Tune(L) czasu: Kazimierz Orłowski - legionisci.com\nPoniedziałek, 8 lutego 2016 r. 12:00 Bodziach, źródło: Legionisci.com - Wiadomość archiwalna\nKazimierz Orłowski był kierownikiem Legii od połowy 1985 roku do stycznia 1991. Jak sam przekonuje, wówczas osoba na takim stanowisko odpowiadała za wiele kwestii w klubie. Pomagał zawodnikom, pomagał przy przeprowadzaniu transferów, ale widział również wiele szwindli. Orłowski nie ma wątpliwości, że mecz w Zabrzu w 1986 roku, decydujący o mistrzostwie Polski, został sprzedany przez piłkarzy stołecznego klubu.\nZapraszamy do lektury długiej rozmowy, jaką przeprowadziliśmy z Kazimierzem Orłowskim. Dowiecie się z niej m.in. o meczach z Barceloną, sprowadzeniu na Łazienkowską Leszka Pisza, specyficznych podróżach samolotem, czy przyjeździe do Warszawy zespołu Bayernu Monachium.\nJak trafił Pan do Legii i w ogóle do piłki nożnej?\nKazimierz Orłowski: Do Legii trafiłem przypadkiem. Akurat kończyłem pracę. Z zawodu jestem kierowcą i przez 10 lat jeździłem z ministrem sportu, Marianem Renke. Był taki czas, że on wyjeżdżał do Hiszpanii, ale nie mógł mnie tam zabrać, bo byłem bezpartyjny. Trzeba natomiast pamiętać, że w tamtych czasach wymagano, żeby kierowca był "pewny". Zresztą muszę powiedzieć, że Renke to był kandydat na naprawdę dobrego przywódcę. W sporcie szybko znajdował wspólny język ze wszystkimi. Renke powiedział, że pomoże mi pójść do Legii. A ja na to: a gdzie ja w Legii? Przecież ja przedtem byłem w Polonii...\nTeż jako kierownik?\n- Można tak powiedzieć, choć oficjalnie kiedyś nie było "kierowników". Byłem opiekunem drużyny. Miałem na tym punkcie pierdolca! Matce podbierałem cytryny i robiłem piłkarzom herbatę. Zresztą ja się tam właśnie wychowałem, bo przy Konwiktorskiej grałem tam od trampkarzy. Był taki czas, że Polonia chciała już skończyć granie. Zawodnicy chcieli się rozejść, bo mieli dość grania. Pamiętam, że zatrzymałem ich przy bramie i namówiłem, żeby spróbowali jeszcze jeden sezon i może w końcu awansują do tej drugiej ligi, co było wtedy marzeniem tego klubu.\nNo, ale musiałem załatwić trenera. W Polsce nie ma trenerów, tak uważam. Za takich uważam dwóch - Edwarda Brzozowskiego, którego chłopaki chciały, żebym ściągnął wtedy właśnie. Przed wojną grał w Polonii i reprezentacji Polski, później był trenerem i choć miał pewną słabość, to trenerem był doskonałym. Taktykę miał w małym palcu. Był wtedy jednak niszczony przez Koncewiczów i innych naukowców po AWF-ie. Drugim natomiast był "Pepik" [Jaroslav Vejvoda - przyp. B.] - gość, który zrobił z Legii - Wielką Legię. Proszę nie mówić, że Wielka Legia to była Legia z Ligi Mistrzów. Oni wtedy grali jedną ligę, nie dwie. Obecnie trzeba grać w dwóch ligach - w polskiej i kwalifikacjach. Tamci [z sezonu 1995/96] musieli grać tylko kwalifikacje, bo polską ligę mieli "załatwioną", sami sobie zresztą załatwili.\nJak Vejvoda przychodził do Legii, miał też niezłych piłkarzy do dyspozycji.\n- Co to był za skład - w bramce był Szymkowiak, w obronie Mahseli, Grzybowski, Woźniak, Słaboszowski, w pomocy Zientara, Pieda, Strzykalski... sami reprezentanci. W ataku grali Ciupa, Kempny, Pohl, Brychczy i Cehelik. To była najlepsza drużyna jaka kiedykolwiek była w Legii! Brakowało tylko trenera. Przyjechali kiedyś Czesi i nas ograli, a my uważaliśmy ich za bogów. Tymczasem technicznie byliśmy od nich trzy razy lepsi. Potem przyszedł "Pepik", który wszystko poustawiał. Bronił Władek Grotyński z Otwocka, grali Niedziółka z Karczewa, Trzaskowski, Zygmunt z Chodakowa, Żmijewski z Otwocka... To nie byli na tamte czasy wielcy gracze, szczególnie na początku. On jednak zrobił z nich wielką drużynę, która rzuciła się na Górnika i innych i grała jak równy z równym. Zostawił Gadochę, poprosił Brychczego, żeby został, bo on chciał odejść. Miał podejście do zawodników. Ściągnął też Deynę, który był wielkim piłkarzem, ale dla "Pepika" nie było "świętości". Przyszedł raz i zapytał kierowcę, na kogo czekają od pięciu minut. Na Deynę? No to jedziemy! Wtem podjeżdża taksówka z Deyną i Kazik chce wsiąść do autokaru, a trener mu na to: Ty sobie zagrasz jutro w drugiej drużynie. Wszyscy zdziwieni! Jak to, Deyna w drugiej drużynie? Ano tak. Tak się zresztą skończyło. To był trener z autorytetem.\nTeraz prezes powie trenerowi co ma zrobić i ten wykona. Kaczmarek jak trenował Grodzisk, to chodził tyłem do boiska, a przodem do trybuny. Tak samo Piechniczek. Na Mistrzostwach Świata prowadził drużynę do meczu z Peru. Od tego spotkania Piechniczka odsunęli Boniek, Buncol i reszta. Sami zaczęli ustalać skład i zaczęli wygrywać mecze.\nZastąpił Pan w Legii na stanowisku kierownika Kosińskiego. Co się z nim stało, bo znalazłem informację, że miał zostać asystentem trenera?\n- Nic z tych rzeczy. Kosiński niechlubnie odszedł z klubu, po jednym z obozów, na którym piłkarze chodzili głodni. Co ciekawe wcześniej spore ilości wędlin i puszek przywiózł na zgrupowanie ówczesny prezes, pułkownik Zenon Olszak. Olszak to był świetny menadżer, który przypomina mi obecnego prezesa. Był rzutki, na pewno mniej mówił, ale dużo robił.\nPrzed pracą przy Łazienkowskiej miał Pan za sobą tylko pracę w Polonii?\n- Nie, zanim trafiłem do Legii, pracowałem też w Hutniku. Tam był wtedy Jerzy Engel i razem zaczęliśmy "swoje rządy". Jednak działaczom partyjnym nie podobało się to co my wyprawiamy, a szczególnie Sobieskiemu, byłemu sędziemu piłkarskiemu, który był niemożliwym hochsztaplerem. Zresztą tak to już jest z sędziami, ja mam do nich olbrzymią awersję. Wiedziałem i wiem co oni wyprawiali i wyprawiają. Jak z tym, który został zatrzymany na obstawianiu wyników spotkań u bukmachera [chodzi o Huberta Siejewicza - przyp. B.]. To ktoś nie wiedział, że on "wyciąga" piłkę zza linii końcowej jak w meczu Wisła - Legia w wiadomym celu? I co go spotkało? Przeprosił... Od razu powinien pójść na aut. Ustawiał mecze tak jak ustawiał wyniki, co tu oszukiwać. Ale wracając do głównej myśli, awansowaliśmy z Hutnikiem, wraz z Engelem do I ligi. I co? Działacze wyrzucili nas! Sobieski kopnął nas w tyłek. Jurek Engel pojechał do Bydgoszczy, bo z tamtych rejonów pochodził, a ja wziąłem się za normalną robotę. Co miałem się podlizywać, jak oni mnie nie chcieli? Lubię chodzić tylko tam, gdzie mnie chcą.\nTak łatwo się Was pozbyli?\n- Potem przychodził do mnie regularnie jeden człowiek i namawiał, żebym jednak wrócił i pomógł w osiągnięciu awansu. Na jednym ze spotkań dowiedziałem się, że trenerem jest tam Andrzej Strejlau. Powiedziałem, że w takim razie nie jestem im do niczego potrzebny. "A pan uważa, że to zły pomysł?" - pytali. Powiedziałem, żeby odezwali się do mnie jak zmienią zdanie. I tak się stało. Znowu przyszedł do mnie Mietek, a na spotkaniu pytają, kogo ja bym chciał wziąć na trenera? Odpowiadam: Jurka Engela. Trochę obawiali się, czy będzie chciał wrócić, po tym jak go zwolnili, a ja im mówię: "Wy nas obu zwolniliście, ale my wam pokażemy, że się myliliście i awansujemy". Zadzwoniłem do Jurka do Bydgoszczy i on oczywiście był chętny do powrotu do Warszawy. Awansowaliśmy z Hutnikiem i Legia wzięła go jako drugiego trenera u Jerzego Kopy. Szef zapytał się mnie wtedy, czy Engel da sobie radę jako pierwszy trener. Odpowiedziałem krótko: da.