال، از آن جا كه کوچک‌خان تن به خواست‌های انگلستان نداد، ویكهام دو ماه بعد دست به «تلاش طاقت‌فرسایی برای بی‌اعتبار كردن كوچکخان» زد «تا چهره‌ی واقعی» او را چون «یک شورشی و راهزن» نشان دهد.\nاین شرح‌ها و وصف‌ها نشان میدهند كه جز پاره‌ای راستگویی‌های گاه‌بگاه، گزارش‌های محرمانه‌ی انگلیسیان به طور منظم و برنامه‌ریزی شده‌ای تصویری از کوچک‌خان را همچون یكی از دست پروردگان آلمان یا بلشویکها به دست میدادند. چهار دهه بعد، یک «ماركسیست» انگلیسی همان تصویر كژتاب را تقریباً بدون هیچ‌گونه حک و اصلاحی باز تولید كرد. بدین ترتیب، لوسیيَن ری (Lucien Ray) در نشریه‌ی نی یو لفت ریوییو (New Left review) چنین تصویری از کوچک‌خان عرضه كرد: «در ١٩١٥، وی همراه با احسان‌الله‌خان، یک برنامه‌ی اصلاحات اجتماعی را طی جلساتی در تهران تدوین كرد و به زادگاهش گیلان گریخت. در آن جا به گروهی از غارتگران جنگلی پیوست و هسته‌ی مركزی ارتش چریكی انقلابی را به وجود آورد. این شورش تا سال ١٩١٧ ابعاد ملی یافت و یک مشاور نظامی آلمانی به نام فون پاخن نیز به این چریکها پیوست.»\nتنها صدایی كه از کوچک‌خان دفاع كرد، صدای یک انسان شریف، سیدامیرعلی، یک انگلیسی مسلمان تبار بود كه كمتر اهمیت سیاسی یافت. امیر علی، از جمله، گفت: «اگر با ملاحظه و سخاوتمندی با ایران رفتار شود، اگر احساسات و عواطف مردم آن به دقت از نظر گذرانده شود، و اگر استقلال آن با صداقت تمام محترم شمرده شود، خواب آن را هم نخواهیم دید كه دسیسه‌ی خارجی در وفاداری ایران به انگلستان خللی ایجاد كند.» وی علیه حتی بارقه‌ای از تلاش برای «مصری كردن» [تحت‌الحمایه كردن] ایران هشدار داد. ظاهراً، امیر علی خوش نیت و خام، شیوه‌های استعماری بریتانیا را در نیافته بود، زیرا طبیعی بود انگلیسیان وثوق آماده به خدمت را، كه برای تبدیل ایران به یک تحت‌الحمایه‌ی انگلستان رشوه‌ی شگفتی دریافت داشته بود، به کوچک‌خان، كه میگفت: «ایران برای ایرانیان» ترجیح دهند. از این رو، کوچک‌خان باید به عنوان یک «عاملِ» آلمان یا بلشویسم پرداخته میشد.\nیكی از نخستین خارجیان مقیم ایران كه درباره‌ی كوچکخان اظهار نظر كرده سروان ژرژ دوكروک، وابسته‌ی نظامی فرانسه در ایران، بود که همچنین با بیان آرای خود به استمرار دیدگاه‌های موجود كمک كرد. وی نیز بین برداشت شخصی خود و آنچه كه همكاران نزدیک انگلیسی‌اش میگفتند به گسیختگی دچار شده بود: «انگلیسیان [در ایران] با این نظر موافق‌اند كه کوچک‌خان، رهبر شورش، انسانی درستكار، میهن‌دوستی ایرانی، و كسی است كه اسلحه به دست گرفته تا سرزمین خود را از یوغ بیگانه آزاد كند. آنان میگویند كه وی شخصاً مرد شریفی است و نباید بابت برخی اجحافات افرادش مقصر شناخته شود. آنان [در خلوت] وی را قهرمان استقلال ملی میدانند و میگویند كه کوچک‌خان همیشه [پیشنهادهای آشتی جویانه‌ی] بلشویکها را رد كرده است. روزنامه‌های ایرانی [چون رعد] عقیده‌ی دیگری دارند و کوچک‌خان را متهم میكنند كه مردیست دردسرآفرین بدون هدف‌های شخصی.»\nبا این حال، نظر شخصی دوكروک مشابه نظر مارچنكو بود: «کوچک‌خان، این آموزگار متواضع و بی‌اهمیت، با نمایندگان اعزامی كمیته‌ی اتحاد و ترقی (CUP) تماس گرفت. فرستادگان آلمان، كه در اجرای مانوری جنگی بودند، و طرح‌های آن بی‌تردید توسط لودندورف چیده شده بود، وارد ایران شدند تا جنبشی را برای وحدت مسلمانان برانگیزند.» وی افزود كه کوچک‌خان جنگلیان را در گیلان علیه روسیه تحریک میكند. از نظر دوكروک كاملاً آشكار بود كه «بی‌گمان، كوچک‌خان هر چه  باشد، شورش‌اش با پشتیبانی تسلیحاتی و آموزشی آلمانیان و تركان در خدمت… سیاست دولت‌های محور و علیه متفقین است.» دوكروک در گزارش دیگری خاطرنشان كرد: «كوچک‌خان به نحوی منظم و منظم دست به تاراج میزد. وی به مردم خراج میبست، اما عدالت را رعایت میكرد. اموال كارگزاران ثروتمند ایرانی را مصادره میكرد، اما راه‌ها و مدارس را حفظ كرد. با اخذ درآمدهای گمركی، وی حكومت [ایران] را كلافه كرد. اما نیرویی در اختیار داشت كه نهاد استقلال گیلان [كذا] شد. وی با اعلام اینكه اسلحه به دست گرفته تا خارجی‌ها را از ایران بیرون كند، اعتمادبه‌نفس ایرانیان را بالا برد.»\nنگاه آمریكاییان به جنبش جنگل\nدیدگاه‌های ناظران آمریكایی آن زمان، هر چند منصفانه‌تر از بقیه، اما تحت تأثیر فضای سیاسی‌ای بود كه انگلیسیان و حامیان‌شان شكل داده بودند. مثلاً، وزیرمختار ایالات متحده در تهران، كه فقط چند روزی را در رشت گذرانده بود، همان تصویر كلیشه‌ای -یعنی، «ایلیاتیهای جنگل»- از جنگلیان را به واشنگتن منتقل و این ایده را به اذهان متبادر كرد كه «آنان گروهی نامتمدن و بینظم‌اند كه به دشواری میتوانند مبارزان استقلال ملی و دولت مشروطه باشند». كاردار آمریكا در قزوین، كه آشكارا تحت نفوذ انگلیسیان بود، در گزارش ٣٠ اكتبر ١٩١٨ (٩ آبان ١٢٩٧) خود، جنگلیان را یک «حزب» سیاسی ایرانی توصیف كرد كه به‌جنگلیان یا «ساكنان جنگل یا بیشه شهرت دارند [كه] باعث بینظمی قابل توجهی در منطقه‌ی سرحدی دریای خزر شده‌اند.» چند ماه بعد، كاردار ایالات متحده گزارشی آگاهانه‌تر و، بنابراین، منصفانه‌تر فرستاد: «[این] جنگلیان، تحت رهبری میرزا کوچک‌خان ١٨ ماه است كه علیه دولت سر به شورش نهاده‌اند. این مرد عضو حزب به اصطلاح دموكرات است و، هر چند با دشواری زیاد میتوان اطلاعات موثق و واقعی درباره‌ی وی به دست آورد، و گزارش‌ها نیز بسیار متفاوت‌اند، جملگی بر این نكته اتفاق نظر دارند كه وی بسیار میهن دوست، صمیمی، و خوش نیت نسبت به ایران است، اگر چه تا حدی خیال‌پرداز و شاید فاقد قدرت تشخیص، و غرق در شور و احساسات است.»