Tessa d'Urberville - Thomas Hardy (58870) - Lubimyczytać.pl\n6,91 (886 ocen\ti\t72 opinie) Zobacz oceny\nostatnia dodana przez Olka, 25 tygodni temu, w grupie Świat książek\nMollinka_90 | 2017-03-13\nPowieści Thomasa Hardy'ego należą do klasyki światowej literatury. Na to miejsce solidnie sobie zapracowały. Tworzone w epoce wiktoriańskiej, ukazują jej społeczne i kulturowe aspekty z wielkim pietyzmem i dokładnością. "Tessę..." czytałam jakiś czas temu, a stosunkowo niedawno sięgnęłam po "Z dala od zgiełku". Obydwie mnie urzekły, choć były raczej smutne w swojej ogólnej wymowie. Bohaterowie zmagali się z wieloma dylematami moralnymi, a ich życie uczuciowe nie było usłane różami.\nPostać Tessy d'Urberville jest wyjątkowo tragiczna. Ojciec dziewczyny, przekonany o swym szlacheckim pochodzeniu uruchamia istną lawinę wydarzeń, wysyłając ją do domostwa szacownych krewnych w roli służki. Państwo Urberville okazują się tylko rzekomymi krewnymi, ich rodzina w pewnym momencie przybrała po prostu arystokratyczne nazwisko. Jednym z ich kuzynów jest Alec, któremu Tessa wpada w oko. Nie wiąże on jednak z dziewczyną poważnych planów, mimo iż wszyscy liczą na ich rychły ślub. Tessa pada...\nPostać Tessy d'Urberville jest wyjątkowo tragiczna. Ojciec dziewczyny, przekonany o swym szlacheckim pochodzeniu uruchamia istną lawinę wydarzeń, wysyłając ją do domostwa szacownych krewnych w roli służki. Państwo Urberville okazują się tylko rzekomymi krewnymi, ich rodzina w pewnym momencie przybrała po prostu arystokratyczne nazwisko. Jednym z ich kuzynów jest Alec, któremu Tessa wpada w oko. Nie wiąże on jednak z dziewczyną poważnych planów, mimo iż wszyscy liczą na ich rychły ślub. Tessa pada ofiarą gwałtu. Jak można się domyślić, w konserwatywnym społeczeństwie, jest to powód do wstydu tylko dla niej. Kobieta zmuszona jest rozpocząć nowe życie jako mleczarka, ale na zawsze w jej psychice pozostanie tamto brutalne zdarzenie. Położy się ono cieniem na całym tragicznym losie Tessy.\nIdealistycznie nastawiona do życia Tessa poznaje wkrótce wrażliwego Angela. Mężczyzna okazuje jej swoje względy, lecz panna d'Urberville waha się między pragnieniem szczęścia a koniecznością wyznania prawdy, o tym co ją spotkało. Nie chce budować nowego życia na podwalinie kłamstwa. Tessa jest dobra, miła i szlachetna, ale mężczyźni, których spotyka okazują się albo brutalni i aroganccy jak Alec, albo słabi jak Angel. Doprowadza to do tragicznego końca...\nPowieść Thomasa Hardy'ego pisana jest prostym, klasycznym językiem. Przenosimy się na angielską prowincję z wszystkimi jej wadami i zaletami. Treść skłania nas do refleksji, nie pozostawia po lekturze obojętnym. Główna bohaterka wzbudza współczucie i litość. Uczy nas tego, że nie liczą się tylko te czyny, które zostały przez nas dokonane, ale i te, które zamierza się ziścić.\n„Tessę d’Uberville" czytałam jako nastolatka, a chociaż było to ładnych parę latek temu, ciągle tkwiła w mojej świadomości. Teraz, trochę ze strachem, że nie będzie już tym samym, czym była wtedy, postanowiłam odświeżyć lekturę. Pierwsze, co nasuwa mi się na myśl, to że pamiętam nie wszystko i nie zawsze dobrze. Ale strach był niepotrzebny, powieść teraz też wywarła na mnie wielkie wrażenie, poruszyła, zmusiła do wypłakania hektolitrów łez. Książka napisana w sposób prosty, prawie suchy, ale w efekcie tym bardziej wpływająca na uczucia i emocje. I chociaż powieść ma ponad sto lat uderzyło mnie w niej to, jak bardzo aktualna jest w niektórych swoich treściach, szczególnie gdy mowa o podwójnej moralności, tym bardziej, że poza drobnymi wyjątkami lektura „Tessy…" nie nasuwała myśli o wartościach całkiem przebrzmiałych i anachronicznym środowisku. Poza tym Hardy świetnie uchwycił dziewiętnastowieczny świat angielskiej wsi, zarówno w kwestii zwyczajów, życia codziennego, jak i...\nNa półkach: 100 książek, które warto przeczytać, listy różne (BBC, Le Monde, The Guardian, Time), Dentystka też baba czyli trochę romansideł i ckliwych historii, Przeczytane, Ulubione, Mam w domu :) 📚, ✔ 2015, Przeczytane ponownie, Opowieści, które mają to coś - starocie, groza i nie tylko, Klasyka i okolice czyli nie wstyd czytać przy ludziach\nNie polecam czytelnikom,...\nBasia | 2014-08-22\nKilka lat temu oglądałam świetny film Romana Polańskiego z Nastassją Kinski w roli głównej,oparty na tej powieści.\nTak jak film wywarł na mnie niesamowite wrażenie , tak samo ta powieść dostarczyła mi wielu emocji i wzruszeń , słowem zachwyciła mnie.Napisana jest pięknym językiem.\nDługo po jej przeczytaniu nie mogłam się otrząsnąć.\nFannyBrawne | 2015-12-05\nJedna z tych książek po których przeczytaniu czytelnik powinien poczuć się szczęśliwy, że żyje w XXI wieku. Wiele osób marzy o przeniesieniu się do wiktoriańskiej Anglii i przeżyciu miłości rodem z ,,Dumy i uprzedzenia" czy ,,Dziwnych losów Jane Eyre". Czy ktoś jednak chciałby przeżyć historię Tessy D'Urberville?\nUbogi pan Durbeyfield dowiaduje się, że jego rodzina wywodzi się z rycerskiego rodu D'Urbervillów. Postanawia więc skorzystać z okazji i nawiązać znajomości z rzekomymi krewniakami, rodziną, która po dojściu do majątku, przybrała to nazwisko. Jego córka Tessa rozpoczyna pracę u pani D'Urberville i staje się obiektem zainteresowania swojego rzeomego kuzyna, Aleca. Wszyscy liczą na małżeństwo tych dwojga. Alec ma jednak inne zamiary. Kiedy Tessa opiera mu się, ten ją gwałci.\nBy rozpocząć nowe życie, Tessa rozpoczyna pracę mleczarki. Na jej drodze pojawia się przystojny idealista Angel. Para zakochuje się w sobie. Jednak Tessa wie, że jej przeszłość może na zawsze...\nBy rozpocząć nowe życie, Tessa rozpoczyna pracę mleczarki. Na jej drodze pojawia się przystojny idealista Angel. Para zakochuje się w sobie. Jednak Tessa wie, że jej przeszłość może na zawsze zniszczyć ten związek. Jest rozdarta między pragnieniem szczęścia a obowiązkiem uczciwości wobec kochanego człowieka.\nKsiążka ukazuje pełne hipokryzji społeczeństwo wiktoriańskie. Czytając powieść, aż mnie skręcało ze złości, że Tessa, która została wykorzystana, jest traktowana, jakby z własnej woli została kochanką Aleca. Właściwie jest ona jedyną pozytywną postacią w tej książce. Kocha swoją rodzinę i troszczy się o nią, szanuje siebie, jest uczciwa, zdolna do prawdziwej miłości, a cierpienie nie zabija w niej empatii i wrażliwości. Jednak ona też jest człowiekiem i pewnego dnia dochodzi do wniosku, że nie może znieść bólu i poniżenia. Aleca oceniam negatywnie. Miał przebłyski ludzkich uczuć, jednak przez większość czasu zachowywał się arogancko i okrutnie, a wobec Tessy był nieczuły i całkowicie pozbawiony współczucia. Angel natomiast był słabym człowiekiem, który nie potrafił docenić jaki ma skarb. Kiedy to zrozumiał, było już za późno.\nHardy pisze pięknym, obrazowym językiem. Opisy rozważań filozoficznych czy przemyśleń bohaterów to prawdziwe perełki. Książka opowiada różnicach między prawami społecznymi a prawami natury, pragnieniu miłości, hipokryzji społeczeństwa, niezawinionym cierpieniu i nadziei na szczęście. Przywoływania historii przodków Tessy i porównywaniu ich z dziewczyną dodaje atmosfery tajemnicy i nieuchronności przeznaczenia. ,,Tessa D'Urberville. Historia kobiety czystej" to powieść, która wciąga, wywołuje refleksje i na długo zostaje w pamięci. A przy tym jest to powieść, którą czyta się z zainteresowaniem i ciekawością dalszych losów bohaterów.\n,,Piękny lub brzydki charakter polega nie tylko na tym, co udało się osiągnąć, ale na dążeniach i odruchach. Prawdziwa historia człowieka obejmuje nie tylko czyny przez niego dokonane, lecz i te, które spełnić pragnie."\ndeana | 2014-08-05\nNa półkach: Przeczytane, 2014, Polecam\nKsiążka, która w swej wymowie nie traci nic na aktualności. Tessa w swej nieznajomości świata i dobroci może denerwować. Z każdej strony jest wykorzystywana, uciskana a mimo trwa, naiwnie wierząc, że los się odmieni. Jak w innych powieściach naturalistycznych to nie ma szans dobrze się skończyć.\nUrzekły mnie opisy, bardzo szczegółowe, realistyczne, momentami surowe ale nie pozbawione pewnej wrażliwości i poetyczności.\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Klasyka, Powieści\nBiedna, naiwna Tessa - już dawno nikt mnie tak nie irytował. Książkę przeczytałam, ale szło mi bardzo opornie, gdyż co chwila miałam ochotę potrząsnąć bohaterką i wykrzyczeć jej, że jest idiotką...A w zakończeniu pan Hardy jak dla mnie ostro przegiął...No coś takiego wymyślić?! I nie chodzi mi o to, jak Tessa załatwiła sprawę z Aleckiem...Uważam, że warto jednak sięgnąć po ten utwór. Znam kilka kobiet, którym by się przydał dowód na to, że męczennice żywcem do nieba nie idą.\nviolabu | 2013-04-28\nKsiążka pt. "Tessa D'Urberville" to naturalizm w najczystszej postaci. Thomas Hardy przedstawił w swej powieści życie prostych ludzi, angielskich wieśniaków żyjących pracą, ich codzienne życiowe zmagania i problemy.\nGłówna bohaterka Tessa to dziewczyna młoda, ładna, szczera i pracowita. Poznajemy ją, gdy ma około 16 lat i jest po kilkuletniej nauce w wiejskiej szkole. Jak na jej rodzinę, to dużo. Tak naprawdę niewiele. Rodzice wypuszczają córkę "w świat" z nadzieją na znalezienie przez nią lepszego życia: pracy i męża. Nie zaopatrując jednak jej bagażu w wiedzę na temat ludzi, tego iż nie każdy człowiek tak jak ona jest z natury dobry. Ta dobroć i emocjonalność w przypadku niewinnej dziewczyny graniczy wręcz z naiwnością. Życia uczyła się zatem na własnych błędach. Pomimo tego, iż była chłopką, w przetrwaniu pomóc jej mogła jedynie wrodzona inteligencja i duma. Dążenie do osiągnięcia szczęścia okazało się niezmiernie trudne. Sposób wychowania naznaczony przesądami i piętnem...\nGłówna bohaterka Tessa to dziewczyna młoda, ładna, szczera i pracowita. Poznajemy ją, gdy ma około 16 lat i jest po kilkuletniej nauce w wiejskiej szkole. Jak na jej rodzinę, to dużo. Tak naprawdę niewiele. Rodzice wypuszczają córkę "w świat" z nadzieją na znalezienie przez nią lepszego życia: pracy i męża. Nie zaopatrując jednak jej bagażu w wiedzę na temat ludzi, tego iż nie każdy człowiek tak jak ona jest z natury dobry. Ta dobroć i emocjonalność w przypadku niewinnej dziewczyny graniczy wręcz z naiwnością. Życia uczyła się zatem na własnych błędach. Pomimo tego, iż była chłopką, w przetrwaniu pomóc jej mogła jedynie wrodzona inteligencja i duma. Dążenie do osiągnięcia szczęścia okazało się niezmiernie trudne. Sposób wychowania naznaczony przesądami i piętnem opinii społecznej, która niesprawiedliwie ocenia czystość seksualną kobiety w porównaniu do mężczyzny (czy w tym temacie wiele się zmieniło do dziś?) skutecznie się do tego przyczyniał. W książce obserwujemy zmagania Tessy z przeciwnościami losu, jej radości i smutki. Bohaterka wzbudza szczere współczucie u odbiorcy dzieła.\nPodtytuł "Historia kobiety czystej" celnie określa tematykę utworu. Książka napisana została w okresie wiktoriańskiej Anglii, gdy miarą człowieka był jego status materialny i społeczny przy zachowaniu pozorów przykładnego życia (co wiemy między innymi od Jane Austen). Thomas Hardy wyłamuje się jednak z tego trendu. "Tessa d'Urberville" jest pochwałą zalet charakteru, czystego serca, gdzie godną szacunku jest szczera postawa życiowa człowieka skierowanego na czynienie dobra oraz pokora. Losy bohaterów naznaczone są fatalizmem i tragizmem. Postaci są tak dokładnie wykreowane i opisane w każdym szczególe oraz niuansie osobowości, iż pozwala to czytelnikowi postawić się w ich sytuacji, jednać się z nimi poprzez odczuwanie empatii.\nDzisiaj nie widzimy w powieści nic, co mogłoby nas zadziwić w zachowaniach ludzkich. Książka napisana jednak w czasach pruderyjnych, została odrzucona przez pierwszego docelowego wydawcę jako zbyt śmiała obyczajowo. Wielce kontrowersyjnym było również niejednoznaczne odniesienie się do wiary.