Jaki kolor do łazienki - trendy w łazience lazienkowy.pl\ndata aktualizacji: 20-02-2020, 08:53\t– artykuł promocyjny\nŁazienka jest pomieszczeniem, które urządzamy na kilka czy kilkanaście lat. Dlatego też projektując jej wystrój, należy pamiętać nie tylko o tym, aby była ona funkcjonalna, wygodna i ładnie urządzona, ale również nie można zapominać o kolorach użytych do jej aranżacji. Wybierając kolorystykę wnętrza łazienki, warto wiedzieć, jakie są obowiązujące trendy oraz znać znaczenie poszczególnych barw, żeby nie zakłócały one funkcji tego miejsca.\nfot.: Pracownia Kramkowska\nNaukowo udowodniono, że kolory oddziałują na nas w określony sposób. Warto zatem poznać mowę barw, by urządzając wnętrza, zastosować odpowiednie kolory - zgodne z przeznaczeniem miejsca, jak i naszym usposobieniem. Kwestia wyboru koloru łazienki jest szczególnie ważna, miejsce to z jednej strony ma nas pobudzać do działania, zazwyczaj w godzinach porannych, z drugiej zaś działać kojąco i sprzyjać relaksacji, zwłaszcza podczas wieczornego odprężenia.\nTrendy kolorystyczne - sprawdź:\nŁazienka w kolorze białym\nBiały jest najczęściej spotykanym kolorem w łazience, choćby ze względu na ceramikę. Co prawda producenci od kilku lat oferują ceramikę także w innych barwach, jednak większą część rynku nadal stanowią te w kolorze białym. Jest to kolor uniwersalny, daje wrażenie czystości i higieny - mówi Katarzyna Rogowa. Biały optycznie powiększa i poszerza pomieszczenia, uwypukla inne kolory, jednak w nadmiarze może przytłaczać i dawać wrażenie nieprzyjemnego zimna. To kolor ponadczasowy, opiera się wszelkim modom, stosując go w łazience, warto złamać go ożywczymi dodatkami czy dekorami, np. w czerni, czerwieni czy brązie.\nCzarny w łazience wykorzystywany jest głównie w dodatkach, zbyt dużo czerni optycznie pomniejszy pomieszczenie i będzie działać przygnębiająco. Inaczej ma się rzecz z jaśniejszymi odcieniami - grafitem i szarością. Mogą one stanowić przeważające kolory w łazience, które uzupełnione o kontrastowe barwy - czerwień, zieleń, pomarańcz – dają niezwykle udany, nowoczesny efekt.\nŁazienka w kolorze czerwonym\nCzerwony pobudza, zachęca do działania, jednak w nadmiarze może męczyć lub nawet drażnić. Dlatego do łazienki dobrze wykorzystywać ten kolor jedynie w dodatkach czy dekorach, które dodadzą wnętrzu elegancji. Jeśli jednak chcemy zastosować czerwone płytki, dobrze je położyć tylko w części łazienki, np. w kabinie prysznicowej - czerwień wzmocni energetyzujące działanie prysznica. Czerwień w całym pomieszczeniu sprawdzi się przy dużym metrażu.\nNiebieski to idealny kolor do łazienki - działa uspokajająco i łagodząco, dzięki czemu wspomaga wieczorną relaksację. Jednak zbyt ciemny odcień niebieskiego może dawać wrażenie chłodu i działać przygnębiająco. Kolor ten chętnie wykorzystywany jest na basenach czy w gabinetach kosmetycznych - mówi Katarzyna Rogowa. Sprawdza się w klasycznych aranżacjach, a kiedy zestawimy go z białym oraz drewnianymi dodatkami, uzyskamy efekt marynistyczny. Niebieski możemy ożywić, łącząc go z innym, ciepłym kolorem - żółtym, pomarańczowym, czerwonym, dzięki czemu wprowadzimy do wnętrza nieco urozmaicenia i pozytywnej energii – podpowiada Katarzyna Rogowa.\nZielony, podobnie jak niebieski, również dobrze sprawdza się w łazience dzięki swemu działaniu - odświeża, uspokaja, sprzyja relaksacji. Ciemniejsze odcienie zieleni mogą ożywiać wnętrze zaaranżowane w stonowanych kolorach, takich jak biel, beż, jasny żółty. Zieleń to kolor natury, która często bywa inspiracją dla projektantów wnętrz, co oznacza, że kolor ten rzadko wychodzi z mody. Doskonale wygląda zestawiony z naturalnymi dodatkami w kolorze piaskowym oraz z drewnem, zarówno tym w jasnych odcieniach, jak i w ciemnych, np. wenge.\nfot.: FFiL Śnieżka\nŻółty w łazience\nŻółty rozjaśnia i powiększa optycznie wnętrze, a także pozytywnie na nas oddziałuje - aktywizuje, pomaga pozbyć się zmęczenia, wpływa kojąco na nastrój. Dlatego doskonale nadaje się do łazienki - pobudzi podczas porannej toalety, jak i ułatwi wieczorny relaks. To ponadczasowy kolor stosowany w łazienkach, zaś rodzaj aranżacji - czy to klasyczny, czy awangardowy - uzyskamy, stosując odpowiednie do określonego stylu płytki i dodatki - mówi Katarzyna Rogowa. To także kolor uniwersalny, doskonale sprawdza się zarówno jako kolor tła - zwłaszcza jasne, delikatne odcienie - jak i jako barwa kontrastowa, służąca wyłącznie ożywieniu wnętrza, np. w dodatkach.\nPodobnie działa kolor pomarańczowy, jako pośredni między żółtym a czerwonym - pobudza bardziej niż żółty, ale jest spokojniejszy i bardziej neutralny niż czerwony. W nowoczesnych aranżacjach pomarańczowy łączy się z zielenią, a także z czernią. Pomarańczowy jako kolor dodatków doskonale ożywia łazienki zielone i beżowo-brązowe.\nfot.: KRAMKOWSKA fot.: Śnieżka\nTrendy kolorystyczne aranżacji łazienek\nW ostatnim czasie w aranżacji łazienek niezwykłą popularnością cieszą się kolory brązowy oraz fioletowy. Brązowy jest bardziej neutralną barwą, którą łatwo zestawić z beżami, zielenią, bielą oraz naturalnymi, eleganckimi i ponadczasowymi dodatkami z drewna. To barwa uniwersalna, sprawdza się zarówno w salonach kąpielowych, jak i niewielkich łazienkach. Brązowy łagodzi chłód białej armatury, koi nerwy, daje odczucie ciepła i odprężenia.\nfot.: Raw Decor\nNatomiast fioletowy jest zdecydowanym, dominującym we wnętrzu kolorem, zwłaszcza jego ciemne odcienie. Sprawdza się w dużych łazienkach, w których efekt elegancji i szyku uzyskamy poprzez zestawienie go z bielą, grafitem oraz jaśniejszymi odcieniami fioletu - lawendą i wrzosem. Projektanci ostrzegają jednak przed nadmiarem tego koloru w jednym pomieszczeniu, gdyż może powodować przygnębienie lub nawet działać denerwująco. Nie ulega jednak wątpliwości, iż kolor fioletowy odpowiednio zaaranżowany daje efekt nowoczesnej, niezwykle eleganckiej i uporządkowanej łazienki.\nKolor różowy również utrzymuje się wysoko jeśli chodzi o aranżacje łazienek. Ten odcień ma wiele uroku w połączeniu ze złotem, szarościami oraz bielą. Najchętniej wybierane są jego pastelowe tonacje oraz wersja brudnego różu. W trendach do łazienki wysoko uplasowała się moda na różowe złoto, np. w armaturze.\nfot.: różowa mozaika Heksagon duży, Pink, mat od Raw Decor\nKolor a wielkość łazienki\nBez względu na to, jaki kolor wybierzemy, musimy pamiętać o podstawowej zasadzie - ciemny pomniejsza, jasny powiększa. Mając małą łazienkę, bez okna, lepiej zdecydować się na jaśniejsze odcienie ulubionego koloru, ciemniejsze zaś mogą być dodatki. I na odwrót - jeśli nasza łazienka jest przestronna, dobrze oświetlona, zwłaszcza światłem naturalnym, możemy pokusić się o ciemne barwy z jasnymi dodatkami - armaturą, dekorami, meblami. W dużej łazience lepiej prezentować się też będą kontrastowe zestawienia oraz wzory geometryczne.\nJeśli zdecydujemy się na uniwersalne, ponadczasowe rozwiązanie - zastosujemy stonowane barwy, możemy je ożywić różnymi dodatkami: akcesoriami łazienkowymi o intensywniej barwie, meblami, świeczkami, ręcznikami czy tapetami. Jeśli kolorystyka łazienki nam się po jakimś czasie znudzi, łatwo i stosunkowo tanio będzie ją zastąpić inną, wymieniając właśnie dodatki. Taki zabieg pozwoli nam łatwo odmienić wnętrze, poeksperymentować z zestawieniami kolorystycznymi, tchnąć w dotychczasowe wnętrze powiew świeższości i nowoczesności, bez konieczności drogiego i czasochłonnego remontu.\nModa a własne upodobania\nUrządzając łazienkę na kilka lub kilkanaście następnych lat, warto zatem wziąć pod uwagę zarówno aktualną modę, mowę kolorów, jak i własne upodobania. Cóż z tego, jeśli zaprojektujemy naszą łazienkę zgodnie z najnowocześniejszymi trendami, jeśli za 3 lata moda się zmieni, a my pozostaniemy z łazienką, w której nie czujemy się dobrze. Najważniejsze zatem, aby zastosowany kolor był zgodny z naszym usposobieniem.\nAranżacja łazienki z akcentem na kolor\nZdjęcia: FFiL Śnieżka, Ferro, Raw Decor, Sanitti, KRAMKOWSKA - PRACOWNIA WNĘTRZ, Deante


Dżem - www.rockmetalmania.fora.pl\nForum www.rockmetalmania.fora.pl Strona Główna -> Blues\_Rock n Roll\nWysłany: Pon 16:25, 10 Maj 2010 Temat postu: Dżem\nWątpie by ktoś o tym zespole nie słyszał jeśli interesuje się rockiem albo lżejszymi odmianami metalu i punka. Ogółem rzecz biorąc żywa legenda ^^ mają mocne jak i spokojne kawałki z przesłaniem by nie skończyć tak jak pierwszy wokalista mimo iż wszyscy uznają go za najlepszego. Nie interesuje się dżemem tak bardzo ale z tego co słyszałem to on napisał wszystkie piosenki dla nich ostrzegając jednocześnie byśmy nie ulegali nałogom i po prostu żyli.\nSwojej składanki nie będe dawać. Każdy ich utwór jest wart przesłuchania\nWysłany: Pon 22:06, 10 Maj 2010 Temat postu:\nJa słyszałem piosenkę Dźemu gdy jadłem kanapkę z dżemem. Nawet fajne ale metal i punk rlz. PUNKZ NOT DEAD!\nForum www.rockmetalmania.fora.pl Strona Główna -> Blues\_Rock n Roll Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


O sobie - Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej\nMam 26 lat i pochodzę z Grodu nad Brdą. Tutaj ukończyłem w 2008 roku studia magistersko inżynierskie na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Technologiczno – Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy na kierunku technologia chemiczna o specjalności biotechnologia przemysłowa. Badałem wpływ skaryfikacji chemicznej na nasiona ślazowca. W tym samym roku ukończyłem również studium pedagogiczne przy Uniwersytecie Technologiczno - Przyrodniczym w Bydgoszczy. Wiedza ta pomoże mi w przyszłości pracować ze studentami. W tym roku ukończyłem również studia magisterskie na Wydziale Nauk o Zdrowiu w Collegium Medium w Bydgoszczy na kierunku fizjoterapia. Aktualnie jestem na trzecim roku studiów doktoranckich na Wydziale Inżynierii Mechanicznej Uniwersytetu Technologiczno - Przyrodniczego w Bydgoszczy. Prowadzone obecnie badania naukowe związane są z kalibracją materiału siewnego. Swoją przyszłość wiążę z pracą dydaktyczną i naukową jak również z komercjalizacją uzyskanych wyników badań. Dzięki funduszom uzyskanym ze Stypendium dla doktorantów 2008/2009 - ZPORR w lutym 2011 roku ukończyłem edukację na Studium Podyplomowym Zarządzania Jakością i Bezpieczeństwem Żywności prowadzone przez Katedrę Zarządzania Jakością Żywności na Wydziale Nauk o Żywności i Żywieniu Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Fundusze te umożliwiły mi także uczestnictwo w XVI Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej gdzie wygłaszałem referat i w kursie języka angielskiego.