\nهیأت مذهبی آمریكایی پیرامون جنگلیان گزارش داد که، در حالی كه حاجی احمد کسمایی، دوست جدید انگلیسیان و وثوق در تهران، و طرفدارانش «مصرانه از قتل‌عام ارامنه دفاع میكردند، میرزا كوچک‌خان فرمان شدیداللحنی صادر كرد مبنی بر اینكه هر كس آزاری به ارامنه یا اموال‌شان برساند شدیداً مجازات خواهد شد، و فرمان وی جز چند مورد استثنایی اجرا شد.» كشیش موری در پایان گزارش ملاحظات زیر را درباره‌ی كوچک‌خان ارائه داد: «به باور من، وی فارغ از اینكه آرمان‌های وی برخطا باشد یا نه… كاملاً [آگاه،] میهن‌پرستی صدیق، و مردی با ویژگیهای شرافتمندانه است. او تلاش كرده رشوه‌خواری، غارت و بسیاری از حاشیه‌های یک نیروی مسلح [اشغالگر] در ایران را بزداید… وی متعهد شد كه از اشخاص و اموال غیرنظامی محافظت كند… تحسین كنندگانش بیشتر وی را، نه به خاطر مهابت و توانایی در جنگ، بلكه از لحاظ مهربانی، عشق، صمیمیت صادقانه، وفاداری به رفاه كشورش، [حس] عدالت‌خواهی، [و] حقیقت گویی‌اش میستایند… من با چند افسر انگلیسی ملاقات كرده‌ام كه [به‌طور خصوصی] تحسین و احترام خود را نسبت به او ابراز داشته‌اند. و فكر میكنم كه اگر وی به تنهایی فرماندهی جنگلیان را بر عهده گرفته بود، زیان‌های جانی و مالی و آسیب به تجارت و كشاورزی، كه به‌باور من جملگی ناشی از اقدامات حاجی احمد نادان و كهنه پرست است، به بار نمی‌آمد.» چنین تصویر‌هایی محصول جنگ سرد سریع‌الانجمادی بود که پس از پایان جنگ جهانی اول آغاز شد و به‌معیاری برای نوشته‌های آكادمیک بعدی تبدیل شد.\nدرباره رابطه جنگلیان با آلمانیان\nمنشی ایرانی سفارت آلمان در تهران پیش و پس از جنگ جهانی اوّل در خاطرات خود با صراحت كامل از تماس‌های محرمانه بین سیاستمداران ایرانی (از جمله افسری جوان كه بعدها رضاشاه شد) و آلمانیان سخن میگوید. با این حال، مطلقاً ذكری از هر گونه تبانی بین كوچک‌خان و دیپلمات‌های آلمانی در تهران به میان نمی‌آورد. در بررسی جامعی كه یک پژوهشگر آلمان غربی درباره‌ی نقش ایران در سیاست شرقی آلمان طی جنگ جهانی اول به عمل آورد، تماس‌ها و حتی معاملات مالی این سیاستمداران با دیپلمات‌ها و مأموران‌ِ آلمان را با سند و مدرک نشان میدهد، اما صحبتی از ارتباط بین جنگلیان و سفارت آلمان به میان نمی‌آورد، امری که اسناد بایگانی‌های وزارت خارجه‌ی آلمان نیز تأیید میكنند. اما کسانی که کوچک خان را متهم به همکاری با آلمان میکردند هرگز سخنی از تماس رضاخان با آلمانیان به میان نیاوردند؛ همان قزاقی که پس از سرکوب نهضت جنگل شورویان «نماینده‌ی بورژوازی ملی» ایران میخواندند.\nنخستین اشاره به کوچک‌خان در یک گزارش وابسته‌ی نظامی آلمان در قسطنطنیه (استانبول) به برلین در تاریخ ٨ فوریه ١٩١٦ (٢٩ بهمن ١٢٩٤) آمد، كه در آن درباره‌ی گزارش‌های مربوط به درگیری نظامی جنگلیان با نیروهای تزاری در اواخر ١٩١٥ (دی ـ بهمن ١٢٩٤) پرس و جو می شد. قسطنطنیه، كه پایگاه دیپلماتیک آلمان در ارتباط با عملیات شرق بود، عملاً هیچ چیزی درباره کوچک‌خان نمیدانست. این گزارش، كه وی را «رهبر رزمندگانِ سواره نظامِ آزادیبخش ملی» به حساب می آورد، احتمالاً بر پایه‌ی اطلاعاتی دریافتی از سفیر ایران (كه «وزن زیادی» برای اخبار مربوط به شكست روس‌ها به دست جنگلیان قایل میشد) تنظیم شده بود. همچنان كه پیش‌تر ملاحظه شد، پس از انقلاب فوریه در روسیه، دیپلمات‌های آلمانی نگران جذابیت فزاینده‌ی روسیه‌ی نو برای «مليّون» ایرانی بودند. در ٤ ژوئیه ١٩١٧ (١٤ تیر ١٢٩٦) كنسول آلمان در موصل، ووسترف، به برلین گزارش داد كه کوچک‌خان، «با فرض خروج نیروهای روسیه»، عملیات جنگی علیه آنها را موقتاً به حال تعلیق در آورده بود. این اقدام ظاهراً آلمانیان را خوش نیامد، زیرا زومر در ١٢ اوت (٢٢ مرداد) گزارش داد كه «شخص مورد اعتماد» وی کوچک‌خان را «از محتوای دستورالعمل شماره ١٨» (كه ماهیت آن مبهم مانده است) «آگاه» كرده و «پایداری در مبارزه علیه روسیان» را به او یادآوری و «پاسخ مقتضی از وی نیز دریافت كرده است.» این نخستین گزارش تماس، هر چند غیرمستقیم، یک دیپلمات آلمان در تهران با کوچک‌خان است. این گزارش متأخر بر این امور است.\nووسترف و دیگر دیپلمات آلمانی به نام بلوشر، در گزارشی از موصل به تاریخ ٣ سپتامبر ١٩١٧ (١٣ شهریور ١٢٩٦) به وزارت خارجه‌ی آلمان گفتند كه «کوچک‌خان جنگ خود را دنبال میكند، اما از فقدان سلاح و مهمات شكایت دارد.» به این دلیل، زومر، كاردار آلمان در تهران «با وی ارتباط برقرار كرد.» زومر در گزارشی كه پیش‌تر، در ١٢ اوت (٢٢ مرداد) فرستاده بود، هرگونه شكی در باره‌ی «تبانی» بین مأموران آلمانی در ایران و جنگلیان را برطرف میكند. وی آشكار می كند كه افسران اتریشی كه پس از تشكیل دولت كرنسكی از اسارت روسیان گریخته بودند بنا به ابتكار خودشان مورد «میهمان‌نوازی» کوچک‌خان قرار گرفتند، امری که احتمالاً به دلیل شهرت میرزا به عنوان یک رهبر ضدروس و مردی عدالتخواه بود. این گزارش روشن می كند كه کوچک‌خان صریحاً از این چند افسر خواسته بود كه در كوهستان‌ها بمانند و رزمندگان وی را آموزش دهند. سفارت اتریش از این جریان اطلاع نداشت تا اینكه افسران یادشده در صدد كسب اجازه برای ماندن برآمدند.