"Mieszana krew" i mandaryński etos | Gazeta Uniwersytecka UŚ\nChorzów, 7 października 2000 r.\nPrzymykam oczy i zaczynam rozmyślać. Za tydzień wydarzy się coś dziwnego, lecę mianowicie na parę dni do Lozanny przeprowadzić ważną dla mnie rozmowę. Ale może lepiej opowiedzieć tę historię od samego początku.\nLato 1969 było piękne, słoneczne. Nareszcie pierwszy człowiek dotknął stopą księżycowego gruntu, Zachód, a nawet Wschód ogarnęła z tego powodu wielka euforia, a ja, niedawno ukończywszy studia, pierwszy raz w życiu wychyliłam się zza "żelaznej kurtyny", aby wylądować na długich wakacjach u londyńskiej ciotki. To była taka mała, prywatna eskapada na mój całkiem prywatny, mały, trochę papierowy księżyc. Gdyż od tamtej pory Londyn stał się dla mnie synonimem książek, księgarń, bibliotek i w ogóle niespotykanej wówczas u nas swobody słowa. Pierwsze z brzegu książki dopadłam zaraz w domu ciotki, właściwie nie jakieś tam przypadkowe tytuły, ale zasobny i ciekawie skompletowany księgozbiór. Lekturę sama zaczęłam sobie dobierać "na nosa", a łapczywy plan-minimum przewidywał jeden tytuł na dwa dni, albo może raczej na dwie noce. Pierwszym z przeczytanych wówczas przeze mnie tomów była powieść kieszonkowego formatu w lśniącej, pomarańczowej okładce bez żadnych ilustracji, intrygująco zatytułowana "Destination Chungking" (pol. "Kierunek Czungking"). Tę przeczytałam w jedną noc, a kiedy odstawiałam ją już z powrotem na półkę, przed snem zamajaczyła mi w głowie myśl: "Tę pisarkę kiedyś w życiu poznam, muszę poznać". Nosiła nic mi wówczas nie mówiące nazwisko Han Suyin, z króciutkiego biogramu na okładce wynikało jedynie tyle, że to literacki pseudonim, że pisząca po angielsku autorka jest po matce Flamandką, a po ojcu Chinką, poza tym jeszcze to, że z wykształcenia jest lekarką, lecz - prawdopodobnie z kurtuazji - notka jakoś pominęła jej rok urodzenia.\n"Destination Chungking" wydała mi się z miejsca książką zupełnie wyjątkową. Z autobiograficznej perspektywy opisywała tragiczne wydarzenia wojny chińsko-japońskiej, tego odpowiednika drugiej wojny światowej na Dalekim Wschodzie. Autorka pisząc ją mogła mieć co najwyżej nieco ponad dwadzieścia lat, czyli dokładnie tyle samo, co ja czytając. Pisała bezpośrednio, ciepło, prawie intymnie, chwilami odnosiłam takie wrażenie, jakby mi to wszystko zwyczajnie opowiadała, na policzku prawie czułam jej oddech. Tamta odległa wojna pod jej piórem stawała się łudząco podobna do drugiej wojny światowej w Polsce, przynajmniej do tej, jaką moje pokolenie znało z rodzinnego przekazu. Wielka przewaga wojskowa okupanta, nieustanne bombardowanie z powietrza głównych miast chińskich, wszędzie chaos, destrukcja i bezmiar ludzkiego cierpienia, z drugiej zaś strony patriotyzm zniewolonego narodu i wynikająca zeń determinacja w dążeniu do szybkiego odzyskania niepodległości. Na tym przerażającym tle pisarka odmalowała pierwsze dni, tygodnie i miesiące swojego małżeństwa, nie kończącą się ucieczkę młodej pary w tłumie milionów, a może nawet dziesiątek milionów innych Chińczyków ze wschodu na zachód, w górę rzeki Jangtse, aż pod sam Tybet, do górzystego, trudno dostępnego Syczuanu, gdzie w Czungkingu właśnie na czas wojny schroniły się cywilne i wojskowe władze Chin. Pod wpływem lektury "Destination Chungking" po raz pierwszy do głębi przeniknęła mnie myśl, że ludzkość w rzeczy samej stanowi jedno i to dziecinnie proste objawienie miałam potem zaliczyć do najważniejszych doświadczeń duchowych w swym życiu. W jednej z naszych rozmów telefonicznych - dopiero od dwóch lat rozmawiam z Han Suyin przez telefon - pisarka całkiem znienacka zapytała, "Proszę pani, czy była pani kiedykolwiek w życiu głodna? Bo ja nieraz po trzy i więcej dni bywałam bez jednego kęsa w ustach". Z moich wspomnień natychmiast wyłonił się niewielki, pomarańczowy tomik "Destination Chungking".\nOd lipca 1969 minęły ponad trzy dekady. Bywało, że w wirze życia i rozmaitych innych lektur twórczość Han Suyin nawet na kilka lat odsuwała się ode mnie gdzieś daleko poza horyzont, aby niespodziewanie znów powrócić kolejną, jeszcze wspanialszą książką. Pomału docierałam do każdej, co zwłaszcza w trochę odleglejszych czasach wcale nie było takie proste, w tamtej raczej ponurej epoce urzędowych kawałów o Chińczykach, którzy niby już wkrótce, nie wiedzieć czemu, mieli czekać rano pod naszymi drzwiami zamiast butelek pełnych mleka. W sumie uzbierałam tych książek ponad dwadzieścia, niemal wszystkie, jakie artystka napisała w językach europejskich, głównie w angielskim, ale czasem także i po francusku. W tym miejscu warto może wspomnieć o tym, że twórczość Han Suyin została przełożona na prawie dwadzieścia różnych języków, przy czym na niemiecki i francuski dokonano przekładów wszystkich jej dzieł. W języku polskim - pomijając kilka zaledwie i to bardzo drobnych fragmentów[1-5] Han Suyin, "Kalekie drzewo", Arkusz, nr 3 (100), 6 - 7 (2000) (przekład: Teresa Kowalska)\n Han Suyin, "Tygrysy i motyle", Arkusz, nr 8 (105), 11 (2000) (przekład: Teresa Kowalska)\n Han Suyin, "Niepokoje na tle rzekomo rasowym", Akant, nr 9 (35), 1-2 (2000) (przekład: Teresa Kowalska)\n Han Suyin, "Piknik na Malajach", Przegląd Artystyczno-Literacki, nr 10 (104), 113-120 (2000) (przekład: Teresa Kowalska)\n Han Suyin, "Koniec i początek", Przegląd Artystyczno-Literacki, nr 10 (104), 109-113 (2000) (przekład: Teresa Kowalska) - nie ukazała się jeszcze dotąd żadna jej książka.\nJakie więc jest właściwie to pisarstwo Han Suyin? Wspominam o nim w trzech esejach biograficznych, jakie ukazały się na łamach Arkusza  Teresa Kowalska, "Księżycowy Gość albo Sołżenicyn Chin", Arkusz,, nr 3 (100), 5 (2000),Przeglądu Orientalistycznego Teresa Kowalska, "Han Suyin, 'Sołżenicyn Chin', w Polsce pisarka zupełnie nieznana (szkic biograficzny oraz krótki zarys twórczości)", Przegląd Orientalistyczny, nr 3-4, 254-263 (2000)i Akantu  Teresa Kowalska, "Han Suyin, czyli głos Sołżenicyna Chin", Akant, nr 9 (35), 6-7 (2000) (artykuł ten stanowi w zasadniczej mierze przedruk biogramu, jaki ukazał się w Arkuszu), a obszerniej w artykule, przedstawiającym ogólny zarys całej twórczości pisarki, wydrukowanym na łamach Przeglądu Artystyczno-Literackiego Teresa Kowalska, "O twórczości literackiej Han Suyin", Przegląd Artystyczno-Literacki, nr 10 (104), 93-108 (2000). Widać w nim najwyraźniej dwa całkiem odrębne nurty. Nurt pierwszy to historia najnowsza Chin, czyli szeroka, epicka panorama wydarzeń od feudalnego i na pół kolonialnego schyłku ubiegłego stulecia aż po tragiczny plac Tienanmen i nawet jeszcze ciut dalej, gdyż do roku 1991. Utwory należące do tego cyklu swoim rozmachem przypominają prozę Sołżenicyna, a może nawet samego Lwa Tołstoja. Zaskakuje w nich przede wszystkim to, że artystka tworząca w głównym języku współczesnej cywilizacji zachodniej, czyli w angielskim, historycznych rozrachunków i ocen dokonuje z perspektywy dalekowschodniej, a konkretnie z chińskiej. Jej wizja świata bezwzględnie zdominowanego przez białego człowieka, z pewnością nie europo-, ani też nie amerykocentryczna, może z początku wydać nam się trochę obca, zarazem jednak skłania do refleksji, z czasem głęboko przekonuje, wreszcie nawet zaczyna pociągać jawną szczerością formułowanych spostrzeżeń i sądów.\nHan Suyin i Deng Jingczao,\nwdowa po Czu Enlaju (1987 r.)\nDrugi nurt w twórczości Han Suyin to szeroka eksploracja problematyki ze sfery ludzkich uczuć. Opowiadane przez nią historie miłosne nigdy nie są radosne ani proste, często bowiem odciska na nich trudne piętno zróżnicowane pochodzenie rasowe obojga partnerów. Podobnie trudny jest zresztą euroazjatycki rodowód samej pisarki. Najsłynniejszy utwór z tego nurtu (i prawdopodobnie z całej twórczości Han Suyin) to napisana jeszcze w roku 1952 powieść "A Many-Splendoured Thing" (pol. "Rzecz wszechwspaniała"), przedstawiająca historię krótkiego, lecz szczęśliwego związku autorki z dziennikarzem londyńskiego "Timesa", Ianem Morrisonem, który miał niebawem zginąć jako korespondent zagraniczny na froncie wojny koreańskiej. W jednej z naszych niedawnych rozmów telefonicznych ponad osiemdziesięcioletnia dziś artystka nawiązała ironicznie, ale też z wyczuwalną dozą goryczy do tej właśnie historii. "Proszę pani, Anglicy do dziś uważają, że to ja osobiście zburzyłam Imperium Brytyjskie. Gdyż według nich opierało się ono na fundamencie moralnego ładu, jakim był według nich apartheid, a nasz związek, czyli związek kolorowej kobiety z białym mężczyzną zupełnie rujnował ten ład, wobec czego przewracał cały fundament Imperium".\nTeraz na koniec wieku, w październiku 2000 r., ma się więc spełnić tamta przelotna, przedsenna intuicja sprzed lat ponad trzydziestu. Wybieram się na spotkanie z pisarką wyrosłą z zupełnie innego czasu i innego ludzkiego doświadczenia, niż moje własne. Z żyjącą na obczyźnie chińską intelektualistką, urodzoną jeszcze w półkolonialnych, Starych Chinach, z nestorką chińskich literatów, głęboko przywiązaną do starożytnych tradycji mandaryńskich, a przecież nie odrzucającą współczesnej, chińskiej rzeczywistości. I to bynajmniej nie z jakichś tam lewicowych predylekcji, ale po prostu dlatego, że wreszcie - choćby i za znaną jej (przynajmniej w pewnej mierze), niebotyczną cenę komunizmu - Chiny przestały być zabawką w rękach kolonialnych, głównie białych, supermocarstw. Na samym dnie tego pisarstwa tkwi bowiem przejmująca troska o godność ludzką, o godność swojego własnego narodu, mniej według pisarki zagrożoną poprzez doraźnie utylitarne i przemijające koncepcje polityczne, niż przez niezmienny od stuleci rasizm. W końcu to dzięki niej kiedyś, bardzo dawno temu odkryłam, że ludzkość tak naprawdę stanowi jedno.\nPrzebiegły czarne obłoki;\nLozanna, 16 października 2000 r.\nLozanna przyjęła mnie wilgotną, trochę gniewną, a jednak całkiem ciepłą jesienią. Szczyty francuskich Alp po przeciwnej stronie jeziora nie każdego dnia otrząsały się z mgieł. Ale prawda, że przyjechałam tutaj niespiesznie, w trzydzieści jeden lat od tamtego dawnego, choć w późniejszym życiu niczym nie zachwianego zachwytu. Więc ta wilgoć i mgła były może trochę sprawiedliwe, za karę.\nHan Suyin mieszka między starą, na wysokim brzegu jeziora położoną Lozanną a samym nadbrzeżem, w nowoczesnym wieżowcu, zamieszkałym przez rodziny dyplomatów z czterech stron świata. Mieszka razem ze swoim mężem Hindusem, emerytowanym pułkownikiem armii indyjskiej. Okna obszernego mieszkania wychodzą na jezioro i Alpy, i widok stojących rzędem opok zapewne broni trochę przed poczuciem prowizoryczności ludzkiej egzystencji.\nDrzwi otworzyła mi szczupła, wysoka i bardzo prosto trzymająca się pani w modnie wypłowiałym, dżinsowym ubraniu, przelotnie tylko przypominającym chiński uniform z czasów przewodniczącego Mao. Bujne, prawie białe włosy znakomicie ostrzyżone na pazia, w kąciku ust papieros king size. Przejmujący wyraz orlej, trochę jakby kamiennej, prawie indiańskiej twarzy; pięknej twarzy. Jednak spojrzała na mnie obojętnie i stwierdziła spokojnie, "A, to pani". Zadeklarowana wcześniej przez telefon chęć do odbycia tej rozmowy była, niestety, moją jedyną rekomendacją.\nZ początku nie kleiło nam się wcale, a trochę zdawkowe, rytualne zwroty powitania wciąż przeplatały się z przykrymi dłużyznami milczenia. Po chwili zorientowałam się jednak, że pisarka wcale nie jest obojętna, tyle tylko, że nigdy wcześniej nie rozmawiała ani o swoim życiu, ani o książkach z nikim, kto pochodziłby z Polski. Ale coś wie przecież o naszym kraju, wspominając go w różnych, przeważnie marginalnych, niemniej dość częstych i raczej zaskakujących sytuacjach. W którejś ze swych powieści, z fabułą dotykającą wydarzeń drugiej wojny światowej, nadmienia na przykład, że Polacy jako naród to dla jednych bardzo wymagający, trudni sojusznicy, a znów dla innych bezwzględni i nieprzejednani wrogowie. Jakby pewna doza respektu, pomieszanego jednak z całkiem wyraźną obawą. Czyżby tylko obiegowa, angielska opinia z tamtych czasów? W innej znowu powieści, z fabułą na wskroś zmyśloną i zlokalizowaną w Katmandu, pojawia się raptem francuski konsul nazwiskiem Odrowąż (albo raczej Odrowaz). Wyliczanka podobnych 'poszlak' mogłaby zresztą trwać niemal bez końca.\nPo wstępnym przesileniu rozmowa zaczyna jednak nabierać treści i tempa. W jej centrum znajdą się praktycznie takie same problemy, jak i w utworach prozatorskich Han Suyin, tyle, że często przedstawione w większych szczegółach, z niejedną brakującą na piśmie kropką nad 'i'. A więc przede wszystkim kolonializm, rasizm, a przez to emocjonalna niekompatybilność różnych części świata. Na początek pisarka wspomina klimat swojego dzieciństwa i rodzinnego domu.\nTERESA KOWALSKA: Proszę mi trochę opowiedzieć o swoim dzieciństwie, zwłaszcza zaś o tym, jak Pani - osoba o mieszanym, euroazjatyckim rodowodzie - ostatecznie postanowiła zostać stuprocentową Chinką.\nHAN SUYIN: W Starych Chinach urodzić się Chińczykiem było naprawdę przekleństwem. W chwili przyjścia na świat człowiek w swojej własnej ojczyźnie stawał się niejako automatycznie pariasem. Moja matka była jednak bardzo dzielna. Z miłości wyszła za mąż za Chińczyka, całkowicie wbrew swojej burżuazyjnej rodzinie belgijskiej. W tamtych czasach to było tak samo, jakby chciała poślubić diabła, albo uprawiać nierząd. Ale później przeżyła kilkadziesiąt strasznych lat w Chinach i z czasem utraciła sporo początkowej odwagi. Nie chciała więc, aby jej dzieci czuły się Chińczykami i aby z tego powodu musiały przez całe życie cierpieć. Dla naszego własnego dobra chciała z nas wszystkich zrobić białych. W jaki sposób? Naturalnie poprzez małżeństwa z białymi. Bardzo wcześnie wymyśliła, że wszystkie jej córki powinny wyjść za mąż za Amerykanów i w ten sposób zostać obywatelkami Stanów Zjednoczonych. Tego mocarstwa, które swoim mieszkańcom gwarantowało najwięcej bezpieczeństwa socjalnego na świecie. No, i z dwiema córkami jej się to udało, potulnie wyszły za mąż za Amerykanów, stały się Amerykankami. Ale ja nigdy nie byłam potulna, zaraz więc postanowiłam, że w takim razie prędko muszę zostać stuprocentową Chinką. Przecież nie mogłam pójść na łatwiznę i stać się zwykłą quasi-prostytutką. Miałam wszystkiego trzynaście lat, kiedy podjęłam tę życiową decyzję. Wbrew matce zaczęłam zarabiać korepetycjami, aby zdobyć pieniądze na własne lekcje chińskiego. O to była zresztą wieczna wojna w naszym domu, bowiem matka bardzo nie chciała, abym uczyła się swego ojczystego języka. W późniejszym życiu moja "chińskość" zaczęła mnie też coraz bardziej odgradzać od reszty rodzeństwa, które w ogóle nie znało języka, kultury, ani historii tego kraju, w którym żyło. Do pewnego stopnia utraciliśmy więc platformę wspólnego porozumienia, gdyż ja znacznie głębiej, aniżeli oni, rozumiałam otaczającą nas wszystkich rzeczywistość. I tak już nam zostało na resztę życia.\nMoje siostry w Stanach? Nawet jako osoby dorosłe, zawsze skwapliwie unikały najmniejszych wzmianek o swoim na wpół chińskim rodowodzie, po prostu nie przyznawały się do niego przed ludźmi, nie chciały być przez nich za to właśnie poniżane. Pytane o rodziców najczęściej kłamały, mówiły, że ojciec ich był Hiszpanem, czy kimś takim.\nW lozańskim domu pisarki\nFoto: T. Kowalska\nT.K.: To niezupełnie ich wina, że starały się zacierać za sobą ślady. Według mnie to raczej wina społeczeństwa, które je osaczało i poniekąd popychało do tego kłamstwa.\nH.S.: Jasne, że w ich przypadku winne było przede wszystkim społeczeństwo. Większość ludzi na świecie nie toleruje obcych. Ale proszę nie myśleć, że w Azji dzieje się inaczej, czyli lepiej, niż gdzie indziej. W Chinach osoby o mieszanym rasowo rodowodzie, czyli takie, jak ja, były w czasach mojej młodości brutalnie odrzucane przez otoczenie, mówiło się o nich z wielką pogardą 'mieszana krew'. Na pekińskim Uniwersytecie Jenczing, na którym rozpoczynałam swoje studia medyczne, było nas wszystkiego ośmiuset studentów. Spośród tych ośmiuset tylko dwoje Euroazjatów, mój kolega i ja, reszta to stuprocentowi Chińczycy. Z początku byliśmy z powodu naszej 'mieszanej krwi' przez pozostałych całkowicie odrzucani. Kolega nie wytrzymał tego stresu, tej ciągłej pogardy i dlatego wkrótce odebrał sobie życie. Ja wiedziałam, że muszę być twarda, żeby przetrwać. Zaczęłam więc pilnie studiować i uzyskiwać najwyższe oceny. I wie pani, co dalej? Chińczycy naprawdę kochają intelekt. Zaimponowały im moje wysokie oceny, zaimponowało im to, że zostałam na roku prymuską. Po pewnym czasie koleżanki, nawet te najbardziej zagorzałe, co to z początku zupełnie nie akceptowały mojej obecności, zaczęły przynosić mi upominki i składać gratulacje ze słowami: "Taka jesteś zdolna, taka inteligentna, jesteś więc całkiem nasza, jesteś prawdziwą, stuprocentową Chinką". W ten sposób, wyłącznie własnym wysiłkiem umysłowym, udało mi się wreszcie zdobyć wśród nich to, co od zawsze było przeze mnie tak bardzo upragnione, czyli równoprawne miejsce dla siebie.\nPolskie tłumaczenie Han Suyin autorstwa\nTeresy Kowalskiej (Hong Kong Branch\nof the Royal Aiatic Society, oraz\nInstytut Wydawniczy „Świadectwo” w Bydgoszczy)\nPogarda dla Euroazjatów miała jednak przynajmniej częściowe uzasadnienie, i to bezpośrednio związane z kolonializmem. Chińczycy dobrze wiedzieli, jak biali postrzegają ich rasę. Wiedzieli na przykład, że żółte kobiety uważa się wyłącznie za prostytutki, za przedmioty seksualne, względem których nie musi być ani prawdziwych uczuć, ani też żadnych ludzkich zobowiązań. A każdy naród i każda rasa ma przecież swoją własną dumę, której nikomu i za nic w świecie nie wolno zdeptać. My, Euroazjaci, byliśmy więc dla Chińczyków policzkiem wymierzonym ich rasowej dumie, widomym znakiem, że znów któryś z ich współrodaków został seksualnie wykorzystany przez białego. Tak, że ja, 'mieszana krew', dobrze ich pod tym względem rozumiem i dlatego nie odczuwam wobec nich nawet cienia żalu.\nPowiem więcej, nawet we współczesnych, wyzwolonych z dawniejszych przesądów Chinach, 'mieszana krew' wciąż jeszcze wzbudza pewne nienajlepsze emocje. A ja sporo jeździłam po współczesnych Chinach, głównie odwiedzając uniwersytety i kierując swoje wykłady do tamtejszych profesorów i młodzieży. Wykładałam nawet na takiej uczelni, która mieści się na obrzeżu pustyni Gobi. No, więc stając przed chińskim audytorium dobrze uważałam, aby nigdy nie urazić godności osobistej słuchaczy. Swoje wystąpienia zawsze rozpoczynałam od uniżonych przeprosin za to, że jestem wprawdzie tylko 'mieszaną krwią' i dlatego może nie do końca mam prawo, ażeby ich wszystkich ex cathedra pouczać, urodziłam się jednak i wychowałam w Chinach, mówię i czuję po chińsku, i dlatego mam nadzieję, że wielkodusznie udzielą mi prawa głosu. A że Chińczycy w głębi serca są rzeczywiście bardzo wielkoduszni, taki wstęp zawsze robił na nich znakomite wrażenie, i już po krótkiej chwili między mną i całym zgromadzonym audytorium zadzierzgała się nić wzajemnego zaufania. Mogłoby jednak być zupełnie inaczej, gdybym nie zrobiła na początku takiego właśnie, wyraźnego wstępu.\nT.K.: Pani wciąż wspomina o kolonializmie, podczas gdy Chiny nigdy przecież nie zostały tak naprawdę skolonizowane. Prawdopodobnie były za duże na to, aby jakiekolwiek mocarstwo ówczesnego świata mogło się z nimi uporać i je w całości połknąć.\nH.S.: To nieprawda, że Chiny były zbyt duże na to, aby je skolonizować. Indie też były przecież ogromne, a jednak zostały skolonizowane przez nieporównanie mniejsze państwo. Chinami interesowało się aż osiem różnych krajów i każdy z nich uzyskał w nich swoją własną strefę politycznych i ekonomicznych wpływów. Do pełnej kolonizacji nie doszło jednak w Chinach nigdy. Przyczyna jest bardzo prosta. W Indiach z Brytyjczykami kolaborowały elity władzy lokalnej, hinduskiej. Te elity dla swoich osobistych korzyści walnie pomogły Brytyjczykom wpędzić swój własny naród w stan całkowitego zniewolenia. W przeciwieństwie do Indii, elity chińskie nigdy nie posunęły się do aż tak skrajnej kolaboracji.\nAle przecież kolonializm zostawił po sobie na świecie nie tylko samo zło, i to też należy dostrzec i docenić. Zostawił również trochę dobrych rzeczy. Na przykład Indiom została w spadku po Anglikach dobra znajomość języka angielskiego, który jest drugim językiem urzędowym Indii. Język angielski bardzo zbliżył Indie ku zachodniemu światu, razem z jego postępem cywilizacyjnym i materialnym. Po prostu, dzięki powszechnej znajomości angielskiego, Indiom znacznie łatwiej absorbować myśl zachodnią, niż jakiemukolwiek innemu rozwijającemu się krajowi postkolonialnemu. Chinom tej akurat cennej szansy bardzo dzisiaj brakuje, dlatego też porozumienie Chin ze światem zachodnim jest pod wieloma względami - i to nie tylko pod względem politycznym - poważnie utrudnione. Ale Chiny też się starają, młodzież chińska bardzo chętnie uczy się języków obcych…\nT.K.: Skoro w naszej rozmowie padło wreszcie to trudne słowo "polityka"… W jednej ze swoich książek pisze Pani o ogromnym szoku na wieść o zrzuceniu bomby atomowej na Hiroszimę. O tym, że płakała Pani praktycznie bez przerwy przez dwa tygodnie.\nH.S.: Nie tylko na Hiroszimę, ale również na Nagasaki.\nT.K.: Tak, na Hiroszimę i na Nagasaki. Czy według Pani użycie przez Amerykanów bomby atomowej akurat na froncie japońskim było manifestacją białego rasizmu?\nH.S.: Naturalnie, że tak. Przecież alianci nie tylko na froncie dalekowschodnim, ale również na europejskim mieli w pewnym okresie wojny poważne kłopoty militarne. A jednak w Europie nie użyli tej broni. Dlaczego? Przecież mogli ją wypróbować najpierw w Europie (czyli w Niemczech; przyp. T.K.), zrzucić, a potem czekać i patrzeć, co stanie się dalej. Jednak tego nie uczynili, tylko wybrali Japonię. Perfidnie godząc w ludność cywilną, w mieszkańców dużych miast, w kobiety i dzieci, nie zaś w żadne japońskie obiekty wojskowe. W czasie wojny chińsko-japońskiej Japończycy byli naszymi śmiertelnymi wrogami i okrutnymi oprawcami, a jednak na wieść o zrzuceniu bomb na Hiroszimę i Nagasaki potrafiłam im współczuć, gdyż rozumiałam, dlaczego im właśnie, a nie komu innemu, przypadł taki los. Z chwilą zrzucenia obu tych bomb my, Chińczycy, natychmiast i mimo woli znaleźliśmy się dokładnie po tej samej stronie, co Japonia.\nT.K.: Jak w świetle powyższego ocenia Pani fakt, że dziś Ludowa Republika Chińska posiada w swoim arsenale także broń atomową?\nH.S.: Uważam, że to naprawdę świetnie, że to z jednej strony coś w rodzaju sprawiedliwości dziejowej, a z drugiej gwarancja pokoju dla całego świata. Dzięki temu dziś żadne mocarstwo, nawet to największe i najsilniejsze, nie odważy się pomiatać Chinami i narzucać im siłą swoich warunków tak, jak to bywało dawniej, w słynnej epoce "dyplomacji kanonierek". Nikomu nie przyjdzie więcej do głowy taki szalony i zbrodniczy pomysł, ażeby zrzucić bombę atomową na Pekin. Wreszcie, dzięki chińskiej broni atomowej, uzyskaliśmy na świecie coś w rodzaju równowagi sił, której nikt, absolutnie nikt, przede wszystkim ze względu na swoje własne bezpieczeństwo, nie zechce zburzyć.\nT.K.: Czy nie obawia się Pani, że broń atomowa staje się jednak coraz łatwiej dostępna, z drugiej zaś strony wciąż istnieją na świecie znaczne obszary destabilizacji politycznej, wobec czego tak naprawdę to my nie mamy dzisiaj żadnej gwarancji, że broń ta nigdy nie zostanie użyta? Słowem, czy nie obawia się Pani, że nuklearny arsenał chiński tak naprawdę niczego nam nie gwarantuje?\nH.S.: (Śmieje się trochę buńczucznie, trochę arogancko, zaczepnym ruchem po kilkakroć odrzucając do tyłu głowę, ale mimo wszystko jest w tym chyba ukryty jakiś cień bezradnej niepewności. W końcu teoretyzujemy przecież na temat prawdopodobieństwa militarnej konfrontacji dwóch światów, a w mojej Rozmówczyni płynie, zapewne trochę rozszczepiając jej świadomość, 'mieszana krew'). Nie, proszę pani, niczego się nie obawiam, broń atomowa w chińskich rękach, to pierwsza od zarania ludzkości pełna gwarancja pokoju dla świata.\nNasza rozmowa staje się coraz dłuższa i dlatego od czasu do czasu wymaga jakiegoś relaksującego przerywnika. Oglądam więc wiszące na ścianach saloniku rolki z tradycyjnym malarstwem chińskim, w większości wykonane przez znanych artystów. Czarno-białe pejzaże z zaroślem bambusowym na pierwszym planie, malowane pewnymi, szerokimi uderzeniami pędzla o papier. Jest tu też artystyczna kaligrafia. Obok drzwi dostrzegam sporej wielkości ideogram i pytam Gospodynię, co on oznacza. Jest to znak "u", co po chińsku znaczy "nic", albo "nicość". "U" jest w istocie bardzo starą, mandaryńską dewizą, stwierdzeniem, że poza swym obowiązkiem głoszenia prawdy mędrzec konfucjański absolutnie wszystko na świecie - także pieniądze i zaszczyty - uważa za marność. Obowiązkiem prawdziwego mędrca było głoszenie nauki za wszelką cenę, nawet tej najbardziej niepopularnej i dlatego niechętnie słuchanej przez możnych. Prawdziwy mędrzec nie cofał się nawet przed najgorszym, nawet przed tym, że za głoszenie niewygodnej nauki cesarz mógł go łatwo skrócić o głowę. W zderzeniu z tą nauką samo życie mędrca traciło wartość, również stawało się tylko "u". Han Suyin bardzo chętnie objaśnia, a ja z zapałem, w milczeniu, uczę się. Potem pijemy zieloną herbatę. Potem Gospodyni częstuje sherry, typowo brytyjskim, damskim drinkiem. Wreszcie zaczynamy rozmawiać na nieco inne, jak gdyby jednak trochę łatwiejsze tematy.\nT.K.: Czy mogłaby Pani zdradzić swoje literackie preferencje, jeśli idzie o literaturę zachodnią? Czy może Pani wymienić swoich ulubionych, zachodnich pisarzy?\nH.S.: (Przekornie) Mogłabym wymienić jedynie tych, których nie lubię, ale tych akurat pani nie wymienię. Dużo w życiu czytałam literatury angielskiej i francuskiej. Nie lubię na przykład francuskiej poezji, dla mnie jest taka akademicka, sztywna, a przez to sztuczna. Uważam, że angielska poezja jest nieporównanie lepsza od francuskiej.\nT.K.: Co w takim razie sądzi Pani o poezji japońskiej? Na Zachodzie od lat modne są wiersze haiku. Ceni się w nich przede wszystkim ich zwięzłość, a także zaskakująco prosty sposób obrazowania. To mistrzowskie przekładanie refleksji filozoficznej na wizualne stop-klatki, na poetyckie migawki z najpowszedniejszej codzienności.\nH.S.: Nie lubię poezji japońskiej, nie lubię haiku. Te niby skondensowane myśli, które tak bardzo zachwycają Zachód, to najczęściej zwykłe zapożyczenia z klasycznej poezji chińskiej, często kompilacje kilku różnych pomysłów. Według Chińczyków wierszom haiku po prostu brakuje oryginalności. Wobec poezji japońskiej poezja chińska to istny kosmos, istny bezmiar, każdy człowiek może w niej odnaleźć coś dla siebie. Mnie osobiście najbardziej odpowiada chińska poezja z siódmego wieku.\nT.K.: (Upewniam się.) Czy po Chrystusie?\nH.S.: (Śmieje się, wyraźnie ucieszona tym moim zagubieniem w starożytności chińskiej tradycji kulturalnej.) Tak, po Chrystusie, ja po prostu uwielbiam chińską poezję, mającą tysiąc trzysta lat.\nT.K.: Jest Pani mistrzynią w wymyślaniu tytułów dla swoich książek. Wszystkie są bardzo zwięzłe, a zarazem metaforyczne i poetyckie. Czy Pani przykłada jakąś szczególną wagę do tych tytułów? Czy może zaczyna Pani pisać książkę od wymyślenia właściwego tytułu?\nH.S.: Skądże znowu! Tytuły są zawsze przypadkowe, coś mi się przypomni, z czymś innym skojarzy i tytuł gotowy. Na przykład książka "Wind in my Sleeve" (pol. "Wiatr w mym rękawie"). Wie pani, w dawnych czasach urzędnicy cesarscy nosili szaty o wyjątkowo szerokich rękawach. Te szaty były specjalnie tak szyte, ażeby urzędnik mógł sobie chować w rękawach łapówki. Któremuś z moich krewnych zarzucono kiedyś korupcję, branie łapówek. Stanął więc przed obwiniającymi i na swoją obronę tak powiada: "Spójrzcie tylko na moje rękawy, widzicie przecież, że są puste. Tylko wiatr mam w rękawach". W chińskiej frazeologii wiatr w rękawie jest synonimem uczciwości.\nT.K.: (Na koniec zostawiam najbardziej mnie intrygujące pytania o to, jak dziś, z perspektywy swoich osiemdziesięciu trzech lat, Pisarka postrzega własne powołanie i własne osiągnięcia pisarskie. Na wszelki wypadek zaczynam raczej ostrożnie). Jak to się stało, że zaczęła Pani w życiu tworzyć?\nH.S.: (Dziwny, trochę kamienny uśmiech). Naprawdę, czy ja coś kiedykolwiek w życiu stworzyłam? Co takiego, proszę mi łaskawie przypomnieć, bo nie pamiętam.\nT.K.: (Kokieteria, czy ochota na małą, odprężającą grę słowną? Ale chyba ani jedno, ani drugie. Gdzieś kiedyś napisała, że nie znosi rozmawiać o swojej sztuce, nie znosi wgłębiać się w żadne warsztatowe szczegóły. Może więc broni się teraz przed rozwijaniem podobnego wątku). Owszem, stworzyła Pani ponad dwadzieścia znakomitych dzieł prozatorskich.\nH.S.: Coś podobnego, dotychczas nie miałam o tym najmniejszego pojęcia.\nT.K.: Więc zapytam raz jeszcze, ale może trochę inaczej. Jak to się stało, że zaczęła Pani w życiu pisać książki?\nH.S.: To bardzo proste, dlatego, że bardzo wcześnie nauczyłam się pisać na maszynie. Moja matka nawet nie chciała słuchać o tym, żebym ja cokolwiek w życiu studiowała i kiedy miałam czternaście lat, posłała mnie na kurs maszynopisania. Chciała, abym została sekretarką w jakiejś firmie, najlepiej w białej, w jej wydaniu to był absolutny szczyt aspiracji względem mojej osoby.\nT.K.: Dobrze, ale między umiejętnością pisania na maszynie a staniem się artystą jest długa droga, a najczęściej raczej nieprzekraczalna przepaść.\nH.S.: (Trochę zniecierpliwiona) To pani tak sądzi, że ja jestem artystką. A ja naprawdę nie jestem ani artystką, ani dentystką, ani żadnym innym indywiduum, któremu możnaby tak zwyczajnie przykleić jakąś określoną etykietę i kwita. Ja jestem SOBĄ! (Na moment podnosi głos, ale prawie natychmiast uspokaja się znowu) Przez wiele lat pracowałam jako lekarka, dzień w dzień, od siódmej rano do siódmej wieczorem. Na zabawę z maszynopisaniem zostawała mi cała reszta czasu. Mogłam albo pisać po nocach, albo wstawać o piątej rano i pisać do siódmej. Ale ja to robiłam głównie dla własnej przyjemności, nigdy nie z myślą o wydawcy, albo o czytelniku. Kiedy zaniosłam do wydawcy (Jonathan Cape, jeden z najbardziej znanych i prestiżowych wydawców londyńskich XX w. - przyp. T.K.) swoją pierwszą książkę, to przede wszystkim zastrzegłam, że nie chcę żadnego honorarium, nie chcę żadnych pieniędzy. A jeśli uzna mój maszynopis za niewiele warty, to może go sobie spokojnie wrzucić do kosza, bo o krytykę literacką zupełnie nie dbam. Wydawca o mały włos nie zemdlał, nigdy przedtem nie spotkał takiego literackiego debiutanta, jak ja. Potem zaczął się głośno śmiać i tłumaczyć, że nikt nie może wydać książki, nie inkasując za nią honorarium, bo w taki sposób wydawca stałby się wyzyskiwaczem, czego z kolei zabrania prawo. Za tydzień dostałam pocztą swój pierwszy kontrakt. (Pisarka śmieje się, wypowiadając te słowa, w ogóle dość łatwo śmieje się w czasie tej naszej bardzo długiej rozmowy. Słuchając jej śmiechu staram się szczelnie kryć własny smutek, gdyż czuję w nim, albo może tylko tak mi się wydaje, echo szyderstwa względem wszystkich i wszystkiego, o co tylko otarła się w świecie, zapewne zresztą głównie w tym zachodnim).\nT.K.: (Czuję, że Pisarka jest teraz piekielnie serio i że za całym jej wywodem znów kryje się mandaryńska dewiza, dana ideogramem "u". Nie chcę być zbyt wścibska, lecz z drugiej strony bardzo chciałabym wiedzieć). Czy Pani ogromny dystans względem wszystkiego, co wiąże się z Pani karierą pisarską, z procedurami wydawniczymi, z odbiorem Pani dzieł przez czytającą publiczność, wynika w jakiś sposób z faktu, iż czuje się Pani przede wszystkim chińską intelektualistką?\nH.S.: Naturalnie, że tak. Tego, czy ktoś jest, czy też nie jest chińskim intelektualistą, nie można sobie ot, tak, zwyczajnie wybrać. Człowiek po prostu przychodzi na świat w takiej, a nie innej rodzinie i potem przez całe życie winien dokładać największych starań, aby jak najlepiej sprostać swemu urodzeniu, swemu po przodkach odziedziczonemu obowiązkowi. I ma to czynić ze skrajnym poświęceniem, bez oglądania się na doraźny poklask, czy materialny zysk.\nIluminacja. Raptem czuję, jak gwałtownie zaczynają porządkować się moje myśli. Chińska pisarka, która wcale nie jest dumna z tego, że jest twórczynią aż tak wybitną, nawet jakby nie do końca świadoma, że jest artystką. Gdyż żadne z tych zachodnich, wąskich zaszeregowań nie w pełni oddaje to, za kogo ona sama uważa się naprawdę, za dziedziczkę mandaryńskich tradycji, z racji swego pochodzenia niejako naturalnie obarczoną przez los brzemieniem odpowiedzialności i obowiązku. Świadomie unikająca poklasku, który mógłby jedynie ująć wartości spełnianej przez nią posłudze względem własnej nacji. Mówiąca światu, głównie temu zachodniemu światu to, co uważa za potrzebne i właściwe do powiedzenia. Mówiąca to, czego zachodni świat wcale nie chce tak całkiem i do końca wysłuchać. Chińska intelektualistka, której celem nadrzędnym stało się przypominanie nam wszystkim, że ludzkość stanowi jedno, chińska patriotka, upominająca się o równouprawnienie swojej rasy.\nWychodzę z jej mieszkania o pierwszym zmierzchu. Po francuskiej stronie jeziora zapalają się światła. Odprowadza mnie daleko, aż na sam chodnik, zapewne zgodnie z wyszukaną, chińską etykietą. W końcu odwraca się i odchodzi, a ja zostaję i patrzę. Wysoka, smukła, dziewczęca, osiemdziesięcioletnia i ze swoim elitarnym powołaniem całkiem samotna. I ja, od trzydziestu lat idąca jej tropem, wpółświadomie, albo nawet całkiem na oślep, ale za to wytrwale. Mocno ściskam zęby i przełykam, i na ułamek sekundy ulegam nawet złudzeniu, że właśnie odkryłam, co to takiego ten mandaryński stoicyzm. A potem jeszcze myślę, że trzeba dalej tłumaczyć jej teksty na mój prowincjonalny, ojczysty język. Musi w tym przecież być jakiś sens, skoro te teksty od zupełnego początku same mnie sobie suwerennie wybrały, nie zaś odwrotnie.\nSTRONA INTERNETOWA POŚWIĘCONA HAN SUYIN University of Minnesota (USA), w opr. Tereesy Kowalskiej: http://voices.cla.umn.edu/authors/hansuyin.html\nAutorzy: Teresa Kowalska, Han Suyin