\nPan z Kopą już w Legii nie pracował?\n- Nie, Kopa już odszedł i poszedł z powrotem do Poznania. Odszedł też Rysiek Kosiński. Na początku zaczęło nam iść nawet nieźle.\nW pierwszym sezonie (1985/86) zdobyliście wicemistrzostwo po głośnym 0-3 z Górnikiem.\n- Mieliśmy, co zawsze powtarzałem, siedmiu reprezentantów kraju i dwóch młodzieżówki - Witka Sikorskiego i Jarka Araszkiewicza, i nie zdobyliśmy właściwie nic. Bo czym jest drugie, czy trzecie miejsce? Ja uwierzyłem święcie w swoją gwiazdę i byłem przekonany, że gdzie pójdę, to będą wyniki. Tak się złożyło w Polonii, w Hutniku, a później w 1970... pojechałem przypadkiem karetką pogotowia na Wyścig Pokoju i... nasi zdobyli wszystko, co można było. Doktor Rusin wprowadził mnie do tego, co mam dawać kolarzom, jak robić kogel-mogiel. Lubię pomagać ludziom, a szczególnie w sporcie i mi się to bardzo podobało. Liczyłem, że podobnie będzie w Legii, ale nie wiedziałem, że w lidze takie rzeczy się załatwia... W tym wszystkim, mecz z Górnikiem to już był finał i chamski przekręt.\nJest trochę prawdy w tym, że Górnik przekazał pieniądze za ten mecz w pudełku po butach?\n- Nie trochę, tylko cała prawda! Ja to pudełko z butami wymieniłem na drugie buty, za które wykupiłem Buncolowi mieszkanie na Wiatracznej. Miałem klucze od tego mieszkania i trzymałem je, bo przecież Buncol już wyjechał. Andrzej za to pudełko wyjechał za granicę mając 28 lat, a limit wynosił wtedy 30. To za co pojechał?! Dobrze, że tego pudełka, wtedy pod szatnią w Zabrzu nie szarpnąłem. To co mówi Jan Urban to jest kłamstwo. Szkoda mi go.\n- Ja wyczułem, że Engel początkowo walczył o to i albo udawał, że nie wie, albo nie wiedział... A mnie natknął na to wszystko przypadek. Witkowi Sikorskiemu pękła wtedy sznurówka, a ja nie wziąłem sznurówek z Warszawy. Trzeba pamiętać, że wtedy kierownik był od wszystkiego. Poszedłem więc po nie do magazynu. W tym czasie Jurek Engel prowadził już odprawę przed meczem. Nie było na niej Buncola. "Gdzie jest Buncol?" - pytają się wszyscy. "Był przed chwilą" - pada odpowiedź. Idąc po sznurówkę do magazynu, zobaczyłem go i w tym momencie, w którym podszedłem, wyszedł Jan Urban z pudełkiem. I on po latach mówi, że Buncol przywiózł do Warszawy buty! Buncol mógł mieć takich butów i tysiąc! Urban dał Buncolowi to pudełko. Powiedziałem Andrzejowi, żeby poszedł do szatni, bo trener prowadzi odprawę. "Dobra, zaraz pójdę" - odpowiedział. Powiedziałem, żeby dał mi pudełko, ja dołączę do sprzętu i w Warszawie mu oddam. W głowie mi się nie mieściło, żeby było coś nie tak. Taki ważny mecz, a Buncol taki nieskupiony. A oni to robili jawnie, wcale się z tym nie kryli. Zawodnicy robili wtedy co chcieli, to oni zmieniali trenerów, prezesów... Ale wracając do wątku - Buncol nie chciał mi dać tego pudełka. Wtedy przyjechał niebieskim Fordem - pierwszy i ostatni raz - cinkciarz taki, dobry kolega Jacka Kazimierskiego i właśnie Andrzeja Buncola. Andrzej jemu dał to pudełko. Do niego miał zaufanie, do mnie nie. Później, jak już przemyślałem wszystko i połączyłem fakty, to całe szczęście, że nie szarpnąłem wtedy tego pudełka, bo pewnie i mnie by "szarpnęli". Tacy ludzie byli w to zamieszani, że lepiej nie mówić. Bardzo wysoko postawieni, stąd załatwili Andrzejowi wyjazd w wieku 28 lat.\nBramka Dziekanowskiego strzelona Bałtykowi Gdynia była najładniejszą w tamtym czasie?\n- Muszę przyznać, że tej bramki nie pamiętam, ale "Dziekan" strzelał dużo ładnych bramek. Potrafił grać w piłkę. Powiem panu, według mojego mniemania to był kompletny piłkarz. Potrafił wszystko. Potrafił ośmieszyć ludzi, strzelać bramki, natomiast jako człowiek mam do niego dużo zastrzeżeń. Jak miał humor, był do rany przyłóż. Jak nie miał humoru - były z nim duże problemy. Jurek Engel bardzo chciał go ściągnąć z Widzewa. Zresztą "Dziekan", jak pan zapewne pamięta, "dusił" się tam.\nDziekanowski był świetnym zawodnikiem, ale czy był wart tak ogromnych jak na tamte czasy pieniędzy?\n- Jakby chciał grać, wart był nawet większych. Przecież wziął go Celtic i w pucharach strzelił im 3-4 bramki. Ale później już nie było tak dobrze, bo chyba chciał rządzić klubem. A tam to tak nie działa - zawodnik jest tylko zawodnikiem. On naprawdę był zawodnikiem, który rządził całą ligą. Duże pieniądze? Ale to przecież między klubami, jedni i drudzy chcieli, tylko działacze zrobili to w białych rękawiczkach. On był wielkim zawodnikiem. Chociaż kibice Legii szaleją na punkcie Deyny, to największym zawodnikiem klubu był, jest i będzie Lucjan Brychczy. To był Messi ówczesnych czasów. Tyle, że nie było wtedy takiego ciągu na zdobywanie bramek, tylko trochę zabawy na boisku, na ośmieszanie. Brychczy robił w polskiej lidze co chciał. Pol, Kowal byli jemu podporządkowani. To był wypisz-wymaluj - Messi. Był cichy, gdzieś z boku, bardzo uczciwy człowiek. Grał w meczu sparingowym na Marymoncie pomiędzy kadrą A i kadrą B. Co on wyprawiał z gwiazdami z kadry A, bo tam grali wielcy zawodnicy, to wszyscy mieliśmy gęby rozdziawione. Piętki, przerzuty, to wszystko mu wychodziło pięknie. Później wzięła go Legia do wojska i to samo robił w ligowych meczach. Kiedyś Barana z ŁKS-u, reprezentanta kraju, ośmieszył tak, że ten sam chciał zejść z boiska. On robił dżem z zawodników. A jak jeszcze mu ktoś zalazł za skórę i go kopnął, to Brychczy kładł go na ziemię jak frajera. Nie nadążali za nim, był niesamowicie techniczny. Nie Deyna był wielką gwiazdą Legii, tylko właśnie Brychczy. Nawet nie tylko piłkarsko, ale też warto pamiętać, ile lat spędził w Legii, ile razy był królem strzelców. Drugi na liście po Pohlu. A ile on dawał piłek Pohlowi, żeby ten strzelał...\nDlaczego Brychczy zawsze wzbraniał się przed zostaniem pierwszym trenerem? Jak już pełnił tę funkcję, to zaraz potem bardzo chętnie odchodził w cień i zostawał asystentem?\n- Mi się wydaje, że zwyczajnie nie miał daru do trenerki. Nie miał daru użerania się z ludźmi. On jest człowiekiem, który mówi raz i chce być wysłuchany. Był takim samym trenerem jak zawodnikiem. A to, że był wielkim zawodnikiem, chyba dotarło do niego trochę później. Miał zły okres urodzenia, bo urodził się między Cieślikiem a Lubańskim. Jeden był już wielką gwiazdą, a Brychczy na niego pracował. Przecież z Rosją dał mu dwie piłki, które Cieślik zamienił na bramki. Jaszyn krzyczał wtedy: 'Kryj etowo ciorta Brychczewo'. Jak on kręcił wtedy Rosjan... Może jestem jak w Chrystusa wpatrzony, ale dla mnie numerem jeden w Legii był zawsze Brychczy.