\nنشانه‌های دیگری نیز حاكی از آن است كه تماسی بین جنگلیان و آلمانیان تا پیش از تابستان ١٩١٧ برقرار نشده بود. از جمله، گزارش‌های اسرای غیرنظامی آلمانی، كه از روسیه گریخته و از طریق گیلان به سرزمین امن عثمانی رفته بودند، اطلاعات ناچیزی آنان درباره‌ی جنگلیان به دست دادند. این اطلات بلافاصله به برلین ارسال شد، كه نشان‌دهنده‌ی كمبود اطلاعات آلمانیان از جنبش جنگل است. اگر تماس‌های پیچیده‌ای بین جنگلیان و قدرت‌های محور، آن چنانكه مثلاً گزارش‌های انگلیسیان متبادر میكرد، وجود داشته بود، دیپلمات‌های آلمان چنان اطلاعاتی سطحی را به عنوان «اخبار مهم» به برلین نمیفرستادند. افزون بر این، واكنش كنسول آلمان در موصل، ووسترف، به تلگرام ارسالی ازسوی براوین، نخستین فرستاده‌ی شوروی، از طریق سفارت آلمان در تهران در ٦ ژوئن ١٩١٨ (١٧ خرداد ١٢٩٧)، نشان از جهل وی داشت. (برغم ادعاهای وارونه‌ی استالینیستی، تلگرام براوین پیشنهاد میكرد كه دولت شوروی باید «در هماهنگی با دولت آلمان، بلافاصله با فرستادن سلاح، مسلسل سنگین، فشنگ و نیروی كمكی، از کوچک‌خان حمایت كند») ووسترف افزود كه «حمایت تسلیحاتی و آموزشی از کوچک‌خان و اقدامات ضد انگلیسی او ارزش زیادی برای منافع ما دارد.» یک یادداشت داخلی وزارت خارجه‌ی آلمان در برلین نیز حاكی است كه تا پیش از تابستان ١٩١٨ (١٢٩٧) رابطه‌ای برقرار نشده بود. طی تابستان ١٩١٨ كه جنگلیان درگیر رویارویی دشواری با انگلیسیان بودند، گزارش‌های متعدد آلمانیان، در فضایی خوشبینانه یک «اتحادی نامشروط» را بین جنگلیان و آلمانیان در ایران پیش‌بینی میكرد. از آنجا كه هیچ یک از این امیدهای خوشبینانه به واقعیت نپیوست، باید پذیرفت كه جنگلیان با آلمان همراهی‌نکردند. گذشته از این‌ها، بی‌اعتمادی کوچک‌خان به مأموران آلمانی و اتریشی، كه در خدمت جنگلیان بودند، نیز این اتهام را، كه گویا وی خود را به آلمانیها فروخته بود، بی اعتبار می كند. این موضوع را یک پزشک آلمانی اهل ریگا، كه در ارتش تزاری خدمت میكرد، ولی به ایران گریخت و چند ماهی را نزد جنگلیان در گیلان گذراند، گزارش و تأیید كرد. در ژوئیه‌ی ١٩١٨ (تیر ماه ١٢٩٧)، دكتر كلآ (Klau) به هیأت نمایندگی آلمان در قسطنطنیه گزارش داد كه، به گفته‌ی سرگرد فون پاخن، برغم آنكه میرزا کوچک‌خان «احترام والایی» برای افسران اتریشی-آلمانی خدمتگزار خود قائل بود، با «نوعی بی‌اعتمادی» به آنان مینگریست. دكتر كلآ در طول دوران حضور خود هرگز از کوچک‌خان یا افسران اتریشی-آلمانی به نیت واقعی رهبر جنگلیان پی نبرد. این بدگمانی، در گفتگوی بین فون پاخن و یک كارمند كنسولگری آلمان در شیراز نیز بروز كرد، كه طی آن وی از مقادیر سلاح، مهمات و دیگر تجهیزات نظامی در اختیار کوچک‌خان، اظهار بی‌اطلاعی كرده بود.\nپس از شكست جنگلیان و امضای «قرارداد صلح» با انگلیسیان در اوت ١٩١٨، ظاهراً دیدگاه کوچک‌خان نسبت به آلمان تغییر كرد. بنا بر گزارش ووسترف، میرزا کوچک‌خان شخصی به نام مصطفی‌خان را به تبریز فرستاد تا ووسترف را از اوضاع در گیلان آگاه كند، و سروان، وِدیگ یكی از افسران آلمانی را که نزد او پناهنده بود، نزد ژنرال فون كرس در تفلیس اعزام كرد تا درخواست خرید تجهیزات نظامی كند. هم‌چنین، به نظر میرسد كه برخی افسران و مقامات آلمانی در قفقاز بر آن بودند كه به جنگلیان یاری برسانند. چنین بود، مثلاً، مضمون یك «درخواست عاجلانه» در سپتامبر 1918 از جانب یك مقام نظامی آلمان در قفقاز به نام والدبرگ كه در نظر داشت تجهیزات جنگی و كارشناس برای جنگلیان گسیل دارد، اما این حركت از قرار معلوم مشروط بود، زیرا آلمانیان، بنا بر گزارش، از «قرارداد صلح» کوچک‌خان با انگلیسیان ناخشنود بودند. کوچک‌خان كه قرارداد را امضا كرده بود، افسران اتریشی-آلمانی را كه نزد او در جنگل‌های غیرقابل دسترس گیلان مانده بودند، مرخص كرد و آنان نیز در ٢٢ سپتامبر ١٩١٨ (یكم مهرماه ١٢٩٧) وارد كنسولگری آلمان شدند.\nتعامل ترکها با جنگلیان\nدر ١٢ اكتبر ١٩١٨ (٢١ مهر ١٢٩٧)، مصطفی‌خان به کوچک‌خان اطلاع داد كه سروان ودیگ با تجهیزات درخواستی بازگشته بود، اما ووستروف، كنسول آلمان، «اجازه نمیدهد» كه آنان را به گیلان بفرستد، زیرا بر این باور بود كه «آتش‌بس» بین جنگلیان و انگلستان «در جهت مخالف سیاست‌های» آلمان بود.\nبه عوض، مصطفی‌خان مقادیری كمک نظامی از تركان دریافت كرد. وی به کوچک‌خان گزارش داد كه با «یاری دوستانه‌ی كاظم پاشا و یوسف ضیاء بگ ١٩٦ محموله مهمات و تجهیزات جنگی تحویل گرفته بود» كه در حال حمل با شتر از تبریز بودند. در این جا دو امر مسلم واجد اهمیت است. اوّلاً، از کوچک‌خان خواسته شد كه فوراً برای هزینه‌ی حمل سلاح پول بفرستد. ثانیاً، كِنیون، مأمور اطلاعاتی انگلیس، گزارش داد كه به ازای این سلاح‌ها کوچک‌خان «مبالغ هنگفتی» پرداخت كرده بود كه از منبع ۱۰ درصد مالیات (عُشریه) تحصیل شده بود، «با این هدف كه از دولت ایران سرپیچی كند، مگر آنكه آن دولت با خواست‌های او دایر اصلاحات موافقت كند.» این امر نشان میدهد كه درخواست كمک (خرید اسلحه) متوجه تركان بود، زیرا آلمانیان از ارائه‌ی كمک سرباز زده بودند. با این حال، این موضوع مانع وابسته نظامی فرانسه نشد كه چنین نتیجه‌گیری كند: «[نامه‌ی مصطفی خان] هرگونه تردیدی را نسبت به مشاركت آلمان و كمیته‌ی [ترک] اتحاد و ترقی در اغتشاشات گیلان از میان برمیدارد.» با این همه، مصطفی‌خان و تجهیزات و مهمات نظامی همراه‌اش، سروان ودیگ، و دو همراه وی، تا اواخر اكتبر (اوایل آبان) -یعنی تا دو هفته مانده به اعلام آتش‌بس بین قدرت‌های اروپایی- به مقصد نرسیدند.