\nCechą charakterystyczną dla nurtu naturalistycznego jest fotograficzny opis rzeczywistości. W przypadku tej powieści jest nagromadzeniem opisów przyrody, jako że rzecz dzieje się na wsi i w jej otoczeniu, a mianowicie pośród pól, łąk, lasów, przy strumykach i rzece, na drogach pośród wzniesień i w dolinie. Nie będzie zadowolony z tego czytelnik, który omija takie opisy. Jednak to one ukazują dokładnie scenerię, w której wolno toczą się wydarzenia. Głęboki związek człowieka z naturą jest istotnym elementem dzieła.\n"Tessę d'Urberville" czyta się spokojnie, a samą książkę bierze się do ręki z sympatią. Akcja w powieści toczy się powoli, co w żadnym wypadku nie oznacza, że nudno, ponieważ Hardy potrafi zaskakiwać fabułą. Właśnie dlatego książka ta jest idealną pozycją dla wyciszenia, odprężenia, odstresowania. Serdecznie polecam na wieczór po ciężkim dniu pracy.\nApril | 2018-07-27\nNa półkach: 100 tytułów BBC, 2018, Literatura angielska, Dawne realia, Obyczajowe, Klasyka, Przeczytane, Ulubione, Posiadam\nMłodziutka Tessa jest zwykłą, wiejską dziewczyną, a przynajmniej tak się jej wydaje przez większą część jej życia. Kiedy jednak jej rodzina dowiaduje się, że jest w prostej linii spokrewniona z d'Urbervillami, jednym z najstarszych rodów w całej Anglii, postanawia wykorzystać Tessę jako kartę przetargową, która umożliwi im życie na poziomie na jakim powinna żyć stara i szanowana familia. Tessa poznaje Aleca, swojego domniemanego kuzyna, który po jakimś czasie dopuszcza się gwałtu na dziewczynie. To jednak tylko początek lawiny, która runie na główną bohaterkę.\nTessa była jedyną postacią w tej powieści, którą szczerze i uczciwie polubiłam. Uważam ją też, przynajmniej na tę chwilę, za najbardziej poszkodowaną moralnie dziewczynę o jakiej przyszło mi kiedykolwiek czytać, może też za najbardziej poszkodowaną dziewczynę w literaturze w ogóle. Bo co takiego zrobiła Tessa, że społeczeństwo wiktoriańskiej Anglii, w tym jej własny mąż, wyrzekało się jej stopniowo, doprowadzając do takiego...\nTessa była jedyną postacią w tej powieści, którą szczerze i uczciwie polubiłam. Uważam ją też, przynajmniej na tę chwilę, za najbardziej poszkodowaną moralnie dziewczynę o jakiej przyszło mi kiedykolwiek czytać, może też za najbardziej poszkodowaną dziewczynę w literaturze w ogóle. Bo co takiego zrobiła Tessa, że społeczeństwo wiktoriańskiej Anglii, w tym jej własny mąż, wyrzekało się jej stopniowo, doprowadzając do takiego a nie innego zakończenia jej losów? Została zgwałcona. To było jedynym aspektem, który zaważył na jej całym życiu przekreślając wszystko co było wcześniej oraz uniemożliwiając rozpoczęcie nowego życia, bo wszystko i wszyscy, których napotykała na swojej drodze przypominało jej, że w świetle konwenansów jest kobietą nieczystą i że nią pozostanie już do końca. Bo spotkała ją rzecz, na którą nie miała żadnego wpływu, a ludzie zaczęli traktować ją tak, jakby stała się co najmniej ladacznicą.\nGłówni męscy bohaterowie również nie są bez winy jeśli chodzi o historię Tessy. Mam nawet wrażenie, że Angel, który wydawał się osobą o szerokich horyzontach a który w chwili gdy Tessa mu zaufała i wyznała "swoje grzechy" (które przecież jej grzechami nie były) odrzucił ją bezceremonialnie, twierdząć, że przestał ją kochać przez tę jedna rzecz, jest w tym wszystkim gorszy od Aleca i tego wszystkiego, co on zrobił bohaterce. W moim odczuciu niczym nie zasłużył sobie na miłość Tessy.\nJęzyk Hardy'ego jest przepiękny. Co prawda początkowo ciężko było mi się do niego przyzwyczaić, zapewne przez kilka młodzieżówek, które przeczytałam przed "Tessą d'Urberville", ale warto było przebrnąć przez pierwsze kilkanaście stron, zarówno dla tego stylu jak i dla historii, którą autor przelał na papier. Uwielbiam takie opisy przyrody, jakie znalazłam w tej książce - nie za długie, ale jakże barwne i plastyczne. Niekiedy miałam wrażenie, że znajduję się na łące czy polu uprawnym, tuż obok Tessy.\nNa pewno jeszcze kiedyś wrócę do tej powieści, bo historia Tessy, mimo że smutna i bardzo przygnębiająca- a może właśnie dlatego? - ma w sobie coś takiego, co przyciąga do niej czytelnika nawet jeżeli wie, jak potoczą się losy głównej bohaterki.\nwhite_swan | 2012-11-24\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam, Książki, które warto przeczytać wg BBC, 2012, Moje epoki, Seria "Klasyka romansu"\nDawno nie czytałam opowieści, w której bohaterowie byliby tak irytujący, że łapałabym się za głowę z każdym ich ruchem i prawie że krzyczała: "Nie rób tego!". Cóż, "Tessa" jest właśnie taką książką, a mimo to ma w sobie coś, co sprawiło, że ta historia mną zawładnęła. Nie wiem, czy to zasługa pięknego języka, którego używa autor, tragicznego splotu wydarzeń, czy ukazania prawdziwego, nieprzekłamanego obrazu ludzi żyjących w Anglii XIX wieku razem z ich uprzedzeniami i niepojętą może dziś moralnością, ale nie mogłam oderwać się od lektury. Żałuję, że ta książka nie jest w Polsce szerzej znana, gdyż jak najbardziej na to zasługuje.\nDoświadczenie uczy nas , że dzięki długiemu błądzeniu odkrywamy krótka drogę.\twięcej\nThomas Hardy – Tessa d'Urberville\nDopóki trwa życie, dopóty trwa nadzieja.\twięcej\n"Triszna": kolejna ekranizacja "Tessy d'Urberville"\nDziś na ekrany polskich kin wchodzi ekranizacja klasycznej powieści Thomasa Hardy'ego "Tessa d'Urberville". Tym razem książkę tę adaptował Michael Winterbottom, a jej akcję przeniósł do współczesnych Indii.\nChcę przeczytać 2620


Lampa stadionowa 600W HSC-GA600W LED - Oświetlenie przemysłowe\nStrona główna / Oświetlenie LED / Oświetlenie sportowe LED / Lampa stadionowa 600W LED HSC-GA600\nLampa stadionowa 600W HSC-GA600W LED to modułowa lampa cechująca się wysoką wydajnością oraz odpowiednimi kątami świecenia, dzięki czemu perfekcyjnie sprawdzi się jako oświetlenie stadionowe oraz przemysłowe.\nLampa stadionowa 600W / Przemysłowa HSC-GA600W LED\nLampa stadionowa 600W HSC-GA600W LED to modułowa lampa cechująca się wysoką wydajnością, wytrzymałością oraz odpowiednimi kątami świecenia, dzięki czemu perfekcyjnie sprawdzi się jako oświetlenie stadionowe oraz przemysłowe. Wysokiej jakości wydajne diody LED o skuteczności świetlnej na poziomie 200lm/W sprawiają, że lampa sprawdzi się w nawet w najbardziej wymagających warunkach. Zastosowanie: obiekty sportowe, tunele, magazyny, kopalnie, hale przemysłowe.\nLampa modułowa LED 600W\nKażdy moduł lampy posiada oddzielny, nowoczesny radiator wykonany z wysokiej jakości aluminium odlewanego na zimno zapewniającego właściwą temperaturę pracy, co przekłada się także na dużo dłuższą żywotność diod LED oraz przesłon i układu optycznego. Lampa 600W sprawdzi się zarówno jako skuteczne oświetlenie obiektów sportowych ale również jako oświetlenie typowo przemysłowe. Jest w stanie pracować nawet w najbardziej wymagających warunkach takich jak kopanie, tunele czy hale przemysłowe.\nLampa stadionowa 600W = 84 600lm\nWarianty Lampy stadionowej 6000W\nLampa dostępna jest w 3 wariantach, które dodatkowo można ze sobą łączyć tworząc jeszcze potężniejsze źródło światła. Lampy idealnie sprawdzą się zarówno do oświetlenia obiektów sportowych, jak również jako oświetlenie miejsc o wysokim zapyleniu oraz zawilgoceniu takich jak tunele, kopalnie, hale produkcyjne, magazyny wysokiego składowania.\nZalety lampy stadionowej HSC-GA600W LED:\nUWAGA: Sprawdź dostępność. Lampa projektowa, wyłącznie na zamówienie.\nKarta produktu (w krótce)


Finał "Supermodelka Plus Size" - kto wygra - Magazyn - O tym się mówi - Polki.pl\nJuż w środę finał "Supermodelka Plus Size"! Która z...\nFinał "Supermodelka Plus Size" już 15 listopada!\nOglądałyście program "Supermodelka Plus Size"? Wszystkie odcinki obfitowały w emocje i obrazowały codzienność kobiet, które wymykają się współczesnemu kanonowi urody. Kto wygra pierwszą edycję programu o modelkach plus size?\nW środę, 15 listopada, odbędzie się finał pierwszej edycji programu "Supermodelka Plus Size"! Trzy najlepsze uczestniczki powalczą o tytuł zwyciężczyni, ale zdaniem jurorów - każda z dziewczyn, która odważyła się wziąć udział w show, jest już wygrana. Przezwyciężyła lęki i wstyd.\nCzas przygotować się do półfinałowego pokazu! #supermodelkaplussize #ilovepolsat #pięknojestpiękne #pieknowystepujewewszystkichrozmiarach #jesien2017 #curvymodel #rewolucja @rafalmaslak @ewokracja @emil_bilinski @eva_minge @polsatofficial #polishgirls\n8 Lis, 2017 o 12:43 PST\nJoanna, Kasia, Zuza? Która otrzyma tytuł Supermodelki Plus Size?\nEwa Minge, Ewa Zakrzewska, Rafał Maślak i Emil Biliński po raz ostatni ocenią, która z dziewczyn ma najlepsze warunki, aby zostać idealną supermodelką w rozmiarze plus. Ich werdykt stanowi 50% sukcesu. Drugie 50% oddane zostanie w ręce telewidzów, którzy będą oddawać głosy na swoje faworytki.\nZmierzch! #supermodelkaplussize #ilovepolsat #pięknojestpiękne #pieknowystepujewewszystkichrozmiarach #jesien2017 #curvymodel #rewolucja @rafalmaslak @ewokracja @emil_bilinski @eva_minge @polsatofficial #polishgirls\n8 Lis, 2017 o 12:20 PST\nMaska Zorro #supermodelkaplussize #ilovepolsat #pięknojestpiękne #pieknowystepujewewszystkichrozmiarach #jesien2017 #curvymodel #rewolucja @rafalmaslak @ewokracja @emil_bilinski @eva_minge @polsatofficial #polishgirls\n8 Lis, 2017 o 12:07 PST\n#supermodelkaplussize #ilovepolsat #pięknojestpiękne #pieknowystepujewewszystkichrozmiarach #jesien2017 #curvymodel #rewolucja @rafalmaslak @ewokracja @emil_bilinski @eva_minge @polsatofficial #polishgirls\n8 Lis, 2017 o 11:55 PST\nFinał programu będzie składał się z kilku etapów. Finalistki zaprezentują się m.in. w pokazach kolekcji Violi Piekut, Mario Menezi oraz w specjalnym pokazie inspirowanym filmem "Wielki Gatsby". Na scenie pojawią się tancerze programu "Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami".\nKtóra z kandydatek zwycięży? Finał programu na żywo, już w środę, 15 listopada o 20:40 w Polsacie! Przejrzyjcie nasze artykuły o uczestniczkach, przypomnijcie sobie, co wydarzyło się w poprzednich odcinkach.\nMaciora”, „Wieloryb, „Tłuścioch”... Trzeci emocjonujący odcinek show o modelkach plus size\nTagi: supermodelka, plus size, modelka plus size, program, Telewizja\nKis/5 miesięcy temu