\nDlaczego Vejvoda był najlepszym trenerem Legii?\n- Za "Pepika", do Legii przychodziło się jak do teatru. Przed meczem pół godziny zawodnicy rozgrzewali się z piłkami - grali krótkie, długie podania i ludzie przychodzili już to oglądać z otwartymi buziami. W czasie meczu, siedząc na trybunach, wiedzieliśmy co Legia zagra, jak będzie wyglądała kolejna akcja. Grali wtedy szablony, tak jak teraz Barcelona, czy Real. Tych szablonów ktoś ich musiał nauczyć.\nDzisiaj Legia nie gra szablonami. Może jedna akcja w meczu im wyjdzie w ten sposób. W meczu z Broendby za Urbana, Duńczycy zagrali trzy razy szablon. Ja się z trybuny wydzierałem, że będą grali znowu to samo. Prosty szablon - obrońca do pomocnika, pomocnik odgrywa obrońcy i ten przerzuca nad obrońcą Legii. Zagrali trzy razy to samo i za trzecim razem strzelili bramkę. A trener siedzi na ławce i nie reaguje, jakby nie potrafił tego "przeczytać". Za "Pepika" Legia grała właśnie szablonami, a rywale, nawet Górnik Zabrze, nie byli w stanie przeciwstawić się temu.\nPo tym sezonie, w którym Legia odpuściła Górnikowi, warszawiacy grali w europejskich pucharach. Po wyeliminowaniu Videotonu, minimalnie przegrali z Interem. Była szansa ich ograć?\n- Przegraliśmy minimalnie, szansa na awans była duża. Przerąbaliśmy ten mecz. W drugim meczu przegraliśmy przecież po dogrywce. Była końcówka dogrywki i oni wpuścili na boisko takiego łysego, Pietro Fannę, a w Legii wtedy wszyscy zawodnicy byli już "wypompowani". Jak tylko Włosi robili zmianę, mówiłem do Jurka - przesuń "Kubę" [Kubickiego - przyp. B.], niech na niego gra krótko te 5-7 minut. Mówiłem, żeby nie zajmował się grą, tylko pilnowaniem Fanny, bo wiedziałem, że na niego będzie grał Inter. Wtedy doszłoby do karnych. A Jurek powiedział swoim głosem: "Zajmij się tym, czym masz się zajmować". I Fanna strzelił nam bramkę. Byłem potem strasznie załamany.\nDruga rywalizacja z Interem już nie była do wygrania. To był moim zdaniem nieczysty mecz.\nW europejskich pucharach też odchodziły takie numery?\n- To był nieczysty mecz, ale szczegółów panu nie powiem, bo ci zawodnicy by zwariowali, gdybym to powiedział.\nA w meczu z Barceloną? Wtedy sędziowie mocno faworyzowali Hiszpanów i popełnili błędy na ich korzyść.\n- Tam mieliśmy wygrany mecz 2-0. Bramka padła prawidłowo, a sędzia nas zahamował. Później podyktował rzut karny dla Barcelony. Karny był... ale nie byłoby go, gdyby padła druga bramka. W tym meczu zaskoczyło mnie jak stoper Barcelony rozgrywał piłki. Koeman robił to wyśmienicie. On rzucał takie piłki, że głowa mała! Trzeba pamiętać, że Barcelona nas zlekceważyła, szczególnie w pierwszym meczu. Nie spodziewali się, że Legia ma tak dobrych piłkarzy. I po 1-1 w pierwszym meczu, oni już musieli się obawiać. Mieli wtedy obstawę. To tak jak Bayern.\nPrzy okazji rywalizacji z Legią gdy przegraliśmy 3-7?\n- Tak. Nie wiem dlaczego oni zamykali się w autobusie i nikogo nie puszczali przed meczem. Obstawę wyrzucili. Przylecieli samolotem, a do Warszawy przyjechał luzem jeszcze ich autokar. Do autobusu nikt nie mógł się zbliżyć. Czemu miało to służyć? Myślę, że się nafaszerowali. I oni ograli nas wysoko, nie mieliśmy tutaj żadnych szans. Na wyjeździe mieliśmy - gdyby Stasiek Terlecki grał pod zespół, to nie wiem co by się tam działo. On kręcił Niemców i dawał sobie radę, ale skończyło się 3-1.\nNa ten mecz mieliśmy zresztą wyjść w koszulkach adidasa z reklamą MuellerMilch, której menedżerem był Andrzej Grajewski. Ale ponoć Bayern się nie zgodził i wyszliśmy w koszulkach jak chłopki... Kalinka kefir. Nasze władze, pułkownicy powinni zareagować. Sam przywiozłem trzy walizki sprzętu, koszulki adidasa bez napisów. Ale ktoś się na to zgodził.\nJak drużyna podróżowała wtedy do Mediolanu, Stavanger czy na Węgry na mecz z Videotonem?\n- Lataliśmy samolotami. Ale nie zapomnę jak kierowcy wieźli nas autokarem na lotnisko, jak lecieliśmy do Czech [w czerwcu 1986 roku na mecz Pucharu Intertoto - przyp. B.]. Przeżyliśmy wtedy gehennę. Autobus Tatra, a z licznika nawet na moment nie schodziło 140 kilometrów na godzinę. A wiozło nas dwóch kierowców, którzy zmieniali się w locie! Graliśmy wtedy z Sigmą Ołomuniec. Niektórzy zawodnicy się śmiali, ale większość była przerażona. My nie mieliśmy prawa zdążyć na samolot, a wyszło tak, że mieliśmy jeszcze pół godziny zapasu.\nDo Związku Radzieckiego [na mecz z Dnipro - przyp. B.] natomiast lecieliśmy czarterem, a ponieważ odbywały się były manewry, nie chcieli zgodzić się na cywilny czarter. Tylko wojskowy mógł polecieć. I polecieliśmy desantowym samolotem, w którym z boku znajdowały się ławki dla spadochroniarzy. Wchodziliśmy do niego tyłem. On zatrzymał się jako czarter na lotnisku w Dniepropietrowsku. Nie podchodzili do nas na lotnisku, jakby nas nie było. Pilotami było wtedy dwóch młodych ludzi, którzy latali na odrzutowcach ponaddźwiękowych. Zostali odrzuceni przez komisję lekarską, ze względu na problemy z kręgosłupem. Co oni z nami zrobili... Jak wystartowali z tego lotniska, poszedł taki dym, że wszyscy się przeżegnali. Zawodnicy przybiegali - "Kierowniku, niech pan idzie od nich do kabiny i powie, że się pali". Poszedłem, otwieram drzwi, a oni się śmieją. "Trochę przeobrotowaliśmy" - powiedzieli. To było w drodze powrotnej. A jak lecieliśmy w pierwszą stronę, był inny numer. Bo piloci są co jakiś czas instruowani przez Rosjan, że przekroczyli granicę. Wolno im było lecieć tylko "korytarzem", który wskazali im Rosjanie, a piloci specjalnie trochę w bok - tak się bawili. Na środku samolotu stał kubeł na pety, gdzieś z boku chłopaki grali w karty na walizkach sprzętowych. A "Wdowiec" poszedł do pilotów i poprosił, żeby ci zrobili "zapadkę". Stał przy kabinie, trzymał się i patrzył, co się będzie działo. Nagle wszyscy - zawodnicy, ten kubeł, sprzęt i wszystko było pod sufitem i potem z powrotem na ziemi. Wszyscy byli usmarowani, bo w kuble z petami było trochę wody. "O Boże, co się stało?" - pytali wszyscy zaniepokojeni. Ja patrzę na "Wdowca", a on sobie stoi i się śmieje. "Wdowiec" w końcu usiadł i po chwili było znowu to samo. "Trzeba drugi raz nastraszyć, żeby pewności nie nabrali" - powiedzieli mi ze śmiechem piloci, jak do nich zajrzałem.\nA przy okazji tego meczu, to z Dnipro wygraliśmy taktyką Jurka Engela. Jak dojechaliśmy na stadion, muzyka rąbała strasznie. Oni chodzili z rękoma w kieszeni, tańczyli. Jurek to wykorzystał, nastawił zawodników tak, że gospodarze już nas zlekceważyli i takim cudem ich przeszliśmy. A to była bardzo dobra drużyna.\nW przeszłości sportowcy Legii, nie tylko piłkarze, każdy wyjazd zagraniczny traktowali jako okazję, by sobie dorobić. W latach 80. tego nie było?