Friboo Botki sznurowane silver - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Kozaki › Friboo Botki sznurowane silver\nFriboo Botki sznurowane silver\nPrezentowane Friboo Botki sznurowane silver były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Friboo to obuwie kapitalne na zimowy okres. To dzięki nim możesz zadbać o komfort Twojego dziecka niezależnie od niskiej temperatury, co w trakcie okresu zimowego zachodzi wielokrotnie. Buty Friboo Botki sznurowane silver wspaniale sprawdzą się także jeśli rozmawiamy.. więcej »\nPrezentowane Friboo Botki sznurowane silver były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Friboo to obuwie kapitalne na zimowy okres. To dzięki nim możesz zadbać o komfort Twojego dziecka niezależnie od niskiej temperatury, co w trakcie okresu zimowego zachodzi wielokrotnie. Buty Friboo Botki sznurowane silver wspaniale sprawdzą się także jeśli rozmawiamy o wycieczkach, powiązane z dłuższym pozostawaniem na dworze. Bez wątpliwości buty te przystosują się do rozmiaru i kształtu stopy Twojego dziecka, dostarczając mu ciepło przez cały czas. Zapraszamy do zapoznania się z opisem technicznym modelu.\nFriboo Botki sznurowane silver, materiał zewnętrzny: wysokiej jakości materiał skóropodobny, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: wysokiej jakości materiał skóropodobny, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: zamek błyskawiczny, materiał: wysokiej jakości materiał skóropodobny.\nPokazywane przez nas kozaki dziecięce cechują się ponadprzeciętną trwałością, co jest efektem zużytkowania tworzyw wysokiej jakości do ich stworzenia. Jeżeli jeszcze nie masz w swej szafie kozaki dziecięce bądź obuwie Friboo Botki sznurowane silver nie spełnia Twoich wymagań - zerknij na nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Friboo Botki sznurowane silver