Data: 15-11-2009 o godz. 00:00:00\nW ramach projektu edukacyjnego "Pierwsze uczniowskie do¶wiadczenia drog± do wiedzy", uczniowie klasy II odwiedzili w dniu 23 pa¼dziernika Teatr "Maska" w Rzeszowie.\nNajpierw obejrzeli spektakl teatralny pt. "Ma³a ksiê¿niczka" zrealizowany na podstawie powie¶ci F. H. Burnett. Jest to opowie¶æ o dziewczynce wychowywanej w Indiach.\nPo ¶mierci mamy, ma³a Sara zosta³a przywieziona przez ojca do Londynu i oddana na prywatn± pensjê panny Minchin...\nSara by³a m±dra, piêkna i bogata, dlatego wszyscy nazywali j± ksiê¿niczk±. Po ¶mierci ojca "ksiê¿niczka" by³a zmuszona przerwaæ naukê i pracowaæ jako s³u¿±ca. Maj±c czu³e serce, pracuj±c ciê¿ko i wierz±c w przyjaciól, dramatyczny los Sary odmieni³ siê i przedstawienie zakoñczy³o siê dobrze.\nSpektakl bardzo podoba³ siê dzieciom, poniewa¿ by³ ciekawy, m±dry i pouczaj±cy. Mia³ on formê musicalu z piêknymi kostiumami, stylow± scenografi± i wspaniale graj±cymi aktorami. Po spektaklu po naszych uczniów przysz³a aktorka pani Ma³gorzata Szczyrek (odgrywaj±ca rolê srogiej panny Minchin) i zaprowadzi³a dzieci do Muzeum Lalek Teatralnych.\nTam uczniowie mieli lekcjê edukacyjn±, podczas której:\n- zapoznali siê ze zbiorami muzeum,\n- dowiedzieli siê o podstawowych rodzajach lalek teatralnych,\n- poznali zasady animacji kuk³y, marionetki, jawajki,\n- przeprowadzili wywiad z aktork± na temat jej pracy.\nPo powrocie do szko³y uczniowie wypowiadali swoje refleksje, wra¿enia i wnioski z obejrzanego przedstawienia. Oceniali postêpowanie g³ównych bohaterów oraz przedstawiali w formie plastycznej najciekawsze dla nich wydarzenia.\nPodczas wyjazdu do teatru pomoc± s³u¿yli rodzice: pani Ewa Kawalec i pan Jan Bieniek, za co dziêkuj± uczniowie i wychowawczyni.\nZobacz zdjêcia z teatru


Buty firmy Sprandi - ButyModne.pl\nWiosna i lato to ten wspaniały czas w roku, gdy możemy być bardziej aktywni i szczególnie zadbać o swoją formę. Jednak, żeby taka aktywność sprawiała nam przyjemność, musimy pomyśleć o odpowiednim, czyli wygodnym i lekkim obuwiu. Znajdziemy je w ofercie firmy Sprandi.\nButy Sprandi – obuwie sportowe dla aktywnych\nLekkie i komfortowe – takie są bez wątpienia buty Sprandi. Przeznaczone dla osób, które lubią aktywność fizyczną, a słowa „bezczynność” i „monotonia” są dla nich obce. Oferta Sprandi skierowana jest do każdego – kobiet, mężczyzn i dzieci. Firma proponuje lekkie buty do biegania, a także idealne na lato sandały Sprandi. Obuwie tej marki gwarantuje bardzo dobrą wentylację stóp, co jest niezbędne w czasie wzmożonej aktywności fizycznej.\nButy Sprandi są lekkie i dopasowane do stopy, ponadto mają świetny design i szeroką paletę kolorów do wyboru. Każdy może znaleźć parę, która umożliwi uprawianie ulubionego sportu przez kilka sezonów. To, co sprawia, że buty Sprandi są świetnym wyborem, to także ich atrakcyjna cena – nie jest to normą w przypadku tak dobrych jakościowo butów.\nKomfortowe obuwie sportowe Sprandi\nObuwie sportowe Sprandi doskonale sprawdzi się podczas spacerów, a także podczas różnych innych aktywności, które wymagają komfortowych i wytrzymałych butów. Dzięki nim można cieszyć się uprawianiem sportu czy też zabawą z dziećmi bez poczucia dyskomfortu związanego z niewygodnym obuwiem.\nModne trampki Sprandi idealnie uzupełnią różnego rodzaju stylizacje. Nie tylko zapewnią swobodę, ale nadadzą codziennym zestawieniom swobodnego, sportowego charakteru. Marka oferuje także adidasy Sprandi, które równie dobrze wyglądają w połączeniu z dresami, jak i jeansami. Umożliwią wygodne i bezpieczne uprawianie sportu oraz innych aktywności wymagających dobrze zaprojektowanego, lekkiego obuwia.\nButy Sprandi to połączenie dobrej jakości i atrakcyjnej ceny. Każdy, kto poszukuje butów sportowych, powinien zapoznać się z bogatą ofertą marki. Firma oferuje designerskie, nowoczesne buty, niezbędne dla każdej uprawiającej aktywność fizyczną osoby. Wielki wybór, jakość i cena – to zdecydowanie przemawia na ich korzyść.\nWiosna i lato to ten wspaniały czas w roku, gdy możemy być bardziej aktywni i szczególnie zadbać o swoją formę. Jednak, żeby taka aktywność sprawiała nam przyjemność, musimy pomyśleć o odpowiednim, czyli wygodnym i lekkim obuwiu. Znajdziemy je w ofercie firmy Sprandi. W naszym sklepie oferujemy doskonały wybór najmodniejszych i zawsze wygodnych butów Sprandi dla całej rodziny! Znajdziesz u nas wszystkie rozmiary i wersje najpopularniejszych modeli. Zapraszamy do zakupów.\nZachęcamy gorąco do zapoznania się z całą ofertą obuwia sportowego Sprandi dla całej rodziny. Znajdziesz u nas buty profesjonalne do poszczególnych dyscyplin, jak i rozwiązania idealne do codziennych stylizacji. Najwyższa jakość, nowoczesne materiały i doskonałe ceny! Zapraszamy na ButyModne.pl!


[NZ] Promocja: z AKL na w-py Pacyfiku - forum Fly4free\n[NZ] Promocja: z AKL na w-py Pacyfiku\nTemat postu: [NZ] Promocja: z AKL na w-py Pacyfiku\n#1 Wysłany: 14 Paź 2018 20:45\nPonieważ mam wrażenie, że podobnie jak ja, sporo forumowiczów rozgląda się aktualnie za różnymi połączeniami na Pacyfiku, to być może zainteresuje niektórych informacja, że NZ ma do północy 17.10 (wg czasu NZ) promocję na loty do końca czerwca 2019 na różne wyspy w tym rejonie:\nTakie np. Tonga wychodzi u nich za 450 NZD (niecałe 1100 PLN) RT, z samym podręcznym (warto mieć golda w *A). Z moimi terminami się nie łapię, ale może komuś przypasuje\nTemat postu: Re: [NZ] Promocja: z AKL na w-py Pacyfiku\n#2 Wysłany: 14 Paź 2018 20:53\nNa Rarotonga do końca lipca\n#3 Wysłany: 15 Paź 2018 01:16\nJa tez sie nie lapie terminami. Skusilam sie na Samoa Airways, a reszta przelotow bedzie na Fiji A.\n#4 Wysłany: 15 Paź 2018 05:50\nInna sprawa, że na okres po promocji ceny też są atrakcyjne. Trzymając się nadal przykładu TBU, np. we wrześniu wychodzi 600 NZD, co Nowozelandczycy, z których opinią się zapoznałem, również uważają za bardzo dobrą cenę i twierdzą, że na ten okres taniej już nie będzie (szczyt sezonu na pływanie z wielorybami).\nOstatnio edytowany przez Abcn, 07 Gru 2018 09:32, edytowano w sumie 1 raz\n#5 Wysłany: 07 Gru 2018 00:25\nPamiętacie po ile były bilety w tej promo np. do RAR?\nJQ miał cały czas cenę za AKL-RAR ok. 340 NZD RT a w tej chwili ceny spadły do 320 (środek sezonu, np. 1-8 sierpnia). Dopłaty do bagażu nie są duże.\n#6 Wysłany: 07 Gru 2018 00:30\ntoz to tanio jak barszcz...nic ino brac za 320 NZD RT do RAR z AKL jak ktos jest w poblizu.\nUżytkownicy przeglądający to forum: CommonCrawl [Bot], domenico_xl, jacek96, kuba0999 oraz 29 gości


Cięcie produkcji albo ropa stanieje 30 proc. - energianews\nCięcie produkcji albo ropa stanieje ...\nLitwa: rośnie strach przed białoruską ...\nprzez Dominik Osowski -\t5 grudnia 2019\nKartel OPEC skupiający producentów ropy prawdopodobnie ogłosi w tym tygodniu porozumienie w sprawie przedłużenia cięć produkcji ropy. Według specjalistów jeśli tak się nie stanie, ceny ropy mogą spaść nawet o 30 proc.\nPrzedstawiciele OPEC, Rosji i innych krajów (zwani jako OPEC+) zjechali w czwartek do Wiednia na dwudniowe spotkanie. Analitycy twierdzą, że OPEC+ musi zmniejszyć wydobycie ropy, aby utrzymać ceny na stabilnym poziomie, bowiem boom łupkowy w USA dostarcza na rynek taką ilość surowca, która może doprowadzić do nadpodaży.\nCzytaj także: OPEC już wie: ropa łupkowa się kończy\nJeśli OPEC+ nie dokona głębokich cięć produkcji, światowy rynek ropy czeka nadpodaż około 800 tys. baryłek ropy dziennie w I połowie 2020 r. – wynika z raportu firmy konsultingowej Rystad Energy.\nZgodnie z raportem World Oil Outlook, opublikowanym przez OPEC, boom łupkowy będzie trwał, podnosząc dzienną produkcję w USA do 20 mln baryłek dziennie w ciągu kolejnych pięciu lat. We wrześniu średnia produkcja w USA wyniosła 12,4 mln baryłek dziennie.\nWedług analityków z Rystad Energy nadwyżka podaży wywołałaby znaczącą korektę cen ropy, co doprowadziłoby do spadku notowań ropy Brent do 40 USD. Oznaczałoby to spadek o około 30 proc. w porównaniu z obecnym poziomem około 63 USD za baryłkę.\n– Perspektywy będą ponure, jeśli OPEC+ nie uzgodni dodatkowych cięć – stwierdził Bjørnar Tonhaugen, szef działu ds. badań rynku ropy w Rystad Energy.\nOstatnie porozumienie podpisane przez kraje OPEC+ zakłada obniżenie produkcji o 1,2 mln baryłek dziennie. Agencja Reuters, powołując się na źródła blisko związane ze sprawą, poinformowała, że głównym scenariuszem spotkania OPEC+ będzie dyskusja na temat tego, czy pogłębić cięcia o ponad 400 tys. baryłek. Helima Croft, szefowa działu ds. strategii towarowej w banku RBC, stwierdziła, że obniżenie produkcji o 400 tys. baryłek jest potencjalnie bardzo realistyczną opcją.\nRośnie import energii\nOd stycznia do listopada sprowadziliśmy już do Polski z zagranicy ponad 8 TWh energii ...\nBarbara Oksińska - 17 grudnia 2018\nEdF chce wyjść z Polski. Ale nie może\nNie ma chętnych na wszystkie elektrociepłownie, które chce sprzedać francuski EdF. Początkowo Francuzi chcieli ...\nAneta Wieczerzak-Krusińska - 6 kwietnia 2016


Angry Birds Space (PC) | CDP.pl\nświnie w kosmosie to przekroczenie ostatecznej granicy\nOgromne łapsko ukradło jajka Wściekłym Ptakom.\nPrzetrwanie gatunku pierzastych stworzonek kolejny raz jest zagrożone. Kosmiczny tunel przenosi je do nieznanej galaktyki, rządzącej się dziwnymi prawami fizyki.\nPomóż ptaszorom zemścić się na kosmicznych prosiakach, które stoją za porwaniem i odzyskać jajka. Używaj specjalnych mocy różnych ptaków i grawitacji, aby jak najmocniej uszkodzić budowle świń, a najlepiej zniszczyć je kompletnie.\nUżyj swojej zręczności, szarych komórek i brutalnej siły, aby zmiażdżyć przeciwników. Strzelaj do świńskich budowli z wielkiej procy, której amunicję stanowią wściekłe ptaszory. Przewiduj ich trajektorię lotu i wykorzystuj specjalne umiejętności, aby siać trwogę i pożogę pośród tych wstrętnych prosiaków. Przewidując trajektorię strzału zwracaj uwagę na grawitację ciał niebieskich, która wpływa na prędkość i tor lotu wystrzelonych ptaków.\nPoznaj ptasich mścicieli i ich specjalne umiejętności. Zobacz w akcji niebieskie ptaki, które umieją się roztroić. I żółte, które umieją korzystać z dopalacza. Sprawdź jak mocno wybuchają czarne ptaki i jak niszczycielsko działają bomby zrzucane przez białe ptaki. Poznaj też nowe, lodowe ptaki potrafiące zamrozić przeszkody, za którymi chowają się świnie.\n"Angry Birds Space" wciąż czeka na pierwszą opinię.


Royal Thunder - WICK - Rolowy Świat Muzyki\n12 kwietnia 2017 rolu\tDodaj komentarz\nDwa lata temu jarałem się nieziemsko drugim albumem Royal Thunder czyli „Crooked Doors”. Trochę później przyszedł czas na ich debiutancki „CVI”, który okazał się jeszcze lepszy.\nWszystko grało tu idealnie. Muzyka trafiała do słuchacza. Nagrany materiał, mimo pewnego ciężaru, był łatwo przyswajalny a nawet przebojowy dzięki czemu potencjalne grono odbiorców obu albumów było szerokie. Do tego dochodziła charyzmatyczna Mlny Parsonz o bardzo ciekawym i charakterystycznym głosie.\nWszystko to sprawiało, że oba albumy cieszyły się stosunkowo dużą popularnością i znalazły się w różnego rodzaju rocznych podsumowaniach jako albumy wyróżnione lub jako zespół o ogromnym potencjale.\nApetyt na nowy materiał był ogromny. W dniu ogłoszenia informacji o premierze „WICK” z miejsca stał się jednym z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie albumów tego roku. Entuzjazm w dość brutalny sposób ostudził singiel „April Showers”. Dosłownie był to zimny, kwietniowy prysznic. Utwór jest do bólu przeciętny, nijaki, jałowy i wymuszony.\nOczywiście nauczony doświadczeniem jak działa rynek muzyczny nie zraziłem się i nadal czekałem bo przecież wiadomo, że dobór singli bywa bardzo często nietrafiony a one same w żaden sposób nie obrazują tego co czeka nas na pozostałej części albumu. Niestety tutaj ta ostatnia reguła się sprawdza i „April Showers” jest idealnym reprezentantem tego czego możemy spodziewać się po całym „WICK”. Co gorsze – utwór ten jest jednym z lepszych momentów albumu.\nPozostałe 11 to rzeczy, które są jak zagubione, wstydliwe, małe dzieci na korytarzu w przerwie między lekcjami – za nic w świecie nie chcą przykuwać uwagi. Wychodzi im to doskonale. Mimo kilku przesłuchań nadal ciężko mi przywołać jakikolwiek utwór, który chociaż próbowałby wpaść w ucho. Niestety odzew jest zerowy. „WICK” trwa nieco ponad 54 minuty. W teorii jest to dobry czas: idealny do tego, żeby wciągnąć słuchacza ale go nie zanudzać. Niestety tu męczymy się praktycznie od pierwszych do ostatnich dźwięków.\nW życiu przesłuchałem sporo ponad 1500 albumów i muszę przyznać, że tak słabego otwarcia jakim jest „Burning Tree” chyba jeszcze nie słyszałem. Utwór ciągnie się niemiłosiernie w średnim tempie i wprowadza negatywne nastawienie praktycznie od pierwszych sekund. Dalej jest niewiele lepiej. Oczywiście trafiają się tu lepsze fragmenty ale są one w brutalny sposób tłamszone przez beznadziejną resztę.\nPo niecałej godzinie spędzonej z Royal Thunder człowiek jest tak wymęczony i wynudzony, że nie ma chęci wracać do „WICK”. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nawet największy atut grupy czyli Mlny często nie daje tu rady. Swoim głosem w żaden sposób nie przyciąga tylko dorównuje do muzyki. Jej śpiew momentami brzmi jak gdyby był wymuszony (na zasadzie „chcę być fajna na siłę”) i wtedy zwyczajnie irytuje.\nWszystko to sprawia, że „WICK” jest jak obietnica przedwyborcza. Miało być pięknie i radośnie a wyszła z tego dupa. Ciężko stwierdzić czy to wypadek czy wypalenie grupy. Na to drugie byłoby trochę za wcześnie ale nowy album jest żywym dowodem na to, że coś nie gra. W tym roku możemy zapomnieć o Royal Thunder w kontekście jakichkolwiek podsumowań. Chyba że bierzemy pod uwagę kategorię „największe rozczarowania” gdzie krążek może zawędrować wysoko.\n„WICK” rozczarowuje bardzo i ginie pośród dziesiątek zdecydowanie lepszych pozycji wydanych w tym roku. Jest to album, którego spokojnie mogłoby nie być – muzyczny świat w ogóle by na tym nie stracił. Warto zauważyć, że jednym z bardzo niewielu atutów tego wydawnictwa jest okładka – bardzo ciekawa kolorystycznie. A gdy doszukujemy się plusów w takich rzeczach to musi to już o czymś świadczyć;)\nPoprzedni wpisHavok – ConformicideNastępny wpisThe Cranberries – Something Else