\n- Coś tam się działo, ale to nie było tak jak za czasów Żmijewskiego, że ortalionowe płaszcze, czy dolary przewozili i ich złapali. Nie widziałem żadnej wpadki. Jak lecieliśmy do Włoch, to na granicy rozebrali mnie do naga. Ktoś musiał ich podpuścić, bo sprzęt już nadałem, walizki na taśmie poszły już do samolotu. Później piłkarze chichotali, więc musieli mieć z tym coś wspólnego. Odnośnie przemytu, to w tych czasach zawodnicy za dobrze zarabiali, żeby pozwolić sobie na jakąś wpadkę. Może jakieś drobne rzeczy, ale takich akcji jak z Grotyńskim czy Tramsem już nie było.\nJak jechaliście na przykład do Mediolanu - warunki jakie tam zastaliście były zdecydowanie lepsze?\n- To było wszystko luksusowe. Wtedy wszystkie koszty pokrywał organizator. My co prawda mogliśmy zmienić hotel, gdyby nam nie pasował. Jak oni przylatywali do nas, to już wcześniej mieli wybrany hotel, mieli swojego człowieka, który miał wiadomości, który jest odpowiedni i nasi organizatorzy to załatwiali.\nTo gdzie wtedy w Warszawie nocowali rywale Legii w europejskich pucharach?\n- Różnie - w Europejskim czy Bristolu. Zespół gości nie ponosił z tego tytułu kosztów - to było później odliczane od tego, co klub zarobił na danej imprezie. Warunki były naprawdę dobre, nie można na nie narzekać. W Mediolanie, czy Barcelonie, chcieli nam zaproponować więcej, niż nam było potrzeba. Gospodarze chcieli nam zorganizować wycieczki, żebyśmy coś zwiedzili, ale piłkarze często nie byli zainteresowani, chcieli odpocząć przed meczem. Mieliśmy kiedyś jeszcze podróż do Chin. To była podróż, której nikt nie chciał. Od trenerów, po zawodników.\nKto to załatwiał w takim razie? Prezes klubu?\n- Jeden człowiek, pan Dżu. Pracownik ambasady chińskiej i jednocześnie kibic Legii. On był z Chin, przychodził na mecze Legii w Warszawie. Wtedy było tak, że do Chin pojechała młodzieżowa reprezentacja Polski, przegrała w eliminacjach i odpadła. Był GKS Katowice, który również przegrał i jak my polecieliśmy, to wszyscy śmiali się, że będziemy kolejnymi, którzy przegrają. Kombinowaliśmy na różne sposoby, żeby tam nie lecieć. Na przykład, że nie mamy pięciu paszportów. A to wojskowi, więc nie to co dzisiaj, że każdy ma paszport. Wtedy wojskowemu w czynnej służbie, załatwienie paszportu było prawie niemożliwe. Podaliśmy ich specjalnie. W niedzielę zgłosiłem się na Koszykową do biura paszportowego. Wszyscy pracownicy musieli tam być. Nie byli szczęśliwi, że zamiast pojechać na działkę, musieli wystawić mi paszporty. Trwało to może z 10 minut i miałem je w ręku - paszporty dla wojskowych! Wtedy to było nie do po-myś-le-nia! Przecież musiała być zgoda MON-u, zgoda dowódcy jednostki, wiele różnych obwarowań - opinia, czyli to, czy ktoś nie ucieknie z kraju. Ambasada chińska załatwiła wszystko bezpośrednio z Jaruzelskim. Do Chin lecieliśmy przez Frankfurt. We Frankfurcie informacja - nie ma miejsc. No to wszyscy nasi ucieszyli się - wracamy do Polski. Ale, nie ma tak łatwo. Akurat do Chin wracała z Europy reprezentacja chińskich koszykarzy i... wysadzono ich z samolotu, a nas zapakowano na ich miejsce. Chińczycy cieszyli się, że w związku z tym dostali trochę dolarów kieszonkowego i mogli sobie coś za to kupić. Do tego czekał ich dodatkowy nocleg w hotelu we Frankfurcie. Co zaś działo się na pokładzie samolotu? Każdy wziął po litrze wódki, ot tak, żeby na miejscu mieć na jakiś prezent, poczęstować... Ale alkohol nie dotrwał do Chin - wszystko poszło na pokładzie. Samolot wyprawiał wtedy niesamowite hece. Jak dolecieliśmy na miejsce, nikt nie miał ochoty na zwiedzanie, tylko by się porządnie wyspać. Mieliśmy ze sobą tłumacza - Adama, który był studentem w Polsce i znał oba języki. Podczas śniadania powiedziano nam, że miejsce, w którym przebywamy, nie jest zbyt bezpieczną dzielnicą, i żeby samemu nie opuszczać hotelu. Zastosowaliśmy się. Jeśli wtedy Legia grałaby w innych meczach, tak jak podczas spotkań w Chinach - mielibyśmy zapewniony finał europejskich pucharów! Co oni tam wyprawiali na boisku! Na każdym naszym meczu stadion pękał w szwach - było od 60 do 80 tysięcy ludzi. Jak graliśmy finał z reprezentacją Chin, było nawet 100 tysięcy kibiców, a na trybunach m.in. premier Chin. Fazę grupową przeszliśmy w cuglach, wygraliśmy też finał, a po nim miała miejsce runda honorowa. A po meczu był bankiet, na którym obecnych było 2 tysiące ludzi. Wielu z nas miało pierwszy raz w życiu okazję skosztować owoców morza. Było tam wielu wysoko postawionych chińskich polityków, którzy byli przekonani, że turniej wygra ich reprezentacja. Na mnie największe wrażenie zrobiło, gdy jechaliśmy na mecz finałowy i widzieliśmy około 80 tysięcy rowerów zostawionych przy stadionie. Zastanawialiśmy się wtedy, jak oni są w stanie odszukać swój rower, zostawiony w "kupkach" po 20 sztuk.\nInną niesamowitą sprawą było to, że wjeżdżaliśmy autokarem na sam stadion, pod wejście do klubu i szatni. Dzisiaj tak jest na wszystkich nowoczesnych stadionach, ale wtedy była to nowość.\nAle to nie koniec atrakcji związanych z tym wyjazdem. Po meczu finałowym do naszej szatni weszło trzech ochroniarzy ze spluwami. Poprosiliśmy Adama, tego tłumacza, żeby ich wyprosił, ale okazało się, że to niemożliwe. Na mieście spalonych zostało wtedy około 50 samochodów, bo miejscowi byli tak wściekli i nie mieściło im się w głowach, że ich reprezentacja mogła przegrać z Legią. Wtedy wmawiano im, że są najlepsi w piłkę. A my ich ograliśmy 3-0. Chociaż tak uczciwie mówiąc, to oni grali naprawdę dobrą piłkę - od "szesnastki" do szesnastki, ale gdy dochodzili do pola karnego, wtedy tracili głowę. Kazimierski zagrał świetnie, ale co wyprawiał "Dziekan"! On zrobił coś takiego, czego nie widziałem nigdy później. Do dzisiaj. Dwóch stoperów szło do niego z dwóch stron, piłka była zagrana od Kubickiego lobem. "Dziekan" puścił ją sobie z tyłu, i jak piłka zrobiła kozioł, zagrał piętą - jak swego czasu grał Lucjan Brychczy - stoperzy wpadli na siebie, a on przeszedł z piłką i z woleja w górny róg zapakował do bramki. Ludzie wstali z miejsc i bili brawo. Zastanawialiśmy się później, jak on to zrobił, bo to było genialne. Legioniści na tym turnieju grali na wielkim luzie i naprawdę wszystko im wychodziło. Chińczycy przyznawali później, że takiej drużyny jeszcze nie widzieli.\nAle wróćmy do momentu, gdy ochrona weszła z tymi spluwami. Wychodzimy z ochroniarzami do autokaru, a oni kazali się nam położyć, bo nie wiedzieli jaka będzie reakcja kibiców. Nasi oczywiście zlekceważyli ostrzeżenie i normalnie usiedli na fotelach. Tylko wyjechaliśmy, a Kubicki pierwszy zaczął machać w stronę fanów. Ci stanęli jak sparaliżowani. Myślimy - przewrócą autokar, czy nie? Ochrona z pistoletami w pełnej gotowości. A oni patrzą na "Kubę" i również zaczęli nam machać, później bić brawo, pukać w autokar, ale tak delikatnie. Dojechaliśmy do hotelu bez problemu. Mieszkaliśmy wtedy w Sheratonie, olbrzymim hotelu, gdzie w windzie można było spotkać tylko Polaków. A to dlatego, że winda pięknie oświetlona była jakby na zewnątrz hotelu i można było dojechać nią do restauracji na ostatnie piętro. Widok wprost niespotykany. Wielu z nas jeździło nią raz za razem, tak nam się to podobało.