PISF » „Dwa ognie” Agnieszki Łukasiak na festiwalu FebioFest w Pradze „Dwa ognie” Agnieszki Łukasiak na festiwalu FebioFest w Pradze – PISF\n› Aktualności › „Dwa ognie” Agnieszki Łukasiak na festiwalu FebioFest w Pradze\n„Dwa ognie” to historia Marty, która wraz z córką ucieka przed handlem dziećmi na Białorusi i trafia do obozu dla uchodźców w północnej Szwecji. Film porusza aktualny na całym świecie problem emigracji, ucieczki przed prześladowaniami, walkę o przetrwanie i poszanowanie praw człowieka.\nFebioFest to druga co do wielkości, po festiwalu filmowym w Karlowych Warach, impreza filmowa w Czechach. W kilku sekcjach (m.in.World Cinema Panorama, Made in USA, Upstream, Czech Made Kitsch czy Another Shore) prezentowane są premiery filmowe z całego świata a także klasyka kina światowego.\nDebiut Łukasiak miał swoją światową premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Pusan w październiku 2010. Europejska premiera odbyła się podczas ostatniej edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego.\nReżyserka otrzymała za „Dwa ognie” nagrodę Jury Ekumenicznego podczas Nordyckich Dni Filmowych w Lubece i Nagrodę Dziennikarzy podczas XVIII Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Filmowej Prowincjonalia 2010. Magdalena Popławska, odtwórczyni głównej roli, została nagrodzona przez publiczność Prowincjonaliów za najlepszą rolę kobiecą.\n„Dwa ognie” powstały w koprodukcji Apple Film Production z Hob AB, Filmpool Nord AB, Republiken AB and Sonet Film AB, przy wsparciu finansowym Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Szwedzkiego Instytutu Filmowego oraz programu MEDIA.