» Top na ramiączkach\nKod produktu: Luxmee\nTop na ramiączkach bardzo elegancki i gustowny. Marszczony dekolt układający się w literę V zmysłowo wyeksponuje szyję i podkreśli biust. Cienkie ramiączka pięknie odsłaniają kobiece ramiona. Głęboki dekolt z tyłu bluzeczki ekscytująco i seksownie odkrywa plecy. Luźno puszczony krój o gładkim wykończeniu i przyjemnej w dotyku tkaninie w czarowny sposób doda sylwetce atrakcyjnego wyglądu. Top na cienkich ramiączkach będzie doskonałym modelem do wielu różnych stylizacji.\nmarszczony dekolt w V,\ngłęboki dekolt z tyłu,\nObwód biustu 96\nObwód talii 92


Portal Ratownik-med.pl - Karetka to nie taksówka. Nie wzywaj jej bez potrzeby!\nKaretka to nie taksówka. Nie wzywaj jej bez potrzeby!\nKaretka pogotowia ratunkowego to nie taksówka, jednak wiele osób zdaje się tym nie przejmować i często - nieświadomie lub celowo wzywają pogotowie bez potrzeby, traktując ambulans jako transport do przychodni lub wzywając lekarza, gdy nie ma takiej konieczności.\nTakie sytuacje w Szczecinie niestety nie są rzadkością. Dlatego pogotowie kieruje nieuzasadnione wezwania na policję\n- Z przykrością muszę stwierdzić, że rzeczywiście jest dość sporo takich fałszywych wezwań - mówi Elżbieta Sochanowska z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Szczecinie. - Gdy karetka zostanie zadysponowana do zdarzenia, do którego de facto nie doszło, może zabraknąć tej karetki dla osoby naprawdę potrzebującej.\nNiestety nieuzasadnione wezwania to nie jedyny problem. Zdarzają się także tzw. "złośliwe wezwania".\n- Było kilkadziesiąt telefonów od jednego człowieka, który wzywał do siebie pomoc, umiejętnie udając różne dolegliwości - dodaje Elżbieta Sochanowska. - Ratownicy byli kilkakrotnie u tej osoby i okazało się, że były to fałszywe zgłoszenia. Zgłosiliśmy ten fakt na policję.\nCzytaj więcej: szczecin.eska.pl


Matura 2019: Geografia rozszerzona arkusz CKE i odpowiedzi - RMF 24\nMatura 2019: Geografia rozszerzona arkusz CKE i odpowiedzi\nŚroda, 15 maja 2019 (15:27)\nGeografię na poziomie rozszerzonym zdawało w środę 71 tys. osób, co stanowi ponad 26 proc. tegorocznych maturzystów. Poniżej publikujemy arkusz CKE - geografia - poziom rozszerzony oraz odpowiedzi zaproponowane przez eksperta współpracującego z Interia.pl.\nWrocławscy maturzyści /Jan Karwowski /PAP\nGeografia na poziomie rozszerzonym jest przedmiotem dodatkowym, który z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością. Aktualnie maturzyści chętniej niż geografię zdają tylko język angielski. Egzamin z geografii na poziomie rozszerzonym trwał 180 minut.\nKażdy maturzysta musi przystąpić do trzech obowiązkowych pisemnych egzaminów maturalnych: z jęz. polskiego, z jęz. obcego i z matematyki na poziomie podstawowym, a ponadto do co najmniej jednego pisemnego egzaminu z grupy tzw. przedmiotów do wyboru - może ich wybrać maksymalnie sześć. Abiturienci muszą przystąpić także do dwóch egzaminów ustnych: z języka polskiego i języka obcego. Aby zdać maturę, abiturient musi uzyskać minimum 30 proc. punktów z egzaminów obowiązkowych. Wynik egzaminu z przedmiotu do wyboru nie ma wpływu na uzyskanie świadectwa maturalnego.\nMatura 2019: Geografia - poziom rozszerzony. Arkusz CKE i odpowiedzi\nPoniżej publikujemy arkusz CKE - geografia - poziom rozszerzony oraz pierwsze nieoficjalne odpowiedzi zaproponowane przez naszego eksperta.\nOd 6 maja - kiedy to rozpoczęła się sesja matur 2019 - codziennie publikowaliśmy arkusze CKE z kolejnych egzaminów wraz z proponowanymi rozwiązaniami. Znajdziecie je w naszym raporcie specjalnym "Matura 2019. Arkusze"(tutaj)\nGEOGRAFIA - poziom rozszerzony - ARKUSZ CKE (pobierz tutaj)\nBarwny załącznik do arkusza (pobierz tutaj)\nMatura 2019: Geografia /CKE\nMatura 2019: Geografia poziom rozszerzony /INTERIA.PL\nODPOWIEDZI NA POZOSTAŁE PYTANIA ZNAJDZIECIE W PORTALU INTERIA>>>


1981 – Rok wydania – TAKE-KINO.PL\nKelner płacić Dalibor (Josef Abrham) ma kłopoty finansowe. Dwukrotnie rozwiedziony miłośnik kobiet płaci ogromne alimenty, co fatalnie wpływa na stan jego portfela. Dalibor widzi to z całą jasnością, gdy spotyka się z dawnymi szkolnymi kolegami. Przypadkowe zdarzenie podsuwa mu pomysł na zebranie tak potrzebnych pieniędzy.\nIMDB: 8.2/10 1,036 głosów\nPechowiec Jeden z najlepszych detektywów we Francji (Gerard Depardieu) zostaje zaangażowany do poszukiwań córki francuskiego milionera. Pomoaga mu w tym życiowy pechowiec (Pierre Richard), który jest pewien, że to on został wybrany za "szefa" tej całej ekspedycji. Przezabawna komedia z gwiazdami francuskiego kina.\nIMDB: 7.4/10 5,314 głosów\nOmen III: Ostatnie starcie Damien Thorn (Sam Neill) jest bardzo wpływowym człowiekiem - prezes międzynarodowej korporacji, przewodniczący wielkiej organizacji młodzieżowej i doradca prezydenta. Świadomy celu swojego życia, robi wszystko by zrealizować dotyczące go przepowiednie. Jednak jego planom może zagrozić pewne wydarzenie. Wkrótce na świat ma przyjść dziecko, które morze udaremnić wszystkie jego plany. Przekonany, że owe dziecko narodzi się w Anglii, zdobywa stanowisko ambasadora ...\nIMDB: 5.6/10 13,461 głosów\nWalka o ogień Film rozpoczyna sekwencja pokazujaca dziki, zwierzęcy świat sprzed 80 tysięcy lat: kamera wolno przesuwa się po nocnym, jakby wymarłym pejzazu, by nagle zatrzymać się na nieoczekiwanym znaku istnienia... ognisku płonącym w mroku. "Walka o ogień" to brawurowa rekonstrukcja świata, który był niemym świadkiem przeistoczenia sie zwierzęcia w pierwszego człowieka: homo sapiens. Tytułowy ogień jest nie tylko oznaką życia, ale też ...\nIMDB: 7.4/10 15,724 głosów\nZ dalekiego kraju "Z dalekiego kraju" to historia o burzliwych i często tragicznych dziejach Polski lat 1920-1980. Na kanwie losów Karola Wojtyły powstała spokojna i precyzyjna opowieść o tych skomplikowanych dniach naszej ojczyzny. Film pozwala widzowi zrozumieć jak osobiste przeżycia z czasów młodości miały wpływ na ukształtowanie się poglądów Papieża Jana Pawła II - największego autorytetu moralnego współczesnego świata.\nIMDB: 5.6/10 145 głosów\nPożegnanie z Planetą Małp Przebywający na planecie małp astronauci, Alan Virdon i Pete Burke, przy pomocy szympansa Galena opracowują plan ewakuacji uwięzionych na planecie ludzi.\nIMDB: 4.6/10 208 głosów\nWymarłe miasto Planety Małp Burke i Virdon zostają schwytani przez władcę małp i zmuszeni do walki na śmierć i życie.\nIMDB: 5.3/10 68 głosów\nMoja krwawa walentynka W niewielkim górniczym miasteczku trwają przygotowania do dnia Św. Walentego. Wszechobecną radość przerywa tajemnicze zabójstwo. Starsi mieszkańcy pamiętają krwawe wydarzenia sprzed lat o podobnym charakterze. Pewien ocalały z wypadku w kopalni górnik powracał co rok w Walentynki i zabijał. Koszmar sprzed lat powraca...\nIMDB: 6.2/10 11,763 głosów\nNaoczny świadek Daryll Deever (William Hurt) jest weteranem z Wietnamu pracującym obecnie jako dozorca w jednym z biurowców Manhattanu. Pewnej nocy, zamykając budynek, znajduje on ciało mężczyzny, w którym rozpoznaje Longa - wietnamskiego agenta, który zbił fortunę na czarnym rynku w Sajgonie. Pierwsze podejrzenie Deevera pada na Alda (James Woods), również żołnierza z Wietnamu, człowieka niezwykle zaciętego, który miał wcześniej zatargi z ...\nIMDB: 6.1/10 2,956 głosów\nPiątek trzynastego 2 5 lat po krwawych wydarzeniach z części pierwszej, ktoś wpada na pomysł otworzenia nowego obozu nad Crystal Lake. Ale tym razem "klątwa" ma nową twarz, gdyż ze swego wodnego grobu powstaje syn byłej kucharki pani Voorhees, aby dokonać zemsty... W tym filmie Jason nie ma jeszcze na twarzy swojej słynnej maski hokeisty, a jedynie worek z wyciętymi otworami na oczy.\nIMDB: 6.0/10 36,101 głosów\nHalloween 2 Akcja filmu rozgrywa się podczas tej samej nocy co wydarzenia z pierwszej części. Michael Myers żyje i udaje mu się zbiec. Nadal ściga swoją siostrę Laurie. W tej sytuacji wkracza dr Loomis. Wraz ze wszystkimi policjantami z okolicy usiłuje go złapać. Laurie Strode po wydarzeniach poprzedniej nocy, trafia do szpitala, jest w szoku. Nieświadoma zbliżającego się niebezpieczeństwa, nie jest w ...\nIMDB: 6.5/10 46,866 głosów\nIndiana Jones i Poszukiwacze zaginionej Arki Dr Indiana Jones (Harrison Ford) jest archeologiem, który łączy wykłady uniwersyteckie z ekspedycjami badawczymi. Właśnie powrócił z ostatniej, w trakcie której odniósł porażkę w rywalizacji z naukowcem pracującym dla nazistów. Nie dane jest mu zająć się nauczaniem. Otrzymuje bowiem tajne zadanie od służb specjalnych. Wyrusza do Egiptu, gdzie prawdopodobnie odkryto miejsce przechowywania Arki Przymierza. Nie może dopuścić, by święte trofeum ...\nIMDB: 8.6/10 596,278 głosów\nZłodziej Frank (James Caan), profesjonalny złodziej kamieni szlachetnych, dokonuje kolejnego zuchwałego napadu - kradnie cenne brylanty. Jak zwykle pomaga mu oddany przyjaciel Barry (James Belushi) i kilku zaufanych ludzi. Kłopoty zaczynają się, kiedy w tajemniczych okolicznościach ginie Gags, który był winny przestępcy 185 tysięcy dolarów. Mimo jego śmierci Frank postanawia odzyskać dług. Dociera do bossa chicagowskiego półświatka, Leo (Robert Prosky), który ...\nIMDB: 7.4/10 13,979 głosów\nŻar ciała Floryda. Ned Racine (William Hurt) jest prawnikiem, który marzy o ekscytującej przygodzie. Nawiązuje romans z żoną bogatego biznesmena. Zmysłowa Matty Walker (Kathleen Turner) rozkochuje w sobie mężczyznę, który zupełnie traci dla niej głowę. Stopniowo wikła go też w wyrafinowaną intrygę. Razem zaczynają planować zabójstwo jej męża. Zbrodnię zamierzają upozorować na wypadek. W końcu swój zamysł wprowadzają w życie. Rozpoczyna się ...\nIMDB: 7.4/10 21,696 głosów\nCharlie Chan i klątwa Dragon Queen Szef policji z San Francisco (Brian Keith) zwraca się z prośbą do swojego dawnego przyjaciela, emerytowanego detektywa Charlie'go Chana (Peter Ustinov). Chce, by ten pomógł mu rozwikłać zagadkę tajemniczych morderstw. Główną podejrzaną jest kobieta znana jako Królowa Smoków (Angie Dickinson). Chan wraz z wnukiem rozpoczyna śledztwo.\nIMDB: 4.0/10 778 głosów\nMad Max 2: Wojownik szos Akcja rozgrywa się kilkanaście lat później, świat przypomina bardziej pustynię niż zieloną planetę. Zasady przeżycia nie zmieniły się, żyje ten kto ma paliwo. Chcąc je zdobyć Max zawiera umowę z mieszkańcami małej osady wydobywczej, że wywiezie zapasy paliwa i uratuje ich przed pustynnymi bandytami.\nIMDB: 7.6/10 119,955 głosów\nZmierzch tytanów Perseusz, syn Zeusa, wyrusza w pełną przygód i niebezpieczeństw drogę, by dotrzeć do swej ukochanej Andromedy. Nim jednak ją poślubi będzie musiał przejść pomyślnie wszystkie próby, jakie zgotowali mu zazdrośni o względy pięknej Andromedy bogowie. Sam Zeus jest jednym z konkurentów Perseusza. Dzielny młodzieniec nie jest zdany jedynie na własne siły, może bowiem korzystać z pomocy skrzydlatego konia Pegaza i ...\nIMDB: 6.9/10 30,926 głosów\nMartwe zło Debiut reżyserski Sama Raimi, który z miejsca zyskał sobie status kultowego. Do opuszczonego domku w górach przybywa na weekend piątka studentów. Na miejscu znajdują "Necronomicon" - legendarną księgę zmarłych i nagraną na taśmę inwokację przywołującą demony. Ku swemu nieszczęściu odsłuchują ją i w rezultacie noc w lesie będzie dla wielu ostatnią w ich życiu.\nIMDB: 7.6/10 127,411 głosów\nBez Złych Intencji W tajemniczych okolicznościach znika w Miami przewodniczący związku zawodowego robotników portowych. Sprawą interesują się prokuratura i FBI. Z braku nowych dowodów w śledztwie szef biura, Elliot Rosen, postanawia podstępem wykorzystać do własnych celów prasę. Przekazuje fałszywe informacje dziennikarce Megan Carter (Sally Field) dotyczące Michaela Gallaghera (Paul Newman), syna nieżyjącego już gangstera, który dążył do zlikwidowania związku zawodowego. Wkrótce reporterka przekonuje ...\nIMDB: 6.9/10 8,786 głosów\nPowrót na Planetę Małp Trzech astronautów, po wpadce z zakrzywieniem czasoprzestrzennym rozbija się na Ziemi roku 3085. Jeden z nich ginie, dwóch wkrótce odkrywa, że ziemia nie jest już ich planetą, ale planetą małp...\nIMDB: 5.0/10 513 głosów\nDom przy cmentarzu Prof. Norman Boyle wraz z żoną i synkiem przeprowadza się z Nowego Jorku do starego domu w New Whitby pod Bostonem, celem kontynuowania badań naukowych po jego poprzedniku prof. Petersonie, zmarłym tragicznie w niejasnych okolicznościach. Wkrótce po przeprowadzce, w domu zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Okazuje się, że dom kryje w sobie ponurą tajemnicę, a w piwnicy mieszka tajemniczy lokator... ...\nIMDB: 6.3/10 8,173 głosów\nNinja 1: Wejście Ninja Cole, amerykański żołnierz, zakończył właśnie naukę w szkole ninja i przyjeżdża na Filipiny, gdzie zamierza odwiedzić dawnego znajomego. Na miejscu jednak angażuje się w konflikt pomiędzy mieszkańcami a bogatym plantatorem, który chce przejąć na własność olbrzymie połacie ziemi, w tym posiadłość należącą do jego przyjaciela. Cole rozpoczyna prywatną wojnę z plantatorem.\nIMDB: 5.0/10 2,701 głosów\nPirania II: Latający mordercy Wrak amerykańskiego statku, leżący na dnie w pobliżu jednej z wysp karaibskich staje się miejscem tajemniczych ataków piranii. Prowadząc śledztwo w spawie śmierci znajomego jej syna Anne Kimbrough odkrywa, że ten gatunek ryb może nie tylko pływać, ale i latać. Jednak menedżer hotelu postanawia nie odwoływać imprezy na plaży...\nIMDB: 3.5/10 5,506 głosów