\nWtedy też miała miejsce sytuacja, kiedy "Dziekan" wracał z piwem i podpadł Jurkowi Engelowi. Zaczęli się trochę szarpać, co było zupełnie niepotrzebne. "Dziekana" wtedy chcieli zawiesić, ale udało mi się odkręcić to. Kazali wszystkim wojskowym - Lasocie, Staśkowi Machowskiemu, Brychczemu i całemu kierownictwu ubrać się w mundury i jechać na zarząd. Ja wraz z Jurkiem Engelem byłem po cywilu. Pierwszy raz widziałem tylu generałów w jednym miejscu. Generał Barański poinformował nas wtedy, że Dziekanowski dostaje 3 miesiące zawieszenia. Wtedy w wojsku było tak - rozkaz jest rozkaz. Padło pytanie, czy ktoś się nie zgadza, to mówię: - Ja się nie zgadzam.\nGenerałowie wtedy popatrzyli to na mnie, to na Barańskiego. Tłumaczyłem, że to bez sensu zawieszać najlepszego zawodnika, bo z tego mogłyby się cieszyć tylko inne kluby, z którymi mamy mecze do rozegrania. Zapytano mnie wtedy, jak to moim zdaniem, powinno zostać rozwiązane. Odpowiedziałem - tak jak na Zachodzie, wystarczy zastosować karę finansową. A piłkarze wtedy mieli olbrzymie pieniądze. Za dawnych czasów Legia chyba nigdy tyle nie zarabiała. A wywalczył te pensje Jurek Engel. Wtedy był system premiowania w ten sposób, że co mecz można było zarobić więcej, o drugą stawkę. Po remisie wracało się do pierwszej stawki, a dopiero po porażce premie spadały do zera. Generał wysłuchał mnie, następnie kazał wszystkim opuścić pomieszczenie, a gdy zaproszono nas ponownie, poinformowano, że Dziekanowski musi zapłacić 300 tysięcy złotych kary. Niezadowolony był Engel, bo nie wyszło tak jak chciał. Później zresztą sam również byłem niezadowolony, bowiem Barański zrobił szwindel.\nOpowiem więcej. Dawniej kierownik drużyny był od wszystkiego - podetrzeć zawodnikowi tyłek, wypłacić pieniądze, czy pomóc gdy spowodował wypadek, tak jak zrobił to "Dziekan", potrącając człowieka. Początkowo obawiałem się, że nie dam sobie rady, ale jak wpadłem w trans, to już wszystko lekko szło. Nawet lubiłem, jak któryś z zawodników potrzebował pomocy. Pewnego razu poszedłem do MON-u, odebrać pieniądze u szefa kasy. I mówi: "Niech przyjdzie 'Dziekan' po pieniądze, bo leżą już drugi tydzień, a on nie przychodzi". Zapaliła mi się wtedy czerwona lampka. Najpierw chciałem je odebrać samemu, ale nie było możliwości, bo generał powiedział, że "tylko jemu osobiście". Zapytałem tylko: 300 tysięcy? Dostałem potwierdzenie. Jak ja wyszedłem w tej sytuacji, którą sam zaproponowałem?! A generał oddał mu pieniądze, które zapłacił na poczet kary. Przyszedłem do szatni, biorę "Dziekana" na bok i mówię, żeby poszedł do MON-u odebrać pieniądze. A on mnie pyta, czy sam nie mogę tego zrobić. Nie mogłem, więc sam odebrał, a później przyszedł z tą kasą do szatni. Rozpakował je, i przy Engelu machając pieniędzmi powiedział "Taki ch..., jak mnie ukarzecie". Engel popatrzył wtedy na mnie, a ja dopiero zrozumiałem, że miał rację. Zrobiłem głupotę. Nie pomyślałem, że wyjdzie z tego taki pasztet. Później przy okazji któregoś meczu przed lożą honorową spotkałem generała i powiedziałem mu, że źle postąpił z tym Dziekanowskim. - A co on zrobił? - spytał mnie generał, wypraszając na bok sekretarza. Odpowiedziałem, że wymachiwał pieniędzmi Engelowi przed nosem, przy całej szatni. - A to gówniarz. Mój błąd! - usłyszałem.\nTaka to była kara dla "Dziekana", że nie było żadnej kary...\nGraliśmy kiedyś mecz w Tychach, a tam nastawieni byli tak, żeby nas kopać. Kopali nas powyżej kolan, Koseckiego i Dziekanowskiego to przerzucali raz na jedną, raz na drugą stronę, jak kotlety schabowe. A sędzia Wójcik? Nic. Po meczu byłem tak wkurzony, że powiedziałem mu, że pan to jest jak biorący narkotyki - raz bierze, raz nie bierze. Dostałem wtedy naganę od Żbikowskiego, szefa klubu, bo całe zajście miało miejsce przy dziennikarzu katowickiego Sportu. Później Stefan Szczepłek napisał tekst, wyjaśniając co dokładnie powiedziałem. A sędzia Wójcik nagany nie dostał za skandaliczne sędziowanie, które wiadomo czym było spowodowane.\nSędziowanie jest takie samo dziś, i takie samo było dawniej. Tłumaczę to kibicom - według mnie tylko oni mogą doprowadzić do tego, że sędziowie w końcu zaczną zajmować się wreszcie sędziowaniem. Uczciwym sędziowaniem. We Włoszech zaczyna być tak, że jak ktoś wydrukuje mecz, nawet dla gospodarzy, to obrzucają go kamieniami albo będą na niego pluli i bluźnili. Jak tak samo będzie w każdym kraju, nie będzie przyzwolenia na przekręty sędziów, doprowadzi się piłkę do porządku.\nTrenerem Legii był np. Stefan Białas, legionista. To dobry wybór?\n- Jestem za zatrudnieniem trenera zagranicznego. Trenera z prawdziwego zdarzenia. Legię stać na to, żeby zatrudnić osobę, z którą wszyscy piłkarze będą się liczyli, by wiedzieli, że to jest trener z prawdziwego zdarzenia.\nJako, że jestem wychowankiem pana Jurka Szularza z Polonii, więc inaczej widzę wiele kwestii pomiędzy warszawskimi klubami. Na miejscu Legii, w momencie gdy Król był winien 5 milionów i można było jeszcze utrzymać Polonię w ekstraklasie, to gdybym był prezesem Legii, dałbym po cichu tę kasę Polonii. To byłoby z korzyścią dla Legii, jakby się tylko postarać. Wystarczyłoby podpisać odpowiednią umowę i Legia mogłaby ogrywać swoich wychowanków w ekstraklasie, w Warszawie, a nie rzucać ich po całej Polsce i słabych drużynach. Do tego klub miałby jeden wyjazd w sezonie mniej i rywala pod bokiem. Ale wszyscy dziś krzyczą "wojna", jakby zapominając, że w latach 50. na Polonię przychodziło zdecydowanie więcej kibiców.\nNo to jak już tak opowiadam... W latach 50. mistrzem Polski był OWKS Kraków (Wawel), były też mocne OWKS Bydgoszcz (Zawisza), czy II-ligowy OWKS Lublin (Lublinianka). Ale rozwiązano te drużyny, co pomogło utrzymać się w lidze CWKS-owi. Po rozwiązaniu tych drużyn w lidze była nieparzysta liczba drużyn. Można powiedzieć, że te zmiany pozwoliły ŁKS-owi na zdobycie mistrza Polski. Trafili wtedy do nich Jezierski i Soporek z Lublinianki, a także Szymborski, i tak zdobyli mistrzostwo.\nA jak było w 1992 roku?\n- Legia powinna postawić pomnik Romanowskiemu. Byłem kiedyś u niego na spotkaniu, co załatwił mi Stasiek Machowski i zapytałem, czy wie, że jest oszukiwany. Romanowski powiedział, że jeśli rozmowa będzie rzeczowa, to porozmawiamy dłużej, jeśli nie, nie dłużej niż 5 minut. I rozmawialiśmy przez dwie godziny, a w tym czasie zaglądali do gabinetu Mazurek i inni. Jak mnie zobaczyli, to trzęśli się, jakby mieli febrę, bo wiedzieli, że powiem za dużo. Mogę powiedzieć jedynie, że to nieuczciwi ludzie, a głośniej bym powiedział kto to jest, jakby nie ten dyktafon leżący na stole.