Części FIAT SEICENTO / 600 (187_) - Auto Części Zielonki\nCzęści FIAT SEICENTO / 600 (187_)\nCzęści samochodowe do FIAT SEICENTO / 600 (187_)\nPoszukujesz części motoryzacyjnych do swojego Fiata Seicento? Wybierz typ i sprawdź naszą bogatą ofertę:\n0.9 (187AXA, 187AXA1A) 1170 A1.046, 899 cm3, 29 [kW] 39 [KM] - ( 1997-2008 )\n1.1 (187AXB, 187AXB1A, 187AXC1A02) 176 B2.000\t187 A1.000, 1108 cm3, 40 [kW] 54 [KM] - ( 1998-2010 )\nElektra (187AEA1A, 187BEA1A) 222 SE, cm3, 30 [kW] 41 [KM] - ( 1999-2005 )\nElettra (187AEA1A, 187BEA1A) 222 SE, cm3, 30 [kW] 41 [KM] - ( 1999-2005 )\nElettrica 221SE, cm3, 21 [kW] 29 [KM] - ( 1998-2000 )\nElettrica (187BEA1A) 222 SE, cm3, 22 [kW] 30 [KM] - ( 2000-2004 )\nHistoria modelu Fiat Seicento\nFiat Seicento to samochód osobowy klasy aut najmniejszych produkowany od 1998 roku, był następcą popularnego modelu Fiat Cinquecento. Za jego powstanie odpowiedzialna była włoska marka Fiat, jednak produkcją zajmowały się zakłady Fiat w Tychach. Seicento nawiązywało większością rozwiązań technicznych do swojego poprzednika, czyli Cinquecento, miało taką samą płytę podłogową, układ zawieszenia oraz silniki.\nFiat Seicento szybko zdobył silną pozycję na polskim rynku. W roku 2000 model przeszedł niewielką modernizację. Zwiększyła się długość i wysokość nadwozia, a na masce znalazł się znaczek Fiata, powiększono także przednie kierunkowskazy. Zmianie uległo również wnętrze Seicento - zastosowana nowe kolory tapicerki i zamontowano na desce rozdzielczej elektroniczny licznik kilometrów. Trzy lata później marka Fiat zmieniła nazwę modelu z Seicento na 600, nawiązując do kultowej wersji 600 z lat 50. i 60. XX wieku. Fiat Seicento był dostępny w wersji Sporting, Schumacher, Elettra oraz Van.\nFiat Seicento – stylistyka nadwozia\nRozmiary zewnętrzne Fiata Seicento było podobne do poprzednika, czyli Cinquecento. Wygląd nadwozia także nawiązywał do wcześniejszej wersji, jednak stylistyka została naznaczona łagodniejszymi liniami. Najbardziej do modelu Cinquecento podobne były tylne światła. Małe nadwozie było bardzo cenione, zwłaszcza w ciasnych uliczkach miejskich, a do tego ułatwiało sprawne parkowanie. Fiat Seicento był dostępny w wersji trzydrzwiowej, jednak można go było także nabyć w modelu Van, gdzie na wyposażeniu był jedna para siedzeń, a bagażnik był oddzielony kratką.\nWnętrze modelu Fiat Seicento\nPodobnie jak Cinquecento, tak i Fiat Seicento nie zapewnia zbyt wiele miejsca z przodu ani z tyłu. Wyżsi kierowcy mogli we wnętrzu czuć się komfortowo tylko w przypadku, gdy maksymalnie cofnęli fotel do tylu. Na tylnej kanapie było także ciasno, nie było miejsca na trzymanie nóg.\nSytuacja komfortu podczas jazdy zmieniła się trochę w 2005 roku, gdy Fiat zdecydował się zmienić nazwę samochodu i zarejestrować go jako czteroosobowy. W modelu Seicento, w przeciwieństwie do Cinquecento, lepiej wygląda deska rozdzielcza. Bagażnik ma pojemność 170 l, więc nie jest zbyt duży, podobnie jak całe wnętrze modelu.\nFiat Seicento był dostępny w wersjach wyposażenia:\nSilnik i części Fiat Seicento\nModel Fiat Seicento był dostępny z dwoma silnikami benzynowymi. Mniejszy z nich miał pojemność 0.9 l, taki sam motor był montowany w modelu Cinquecento. Silnik miał 39 KM i był modernizowany w połowie lat 90. XX wieku. Zastosowano w nim wtrysk paliwa zamiast gaźnika. Większa jednostka pochodziła z modelu Cinquecento w wersji Sporting, był również montowana w Seicento Sporting. Silnik miał 1.1 l i moc 54 KM. Cztery lata po rozpoczęciu produkcji, czyli w 2002 roku, Seicento Sporting zniknęło z rynku i pozostały tylko modele ze słabszym silnikiem. W sprzedaży były również modele wyposażone w silnik elektryczny o mocy 40 KM (Elettra).\nCzęści Fiat Seicento są ogólnie dostępne, nie ma problemu z serwisowaniem żadnych układów. Na rynku znajdziemy oryginalne części zamienne do Seicento oraz tańsze zamienniki.\nZalety i wady Fiata Seicento\nDo zalet Fiata Seicento zaliczymy:\nDobre zabezpieczenie przed korozją.\nWady Fiata Seicento to:\nHałaśliwe tuleje wahaczy.


"Złodziejka książek" (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach\n"Złodziejka książek" - wyniki wyszukiwania\n-31% Złodziejka książek\nod 24,84 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2014-01-21\n-21% Złodziejki czasu\nod 22,05 zł zobacz oferty z 14 księgarni - premiera: 2015-02-17\n-65% Złodziejka opowieści\ndziś najtaniej - od 8,72 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2018-09-15\nod 24,90 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2015-09-04\nNiezwykła i zaskakująca historia, utrzymana w duchu powieści Dickensa i Wilkiego Collinsa. Wiktoriańska Anglia, 1862 rok. Susan Trinder i Maud Lilly mają po osiemnaście lat, obie są sierotami, obie straciły matki w dramatycznych...(więcej)\n-35% Złodziejka dusz\nod 19,44 zł zobacz oferty z 12 księgarni - premiera: 2018-09-05\nCzy da się być jednocześnie roztargnioną perfekcjonistką i chaotyczną pedantką? Czy można nie cierpieć brudu, ale w radosnym oszołomieniu wdychać zapach kurzu i starych książek? I czy wypada ponad wszystko wielbić ład, a...(więcej)\n-30% Gliniany most\ndziś najtaniej - od 27,93 zł zobacz oferty z 9 księgarni\n-50% Miasto świętych i złodziei\ndziś najtaniej - od 9,95 zł zobacz oferty z 12 księgarni - premiera: 2017-09-27\n-50% Wspaniała Gilly\nod 11,45 zł zobacz oferty z 12 księgarni - premiera: 2018-02-21\nIntrygujące studium chwil wyrwanych z życia. Wizjer (1978), pierwszą powieść Krystyny Kofty, krytycy uznali za dojrzały debiut. Sama autorka mówiła o niej niedawno: "To książka psychologiczna, pogłębiona, jakich już się nie pisze". ...(więcej)\nod 18,60 zł zobacz oferty z 14 księgarni - premiera: 2017-09-13\nod 9,96 zł zobacz oferty z 11 księgarni - premiera: 2017-01-27\n-50% Jezu, Ty się tym zajmij!. o. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda\ndziś najtaniej - od 12,45 zł zobacz oferty z 14 księgarni - premiera: 2017-04-04\nod 24,37 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2014-10-15\n-35% Niebanalna więź\nod 21,90 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2016-06-06\nod 14,95 zł zobacz oferty z 9 księgarni - premiera: 2018-02-01\nod 4,24 zł zobacz oferty z 2 księgarni\nRuna przypadkowo zabiera ze sklepu cenny kamień. Nie chce być złodziejką, więc musi go zwrócić. Jest to trudne, ponieważ kamień skrywa magiczne moce. W tym samym czasie dziewczyna zaprzyjaźnia się z nową koleżanką z klasy i...(więcej)\nElegancka starsza pani zostaje brutalnie zamordowana w noc poprzedzającą 11 września 2001 roku. Pewien nowojorski bankier otrzymuje z poranną pocztą paczkę, a w niej lewe ucho kobiety. Znakomity prawnik pracuje dla jednego tylko klienta i...(więcej)