Celem głównym projektu jest zwiększenie możliwości zatrudnienia 55 uczestników projektu w tym 33 kobiet o statusie osoby biernej zawodowo na rynku pracy, w tym minimum 80% o niskich kwalifikacjach w grupie wiekowej 18-25 lub 26-29 wieku, zaliczanych do grupy NEET, zamieszkujących wybrane powiaty województwa pomorskiego tj. kwidzyński, malborski, sztumski i tczewski.\nRealizacja projektu przyczyni się do zwiększenia możliwości zatrudnienia osób 18-25 lub 26-29 lat, pozostających bez pracy, w tym w szczególności tych osób, które nie uczestniczą w kształceniu oraz szkoleniach. Pożądanym stanem docelowym jest znalezienie trwałego zatrudnienia przez:\n39% uczestników z pośród osób w najtrudniejszej sytuacji objętych wsparciem w projekcie, które w jego wyniku podjęły zatrudnienie w ramach efektywności zatrudnieniowej.\n54% uczestników z pośród osób bez pracy (poza osobami w najtrudniejszej sytuacji) objętych wsparciem w projekcie, które w jego wyniku podjęły zatrudnienie w ramach efektywności zatrudnieniowej\n20 osób (12K i 8M) - poniżej 30 lat, które uzyskają kwalifikacje po opuszczeniu programu,\n18 osób (11K i 7M) - które zdobędą kompetencje po opuszczeniu programu,\n55 osób (33K i 22M) - biernych zawodowo, nieuczestniczących w kształceniu lub szkoleniu, objętych wsparciem w programie,\n44 osób (26K i 18M) - o niskich kwalifikacjach objętych wsparciem w programie,\n25 osób (15K i 10M) - w wieku 15-29l (grupa NEET), które zostaną objęte wsparciem w postaci kursów umożliwiających podniesienie kwalifikacji,\n20 osób (12K i 8M) - w wieku 15-29l (grupa NEET), które zostaną objęte wsparciem w postaci kursów umożliwiających podniesienie kompetencji,\n50 osób (30K i 20M) - w wieku 15-29l (grupa NEET), które zostaną objęte stażem zawodowym, pozwalającym nabyć lub uzupełnić doświadczenie zawodowe oraz praktyczne umiejętności w zakresie wykonywania konkretnego zawodu (staż zawodowy),\n55 osób (33K i 22M) - wieku 15-29l (grupaNEET) objętych wsparciem w postaci pośrednictwa pracy wspierającego w uzyskaniu zatrudnienia,\n7 osób (4K i 3 M) - w wieku 15-29l (grupa NEET), którym umożliwiono podjęcie zatrudnienia poza miejscem zamieszkania finansując koszty dojazdu lub przyznając dodatek relokacyjny


Jak rozpocząć budowę domu. Wynajem sprzętu budowlanego - koparek w Gliwicach - Piasek i kruszywa\nby krusz-serwis.pl · Published 22 sierpnia 2017 · Updated 16 października 2017\nKiedy jesteśmy właścicielami działki budowlanej to marzymy o własnym domu. Może być on piętrowy czy parterowy. Z dużym ogrodem lub z małym. Najważniejsze, że będzie cały nasz. Najczęściej wtedy ludzie podejmują się budowy takiego domu sami od podstaw. Mając działkę budowlaną należy zacząć od podstawowej rzeczy – oczyszczenia terenu naszej działki. Pomoże w tym nam wynajem sprzętu budowlanego.\nNajlepiej wynająć taki sprzęt blisko miejsca, w którym mamy zamiar zacząć budowę – mieszkając w okolicach Gliwic najlepiej więc szukać wynajem sprzętu budowlanego w okolicach Gliwice. Kiedy już zajęliśmy się wynajmem sprzętu budowlanego, dzięki któremu oczyścimy teren naszej działki i przygotujemy ją pod budowę wymarzonego domu, to przechodzimy do kolejnego etapu. Jest to wykopanie fundamentów. Najlepiej do wykopania fundamentów użyć koparki. A wiadomo – budując samemu musimy podjąć wynajem koparki. I tutaj też sprawdzi się zasada bliskości wypożyczalni – jeśli jesteśmy z miejscowości Gliwice, to z tej miejscowości robimy wynajem koparki. Najlepiej wynająć sprzęt budowlany wraz z operatorem, który dobrze wykona swoją pracę.\nTags: bramy dla przemysłubramy przemysłowe Warszawabudowlanka i deweloperkaFirma przeprowadzkowaKompleksowa budowa domów Trójmiastokoparka Łódźkoparko ładowarki Łódźpompa ciepła kosztProjekt instalacji wod-kan GdańskProjekty wod-kan Trójmiastoremonty Warszawa - cenniksprężarkowe pompy ciepłaspycharkiusługi budowlane i remonty Warszawausługi budowlane warszawawykańczanie domów warszawawykańczanie wnętrz warszawawynajem osuszaczy warszawa\nNext story Czy warto kupować żywność ekologiczną?\nPrevious story Po co spycharka – spycharka gąsienicowa: usługi w Bydgoszczy i Inowrocławiu


DZISIAJ, 21:00 so, 08.08\nDZISIAJ, 20:10 so, 08.08\nTeena jest samotną matką, która wspólnie z córką mieszka w amerykańskim miasteczku. Pewnego wieczoru zostaje napadnięta i brutalnie zgwałcona przez czwórkę mężczyzn. Policji udaje się ująć sprawców. Ci jednak nie przyznają się do winy i wynajmują słynącego z bezwzględności, cenionego adwokata Jaya Kirkpatricka. Ten zaś stara się całkowicie zdyskredytować Teenę i podważyć jej zeznania. Prowadzący śledztwo oficer policji, John Dromoor, zamierza zrobić z kolei wszystko, by sprawiedliwości stało się zadość; nawet jeśli trzeba będzie wymierzyć ją poza salą sądową. Oto dreszczowiec, w którym w zdeterminowanego gliniarza wciela się Nicolas Cage.\nDZISIAJ, 20:00 so, 08.08\nImelda Marcos była żoną dyktatora Filipin. Współrządziła państwem. Po upadku reżimu Imelda prowadziła wystawny tryb życia na obczyźnie. Teraz znów jest ważną osobistością w kraju.\nDZISIAJ, 21:55 so, 08.08\nPeter Parker postanawia spędzić wakacje w Europie w towarzystwie najlepszych przyjaciół. Chłopak marzy, aby chociaż na chwilę zapomnieć o swoim superbohaterskim alter ego. Szybko jednak zdaje sobie sprawę, że mu się to nie uda. Jako Człowiek-Pająk będzie musiał uratować świat przed niebezpieczeństwem z innego wymiaru. Kontynuacja „Spider-Man: Homecoming” i zarazem kolejna odsłona kinowego serialu Marvela.\nDZISIAJ, 22:00 so, 08.08\nPo zamach z 11 września 2001 roku USA rusza walkę z islamskimi ekstremistami. Kamery towarzyszą żołnierzom jednostki specjalnej działającej w Afganistanie przeciw talibom. Oto Zielone Berety w akcji.\nDZISIAJ, 16:35 so, 08.08\nModna miejscowość nadmorska. Małgorzata, jedyny świadek morderstwa, musi pomóc milicji i rozpoznać zabójcę. Towarzyszy jej Jan Ziętek, kapitan MO. Sensacyjno-kryminalna fabuła wg powieści Macieja Słomczyńskiego. W głównych rolach: Ewa Krzyżewska oraz Zbigniew Cybulski.\nNa cały głos (odc. 2)\nRoger Ailes był wieloletnim szefem stacji Fox News. Przez lata doradzał też najbardziej prominentnym politykom Partii Republikańskiej w USA. Serial opowiada o jego karierze, a także o oskarżeniach o molestowanie seksualne, które doprowadziły go do upadku. W głównej roli – Russell Crowe, laureat Oscara za „Piękny umysł”.\nWielkie projekty: Nowa Zelandia 4 (odc. 6)\nArchitekci mawiają, że budynki w Nowej Zelandii muszą mierzyć się z dwoma głównymi wyzwaniami: deszczową pogodą i dużą aktywnością sejsmiczną. Konieczność pamiętania o tych czynnikach wyzwoliła w Nowozelandczykach twórcze i nieszablonowe podejście do tworzenia budynków. Prowadzący pokaże widzom zarówno autorskie rezydencje projektantów jak i domy urządzone w stylu DIY. Będzie różnorodnie i bardzo ciekawie.