\nA i powiem panu - czytałem ileś lat później wywiad z Jóźwiakiem, który mówił jak to utrzymał Legię w ekstraklasie. Spotkałem go później na pogrzebie Władka Stachurskiego... Kim był wtedy Jóźwiak? To człowiek, który był sprowadzony do Legii przez kumpla Jurka Engela, a Engel wcale go nie chciał. Nie chciał go w Legii! To ja wyprosiłem Jurka, żeby sprawdził go w drugiej drużynie. Sprawdził i okazało się, że jako prawy obrońca wcale nie jest taki kulawy. Piłkę odebrać potrafił, głową grał dobrze. Najgorsze było to, gdy był przy piłce. To był koniec. On nie mógł jej za długo trzymać, bo paraliżowało go i często oddawał rywalowi.\nPóźniej jednak trafił do grupy, która kantowała Waltera, sprowadzała zawodników z Brazylii. Siódmy rzut. Niech pan wymieni jednego, którego on sprowadził do Legii i się sprawdził. Chce pan może wymienić tego obrońcę, który wolne strzelał? Pod Edsona trzeba było ustawiać cały system - gwizdać Legii faule z jednego miejsca, które miał "obcykane". Przyszedłem kiedyś na trening Legii i skończyło się tak, że Wdowczyk wygonił mnie z trybuny! Siedziałem wtedy i dziwiłem się, że oni trenowali rzuty wolne z jednego miejsca. Skąd oni wiedzieli, że sędzia gwizdnie właśnie w tym miejscu?! Poszedłem później na mecz i co widzę? Sędzia gwiżdże rzut wolny z tego właśnie miejsca, a Edson strzela gola... Fakt, że miał dobrą nogę do uderzania wolnych, ale pod niego trzeba było "uruchomić" zbyt wielu ludzi. W tamtym sezonie Legia, żeby zdobyć mistrzostwo musiała wygrać w Zabrzu. Na ten mecz sprowadzono sędziego z USA [Arkadiusza Prusia - przyp. B.] - kolegę naszego reprezentacyjnego stopera. W ten sposób nigdy nie odbudujemy piłki.\nWracając do roku 92 - Pisz nie zagrał w ważnym dla Legii bezpośrednim meczu z Motorem.\n- Romanowski wykluczył Pisza, co Leszkowi zarzucałem. Mówiłem mu, że skoro Władek [Stachurski - przyp. B.] wygonił go z Legii do Motoru, to powinien grać tam przynajmniej do końca sezonu. Wiem, że głupio było grać przeciwko Legii, żeby ona spadła, ale trzeba było grać na całego i zobaczyć na koniec sezonu kto spadnie. A tak z ligi spadł Motor. A że nie wypłacili pieniędzy, tylko Romanowski kupił z Motoru dwóch zawodników, którzy tutaj nie pasowali?\nJak było w ogóle z transferem Pisza do Legii? Kto go "wymyślił", wypatrzył?\n- To ja zwariowałem! Podpadłem wtedy strasznie, ale później nie żałowałem, jak na przykład z Dziekanowskim, o czym już mówiłem. Szukaliśmy rozgrywającego. Engelowi wyśniło się, że rozgrywającym po Buncolu będzie Janek Karaś. To nie był gość na środek pola, dyrygowanie grą. Karaś był bocznym pomocnikiem, który potrafił przyp..., głowę wstawić, tam gdzie inni bali się włożyć nogę. I tu się sprawdzał, do tego miał uderzenie z dystansu, ale nie do rozegrania. Sam zacząłem szukać rozgrywającego, bo w tym klubie rozgrywający zawsze był na wysokim poziomie. Zientara, Sikorski, Deyna, Brychczy... dawniej to była podstawa Legii. Podpowiedział mi kolega, żeby sprawdzić Pisza.\nMówił, że to jest chłopak do grania, mający "pokrętło", potrafiący rzucić piłkę na 50 metrów. Nie do końca w to wierzyłem, poszedłem więc do PZPN-u, by podpytać trenującego kiedyś młodzieżówkę Zientarę [w latach 83-87 - przyp. B.]. On powiedział: "Pierwszy mnie pan o to pyta, ale on by pasował. Tylko, czy wy byście pozwolili mu rozgrywać piłkę?". My wtedy nie mieliśmy nikogo na tę pozycję. Nie widziałem Pisza na żywo, wiedziałem tylko to, czego dowiedziałem się od innych trenerów. Zgłosiłem się z tym do Jurka Engela i spotkałem się z protestem. "Gdzie Pisz?". Ale ja jestem bardzo uparty, i zacząłem chodzić i załatwiać, aż doszedłem do tego, że już mamy Pisza. Pojechałem wtedy do Dębicy z wojskowym kierowcą. Wszystko było już załatwione z ich prezesem. Potrzebowałem tylko jego kartę. To przy okazji zapytałem, czy mogę zobaczyć się z zawodnikiem. Zawołano go, bo właśnie siedział obok na ławce. Leszek wstaje, ja patrzę, a on... jakby nadal siedział. Metr pięćdziesiąt w kapeluszu. Myślę sobie wtedy - ale mnie na minę wsadzili. Gdzie taki niski do piłki?\nA Leszek mówi śmiało: "Co pan taką minę zrobił kierowniku?". Odpowiedziałem, że nie podejrzewałem, że jest taki niski. Później zapytał, czy mógłby zostać jeszcze parę dni, pożegnać się z kolegami z drużyny i przyjechać z zespołem do Warszawy na mecz z Hutnikiem, po którym już by został w Warszawie. Nie chciałem tego brać na siebie, więc zadzwoniłem do klubu i ustaliłem, że nie ma problemu. Jurek powiedział przez telefon ze śmiechem: "Przecież on i tak nie będzie grał".\nZakwaterowałem go do jednostki na Żwirki i Wigury, razem z Robakiewiczem. Oni tylko prosili, żeby nie musieli zostawać w tej jednostce. Wiedziałem, że nie mogę do tego dopuścić. Zakwaterowałem Pisza w jednostce i mówię do zastępcy dowódcy jednostki: Ale ja go zabieram. - Ale gdzie? - Mam polecenie, że tylko ubieracie go na chwilę w mundur, ale zabieram go. - Pan żartuje? - No to chcę rozmawiać z dowódcą jednostki.\nNo i przyszedł po chwili. Wiedziałem, że muszę zagrać va banque, bo pewnie nie będzie sprawdzał. I mówię: - Pisz miał złożyć przysięgę w gabinecie i miałem go zabrać. - A od kogo ma pan takie polecenie? - Od generała Barańskiego. - Jeżeli to ustalone, to dobrze. Zaraz zadzwonię potwierdzić.\nAle widocznie nie zadzwonił, albo tak daleko nie sięgał. I zabrałem Pisza z jednostki. Leszek do dzisiaj mówi: Co to by było, gdyby pan nas tam zostawił. (śmiech)\nI przy okazji "Robaka", bo on też był z nami. A wie pan, jak "Robaka" wyniuchałem? Pojechaliśmy na mecz ŁKS - Gwardia i tam wypatrzyłem bramkarza, który technicznie prezentował się ekstra. A szukaliśmy wtedy bramkarza, bo mieliśmy tylko Szczęsnego. Powiedziałem do Jurka Engela - zobacz, ten chłopak jest dobry, przydałby się nam na rezerwie. Jurek był przekonany, że Robakiewicz do Legii nie przyjdzie. Nie czekałem długo i poszedłem do szatni łodzian, wziąłem "Robaka" na bok i zapytałem, z którego jest rocznika. "Chciałbyś przyjść do Legii?" - zapytałem. Widziałem błysk w jego oczach, więc powiedziałem: "No to już jesteś w Legii. Spisz mi teraz tylko swoje dane". Zbyszek wtedy lekko wystraszył się, że zobaczą to działacze ŁKS-u, ale dał dane. Poszedłem do szefa klubu, powiedziałem, że potrzebuję tego bramkarza. On obawiał się, że trzeba będzie toczyć o niego bój z łódzkim klubem, ale uspokoiłem, że zawodnik jest zdecydowany.\nNie było problemów z zakwaterowaniem w Warszawie?\n- Pisza ulokowałem pod kortami. Przyszedł na pierwszy trening i poszedł ze mną do magazynierki, żeby wydała Leszkowi sprzęt. Pyta się Leszka: Jak się pan nazywa? - Pisz. - Ja wiem co mam robić - odpowiedziała. Myślałem, że wtedy padnę ze śmiechu.