Wysłany: 2008-06-13, 10:06\nChase uśmiechnął się pod nosem i zamówił lody. Minęło parę chwil i oboje otrzymali wielkie czekoladowe lody. Ruszyli w kierunku zejścia z mola smakując słodkości w milczeniu. Dopiero po chwili milczenie przerwał chłopak To naturalne, że jesteś wściekła. Chłopak obarczył Cię czymś, w czym nie było ani krztyny Twojej winy... Być może nawet wściekł się na Ciebie dlatego, że chciałaś mu pomóc i zdenerwowałaś się na głupoty, które wymyśla. Dlatego teraz jesteś zła zauważył.\n-W tym było dużo mojej winy. Jednak nie jestem pewna, czy tylko to było powodem. I tak, chciałam mu pomóc. Ale nie mam zamiaru go głaskać po główce i mówić, że wszystko będzie dobrze, jeśli nie będzie... On robi coś bardzo głupiego i wątpie w to, że tego typu teksty mogłyby coś zmienić.- skrzywiła się lekko i kolejny raz skonsumowała swoje ogromne, czekoladowe lody.\nWysłany: 2008-06-13, 20:48\nWiesz Ty co? Z doświadczenia wiem, że faceci muszą robić głupie rzeczy i popełniać błędy. Jeśli stracie się nas od takich rzeczy chronić to tylko nas denerwujecie i sprawiacie, że czujemy się jak w pułapce. wzruszył ramionami Tak czy siak... On to już przeszłość, teraz Ty to przyszłość. Musisz sobie ją ułożyć.\nWysłany: 2008-06-14, 20:24\n-Bardzo, bardzo głupie rzeczy.- skrzywiła się lekko -Ehe, jak w pułapce. Tak więc staracie się nas pozbyć, żeby się uwolnić. A potem szukacie kolejnej, od której znowu będziecie musieli się uwolnić, chyba że ta nie będzie sprawiać większych problemów. I o moją przyszłość sie nie martw. Ułoży się.\nNie... Chase uśmiechnął się i objął ją wolnym ramieniem po przyjacielski Myślę, że aż tak źle z nami nie jest. W końcu ostatecznie żenimy się i dajemy całkowicie wprowadzić pod pantofel. jego żart rozbawił Vann i problemy powoli przestawały mieć znacznie. Oczywiście duża zasługa w tym lodów.\n(Zaś kamera spokojnie uniosła się na resztki zachodzącego słońca i zrobiła płynne przejście na Boisko do kosza gdzie...)\nWysłany: 2008-07-09, 15:08\nStawiając nogę za nogą szła po molo omijając stałych bywalców. Nie było ich w sumie aż tak dużo ale jednak. Twarz Anny była już całkowicie spokojna - spacer z parku na molo zrobił jednak swoje i wyglądała na całkowicie nie do rozzłoszczenia. W oczach miała nawet zdrową ciekawość i zakładała się sama ze sobą jak szybko Stevens zrobi z siebie dziwadło. I po ilu minutach ją to wkurzy. A co najważniejsze czy zacznie od obrażania. Może powinna z góry przygotować sobie zapas obelg?\nOddając się tym przyjemnym rozmyślaniom, kupiła sobie kubek kawy z mlekiem, posłodziła rozrzutnie i popijając ją niespiesznie, oparła się o barierkę przymykając oczy i pozwalając oceanicznej bryzie targać jej krótkie włosy,\nWysłany: 2008-07-11, 11:18\nO... Widzę, że wpadliśmy na ten sam pomysł. usłyszała głos Chase'a, kiedy oparł się o barierkę koło niej. W dłoni miał dwa kubki z kawą, na tekturowej podkładce, która umożliwiała trzymanie dwóch kubków jedną ręka. No nic... Kawa się nie zmarnuje... zauważył uśmiechając się ciemno. Ubrany był w ciemno szary longsleeve, na to jaśniejszy podkoszulek, na szyi miał coś w rodzaju szalika zawiązanego w węzeł niczym apaszka. Rękawy lekko podciągnięte, proste, załamujące się dżinsy i trampki. Jesteś twarda... Niewiele osób po takiej rozmowie by przyszło.\nWysłany: 2008-07-11, 11:28\nPopiła swojej kawy i odwróciła głowę w jego stronę.\n- Dzień dobry. Widać lubię być obrażana... I have never enough, always coming back for more - mruknęła cicho patrząc na niego ostrożnie i zastanawiając się czy fakt, że nie obraził jej od razu to dobry czy zły znak. Po chwili jednak dała sobie spokój decydując się na próbę wyczyszczenia mu konta i chwilowego nie pamietania, jaki wczesniej był paskudny. - The truth is, Stevens, that you are right. W sensie, że trochę mi brakuje do ciebie jeśli chodzi o taniec. W pewnym stopniu, ale jednak. And, I can't believe I'm saying it, but I need your help. I dlatego zadzwoniłam. - pociągnęła kolejny łyk kawy aż się krzywiąc w duchu na to co teraz zapewne jej powie.\nWysłany: 2008-07-11, 12:17\nNie oszukujmy się. Brakuje Ci bardzo dużo, a to chyba głównie dlatego, że jesteś samoukiem. zauważył neutralnie. Ale zawrzyjmy układ. Ja przestanę Ci wytykać tę różnicę, a Ty będziesz mnie słuchała jeśli chodzi o taniec. Stoi? zapytał i poczekał na odpowiedź.\nOdwróciła się już całkiem w jego stronę opierając tylko bokiem o barierkę i coś jakby uśmiech pojawiło się na jej twarzy rozświetlając nieco rysy.\n- Zamierzam zmienić fakt bycia samoukiem - powiedziała po chwili i popatrzyła na niego uważnie ale i z wahaniem. Po chwili jednak postanowiła skoczyć na głęboką wodę - Dopóki nie zechcesz całkowicie zmienić mojego stylu poruszania się, mogę na to pójść, chociaż tak generalnie to aż mnie skręca, żeby się dowiedzieć jak zrobiłeś wczoraj 2 lub 3 ewolucje. Nie mogę sama do tego dojść.\nZmarszczyła nieco nos wykazując jak bardzo frustrujące jest coś takiego dla samouka.\nWysłany: 2008-07-11, 14:06\nPf... Wczoraj był pikuś. powiedział z uśmiechem Ale musimy zacząć od podstaw. Jesteś samochodem? zapytał wywalając kubki z kawą do kosza i ruszając w kierunku zejścia z mola Bo mamy kawałek drogi.\nWysłany: 2008-07-11, 14:21\n- Jestem dziewczyną, nie samochodem - powoli uśmiech się poszerzył a w oczach zamigotały wesołe iskierki - I na imię mi Anna, nie Barbie, just for the record - mrugnęła z zabawną miną. Po chwili dodała - Samochód mam pod parkiem. Przyszłam tu na nogach stamtąd, więc o ile nie masz bryki bliżej to chyba czeka nas spacer w stronę parku. - w przeciwieństwie do Chase'a zamierzała cieszyć się swoją kawą i pociągnęła z niej sporego łyka dotrzymując mu kroku w marszu.\nWysłany: 2008-07-12, 16:56\nWhatever... Przejedziemy się moim. powiedział z westchnieniem i włożywszy ręce w kieszenie ruszył szybszym krokiem na parking. Widać żart go wcale nie rozbawił. Anna została chwilę z tyłu i przewróciła oczami, a potem ruszyła za nim.\nPotem stworzę odpowiedni wątek\nWysłany: 2008-08-10, 18:58\nDawno tutaj nie zajeżdżał. Te słońce, te dziewczyny, te wszystkie skąpe bikini, ci dziwni ludzie w ortopedycznych butach ubrani na czarno(tych ostatnich wcale nie pamiętał, gdy był tu ostatni raz), to wszystko dawało tyle wspomnień, tyle dni spędzonych na słodkim nicnierobieniu i zastanawianiu się która następna wpadnie w jego sidła. Teraz jednak tak już nie było. Wrócił tu po dobrych kilku miesiącach, musiało się wiele zmienić.\nWysiadł z Astona i momentalnie zapalił czarnego papierosa, Diarumy jednak są lepsze niż inne fajki, trzeba o tym powiedzieć Chillmanowi. Właśnie, gdzie on jest?\nWysłany: 2008-08-10, 19:04\nNie trzeba było czekać na niego długo. Po paru chwilach oczekiwania Dave zajechał swoim ukochanym Camaro na parking i wylazł z samochodu, zamykając go dobrze. Wyciągnął z kieszeni paczkę Chesterfieldów, otworzył ją i wsadził jednego papierosa do gęby. Paczkę schował do kieszeni spodni i odpalił od szpanerskiej zapalniczki benzynowej. Zresztą tutaj chyba wszyscy takie mieli... Zaciągnął się porządnie i odetchnął z ulgą. Ten smak, ten zapach... Achh. Kochane Czesławy. Rozejrzał się za Marciem, drapiąc się po brodzie i wziął kolejnego bucha, kierując się w stronę mola.\nWysłany: 2008-08-10, 19:07\nNie, nie będę sobie psuł zabawy. Pośledzę go i wrzucę do oceanu - to będzie prawdziwe O'Neilowskie powitanie.\nMarc szedł za nim dwa kroki z tyłu, nieudolnie parodiując jego aparycję i robiąc dziwaczne miny. Dawno nie bawił się tak dobrze. W końcu był w Anglii.\nA Dave ze spokojem wypuścił dymek w bok. Szedł tak jeszcze kilka chwil, rozglądając sie za O'Neilem przed sobą. W końcu podrapał się po łbie, zatrzymał ni z tego ni z owego i gwałtownie obrócił za siebie.\n- Bu, God damn it! - rzucił przyciszone zawołanie w stronę kumpla, po czym wyszczerzył się zbliżając się do niego i wyciągnął rękę do uścisku.\n- Kopę lat, stary druhu. Czemu wywiało cię na aż tak długo? - zapytał, unosząc lekko brwi i zaciągnął się znów papierosem, przeniesionym do lewej ręki, by prawą mógł uścisnąć dłoń starego znajomego.\nWysłany: 2008-08-10, 19:22\nMarc, cały czas odstawiając swoją maleńką pantomimę, z lubością zaciągnął się benzenami i resztą z trzech i pół tysięcy substancji szkodzących zdrowiu, które przed chwilą przefiltrował Dave.\nDave, uwierz mi, nie chciałbyś przez to przechodzić. - powiedział mu poważnie Marc, ściskając jego dłoń i patrząc mu głęboko w oczy. Wydawał się być czuły i słodki, sekundę potem miał na swoich boskich wargach ten sam ironiczny uśmieszek co zawsze.\nWyobraź sobie kraj, gdzie jest prezydent, który ma brata bliźniaka, który był premierem i który wygonił jakieś dwa miliony ludzi z postkomunistycznego kraiku środkowo-wschodniej Europy, a potem te dwa miliony nieudaczników przyleciało do Anglii, by pracować na zmywakach i ogólnie mówiąc opierdalać się. Ale to nie jest najlepsze! Stary, wyobraź sobie, że po RAZ PIERWSZY w życiu miałem okazję napić się z kimś, kto nie odpadał po dwunastu kolejkach. Stary, musimy jechać do Polsky.\nWysłany: 2008-08-10, 19:36\n- Brzmi jak niezłe bagno, ale z pewnością byłoby to ciekawe - uśmiechnął się szeroko do kumpla - Ale znam coś lepszego. Wyobraź sobie kraj, w którym wódka kosztuje koło dwóch, trzech baksów, całe pół litra i jest tańsza od piwa, czy wina. O wiele. Wyobraź sobie też, że jest tam taka bieda, że zamiast wody piją czystą, bo woda jest po prostu tak brudna i śmierdząca, że dla każdego normalnego człowieka jest to szokujące. Ten kraj, kochany, zwie się Ukrainą i opowiadał mi o nim dawny znajomy właśnie z tamtych okolic - rzucił, odwracając się w kierunku mola i czekając, aż Marc ruszy razem z nim - A jeśli o Polaków chodzi, to ponoć podczas second World War byli całkiem odważni. Ale nie przyjechałeś chyba tylko po to, by gadać o takich bzdurach jak historyczne anegdotki, co? - uniósł lekko brwi, zerkając na niego i przy okazji wypuszczając kolejną porcję dymu z ust będąc wyluzowanym jak dawno nie był.\nMarc odsunął swój tułów od Dave'a i spojrzał na niego badawczym spojrzeniem, a potem ryknął śmiechem.\nJasne, że nie! Nie wiem jacy Polacy byli odważni, ale za to przekonałem się, że ich kobiety... That's really hot stuff, buddy, swaer me. And hey! To nie były historyczne anegdotki, tylko najciekawsze co mnie spotkało w tej cholernej, zamglonej Anglii. Wyobraź sobie taki obrazek: wstajesz rano - mgła, idziesz na wykłady - mgła, jesteś na wykładach - mgła, wracasz z wykładów - zgadnij co! mgła! Everywhere fuckin' fog. Tu za to cały czas było piękne słoneczko, co? - spojrzał na niego, unosząc lewą brew w taki sposób, że jego twarz przybrała wyraz nieszczerze zainteresowanego uczniaka, słuchającego nudnego profesora.\nDobra, nie pieprzę. Mów lepiej z kim teraz sypiasz.\nWysłany: 2008-08-10, 20:04\n- Czasem popadało, ale hey... It's California! Nice and shiny and stuff like this, y'know... - rzucił czyniąc zamaszysty gest ręką wskazując na obszar przed nimi.\n- Anna. Girl from Pittsburgh. Nie znasz jej, jak przypuszczam - rzucił, drapiąc się po brodzie - It's long-term relationship, buddy - dodał po chwili w zamyśleniu.\n- Wracając do Anglii i mgły. Dog In The Fog. Niezłe są, moim skromnym zdaniem, kiedyś miałem okazję kilka wypić. Próbowałeś? - uniósł lekko brew nad prawym okiem, zerkając na niego. Po czym po krótkiej chwili milczenia dodał przyciszonym głosem.\n- We could use some weed. And alcohol... Co powiesz na imprezę z okazji twojego powrotu?\nMarc odsunął się natychmiast od Dave, spojrzał na niego, wyjął swój ekstremalnie drogi telefon i zrobił mu zdjęcie. Potem coś myszkował w telefonie, aż w końcu spojrzał jeszcze raz na Dave'a.\nHey, to rzeczywiście ty. Myślałeś, że zamieniłeś się w jakiegoś cholernego zakochanego Romea. A może się zamieniłeś? - uniósł brwi, a potem otrząsnął się, jakby wyobraził sobie coś naprawdę paskudnego.\nDon't ask. Dog In The Fog. Wybrałeś najgorsze z angielskich piw. Zresztą, tam teraz pija się nie narodowe piwa, a Żywca. - dobra, Marc miał naprawdę wiele trudności z wymówieniem tej nazwy. Brzmiało to mnie więcej tak: "Grzymza".\nHey, hey, powiem - nie. - obserwował z satysfakcją zaskoczenie Dave'a. Nie, serio, nie teraz. Opowiadaj lepiej co tu się działo, w końcu zgubiłem się w mgle na kilka miesięcy, huh?\nWysłany: 2008-08-10, 20:30\n- Maybe I did - wzruszył ramionami, jakby wyjebane miał na to co akurat na ten temat Marc myśli. Tak po prawdzie to w sumie na to miał wyjebane.\n- Tak czy owak, to wszyscy wiemy, że piwa i papierosy to sprawy zależne od gustu - rzucił, po czym zrobił krótką przerwę - Anyways, ten cały... Grzymza dobry jest? - uniósł brwi, znów przelotnie na niego zerkając i znów zaciągając się papierosem.\n- Well, lots of thing happened. Max had a car accident. But he's okay. Ma problemy z ramieniem i ciężko mu grać w kosza, a teraz to nie wiem czy grać będzie, bo jakiś skurwysyn, który potrzebuje niezłego manta kontuzjował go właśnie na boisku w owo ramię. Remember that girl, Erica? You know, gloom and goth? She's with Max, jakbyś nie wiedział. Elizabeth nikogo chyba nie ma. Jeśli o mnie chodzi, to przypadkiem trafiłem na seksowną autostopowiczkę po raz drugi i ją podwiozłem kawałek. Mogę jej poszukać, jeśli chcesz ją poznać - uśmiechnął się szeroko przenosząc wzrok na Marca.\nWysłany: 2008-08-10, 20:39\nMarc spojrzał jeszcze raz na swojego kumpla, a potem wykonał kilka nieokreślonych ruchów głową(coś między potaknięcie, a pokręceniem), od których jego włosy zaczęły rzucać się z jednej strony na drugą. Odgarnął je, zaciągnął się, zrobił kółeczek kilka, które musiały się skleić, a potem odpowiedział.\nWątpię, żeby tylko z graniem w kosza miał problemy, jeśli wiesz co mam na myśli. A "skurwysynowi" należy się to samo. Niech też ma problemy z samoobsługą! - to ostatnie Marc krzyknął prawie-że-na-cały-głos.\nErica, Erica, Erica. E, nie, nie pamiętam. - udał zamyśloną minę. - Aaaaa! Wampirzyca! Nie tylko z piwami i papierosami, jedni wolą blondynki, inni wolą kobiety, które codziennie budzą się w trumnach, ale nie osądzam, o nie. - puścił oko albo do Dave'a, albo do morza. W sumie, nie wiadomo co gorsze.\nStaary, naprawdę, bzykasz autospotowiczki? Nie boisz się chorób wenerycznych? To nie jest przyjemne, gdy idziesz na pobranie krwi, a tu lekarz ci mówi: "Przykro mi proszę pana, ale ma pan AIDS, wirusowe zapalenie wątroby typu B i syfilis". - spojrzał na Dave'a, jakby oceniając jego reakcję.\nElizabeth? Who the hell is she?\nWysłany: 2008-08-10, 21:39\nZaśmiał się głośno, słysząc jak cytuje lekarza. Bądź co bądź to była zabawna wizja. On lekarzem. Choć nawet pasował do tej roli. Gdy uspokoił się po chwili odezwał się:\n- Hej, nie bzykałem jej. Niemal to zrobiłem, ale w ostatniej chwili się wycofałem. You know, przypomniała mi się Anna. But enough 'bout this - rzucił, zaciągając się - Idziemy coś zjeść? - zapytał, nie zerkając na niego. Po dłuższych paru momentach znów odezwał się.\n- Man, dopiero zdałem sobie sprawę z tego jak tęskniłem za tymi twoimi genialnymi tekstami - uśmiechnął się pod nosem.\nWell, well... I'll be damned. powiedział zbliżając się w kierunku swoich kumpli. Uśmiechał się w ten swój sposób zmieszanie uroku z bezczelnością. Zmalałeś, albo urosłeś... zauważył patrząc na Marca. A potem rozłożył szeroko ramiona by uściskać Marca. Kiedy wreszcie wydusił z niego powietrze wypuścił go z objęć i odsunął się To może jednak wybierzemy się do Bait Shopu. Tak się składa, że mam fałszywy dowód.\nWysłany: 2008-08-10, 22:17\nMarc spojrzał na niego tym razem jak na kompletnego idiotę.\nDobra, stary, wyjaśnij mi to. Jedziesz samochodem, jesteś kurwa niezłym ciachem dla dziewczynek, zabierasz gorącą laskę, bajerujesz ją po drodze, wszystko w najlepszym porządku to score something that night, a ty nagle masz wyrzuty sumienia? - Marc chyba nie wierzył, ale tylko chyba.\nDobra, Romeo, patrz kto się zbliża. To Max, kontuzjowany, Parker we własnej osobie! - zawołał nieco zbyt radośnie, żeby było to naturalne, na widok swojego kumpla.\nJakby była inna możliwość, stary draniu. - mruknął Marc, wysuwając się z objęć Parkera.\nBajt Szop? Twoja wampirzyca nie ma odpowiednich kłów, żeby cię bajtnąć od czasu do czasu?\nŻart dość stary. Widać wykłady były na tyle interesujące, że nie miałeś czasu przygotować czegoś lepszego. uśmiechnął się Ale jak chcesz to mogę dać znać Erice, że idziemy do Bait Shopu. Tyle, że tam pewnie nie porozmawiamy... to rzekłszy wyjął telefon z kieszeni i zaczął szukać numeru Erici.\nWysłany: 2008-08-11, 12:55\nPo prostu masz cmentarne poczucie humoru, stary. - skwitował Marc, odwracając się w stronę oceanu. Jak gdyby się za nim stęsknił, albo nie chciał pokazywać Parkerowi swojego uśmiechu.\nNie, nie chcę. I jakoś nie zamierzam iść do BajtSzopu. Może potem wybiorę się tam później - Jeanx znowu odwrócił się w stronę Maxa - po dodatkowe kły, żeby mój dowcip nie był aż tak... żywy.\nUśmiechnął się pod nosem Twoja wola... powiedział i spojrzał na knajpkę w oddali To co? Może sobie usiądziemy przy jakimś koktajlu czy czymś? A może chcesz gadać na powietrzu? To by było takie mafijne... Spotkanie w nocy, na prawie pustym molo?