Rozwilżanie kopulatorów • Polskie Forum Entomologiczne\nTeraz jest niedziela, 17 gru 2017, 16:28\nTytuł: Rozwilżanie kopulatorów\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 11:00\nMnie tam się wydaje cenny, ale nie o tym, mam pytanie ile czasu nawilżasz rozpięty już okaz przed wyjęciem kopulatora? Do całkowitego uelastycznienia? Czy teoretycznie wystarczy podejść do zagadnienia w sposób prosty i nawilżać aż da się po prostu wyciągnąć a przy okazji okaz jest na tyle elastyczny by przy manipulacjach go nie połamać? Ze świeżo zatrutych i miękkich preparowałem, ale z wysuszonych nie\nTytuł: Re: Tragosoma depsarium z Ameryki\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 11:24\nPreparacja była szybka. Okaz był rozwilzany dzień, odwlok był jeszcze trochę sztywny. Po oderwaniu dwoch ostatnich segmentów z kolpulatorem, który jest duzy i zajmuje dość pokaźną część w odwloku, umieściłem kopulator w KOH na 2 godziny. Jest to zbyt krótko, przydałoby się go potrzymać aż do rozpuszczenia tkanki bloniastej, okalającej całą strukturę. Niestety na to juz nie bylo czasu, w niewielkim pospiechu preparowałem to wszystko a o maly wlos zostawiłbym paramery na dnie.\nSądzę, że powinno to potrwać jakieś 8 godzin, sprawdzę to na kolejnym samcu Prionus coriarius jak również zobaczę jak spisze się solakryl, który zakupiłem niedawno do zatapiania takich preparatów.\nJesli aparat nie zostanie dobrze rozwilzony może dojśc łatwo do jego uszkodzenia, ułamania części dlatego warto byloby poświęcić temu więcej czasu. I wszystko robiłoby się łatwiej.\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 11:32\nTen solakryl wydaje sie być ciekawy, przygotowywałem niektóre preparaty w euparalu ( ostatnio) i jestem bardzo zadowolony, niestety nie z ceny. Jeżeli solakryl byłby mniej chimeryczny niż zwykły balsam kanadyjski i nie wymagał takiego stopnia odwodnienia - czyli przypominał właściwościami euparal, byłby ciekawą alternatywą dla tego ostatniego...Wrzuć jakieś fotki jak zrobisz preparaty. dzięki z góry!\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 20:30\numieściłem kopulator w KOH na 2 godziny. Jest to zbyt krótko, przydałoby się go potrzymać aż do rozpuszczenia tkanki bloniastej, okalającej całą strukturę. Niestety na to juz nie bylo czasu,\nNie będę się za bardzo wymądrzał, bo chrząszcze a motyle to inna bajka, ale czy nie lepiej go na 15-20 minut do łaźni parowej?\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 20:43\nWyszłoby na to samo, dobra myśl, tylko że z gorąca parą wolę ostrożnie, a przy wiekszych owadach należaloby utrzymać w miarę stałą temperaturę ok 90 st C przez dłuższy czas i tu nie mam pomysłu, jak to zrobić.\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 20:53\na przy wiekszych owadach należaloby utrzymać w miarę stałą temperaturę ok 90 st C przez dłuższy czas i tu nie mam pomysłu, jak to zrobić.\nNaczynie żaroodporne - włożyć probówkę wypełnioną do połowy roztworem ługu (oczywiście wkład owadzi tyż) - nalać wody do naczynia, mniej więcej 3/4 wysokości probówki - na kuchenkę (lepiej, żeby druga połowa wiedziała co się pichci )\nJak zawrze zmniejszyć gaz do minimum, niech tylko pyka... Czas gotowania trzeba sobie samemu dopracować. Motyle spędzają tam nie więcej jak 10 minut (ale te małe). Chrząszcze pewnie dłużej... Ot cała filozofia.\nGdybym miał moczyć...\nNapisane: poniedziałek, 19 gru 2011, 21:28\nJa używam palnika spirytusowego + podstawki z metalowej siatki + naczynka żaroodpornego. Mogę odpalić na biurku bez biegania do kuchni\nNapisane: wtorek, 20 gru 2011, 12:36\nW sumie to nic nie trzeba podgrzewać - ja już teraz robię wszystko na zimno, trzeba tylko po prostu dłużej macerować.\nNapisane: wtorek, 20 gru 2011, 20:47\nDokładnie ! Ja robię tak samo, jednego dnia do ługu, drugiego preparuję (małe motyle), większe po dwóch dniach. Przy zimnym ługu nie ma stresu, że coś może się rozgotować.\nNapisane: wtorek, 20 gru 2011, 21:14\nJak koledzy, maceruję bez gotowania (na zimno). czas jak podaje Grzesiek. Żeby mieć co robić mam 10 fiolek z NaOH lub KOH umieszczonych w styropianowej podstawie. Przy każdej fiolce z odwłokiem, umieszczam badanego motyla. W trakcie pracy nad odwłokiem , motyl jest na oddzielnym kawałku pianki (styropianu) i czeka na wynik badania. Po oznaczeniu podpinam preparat pod motyla, na etykiecie wpisuję nazwę i do zbioru we właściwe miejsce


Autobus Solsona → Terrassa od 56 PLN - do 2 odjazdów na GetByBus\nGetByBus 🚌 Autobus Solsona - Terrassa\nSolsona do Terrassa Terrassa do Solsona\nMiędzy przystankami Solsona a Terrassa znaleziono do 2 linie autobusowe. Pierwszy odjazd z Solsona jest o 07:55 i przyjeżdża do Terrassa o 09:20. Ostatni odjazd jest o 16:55 i przyjeżdża o 18:20. Cena biletu w jedną stronę dla osoby dorosłey wynosi od 56 PLN do 56 PLN.\nNajpopularniejsze odjazdy między przystankami Solsona a Terrassa\nPrzejazd autobusem z Solsona do Terrassa\nAutobusowi przewoźnicy od Solsona do Terrassa\nCeny biletów od Solsona a Terrassa\nNajkrótsza odległość pomiędzy Solsona (ES) a Terrassa (ES) jest 81 km. Najszybszy autobus, który odjeżdża o 07:55, jedzie 01:25h. Najdłuższy czas przejazdu na tej trasie jest 01:25h. Dodatkowe informacje o każdej linii możecie zobaczyć klikając na linie z wyników wyszukiwania.\nTrasa między Solsona a Terrassa jest oceniona łącznie 0 razów.\nInformacje o przystankach i dworcu przyjazdu Terrassa możecie zobaczyć tutaj


Wynajem atrakcji na piknik | Magazyn Atrakcji\nWynajem atrakcji na piknik\nKompleksowy wynajem atrakcji na piknik\nSpecjalizujemy się w kompleksowym wynajmie atrakcji na imprezy. W swojej ofercie posiadamy symulator rajdowy, dmucheńce, żyroskop oraz wiele innych sprzętów eventowych. Nasza firma każdego dnia rozwija się dzięki czemu wprowadzamy coraz więcej innowacyjnych urządzeń.\nImpreza na Falentach\nJednym z główniejszych elementów na pikniku stanowiły nasze atrakcje. Robiły się niesamowite kolejki do symulatora i żyroskopu. Można było sprawdzić się jako kierowca rajdowy lub przetestować swoją wytrzymałość w przeciążeniu które sięgało do 3G . Fotobudka pozostawiła uczestnikom dużo uśmiechu wspomnień, dzięki śmiesznym gadżetom. Na miejscu goście dostawali szybki wydruk, aby wspomnienia trwały jak najdlużej. Dla najmłodszych świetnie sprawdzał się dmuchaniec. Który nieprzerwanie byłoblegany przez dzieci\nImpreza firmy Interam\nDla pracowników firmy Interam na otwarcie nowej siedziby we Wrocławiu z wielkim entuzjazmem przyjęły się nasze dwa symulatory rajdowe. Cieszyły się wielkim zainteresowaniem gości. Uczestnicy zmagali się na wielu trasach rywalizując miedzy sobą, przejazdami na czas.\nŻyroskop w Łebie\nWszystkich plażowiczów w Łebie lub wybierających się do Łeby, zapraszamy do naszego stanowiska które mieści się na zachodniej plaży. Żyroskop z naszej oferty wraz z dmuchańcem dostarczają sporą alternatywę dla tych co mają dosyć opalania.\nKażdy urlopowicz może sprawdzić swoją wytrzymałość na naszej atrakcji jakim jest żyroskop na wynajem\nFotobudki na wynajem cieszą się popularnością na każdym weselu. Każdego weekendu sezonu weselnego wszystkie fotobudki na nich są. Wesela to nie wszystko, nasze fotobudki pojawiają się też na urodzinach czy imprezach integracji. Na ostatniej z nich, cieszyła się popularnością w jednej z takich imprez firmy Polpharma. Każdy dostał zdjęcie oraz ma możliwość pobrania sobie zdjęcia na komputer\nPo więcej informacji zapraszamy na www.thebestbudka.com.pl\natrakcje na event, atrakcje na wynajem, urządzenia na event


Modne torebki i więcej na eMANZANA - Ogłoszenia | Darmowe Ogłoszenia Regionalne I Katalog Firm. Dodaj i przeglądaj za darmo\nnr. ogłoszenia: 13050\nUwielbiasz Torby skórzane? Z niecierpliwością czekasz na najnowsze trendy i kolejne modele? A może szukasz miejsca, w którym w prosty i szybki sposób dobierzesz torebkę do różnych stylizacji? Wbijaj do nas, eManzana.pl. Tanie torebki damskie, to i inne u nas.


Pseudo-miłosierdzie | Niepoprawni.pl\nKoniecznym jest się zatrzymać przy tej dość trudnej materii, łatwej do zakłamana, do wymieszania, a trudnej do wyprostowania i ujednoznacznienia. Są to jednak sprawy, które się nagromadzały przez kilkaset lat – już za czasów księdza Skargi uwidoczniły się silne problemy obyczajowe, a teraz to już są zagrożeniem dla cywilizacji życia. Trudne nie trudne, ale przekopać i zrozumieć to trzeba – to już warunek, byśmy przeżyli.\nMiłosierdzie to jedna z cech braterstwa – jednego z filarów sprawiedliwości wspólnotowej, nierozerwalnie jak odpowiedzialność, czy solidarność związana z wolnością i własnością. Tu tak jak i w przypadku braków odpowiedzialności mamy do czynienia z fałszem. Pseudo-miłosierne poglądy, to fałszywe miłosierdzie. Fałsz tutaj polega na zamianie miłości z miłosierdziem.\nObie cnoty – miłość i miłosierdzie - są wprawdzie łaskami, ale tylko miłość dotyczy wybaczania. Tylko miłość uzdalnia do brania na siebie win swojego winowajcy, aby on będąc w ten sposób wolny od niewoli grzechu mógł zacząć normalne życie człowieka godnego zaufania, prawego i zorientowanego na przyszłość (miłosierdzie bierze na siebie tylko część skutków naprawy winy tego, kto skrzywdził osobę obcą, ale nie oznacza wybaczania mu winy – nie wolno np. wybaczać w imieniu „zdradzonych o świcie”).\nTo wielce znaczący aspekt tego fałszywego miłosierdzia – wzięcie na siebie ciężaru naprawy krzywd. Okazuje się, że nie można wziąć na siebie ciężaru czyichś krzywd, gdy nie wyschnie ich źródło, gdy winowajca nie zaprzestanie czynić zło, gdy nie wyrzeknie się złych skłonności i to w sposób wiarygodny – uznając się winowajcą w sprawie popełnionego złego czynu lub zaniechania dobrego czy obrony dobra, przepraszając i obiecując, że tego więcej nie zrobi, naprawiając krzywdy na ile jest w stanie.\nW pełni możliwe jest to tylko w relacji miłości.\nGdyby chodziło o miłość, to darować winowajcy obowiązek rekompensaty za spowodowane krzywdy w sytuacji gdy nie jest on zdolny do ich naprawienia jak najbardziej można. Miłosierdzie jednak nie dotyczy relacji z krzywdzicielem poza przypadkiem, gdy to on sam siebie skrzywdził świadomie i dobrowolnie. Wtedy najpierw ratujemy go jako ofiarę, a później traktujemy jak winowajcę, któremu nie możemy przebaczyć – przebaczyć to on może tylko sam sobie – wejść w relację miłości musi sam ze sobą. (Przebaczenie samemu sobie jest też warunkiem prośby o przebaczenie kierowanej do osoby skrzywdzonej – przebaczenie sobie kończy akt wewnętrznego nawrócenia).\nW przypadku zdrady doznanej osobiście mogę swojemu zdrajcy przebaczyć i żyć w dalej z nim w przyjaźni i zaufaniu. Są jednak warunki udzielenia mu tego przebaczenia, które musi spełnić i jak każdy winowajca, i jak ten, który chce odzyskać zaufanie po jego zawiedzeniu - po zdradę, bo bez nich nie ma mowy o przyjaźni i zaufaniu. Tu nie wchodzą w rachubę układy, kompromisy, poprawności, względy na innych, zasady, czy nakazy, albo mody. Na coś takiego pozwala tylko miłość prawdziwie ofiarna, wielkie poświęcenie i odwaga przeciwstawienia się całemu światu, który ma tu swoją mądrość: „raz zdrajca, zawsze zdrajca”. Żeby mu wybaczyć, trzeba by mieć pewność, że się nawrócił, i że to trwałe nawrócenie. Nikt normalny nie wybacza zdrajcy. Przebaczanie zdrajcy jest w zasadzie aktem wiary, że po nawróceniu dotychczasowego zdrajcy żyje już w nim Chrystus. Dodatkowo trzeba być człowiekiem wierzącym w Chrystusa i w to, że Chrystus takiego zawierzenia temu zdrajcy ode mnie oczekuje.\nInaczej też jest, kiedy winowajca jest indywidualny, a którego poprawę jesteśmy w stanie śledzić, a inaczej, gdy winowajców jest cała grupa, kiedy każdy z nich ma inne cechy indywidualne, a inne grupowe. Tak jak nie mamy zasady odpowiedzialności grupowej, tak nie może być i przebaczenia zbiorowego, a więc i miłości zbiorowej. (Miłość dotyczyć może i dużej ilości osób, ale zawsze jest wyróżnieniem indywidualnym i każdemu inna). Natomiast może być miłosierdzie zbiorowe, ale tylko świadome i dobrowolne i bez pośredników - już domaganie się jakiegoś obowiązku, czy konieczności, albo poprawności w tym zakresie to oczywiste szukanie frajerów do oskubania. To, co się dzieje wokół WOŚP Owsiaka, to megaafera organizatorów, ale i pseudo-miłosierdzie składających ofiary ( w Caritasie tego nie ma).\n„Konieczność wybaczania” to wymysł, to podpowiedź naszych wrogów, osób które nam źle życzą – błędna interpretacja przykazań nakazujących miłość, nadto z rozszerzeniem ich na miłosierdzie. Nakaz miłości nie oznacza że miłość jest obowiązkiem (tak samo i miłosierdzie obowiązkiem być nie może – nakaz świadczeń to np kontrybucja, czy podatek).\nSą one zawsze łaskami udzielanymi świadomie i dobrowolnie, oraz indywidualnie. Nakaz miłości to tylko tyle, co żądanie, by nie oczekiwać za miłość wzajemności, by nie wiązać miłości z jakąkolwiek interesownością, nawet miłością wzajemną. To samo z wyrażającą miłość łaską przebaczenia (nie ma umów resetowych, że ja ci przebaczam twoje winy, a ty mi moje – każdy musi się ze swojego grzechu nawrócić), czy łaską miłosierdzia. Koniecznością w tych kwestiach jest tylko wystrzeganie się wszelkiej interesowności z tym związanej. Nie ma mowy o żadnym automacie, o żadnym przymusie.\nW rezultacie to pseudo-miłosierdzie jest zdradą – zawsze – zdradą ofiar bezpośrednich, nawet zdradą człowieczeństwa. Jest i zdradą siebie, swojego rozumu, swojego zdrowego rozsądku przez udzielającego takiego „miłosierdzia”.\nJest zarazem udzieleniem przebaczenia – tak jak w miłości i jednoczesną niezdolnością do wywiązania się z niego, poniesienia kosztów naprawy win, typowych dla miłości.