Archiwum Historii Mówionej - Zdzisław Życieński\nZdzisław Życieński „Krzysztof”\nImię: Zdzisław Nazwisko: Życieński Nazwisko w Powstaniu: Życieński Pseudonim: „Krzysztof” Rocznik: 1923 Stopień: kapral podchorąży Formacja: Zgrupowanie „Bartkiewicz” Dzielnica: Śródmieście Północne Rozmowę prowadziła: Barbara Pieniężna Miejsce rozmowy: Warszawa Data rozmowy: 2019-04-04 Zdzisław Życieński, urodzony 23 lutego 1923 roku.\nW której dzielnicy pan przebywał w czasie Powstania?\nŚródmieście, Zgrupowanie „Bartkiewicza”, tak zwane, no bo później się zmieniało to wszystko.\nW czasie Powstania „Krzysztof”.\nUrodziłem się koło Zaleszczyk, to w naszym majątku. A właściwie to urodziłem się pewnie między Zaleszczykami dawnymi a Warszawą. W zasadzie w Warszawie mieszkałem, to główne miejsce. Jeśli chodzi o uczenie się, to byłem zawsze eksternem, to znaczy poza szkołami byłem, [chodziłem] do kilku znanych, Reja i tam jeszcze inne, tak że to nieistotne. Faktem jest takim, że jak wojna wybuchła, to ja byłem w trakcie robienia matury, no i skończyło się na tym, przynajmniej na rok. Dopiero w tajnych kompletach w Warszawie ja wyciągnąłem te zeszyty, że tak powiem, a później to już są zupełnie inne lata.\nWróćmy do tego okresu wcześniejszego. W którym roku przyjechał pan z rodzicami do Warszawy?\nW zasadzie byłem od momentu oblężenia Warszawy, walk około Warszawy, ponieważ moja rodzina tam była zaangażowana, w rodzinie oficerowie 36. Pułku Piechoty [Legii] Akademickiej słynnej. Także moi bracia cioteczni byli kadetami 1 Korpusu, numer jeden, imienia Piłsudskiego, we Lwowie. I stąd były moje także silne związki ze Lwowem, że tam część jakby rodziny mieszkała i de facto tak było. Aczkolwiek w zasadzie punktem takim startowym była Warszawa niewątpliwie. Tutaj wstąpiłem do Narodowej Organizacji Wojskowej, tak zwany w skrócie NOW.\nAle wróćmy najpierw do 1 września 1939 roku. Gdzie pan wtedy był?\nJak pan ten dzień zapamiętał?\nNo cóż, przede wszystkim zapamiętało się, że tak powiem, głosowo, bo to było najbardziej drastyczne, powiedziałbym: bombardowanie, huki, bombardowania. I to właściwie przebiegało z takim niesamowitym natężeniem, bo jeszcze nie bardzo wiedzieliśmy, co się dzieje wokół, bo była słaba łączność. Ale ci starsi, że tak powiem, z naszej rodziny, już wiedzieli to dobrze, bo jeden z nich był pułkownikiem w Sztabie Generalnym. I oni oczywiście byli przy swoich oddziałach, ale jednocześnie brali udział w obronie Warszawy. Mój wuj właśnie, ojciec tych kadetów, dostał nawet Virtuti Militari za obronę Warszawy w trzydziestym dziewiątym roku.\nNa Nowym Świecie, w Warszawie. Tak, to było moje stacjonarne miejsce, że tak powiem, do którego zresztą wracałem w czasie wojny nawet. No i właściwie ta organizacja się rodziła. To była pierwsza taka działalność, raczej, powiedziałbym, gazetkowa, niż jakaś strzelanina przyzwoita.\nW którym roku pan przystąpił do tej organizacji?\nAle wie pani, ja byłem doskonały lekkoatletycznie, miałem nawet rekord Polski w skokach wzwyż. Zresztą na temat tego skoku wzwyż to mógłbym jeszcze powiedzieć ciekawe rzeczy, ale to coś innego, to chodzi o coś innego. Doskonałe biegi. Tak, ja byłem wysportowany bardzo, wysportowany i dlatego dla mnie pod względem jakichś wysiłków fizycznych czy coś takiego, to nie miało żadnego znaczenia po prostu. Tak że właściwie zająłem się później zakupem broni, bo i takie historie były, ale mało opisane. To znaczy oczywiście pomocnikiem byłem, byłem jeszcze za młody, jeszcze nie miałem podchorążówki, ale powinienem już ją mieć, bo lata mijały. Tutaj dwa lata, co prawda niedużo, więc ze Lwowa musieli się ewakuować, bo przecież ruscy tam wkroczyli. Mówili: „Słuchaj, u nas podchorążówka we Lwowie jest, jedyna, którą my uwielbiamy”. I krótko mówiąc, postanowiłem pojechać do Lwowa. On był pod okupacją wtenczas niemiecką.\nW czterdziestym trzecim roku to było, na początku tego roku. Zresztą dowiedzieliśmy się… I miałem kontakty jeszcze przedtem z naszym wywiadem wojskowym, słynnym kapitanem Jakubiańcem (to już była Wileńszczyzna, tam też miałem część rodziny na Wileńszczyźnie), on był takim moim mentorem po prostu. Uważał, że powinienem się wykształcić. Powiedział, że mam tak: zdolności rysunkowe, od małego i możliwości szybkiego zapamiętywania. I to on to zbadał. Powiedział: „Ty musisz teraz iść na specjalne [szkolenia] – taką szkołę kształcenia w kontrwywiadzie – ale my nie mamy tutaj personelu odpowiedniego, natomiast znajdziesz go we Lwowie”, co mnie trochę zdziwiło, ale rzeczywiście tak się stało. Wobec tego ja z takim bagażem, że tak powiem, odpowiedzialności pojechałem, dostałem się do Lwowa. Po drodze jeszcze ćwiczenia w Górach Świętokrzyskich. U mnie to się wszystko mieszało: AK, później ZWZ, NSZ, tak że to było wszystko, to było wszyscy ci sami ludzie albo rodziny wręcz. Część rodziny była w NSZ-cie, a druga była w AK, to już później, tak że to było wszystko razem splecione. Przede wszystkim była świetna sprawa, a mianowicie nasza siedziba, centrala wywiadu, nieopisywana. Zdaje się, że ktoś jeden tylko opisał i ktoś z Wileńszczyzny. Na Brukowej, na Pradze, w Warszawie, było mieszkanie dwóch sióstr kapitana Jakubiańca, które zajmowały się oczywiście wywiadem i innymi różnymi pomocniczymi sprawami dla utrzymania kontaktu Wilno – Warszawa. Tam się spotykało u nich oficerów, którzy przyjeżdżali górą, że tak powiem, i różnych innych, bardzo ciekawych zresztą, ludzi. Bo tam cały kwiat, można powiedzieć, był. I wiele znanych nazwisk mogę wymienić i tak dalej, ale…\nAle właściwie to zdecydowałem się już na tę podchorążówkę, no bo myślę sobie… Zresztą koledzy, przyjaciele powiedzieli: „No co? Nie będziesz podchorążym?”. Dlatego pojechałem. No i rzeczywiście tam było bardzo dobrze zorganizowane to. Później w różnych wspomnieniach była zresztą opisywana ta szkoła i nie tylko ta, bo były jeszcze szkoła nie eneszetowska, nazwijmy to, tak można powiedzieć. Zresztą to wszystko było dosyć przemieszane. Źle jest opisywane nieraz. Ja już napiętnowałem kiedyś autorów w książkach różnych wspomnieniowych, że nie tak było, było inaczej. Ale to są sprawy \_ przeszłości, gdzie może być interpretacja na przykład wprowadzona, że ja mogę ten sam fakt zaprezentować tak, a ktoś inny będzie inaczej odbierał to wszystko. Tak że tutaj należy pewną, że tak powiem, furtkę dawać na te wszystkie wypowiedzi. Niech oni się wypowiadają wszyscy. I tam trafiłem na fenomenalną sprawę, nieznaną zupełnie zresztą. Okazało się, że tam z polecenia tego naszego wywiadu, kapitana Jakubiańca i innych jeszcze, były dwie osoby z tak zwanego wywiadu cywilnego, a właściwie wojskowego, tajne przed wojną, gdzie pracowało dwóch takich panów, z których jeden pracował na poczcie, a drugi na kolei, więc w tych węzłowych punktach. I oni właściwie mnie nauczyli tego w ogóle, co to jest w ogóle kontrwywiad, o co tam chodzi w ogóle na dobrą sprawę.\nCzy pamięta pan ich nazwiska?\nTak. A oni byli cywilami. Zresztą w ogóle cała historia z nimi jest, ale to jest zupełnie odrębna sprawa. Tutaj była tylko jaka zasada i właściwie o co tam chodziło? Otóż o co chodziło Niemcom z polityką w tak zwanej Galicji, we Lwowie, na Wołyniu i gdziekolwiek tam indziej? Im chodziło o to, żeby doprowadzać do napięć stałych, napięć między Polakami a Ukraińcami. To była cała ich metoda działania. No a oni, na przykład ci dwaj, o których tu wspomniałem, mieli doskonałe stosunki z metropolitą Szeptyckim, który był główną postacią kościoła unickiego. Tam na górze Świętego Jura nad Lwowem, górowali. Oni mieli dojście do niego po prostu, aczkolwiek Szeptycki się nie popisał specjalnie, bo on działał z Niemcami. […]\nProszę, żeby pan wrócił do swoich wspomnień.\nTak że tam poza ćwiczeniami normalnymi, podchorążackimi… A tego było niewiele, prawdę powiedziawszy, no bo cóż taktyka da. Strzelanie to ja wszystko to opanowałem dawno, tak że tu nie było jakichś problemów. Natomiast tam była kwestia połączenia działalności zbrojnej ze sprawą ukraińską właściwie, bo ona była tutaj najbardziej ważna. Również tam była słynna na Wołyniu 27. dywizja piechoty AK. Przecież była słynna… tam gdzie zginął ten… To wszystko było dosyć przemieszane, ale jak powiadam, Niemcy tam przyjęli taką taktykę i do tej pory mają zresztą. No tak, tak to jest, niestety. Ale tam się nauczyłem przede wszystkim, jak można rozpoznawać ludzi: po czym, jak. Ot, takie abecadło dosłownie. Jakie środowiska należy zbadać czy jak się dostać do nich. To było wszystko takie abecadło, powiedziałbym, które oni mi wyłożyli wszystko. To byli fenomenalni ludzie. Żałuję, ale niestety oni mi później znikli, po prostu znikli. Nie mam pojęcia nawet, gdzie oni są.\nCzy pamięta pan, jak się nazywali ci dwaj panowie?\nUżywali nazwisk różnych. Tego nie mogę powiedzieć, mogę powiedzieć tylko pseudonimy. Więc tam była taka dziwna może zasada, ale były numeracje. Jedynka ja byłem, a drugi był dwójka. Ale tylko na określony tydzień. Później byłem trójka. Tak, bez nazwisk żadnych, żadnych nazwisk w ogóle. Rzeczywiście to funkcjonowało, Niemcy się nie mogli zorientować z tego wszystkiego.\nProszę powiedzieć w kilku zdaniach, jakie to było ABC wywiadu, czego pana nauczyli?\nCo miało później związek z Powstaniem?\nNie, mówił pan o tym, że nauczyli pana takiego ABC, jak działać w kontrwywiadzie. Jak rozpoznawać ludzi, środowiska. Czy bliżej może pan o tym opowiedzieć?\nMogę coś niecoś opowiedzieć, oczywiście. Ale tak właściwie ta wiedza, prawdę powiedziawszy, prawie mi nie była potrzebna w Powstaniu przecież. A ponieważ tu występowałem w kilkunastoosobowym oddziale z dniem 1 sierpnia… Kilkunastoosobowy oddział imienia kapitana „Romana” – to był całkowicie eneszetowski oddział. Wyszliśmy na Kredytowej do walki i nawet pamiętam, jak pan kapitan, nieodżałowanej pamięci, pan kapitan się porozumiał natychmiast ze sztabem Powstania, który był kilka domów dalej, w hotelu Victoria, przy placu Dąbrowskiego, a myśmy byli na rogu tutaj. I oni zaproponowali, żebyśmy byli ochroną sztabu. Oczywiście, przyjęliśmy to normalnie. A swoją drogą strzelanina się odbywała we wszystkich kierunkach, jak można powiedzieć. I tu niestety zginął 1 sierpnia, w pierwszych godzinach Powstania, zginął mój dowódca, kapitan „Roman” – obok mnie, dosłownie. Dostał serię z placu Dąbrowskiego, z drugiej strony zresztą. A ja stałem od niego dosłownie tak: plecami do ściany. Okno, tam kolega mój strzelał, a tu wszedł kapitan. I w tym momencie: trach – koniec. I tak zginął. Był to nieodżałowanej pamięci człowiek, naprawdę. Ja go bardzo szanowałem. To jest jak na oficerów zawodowych… bo z tym było różnie, nie… Tak że był doskonały, tak. Tak zginął. I tak się zaczęło Powstanie dla mnie.\nA później, później to już tutaj walki wokół Zachęty, plac Małachowskiego, Arbeitsamt tak zwany, tam gdzie dzisiaj jest muzeum. I to wszystko były tereny naszych walk, ulica Królewska. No i oczywiście PAST-a, zdobywanie PAST-y, osobny rozdziałek, można powiedzieć. Ja w końcu wpadłem na sposób, że to dziewczyny załatwią. I można powiedzieć, że załatwiły. Tak że to jest jedno, a druga – komenda policji na Krakowskim Przedmieściu. To był nasz drugi punkt walk. I w pierwszej nie byłem ranny, w drugiej nie, tylko w międzyczasie tak zwanym. Jak żeśmy trzymali tutaj Arbeitsamt, to… A jeszcze, jeszcze PAST-a nie była zajęta przez nas, to było jeszcze przed tym. Trzymaliśmy taką placówkę, która była po drugiej stronie PAST-y, to znaczy róg Traugutta i Mazowieckiej dokładnie. To były już ruiny z trzydziestego dziewiątego roku, można było tam się dobrze usadowić. A Niemcy byli w Zachęcie cały czas. No i pewnego dnia, gdzieś to koło połowy Powstania było, oni obrzucili nas granatnikami, po prostu masowy ogień granatników. I tutaj zostałem ranny właśnie. Ale nawet ranny nie w sensie rany jakiejś, tylko w sensie stłuczenia. Spadła na mnie taka potężna rzecz, że mi złamała tutaj obojczyk. Tak że to był pierwszy raz. Właśnie nic takiego nie miałem do tej pory, nawet tam w tych Górach Świętokrzyskich, też tam była strzelanina, ale tam nie, tutaj w Warszawie mnie to dopadło.\nNo więc zanieśli mnie koledzy ledwo żyjącego do tego szpitala podziemnego, który był iks pięter w dół zresztą. No, muszę powiedzieć, że tam przeżyłem bardzo krytyczny moment. A właściwie to doskonały chirurg mnie oglądał i dzięki temu chirurgowi, to był jeden z profesorów (już nie pamiętam, który to był, później się dopiero dowiedziałem), doskonały chirurg, który mnie zbadał i powiedział: „Masz kręgosłup w porządku, zrobimy ci taki łuk, a ty musisz zmieniać tylko i koniec. I będziesz zdrów”. I koledzy przyszli odwiedzić mnie. Ja mówię: „Słuchajcie, to wygląda tak, że ja tu nie będę zimował. To nie tak – mówię – ale…”. I jeszcze mógłbym znieść to wszystko razem, nieprzyjemną atmosferę, ale obok sali leżeli ciężko ranni po tak zwanych krowach, poparzeni potwornie. Leli na nich oliwę, licho wie, co wymyślali, nic nie pomagało, umierali. I to był taki właściwie koszmar tej wojny, można powiedzieć, taki jej symbol jakiś straszny. I po czterech dniach przyszli koledzy, zanieśli mnie na kwaterę, ja już resztę dni spędziłem tam.\nA drugi to już pod koniec, kiedy Powstanie za jakiś tydzień czasu się kończyło. Było jeszcze jedno bombardowanie Arbeitsamtu. Pani wie, o którym budynku mówię. Tam, to można powiedzieć, że ocalałem cudem, dlatego że myśmy siedzieli w… Okienko, tu był nasz karabin maszynowy wystawiony, dwóch kolegów naprzeciwko i ja naprzeciwko nich. I w pewnym momencie: Bach! To był prawdopodobnie pocisk, później usiłowałem go zbadać, ale nie do zbadania to było. Ale to był, zdaje się, prawdopodobnie tak, „krowa”, sześćdziesięciocentymetrowy moździerz, który jak kropnął, to wszystko się zawaliło. A ja miałem takie szczęście, że stałem za ścianą i to bezwiednie zupełnie – za ścianą, tak zwaną kapitalną, jak się niekiedy opowiadało, czyli grubą ścianą. I ona mnie ochroniła, natomiast ci, co przede mną siedzieli, zginęli wszyscy, zostali przysypani po prostu stosem cegieł. A ja wyszedłem… O! Ślad mam tutaj na twarzy, to jeszcze z tego właśnie. Jakiś odłamek poszedł. Oczywiście nie słyszałem przez kilka ładnych dni. I później mnie tam na drugą stronę Alej musieli [przenieść], bo tam mieli tylko możliwość zszycia tego, taką skuwkę, no ale to już jest taka sprawa… Tak że drugą nosiłem wąsy, na skutek tego zresztą. Chociaż później niektóre panie mówiły, że wcale nie, po co te wąsy. No, panie mają rację, na pewno.\nNo i tak, i się skończyło to Powstanie dla mnie właściwie taką, no powiedziałbym, niezbyt ciężką raną, ale właściwie na pozycjach, które żeśmy utrzymali od początku. Te pozycje żeśmy utrzymywali cały czas w tym samym miejscu. No, na przykład zdobywanie PAST-y. Zdobywanie PAST-y było bardzo trudne. Byłem w pierwszym ataku przy zdobywaniu, mając jakieś parabellum – chyba nawet nie miałem pistoletu maszynowego, tylko chyba parabellum miałem jakieś. I z tym opanowaliśmy tylko parter, a Niemcy rzucali na nas z góry wszystko, co tylko mogli, głównie granaty zresztą. Tak że sytuacja była nieopanowana. Nie mogliśmy się wedrzeć, dostać na górę stamtąd, musieliśmy się wycofać. To był pierwszy atak na PAST-ę. No a drugi to już dobrze przemyślana sprawa wybicia od sąsiedniego budynku, mieszkalnego zresztą, olbrzymiego wyłomu w ścianie i tą ścianą tam zaczęli wlewać odpowiednią ciecz. Wszystko zaczęło się palić, Niemcy się poddali, uciekli. To też taki obrazek, który został sfilmowany w filmie z kronik. Bardzo dobry film, uważam, nie wiem, czemu tam się do niego przyczepili. Ja uważam, że bardzo dobry. Kronika nasza, gdzie Niemcy, którzy w końcu wyszli z piwnic na skutek wołania, że albo tak, albo będzie źle, no to myśleli, że my ich wszystkich rozstrzelamy. No ale tak wcale nie było, poszli do tak zwanej niewoli, ku swojemu zdziwieniu zresztą. No, tak pamiętam tę sytuację, jaka była. Tak że zdobywanie PAST-y odbyło się przez dziewczyny, jak ja mówię. I były doskonałe, trzeba powiedzieć, odważne, nie ma co mówić. Młodzi ludzie też byli odważni, tylko że tutaj był pewien mankament tego, jeżeli tak można powiedzieć, że oni sobie nie zdawali często sprawy z niebezpieczeństwa. Nie mieli doświadczenia po prostu i nieraz ginęli niestety, nie można było ich pohamować. To była trudna sprawa. A zresztą ja się wcale nie dziwię, temperament ponosił, walka ponosi. To zupełnie coś innego. Właśnie kiedyś szukałem kompozytora do filmu, który ostatnio robiłem.