I3anita 14 Kwi 2019 17:21 366 8\n#1 14 Kwi 2019 17:21\n#2 14 Kwi 2019 18:07\nDlaczego to nie było podłączone. Przecież dostawca urządzenia dostarcza to podłączone.\n#3 14 Kwi 2019 18:25\n#4 14 Kwi 2019 18:54\nA reszta jak ma iść? Ktoś wie?\nPrzecież i wtyczkę i gniazdo masz ponumerowane. Opisów kolorów na schemacie nie ma więc nikt nie powie gdzie jaki kolor musisz to sam ustalić.\n#5 14 Kwi 2019 19:15\nAha, no ok, czyli jak to zrobić, zacząć od kabla sieciowego i sprawdzić pod jaki nr jest podpięte uziemienie faza i zero? I tak samo zrobić we wtyczce od żelazka? żeby się pokrywało z gniazdem?\nW sumie to może pan coś zasugerować? Jak się za to zabrać?\n#6 14 Kwi 2019 19:19\nTa wtyczka jest bardzo łatwa do skręcenia, to nie problem,\nWedług dokumentacji producenta ta wtyczka powinna być podłączona a tym bardziej gniazdo do skrzynki przymocowane. Teraz tylko elektryka wynająć który przeanalizuje przewody. Nie będzie to żadnego problemu dla niego. Albo do serwisu przedzwonić. Przewód w gniazdku nr 1 w skrzynce powinien iść do elektrozaworu. Przewód nr 2 ma iść do listwy na zacisk listwy w skrzynce nr 4 a przewód z gniazda nr 3 ma iść na listwę w skrzynce nr 5, sprawdź czy tak jest.\n#7 14 Kwi 2019 20:05\nNapisał pan że gniazdko powinno być przymocowane, ono jest przymocowane. Opisany problem nie dotyczy gniazdka tylko wtyczki na przewody wychodzące z żelazka, już o tym pisałem, proszę czytać moje wiadomości zanim pan odpowie.\nPytał pan również dlaczego to nie było podłączone, proszę zadzwonić do producenta i go o to zapytać, ja nie jestem producentem, ani człowiekiem odpowiedzialnym za pakowanie i przygotowanie do wysyłki dla klienta takich towarów. Jestem podmiotem, który pierwszy raz coś takiego kupił, i nie mam żadnych inf. na temat jak taki sprzęt powinien być dostarczony do klienta.\n#8 14 Kwi 2019 21:20\nopisany problem nie dotyczy gniazdka tylko wtyczki\nA gdzie to pisze.\nOto zdjęcia wtyczki, gniazda, i\nWięc mi nie wmawiaj tego że sprawa nie mogła dotyczyć i tego i drugiego. Gdybyś od razu napisał w 2 poście dostałbyś odpowiedź. Zapewne kolory w gniazdku takie same jak we wtyczce należy to sprawdzić.\n#9 15 Kwi 2019 09:18\nPrzecież w dwóch miejscach było napisane czego sprawa dotyczy.\nPodobne tematy Zarobienie wtyczki żelazko->deska (COMEL COMELUX MAXI C)\nPotrzebny schemat połączeń styczników sterownika tej wciągarki. Silnik tej wciągarki to silnik klatkowy jednofazowy dwubiegowy o mocy 0,45/1,35 kW, p... (1)\nWitam. Spaliłem zasilacz który był integralną częścią lampy LED. Nie jestem elektronikiem i mimo że umiem czytać i podobną lampę już zamontowałem (m... (8)\nPanowie, ratujcie! Przywiozłem ostatnio z Japonii elektroniczną deskę klozetową (ten sam typ, który tak zachwycił skoczka narciarskiego Piotra Żyłę w... (6)\nProszę o pomoc. Domek jednorodzinny, nowa instalacja. Po włączeniu żelazka do któregokolwiek gniazda wybija różnicówkę - czasem jest to od razu jak za... (6)


Kancelaria Adwokacka Szczecin | Sprawy Karne, Cywilne - katalog.gdom.pl\nW dynamicznie zmieniającym się świecie biznes wymaga szczególnej uwagi i stałego dostosowywania się do coraz to bardziej skomplikowanych norm prawnych i postępu technologicznego. Priorytetem kancelarii jest fachowość, dostępność dla klientów oraz partnerskie relacje, bazujące na wzajemnym zaufaniu i wieloletnim doświadczeniu. W swoim działaniu kieruję się przekonaniem, że sukces moich klientów, jest także moim sukcesem. Usługi także w języku niemieckim i angielskim, co jest istotne w szczególności dla przedsiębiorców z kapitałem zagranicznym. Kancelaria adwokacka adwokata Roberta Majchrzaka specjalizuje się w obsłudze prawnej przedsiębiorców w zakresie prawa gospodarczego, cywilnego, prawa pracy i prawa Unii Europejskiej. Kompleksowość świadczonych usług przez kancelarię polega na tym, że dajemy przedsiębiorcom możliwość współpracy nie tylko z prawnikiem, ale także z zaufaną i profesjonalną firmą księgową. W zakresie prawa gospodarczego zajmujemy się m.in. zakładaniem spółek osobowych i kapitałowych oraz ich bieżącym funkcjonowaniem. Wiążą się z tym także czynności przed sądem rejestrowym, jak np. rejestrowanie nowoutworzonych przedsiębiorstw i startupów czy też zgłaszanie odpowiednich zmian.


OTWARCIE OFERT: Na budowę dróg - Gmina Książ Wielki - Oficjalny Serwis Urzędu Gminy\nJesteś tutaj: Strona główna OTWARCIE OFERT: Na budowę dróg\nOTWARCIE OFERT: Na budowę dróg\nUtworzono: wtorek, 11 kwiecień 2017 11:23 | Drukuj\t| Odsłony: 1032\nCztery firmy złożyły swoje oferty w przetargu na wykonanie zadania: „Przebudowa dróg gminnych nr 140214K Krzeszówka - Zaryszyn oraz 140223K Trzonów - Zaryszyn w Gminie Książ Wielki”. W obecności komisji oraz przedstawicieli oferentów, otworzył je w poniedziałek wójt Marek Szopa. Najniższą cenę za realizację pierwszej drogi (Krzeszówka – Zaryszyn) zaproponował Zakład Robót Drogowych DUKT z Woli Murowanej koło Nowin – 891 tys. zł (brutto), natomiast najniżej wyceniło wykonanie drugiej drogi (Zaryszyn – Trzonów) Przedsiębiorstwo Budowy Dróg i Mostów z Mińska Mazowieckiego - 1,44 mln zł (brutto).\nOprócz tych dwóch firm w przetargu uczestniczyły jeszcze: Przedsiębiorstwo Drogowe "WOJTRANS" Henryk Wojda z Jędrzejowa oraz Przedsiębiorstwo Robót Drogowych w Olkuszu. Wszyscy oferenci zaproponowali zwiększenie warstwy ścieralnej dla kategorii ruchu KR2 o 1 cm i pięcioletnią gwarancję na wykonane prace. Różniła ich jedynie podana cena, stanowiąca podstawę wyboru zwycięzcy przetargu.\nKto będzie nim ostatecznie, okaże się po sprawdzeniu dokumentów przez komisję przetargową oraz oficjalnym ogłoszeniu zwycięzców tego postępowania. Z tym, iż najprawdopodobniej nic się tu już nie zmieni, czyli spółka „DUKT” wykona drogę Krzeszówka – Zaryszyn (w roku bieżącym), a spółka z Mińska Mazowieckiego drogę Zaryszyn – Trzonów (w roku przyszłym).


Dariusz Łukasiewicz: O wiedzy Boga i wolności człowieka - Filozofuj!\nZagadnienie wiedzy Boga wiąże się nierozerwalnie z pytaniem o wolność woli ludzkiej. Rzecz w tym, że jeżeli Bóg wie z góry, co wybierze i zrobi konkretna osoba, to osoba ta nie może już postanowić i zrobić inaczej, niż Bóg wie.\nTekst ukazał się w „Filozofuj!” 2015 nr 6, s. 14–15. W pełnej wersji graficznej jest dostępny w pliku PDF.\nKażdy, kto uznaje osobowego Boga, uznaje Jego wszechwiedzę i nieomylność. Jednym z najbardziej frapujących i fascynujących problemów związanych z wszechwiedzą Boga jest możliwość pogodzenia jej z wolnością woli ludzkiej oraz innych wolnych istot, o ile takie istoty istnieją. Kwestię tę dyskutowali obszernie już św. Augustyn, św. Tomasz z Akwinu i inni wielcy teologowie i metafizycy chrześcijaństwa. Oto sedno problemu: jeśli Bóg wie wszystko, to wie również, i to od zawsze, o wszystkich naszych aktach woli, postanowieniach i zachowaniach, zanim się one wydarzą.\nJak bardzo radykalna jest to sytuacja, uświadamiam sobie, gdy pomyślę, że Bóg wiedział, i to jeszcze zanim pojawiłem się na świecie, że w listopadowy dzień 2015 roku będę pisał artykuł o wiedzy Boga. Więcej, Bóg wiedział to nawet przed zaistnieniem świata, Jego wszechwiedza jest bowiem odwieczna. Jeśli zaś Bóg nieomylnie i odwiecznie wiedział, co, kiedy, w jaki sposób będę pisał itd., to znaczy, że tak właśnie musiało się stać. Innymi słowy, zanim zdecydowałem się napisać artykuł o wiedzy Boga do „Filozofuj!”, zanim powstało „Filozofuj!”, Bóg wiedział, że będzie właśnie tak, a nie inaczej. To samo dotyczy wszystkich innych istot obdarzonych wolą. Cokolwiek czynią, czynią z konieczności. Ale nie tylko w tym rzecz, że Bóg nieomylnie wie o wszystkim, co się wydarzy, zanim się wydarzy, oraz że tak być musi. Chodzi też o to, że wszechwiedzący Bóg jest również Stwórcą wszystkiego, co istniało, istnieje i istnieć będzie. Co więcej, jako Stwórca nie tylko sprawia, że istnieją poszczególne osoby, np. ja, ale sprawia też, że jestem taki, jaki jestem, robię to, co robię, mam dokładnie takie a takie własności. To oznacza, że Bóg nie tylko od zawsze dokładnie wiedział, jakie cechy w każdym momencie mojego istnienia będę posiadał (np. ile w danym momencie będę miał włosów na głowie), ale oznacza to również, że On to sprawił, bo jest Stwórcą wszystkiego.\nBóg – sprawca wszystkiego\nTo jeszcze nie wszystko. Bóg nie tylko wszystko stworzył, ale też nieprzerwanie wszystko podtrzymuje w istnieniu, każdą rzecz, osobę, tak długo, jak dana rzecz bądź osoba istnieje. Innymi słowy, Bóg w każdej chwili, w której dany byt istnieje, np. ja, powoduje, że ten byt istnieje, w tym, że istnieję ja wraz ze wszystkimi moimi własnościami, działaniami i wszystkim, co wiąże się z moim istnieniem, włączając w to wszystkie moje akty woli, moje postanowienia i czyny. Bóg nie tylko z góry nieomylnie wszystko wie, ale i wszystko stale sprawia. Jeśli tak jest, to wolność ludzkiej woli jest iluzją. Przez wolną wolę rozumiemy zazwyczaj to, że to wola danej osoby jest przyczyną i źródłem jej postanowień oraz że dysponuje ona wyborem pewnej opcji ze zbioru alternatywnych możliwości. Jeśli jednak Bóg jest nieomylnie wszechwiedzącym stwórcą wszystkiego, co istnieje, to jest też przyczyną każdego ludzkiego aktu woli, i jeśli można tu mówić o jakimś wyborze, to jest to wybór Boga, a nie człowieka.\nW dyskusjach dotyczących wiedzy Boga na ogół nie uwzględnia się faktu, że Bóg jest stwórcą wszystkiego, zawęża się debatę jedynie do kwestii możliwości pogodzenia Bożej wiedzy o zdarzeniach przyszłych, w tym o ludzkich postanowieniach i działaniach, z wolnością tych postanowień i działań. Oczywiście można tak czynić, można na przykład argumentować, że przecież to nie wiedza, nawet nieomylna, jest przyczyną tych zdarzeń, których dotyczy, ale odwrotnie – to istnienie tych zdarzeń jest racją, może nawet przyczyną wiedzy o nich. Odnosi się to także do wiedzy o przyszłości, którą można albo ujmować jako w pewnym sensie już teraz istniejącą i współobecną z teraźniejszością i przeszłością, albo jako coś, czego jeszcze nie ma, ale będzie. Nieomylny podmiot wie to, co wie, dlatego że to, co przyszłe, już istnieje albo istnieć będzie. W żadnym wypadku jego wiedza uprzednia nie determinowałaby przyszłości ani przyszłość nie zależałaby od tego, co ów nieomylny podmiot o niej wie. Na odwrót, to wiedza nieomylnego podmiotu zależałaby od tego, co będzie.\nZałóżmy optymistycznie, że to Polska zostanie właśnie mistrzem Europy w piłce nożnej w 2016 r. i istnieje ktoś, o kim możemy powiedzieć, że wie to już w roku 2015. Nie dlatego Polska zostanie mistrzem Europy, ponieważ istnieje ktoś, kto już dziś to wie, ale dlatego ten ktoś wie to już dziś, ponieważ to się wydarzy. Można by przypuszczać, że dokładnie tak samo jest z dotyczącą przyszłości wiedzą Boga. Bóg tej przyszłości nie determinuje, ale jedynie ją nieomylnie zna. Nie zagłębiając się w różne zawiłości tej debaty, powiem jedynie, że poważna debata metafizyczna, a zwłaszcza teologiczna, nad wiedzą Boga i jej wielorakimi konsekwencjami powinna być kompleksowa, nie może zawężać się jedynie do wszechwiedzy Boga, ale powinna uwzględniać również to, że jest On wszechmocnym Stwórcą wszystkiego, podtrzymującym ciągle w istnieniu (creatio continua) wszystko, co istnieje.\nWielcy teologowie Zachodu (Augustyn, Anzelm i Tomasz z Akwinu) zdawali sobie sprawę ze złożoności tego problemu i poszukiwali rozwiązań kompromisowych, które nie ograniczałyby żadnego z Bożych przymiotów, a zarazem zostawiałyby miejsce na wolność woli ludzkiej. Jest to absolutnie konieczne, jeśli chcemy, jak to jest w doktrynie chrześcijańskiej, uznawać zarówno wszechmoc i wszechwiedzę Boga – Stwórcy wszystkiego, jak i istnienie wolności ludzkiej, bez której traciłyby moralny sens doktryny grzechu, winy, kary (piekła) i nagrody (nieba). Stanowisko kompromisowe musi więc polegać albo na zmianie definicji wolności ludzkiej (na twierdzeniu, że wolność nie polega na wyborze, a tylko leży w samej czynności postanawiania), albo na zmianie definicji wiedzy Boga (np. na twierdzeniu, że Bóg wie wszystko, co tylko można wiedzieć, ale ponieważ przyszłości jeszcze nie ma, żadna wiedza na jej temat nie jest możliwa). Ten ostatni pogląd nazywa się dziś teizmem otwartym (open theism). Zgodnie z tym stanowiskiem wszechwiedzący Bóg nie zna przyszłości, ponieważ jest ona otwarta i różne rzeczy, Bogu nieznane z góry, mogą się w niej wydarzyć. Co do tego, czy się one wydarzą, Bóg może co najwyżej mieć różne mniej lub bardziej prawdopodobne przypuszczenia.\nDla wielu chrześcijan jest to zbyt radykalna rewizja klasycznej doktryny, ich zdaniem bardzo mocno osadzonej w biblijnych świadectwach przemawiających na rzecz nieograniczonej wszechwiedzy Boga. Jednak celem tej rewizji jest obrona wolności woli ludzkiej, a przez to podstaw chrześcijańskiej moralności i koncepcji człowieka. Niemniej jednak, nawet jeśli teizm otwarty rozwiązuje kwestię współistnienia Bożej wiedzy i wolności człowieka, to pozostawia problem współistnienia Bożego działania stwórczego z autonomicznym działaniem bytów stworzonych.\nInną, niezwykle interesującą i subtelną współczesną próbą rozwikłania omawianej tu trudności jest molinizm. Jest to pogląd, który głosi, że Bóg posiada nieograniczoną wiedzę o przyszłości, a człowiek posiada niezdeterminowaną przez Boga wolność. Wszystko to jest możliwe, ponieważ istnieją kontrfaktyczne prawdy, czy też inaczej prawdy warunkowe, typu: „Gdyby zaszło A, to byłoby B”, które Bóg znał, zanim postanowił stworzyć nasz świat. Boża wiedza w tym ujęciu czyni ludzką wolność możliwią. Idea jest tu taka, że zanim Bóg postanowił stworzyć, np. Adama i Ewę, wiedział już, co Adam i Ewa (i wszystkie inne możliwe istoty, które mógłby stworzyć) zrobiliby w wolny sposób, w każdej możliwej sytuacji, w jakiej by się znaleźli, gdyby rzeczywiście zostali stworzeni. Mając o tym wszystkim wiedzę uprzednią i zupełną, Bóg wybrał spośród tych wszystkich możliwych sytuacji i wszystkich możliwych istot te, które uznał za warte stworzenia. I te właśnie stworzył. Pogląd ten, jakkolwiek subtelny, pociąga wiele poważnych trudności. Wymienię tylko jedną. Otóż, jeśli molinizm jest poglądem prawdziwym, to trzeba uznać, że istnieje coś, co nie jest Bogiem i co zarazem nie zostało przez Boga stworzone, mianowicie owe sądy, kontrfaktyczne prawdy o wszystkich możliwych istotach i sytuacjach, w których istoty te mogłyby się znaleźć. Bóg na podstawie tych absolutnie niezależnych od siebie prawd oraz znajomości swoich zamiarów miałby postanowić o stworzeniu wszystkiego, co istnieje. Jest to jednak wielkie ograniczenie Bożej wszechmocy, ponieważ owe sytuacyjne prawdy kontrfaktyczne (prawdy wolności) znajdują się poza zasięgiem mocy Boga.\nMolinizm jest niewątpliwie wielką próbą obrony wolności woli ludzkiej, tak ważnej dla chrześcijaństwa. Jej ceną jest jednak osłabienie innej wielkiej chrześcijańskiej idei, idei wszechmogącego Boga Stwórcy. Nie twierdzę, że żaden akceptowalny dla chrześcijanina kompromis w omawianych tu kwestiach nie jest możliwy. Twierdzę jedynie, że jego wypracowanie to bardzo trudne, ale też pasjonujące zadanie dla każdego, kto prowadzi metafizyczne rozważania o naturze Boga, Stwórcy wszystkiego, co istniało, istnieje i będzie istnieć.\nDariusz Łukasiewicz – dr hab. prof. nadzw. Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego. Dyrektor Instytutu Filozofii UKW. Obecnie zajmuje się głównie analityczną filozofią religii i badaniami nad historią szkoły lwowsko-warszawskiej. Jego hobby to kolarstwo i wędrówki po górach.\nTagiateizm Bóg byt decyzja metafizyka przygodność religia teizm wolna wola wolność wszechwiedza Boga wybór\n18 listopada 2019 o 22:55\nMoje osobiste doświadczenia zaprowadziły mnie na ” wyżyny niebieskie” i uczą zasad kosmicznych. Prowadzę dialog ze słowiańskimi Bogami i przestaję się dziwić, że ludzie odchodzą od religii, która na pierwszym miejscu stawia pośredników. Dekalog to pierwsza forma współpracy człowieka z wyższą mądrością i jego energetyczne wartości spływają na jednostkę rozjaśniając umysł. Religia skupia się na potrzebach ludzkich, życzeniowosci, nadziejach i niejako narzuca styl myślenia tymi kategoriami.