\nMało tego – jest nieegzekwowaniem obiecanej poprawy przez winowajcę – w tych warunkach każdy udzielający łaski ma obowiązek łaskę wycofać, cofnąć przebaczenie, a więc i powrócić do egzekucji odpowiedzialności za grzech wcześniejszy, za krzywdę, którą przebaczający usiłował brać na siebie, jak i za ten nowy grzech, który świadczy o tym „braku poprawy”,\nPseudo-miłosierdzie wiąże się z - obrazowo mówiąc - nie leczeniem rany otwartej przez winowajcę, a jedynie ocieraniem łez pokrzywdzonemu, czy płynącej krwi, zmiąną opatrunku na ranie, króra jest wciąż rozszarpywana kolejnymi krzywdzeniami. Jest ciągłym ponoszeniem kosztów, ale pozostawianiem krzywdziciela bezkarnym. Nie ma naprawy win – krzywdziciel, zbój, gwałciciel, czy pasożyt może wieść spokojne życie i uprawiać swój proceder, nawet majątek gromadziś i w sprawowaniu władzy brać udział\nMiłosierdzie jest działaniem doraźnym, ale prowspólnotowym. Wybawiona z opresji ofiara ma stać się zdolną do normalnej aktywności życiowej, ale dana wspólnota ma się po takiej akcji przeorganizować i zabezpieczyć przed podobnymi niesprawiedliwościami na drodze przywrócenia sprawiedliwości i ukarania winnych. Miłosierdzie jakiejś osoby wobec innej będącej w potrzebie, a nieznajomej, to zawsze wielki wstyd dla wspólnoty – dowód że nie funkcjonują jej służby strzegące sprawiedliwości.\nNiestety jest to dziś raczej nagminne, bo atak protestantyzmu i bizantynizmu zrywa transmisję sprawiedliwości na prawo. Wydaje się, że i judaiści też preferują prawo. Robi się z tego poważny problem cywilizacyjny. Grozi, że będzie coraz bardziej nieludzko i samozatraceńczo. Dzisiejsze służby państwowe, tam gdzie jeszcze funkcjonują, są przeważnie służbami strzegącymi prawa stanowionego przez waadze, a nie strzegącymi najpierw sprawiedliwości i człowieczeństwu, jak to powinno być w zdrowej i prożyciowej społeczności.\nBy przywrócić sprawiedliwość trzeba pokonania bestii w winowajcy, trzeba ustanowić nowe prawo zabezpieczające przed naruszeniem sprawiedliwości takim, jakie nastąpiło i podobnymi jemu naruszeniami. To jest potrzebne, by móc zacząć traktować krzywdziciela jak człowieka, po czym dać mu możliwość powrotu do społeczeństwa, jeśli przyjmie warunki życia według prawa sprawiedliwego, czyli chroniącego, normalnych, prawych i moralnych, nastawionych na życie. Te sprawy to już rola państwa. Kiedy państwo się z tego obowiązku nie wywiązuje, a państwa robią to nagminnie, zwłaszcza w aktualnych zakłamanych i spiskowych czasach, pojawiają się takie dziwne zalecenia o „konieczności wybaczania” motywowanej „religijnie”, „miłosierdziem”, albo interesownością, czy satanizmem ideologii poprawności politycznej, czy faszyzmem (korporacyjnym) lewactwa\n28 Stycznia, 2015 - 15:24\nPo ocenie tego wpisu myślę,że mało kto zrozumiał o czym piszesz i o co Ci chodzi.Zastanawia mnie sprawa przebaczenia zbiorowego, które biskupi polscy wystosowali do biskupów niemieckich.Czyżby nie wiedzieli o tym, że takowe nie istnieje? Pozdrawiam\n28 Stycznia, 2015 - 16:33\nCo do trudności tematu, to sam to zastrzegałem. Trudno jest prostować i ujednoznaczniać coś wykręcane długotrwale i przez wielu - po to, by im w takiej właśnie formie służyło.\nCo do biskupiego "Przebaczamy i prosimy o przebaczenie" to była jakaś rozpaczliwa próba nawiązania dialogu między Kościołami.\n"Nakaz miłości to tylko tyle, co żądanie, by nie oczekiwać za miłość wzajemności, by nie wiązać miłości z jakąkolwiek interesownością, nawet miłością wzajemną. To samo z wyrażającą miłość łaską przebaczenia (nie ma umów resetowych, że ja ci przebaczam twoje winy, a ty mi moje – każdy musi się ze swojego grzechu nawrócić), czy łaską miłosierdzia".\nUmowa resetowa w żadnym przypadku nie mogła przełożyć się na miłość wzajemną warunkującą wzajemne odpuszczenie sobie win.\nTrudny to temat nie na gorące głowy\n28 Stycznia, 2015 - 18:05\nPędzące w złości bez widoku odnowy\nMiłość to nie jest seks , ani pożądanie\nTo własne przebaczenia , z Bogiem jednanie\nBy to zrozumieć potrzeba być Wierzącym!\nW wierze trwałym , w Modlitwie nie ustającym\nSame obligowanie to słowa puste\nCzyny decydują , gdy gromią rozpustę\n28 Stycznia, 2015 - 18:39\n"Same obligowanie to słowa puste\nCzyny decydują , gdy gromią rozpustę"\nTą prawdę zwłaszcza nam trzeba odnowić\n- Przed chwilą o tym samym pisałem marusiowi:\nA przebaczenie prawdziwe to wielka jest potrzeba\nBo bez niego, w dobrze pojętej miłości, nie pójdziem do nieba.\n28 Stycznia, 2015 - 18:54\nNie wszyscy potrafią się skupić na myśleniu\nBo tylko wtedy podążą ku oświeceniu\nModlitwa może ich ku Bogu prowadzić\nLecz potrzebują się na diabła obrazić\n28 Stycznia, 2015 - 19:34\nMyślenie, to szukanie precyzji,\nBy myśl wyrazić słowem i dojść do decyzji\nDecyzji niezłomnych - do postanowień dla serca własnego,\nCo robić, a co wstrzymać – dla przyszłości życia i życia wiecznego.\nMądrość i rozum, to dary Świętego – dary Ducha\nOne są w sercu i serca trzeba słuchać\nA Bóg w modlitwie najgłośniej mówi wtedy, gdy jest cisza\nKiedy podszeptów złego już całkiem nie słychać,\nCała sztuka życia – i o to wiedziem boje,\nBy znać wolę Bożą i mieć ją za swoją\nBóg słowo prawdy wciąż do nas kieruje\nLecz tylko ten, co diabłu milczeć każe ją odnajduje.\n28 Stycznia, 2015 - 21:28\nWiedza naszego społeczeństwa na temat wiary jest znikoma. Wprawdzie ponad 90% rodaków deklaruje wiarę w Boga, ale na na eucharystię niedzielną uczęszcza już tylko około 30% wierzących. A przecież wiara ze słuchania i czytania jest. Pojęcie wybaczenia u tych, którzy nie poznali znaczenia Bożego miłosierdzia często rozumiane jest jako nadstawiania drugiego policzka, co jest błędem. Wokół owego "drugiego policzka" operowali i operują dziś (również nie rozumiejący czym jest przebaczenie) różni żurnaliści z gazet mainstreamowych.\nRedaktorzy i żurnaliści zasugerowali narodowi z nazwy katolickiemu hurtowe przebaczenie wszystkich win z okresu przed "transformacją" posiłkując się argumentem "drugiego policzka". Głównym wyznacznikiem przebaczenia obrano nie pytając narodu sławetną grubą kreskę i tak to to się za nami ciągnie.\nNależałoby ludziom wyjaśnić ten problem łopatologicznie, językiem prostym i zrozumiałym dla przeciętnego Kowalskiego. Obawiam się miarko, że powyższe wywody tak jak moje rozważania o zaprzaństwie są dla wielu osób zbyt hermetyczne.\nPrzyczynę zaprzaństwa (o czym nie wspomniałem we wpisie) upatrywałbym również w braku uwłaszczenia majątków wielu obywateli na ich dobro. Człowiek uwłaszczony czuje się mocniej osadzony w swoim środowisku, podczas gdy człowiek wywłaszczony, pozbawiony nawet możliwości zarobkowych na tyle by zabezpieczyć podstawowe potrzeby rodzinne, czuje się jak bezpański pies. Dlatego tracąc orientację szuka sobie innego pana. To tak na marginesie. Nie chodzi mi tu o usprawiedliwianie zaprzaństwa!\nW społeczeństwach, gdzie rządzący dbają o obywatela zapewniając mu godziwe wykształcenie i propaństwowe czyli patriotyczne wychowanie, a później zarobkowanie, tylko łotry i zwyrodnialcy nie czują się przywiązani do swego środowiska, a w efekcie i państwa, a to jest mniej niż margines. Takiego państwa się nie zdradza, więc i zaprzaństwa mniej. To takie moje "głośne myślenie".\nBo pomyślmy: praca jest przywilejem wybrańców Właściciel nieruchomości jest na każdym kroku uzależniony od urzędnika, który mu wyznacza sposób postępowania na niby swoim. Na każdy ruch (np wycięcie starego niepotrzebnego drzewa swojej posesji) należy otrzymać zgodę urzędnika, który udziela, bądź nie, stosownego pozwolenia, a przy tym konstytucja mająca go chronić jest fikcją. Czy w takim państwie obywatel czuje się uwłaszczony.\nWe wspomnianych prze Ciebie czasach Piotra Skargi obyczaje wprawdzie zaczęły się psuć, ale wiara w Boga była prawdziwa, nie tak zagrożona i rozmyta jak dzisiaj. Człowiek wierzący w Boga prawdziwie gdy nawet pomyślał o zdradzie (bo jednak zaprzaństwo jest zdradą - chociażby ideałów) miał przed oczami Judasza, a określenie zaprzaniec było gorzej niż pejoratywne.\nMożna by tak ciągnąć dalej, ale i tak zbyt wiele napisałem.\nBROŃMY POLSKICH LASÓW PRZED ZŁODZIEJAMI!!!\n28 Stycznia, 2015 - 21:43\nJak najbardziej, Twoje głośne myślenie, ma bardzo głęboki sens!\n28 Stycznia, 2015 - 22:15\nŻeby to myślenie chociaż kogoś ruszyło, nie byłoby zasiewem między ciernie...\n29 Stycznia, 2015 - 00:12\nWszystko co piszesz zgadza się i z moją opinią. Podkreślę parę spraw.\n- „A przecież wiara ze słuchania i czytania jest”. Jest nawet bardziej ze słuchania. Słowo Boże z wiarą czytane ma nawet moc egzorcyzmu.\n- Tematykę „nadstawiania drugiego policzka” próbowałem tu przedstawiać kilkakrotnie – począwszy od motywacji dla Klubu Antypałkarskiego, po motywację dla kierowania się wyborami ludzkich wartości wyższego rzędu, a poświęcania na ich rzecz potrzeb i wartości niższego rzędu. Mam wielkie wrażenie, że mało kto szuka wiedzy w tym temacie, a nie brakuje i takich, co mnie atakują personalnie tylko za to, że głoszę coś, co od kogoś przejęli inaczej poukładane.\nA temat jest bardzo, bardzo ważny – bo to i „dawanie drugiej szansy” i tolerancja, a nawet równouprawnienie dla zła, dla demoralizacji, to życie wśród kłamstw, rządów przestępców i spiskowców, wybory ponowne polityków skompromitowanych, to wreszcie superzaprzańskie wyrzeczenie się patrzenia dalekowzrocznego na rzecz mentalności „byle tu i teraz” i „byle z tym, co obiecuje dawać” – to wielkie zaburzenie zdrowego rozsądku, roztropności i odpowiedzialności, a wraz z nią i wolności i własności.\n- „gruba kreska” to nie jest sprawa przebrzmiała. To też nieodcinanie się od pierwiastków negatywnych http://niepoprawni.pl/comment/1463029#comment-1463029\nTo brak zdecydowanej nienawiści zła, to wreszcie kłamstwa obrastające temat „mowy nienawiści”.\n- czy nasze wywody są hermetyczne?\nOczywiście – dla tych, co ulegli emocjonalizmowi nadmiernego – a przecież to jest mowa odczłowieczających mainstreamowych mediów masowych.\nOczywiście – dla tych, co nie mają „woli politycznej”, by szukać jakiejś zmiany, co żywią złudzenia, że samo się coś poprawi, że starczy biernie „przetrwać”, że „... bieda musi pofolgować”\nTemat ten napocząłem we wpisie http://niepoprawni.pl/blog/miarka/lasy-panstwowe-a-wlasnosc. Na pewno trzeba kontynuować. Jest wielki problem zamiany własności w posiadanie, po czym zaraz przychodzi zniewolenie.\n- temat uwłaszczenia\n„Wałęsa. Gdzie jest mije 100 milionów?”. Teraz nie ma już z czego. Możliwe, że jedyną receptą będzie nacjonalizacja wszystkiego co jest Państwu niezbędne i przejście do traktowania państwowego jak swojego z wielką odpowiedzialnością obywatelską za wszystko, za całe dobro wspólne Narodu, który odzyska w ten sposób suwerenność. Dopiero przy funkcjonującym gospodarczo i ekonomiczie dobru wspólnym otwarcie szerokich możliwości budowy własności prywatnej obywateli. W tak urządzonym państwie nie będzie klimatu do zaprzaństwa.\n- co do czasów Piotra Skargi\nTo już były czasy protestantyzmu. Polska miała tu już wielkie zaniedbania. Mając dość siły, by przejąć państwo krzyżackie, pozwoliła nie tylko na powstanie z czasem wrogich Prus, ale i to protestanckich – pierwsze protestanckie państwo w Europie. Z tą naszą katolicką wiarą było już mocno nie tak. Nauki księdza Skargi to przejęła praktycznie tylko drobna szlachta, a odżyły dopiero pod zaborami.\nNie tak długo po księdzu Skardze był potop szwedzki i ogrom zdrady, ogrom zaprzaństw... Mało tego – pochopnie wybaczonych, przez co Polska już tylko słabła, a demoralizacja rosła...\n28 Stycznia, 2015 - 23:23\nGdy pochylam się nad tematem przebaczenia,\nmoje myśli bezwolnie biegną do istoty sakramentu pokuty.\nPoprzez pryzmat pięciu warunków sakramentu pokuty,\nprzebaczenie postrzegam jako twórczy proces\neliminowania ze swojego serca głodu zemsty.\nGłodu zemsty, nie głodu sprawiedliwości.