\nNa treningu była gierka w poprzek boiska, a trzeba pamiętać, że miałem ludzi przeciwnych mojemu pomysłowi z Piszem. Przedstawiłem go drużynie, a Witek Sikorski od razu z pytaniem: To kierownika synek? Odpowiedziałem: Nie, breloczek.\nPamiętam, że mówiłem Leszkowi, żeby się nie dał, bo na pewno będą chcieli mu pokazać, dać w kość. "Kierowniku, ja dam sobie radę" - odparł. Na początek zagrali w dziadka. Jak tylko wyszedł ze środka, zaczął zakładać im siatki, że wszyscy gęby pootwierali. "Dziekanowi" wybrał siatkę zza dupy - a to najgorsza siatka dla piłkarzy. Puścił mu piłkę między nogami i za tyłkiem zaraz mu wybierał tą piłkę. Później była gierka - w jednej bramce Kazimierski, w drugiej Robakiewicz. Leszek wyszedł sam na sam z Kazimierskim, który potrafił wejść tak, że urwie nogę. Pisz minął go i postawił piłkę na linii, nie strzelał bramki. Dla bramkarza to koniec świata, większy obciach niż by mu gola strzelił, a Kazimierski był wtedy w Legii Bogiem. Kazimierski krzyczy: "Jak mi tu jeszcze raz podejdzie karakan, to mu nogę urwę!". Nie mogło zdarzyć się nic innego, niż znowu dogranie na końcową do Pisza, żeby sprawdzić, czy Kazimierski urwie, czy nie urwie. Było ślisko, Jacek zrobił trzy kroki i od bramki sunie po ziemi jak pługiem. Leszek złapał piłkę nogami, skoczył nad Kazimierskim, postawił piłkę na linii i szpicem pyknął pod poprzeczkę. Jacek schodząc z boiska podszedł do mnie i mówi: Niezłego zawodnika pan ściągnął, co to za chłopak?\nOd początku Pisz miał taki rad do rzutów wolnych?\n- Ha! Pojechałem kilka dni później do Dębicy załatwić jakieś sprawy Leszka i spotkałem Przepiórkowskiego, takiego piłkarza, który kiedyś też grał w Polonii. Ten mnie pyta, jak Leszek prezentuje się w Warszawie i mówi: kierowniku, a jak on wolne strzela! Myślałem, że mnie wypuszcza, ale "Przepiór" mówi dalej, że naprawdę, że nastrzelał tych bramek w Dębicy bez liku. Jak tylko wróciłem do Warszawy, pobiegłem przekazać tę wiadomość. Akurat był dzień, kiedy mieliśmy trening popołudniu, więc rano wyciągnąłem Pisza i bramkarza rezerwowego - Przybylskiego. Leszek uderzył raz i drugi, to mówię do niego, trochę z przekąsem - tak to i ja potrafię. Powiesiłem na bramce ręcznik i mówię, żeby w niego uderzał. Ustawiłem jeszcze mur na siódmym metrze, celowo nie na dziewiątym. Bramkarz nic nie mógł złapać! Podzieliłem się tą wiedzą z Engelem, a ten oczywiście zaczął się śmiać. Zaproponowałem więc, żeby zrobił trening ze stacjami, jak w koszykówce - trafisz - przechodzisz do kolejnej stacji. Leszek oczywiście był najlepszy - dawno skończył, a inni męczyli się, by pokonać Kazimierskiego. No i co tu zrobić, skoro od wolnych był m.in. Dziekanowski? Engel bał się to powiedzieć drużynie, że wolne w meczach ma strzelać Pisz. Wiedziałem, że jak tego nie zakomunikuje, nikt młodemu nie pozwoli podejść do piłki.\nTo prawda, że pomógł Pan ściągnąć do Legii także wielu innych zawodników?\n- Do Legii ściągnąłem nie tylko Robakiewicza, ale również miałem 50 procent udziału przy sprowadzaniu Szczęsnego - drugie 50% Engel. On przyszedł do nas zaraz po tym, jak trzepak zabił mu córkę. Szczęsny to był kandydat na wieloletniego reprezentanta Polski. Tak sprawnego, szybkiego i dobrego bramkarza to nie widziałem. Syn po nim to odziedziczył, a ma 40% umiejętności Maćka.\nMiałem też swój udział przy sprowadzeniu Jóźwiaka czy Cyzia. Tego drugiego wypatrzyłem na młodzieżówce, jak był jeszcze zawodnikiem Pogoni. To nie była łatwa sprawa, ale szef klubu stanął na wysokości zadania. Wziął prezesa Pogoni na rundkę wokół stadionu i już Cyzio był nasz. Wystarczyło, że powiedział: albo ściągniemy do jednostki wojskowej Leśniaka i dwóch innych, albo dacie nam Cyzia.\nSprowadziłem też Czykiera. Po pucharowym meczu drużyna Jagiellonii wyprosiła na mnie, żebym go ściągnął do Legii. Bali się, że w Białymstoku się rozpije. Szkoda, że rozpił się i w Warszawie. Może w finale z Legią nie błyszczał jakoś, ale jak do nas trafił, widać było, że ma to coś. To były inne czasy z transferami, kontraktami - jakby nie pasował, wylądowałby w drugiej drużynie, jak tam nie pasował - to do jednostki wojskowej. Okazało się, że potrafił grać w piłkę. Rozmowy w sprawie jego sprowadzenia odbyły się wraz z pierwszym prywatnym sponsorem, Wojtysiakiem w hotelu Solec.\nArceusz strzelał bramki w sparingach, ale Kopa chciał go wyrzucić. Udało mi się wyprosić Engela, żeby go zatrzymać. Może nie był artystą, ale strzelał bramki. Jakby był jeszcze ktoś w drużynie, kto dograłby mu dobrą piłkę... Co prawda był "Dziekan", ale gdy mu powiedziałem, żeby podawał Arceuszowi, to przecież jeden i drugi zarobi na premiach, to Darek - autentycznie odpowiedział: Panie kierowniku, ja będę Arceuszowi podawać piłki?!\n- Andrzej Łatka był w jednostce wojskowej i już po niego wyciągała ręce Stal Mielec. Dowiedziałem się ukradkiem, że jest w jednostce w Lublinie. Chcieli go tam przetrzymać, żeby trafił do Stali. Pojechałem tam do jednostki i wyciągnąłem do Legii. Trafił też do nas Zbyszek Antolak z Hutnika - wielki talent. Pojechał z nami na obóz na Maltę, i on zrobił wiatrak z wielkiego stopera, reprezentanta Niemiec z VfB Stuttgart. Zbyszek miał fantastyczną technikę. Kiedyś jak byliśmy w Bydgoszczy i graliśmy na sali, Paweł Janas - jak ten kręcił nim raz za razem - przybił mu nogę do drabinki i Antolak doznał kontuzji. Było po zawodniku.\nKolejny sprowadzony dzięki mnie to Arkadiusz Gmur z Olimpii Warszawa.\nDziekan zdobył tytuł króla strzelców po tym jak strzelił Olimpii Poznań trzy bramki. Przed tym meczem "Dziekan" urwał się Andrzejowi Strejlauowi ze zgrupowania w Warszawie, wraz z Terleckim na kawę. Wyniuchałem to. Po naszej wygranej 4-2 w Zabrzu z Górnikiem, major z Olimpii Poznań wziął dwóch naszych zawodników z szatni na bok - Dziekanowskiego i Janasa. Wtedy jeszcze nie wiedziałem o co chodzi. Dopiero jak doszło do meczu z Olimpią, gdy "Dziekan" mógł zdobyć tytuł króla strzelców, skojarzyłem fakty. Wtedy obowiązywał system nagradzania dodatkowym punktem za wygraną trzema bramkami oraz ujemnych punktów za porażkę trzema. Nieskromnie powiem, że sam ten system wymyśliłem, ale dopiero po czasie doszedłem do tego, że... wymyśliłem bzdurę. Janas z Gmurem grali na stoperze w tym meczu przeciwko Olimpii. Zrozumiałem o co chodziło - Janas miał "wystawić" Gmura, co zresztą szybko się potwierdziło. Paweł jak tylko dostał piłkę, już Mielcarski i inni poznańscy gracze, pędzili jak charty ze środka, ale nie w stronę Janasa, a do Gmura. Janas odegrał oczywiście piłkę do Gmura, poznaniacy rzucili się na niego, ale Gmur jak to on, wybił piłkę w aut. Paweł chwilę później ponowił to samo zagranie, ale tym razem Gmur chciał wyjść na profesora i pójść w kiwkę. Zabrali mu piłkę i było 1-0. Wtedy jak piłkarze schodzili do szatni powiedziałem do nich: "Co wy się denerwujecie, przecież my ten mecz wygramy. Mogę nawet na tablicy napisać, jaki będzie wynik, a nawet kto strzeli bramki". Dziekan odpysknął: "Niech pan się nie wp... w nieswoje sprawy". Napisałem na tablicy "3-1, Dziekanowski". Iwanicki wkurzony pytał mnie po meczu, skąd wiedziałem. Oczywiście miałem rację, było 3-1, a Dziekan został królem strzelców.