\nخلیل پاشای عثمانی طی نامه‌ای به کوچک‌خان در ٢٤ سپتامبر ١٩١٨ (٤ مهر ١٢٩٧)، از نقشه‌های كلی تركان و آلمانیان برای اشغال قفقاز جنوبی خبر داد. آنان نه تنها به موافقت جنگلیان، بلكه به همكاریشان هم نیاز داشتند. زیرا نیروهای تركیه مشكل میتوانستند به‌طور غیرمنتظره وارد گیلان شوند. فون كرس، برای شیرین كردن دهان یا نرم كردن موضع کوچک‌خان به همان شیوه‌ای متوسل شد كه در مورد دیگر رهبران سیاسی ایران مثل سلیمان میرزا و تقی‌زاده‌ی «دموكرات» كه از آغاز جنگ با آلمانیان همكاری میكردند، به‌كار گرفت: تملق و چاپلوسی. فون كرس در دو نامه‌ی خود به رهبر جنگلیان «توانایی»، «سیاست خردمندانه»، «تجربه» و «بویژه مهربانی» وی نسبت به زندانیان آلمانی را ستود، مراتب «احساسات دوستانه»ی خود را به «دوست گرامی و با شهامت» خود ابراز داشت، و آمادگی آلمان را برای ارائه‌ی «همه نوع كمک»، از جمله «پول، تفنگ، مهمات، اسلحه، و مسلسل‌چی» كه وی «درخواست كرده بود،» اعلام كرد. یک «نشان افتخار و هدیه‌ای شاهانه» همراه با «سكه‌ی طلایی ضرب شده در برلین به نام دولت ایران [برای] مخارج ضروری» نیز فرستاده شد. همچنین، به وی گفته شد كه چنانچه «تحت فشار دشمن یا بنا به خواست» خودش، مایل به ترک ایران باشد، «مَقدم او همیشه در برلین [به عنوان] میهمان امپراتور گرامی داشته خواهد شد.» پیشنهادهایی که به دشواری برای کوچک‌خان پذیرفتنی بود، كه پس از سال‌ها جنگ با نیروهای اشغالگر روس و انگلیس، به بهای تحمل خسارات جانی و مادی فراوان از اشغال كشورش برای منافع یک قدرت بزرگ در قفقاز حمایت كند. بنابراین، تلاش ژنرال فون كرس برای برانگیختن حمایت کوچک‌خان از طرح آلمان-تركیه به نتیجه‌ی عكس انجامید. سندی حاكی از موافقت میرزا به همكاری با نقشه‌ی آلمانیان در دست نیست.\nدرواقع، پاسخ سر بالای کوچک‌خان باید آلمانیان را رنجانیده بوده باشد، چنانكه آنان از فرستادن كمک نظامی (فروش اسلحه) نامشروط برای جنگلیان كه پیشنهاد كرده بودند، سر باز زدند. از این‌رو، تعجبی ندارد كه ووستروف در اكتبر ١٩١٨ چنان موضع سرسختانه‌ای را در مقابل اصرار مصطفی‌خان به نیاز مبرم جنگلیان به سلاح و مهمات اتخاد كرده بوده باشد.\nدر مورد تركیه، دیگر متحد قدرت‌های محور، كه بسیار دیر و در آستانه‌ی آتش‌بس به‌جنگلیان سلاح فروخته بود، چند توضیح در دسترس است. پرونده‌های انگلیسیان از برخی مكاتبات بین تركان و کوچک‌خان خبر میدهند. نامه‌ای به تاریخ ١٦ فوریه ١٩١٨ (٢٨ بهمن ١٢٩٦) از عبیدالله ـ ظاهراً یک مقام ترک ساكن تهران كه با دموكرات‌هایی همچون مستوفی در ارتباط بود ـ گویای بسیاری از مسائل است. عبیدالله، كه خود را یكی از طرفدار ان استقلال ایران نشان میداد، با اشاره به كمک تركان به دموكرات‌هایی چون سلیمان میرزا، اسكندری، و نظام‌السلطنه‌ی مافی، آمادگی تركیه را برای ارائه‌ی كمک «حداكثری» به جنگلیان اعلام كرد. وی با مباهات به ارتش تركیه «كه از همان خمیره‌ی نیاكانشان هستند كه چهره‌ی جهان را كاملاً دگرگون كرده اند» -اشاره‌ای به چنگیزخان، كه باید قاعدتاً رعشه‌ی چندش‌آوری بر اندام کوچک‌خان وارد آورده بوده باشد- گفت كه تركیه «نفوذ خارجیان در ایران را بر می‌افكند و استقلال آن را كاملاً تأمین خواهد كرد»! وی بی‌توجه به تأثیر وعده‌ی «آزادی» ایران به سیاقی كه چنگیزخان به آن عمل كرده بود، از سر لطف و منت رهبر جنگلیان را به خاطر «اشتباهات» گذشته‌اش سرزنش كرد. وی یک نقشه‌ی دو مرحله‌ای را پیشنهاد كرد. عبیدالله به کوچک‌خان گفت كه اگر او از این «دستورات» پیروی كند، «مشكلی در دسترسی به سلاح، نیرو، و پول» نخواهد داشت. کوچک‌خان پاسخ داد كه هر چند «دستورات» وی «فوق‌العاده عالی» بودند، مایه‌ی تأسف بود تركیه گزینه‌ی فرستادن «كمک تسلیحاتی» را كنار می‌گذاشت. عبیدالله «مضمون نامه‌ی وی را درک نكرد [كه] هدفش این نبود كه سلاح به هر قیمتی بایستی برای او از طریق تركیه فرستاده می‌شد،» زیرا این امر دشواری بود. وی اضافه كرد كه «همه‌ی وعده‌های دولت‌های تركیه و آلمان مبنی بر فرستادن نیرو، سلاح، و مهمات جنگی برای كمک به ایران، تهی از آب در آمدند.» کوچک‌خان، نامه‌ی خود را با حاشیه‌ای به پایان میرساند كه باید تركان را بیشتر ناخشنود كرده بوده باشد: «در وضعیت كنونی، به عقیده‌ی من مسئله‌ی اساسی و ضروری تأمین وحدت گیلان، آذربایجان و قفقاز است [بی‌تردید، چون جزئی از خاک ایران]. من این را مهم‌ترین گام میدانم.»