Nawozy i pielęgnacja roślin Cena: 50,00 zł - 100,00 zł - farmis.pl\nNawóz Basfoliar 36 Extra to wieloskładnikowy nawóz nieorganiczny, który powinien posiadać każdy, komu zależy na odpowiednim dokarmianiu wysokowydajnych upraw rolniczych i ogrodniczych. Nawóz ten należy stosować w celu zapewnienia roślinom niezbędnych warunków do prawidłowego i równomiernego wzrostu i rozwoju. Stosując go zwiększasz plony oraz podnosisz ich parametry jakościowe. Basfoliar 36 Extra zwiększa zawartość białka i glutenu w zbożach, skrobi w ziemniakach oraz cukru w burakach.\nEkolist P-fosforowy 5l\nEkolist P-fosforowy to skoncentrowany nawóz fosforowy, za pomocą którego dokarmisz uprawy kukurydzy, roślin strączkowych, zbóż, ziemniaków, sadów owocowych oraz innych roślin rolniczych i ogrodniczych, uzyskując większą ilość lepszych jakościowo plonów. Nawóz firmy Ekoplon zapobiega niedoborom mikro- i makroelementów w glebie, zwłaszcza fosforu. Nawóz Ekolist P-fosforowy zawiera w swoim składzie przede wszystkim fosfor, bor i cynk, które są z łatwością pobierane przez rośliny.\nMaximus 20-20-20 5kg\nMaximus Platinum 20+20+20 to uniwersalny nawóz krystaliczny, za pomocą którego dokarmisz uprawy roślin rolniczych, warzywnych i sadowniczych, uzyskując większą ilość lepszych jakościowo plonów. Przeznaczony jest do dolistnego zasilania roślin. Najlepiej jest go stosować, gdy rośliny intensywnie rosną i się rozwijają, podczas gdy ich korzenie słabsze możliwości pobierania substancji pokarmowych z podłoża. Nawóz firmy Ekoplon zapobiega niedoborom składników odżywczych w glebie.


Hotele w pobliżu: Brama w Hornbach - Hornbach | Hotels.com\nBrama w Hornbach — hotele w pobliżu\nHornbach — inne atrakcje\nautor zdjęcia w serwisie trover: Birgit Sosson\nKlasztor HornbachHornbach i okolice to miejsce, które warto odwiedzić, szczególnie Klasztor Hornbach w odległości 1 km od centrum.\nTurnverein HornbachTurnverein Hornbach (Hornbach) to miejsce oddalone o 0,8 km od centrum, gdzie warto wziąć udział w wydarzeniu. Hornbach to miejsce, które oferuje też inne odpowiednie dla Ciebie atrakcje, takie jak Park krajobrazowy Las Palatyński.\nBrama w Hornbach — więcej informacji\nHotele – Hornbach, Brama w Hornbach\nBrama w Hornbach — położenie\nTo miejsce jest znajduje się w mieście Hornbach. Spędź dzień na poznawaniu miasta i odkrywaniu lokalnych atrakcji. Jeśli zastanawiasz się, co zobaczyć w tej okolicy, odwiedź miejsca takie jak Centrum handlowe Zweibrücken Fashion Outlet i Cytadela w Bitche.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Brama w Hornbach?\nMamy aż 7 obiektów do wyboru w zasięgu zaledwie jednego kilometra od miejsca takiego jak Brama w Hornbach. Może zaciekawić CIę jeden z tych obiektów, popularnych wśród naszych podróżnych:\n• Hotel o 4,5 gwiazdkach • Bezpłatne śniadanie • Bezpłatne Wi-Fi • 3 restauracje • Pomocna obsługa\nBrama w Hornbach — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nBrama w Hornbach — atrakcje w pobliżu\n• Centrum handlowe Zweibrücken Fashion Outlet\nBrama w Hornbach — jak się tu dostać\nHornbach — loty\n• Hornbach — lotnisko Saarbrücken (SCN) 18 km od centrum


RADA EUROPEJSKA I RADA UE W PIGUŁCE - PDF\nDownload "RADA EUROPEJSKA I RADA UE W PIGUŁCE"\n1 RADA EUROPEJSKA I RADA UE W PIGUŁCE\n2 RADA EUROPEJSKA INSTYTUCJA STRATEGICZNA UNII Rada Europejska jest sterem Unii Europejskiej: określa kierunki jej rozwoju i priorytety polityczne. Ustalenia Rady Europejskiej znajdują wydźwięk w pracach Rady, Parlamentu Europejskiego, Komisji Europejskiej i państw członkowskich. Na swoich posiedzeniach Rada Europejska wyznacza plan prac politycznych jest sercem politycznego życia UE. Nic więc dziwnego, że szczyty przyciągają tyle uwagi mediów. Rada Europejska gromadzi najwyższych europejskich przy wódców politycznych: przewodniczącego Rady Europejskiej, przewodniczącego Komisji Europejskiej oraz unijnych szefów państw i rządów (prezydentów, premierów, kanclerzy, taoiseacha itd.). W szczytach uczestniczy też Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Prace Rady Europejskiej koordynuje jej przewodniczący, który przygotowuje i prowadzi posiedzenia, budując konsensus wśród jej członków. Wraz z przewodniczącym Komisji Europejskiej reprezentuje UE na najwyższym szczeblu w świecie. Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa także reprezentuje interesy Unii ale w sprawach zagranicznych i bezpieczeństwa. Przewodniczący jest wybierany na dwuipółletnią kadencję. Ponownie wybrany może zostać tylko raz. Jego urząd to praca pełnoetatowa nie może więc równocześnie sprawować urzędu krajowego. Obecnie przewodniczącym jest Donald Tusk, były premier Polski. Jego kadencja rozpoczęła się 1 grudnia 2014 r. i potrwa do 31 maja 2017 r. Rada Europejska spotyka się zwykle cztery razy do roku, ale w pilnych kwestiach przewodniczący może zwoływać dodatkowe posiedzenia. Szczyty odbywają są zazwyczaj w Brukseli. Poprzedza je Donald Tusk, przewodniczący Rady Europejskiej spotkanie z przewodniczącym Parlamentu Europejskiego. Więcej o Radzie Europejskiej:\n3 RADA UNII EUROPEJSKIEJ PRAWODAWCA Rada Unii Europejskiej (zwana także Radą, Radą UE, Radą Ministrów) jest w UE jedną z najważniejszych instytucji decyzyjnych. Właśnie w Radzie spoty kają się ministrowie wszystkich państw UE, by omawiać i przyjmować prawo UE, koordynować politykę gospodarczą państw członkowskich, ustalać dalszą politykę (np. wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa), zawierać umowy międzynarodowe i przyjmować budżet UE. Akty znajdujące bezpośrednie przełożenie na życie obywateli UE i mające istotne znaczenie międzynarodowe Rada negocjuje i przyjmuje najczęściej w porozumieniu z Parlamentem Europejskim. Rada spotyka się w różnych formacjach, zależnie od podejmowanego tematu. Na przykład ministrowie spraw zagranicznych gromadzą się mniej więcej raz w miesiącu jako Rada do Spraw Zagranicznych, a ministrowie środowiska około czterech razy w roku jako Rada ds. Środowiska. Każde państwo członkowskie jest reprezentowane przez swojego ministra z danej dziedziny, który w Radzie przedstawia stanowisko krajowe. Rada zbiera się w dziesięciu formacjach, którym przyporządkowane są wszystkie dziedziny polityki UE. Spotkanie Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych, 6 maja 2014 r. Negocjując i głosując w Radzie, przedstawiciele państw członkowskich działają w imieniu swoich rządów. W spotkaniach Rady uczestniczą też komisarze europejscy odpowiedzialni za daną dziedzinę, nie mają jednak prawa głosu. Zależnie od dyskutowanych kwestii Rada decyduje większością zwykłą (15 państw członkowskich za ), większością kwalifikowaną (55% państw członkowskich reprezentujących co najmniej 65% ludności UE głosuje za ) lub jednogłośnie (wszystkie głosy za ). Około 80% przepisów UE jest przyjmowanych większością kwalifikowaną. W głosowaniach wymagających takiej większości głos każdego państwa członkowskiego ma wagę odpowiednią do liczby jego ludności. Jednomyślności wymagają nadal sprawy polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, kwestie podatków, zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego,\n4 jak również umowy z krajami rozwijającymi się i decyzje dotyczące przystąpienia do UE nowych państw członkowskiche. Rada spotyka się zazwyczaj w swojej siedzibie budynku Justus Lipsius w Brukseli. Jednak w kwietniu, czerwcu i październiku zwykłe posiedzenia Rady odbywają się w centrum konferencyjnym Kirchberg w Luksemburgu. PRZEWODNICTWO (PREZYDENCJA) W RADZIE Co pół roku przewodnictwo w Radzie obejmuje kolejne z 28 państw członkowskich Unii. Prezydencja organizuje i prowadzi posiedzenia Rady i jej organów przygotowawczych oraz opracowuje kompromisy, które mają torować drogę do decyzji Rady. Z systemu copółrocznej prezydencji wyłączona jest tylko jedna formacja Rady: Rada do Spraw Zagranicznych, której przewodzi Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, będący równocześnie wiceprzewodniczącym Komisji. Stanowisko to sprawuje obecnie Federica Mogherini. Aby Rada zachowała ciągłość działania, państwa sprawujące po sobie prezydencję są pogrupowane trójkami i w takich grupach opracowują wspólny program prac Rady na każde 18 miesięcy. Obecna trójka prezydencji składa się z Włoch, Łotwy i Luksemburga i jej kadencja obejmuje okres od 1 lipca 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. Federica Mogherini, Wysoka Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa Oto porządek najbliższych prezydencji: 2014 lipiec grudzień Włochy 2015 styczeń czerwiec Łotwa lipiec grudzień Luksemburg 2016 styczeń czerwiec Holandia lipiec grudzień Słowacja 2017 styczeń czerwiec Malta Więcej o Radzie UE:\n5 SEKRETARIAT GENERALNY RADY Sekretariat Generalny Rady wspiera zarówno Radę Europejską i jej przewodniczącego, jak i Radę i jej prezydencje. Służy im w pracach poradą i pomocą. Na jego czele stoi sekretarz generalny mianowany przez Radę. Informacje z różnych dziedzin polityki Rady zapewnia mediom serwis prasowy. Organizuje on spotkania prasowe (np. konferencje i briefingi) oraz wydaje komunikaty prasowe. Przed posiedzeniami, w ich trakcie i po ich zakończeniu udostępnia nagrania wideo i zdjęcia. Więcej o serwisie prasowym: Na pytania o prace Rady Europejskiej i Rady UE odpowiada Sekcja Informacji Publicznej we wszystkich językach urzędowych Unii. Jak zadać pytanie: RADA EUROPEJSKA I RADA UE W SKRÓCIE Rada Europejska jest strategiczną instytucją UE. Na jej forum unijni przywódcy określają kierunki i polityczne priorytety prac Unii Europejskiej. Z reguły zbiera się ona cztery razy w roku. Po każdym posiedzeniu wydaje konkluzje podsumowujące wyniki debat. Prace Rady Europejskiej przygotowuje jej przewodniczący, wybierany na dwuipółletnią kadencję. Rada Unii Europejskiej (zwana też Radą UE lub Radą Ministrów) jest jedną z unijnych instytucji decyzyjnych. Na jej forum spotykają się przedstawiciele i ministrowie każdego państwa UE, by omawiać i przyjmować przepisy i decyzje oraz koordynować politykę. Ich pracę organizuje prezydencja, której rolę co pół roku przejmuje inne państwo członkowskie. Instytucji tych nie należy mylić z Radą Europy która jest zupełnie odrębna od Unii Europejskiej. Mieści się w Strasburgu i zajmuje się kulturą i prawami człowieka.\n6 QC PL-N Rue de la Loi/Wetstraat Bruxelles/Brussel BELGIQUE/BELGIË Tel. +32 (0) Niniejsza publikacja została wydana przez Sekretariat Generalny Rady wyłącznie do celów informacyjnych. Nie ponoszą za nią odpowiedzialności instytucje UE ani państwa członkowskie. Unia Europejska, 2014 ISBN doi: /63624\nPlan prezentacji. Czym jest Prezydencja? Zadania Prezydencji? Traktat lizboński a Prezydencja\nAleksandra Saczuk Plan prezentacji Czym jest Prezydencja? Zadania Prezydencji? Traktat lizboński a Prezydencja nowe wyzwania instytucjonalne zmieniająca się rola Prezydencji rotacyjnej konsekwencje i wyzwania\nBIULETYN 7/2016. Punkt Informacji Europejskiej EUROPE DIRECT - POZNAŃ\nPREZYDENCJA SŁOWACJI W RADZIE UNII EUROPEJSKIEJ Słowacja, która wraz z Holandią i Maltą tworzy trio Prezydencji, objęła po raz pierwszy Prezydencję w Radzie UE i będzie sprawować tą funkcję od 1 lipca\nZałącznik do Uchwały Nr XXXIV/ 363/ 2001 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 29 maja 2001 r. Statut Hanzy\nStatut Hanzy Załącznik do Uchwały Nr XXXIV/ 363/ 2001 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 29 maja 2001 r. 1 Nazwa, Siedziba, Rok Obrachunkowy 1. Połączenie miast hanzeatyckich w Międzynarodowy