\nZauważam przy tym, że łatwiej jest mi myśleć o krzywdzicielu,\nodkąd potrafię zamienić się z krzywdzicielem krzesłami.\nDzięki temu dostrzegam już w swoim krzywdzicielu\nChoćby dlatego, że złość i zawiść\nzadają mu gromadę cierpienia.\nGdy pochylam się nad tematem wymiaru sprawiedliwości,\nswoje rozważania zaczynam od pochylenia się nad pojęciem kary.\nKara jest konsekwencją konkretnego wyboru.\nPodobnie jak nagroda.\nNagroda dopinguje do pozytywnego działania,\nkara zaś, jako środek ze swej natury wychowawczy,\nzmusza do takiegoż działania.\nObowiązkiem człowieka jest więc dopomaganie\ntak w nagradzaniu, jak i w karaniu.\nZa ideał uważam wymierzanie sprawiedliwości\nprzez ludzi uzdolnionych do przebaczenia.\n29 Stycznia, 2015 - 02:07\nPięć warunków sakramentu pokuty – tu dotyczy mojego sakramentu. To ryzykowne próbować to przenosić na swojego krzywdziciela. Ja tu raczej biorę pod uwagę, że w cnocie sprawiedliwości najsilniejszą jest cnota miłości i skupiam się na relacji mojej miłości do krzywdziciela, na tym, czego brakuje, by ona mogła trwać i przyczynić się do jego rzeczywistego nawrócenia, do pomocy jemu w odzyskaniu przez niego miejsca w naszej społeczności gwarantującego pokojowe współżycie, wierność, przyjaźń, zaufanie... – w ogóle jakie gwarancje z jego strany mogą mnie przekonać, że dalsze nasze współżycie jest możliwe. A dopiero takie stwierdzenie będzie oznaczało przebaczenie.\nJak już dojdzie do przebaczenia, to i sprawiedliwość będzie przywrócona. Krzywdziciel zrealizuje swoje postanowienia, swoją „pokutę i zadośćuczynienie” – czyli to, co mi obiecał, a obiecał na ile tylko go stać, a resztę zadośćuczynienia, dla przywrócenia stanu sprzed krzywdy biorę na siebie – i to realnie, bez darowania mu jakiegoś elementu (grozi samemu wchodzenie przez to w nędzę), tylko samemu wypracowując utracone dobra, jeśli tylko jestem w stanie nadrobić to, czego on nie był w stanie nadrobić, czy zrekompensować, a jeżeli nie jestem, to modlę się o pomoc Bożą, czy ludzi z otoczenia.\nZ kolei wymiar sprawiedliwości w formie kar i nagród to już dotyczy sprawiedliwości. Jej stan to przede wszystkim: Każdemu co mu się należy, zasługa i uczciwa zapłata, praca i płaca na uzgodnionych warunkach, a gdy bez uzgodnień, to na zasadach typowych. Kary i nagrody mają przywracać sprawiedliwość, czy stanowić optymalny stan sprawiedliwości – tu litera prawa musi się dostosować (dziś najczęściej jest odwrotnie – to prawo jest usztywnione, przez co jest co najwyżej praworządność, ale nie sprawiedliwość).\nDopiero kary sprawiedliwe mają wymiar wychowawczy i odstraszający dla innych, a także przywracania pokrzywdzonym utraconych dóbr – to dziś jest kpiną, że za karę wychowaczego klapsa rodzic jest karany, a przestępcy mają liczne złagodzenia wyroków i brak kary śmierci za najgorsze zbrodnie – to nie sprawiedliwość, a i praworządność kulawa. Dziś faktycznie to ofiary utrzymują system „praworządności”, kłamliwie zwanej też sprawiedliwością, albo, że wobec przestępcy stosuje się „prawa człowieka” dokładnie w tym samym zakresie, co do jego ofiary jeszcze zanim zostanie przywrócona sprawiedliwość, bądź co bądź podstawa dla człowieczeństwa.\nPiszesz: „Za ideał uważam wymierzanie sprawiedliwości przez ludzi uzdolnionych do przebaczenia”.\nOtóż przy przebaczeniu nie ma kary, bo pominięty jest cały wymiar sprawiedliwości – jest on sprowadzony do umowy przebaczenia. (co nie znaczy, że aparat prawa, jeśli już zostanie zaangażowany, nie może się doszukiwać „interesu publicznego”). A to „uzdolnienie” to miłość – miłość prawdziwa, bezinteresowna, a nawet ofiarna.\nNatomiast za bardzo niebezpieczny uważam ten fragment Twojej wypowiedzi:\n„Zauważam przy tym, że łatwiej jest mi myśleć o krzywdzicielu,\nzadają mu gromadę cierpienia”.\nTo już pachnie pseudo-milosierdziem; żle, ideologicznie, pojętym humanitaryzmem; faktyczną rezygnacją z przebaczenia mimo kłamliwej retoryki - tym, co jest przemiotem niniejszej całej notki.\nTe złość i zawiść, co zadają mu „gromadę cierpienia” mogą rodzić współczucie, ale nie uprawniają do okazywania litości, szukania dla niego ulgi – to jego „boli, bo ma boleć”, bo ma przypominać mu o przyczynie bólu, którą trzeba usuwać, o „złości i zawiści”, które są przez niego zawinione, o jego nagannym postępowaniu i wadach charakteru (brakach cnót). Sprawiedliwość to zdolność do życia w społeczności, a nie brak cierpienia. Bez tej „gromady cierpienia” nie miałby motywacji do nawrócenia, do szukania pojednania z członkami swojej społeczności.\n29 Stycznia, 2015 - 10:59\nMyślę, że mamy dwa różne spojrzenia na definicję przebaczenia.\nUważam, że przebaczenie jest elementem miłości.\nJeśli tak, to podobnie jak miłość nie ma względu na osoby.\nI podobnie jak miłość, jest bezinteresowne.\nWięc nie oczekuje od krzywdziciela poprawy.\nPrawdziwe przebaczenie jest wolne od lęku.\nA lęk przed powtórką nie pozwala przebaczyć.\nNajłatwiej wychodzi nam przebaczanie zmarłym.\nBo już nie skrzywdzą.\nCzy jednak możemy mówić tu o prawdziwym przebaczeniu?\nA może tylko o wyeliminowaniu lęku?\nI to tylko w tej konkretnej relacji?\nGdzieś, w jakiejś modlitwie przeczytałem:\n"Sprawiedliwość bez miłości jest przykra".\nUważam, że miłość, czyli również przebaczenie,\njest ponad sprawiedliwością.\nJednak nie wyklucza sprawiedliwości.\nSprawiedliwość robi to, co do niej należy.\nPrzebaczenie zaś kontroluje sprawiedliwość,\nby nie przerodziła się w akt zemsty.\nPrzy tym uzdalnia do nie przekreślania krzywdziciela.\nWarto pochylić się nad działaniem wymiaru sprawiedliwości.\nSędzia, któremu wcześniej zgwałcono córkę,\nautomatycznie odsuwany jest od sprawy za gwałt.\nBo jego wyrokowanie w tym przypadku\nmoże być nie do końca sprawiedliwe.\nZ braku przebaczenia krzywdzicielowi swojej córki,\nwyrok może być namiastką zemsty.\nSędzia powinien być człowiekiem przebaczenia.\nBo tylko taka postawa jest postawą bezstronną.\nPrzed odczytaniem wyroku\nsędzia dopuszcza również akt miłosierdzia.\nUwarunkowany jest on jednak\nszczerym aktem skruchy oskarżonego.\nCzęsto wówczas ogłoszony wyrok\nzłagodzony jest do wyroku w zawieszeniu.\nI daje szansę oskarżonemu na poprawę.\nPrzy uzdrawianiu naszej rzeczywistości\npowinniśmy poprawiać błędy sędziów,\nnie zaś same założenia wymiaru sprawiedliwości.\n29 Stycznia, 2015 - 15:28\nZ pierwszym zdaniem się zgadzam w zupełności - przebaczenie jest elementem miłości.\nW drugim się nie zgadzam - widzę jakiś poważny błąd. Bo miłość ma wzgląd na osoby. Miłość jest bowiem łaską, wyróżnieniem szczególnym osoby, którą się do niej wybiera, osoby której się jej udziela, a zawsze udziela się „ze swego”, więc śledzi się postępy tej osoby w przyjmowaniu tej łaski, aby w przypadku jej przyjęcia obdarzać ją stosownymi darami łaski, które przyjęte i użyane w wolności, ale zgodnie z przeznaczeniem, przyniosą tej kochanej osobie owoce duchowe, których potrzebuje.\nRazem to długi proces, ale zwróć uwagę, że cały ciąg wydarzeń zapoczątkowanych udzieleniem łaski jest ze strony łaskawcy naznaczony bezinteresownością, a nakierowany jest na dobro osoby obdarzonej łaską.\nMało tego – miłość to również gotowość do ponoszenia ofiar i poświęceń przez osobę kochającą dla dobra osoby kochanej, aby ją ratować z opresji, ratować przed atakami zła, by służyć swoją pomocą, pracą i walką, brać na siebie ciężary dla niej aktualnie nadmierne, aby nabywała sił niezbędnych do normalnej aktywności, do samodzielnego funkcjonowania w społeczności.\nSama miłość jest zawsze zwrócona ku dobru osoby kochanej, jest relacją między dobrami osoby kochającej i kochanej – więzią między nimi, po zdolność do tworzenia jedności i wspólnoty (ludzi dobrych), służy powiększaniu dobra u osoby obdarzanej łaską miłości, oraz jej zdolności do obrony przed złem, przed jego szkodzeniem, krzywdzeniem, ale i pokusami, prowokacjami, czy namowami ze strony zła (ludzi źle nam życzących, zdradzieckich), np. atrakcyjnymi na „tu i teraz”, a zabójczymi w przyszłości.\nTak więc miłość ma jak najbardziej wzgląd na osobę wybraną na jej obiekt, osobę szczególnie wyróżnioną. Człowiek dobry kocha wszystkich ludzi, bo w każdym odnajduje dobro z którym jego dobro wchodzi w relację, ale każdego kocha inaczej, bo każdy człowiek jest inny, inne ma zdolności, cele potrzeby, i uwarunkowania zewnętrzne. Tu równości nie ma.\nPodobna sprawa z tym „względem na osoby” jest ze sprawiedliwością. Nawet mówi się, że „Temida jest ślepa”. Ale tak naprawdę to nie jest w nią w przypadku osób, a szans – każdy dostaje szansę, aby być jednakowo traktowanym. W łasce (tu łasce miłości) tego nie ma. Akt łaski jest zawsze czynem wolnym – jest w wyłącznej gestii łaskawcy. W przypadku miłości mówimy nawet „Serce nie sługa”.\nDalej piszesz: „Prawdziwe przebaczenie jest wolne od lęku”.\nRaczej chodzi o zaufanie (w nim nie ma lęku) – boimy się, że osoba, której przebaczymy zawiedzie nasze zaufanie - a że przebaczenie wiąże je z powrotem do zaufania do osoby, której wybaczamy, to i Twoje zdanie samo w sobie jest prawdziwe. Chodzi jednak o zaufanie nie tylko co do tego, że drugi raz nie skrzywdzi mnie, ale i kogoś innego i siebie samą.\nLęki te mają swoje uzasadnienie i nie wolno się ich wyzbywać jakimś automatyzmem, tylko przebaczeniu trzeba stawiać warunki. Tu też widać, dlaczego nie ma przebaczeń zbiorowych – bo każdy z nas jest inny i warunki przebaczenia dla każdego muszą być inne.\nLęki zostaną zawsze i zawsze będą słuszne, gdy o te warunki nie zadbamy, aby były spełnione budząc zaufanie, że zadziałają niezawodnie, że obietnice zostaną dotrzymane, że dobry duch będzie miał swoją kontynuację.\nPiszesz: “Uważam, że miłość, czyli również przebaczenie, jest ponad sprawiedliwością”.\nChodzi o “wymiar sprawiedliwości”, który zostaje sprowadzony do “umowy przebaczenia” (pisałem powyżej). Jednak sama w sobie cnota miłości jest tylko jedną z wielu cnót, które składają się na cnotę sprawiedliwości.\nPiszesz: „Sędzia powinien być człowiekiem przebaczenia. Bo tylko taka postawa jest postawą bezstronną”.\nRozumiem Cię. Twój pogląd, to konsekwencja powyższego o wyższości miłości ponad sprawiedliwością. Nie zgadzam się z tym. Sędzia ma być obiektywny, a więc i ponad miłością, bo miłość jest zawsze zaangażowaniem osobistym. Tylko sędzia, który jest zaangażowany osobiście jest skłonny do przebaczenia, albo zemsty. Przebaczenie należy tylko do pokrzywdzonego, zemsta tylko do Boga. Obie te postawy są u sędziego naganne.\nKiedy sędzia ogłasza „wyrok złagodzony ... do wyroku w zawieszeniu. I daje szansę oskarżonemu na poprawę”\n- to nie jest to żaden “akt miłosierdzia“ (a raczej mógłby być aktem “pseudo miłosierdzia”, czy destrukcji wymiaru sprawiedliwości). To w założeniu jest tylko element wychowawczy kary – płynący z docenienia tego, iż winny rokuje poprawę i szybki powrót do zgodnego życia w społeczności ludzi dobrych. Jednak przebaczeniem to nie jest, gdyż przebaczenie jest łaską, a łaska jest zawsze udzielana, a więc może i być cofana, w zależności od postępów w jej przyjęciu i współpracy z nią. Natomiast sprawiedliwość wiąże się z wyrokiem, a ten jest nieodwołalny. Wyrok “złagodzony” (również “zaostrzony”) w stosunku do “widełek kodeksowych”, to tylko zwycięstwo sprawiedliwości nad praworządnością.\nA z tym ostatnim zdaniem:\n“Przy uzdrawianiu naszej rzeczywistości powinniśmy poprawiać błędy sędziów, nie zaś same założenia wymiaru sprawiedliwości”, to już się całkiem nie zgadzam.\nNa sędziów mamy wybierać sobie ludzi prawych i służebnych wobec moralności, a w tym i wobec morale wspólnotowemu - czyli nam, wspólnocie. Sędziów, którzy popełniają błędy mamy zwalniać, a nawet karać, a nie poprawiać ich błędy – zresztą kto miałby to robić? Mamy raczej eliminować byty zbędne – administracje, biurokracje, urzędy, a nie je mnożyć.