\nدر یک نامه‌ی رمزی (كه انگلیسیان مشكلی در خواندن آن پیدا نكردند)، عبیدالله، پس از داد سخن دادن درباره‌ی پیروزی قریب‌الوقوع ارتش تركیه و ستایش از کوچک‌خان به عنوان «فرزند شایسته‌ی مردم ایران،» به این بحث پرداخت كه، اگر در حركت به سوی همدان اهتمام نكند، «گناه حاكمیت استبداد بر مردم ایران» بر گردن او خواهد افتاد. پاسخ کوچک‌خان سرسختانه تر بود. وی به طرف ترک گفت: «تا زمانی كه شخصاً قدرت را به دست نگرفته و وارد تهران نشوم، برایم ناممكن است كه در هر راهی وارد و خود را بی‌اعتبار كنم.» درواقع، کوچک‌خان بیزاری خود را از رفتار آمرانه‌ی تركان در جلسه‌ی ملاقات با اوكشات در ٢٤ اكتبر ١٩١٨ (٣ آبان ١٢٩٧) پنهان نداشت. وی تركانی را كه بالا دست‌های عبیدالله نزد او فرستاده بودند تا به وی ملحق شوند، دست به سر كرد و به آنان گفت كه به تهران بروند، زیرا او، مطابق قرارداد صلح، «اختلافات خود را با انگلیسیان حل كرده و كاملاً بیطرف است.» در حین نامه‌پراكنیهای ناخشنودانه‌ی عبیدالله با کوچک‌خان، مک لارن گزارش داد كه، برغم حضور ملایان طرفدار تركیه در صفوف جنگلیان، میرزا «مطلقاً از پذیرفتن افسران و سربازان ترک به صفوف نیروهایش خودداری كرد. این امر ملایان را بر آن داشت تا در ١٦ مه (٢٧ اردبیهشت) دست به سوءقصد نافرجامی علیه جان وی بزنند كه به مرگ چندین تن انجامید.»\nشگفت این است كه آن گروه از پژوهشگران آلمانی كه درباره‌ی ایران مطلب نوشته‌اند، علناً دیدگاهی را میپراكنند كه اساساً اختلافی با دیدگاه انگلیسیان طی جنگ اوّل جهانی و پس از آن ندارد. دو نمونه از این دست نوشته‌ها برای كار ما كفایت خواهد كرد. در سرگذشت غیررسمی متحد ایرانی آلمان نازی، و برای توجیه نقش و «رسالت تمدن آور» كه خواهیم دید عملیات سركوب جنگلیان را رهبری كرد، کوچک‌خان به عنوان «یک رئیس قبیله‌ی چادرنشین» -یعنی یک شورشی نامتمدن- تصویر شد كه «در ایالت شمالی گیلان پرچم استقلال برافراشت، درحالی كه اوضاع ایران رو به وخامت گذاشته و مردم، انگلستان را مسؤول میدانستند.» از نظر هربرت فون ملزیگ، کوچک‌خان «مأمور آلمان» نبود، امّا زبان مبهم به گرفته این معنا را به ذهن متبادر می كند كه وی ارتباطاتی با انگلیسیان داشته بود، كه ایرانیان معمولاً همه‌ی گرفتاریهای خود را از آنان میدانند. از نظر سی. بروكِلمَن، مورخ عصر هیتلری كه در حوزه‌ی تاریخ مسلمانان مطالعه میكرد، کوچک‌خان «آلت دست بلشویکها» بود.\nچگونگی مقابله كوچك خان با شایعه‌ها\nدرباره‌ی دیدگاه جنگلیان در خصوص این مسایل، در مقابله با شایعات به هنگامی كه جنبش درگیر یک مبارزه‌ی مرگ و زندگی با دشمنان خارجی بود، روزنامه‌ی جنگل تأكید كرد كه منابع مالی آنان از كمک‌های مردم، از همه‌ی اقشار گیلان -یعنی روحانیون، دهقانان، مغازه‌داران، بازرگانان، خرده مالكان- تأمین میشد. همچنان كه ملاحظه شد، نیش و كنایه‌ها بویژه از زمانی كه انگلیسیان منافعی در شمال ایران یافتند آغاز شده بود. با توجه به چنین شایعاتی كه به شهرت جنگلیان آسیب میرساند، تدابیری جدی اتخاذ شد. ابتدا میرزا حسین‌خان كسمایی، مسؤول تحریریه‌ی آن شماره از جنگل كه از آلمانییان ستایش كرده بود، بركنار شد. آنگاه، جنگل به رد اتهامات روزنامه‌ی روسكویه سْلووُ (Ruskoie slovo) پرداخت كه جنگلیان را طرفدار آلمان نامیده بود، و بار دیگر هدف خود را آزادی و حفظ تمامیت ملی و ارضی ایران اعلام كرد. نویسنده‌ی جنگل از اتهام همكاری با دولت مسلمانی همچون تركیه ابراز شگفتی كرد، هر چند كه جنگلیان به عنوان مسلمان در تقلای اتحاد با همه‌ی كسانی بودند كه به دین واحدی تعلق داشتند. اگر اتهامات از «وحدت سیاسی» جنگلیان با تركان خبر میداد، پس باید «دقیقاً و آشكارا اعلام میشد كه همچون در عمل، تفاوتی بین عثمانی، آلمان، روسیه و انگلیس وجود ندارد.»\nبررسی پرونده‌های دیپلماتیک آمریكا، انگلیس، فرانسه و آلمان در ارتباط با کوچک‌خان و جنبش وی، یک امتیاز سه‌گانه دارد. نخست، اتهام همكاری کوچک‌خان با امپریالیست‌های آلمانی طی جنگ قابل تأیید نمیشود؛ دوم، این پرونده‌ها اشتباهاتی را بروز میدهند كه بیشتر ناظران تاریخ ایران نو درباره‌ی کوچک‌خان و جنبش او مرتكب شده‌اند؛ و سوم، این پرونده‌ها نشان میدهند كه تا چه اندازه تحریف حقایق تاریخی میتواند به شكل دادن سیاست روز و توجیه آن با نگاهی به گذشته، كمک كند.\nمداركی كه مرور كردیم، از جمله شهادت واساكُنی ارمنی، کوچک‌خان را از اتهامات ناروایی تبرئه میكند كه دیپلمات‌ها، روزنامه‌نگاران، و حتی پژوهشگران طی ٧٠ سال بر علیه او اقامه كردند. كسانی كه هدف‌شان، نه پژوهش پرشور واقعیات بی‌احساس، بل توجیه لجوجانه‌ی سیاست‌هایی بوده است كه فكر میكردند در جهت منافع ملی قوم-محوری آنان قرار داشت. بنابراین، حقایق تاریخی در مذبح خودپسندیهای ملی منظماً قربانی شده‌اند.\nبندر انزلی شهردارˇ خؤنه مئن؛ درازأکشئه راسˇ جی به چپ: خالومراد بزرگ – خالو قنبر. نیشته‌بؤ راسˇ جی: گاؤک- کاژانف – میرزا – ابوکف – پلایف. ایسأبؤ راسˇ جی: کربلایی حسین – سیف‌اله زاده – سعداله درویش – اسماعیل جنگلی – میرصالح مظفرزاده – محرم بابایف.