Odwaga w pójściu za Jezusem – Ogień Jezusa\n(…) Bardziej przez trudy, bardziej przez wiezienia, daleko bardziej przez chłosty, przez częste niebezpieczeństwa śmierci. Przez Żydów pięciokroć byłem bity po czterdzieści razów bez jednego. Trzy razy byłem sieczony rózgami, raz kamieniowany, trzykrotnie byłem rozbitkiem na morzu, przez dzień i noc przebywałem na głębinie morskiej. Często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od zbójców, w niebezpieczeństwach od własnego narodu, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach od fałszywych braci; w pracy i umęczeniu, często na czuwaniu, w głodzie i pragnieniu, w licznych postach, w zimnie i nagości (…) (2 Kor 11, 23d-27).\nPrzytoczony fragment z Listu do Koryntian, pokazuje jak wygląda pójście za Jezusem. Święty Paweł doświadczał wiele trudności i niebezpieczeństw, realizując swoje powołanie: głoszenia Ewangelii. On przeżywał takie cierpienia, ale czy nie są one bliskie i nam, idącym za Chrystusem? Święty Paweł pisze, że doznał wiele ucisku i niebezpieczeństw, także od swojego narodu, czyli od bliskich. Nie musimy więc daleko szukać.\nPoprzedni wpisPoszukiwanie i rozeznawanie woli Bożej. Część czwarta\nNastępny wpisNasza mała ewangelizacja


Etykiety do drukarek inkjet – czy sprawdzą się w twoim przedsiębiorstwie? | AutomatykaOnline.pl\n– Materiały do drukarek inkjet doskonale pochłaniają tusz – mówi Dariusz Czernicki, specjalista do spraw testowania produktów i rozwiązań w Etisoft. – Dzięki temu nadruk jest trwały i nie rozmazuje się po wydruku, a kolory zachwycają głębią i jakością. W zależności od potrzeb, do wyboru są etykiety papierowe, bądź foliowe w wersji matowej oraz błyszczącej. Wśród materiałów inkjet znajdują się również wersje z klejem łatwoodlepnym. Wiele zastosowań jest również dla transparentnych folii – dodaje ekspert z Etisoft.\nEtisoft, etykiety, Etykiety do drukarek, inkjet


ford.sklep.pl — doświadczenia | Poznaj opinie (12 221) na temat sklepu ford.sklep.pl\n: 12 221Bardzo dobry\nważny od: 7.09.2016\nW sklepie ford.sklep.pl można skorzystać z gwarancji Trusted Shops i zabezpieczyć zakupy do kwoty 10 000 zł. Dowiedz się więcej\nJest to obciążony profil firmy. ford.sklep.pl może zatem odpowiadać na Twoje recenzje.\nford.sklep.pl - Opis\nOpinie zweryfikowana (1014) w ciągu ostatnich 12 miesięcy\nOpinie łącznie (12 221)\nJestem bardzo zadowolona z zakupów w sklepie internetowym,można kupić części oryginalne lub zamienniki jak kto woli.Nieraz kupowałam tam produkty,zawsze oryginalne.Kontakt jest super,obsługa bardzo miła,pomocna i fachowcy w każdym calu,mogę polecić wszystkim ten sklep.Tylko przy jednym,ostatnim zakupie towar miał być doręczony na drugi dzień,a dotarł z czterodniowym opóźnieniem,to tylko taką mam uwagę,poza tym wszystko działa bardzo sprawnie i szybko,napewno jeszcze nie raz skorzystam z usług tego sklepu.dziękuję.\nSprzedawca podczas kontaktu telefonicznego ze spora niechęcią odpowiedział że towar zakupiony chyba będzie dobry, on tego nie wie. Jeśli prowadzi się sprzedaż internetowa części samochodowy to trzeba wiedzieć co do czego pasuje, służyć rada i wsparciem. Ogólnia niechęć sprzedawcy i arogancja. W przyszłości skorzystam z innego sklepu\nŁatwość i szybkość zamówienia\nSzybko, konkretnie i fachowo.\nod Mirek B.\nDobry towar,szybka wysyłka👍\nod Arkadiusz O.\nWszystko dobrze i szybko.\nSzybko i w dobrych cenach\nSzybka sprawna wysyłka.\nod Wojtek B.\nB. szybka dostawa\nod Zbigniew D.


PIT 37 – kto i w jaki sposób składa? Z jakich ulg można skorzystać? – KWOP.pl\nHome›Inne›PIT 37 – kto i w jaki sposób składa? Z jakich ulg można skorzystać?\nPIT 37 to deklaracja podatkowa, która jest składana przez zleceniobiorców oraz pracowników osiągających opodatkowany przychód. W tym przypadku zaliczki na podatek są pobierane oraz obliczane bezpośrednio przez płatnika. Może to być np. zleceniodawca lub zakład pracy. Kluczowe jest to, aby wszelkie dane podatkowe znajdujące się w deklaracji były wypisane prawidłowo. Szczególnie ważne jest ujawnienie wszystkich swoich dochodów. Deklarację wypełnia się przy pomocy otrzymanych od pracodawców druków PIT 11.\nPIT 37 – jak złożyć deklarację?\nRozliczenie PIT może przebiegać na kilka różnych sposobów. Najprostszym rozwiązaniem jest oczywiście udanie się do właściwego urzędu skarbowego i złożenie deklaracji w wersji papierowej. To najprostsza do wykonania czynność zwłaszcza w przypadku osób, które na co dzień nie obcują z siecią internetową i cenią sobie bezpośredni kontakt z urzędnikiem. W razie potrzeby w urzędzie znajdzie się odpowiedzi na wszystkie postawione przez podatników pytania.\nDeklarację można złożyć przy pomocy listu poleconego, ale też poprzez sieć internetową. Ostatnia opcja jest zdecydowanie najwygodniejsza. Wszelkie dane są wypełniane automatycznie (na podstawie przesłanych do urzędu druków PIT 11) i należy je sprawdzić, a w razie potrzeby poprawić i złożyć deklarację. Czas na to ma się do 30 kwietnia. Jeśli osobie rozliczającej się przysługuje zwrot podatku musi na niego poczekać minimum kilka tygodni (otrzyma go na wskazane konto bankowe).\nPIT 37 – z jakich ulg można skorzystać?\nUlgi w PIT 37 są dość zróżnicowane i najczęściej mają charakter prorodzinny. Skorzystać mogą z nich wszystkie te osoby, które:\nwykonywały władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem,\npełniły funkcję opiekuna prawnego nad zamieszkującym z nimi dzieckiem,\npełniły funkcję rodziny zastępczej.\nDodatkowo podatnicy mogą zdecydować się na skorzystanie z wielu innych ulg, np.: termomodernizacyjnej, internetowej, samochodowej, rehabilitacyjnej, abolicyjnej, na leki czy też związanej z darowizną krwiodawców.


Klapki Crocs 202492-6NP Paradise Pink | Midiamo.pl\nKlapki Crocs 202492-6NP Paradise Pink\nPrezentujemy niezniszczalne buty marki Crocs, które zostały wykonane w całości z tworzywa - Croslite. Tym razem w kolorze różowym, mnogość kolorów sprawi, że bez problemu znajdziesz coś dla siebie. Marka posiada w swoim asortymencie nie tylko wszystkim znany kultowy model. To lżejsza wersja Crocsów całkowicie wolne palce, cała stopa odkryta. Podeszwa Crocsów została tak zaprojektowana aby nie ulegała ścieraniu. Dzięki tworzywu z którego zostały wykonane są bardzo lekkie i dosyć miękkie, dopasowują się do kształtu stopy i prawidłowo ją profilują. Kolejnymi zaletami są: wodoodporność, wytrzymałość, łatwa pielęgnacja. Crocsy cieszą się niesłabnącą popularnością na całym świecie. Zakup butów tej marki to inwestycja w wygodę i jakość na lata. Buty funkcjonalne, niezastąpione jeżeli wybierasz się na wakacje, założysz je do letniej sukienki, na spacer czy na zakupy. Sprawdzą się również pod prysznicem czy na basenie, śmiało zastąpią kilka par butów.\nKlapki Ipanema 82856-20354 Beige


Portal TwojeWiadomosci.com.pl dołączył do grona naszych Partnerów Medialnych - Aktualności - boomway.pl\nPortal TwojeWiadomosci.com.pl dołączył do grona naszych Partnerów Medialnych\nTwojewiadomosci.com.pl to serwis informacyjno-kulturalny.\nPortal Twoje Wiadomości codziennie dostarcza informacje z zakresu wielu dziedzin życia. Wydarzenia i opinie, wiadomości z kraju i ze świata, sprawy gospodarcze powiązane z kulturą, felietony, opowiadania, filozofia społeczna, kobieta i mężczyzna, seks i erotyka, poezja i piękne galerie z całego świata. Jednym słowem tematyka na miarę XXI wieku. Najlepsze źródło wiadomości i wydarzeń społeczno kulturalno gospodarczych.\nTwoje Wiadomości, choć są portalem z niewielkim stażem, to mają już liczne grono czytelników. Serwis prezentuje zaawansowany poziom, z którym współpracują dziennikarze tak zawodowi jak i społeczni, a także literaci, pisarze i profesorowie.\nTwoje Wiadomości dużo miejsca poświęcają kulturze, bo to kultura, a nie polityka będzie tym czynnikiem, który w perspektywie społecznej będzie integrował ludzi i kształtował ich światopogląd. Kultura już dziś humanizuje ludzi, na co zwracają uwagę komentatorzy Portalu.\nOferta Portalu Twoich Wiadomości skierowana jest również do firm i przedsiębiorstw, które znajdą tam informacje na wiele zagadnień z zakresu rynku, biznesu i prawa. Informacja jest kluczem do sukcesu, do sławy. Nawiązanie relacji Twoich Wiadomości z biznesem daje możliwości ekonomiczne i wzrostu gospodarczego.\nTwoje Wiadomości mają stronę na facebooku.\nDołącz do grona Fanów naszego Partnera!