\nZałożeniem wymiaru sprawiedliwości jest służba na rzecz sprawiedliwości i innych ludzkich wartości wyższego rzędu – tu rzeczywiście nie ma co poprawiać. Jest natomiast co poprawiać w systemie praw, aby służyły jak najlepiej rozumianej sprawiedliwości (a nie praworządności, jak to się często dzieje, czy “literze prawa”, albo w ogóle ideologii, czy jakiejś “poprawności politycznej”, lub widzimisię różnego rodzaju kacyków, tyranów, czy uzurpatorów, nawet jak potrafią swoją wolę ubierać w “akty prawne”).\nUważam, że nie powinniśmy nigdy dopuszczać do rozsądzania swoich spraw sędziów nie tylko podejrzanych o stronniczość, o przekupność, czy bycie zastraszonym, ale i o możliwość popełniania błędów. Sędzia to zawód społecznego zaufania, więc jeżeli nie ufam danemu sędziemu powinienem mieć prawo skutecznego protestu, aby go zmienić.\n29 Stycznia, 2015 - 17:46\nW swoim komentarzu poruszasz wiele wątków.\nKażdy z nich, choć ważny, wymagałby odzielnej notki,\nby te pojęcia choć odrobinę przybliżyć.\nRównież uważam, że miłość jest łaską.\nDodam, że łaską Boga dla człowieka.\nCzy natomiast łaską jest\nmiłość człowieka do człowieka?\nTego to ja już nie byłbym taki pewien.\nRaczej jest "spłacaniem zaciągniętego długu".\nW myśl zasady - darmo dostałeś, darmo oddaj.\nJeśli zakładamy, że miłość jest bezinteresowna,\nto wzgląd na osoby byłby jej zaprzeczeniem.\nBo byłby najzwyczajniej interesowny. Wybiórczy.\nA miłość nie koncentruje się na sortowaniu.\nJako "ofiarna troska dla zbudowania drugiego człowieka"\nkoncentruje się tylko na czynieniu dobra.\nNa ofiarnej trosce.\nDla każdego potencjalnego biorcy.\nJeśli ten ma wolę ją do siebie zaprosić.\nże miłość zarezerwowana jest tylko dla ludzi\nsobie bliskich i ewentualnie uczciwych.\nNiektórzy dokonując takiego wyboru,\nmyślą sobie nawet po cichu, że to łatwiejsze.\nChyba jednak tylko pozornie łatwiejsze.\nNapewno łatwiej jest wspierać dobre działania\nbliskich sobie osób, niż osób sobie obcych,\ntrudniej natomiast jest nie wspierać\nu bliskich sobie osób działań złych.\nChoć trudniej wspierać działania dobre\nu obcych sobie osób,\njednak łatwiej przy tym jest nie wspierać\ndziałań złych u tychże obcych sobie osób.\nPrzebaczenie, jako element miłości jest bezwarunkowe.\nNatomiast droga do pełnej postawy przebaczenia\nusłana jest pokusami warunkowania przebaczenia.\nWarunkowanie przebaczenia zawsze posiada egoistyczne źródło.\n29 Stycznia, 2015 - 21:37\nZgadzasz się, że “miłość jest łaską”. “Dodajesz, że łaską Boga dla człowieka”.\nJednak w Twoim “darmo dostałeś, darmo oddaj” w odniesieniu do człowieka jest dar Boży to poprzedzający (dostałeś od Boga). I miałbyś rację co do słuszności tutaj tej zasady, gdyby Boża miłość była darem.\nTo by wyglądało tak: “Biorę, przenoszę, jestem bezinteresowny, nic sobie nie zostawiam, jestem jak automat, “darmo dostałem, darmo daję” - sam nie kocham”.\nWidzisz absurd? Widzisz, że miłości się nie da dawać, bo miłość to nie dar, tylko łaska? Tak samo łaska Boża udzielana człowiekowi, jak łaska człowieka udzielana drugiemu człowiekowi?\nZasadniczym elementem łaski jest jej udzielanie, czyli nie zbywanie się jej na rzecz osoby, której została udzielona, a przeciwnie – ścisły nadzór nad jej wykorzystaniem. Znamy takie: “Jestem Bogiem zazdrosnym”.\nOsoba, która ma w niej udział tylko z niej korzysta, ale jej nie zawłaszcza, nie może z niej robić użytku dowolnego, tylko taki, który jest jej przeznaczony. Nie może jej komuś “dać”. Za tym idzie i “wycofanie łaski” przez łaskawcę, czy inaczej mówiąc “utrata łaski”, kiedy się jej nie przyjmie zgodnie z jej przeznaczeniem.\nCo do “względu na osobę” w miłości, to obszernie opisałem powyżej. Dodam, że wzgląd na osobę musi być, bo nie byłaby to łaska jej udzielana, tylko norma.\nDla obrazowego przedstawienia tego pozwolę sobie na mały żart z zamianą paru słów w twoim tekście:\n“A ku..estwo nie koncentruje się na sortowaniu.\nJako "ofiarna troska dla zbudowania drugiego ku...wiarza"\nkoncentruje się tylko na czynieniu seksu.\nJeśli ten ma wolę ją do siebie zaprosić”.\nA to wszystko przez “brak względu na osobę”.\nNo i jeszcze tu się upierasz: “Warunkowanie przebaczenia zawsze posiada egoistyczne źródło”.\nJuż o tym pisałem powyżej w temacie lęków. Dodatkowo można się przyjrzeć tym warunkom:\n- Ma nazwać zło, którego się dopuściła, ma tego żałować (i to ze względu na zerwaną relację miłości), ma pragnąć powrotu do normalnych, prospołecznych i jakie by tam nie były zakłócone relacji, jest gotowa zadośćuczynić za wszystko zło, które powstało bezpośrednio i pośrednio przez jej uczynek zły, czy zaniechanie dobrego, obiecuje zrobić wszystko, żeby więcej żadnym złem nie zakłócić wzajemnych relacji, starać się odzyskać zaufanie, być osobą uczciwą i lojalną...\nGdzie więc tu widzisz egoizm przebaczającego? Czy on tu cokolwiek zyskuje w stosunku do tego, co było zanim została skrzywdzona? Przecież to wszystko było i wcześniej.\nJest wprost przeciwnie – to osoba przebaczająca, jeśli odnajdzie w sobie miłość prawdziwą, uzdalniającą ją aby przebaczyć (a nadto wziąć na siebie część kosztów zadośćuczynienia) wciąż może pozostać faktycznie skrzywdzoną. A tak będzie jeśli osoba której przebaczamy nie wywiąże się ze wszystkich warunków, a osoba przebaczająca nie znajdzie dość siły by wycofać przebaczenie, po czym realizację warunków przebaczenia, ewentualnie pełnego zadośćuczynienia, a nadto kary egzekwować np.sądownie.\nTu jeszcze dodam drugi element uzasadniający konieczność stawiania warunków osobie, której przebaczamy: “równanie w górę” – niekoniecznie do swojego poziomu, ale do poziomu pozwalającego na samodzielne i bezkonfliktowe funkcjonowanie w społeczności, kiedy już z danej osoby zostanie zdjęty “parasol”, czy “inkubator” łaski przebaczenia, a przynajmniej do poziomu poprzedzającego przebaczany zły czyn.\nTakie przebaczanie bezwarunkowe prowadzi do “równania w dół” – osoby skrzywdzonej do poziomu osoby krzywdziciela. To element socjalizmu, czy komunizmu – tylko że tam to się nazywa: “równać inteligenta z robotnikiem, robotnika z chłopem, a chłopa z ziemią”.\nWciąż mamy ten wielki problem zbyt łatwego przebaczania. Nie stawianie przebaczeniu warunków i to konkretnych skazuje nas na bycie zawsze ofiarami, cierpiętnikami, frajerami, niewolnikami.\n29 Stycznia, 2015 - 16:37\n29 Stycznia, 2015 - 19:07\nW swoim pierwszym komentarzu pod notką napisałem, że\n"przebaczenie postrzegam jako twórczy proces\neliminowania ze swojego serca głodu zemsty".\nMyk z przebaczeniem polega na tym,\nże ktoś uparł się przebaczenie traktować\njako część składową sprawiedliwości.\nI w ten sposób sprawiedliwość rozwodnił.\nTak pojawiła się "gruba kreska".\nSprawiedliwość rządzi się swoimi prawami.\nI bacznie pilnuje tych praw.\nJest krótka i zimna.\nPrzebaczenie zaś rządzi się swoimi prawami.\nStary Testament kojarzy mi się ze sprawiedliwością.\nChrystus w swojej Ewangelii\nnie zniósł Starego Testamentu, ale Go ożywił.\nPrzebaczenie nie jest więc zniesieniem,\na ożywieniem sprawiedliwości.\nJako element miłości jest ponad sprawiedliwością.\nNadaje sprawiedliwości głębszy sens.\nJako korektor emocjonalnych stanów z przeszłości\nwpływa na sprawiedliwość, ale jej nie niszczy.\nCzyni ją jedynie bardziej czystą.\nNie powinniśmy wiele majstrować ...\n29 Stycznia, 2015 - 22:06\nprzy przebaczeniu.Mamy przecież KKK.Pozdrawiam\n29 Stycznia, 2015 - 22:57\nRównież uważam, że nie powinniśmy wiele majstrować przy przebaczeniu. Nawet wogóle przy nim nie powinniśmy majstrować. Bo egoistyczna ludzka natura jest bardzo pomysłowa. Z krzywdą dla tej drugiej, duchowej natury człowieka.\n"Mamy przecież KKK". Tylko jaki procent (poza lekcjami religii) z niego korzysta?\nCo do wcześniejszego Twego pytania o mój światopogląd...\nOd ponad piętnastu lat jestem pod wrażeniem duchowości św. Franciszka z Asyżu.\n29 Stycznia, 2015 - 23:35\nsą darem dla kościoła, w zależności od czasu i miejsca , o ile są zgodne z KKK.On obowiązuje wszystkich katolików,niezależnie od tego czy go znają czy nie.Powinniśmy go stosować zawsze i wszędzie.Pozdrawiam\n30 Stycznia, 2015 - 02:02\nZ całym szacunkiem Verito do Ciebie, do Twoich dobrych intencji i Katechizmu KK, ale przełożenie nauki Kościoła na język polityki nie jest sprawą prostą, bo wielu jest tak zlewaczonych, że od razu dostaje białej gorączki jak się ktoś za to bierze, tłumacząć, że jakoby Kościół nie powinien się „wtrącać do polityki”. Chodzi bowiem o w kwestie, w których diabeł majstruje od dawna, a nadto ma pomocników w modernistycznych i lewackich satanistach, a nadto zna jego zapisy i komentarze do niego, włącznie z czterotomowym. Katechizm rzadko podlega aktualizacjom, zaś moderniści i lewacy atakują nas ciągle swoimi nowościami. My zaś nie potrafimy KKK "stosować zawsze i wszędzie" i nie nadążamy. Więcej powiem - wciąż dajemy się ogrywać.\nCiut wyżej dratwa3 pisze:\n"Myk z przebaczeniem polega na tym, że ktoś uparł się przebaczenie traktować jako część składową sprawiedliwości.I w ten sposób sprawiedliwość rozwodnił.Tak pojawiła się "gruba kreska"".\nTrochę to inaczej wychodziło z wcześniejszej dyskusji, ale bardzo słusznie podkreśla to “majstrowanie” przy definicjach sprawiedliwości i przebaczenia, oraz problem z “grubą kreską”.\nZresztą w tym temacie i ja wcześniej pisałem:\n"- „gruba kreska” to nie jest sprawa przebrzmiała. To też nieodcinanie się od pierwiastków negatywnychhttp://niepoprawni.pl/comment/1463029#comment-1463029\nTo brak zdecydowanej nienawiści zła, to wreszcie kłamstwa obrastające temat „mowy nienawiści”.”\nMajstrowanie więc trwa na całego i to majstrowanie nie przez nas, a przez nastających na nas i chcących nas doprowadzać do błędnych decyzji naszych wrogów najgorszych.\nTak w ogóle to ani we wpisie, ani w poprzedzającym go wpisie Myślidara, ani w naszych komentarzach nie było naszego „majstrowania przy przebaczeniu” – były jedynie próby zrozumienia i wytłumaczenia o co chodzi.\nCzas więc zdać sobie sprawę, że nawet znając to, co nam głosi Katechizm jesteśmy przynajmniej o krok wyprzedzani przez naszych wrogów w jego znajomości, więc i łapiemy się na jego „postępowe innowacje” typu „gruba kreska”, „pierwiastki negatywne”, „tolerancja dla zła”, „zwalczanie nienawiści zła”, „mowa nienawiści” – a wszystko obrośnięte kłamstwami poprawności politycznej.\nChcąc się obronić, to my musimy lepiej od nich znać definicje, posługiwać się nimi z tak dużą wprawą, by widzieć wszelkie przemycane do nich kłamliwe interpretacje i intencje i łapać ich na nich już w chwili, kiedy je zechcą wprowadzać. Lewactwo zwalcza Kościół nie dla jego wad, a dlatego, że ma potencjał do zwalczania kłamstw i oszustw lewaków, modenistów, new-age, sekt, itd. Ale tu jast właśnie nasza rola, żebyśmy całe te mądrości chcieli na codzień praktycznie stosować w naszym życiu publicznym i osobistym z całą świadonością co, po co, w imię czego i dlaczego. To nie są rzeczy „od święta”. To nie są rzeczy „dla kruchty”, to nie są rzeczy dla prywatnoęsi domowej.\nTak w zakresie pseudo-miłosierdzia, jak zaprzaństwa ujawniło się mnóstwo problemów obnażających naszą nieznajomość tematu, nieznajomość zasad, brak doświadczenia w powrotów do niezłomnego patriotyzmu, brak ćwiczeń w zdolności do samoobrony, skłonność do dawania się manipulować, samomanipulować, zniewalać, wchodzić w uzależnienia, czy nałogi, nabywać wad zamiast cnót, czystości i zalet... Gorzej, że przeważnie nie mamy w tym wszystkim dobrze ukształtowanego przekazu rodzinnego – nasze elity ducha zostały praktycznie wymordowane.\nJak to zrobimy – czy starczy internet – czy trzeba bezpośrednich kółek samokształceniowych to już sprawa dyskusyjna. Chcąc przeżyć i uratować nasz byt narodowy, nie możemy już dawać się w tych tematach ogrywać.\nA wracając do tematyki katechizmowej to dla uściślania naszych dociekań na pewno nie obejdzie się bez okresowych konsultacji księdza. Czy Niepoprawnych stać na szukanie takiego wsparcia, takiego wzmocnienia dla naszej niepoprawnej politycznie misji?