\nProszę powiedzieć tytuł tego filmu.\nNo tak, no właśnie. I tutaj trudno dosyć było znaleźć, bo muzyką można wszystko oddać przecież, a tam ta muzyka, no… No i poszedłem do niewoli, bo uważałem, że to najlepszy sposób się wydostać z Warszawy, no bo jak inaczej?\nKiedy pan poszedł do niewoli?\nNo tak jak był koniec Powstania, w październiku, na początku października. Jak z tych zakładów przemysłowych nas wyciągnęli. Niektórych pomalowali na czerwono zresztą, ale to jest zupełnie inna sprawa. No i tutaj bardzo ciekawe. Moim zdaniem to także materiał dla muzyków. Jak nas wpakowali jak śledzie, przepraszam, do tych wagonów towarowych, no tośmy ruszyli, no wiadomo, w kierunku Niemiec. Myśmy wiedzieli dobrze, że jedziemy do niewoli, zresztą o tym była mowa poważna. No i co się dzieje w tych wagonach zapeklowanych, przepraszam. Wszyscy zaczęli śpiewać. Wie pani, to było coś niesłychanego, do dzisiaj jeszcze pamiętam. Wszyscy na pełen regulator, jak to się mówi, zaczęli się drzeć, to znaczy w sensie śpiewu. To były wszystko śpiewy bojowe, polskie legiony, wszystko, co można było sobie wyobrazić. Niemcy byli wściekli, bo na jakichś przystankach się zatrzymywali, i co to jest, że to taki koncert. My nie odpowiadaliśmy, nie prowadziliśmy żadnej rozmowy z nimi. Robiliśmy swoje. Pociąg ruszał, a my za gardła. I taki śpiewający wagon, w którym przynajmniej ja jechałem. Ale podobno w innych też tak było. Wreszcie wylądował na terenie Niemiec.\nW Krefeldzie. To był pierwszy taki rozdzielczy obóz jeniecki. To była Nadrenia, północne Niemcy. I tam był rozdział po różnych obozach.\nGdzie się pan dostał?\nDorsten to się nazywało, ten obóz, Dorsten, tak, w tym Dorstenie. W którym momencie to było? W roku jednak czterdziestym czwartym jeszcze to się dzieje, więc to musiało być gdzieś listopad, grudzień. Cierpieliśmy straszny głód, dopóki nie przyszły paczki ze szwajcarskiego PCK. Zresztą później tam jeszcze coś powiem na ten temat. Tak że oni przysłali nam paczki i urządzili nam święta. I to pamiętam, że myśmy mieli chleb taki dzielili na takie małe kawałki do rozdziału, po prostu głodowaliśmy. A mnie przysłali z Warszawy jakieś jarzyny, pamiętam. I to właśnie jeden z tych braci kadetów, który nie brał udziału w Powstaniu, bo był ciężko ranny przed Powstaniem, wysłał mi całą taką pakę jarzyn. Nie wiem, skąd mi do głowy przyszło, ale to pamiętam dobrze. No i fajno. Podzieliłem się rzecz jasna. I co? I Niemcy ogłosili, że oni teraz zbiorą na takie placówki, gdzie się pracuje. To ja myślę sobie: to idealna sprawa do ucieczki przecież. No i tak się stało. Wywieźli nas za Ren, a w odległości dwudziestu kilku kilometrów były już nasze walki. Tam był Maczek dalej i tak dalej, te nasze oddziały. No ale trafiliśmy w piekło, bo tam to było bombardowanie straszliwe po prostu. Tam były takie bombardowania, że się topił beton po prostu na ulicach. Tylko że tak, że mieliśmy co jeść, dlatego że… Zagnali nas Niemcy do pracy w rzeźni. No idealna dla nas sprawa była to wychodzić, chowając… Ale to całe historie były. Szczególnie lubiliśmy chodzić na cmentarz chować Niemców. Bardzo akurat na czasie to było. I to tak trwało dosyć krótko, trzeba powiedzieć. Z tym że ja wymyśliłem, że… Jedynym, zdaje się, Holendrem w czasie Powstania… żebym nie zapomniał jego imienia… Nie Fred, ale jakoś tak podobnie. Może sobie przypomnę. Okazuje się, że był jeden Holender, ja podejrzewam, że był w SS po prostu, holenderskim. Ale porządny facet, bardzo lubił Polaków i powiedział, że: „Nie, że on z Polakami to…”. I się poddał. Ale jak go Niemcy nie rozszyfrowali? Przecież by go rozstrzelali natychmiast. Ale jemu się udało przejść to wszystko. A on znał te tereny poza granicą, czyli nawet poza linią walk gdzieś, tam gdzie w Holandii nasi już byli. I my żeśmy wykombinowali, ja znalazłem gdzieś w takich ruinach mapę i ta mapa mnie co prawda później się nie bardzo przydała – mapa, jak się posuwać, gdzie uciekać z tej niewoli, jak to zrobimy. No on, Holender, to przecież znał tereny dobrze tutaj. No i tak się stało. Już tam przy jakiejś okazji rewidowali mnie przy przejściu do tego baraku, gdzie myśmy mieszkali, Niemcy. Niemcy mnie rewidowali, a ja nieopatrznie miałem tę mapę w kieszeni. No i wpadłem, mogę powiedzieć. No całe szczęście, że to była wyraźnie Abwehra, a nie SS, gestapowcy. On się mnie pytał, skąd ja to mam. Ja mówię: „Znalazłem. Przecież w ruinach wszystko można znaleźć teraz, się pali”. – „No to my pana zamkniemy w karnym obozie – czy tam – ciebie”. No i wróciłem do Dorsten, ale do obozu karnego. To też była ciekawa lekcja historii. Ten obóz był stworzony dla ruskich jeńców, więc tam były straszne warunki. Oni tych jeńców rosyjskich, Niemcy, po prostu zabijali głodem. Do tego stopnia doszło (to później żeśmy przekazali do aliantów, do tych, którzy tam okupowali ten teren), że [Rosjanie] zmarłych jeńców chowali w takie miejsca w baraku, gdzie można było schować zwłoki, i zjadali ich, dosłownie. Ja to znam, bo widziałem to po prostu. I to jest prawda, tak było rzeczywiście. Oni z głodu wszystko by zrobili. No ale na szczęście w pewnym momencie wydobyto mnie z tego obozu tam gdzieś. Nie wiem, czy łapówkę zapłacili Niemcom, czy coś i znalazłem się z powrotem w tym Dorsten. No, a tam to zresztą już przeżyłem bardzo szybkie wkroczenie Anglików tutaj.\nProszę opowiedzieć o tym.\nJa od razu chciałem nawiązać kontakt z Meppen, bo wiedziałem, że w Meppen jest cała część, znaczy oddziału Maczka, zajmująca się wywiadem i tam jest główna siedziba wywiadu na północne Niemcy. To było Meppen. A ja już miałem wszystkie te kryptonimy różne i tak dalej z Warszawy, bo oni mieli ciągle kontakty różnymi drogami. I powiedziałem, że ja się melduję posłusznie tutaj, ale chcę coś jeszcze zrobić. Tylko tak: tu wrócić do kraju, niebezpiecznie, a poza tym nie wiedziałem, czy to jest właściwa jeszcze droga. I oni mi powiedzieli, żebym się zwrócił do Amerykanów, ponieważ słyszeli o tym… Zresztą był tam jeden Polak, oficer łącznikowy, bardzo fajny człowiek, który kursował między Polską w sposób tajny, a strefą amerykańską. I on mnie wprowadził właściwie na dobrą sprawę. Sprowadził mnie do Bawarii, a tam no to przypomniałem sobie ćwiczenia wszystkie podstawowe. No bo Amerykanom chodziło o co? Oni zupełnie byli zieleni, jak to się mówi, oni nie mieli pojęcia właściwie. Oni wiedzą, że mają bić „dżermenów” i koniec. To było też osobliwie do rozmówki z nimi, szczególnie Amerykanami właśnie. Ale trafiliśmy tam bardzo dobrych, właśnie od wywiadu, specjalistów. I tam była taka mała szkółka połączona także ze szkółką walki.\nI to jest właśnie taka ciekawa rzecz. Teraz niedawno jedna z pań od dosyć dawna, tu w Instytucie Pamięci Narodowej na Marszałkowskiej, opiekuje się sprawami niektórych jeńców. No tu chodziło o „Anodę”, chodziło głównie o „Anodę”. Ponieważ dowiedzieli się, że ja wybieram się na studia architektoniczne, to przypuszczali, że on też będzie. A ja się wybierałem, owszem, ale w Rzymie. Ja myślałem, tak, oczywiście, o studiach. Bo niby jeszcze nie były te walki różnego typu i odbieranie uciekinierów z Polski. Ale do tego mnie skłoniła zupełnie inna historia. Mianowicie tak: wujek, który był w 2 Korpusie i nie tylko zresztą on, powiedzieli mi: „Słuchaj, to my ci załatwimy uniwersytet w Rzymie”. Bo tam architektura jest na uniwersytecie, nie wiem, jak teraz, ale wtenczas tak było. No i tak. I dzięki temu wstawiennictwu ja się już zapisałem na ten uniwersytet. Ale w międzyczasie tak zwanym dostałem z Bawarii taki szybki cynk, jak to się mówiło, że: „Słuchaj, wracaj, my tu mamy Antka”. A to był mój przyjaciel kiedyś tam dawno temu, jeszcze z partyzantki, z Gór Świętokrzyskich zresztą. On był w innych oddziałach w ogóle. „My tu mamy jego, on się powołuje na ciebie. Mówi, że koniecznie się z tobą musi…”. A to był ledwo żywy facet po prostu. Więc co się stało? Ja oczywiście rzuciłem piękną Italię i przedostałem się różnymi środkami transportu, bo to tam w tym czasie to najlepiej samolotem było, do Bawarii. I tam go zastałem leżącego, wykończonego. To była taka historia, że on wpadł w ręce ubowców w Katowicach i tam w tym oddziale całym ubowców go torturowali potwornie. Potwornie, tak że już na nim nawet krzyżyk tamci położyli. Oczywiście nie pisnął nic. I leżał w szafie. Ale koledzy zaobserwowali z daleka, wykradli go w nocy. I teraz tylko była kwestia z lekarzem, oczywiście, który go tam jakoś naprędce załatwił, tak że mógł jeszcze, że tak powiem, egzystować w ogóle. I próbowali, tylko zastanawiali się, jak go przetransportować, bo tu Niemcy, tam ruscy, nie wiadomo jak.\nTo było w Katowicach, tak?\nW Sudetach, tak.\nTo było w Katowicach, dobrze.\nTak, w Katowicach siedział, tak. Być może miał jeszcze kontakty z tym „Bartkiem” słynnym i tak dalej, ale to są zupełnie inne sprawy. No i teraz zaistniała kwestia taka, co z nim robić dalej, bo była rozpaczliwa sytuacja. Trzeba go stąd ewakuować jakoś. I zrobili to. Ale to ciekawa rzecz. Mało się o tym mówiło, niedawno z Czechami rozmawiałem właśnie, jak to było tam, bo ja później się dowiedziałem. Otóż Czesi byli źle ustosunkowani do Polaków, natomiast Niemcy robili wszystko ze strachu wtedy, tak. I tak się stało. Do starej szafy wielkiej wpakowali go, odpowiednio ułożyli i z transportem uciekających Niemców z Sudetów – bo oni uciekali z Sudetów wszyscy, a tam napierali ruscy już – przetransportowali go aż do Bawarii. A on tam później – dookoła obce twarze – tak mi powiedział, ale to już takie dowcipy trochę. No, amerykańskie twarze roześmiane: Ok, sure.\nDo jakiego miasta w tej Bawarii go przewieźli?\nPowieźli go, tak, z transportem uciekających Niemców. Niemcy godzili się na wszystko ze strachu przed Polakami, tak to wyglądało. A Czesi byli bardzo usłużni do Niemców, to osobna sprawa zresztą. No i tak żeśmy się spotkali. No więc ja, ponieważ miałem znajomości duże wśród Amerykanów… I szpital polowy – natychmiast po prostu operowany był, natychmiast było zrobione. No, amerykański styl działania – jak trzeba, to wszystko robią, co potrzeba, może nie zawsze prawidłowo. Ja się śmiałem później, że Amerykanie się tak przestraszyli tego, bo Polacy ciągle o trzeciej wojnie opowiadali, że w końcu Pattona, że tak powiem, no nieładnym językiem, uziemili. […] Ja miałem go szczęście raz widzieć. No, to był facet fantastyczny. Jeszcze przedtem to było oczywiście. I tak skończyły się moje studia we Włoszech… I Lanckorońska… Lanckorońską bardzo dobrze znam, zresztą ona jest z tego samego herbu co ja, też Zadora, Lanckorońscy. I Lanckorońska to była niesamowita kobieta. […] Jak się wojna kończyła i Niemcy cienko już śpiewali, to ona miała zresztą stale nawiązany kontakt ze Szwajcarią, a w Szwajcarii, w Czerwonym Krzyżu jedną z głównych postaci był jej brat i jego zasługą były te paczki, co niespodziewająco spłynęły jak dar z nieba w grudniu, na święta. To ona jakimiś tam drogami, pewnie przekupstwa, bo Niemcy byli przekupni przecież, zadzwoniła do swojego brata i on spowodował taki szybki dostaw, bo myśmy się nawet dziwili. My dopiero tu w walce, a tu już za chwilę Czerwony Krzyż się zjawił. Zresztą tych Czerwonych Krzyżów było różnych, bo był i Czerwony Półksiężyc i tak dalej. Tak że właściwie dzięki niej… Bo Włosi się mnie pytają, gdzie ja mam maturę. No, pytanie retoryczne, powiedziałbym. Mówię, że: „Zaraz, zaraz, no będzie tutaj. Pani tutaj nasza – że tak powiem – porozmawia z wami”. No i ona powiedziała, że trudno żebyśmy w boju nosili maturę, odpis matury. Włosi to nie bardzo rozumieli to wszystko, no ale się zgodzili na to i wpisali mnie na tamten [uniwersytet].\nJak długo pan studiował tę architekturę?\nTak że mogłem być we Włoszech, w Rzymie studiować, bo później wujek, a inni znajomi różni, a krewni, a tamci, to jak to było w 2 Korpusie… Zresztą jedna z tych pań, która właśnie tu na Brukowej prowadziła ten cały interes wywiadowczy, to miała męża w 2 Korpusie właśnie. Tak że ja już trafiałem pod adresy znane mi już, że takie nazwisko, taki oficer to był majorem tam i tak dalej. Tak że miałem bardzo bliskie kontakty z Włochami. No ale w końcu, w końcu, cherchez la femme, w końcu kobieta przeważyła. Zakochaliśmy się w sobie i postanowiliśmy wrócić do Warszawy naszej jedynej. I tak się skończyła moja epopeja w Rzymie, natomiast zaczęła się w Warszawie.\nW czterdziestym szóstym roku, w drugiej połowie tego roku, po raz trzeci chyba przekroczyłem granicę. Przekraczałem granicę oczywiście często, też bywało tak, akcje. No i tam była taka sprawa, za co Amerykanie podobno mnie odznaczyli jakimś wysokim odznaczeniem. Bóg z nimi tam, ale podobno to była prawda. Bo była taka sprawa, że jeszcze jak żeśmy tam działali w Bawarii, to był przełom czterdziesty piąty na czterdziesty szósty rok, myśmy mieli już taki kontakt z wywiadem amerykańskim, który próbował się jakoś zakotwiczyć w ówczesnej Czechosłowacji, co nie było łatwe zresztą, ale ruscy tam sprowadzili taką postać i pewnie tam wśród tych ruskich specjalistów może i znaną. Ja w tej chwili już nie pamiętam nawet, bo on tam, zdaje się, używał kilku pseudonimów. Główna postać do tworzenia wywiadu rosyjskiego na terenie Czechosłowacji w Pradze czeskiej. No i mnie… Taki był handel trochę. Ja powiedziałem, że ja mogę zrobić dużo jeszcze rzeczy, ale wy – do Amerykanów – ale wy musicie dla nas to, to i tamto zrobić. O, tu jest, proszę, rodzina, którą trzeba teraz gdzieś przecież usadowić. Uciekli wszyscy, ale nie mają ani za co żyć, ani nic i po prostu. Amerykanie się zajęli rzeczywiście tą sprawą, ale powiedzieli, że ja muszę dla nich spełnić pewne zadanie. Ja już wróciłem do Polski z powrotem. Dali mi takie przejście, że było pierwszorzędne, nikt mnie tam nie odkrył, do Pragi czeskiej z zadaniem zabicia takiego agenta jednego, rosyjskiego. Konkretnie, to był zamach typowy. Trwało tylko dwa dni wszystko razem. Udało mi się to zrobić. No ale Amerykanie to mówili tak: „Ech, wy gangsterzy z Powstania Warszawskiego, wy to umiecie strzelać”. Oni myśleli, że my to jesteśmy tacy rewolwerowcy, co we dwóch, to od razu strzela.\nA jak się ten agent nazywał?\nTo była bardzo trudna sprawa, bo trzeba było się schronić pod pewien kryptonim, który Rosjanie znali i wzięli mnie za innego człowieka po prostu. No i ten zamach się udał. Więc ja szybciutko spakowałem rzeczy, jak to się mówi, z powrotem do Polski. I myślę sobie: „Jezus Maria, żeby tylko nie wpaść teraz”. No ale udało się. Tylko udało się, wie pani dlaczego? Bo nasi byli w UB. Oczywiście to była przykrywka. Wpisali się do tego UB, a byli to często krakowiacy z Kresów, z akcentem odpowiednim, zaśpiewem i tak dalej. I oni tam pełnili różne obowiązki. Oczywiście działali krypto, wszystko to razem działali, tak że było to bardzo rozbudowane. Jeszcze to wszystko działało, a ja mogłem z powrotem się przeflancować do Warszawy. No i siadłem do rysownicy i zrobiłem dyplom, gdzie się dostałem. I właśnie tu poznałem… Bo ja nie znałem „Anody”.\nNo właśnie, proszę opowiedzieć.\nI tu poznałem właśnie „Anodę”. On był z całą grupą, tam było ich chyba z pięciu, może coś koło tego, kolegów jego z jednostki i tak dalej. Niektórzy jeszcze mieli rany popowstaniowe.\nNa uczelni pan poznał „Anodę”?\nNa uczelni go poznałem, tak, tak. Ale muszę powiedzieć, że niedobrze to oceniłem, niedobrze. Dlatego że myśmy na przykład, już jak opuszczaliśmy Bawarię i to wszystko oddali nam, nasz wywiad już, i kontrwywiad dał nam instrukcje takie: „Nie ujawniać się przede wszystkim”. No i co później się sprawdziło. Ci, co się ujawniali, wpadali drugi raz, ale już nie wracali żywi często. Nie ujawniać się, siedzieć cicho, przynajmniej przez jakiś okres, nie nagłaśniać się. A „Anoda” był porywczy facet, to był porywczy człowiek. Zresztą moja żona znała jego rodzinę dobrze. Oni byli tacy krewcy ludzie, można powiedzieć, ale nie zawsze to była słuszna metoda działania jakiegokolwiek. Oczywiście, że ich oskarżyli, to było bardzo proste. Podłożyli broń. No to przecież to takie [proste], takich chwytów się ci ubecy chwytali. Tak że ja ostrożnie bardzo, bo nie chciałem się absolutnie zdemaskować. Ja nic. W Powstaniu? No przypadkiem się znalazłem. Ochotnik? Ochotnik, a takich było wielu. Tak że ja absolutnie się nie ujawniałem. No i właściwie cała była taka cienka sprawa, jak tu zrobić, żeby „Anodę”, że tak powiem, sprowadzić trochę na ziemię. No, ale nie bardzo mi się to udało jednak, nie bardzo mi się udało, bo jednak go aresztowali.