\nپس از اختلافاتی که در فردای بازگشت دریادار راسکولنیکُوف بین کوچک خان و سران حزب کمونیست ایران -با بهتر، مسؤولان دفتر قفقاز حزب کمونیست روسیه شوروی- پیش آمد و ائتلاف جنگلیان با آنان خاتمه یافت، دو مسؤول بلشویک در ایران، آناستاس میکویان و بودی مدیوانی، از طرف دفتر قفقاز به کوچک خان گفتند که او با آغاز مذاکره با دولت تهران به نهضت «خیانت» کرده بود. همین «شایعات» را نمایندگان کمیته‌ی مرکزی حزب کمونیست در جمعی از فعالان حزبی تکرارکردند که با حاضر به قبول آن‌ها نشدند: «ما را به ایران آوردند، [آنجا که] ابوکُف تزار بود … اکنون تزار مدیوانی است. اکنون ما را از ایران بیرون میرانند. خطای ما این است که، بدون اعتراض به نمایندگان دولت فدرال روسیه‌ی شوروی و دفتر قفقاز حزب کمونیست روسیه، از اوامر اطاعت میکنیم. این گام درستی بود… ما نمیتوانستیم سرپیچی کنیم، چون احزاب کمونیست در جهان باید از مرکز جنبش کمونیستی اطاعت کنند. آنانی که از دستورالعمل‌های مرکز اطاعت نمیکنند کمونیست نیستند.»\nاز سوی دیگر، دستیابی به اسناد شوروی، از جمله، این نکته را روشن کرد: در حالی که تاریخنگاری استالینی، همانند برخی از رقیبان در غرب، کوچک خان را به همکاری با دشمن کرد، اسناد بسیاری در عکس آن ادعا را ثابت میکنند. دستیابی به نامه نگاری‌های بین کوچک خان، لنین، تروتسکی، و کمینترن، از یک سو، و بین کوچک خان، مدیوانی، ک.م. حزب کمونیست ایران، همچون احسان‌الله خان و یاران اش، از دیگر سوی، این برداشت را تقویت میکند:\nالف – باور ساده لوحانه‌ی کوچک خان به «نیک‌خواهی» رهبران شوروی، در عین انتساب همه‌ی خطاها و سیاست‌های اشتباه به رهبران و کادرهای محلی، به ترتیبی که کوچک خان انتظار داشت نمایندگان لنین و تروتسکی به ایران بروند و حقیقت را مستقر سازند.\nب – عدم عنایت رهبران شوروی به تمناهای کوچک خان، از یک سو، و رفتار آمرانه‌ی فرستادگان شوروی چون مدیوانی با وی، که به او گفت: «با اقدام برای عشق به بشریت، به شما توصیه میکنم، اگر موافق اید که دیگربار در خدمت بشریت باشید، آماده خواهم بود با رفقایم صحبت کنم تا شاید شما را بپذیرند، طبیعتاً به این شرط که در جریان امور شما برابر دیگران باشید و شخصاً در امور دخالتی نکنید.»\nج – یا حتی پس از اعمال فشار کافی از جانب رفقای قدرتمند حیدرخان عمواغلی، چون نریمانف و اردژونیکیدزه، بر رهبری میکویان-مدیوانی در گیلان، این دو هنوز با تحکم کوشیدند کوچک خان را ترغیب کنند که: «اگر شما میخواهید در خدمت رهایی مردم ایران قرارگیرید، ما خواهیم توانست زبانی مشترک بیابیم، با شما دیدار کنیم، و سخن بگوییم»!\nنهضت جنگل شکست خورد و کوچک خان، همانند بسیاری از رهبران خیرخواه ایران، در راه آزادی و استقلال ایران جان باخت. شکست نهضت او تنها به عامل بسیار مؤثر قرارداد تجاری روسیه شوروی و بریتانیا -که اهم آن تجارت در برابر پایان دادن به کمک به نهضت‌های ضداستعماری درخاورزمین بود- بستگی نداشت. سیاست‌های متخذه از جانب کوچک خان نیز آنقدر بسیج کننده برای سراسر ایران نبود تا همه‌ی ناراضیان، ستمدیدگان، بویژه دهقانان و کسبه‌ی فقیر را در جبهه‌ای گسترده سازمان دهد. ناتوانی در سازماندهی نیروهای مردمی هماره یکی از علل شکست‌ها در ایران معاصر بوده است. شخصیت کاریزماتیک، اگرچه در هر مبارزه‌ای نقش مهمی ایفا میکند، اما اگر نتوان مردم را به حقوق خود آگاه نمود و بر اساس آن آگاهی سازمان داد، نهضت دیر یا زود شکست میخورد. صداقت، پاکدلی، درستکاری، دلیری، و درایت سیاسی همه باید دست به دست هم بدهند تا نهضتی پیروز شود، چه، چنانکه در بالا آمد، دشمن قوی است، ابزارهای گوناگون در اختیار دارد، و حتی پس از خاموش شدن نهضت و نابودی سران آن نیز برای ایجاد یأس و نومیدی در نسل‌های آینده به تخریب چهره‌ی خدمتگزاران مردم دست مییازد و نام آن را «تاریخ» میگذارد، تاریخی که ما تاریخ استعماری میشناسیم.\n منبع: آرشیو کشوری فدراسیون روسیه: (GARF, 5402/1/34/6-6ob.).\n برای مثال، باور کوچک خان در مضمون نامه به لنین و تروتسکی، بتاریخ 18 ذیقعده 1338 قمری (4 اوت 1920)؛ ترجمه‌ی روسی آن در: (RTsKhIDNI, 30/495/90/17.).\n نامه‌ی کوچک خان به دوست آلمانی-ولگا گائوک (هوشنگ) و مظفرزاده، بتاریخ 18 ذیقعده 1338 قمری (4 اوت 1920)؛ در آرشیو حزب کمونیست شوروی: (RTsKhIDNI, 495/90/12/52).\n نامه‌ی وی بتاریخ دهم سپتامبر 1920؛ در آرشیو حزب کمونیست شوروی: (RTsKhIDNI, 495/90/17).\nاین مقاله به درخواست مهرنامه هفتگی نوشته شد و در شماره 8 آذرماه 93 به چاپ رسید. برای منابع این مقاله، خواننده می‌تواند به کتاب زیر رجوع کند: خسرو شاکری، میلاد زخم. جنبش جنگل و جمهوری شوروی سوسیالیستی ایران، تهران 1386.\nنویسنده ورگارسال شده در فوریه 22, 2015 مارس 14, 2015 دسته‌ها ؤ غىرهبرچسب‌ها ۱۵۸۸، أمير ما، جمهوری گیلان، جنگل، خسرو شاکری، دکتر حشمت، میرزا کوچک خان\n4 دیدگاه برای “پیرامون کوچک خان جنگلی و تحریف استعماری تاریخ آن”\nفوریه 23, 2015 در 14:00\nفوریه 23, 2015 در 16:38\nكوچک‌خان به نحوی منظم و منظم دست به تاراج میزد\nو منظم ایضافی هیسه\nفوریه 24, 2015 در 12:16\nممنونم تی تذکر جی. اما چون نقل قوله یکته سربس (منبع) دیگر جی منئم عوضأکونم.\nفوریه 23, 2015 در 16:48\nزیبا بود برای آنانکه درکشان بیشتر از حرفشان است.\nقبلی نوشته قبلی: متن کامل بیانیه اعلام جمهوری سوسیالیستی در گیلان توسط جنگلیان\nبعدی نوشته بعدی: نژاد، مفهومی زیستی یا فرهنگی؟


قیمترایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd\nخانه / قطعات سرور HP / سایر قطعات سرور / رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd\nصفحه اصلی » محصولات » قطعات سرور HP » سایر قطعات سرور » رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd\nاین ماژول سرور اچ پی با پارت نامبر 873732-B21 یک رایزر کارت سرور است که بر روی آن چهار پورت وجود دارد که برای اتصال کابل‌های HPE DL380 NVMe 8SFF Express Bay از آن‌ها استفاده می‌شود\nرایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd عدد\nرم سرور HP 64GB PC4-2666\nکارت رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd Riser\nبررسی رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd\nیکی از نیاز های روز افزون در حوزه تجهیزات شبکه بالا رفتن سرعت دسترسی و امنیت اطلاعات در سرور هاست . سرور ها در رده‌های پردازشی بالا همیشه با چالش‌های گوناگون در حوزه سرعت سخت افزار ها رو به رو بوده اند . سرور های HPE در این حوزه راهکار های متفاوتی را برای کار بران فراهم ساخته اند . یکی از راهکار های اچ پی ای برای افزایش سرعت ذخیره ساز ها در سرور های نسل دهم استفاده از ذخیره ساز های NVMe است که با توجه به تکنولوژی‌های استفاده شده در ساخت آن ، نیاز طیف وسیعی از کاربرانی که با چالش‌های افت سرعت مواجه هستند را برطرف سازد.\nیکی از راهکار ها برای برطرف کردن این نیاز استفاده از سرور های سری HPE ProLiant DL380 G10 می‌باشد. این سرور ها با قابیلت‌های بسیار زیادی که در استفاده از ذخیره ساز های NVMe دارند می‌توانند به خوبی و با بالاترین ضریب اطمینان و کارایی این کار را به خوبی انجام دهند . یکی از ماژول‌های پر مصرف که در سرور های HPE DL380G10 استفاده می‌شود HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd Riser نام دارد.\nاین محصول که آن را در این صفحه مشاهده می‌فرمایید یکی از رایزر هایی می‌باشد که بر روی سرور های DL380 G10 برای دسترسی به سرعت‌های بالای ذخیره ساز های NVMe مورد استفاده قرار می‌گیرد . این رایزر کارت اچ پی به همراه Bay مخصوص خود می‌توانند سطح بالایی از سرعت که تا به حال بر روی سرورهای رکمونت سری 300 اچ پی ای را که قابل دسترس نبوده را فراهم سازد.\nمشخصات کلی HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd Riser\nاین ماژول سرور اچ پی با پارت نامبر 873732-B21 یک رایزر کارت سرور است که بر روی آن چهار پورت وجود دارد که برای اتصال کابل‌های HPE DL380 NVMe 8SFF Express Bay از آن‌ها استفاده می‌شود . این رایزر سرور بر روی اسلات‌های رایزر موجود بر روی مادر برد نصب می‌شود . نکته مورد توجه در نصب این ماژول این است که فرقی ندارد که آن را در اسلات رایزر اول نصب کنید یا اسلات رایزر دوم ، نحوه عملکرد آن به صورتی است که بر روی هر دو اسلات رایزر به خوبی کار می‌کند.\nنحوه کارکرد رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline بر روی سرور DL380 G10\nاین ماژول سرور HP بر روی اسلات رایزر موجود بر روی مادر برد DL380 G10 نصب می‌شود. این رایزر کارت اچ پی ای از طریق کابل به باکس‌هارد سرور از مدل HPE DL380 NVMe 8SFF Express Bay متصل می‌شود و از این طریق سرور HPE DL380 G10 از ذخیره ساز های NVMe در سایز 2.5 inch پشتیبانی می‌کند . نکته قابل توجه در این عمل این است که ذخیره سازهای NVMe در این روش ارتباطی با Smart Array سرور برقرار نمی‌کند.\nمزایای استفاده از رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline چیست؟\nاستفاده از ذخیره ساز های NVMe در سرور ها مسائل فراوانی که در مبحث سرعت ذخیره ساز ها مطرح است را تا حد بالایی بر طرف ساخته به طوری که این روش به یکی از متداول ترین روش‌ها برای بالا بردن سرعت ذخیره ساز ها توسط اپلیکیشن‌ها و دیگر کاربران حوزه آی تی مورد استفاده قرار می‌گیرد . این روش برای کاربران این امکان را فراهم میسازد که حجم بالایی از اطلاعات ذخیره شده را با سرعت مورد نیاز آن‌ها با درصد اطمینان بالا ذخیره و پردازش نماید.\nشما کاربران گرا‌می می‌توانید برای اطلاع بیشتر از نحوه کار و استفاده از HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd Riser با کارشناسان رسام سرور تماس حاصل فرمایید و ضمن دریافت اطلاعات تخصصی در رابطه با این قطعه سرور hp از دیگر راهکارهای HPE برای بالا بردن سرعت سرور ها اطلاع حاصل فرمایید همچنین با درج نظرات خود ما را در ارائه خدمات بهتر یاری رسانید.\nاولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “رایزر دوم HPE DL380 Gen10 4Port Slimline 2nd” لغو پاسخ\nرایزر دوم HP Secondary Riser For DL380p G8\nسرور HPE ProLiant DL110 Gen10 Plus Telco