konspekty PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nkonspekty pdf podgląd\nkonspekty PDF Ebook podgląd online:\nZobacz podgląd konspekty pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. konspekty Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.\nkonspekty Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:\nStrona 1 Miesiąc listopad Scenariusz nr 1 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: W wodzie. Temat dnia: Do czego potrzebna jest woda? Cele operacyjne: - uczeń potrafi czytać ze zrozumieniem, - uczeń potrafi słuchać ze zrozumieniem, - uczeń wypowiada się poprawnie na zadane przez nauczyciela pytanie, - uczeń rozpoznaje poznane litery i cyfry. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, stare i współczesne fotografie, Karty pracy „Razem i osobno” nr 23, 24, 34, 35, 46, 47, 51, 52, 53. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno- porządkowe. Edukacja polonistyczna Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel przeprowadza pogadankę z uczniami dotyczącą wody. Do czego potrzebna jest woda? Czy człowiek potrzebuje wody? Jakie korzyści mamy z wykorzystywania wody? Czy człowiek może żyć bez wody?, itp. Uczniowie odpowiadają na pytania nauczyciela. Podczas wypowiedzi nauczyciel zwraca uwagę, aby wypowiadali się w sposób poprawny i pełnymi zdaniami. W przypadku niepełnej odpowiedzi poleca uczniowi odpowiedzieć na zadane pytanie pełnym zdaniem. Strona 2 Nauczyciel rozdaje uczniom kartę pracy z literami: W, w. Wytrwałość, Po czym uczniowie wypełniają kartę pracy nr 53. spostrzegawczość Uczeń chętny lub wytypowany przez nauczyciela czyta tekst w elementarzu pt. „Woda”. Nauczyciel zaznacza uczniom w zeszycie litery: W, w poleca im przepisać tekst z elementarza wydrukowany czarnym atramentem. Edukacja społeczna Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel rozmawia z uczniami na temat oszczędności wody. Jak należy gospodarować wodą? Dlaczego należy oszczędzać wodę? Czy są takie miejsca na ziemi, gdzie brakuję wody? Chętni uczniowie odpowiadają na pytania nauczyciela. Podczas wypowiedzi nauczyciel zwraca uwagę, aby zawierały one wyczerpującą odpowiedź i dzieci odpowiadały pełnymi zdaniami. Edukacja matematyczna Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel pokazuje im prace dotyczącą cyfry 1,2,3. Uczniowie odgadują pokazywane cyfry. Nauczyciel poleca uczniom odnaleźć przedmioty w klasie, których jest tylko 1,2,3 np. drzwi, godło, okna tablice, itp. Uczniowie kasy I samodzielnie wykonują polecenia na kartach pracy nr 24, 35, 47, 53 podane przez nauczyciela. Edukacja plastyczna Uczniowie układają cyfry 1,2,3 z kolorowych sznurków, żołędzi, kamyczków. Uczniowie obydwu klas wypełniają dowolną techniką plastyczną karty pracy „ Razem i osobno”. Edukacja przyrodnicza Uczniowie siedzą w kręgu. Nauczyciel przeprowadza z nimi pogadankę na temat ziemskich zasobów wody. Zadaje im pytania. Poleca wypowiadać się pełnymi zdaniami. Strona 3 Przewidywane efekty: - rozpoznaje i nazywa poznane cyfry, - poprawnie pisze litery W, w, w liniaturze, - analizuje i syntezuje wyrazy z głoską w. Załącznik nr 1 karty pracy „Razem i osobno” nr 23,24,34,35,46,47,51,52. Opracował Janusz Kurcoń Strona 4 Miesiąc listopad Scenariusz nr 2 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: W wodzie. Temat dnia: Co to jest pogoda? Cele operacyjne: - uczeń słucha ze zrozumieniem, - uczeń wypowiada się poprawnie pełnymi zdaniami, - uczeń rozróżnia zjawiska pogodowe, - uczeń zna poznane litery i cyfry. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz, dawne i współczesne zabawki , laptop, tablica interaktywna. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno - porządkowe. Edukacja przyrodnicza Wyobrażanie Uczniowie siedzą przy stolikach i oglądają pokaz multimedialny przygotowany przez nauczyciela. Obserwują na ekranie zjawiska pogodowe występujące w przyrodzie. Dzieci przedszkolne opowiadają treści przedstawionych obrazków, a uczniowie klasy I głośno odczytują komentarz bądź opis pod obrazkiem. Po zakończonej prezentacji nauczyciel objaśnia uczniom, że pogoda jest zawsze bez względu na warunki atmosferyczne. Występują różne zjawiska pogodowe np. śnieg , deszcz, grad, burza , huragan, mgła, tęcza. Strona 5 Edukacja społeczna Słuchanie Nauczyciel rozmawia z uczniami na temat ubioru na różną pogodę. Zadaje im pytania. Jak ubieramy się kiedy jest ciepło? Jak ubieramy się kiedy jest zimno? Dlaczego ubieramy się inaczej w zimnie, a inaczej w lecie lub na wiosnę? Jak należy ubierać się w deszczową pogodę? Co należy założyć na siebie kiedy pada śnieg lub jest duży mróz? Uczniowie słuchają i odpowiadają na zadawane pytania pełnymi zdaniami. Edukacja polonistyczna Nauczyciel zaznacza uczniom w zeszytach sylaby z liter w, W np. we, wa, wi, Ew, aw ,ow. Uczniowie samodzielnie piszą zadane sylaby. Po wykonaniu swoich zadań uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel demonstruje im przyniesione zabawki. Mówi jakie dawniej dzieci miały zabawki oraz jak się bawiły. Pyta je m. in. Jak należy się bawić? Czy należy marnować zabawki? Uczniowie słuchają i odpowiadają na pytania. Edukacja matematyczna Uczniowie pod kierunkiem nauczyciela wykonują zadania matematyczne z „Naszego elementarza” w zeszycie do matematyki ze strony 72, 73. Liczą, przeliczają i porównują. Opowiadają na pytania: Kto ma więcej? Kto ma mniej? Kto ma tyle samo? Kto ma najwięcej, a kto ma najmniej? Przewidywane efekty: - wypowiada się na określony temat, - czyta krótkie teksty, - przelicza i porównuje obiekty. Opracował Janusz Kurcoń Strona 6 Miesiąc listopad Scenariusz nr 3 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: W wodzie. Temat dnia: Termometr. Cele operacyjne: - uczeń poprawnie pisze litery T, t , - zaznacza lub podkreśla literę t w wyrazach, - czyta wyrazy z literą „t”, - rozróżnia różne rodzaje termometrów. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz” , karty pracy „ Razem i osobno” nr 17,18,19, różne rodzaje termometrów, płyta CD, blok techniczny. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno - porządkowe Edukacja społeczna Słuchanie Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel pokazuje im przyniesione przez siebie termometry. Wskazany uczeń ma za zadanie nazwać go i powiedzieć do czego służy. Uczniowie wypowiadają się pełnymi zdaniami, oglądają termometry, podają z czego zostały zrobione i z jakich elementów się składają. Nauczyciel pyta uczniów: Jak należy stosować termometr? Gdzie termometr ma zastosowanie? Jak powinno się z nim obchodzić ? Edukacja polonistyczna Wytrwałość, zaabsorbowanie, Strona 7 wyobrażanie. Nauczyciel przedstawia karty pracy z literą T , t. Uczniowie wypełniają kartę pracy nr 19. Następnie uczeń wskazany przez nauczyciela czyta tekst w elementarzu. Nauczyciel zaznacza uczniom litery T, t w zeszycie i poleca im pisać a później przepisywać trzy zdania z elementarza do zeszytu. Edukacja matematyczna Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel rozdaje im termometry i poleca je policzyć. Dzieci odczytują temperaturę na skali termometru. Nauczyciel wyjaśnia im pojęcia: temperatura plusowa, temperatura minusowa. Uczniowie przeliczają termometry, porównują których jest więcej, a których mniej. Edukacja polonistyczna Uczniowie nadal siedzą w kręgu. Słuchają z płyty CD wiersza T. Śliwiaka „ Taniec z termometrem” . Po wysłuchaniu udzielają odpowiedzi pełnymi zdaniami. Następnie uczniowie słuchają opowiadania A. Kwiatkowskiego „Pan termometr zachorował” po czym odpowiadają pełnymi zdaniami na pytania dotyczące treści. Edukacja plastyczno-techniczna Wyobraźnia, Wytrwałość. Uczniowie siedzą przy swoich stolikach. Nauczyciel rozdaje im karty pracy „Razem i osobno” nr 17,18. Uczniowie wypełniają litery wybraną techniką plastyczną. Następnie uczniowie wykonują model termometru na kartce z bloku technicznego. Przewidywane efekty: - uczeń swobodnie wypowiada się na określony temat, - przelicza i porównuje obiekty, - czyta krótkie teksty - dokonuje analizy wiersza. Załącznik nr 1 karty pracy „Razem i osobno” nr 17,18,19. Opracował Janusz Kurcoń Strona 8 Miesiąc listopad Scenariusz nr 4 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: W wodzie. Temat dnia: Chmury. Cele operacyjne: - potrafi czytać globalnie, - umie korzystać z różnych źródeł informacji, - poprawnie pisze i czyta sylaby, - poprawnie liczy oraz przelicza. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, płyta CD , album z ilustracjami chmur. Przebieg zajęć Kształtowanie dyspozycyjne Czynności organizacyjno - porządkowe. Edukacja społeczno-przyrodnicza Nauczyciel gromadzi uczniów przed budynkiem szkolnym. Ustawia ich dwójkami i wyrusza z nimi na wycieczkę. Poleca im aby zachowali odpowiednie tempo marszu, rozglądali się dookoła, zachowywali odpowiednie odstępy. Z przodu ustawia dzieci 6- letnie, a później 7- letnie. Po dotarciu na pobliski pagórek poleca aby patrzyli do góry. Uczniowie obserwują widnokrąg, liczą chmury, opisują jak wyglądają, porównują wielkość oraz kolor. Uczniowie odpowiadają na pytania nauczyciela pełnymi zdaniami. Po zakończeniu obserwacji obydwie klasy wraz z opiekunem wracają do szkoły. Edukacja polonistyczna Strona 9 Uczniowie siadają w kręgu. Wysłuchują z płyty CD wiersze dotyczące chmur. J. Nazimka „Chmury”, L. Dąbrowskiego „Słońce się za chmury skryło” , W. Chotomskiej „Spacer w chmurach” . Po wysłuchaniu każdego wiersza odpowiadają pełnymi zdaniami na pytania dotyczące treści. Następnie pokazuje uczniom zdjęcia chmur. Wskazany uczeń omawia dany obrazek, a nauczyciel zwraca uwagę na poprawność wypowiedzi. Po obejrzeniu ilustracji uczniowie siadają przy swoich stolikach. Nauczyciel przedstawia karty pracy z literą c, C. Uczniowie wypełniają karty pracy nr 76. Uczeń chętny czyta tekst w elementarzu. Nauczyciel zaznacza litery c, C w zeszycie i poleca im pisać. Uczniowie przepisują do zeszytu cztery zdania z tekstu. Edukacja matematyczna Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel demonstruje im aparaty fotograficzne, poleca je policzyć. Uczniowie oglądają aparaty i liczą z jakich głównych elementów się one składają. Uczniowie siadają przy stolikach, pod kierunkiem nauczyciela rozwiązują zadanie tematyczne z elementarza w zeszycie. Edukacja muzyczna Uczniowie biorą udział w zabawie muzycznej „Jesienny poranek”, a następnie słuchają utworu A. Vivaldiegio „Cztery pory roku” –„Jesień”. Przewidywane efekty: - uczeń czyta krótkie i dłuższe teksty, - wypowiada się poprawnie na określony temat, - dokonuje analizy wiersza, - pisze poprawnie w liniaturze, - przelicza i porównuje obiekty. Załącznik nr 1 karty pracy „ Razem i osobno” nr 74, 75, 76 Opracował Janusz Kurcoń Strona 10 Miesiąc listopad Scenariusz nr 5 Klasa I Kształtowane dyspozycje Tematy tygodnia: W wodzie. Temat dnia: Deszcz. Cele operacyjne: - swobodnie wypowiada się na zadany temat, - rozpoznaje i czyta poznane litery, - uważnie słucha ze zrozumieniem. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, karty pracy „Razem i osobno” nr 43,44,45, płyty CD, plansza. Przebieg zajęć Czynniki organizacyjno - porządkowe. Edukacja polonistyczna Słuchanie Uczniowie siadają w kręgu. Słuchają z płyty CD tekstu opowiadania L. Łącz „W górach”. Po wysłuchaniu wypowiadają się na temat treści opowiadania. Następnie słuchają dwa wierze D. Gellner „Deszcz” i E. Bursakowa „Deszcz”. Po wysłuchaniu odpowiadają na pytania nauczyciela dotyczące treści obydwu wierszy. Po udzieleniu odpowiedzi siadają przy stolikach. Nauczyciel pokazuje uczniom karty pracy z literą D, d. Wytrwałość, Uczeń wskazany przez nauczyciela czyta tekst z wyobrażanie. elementarza. Nauczyciel zadaje uczniom kartę pracy oraz zaznacza w zeszycie litery D, d po czym uczniowie samodzielnie pracują. Edukacja matematyczna Strona 11 Uczniowie wykonują zadania matematyczne z elementarza w zeszycie. Nauczyciel zwraca uwagę na słownictwo szczególnie dba o to aby używali słów, ile, który ,gdzie. Edukacja przyrodnicza Uczniowie siadają w kręgu. Nauczyciel wyjaśnia im dlaczego pada deszcz. Tłumaczy krążenie wody w przyrodzie na planszy zamieszczonej na tablicy. Edukacja muzyczna Uczniowie siedzą przy stolikach uczą się słów i melodii piosenki pt. „Deszczowa muzyka”. Przewidywane efekty: - uczeń czyta wyrazy i zdania, - zna symbole pogodowe i odczyta prognozę pogody, - stara się pisać kształtne litery, - rozwiązuje proste zadania matematyczne, - potrafi rytmiczne wyklaskać rytm, - słucha tekstów i informacji czytanych przez nauczyciela, Załącznik nr 1 karty pracy „Razem i osobno” nr 43,44,45. Opracował Janusz Kurcoń Strona 12 Miesiąc listopad Scenariusz nr 6 Klasa I Kształtowane Dyspozycje Temat tygodnia: Na wsi. Temat dnia: Wiatr. Cele operacyjne: - wypowiada się na zadany temat, - uważnie słucha ze zrozumieniem, - utrwala pisownię poznanych już liter, - wykazuje proste obliczenia matematyczne, - wskazuje czynności wiatru. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz” , płyty CD, laptop, tablica interaktywna , karty pracy „ Razem i osobno” nr 25,26,27. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno - porządkowe. Edukacja przyrodnicza i społeczna Uczniowie siedzą przy stolikach. Oglądają prezentację multimedialną dotyczącą wiatru. Dzieci 6-letnie, omawiają treści obrazków zaś 7-letnie czytają podpis lub komentarz pod obrazkiem. W trakcie pokazu nauczyciel wyjaśnia jak powstaje wiatr, jakie jest jego działanie. Podczas odpowiedzi zwraca uwagę, aby uczniowie wypowiadali się pełnymi zdaniami. Zadaje pytania m. in. W jaki sposób można wykorzystać siłę wiatru? Kiedy wiatr człowiekowi pomaga, a kiedy mu szkodzi? Wyjaśnia uczniom pojęcie „ elektrownia wiatrowa”. Strona 13 Edukacja polonistyczna Wyobrażanie, wytrwałość, Nauczyciel przedstawia uczniom karty pracy. Rozdaje im kapitalizacja, kartę pracy nr. 27. Uczniowie samodzielnie na niej pracują spostrzegawczość. pisząc literę e, E w liniaturze. Po wypełnieniu karty nauczyciel zaznacza uczniom sylaby z samogłoską e, E np. em, er, ek, ze, re. Dzieci piszą je w zeszycie w liniaturze. Edukacja matematyczna Nauczyciel rozwiesza na wieszaku planszę z wypisanymi działaniami matematycznymi, które należy uzupełnić. Uczniowie przepisują je do zeszytu z matematyki i wykonują zadanie. Po zapisaniu nauczyciel sprawdza czy wykonali je prawidłowo. Edukacja plastyczna Wytrwałość, zaabsorbowanie. Nauczyciel rozdaje uczniom karty pracy nr 25, 26 i poleca wylepić je plasteliną. Edukacja muzyczna Uczniowie siedzą w kręgu. Uczą się słów i melodii piosenki pt. „Jesienny deszcz” odtwarzanej z płyty CD. Przewidywane efekty: - uczeń odpowiada na pytania, - rozpoznaje i pisze literę w liniaturze, - wyróżnia poznane litery w wyrazach, - wykorzystuje liczebniki główne i porządkowe w praktyce, - śpiewa piosenki w grupie i indywidualnie. Załącznik nr 1 karty pracy „Razem i osobno” nr 25,26,27 Opracował Janusz Kurcoń Strona 14 Miesiąc listopad Scenariusz nr 7 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat dnia: Kalendarz pogody. Cele operacyjne - uczeń potrafi czytać ze zrozumieniem, - uczeń odczytuje symbole prognozy pogody, - poprawnie wymienia nazwy dni tygodnia, - wskaże charakterystyczne elementy prognozy pogody. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, płyta CD, blok techniczny, przybory plastyczne, książka z wierszami J. Kiersta, książka z wierszami W. Grodzieńskiej. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno- porządkowe. Edukacja polonistyczna Uczniowie siedzą przy stolikach. Nauczyciel Słuchanie głośno czyta im wiersz J. Kiersta pt. „Koncert”. Po zakończeniu zadaje uczniom pytanie dotyczące jego treści. Uczniowie odpowiadają pełnymi zdaniami. Odpowiedzi błędne lub niepełne są na bieżąco korygowane. Następnie czyta wiersz W. Grodzieńskiej pt. „Listopad”. Podobnie jak uprzednio zadaje uczniom pytania. Zapisuje na tablicy wyrazy związane z muzyką np. dyrygent, nuty, orkiestra. Uczniowie dzielą je na sylaby. Następnie nauczyciel czyta zagadki a uczniowie odgadują rozwiązanie. Uczniowie pod kierunkiem nauczyciela omawiają tekst i ilustracje z elementarza dotyczące listopadowej pogody. Zapoznają się z nazwą pogody i symbolami oznaczającymi stan pogody. Edukacja matematyczna Uczniowie na ilustracji liczą i odpowiadają, jakie Spostrzegawczość dni były pochmurne lub słoneczne oraz ile było tych dni. Podają nazwy dni tygodnia. Strona 15 Edukacja przyrodnicza i społeczna Uczniowie siedzą w kręgu. Nauczyciel Dociekliwość przeprowadza z nimi pogadankę dotyczącą listopadowej pogody. Zapytuje ich Jak ubieramy się jesienią? Jaka pogoda jest dzisiaj a jaka była wczoraj? Uczniowie wypowiadają się pełnymi zdaniami jak się ubrać oraz dlaczego ważny jest odpowiedni ubiór na stan pogody. Nauczyciel zwraca uwagę na poprawność wypowiedzi. Edukacja plastyczno – techniczna Wyobrażanie Uczniowie siedzą przy stolikach. Na kartkach bloku technicznego projektują własne symbole pogodowe i swój kalendarz pogody. Edukacja muzyczna Uczniowie siedzą w kręgu i uczą się słów i melodii piosenki „ W deszczowym rytmie” odtwarzanej z płyty CD. Przewidywane efekty: - uczeń słucha przekazywanych informacji, - odczytuje symbole graficzne, - dokonuje analizy wiersza, - uważnie słucha czytanego tekstu, - wie jak należy ubierać się w danej porze roku oraz do stanu pogody, - odczyta informacje z kalendarza, - nazywa dni tygodnia, - śpiewa piosenkę, - poprawnie przepisuje teksty. Opracował Janusz Kurcoń Strona 16 Miesiąc listopad Scenariusz nr 8 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: Na osi Temat dnia: Jak zapobiegać chorobom? Cele operacyjne - uczeń słucha czytany tekst, - dzieli wyrazy na sylaby, - porównuje liczebność, - rozwiązuje zagadki, - utrwala znajomość figur geometrycznych. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, plansza „Piramida zdrowego żywienia”, karty pracy „Razem i osobno” nr 11, 12, 13, papier kolorowy, klej, nożyczki Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno –porządkowe. Edukacja społeczna Uczniowie siedzą w kręgu. Nauczyciel Dociekliwość przeprowadza z nimi pogadankę dotyczącą dbania o swoje zdrowie. Zapytuje ich Jak można zapobiegać chorobom? Jakie znacie sposoby dbania o zdrowie? Jednocześnie ukierunkowując ich tok myślenia. Uczniowie wypowiadają się pełnymi zdaniami na zadawane pytania np. należy zdrowo się odżywiać, ubierać się odpowiednio do panującej pogody i pory roku, aktywnie spędzać wolny czas na świeżym powietrzu. Po udzieleniu odpowiedzi rozmawia z nimi na temat szczepień ochronnych dla dzieci. Wyjaśnia im, że takie szczepienia są konieczne, bo uodporniają nasz organizm na różne choroby, dlatego nie trzeba się ich obawiać. Umieszcza na tablicy planszę z piramidą zdrowego odżywiania. Wyjaśnia, jakie produkty należy spożywać i jak często oraz jak ważne jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny. Edukacja polonistyczna Strona 17 Uczniowie siedzą przy stolikach. Nauczyciel Kapitalizacja rozdaje im karty pracy nr 11, 12, 13. Poleca wypełnić kartę pracy nr 13 oraz zaznacza w zeszycie litery o, O. Uczniowie pracują samodzielnie. Edukacja matematyczna Uczniowie przepisują w zeszycie zapisane działania na tablicy, po czym pojedynczo odczytują, jakie napisały wyniki lub jaką wstawiły cyfrę. Edukacja plastyczna Nauczyciel rozdaje uczniom karty pracy nr 11,12. Wyobrażanie, Uczniowie wypełniają litery kolorowym papierem zaabsorbowanie. metodą wycinanki i naklejanki lub wydzieranki i naklejanki. Przewidywane efekty: - uczeń słucha wypowiedzi innych osób, - dokonuje analizy i syntezy wyrazów z głoską o, - rozpoznaje i pisze litery o, O, - wyróżnia litery o, O w wyrazach. Poprawnie dodaje i odejmuje w zakresie 4, - starannie wykonuje prace plastyczne, - zna i stosuje zasady zdrowego stylu życia. Załącznik nr 1 karty pracy „ Razem i osobno” nr 11,12,13. Opracował Janusz Kurcoń Strona 18 Miesiąc listopad Scenariusz nr 9 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: Na wsi. Temat dnia: Co to są witaminy? Cele organizacyjne - uczeń wypowiada się na określony temat, - słucha ze zrozumieniem, - potrafi nazwać dany produkt żywnościowy, - doskonali umiejętność dodawania i odejmowania w przewidzianym zakresie liczbowym. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, plansza „Piramida zdrowego żywienia”, plansza „Witaminy”, laptop, tablica interaktywna, patyczki do liczenia. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Edukacja przyrodnicza i społeczna Uczniowie siedzą przy stolikach. Oglądają Słuchanie, prezentację multimedialną przygotowany przez dociekliwość. nauczyciela. Dzieci 6 – letnie opowiadają w co przedstawia obrazek a 7 – letnie odczytują podpisy, objaśnienia lub krótki komentarz do danego obrazka. W trakcie zwraca uwagę na poprawne formułowanie wypowiedzi pełnymi zdaniami. Odpowiedzi błędne lub niepełne są na bieżąco korygowane. Po prezentacji umieszcza na tablicy dwie plansze, uczniowie uważnie je oglądają a nauczyciel zwraca się do uczniów z pytaniami m. in. Jakie warzywa i owoce zawierają najwięcej witamin? Jakie produkty są bogate w witaminy? Czego najwięcej powinniśmy spożywać? Uczniowie odpowiadają a nauczyciel wyjaśnia dlaczego spożywanie witamin jest ważne dla człowieka. Edukacja polonistyczna Uczniowie pod kierunkiem nauczyciela omawiają ilustracje w elementarzu. Edukacja matematyczna Strona 19 Uczniowie rozwiązują zadania matematyczne z elementarza pod kierunkiem nauczyciela a następnie zapisują odpowiednie działania w swoim zeszycie. Przewidywane efekty: - uczeń wypowiada się poprawnie na określony temat, - układa ukierunkowaną pytaniami wypowiedź na określony temat, - rozpoznaje i nazywa znak + i -, - dodaje i odejmuje w przewidzianym zakresie liczbowym, - rozwiązuje proste zadania z treścią. Opracował Janusz Kurcoń Strona 20 Miesiąc listopad Scenariusz nr 10 Klasa I Kształtowane dyspozycje Temat tygodnia: Na wsi. Temat dnia: Jak pomagamy chorej koleżance, choremu koledze? Cele operacyjne - uczeń słucha ze zrozumieniem, - uczeń wypowiada się na temat ilustracji, - uczeń układa i rozwiązuje proste zadania z treścią, - uczeń dodaje i odejmuje w przewidzianym zakresie liczbowym. Pomoce dydaktyczne: „Nasz elementarz”, zestaw figur geometrycznych, płyta CD. Przebieg zajęć Kształtowane dyspozycje Czynności organizacyjno –porządkowe. Edukacja społeczna Uczniowie siedzą w kręgu. Nauczyciel zadaje im Empatia, słuchanie. pytanie „W jaki sposób możemy pomóc lub poprawić ponury nastrój chorej koleżance lub choremu koledze? Po zadanym pytaniu oczekuje propozycji ze strony uczniów. Uczniowie odpowiadają na pytanie pełnym zdaniem podając moją propozycję np. mogę go odwiedzić i zapytać jak się czuje, mogę przyjść do niego, porozmawiać i pobawić się z nim, mogę odwiedzić go z podręcznikami i ćwiczeniami i pokazać jemu co ma do wykonania podczas nieobecności w szkole. Następnie zapytuje ich jak oni się czują kiedy chorują, czego oczekują wówczas od swoich koleżanek i kolegów. Uczniowie odpowiadają na stawiane pytania pełnymi zdaniami. Odpowiedzi błędne niepełne, bądź niezrozumiałe są na bieżąco korygowane. Wyjaśnia uczniom, że chorą koleżankę i chorego kolegę należy odwiedzić, porozmawiać. Jeśli jest smutny rozweselić go czymś miłym lub przyjemnym. Jeżeli oczekujemy podczas choroby odwiedzin to sami kiedy jesteśmy\nkonspekty pdf pobierz\nkonspekty ebook za darmo\nkonspekty pdf ebook do pobrania


Czas Honoru 3×04 i 3×05 – streszczenie\nOpublikowane w 04-10-2010 04-10-2010 przez admin\nTytuł odcinka czwartego to „Zdrajcy”. Piąty brzmi groźniej „Transport do Auschwitz”.\nCo czeka bohaterów? Przeczytajcie streszczenia.\nWładek przebrany za niemieckiego oficera zawozi rannego Michała do szpitala. Konarska z pomocą doktora Baranowskiego przeprowadza operację. Po zabiegu pacjent trafia do apteki Golańskich. Kmiecik znajduje w kieszeni munduru dokumenty zabitego żołnierza i zanosi je Rappkemu. Ludzie Fuchsa aresztują Marię i jej przełożonego. Lena częstuje rodzinę czekoladkami od Mongoła, mówiąc, że dostała je od Janka. Kiedy Markiewicz przynosi Sajkowskim paczkę z żywnością, brat Leny dziękuje mu za słodkości. Tadeusz odkrywa miejsce spotkań konspiratorów z Dowódcą. By nie wzbudzać podejrzeń, próbuje zdobyć zaufanie Janka, znajdując mieszkanie dla Sajkowskich. Lokum wskazuje mu Halbe. Helena stara się o dokumenty i mieszkanie dla przygarniętego przez siebie chłopca. Odwiedza też ukrytą w klasztorze córkę.\nWanda wyznaje matce, że Bronek może nie być ojcem jej dziecka. Wszystkie poczynania Heleny obserwuje Nina, która donosi na nią Rainerowi. Karol zostaje pojmany przez Sorokina, sowieckiego spadochroniarza. Mężczyzna zmusza go, by odzyskał radiostację przejętą przez akowców.\nCZAS HONORU 3: TRANSPORT DO AUSCHWITZ\nKonarska i Baranowski są przetrzymywani w więzieniu na Szucha. Rainer stara się zapobiec brutalnym przesłuchaniom lekarzy. Jednak Tannenberg jest nieugięty. Karol prosi Helenę, by umożliwiła mu spotkanie z Wandą. Kobieta mówi o jego wizycie Bronkowi. Doktor zleca swoim podwładnym uwolnienie więźniów z transportu do Oświęcimia. Wagony stoją na bocznicy kolejowej. Janek, Władek i Bronek idą na zwiad. W akcji ma im pomóc kolejarz Leon. Ruda powoli odzyskuje wzrok. Dziewczyna mówi Władkowi, że chce wyjechać z Warszawy. Sajkowscy dowiadują się, że poprzedni lokatorzy ich mieszkania zostali rozstrzelani. Lena podejrzewa, że feralny lokal znalazł dla nich Mongoł. Helena ukrywa Ninę w tym samym klasztorze, w którym przebywa Wanda. Celina odwiedza Michała. Tadeusz informuje Halbego, że potrzebuje więcej czasu na dotarcie do Komendanta Głównego. Bronek i Antek idą na spotkanie z Karolem. Obaj konspiratorzy wpadają w zasadzkę Sorokina. Schwytany przez Rosjan Bronek nie stawia się na akcję. Janek do pomocy bierze Tadeusza. Akowcy uwalniają więźniów z trzech wagonów, wśród uratowanych znajduje się ordynator Baranowski.\nfot.tvp.pl (fot. Ola Grochowska)\nKategorieCzas honoru TagiCZAS HONORU 3: TRANSPORT DO AUSCHWITZ, CZAS HONORU 3: TRANSPORT DO AUSCHWITZ 31, CZAS HONORU 3: TRANSPORT DO AUSCHWITZ 32, Czas Honoru 3x04, Czas Honoru 3x04 streszczenie, Czas Honoru 3x04 zwiastun, Czas Honoru 3x04 online, Czas Honoru 3x05, Czas Honoru 3x05 online, Czas Honoru 3x05 rapid, zdrajcy\n2 odpowiedzi do “Czas Honoru 3×04 i 3×05 – streszczenie”\n04-10-2010 o 16:33\nNo to się zapowiadaaa…..cieszę się, ze Ruda odzyska wzrok tylko szkoda, że chce wyjechać ;( Lubię jej postać…\n04-10-2010 o 16:49\ndobrze ze ich odbija te niemcy to niezle sku$%% byly… ale serial klasa i zagrany rewelacyjnie\nPoprzedni wpisPoprzedni House 7 – zdjęcia z odcinków\nNastępny wpisNastępny Najładniejsza aktorka w polskim serialu – IV grupa