\nA tutaj jeszcze taka ciekawa sprawa, można powiedzieć, z kolei bardzo przykra. Otóż teraz w Instytucie Pamięci Narodowej był niedawno, że tak powiem, na tapecie, „Anoda”. Był tam film. I jest pani, tam z tych historyków, która się zajmuje. Ja się z nią spotkałem i powiedziałem: „Co wy piszecie, że on umarł, był zastrzelony czy też wyrzucili go oknem”. Albo mówili, Gestapo, ci gestapowcy, na to samo wychodzi. Oni twierdzili, że on wyskoczył oknem. To dla rodziny taka była wersja. No, ale badania przeprowadzili jakieś takie, można powiedzieć, ale na przykład wlotu od pocisku czy czegoś takiego nie miał, nie miał wcale. I to było takie dla rodziny dziwne, co właściwie nie wiadomo: upadek, no to był jako upadek, no to złamany kręgosłup czy coś, prawda? No to normalna, jakby to powiedzieć, sprawa jest jakoś. Ale ja odkryłem, co to było, i jej powiedziałem, teraz, nawet bardzo niedawno temu.\nProszę pani, to było specjalne uderzenie. Otóż w tej szkole amerykańskiej, w której zaraz po wojnie, co tam mówiłem, że byłem na takim przeszkoleniu właśnie, uderzeń, zwrotów i tak dalej, to był tak zwany chiński cios. To uderzenie pięścią bardzo silnie w serce. Żadnego śladu nie ma. On w środku jest, pęknięte serce. Bardzo silne uderzenie. I na pewno on tak zginął. Zresztą ja wiedziałem… Opowiadał mi ktoś tam, kto właśnie miał spotkania takie z tymi ubowcami, gdzie go też właśnie usiłowali tak zabić, ale jakoś się im nie udało. Ale mówi, że zastosowali ten chiński cios. I tak na pewno było z jego śmiercią. A cóż, kolegom… Bo tak, zamknęli studia, zablokowali studia jego kolegom. Tam jeszcze jakieś szykany mieli oczywiście. Aha, no oczywiście badania te gestapowskie mieli, wyrywanie włosów z głowy, różne takie. Takie różne banały, powiedziałbym, różne takie rzeczy. W każdym razie odsiedzieli jakiś czas, wrócili na wydział, ale już później. Mieli tylko prawo dojść do tak zwanego inżynierskiego dyplomu – nie magisterskiego, a inżynierskiego. Jak to potem z tym wszystkim się skończyło, to już nie wiem.\nNo i tak, nie ujawniłem się do tej pory. Pamiętam przysięgę, jaką złożyłem, po prostu, ale to są zupełnie już dzisiaj inne sprawy. Bardzo się tym przejąłem, mianowicie ratowaniem starych ludzi na przykład. To była ciężka sprawa. Bo tak znowu ci alianci to nie byli znowu tacy chętni do Polaków. Tak że trudno to było wszystko jakoś ustalić, ale jakoś się udawało w końcu. No kilkaset osób zawdzięcza mi życie, co tam dużo mówić. Poza tym ten mój kolega potem wyjechał do Australii.\nTen, którego uratowano z katowni, tak?\nDo Australii. Tak, wyjechał i mi powiedział, że on w Europie już nie będzie.\nA ja nie wiem, jakie nazwisko ma teraz. On zmieniał ze trzy razy nazwiska.\n„Emil”. Jedno imię pamiętam, to był Emil. Emil, Emilek, tak. A jakie on ma nazwisko, to ja nie wiem, nigdy go nie pytałem o to. Po co? Nie wiem. On już nie żyje zresztą, bo dostałem taką wiadomość, że teraz właśnie zmarł niedawno. Ale po tych przejściach, po tym wszystkim, to wie pani, to jest… Jak się dowiedziałem o tych torturach, jak wyglądają, ooo. To jak mi tam ktoś opowiadał, jak go bili, tam tego… A później sobie tak pomyślałem: „A ty nie wiesz, przyjacielu, na co ich stać, po prostu”.\nPowie pan, jakie to były tortury?\nNa przykład tortura szczura, wie pani, jak wygląda? Oczywiście krępuje się odpowiednio, obnaża się brzuch i przystawia klatkę ze szczurem, którą się pogania z tyłu ogniem. I szczur się wżera w brzuch. No to każdy wysiadał przy takim czymś. No, jak to się mówi, nie było herosów tutaj na to. To była taka, pamiętam, najgorsza tortura, którą właśnie przeżył ten mój przyjaciel. I dlatego też i koledzy jego, zresztą był bardzo dzielnym wojakiem, chcieli go koniecznie uratować i udało się za pomocą tej szafy, szafy niemieckiej zresztą. No na ten temat to można bardzo dużo mówić różnych… […]\nProszę powiedzieć, czym się pan teraz zajmuje.\nNo zajmuję się właśnie sprawą Ukraińcy – Polacy – Niemcy.\nCzy pisze pan jakąś książkę?\nNie, to właśnie… Widzi pani, to jest taka sprawa, która się zresztą wiąże z moim życiorysem, za którą mnie Jegliński, zdaje się, przeklął do dziesiątego pokolenia. On ciągle uważa, że ja jeszcze piszę. Ale widzi pani, bo ja nie piszę, tylko rysuję. I tu jest cała sprawa. Ja wpadłem kiedyś na taki pomysł, który Jeglińskiego w Editions (to wydawnictwo jego, Editions) bardzo zafrapowało i spodobało mu się bardzo, żeby pokazać przy pomocy graficznej. Ja się za tym czuję silny, prawda? Ale mam także do dyspozycji świetnych grafików: Młodożeniec czy Ewa Berbeka, zresztą nieżyjąca już niestety. Oni się wzięli za to i są przygotowani do takich działań. Otóż życie swoje pokazuję jako rzekę. Po prostu, rzeka płynie i ja w niej. I tam się dzieją różne rzeczy w tej rzece. A to się odbija inny świat, który był, a to jest [coś innego]. To jest trudna rzecz, ale Młodożeniec to jest świetnym grafikiem. Zresztą Ewa to samo, no nie żyje, niestety. I ja to opracowuję. Bo tekst miał być po drugiej stronie, tylna okładka. To był tekst, który się akompaniował tutaj z przodem, plastycznym całkowicie. No i trochę tych metrów mi się udało. Niektórzy się śmieją, mówią, że niedługo zajadę na księżyc, jak tak dalej będzie. Ale wychodzi na to, że to będą cztery metry długości. No, zobaczymy, jak będzie, ale chcę to doprowadzić do końca, no bo wszyscy się ciągle mnie dopytują: „Powiedz, jak twoja »Rzeka«?”. A ja mówię: „No, chwilowo zastygła. Może mrozy zabiorą?” czy coś. Ale wie pani, masę spraw różnych takich wychodzi, przypomina się. I ja z bardzo wieloma ludźmi się spotykałem, wieloma bardzo, tak że właściwie to, prawdę powiedziawszy, mam może dużo do powiedzenia, tylko oczywiście pytanie jest takie, czy właściwie to oceniłem. Ale z jakiego punktu widzenia, to też jest pewna trudność. Bo to tak jak wspomnienia się pisze, to jak Jasio Ruman opowiada, że teraz pisać o tym, co się działo dwadzieścia, trzydzieści lat temu, to nonsens, bo się nie pamięta, wykrzywia się to. Że to nieprawda jest – niektórzy stawiają zarzuty takie, że jak on mógł pamiętać. No więc to jest rzeczywiście problem. Ale mam wrażenie, że może rozwiążę to przy pomocy plastyki, bo trochę inny odbiór jest tego, jak ludzie widzą obraz. A teraz się przekonałem jeszcze do tego, ten film mój…\nTytuł proszę podać.\nJeszcze proszę pani, ja miałem związki z Zakopanem. Ciągle w Tatrach siedziałem, pół życia tam spędziłem. Jestem zwariowany narciarz, chociaż już nie powinienem szarżować. Ale znałem bardzo dobrze tę szkołę imienia Kenara, w Zakopanem która jest, która kształci plastyków w różnych specjalnościach. Świetna szkoła, prowadzona… No niestety, samego mistrza nie poznałem, bo zmarł, ale jego żona była tam, przecież prowadziła, no a później inni, kolejni, szczególnie ten ostatni, Stanisław Cukier – to moi wielcy przyjaciele. On jest wielkim przyjacielem moim i żeśmy doszli do wniosku, jak tu zrobić, żeby pokazać sztukę. No to bach. Literatury na temat Powstania na przykład czy w ogóle jakichś działań wojennych, czy coś, no to jest, sporo można napisać, ale one nie oddają rzeczywistości. Spróbujmy, żeby ludzie sztuki to oddali. Ja mówię: „Oczywiście, że tak. Ja już od dawna coś tam gadałem na ten temat”. No i udało mi się. W zeszłym roku na wiosnę w szkole zrobiliśmy konkurs, konkurs w ten sposób zorganizowany, że ja dam komentarz historyczny do pewnych działalności. A to nazywało się i nazywa do tej pory: „Ojciec i syn”. To taka tragedia, która się rozegrała wśród żołnierzy niezłomnych w czterdziestym dziewiątym roku, w 1949 roku. Ona mnie kiedyś wzięła za serce, jak to się mówi. Myślałem sobie: „Muszę coś zrobić z tym wszystkim”. A dowiedziałem się dopiero dosłownie jakieś trzy, cztery lata temu najdalej, o tym, że była taka [historia], bo w IPN-ie zanotowali w jakichś atlasach historycznych, że ojciec i syn polegli w Łomżyńskim. Bo to działo się wszystko w Łomżyńskim, na terenie Łomżyńskiego. Ojciec był dowódcą oddziałów partyzanckich, to byli narodowcy wszystko, oddziałów partyzanckich, antykomunistycznych, a syn to był jeden z jego licznych synów, mały chłopak, jedenaście lat miał, jak był w oddziale partyzanckim. I walczyli tam przeciw tej całej komunie. I tak się stało niestety, że zostali otoczeni w jednej wsi i w jednym budynku. Oddziału nie było tam akurat, oni byli tylko we dwóch i znaleźli się w potrzasku. No oczywiście, strzelanina jest, ale ojciec nie chciał się poddać do niewoli, bo wiedział, czym to grozi. Komentarz dodawałem niedawno do tego, to oni powiadają, że ja przesadzam, że ja w ogóle… A ja nie przesadzam, naprawdę. Ja doskonale go rozumiałem, że on zdecydował się zabić syna i zabić siebie. I tak właśnie zrobił. Więc na kanwie tego zdarzenia czy jak to nazwiemy, tej tragedii właściwie, chciałem, żeby młodzi artyści zbudowali swój rysunek różnymi technikami, proszę bardzo. Żeby pokazali to, co ja mówię tutaj. A to trwało godzinę chyba, najdłużej, coś takiego mniej więcej. I ja się przechadzałem tam z nimi, opowiadałem to wszystko, a one rysowały, przeważnie dziewczyny zresztą są. Było dwóch chłopaków, a dziesięć dziewczyn w tym zespole konkursowym. Zresztą one wygrały ten konkurs, ale mniejsza z tym, nieistotne, kto wygrał. I wszystkie te prace przywieźliśmy do Warszawy. I ja w zeszłym roku w marcu, cały marzec otwarty był instytut, ta sala, jedna z tych sal do takiej ekspozycji, do wystaw. I ja urządziłem tam wystawę, wystawę z ich rysunków położonych w kole, a w środku była rzeźba. Jest tej wysokości rzeźba w drewnie, jednej zresztą z adeptek tej szkoły, zrobiona chyba rok wcześniej, tak że on tu nie tego. Ale tu idealnie trafiła. Zresztą on jest do obejrzenia w holu, jak się wchodzi tam do nich na Marszałkowskiej, naprzeciwko, na dole taka jest rzeźba, takie dwie postacie, które się załamują, ojciec i syn właśnie. Ojciec i syn. To jest z takiego potężnego drewna, to ciężkie to, jak nie wiem. Ale ofiarowaliśmy, szkoła i ja, ofiarowaliśmy to Instytutowi jako podarunek za to, że nam udostępnił tak pięknie. Zresztą to też nie było łatwe, ale zostało przeprowadzone. Tak że to jest to, co ja zrobiłem ostatnio właściwie, bo później ten Alek Gołębiewski mówi, żeby dać na konkurs to do niego, do Gdyni, do tego festiwalu. No to wobec tego wysłaliśmy to wszystko do niego, oni tam ocenili i dostaliśmy drugą nagrodę. Ja powiedziałem, że się śmieję, dlaczego nie pierwszą. „A bo pierwszą dostał »Romans«”. „A, jak »Romans«, to przepraszam bardzo”. Bo rzeczywiście taka historia była, nie wiem, czy pani zna. Dwoje ludzi spotkało się w celi, na Rakowieckiej bodajże to się działo, ale w sąsiednich celach. I metodą Morse’a zaczęli się z sobą komunikować. To jest autentyczne wszystko. No a później, bo na szczęście ich nie pozabijali, tylko trzymali ich ileś lat w więzieniach, oni się tam spotykali gdzieś, ale w więzieniach wszystko to się działo. Napisała jedna pani książkę na ten temat, która się nazywa „Krótka historia [o długiej miłości”]. Bo rzeczywiście zakochali się w sobie, nie widząc siebie w ogóle. Uważam, że świetny pomysł, w ogóle zresztą cała ta historia, tak że się należało im absolutnie. I mogli jeszcze wziąć drugie miejsce. No to nieważne. Ważna sprawa jest, za co się nagradza po prostu. I tak oni są starym małżeństwem po tym.\nChciałam jeszcze pana poprosić o taką krótką refleksję na temat Powstania.\nNa temat Powstania. Proszę pani, ja tutaj w swoim czasie, jak Jasio Ruman był redaktorem, takie miałem zamówienie, że tak powiem, na coś z okazji święta 1 sierpnia. Tam tak wiele osób pisało od siebie. No ale ja to ujmuję Powstanie, jakby to powiedzieć, rzeczowo. Właściwie jak naprawdę… Bo powstają takie książki jak „Obłęd ” na przykład. Przecież to jest po prostu człowiek, udaje siebie takiego intelektualistę dziennikarskiego i tak dalej, ale jest nic, on w ogóle nic nie zrozumiał. I wiele osób do tej pory nie rozumie, czym było Powstanie naprawdę. Czym było Powstanie? Mówią: „No tak, ale straty były, ile to gruzów, spalone domy”, to tamto. To wszystko to jest ofiara, którą się składa, tak jest po prostu. Każda walka wymaga ofiar po prostu i takie ofiary były. Ale o co się walczyło? To jest przede wszystkim pytanie zasadnicze. Niech powiedzą to, bo na ten temat różnie się mówi. A, że to były nieudane działania, przez aliantów niepoparte, a to może jeszcze jakieś inne. A ja mam inne zdanie, nie wiem, czy nie osobne, jak często, ale w każdym razie mam takie zdanie: Powstanie musiało być, ale musiało bezwzględnie być. Bo nie dosyć, że to było apogeum właściwie Armii Krajowej (nie tylko zresztą Armii Krajowej, wszystkich tych organizacji, niekomunistycznych, rzecz jasna). Więc to było apogeum, ale nie tylko apogeum. To był zapalnik. Przecież ja wiem z późniejszych czasów, jak to było, przecież spotykałem ludzi z Powstania na Zachodzie, w Polsce, w różnych sytuacjach. Wiem o tym, jak myśleli. Często mi mówili to. Otóż Powstanie było zapalnikiem tej bomby, a prawdziwe powstanie było po Powstaniu. Jak rysowałem, wie pani, mapę walk, które się odbyły po Powstaniu na terenie Polski, którą prowadzili żołnierze niezłomni, to tego odkryłem ponad dwa tysiące – ponad dwa tysiące walk samych. A więc to było prawdziwe… Zresztą jak się ogląda te stare fotografie na przykład, chociażby w tym albumie „ipeenowskim”, to się widzi. To byli ludzie, którzy poszli w marynarkach. Sztandary, sztandar tu jest, prawda, marynarki, jakaś broń i fotografowali się w ten sposób. Przecież to byli ludzie, którzy odeszli od miejsc pracy, od miejsc nauki. Przecież na przykład w czasie tego powstania, jak ja nazywam, powojennego, to przecież tam jest masę młodzieży, która nigdy nie była w żadnej konspiracji, więc to nie jest tak, że o, najpierw byli tu, tam w Łomży czy nie w Łomży, tu walczyli, a teraz to… Nie, niekoniecznie. Owszem, byli, ale większość młodzieży to była… Przecież ja sam pamiętam, jak wróciłem do Polski właśnie w czterdziestym szóstym roku, w drugiej połowie czterdziestego szóstego roku, to miałem takie zetknięcie z jednym z oddziałów partyzanckich w Górach Świętokrzyskich, na Kielecczyźnie. To byli ci osławieni partyzanci. Otóż ktoś przyszedł z oddziału do mnie, wiedział, że ja jestem tam, akurat się dowiedział od kogoś i powiedział: „Słuchaj, czy nie mógłbyś do nas przystać?”. Pytanie było trudne, muszę powiedzieć, bo tak: powiem, że ja się boję, no to powiedzą „tchórz” czy może inaczej jeszcze. Ale ja powiedziałem im, że to już nie ta faza jest po prostu, że tu się nie da nic zrobić. Przecież ci żołnierze niezłomni, co oni mieli za sobą? Bo tam na Zachodzie to myśmy mieli wszystko: artylerię, lotnictwo, proszę bardzo. Czy alianci nawet. A tutaj własne plecy były za sobą. Nie mieli żadnego odejścia. Tutaj moja znajoma rzeźbiarka, ja jej dałem taki pomysł, z Zakopanego zresztą. Ona pokazała takiego partyzanta, który jest częścią drzewa, który się unosi jakby nad górą, że startuje, wychodzi gdzieś z tego… Ale ma formę drzewa. Uważam, że świetna rzeźba. Zresztą jeszcze była taka jedna rzeźbiarka, której rzeźba wisi w Muzeum AK w Krakowie. Mianowicie wpadł na taki pomysł twórca, w sensie… Nie, to też była kobieta, już nie pamiętam jej nazwiska. Zrobiła taki obraz Powstania i partyzantów. Las, a z lasu wylatują piękne motyle, piękne, piękne motyle wylatują z tego lasu. Las jak to las, ponury, duży, wysokopienny, taki typowy las. Więc uważam, że to jest świetna rzeźba… Malarstwo, przepraszam, bo to jest malarstwo oczywiście. Właśnie, piękny motyl, tak można powiedzieć i o Powstaniu. Czy Powstanie nie było takim pięknym motylem? […]\nZdzisław Życieński Pseudonim: „Krzysztof” Stopień: kapral podchorąży Formacja: Zgrupowanie „Bartkiewicz” Dzielnica: Śródmieście Północne