چگونه بشارت دهنده منجی با زهر کین شهید شد؟ + ویدئو | سایت خبری کرج رسا\nتارخ انتشار: شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۳ - ۱۰:۵۷ کد خبر : 37133\nچگونه بشارت دهنده منجی با زهر کین شهید شد؟ + ویدئو\nشهادت امام هادی (ع)، پیشوای دهم شیعیان، در ماه رجب و در ۴۲ سالگی اتفاق افتاد. عروج روح آن انسان وارسته جهان اسلام را غرق در ماتم و اندوه ساخت. شهادت مظلومانه آن بزرگوار شهر سامرا را پر از شیون و ناله کرد. همه دوستداران اهل بیت در غم فقدان گوهری تابناک عزادار شدند و آن سال را سال اندوه شیعه نامیدند. امروز زمین آغوش گشوده تا بار دیگر انسان پاکی از سلاله خاندان پیامبر(ص) را در خود جای دهد و او را به حیاتی برتر از این دنیای دون و در کنار اولیا و انبیا نوید دهد. شهادت امام هادی (ع)، پیشوای دهم شیعیان، در ماه رجب و در ۴۲ سالگی اتفاق افتاد. عروج روح قدسی آن انسان وارسته جهان اسلام را غرق در ماتم و اندوه ساخت. شهادت مظلومانه آن بزرگوار شهر سامرا را پر از شیون و ناله کرد. همه دوستداران اهل بیت در غم فقدان گوهری تابناک عزادار شدند و آن سال را سال اندوه شیعه نامیدند.\nخلفای عباسی از توجه مردم نسبت به خاندان رسالت همیشه در هراس بودند و از دیدن عشق و علاقه قلبی مردم نسبت به خاندان پیامبر احساس خطر می‌کردند. در مدینه، زادگاه امام هادی (ع)، والی مدینه آزار فراوانی نسبت به این شمع تابان الهی روا‌می‌داشت.\nاز این روی، شخصی به نام بریحه عباسی که امام جماعت بود، به متوکل نامه نوشت که اگر هنوز تو را به مکه و مدینه نیاز هست، علی بن محمد (ع) را از این دیار تبعید کن، چرا که بیشتر مردمان این منطقه را تحت نفوذ و اطاعت خویش درآورده است. بدین ترتیب بود که متوکل با احترام امام را به سامرّا، محل خلافت خویش، دعوت کرد.\nمتوکل خلیفه عباسی در ظاهر حضرت هادی (ع) را با احترام و تکریم به سامرا آورد، ولی همواره در صدد اهانت و آزار حضرت (ع) بود؛ به گونه‌ای که هنگام ورود، حضرت را در کاروان سرای نامناسبی سکونت داد. شخصی از دوستداران حضرت برای عرض این مطلب به خدمت ایشان آمد. حضرت امام هادی (ع) در پاسخ فرمودند: کسی که خداوند قدر و منزلتش را بلند سازد، با این رفتار کوچک و حقیر نمی‌شود.\nبا آنکه جوّ اختناق و ستم دوره خلفای عباسی، امکان استفاده از امام هادی (ع) را بسیار محدود کرده بود، در عین حال برخی از مشتاقان معارف قرآن و اهل بیت (ع) توانستند به قدر ظرفیت خویش از حضرت امام هادی (ع) کسب فیض کنند. در روایات، ۱۸۵ تن از راویان احادیث و شاگردان امام را نام برده‌اند که در میان آنان چهره‌های درخشانی چون حضرت عبدالعظیم حسنی، حسین بن سعید اهوازی و فضل بن شاذان نیشابوری به چشم می‌خورند.\nدهمین ستاره آسمان ولایت، امام ابوالحسن هادی (ع) زیارتی به نام «زیارت جامعه» تقدیم دوستداران امامت فرموده است. جان ما خاکیان فدای تربت پاک او باد که با شعاع فروزان سخن خویش ما را با آسمان عظمت و جلال الهی آشنا ساخته است. شیوایی کلام و والایی مضمون و دانش و معرفتی که در آن موج می‌زند، خود گویای اصالت این زیارت و معرّف دانش سرشار گوینده ارجمند آن امام هادی (ع) است.\nزندگانی پر نشیب و فراز امام هادی (ع) همزمان با حکومت هفت خلیفه عباسی بوده است. امام هادی (ع) همچون اجداد پاک خویش با سازش ناپذیری در برابر بیداد ظالمان و با دادخواهی و طرفداری از عدالت و هدایت و ارشاد انسان‌ها، به مبارزه با خلفای غاصب می‌پرداختند. به همین دلیل خلفا با وجود امام هادی (ع) همواره حکومت خویش را در خطر می‌دیدند و به هر طریق در تلاش بودند، چهره دهمین پیشوای راستین مسلمانان را دگرگون جلوه دهند و با نیرنگ‌های گوناگون، علاقه امت را نسبت به آن بزرگوار کم کنند.\nدوران امامت حضرت علی النقی (ع) بیشتر با متوکل عباسی همزمان بود و این دوران از سخت‌ترین سال‌های زندگی آن بزرگوار است، زیرا متوکل از جنایتکار‌ترین چهره‌های حکومت عباسی بود. سخت‌گیری و آزار متوکل نسبت به امام هادی (ع) و اهل بیتش به جایی رسید که مردم را به جرم پیروی از امامان گرامی و دوستی با آنان شکنجه می‌کردند و از همین روی، کار بر دوستداران اهل بیت طهارت بسیار مشکل شد و سرانجام این معصومِ مظلوم را با زهر به شهادت رساندند.\nزهر سراسر بدن امام هادی (ع) را فرا گرفته بود و حضرت در بستر بیماری آخرین زمزمه‌های قدسی را با معبود خویش نجوا می‌کرد. غم و اندوهی گران بر قلوب مؤمنان سنگینی می‌کرد و چشم‌ها در فراق آن محبوب اشک می‌ریخت. حضرت امام علی النقی (ع)، آن طبیب دردهای دردمندان و شفیق دل‌های مجروح مؤمنان، در سومین روز از ماه رجب سال ۲۵۴ (ه) شربت شهادت نوشید.\nتقدیر الهی این بود که امام هادی ـ علیهالسلام ـ نوه گران مایه خویش را نبیند، چرا که ولادت حضرت مهدی ـ علیهالسلام ـ یک سال پس از شهادت حضرت هادی (ع) رخ داد؛ اما آن حضرت، به دلیل آگاهی از نزدیک شدن وعده خدا درباره ولادت امام مهدی (ع) جوّ فکری، فرهنگی و اجتماعی جامعه خویش را برای میلاد نور آماده و مقدمات آن را فراهم می‌ساخت.\nاز این روی، امام هادی ـ علیه السلام ـ به تدریج از حضورش در میان مردم می‌کاهد تا مردم را رفته رفته برای دوران غیبت امام ـ علیهالسلام ـ آماده سازد و به همین دلیل است که حضرت، در بغداد و مرکز کشور پهناور اسلامی، برای خویش نمایندگانی برگزید تا واسطه پیوند میان امام (ع) و دوستداران اهلبیت (ع) باشند.\nامام هادی ـ علیه‌السلام ـ با بیان سخنانی روشن، امامان بعداز خود را ذکر کرده و فرمودند: «امامِ پس از من، فرزندم حسن ـ علیهالسلام ـ و پس از او، پسرش قائم (عج) است؛ همو که زمین را از عدل و داد لبریز می‌سازد، همانگونه که در آستانه ظهورش، از ستم و بیداد لبریز است» و با این بیان، هر گونه شبهه و تردید را از دلهای حق جویان زدودند.\nلینک کوتاه خبر: » http://karajrasa.ir/?p=37133 ارسال شده در » اسلایدر, چند رسانه ای, سرخط خبرها, فرهنگی, فیلم\nبرجسب ها » امام علی النقی, امام هادی, پیشوای دهم شیعیان, شهادت امام هادی (ع)