Mieszkanie na sprzedaż - Warszawa - Bielany - WST-MS-3886 - 56.00m² - Wawa Estate\nDwupokojowe mieszkanie z tarasem na Młocinach. Salon z aneksem kuchennym i wyjściem na taras 15m2, przestronna sypialnia, łazienka z wanną oraz przedpokój. Mieszkanie ciche i bardzo widne. Osiedle zamknięte, strzeżone. Możliwość parkowania na terenie osiedla. W pobliżu dużo zieleni, las młociński, sklepy między innymi Biedronka i Galeria Młociny. Bardzo dobra komunikacja: autobus, tramwaj, metro. Zapraszamy do oglądania.\nSymbol oferty WST-MS-3886\nPowierzchnia pokoi 30 15


Produkcja filmowa – różne rodzaje - Anee\nProdukcja filmowa – różne rodzaje\nWrz, 20, 2017\nMożliwość komentowania Produkcja filmowa – różne rodzaje została wyłączona\nFilm to bardzo szeroka dziedzina działalności. Może być wykorzystywana do celów edukacyjnych, biznesowych, marketingowych, rozrywkowych, jak również do kampanii społecznych. Filmy mogą trwać od kilkunastu sekund to nawet kilku godzin, mogą być nagrywane w całości lub podzielone na odcinki, mogą być dokumentalne, fabularne, animowane.\nProdukcje filmowe w biznesie\nTo stwarza nieskończenie wiele możliwości wykorzystania filmu i stworzenia czegoś oryginalnego, niespotykanego, kreatywnego, co wyróżni się na tle innych produkcji. Zdecydowanie produkcja filmowa kojarzy się przede wszystkim z kinowymi obrazami. Te produkcje są najbardziej medialne, rozpoznawalne, najlepiej rozreklamowane, często cytowane i dyskutowane. Wielkie hity przyciągają do kin miliony osób na całym świecie. Jednak i mniejsze, bardziej niszowe, czy telewizyjne produkcje znają odbiorców. Przygotowanie takiego filmu trwa około roku, czasem dłużej, jeśli jest dużo zmian lokacji i dużo postprodukcji związanej z efektami specjalnymi. Produkcja filmowa to także filmy reklamowe i promocyjne. Te pierwsze służą typowo pokazaniu nowego produktu i przyciągnięciu klientów, natomiast te drugie mogą promować nie markę ale region, miasto, park krajobrazowy.\nDo tej kategorii dać można również filmy korporacyjne, czyli prezentujące historię firmy, ponieważ nie są one reklamą, a bardziej prezentacją działalności. Taka produkcja filmowa zazwyczaj trwa nie więcej niż kilka minut, choć najbardziej popularne formaty mieszczą się w granicach od trzydziestu sekund do dwóch minut. To pozwala na sprawne i efektowne pokazanie produktu, ale nie zanudzenie widza. Reklama powinna zapadać w pamięć i przynajmniej hasło reklamowe musi być chwytliwe. Najczęściej reklama opiera się na krótkich scenkach, a produkt sprawia, że wykonywanie czynności staje się łatwiejsze, obiad jest smaczniejszy dzięki nowym przyprawom, a nowy płyn do mycia naczyń sprawia, że wszystko zostanie umyte za mniejsza kwotę niż wcześniej. Produkcja filmowa to także filmy edukacyjne, społeczne, instruktażowe, czy promujące miasta oraz regiony. Takie filmy mogą mieć bardzo różna długość, od krótkich instrukcji po długie filmy z zakresu medycyny. Tutaj liczy się przekaz. Musi być jasny, jak i pozytywny.\nFilm mający nam przekazać informacje czy czegoś nauczyć nie może ograniczać się do suchych faktów, bo stanie się nudny. Warto jest dodać do niego różne wykresy, zdjęcia, animacje, które urozmaicą film i przyciągną wzrok. Przy każdej produkcji filmowej na pewno trzeba pamiętać o tym, by była fachowo zrealizowana.\n« Agencje reklamowe i pomoc w doborze nośnika reklamy Dlaczego warto pomyśleć o gadżetach z logo firmy? »\nCechy filmów reklamowych\nFilm reklamowy w mediach społecznościowych\nPoczątki totemów na rynku reklamy\nZareklamuj się ulotką\nCzym jest pełna identyfikacja wizualna firmy?