\nLecimy dalej. Kruszankin z ŁKS-u. Skradaliśmy się na kadrze młodzieżowej, żeby ściągnąć tego stopera, bo nie było w Legii zawodnika na tę pozycję. Miałem próbę na przykład do Warzychy. On był niby na studiach na AWF-ie, ale dowiedziałem się przez pułkownika Wieczorka, mającego pod sobą szkolnictwo, czy jest taki gość na liście. Okazało się, że jest na liście, ale nie studiuje. Z Lasotem pojechaliśmy do Ruchu, żeby Warzychy nie ruszyli. Musieliśmy zaparkować siedem ulic od stadionu, żeby nikt nie podejrzewał, że z Warszawy ludzie przyjechali. Porozmawialiśmy z Warzychą, a oni wtedy chcieli wejść do ligi, po tym jak kupili Jojkę, który załatwił mecz słynną bramką samobójczą. Warzycha powiedział: "Panie kierowniku, jak wejdziemy, to sam się do pana zgłoszę". Początkowo Warzycha mówił o studiach w Warszawie, ale przekazałem mu, że wszystko sprawdziłem. Zaproponowałem Lasocie, żeby go zostawić w Chorzowie, tylko on się bał, co powiemy naszym generałom. - Powiedzmy, że studiuje - odparłem. Warzycha został w Ruchu, a jak szedł do Panathinaikosu, pytał, czy go ściągniemy. Uznałem, że szkoda chłopaka, żeby go ściągać na Łazienkowską. Nie pasował do Legii.\nMarek Leśniak już był jedną nogą w Legii, tylko mnie oszukał i uciekł do Niemiec. Na wszystko się zgadzał, podał wszystkie dane. Byłem pewien, że załatwiony. I pytają mnie jednego dnia: Panie Kazimierzu, jak pan tego Leśniaka załatwiał, skoro on do Niemiec jedzie?\nAraszkiewicza z Lecha też nie było łatwo wyciągnąć. W końcu wyszło tak, że w Poznaniu nie miał pewnego miejsca i zgodził się na przenosiny. Miał niesamowitą szybkość. W drugiej połowie wszedł na meczu z Videotonem i strzelił bardzo ważną bramkę.\nMam też 200 procent przy transferze Koseckiego. Jego nikt nie chciał w Legii. Staszek Machowski, lekarz Legii nie chciał go, twierdząc że ma kontuzję kręgosłupa. I on tę kontuzję miał. Pojechaliśmy do Ursusa, bo przy okazji Jurek Engel miał do obejrzenia stopera RKS-u. A tam jedynym grającym porządnie przez cały mecz był Kosecki. Zacząłem potem walczyć o niego. Gwardia była wtedy cwana, wiedziała że skoro chce go Legia, to oni zarobią na Koseckim i ściągnęli go z Ursusa. "Kosa" tym co robił na boisku idealnie pasował do GKS-u Katowice, bo oni wtedy grali z kontry i rzucali długą piłkę do przodu. Już byłem blisko, żeby Koseckiego załatwić - on już wtedy był powoływany do reprezentacji, ale nikt w klubie nie chciał o tym słyszeć. Poszedłem do Barańskiego podczas jednego z meczów, a generał odpowiedział, że Kosecki ma kontuzję kręgosłupa. No to pytam, jak to możliwe, że grał w reprezentacji Polski juniorów, młodzieżówce, jest powoływany do pierwszej reprezentacji i nikt nie mówi o żadnej kontuzji. Generał dał zielone światło, żeby go wziąć. Załatwiłem już prawie wszystko, ale pojawił się problem - Dziurowicz wypłacił Koseckiemu pieniądze. Co prawda nieduże, ale w dolarach. Wtedy za to mogła być kara. Było też spotkanie, w którym udział wzięli Andrzej Strejlau, Paweł Janas, pułkownik Żbikowski i ja. Zostałem na nim poinformowany przez Żbikowskiego, że od dzisiaj sprawą Koseckiego zajmie się magister Janas. Podkreślił słowo magister. Powiedziałem: Ok., jeśli magister Janas podejdzie do sprawy poważnie, to nie ma problemu.\nPóźniej na meczu Legii z GKS-em mieli pojawić się Dziurowicz i Kosecki. Wziąłem Janasa i poszliśmy do loży, a Koseckiego tam nie ma. Pytam Janasa o co chodzi, a on mówi: "Spóźniłem się". I czułem wtedy, że coś jest "szyte", nie chcą Koseckiego w Legii. W poniedziałek było spotkanie trzech osób, beze mnie. Zapukałem, wszedłem i pytam, jak się ma sprawa Koseckiego, bo dzwoniłem do niego, że już jest dogadany z GKS-em Katowice. Zapytałem wtedy pułkownika jak kierowca z kierowcą: "Panie pułkowniku, czy pan wyczuwa, że ci ludzie pana w ch... robią?". Strejlau był niby wielce obrażony. Zwrócono wtedy sprawę Koseckiego mnie. Pojechałem do Konstancina i zapytałem Kosę wprost: "Chcesz iść do Katowic?". - Nie, chciałbym grać w Legii - odpowiedział.\nKosecki wtedy chciał zacząć wymieniać, co on chce za przejście do Legii. Poinformowałem go, że ze mną o pieniądzach rozmawiać nie będzie, takie kwestie może dogadywać z zarządem. - Ale zarząd nie chce ze mną rozmawiać - powiedział "Kosa". Powiedziałem, żeby spróbował jeszcze raz. GKS napisał wtedy pismo do PZPN-u, a Dziurowicz jeszcze prezesem Polskiego Związku nie był, w sprawie pieniędzy, że mu je wypłacili. Sam napisałem w imieniu Koseckiego pismo z przeprosinami - tak, żeby nie urazić górniczego stanu, bo to byłby wtedy koniec świata, z informacją, że zwróci wszystkie pieniądze, które wziął z katowickiego klubu, ale on zawsze marzył o grze w Legii.\nMiałem na celowniku takich ludzi jak Matysek, Prusik czy Tarasiewicz. Matyska wypatrzyłem na meczu młodzieżówki z Rumunią w Wyszkowie. Bardzo mi się spodobał, a my nie mieliśmy akurat dobrego drugiego bramkarza. Tyle, że on był w Śląsku Wrocław i podlegał pod tego samego prezesa, który był u nas. Rozmawiałem też ze Skrzypczakiem z Lecha, ale on mnie trochę wypuścił, bo tak naprawdę tylko chciał polepszyć swoją pozycję. Dzięki temu dostał podwyżkę w Poznaniu. Później z nim rozmawiałem i mówił, że gdyby jej nie dostał, na pewno by przyszedł do Legii. Przecież nie po to specjalnie przyjeżdżał do Warszawy na rozmowy ze mną. Była szansa na pozyskanie Andrzeja Rudego. Był już na trybunach naszego stadionu wraz ze swoją dziewczyną i rozmawiał z Olszakiem. Był już jedną nogą w Legii, ale w ostatniej chwili dostał odgórny zakaz i musiał zostać w Śląsku.\nA jak było z transferem Koseckiego do Galatasaray? Podawane oficjalne kwoty bardzo się od siebie różnią i wiadomo, że był tam jakiś szwindel i ktoś wziął kasę do kieszeni pod stołem.\n- Po meczach z Barceloną pojawiło się zainteresowanie Koseckim. To był taki niespokojny duch, z którym nigdy nie było wiadomo, czy odejdzie, czy nie. Nie brałem udziału w tym transferze, jego załatwianiu i finalizacji. Mogę tylko powiedzieć, że dwóch ludzi, którzy się tym zajmowali, postawili sobie domy. Z wojskowych pensji. Resztę można sobie dopowiedzieć.\nKiedyś doszły mnie słuchy, chyba jako pierwszy powiedział mi to Strejlau, że ponoć ja za zawodników których załatwiam do klubu, i za tych którzy odchodzą, biorę pieniądze. Nie do końca wierzyłem, pomyślałem, że zwyczajnie Andrzej dużo mówi. Ale to samo powtórzył mi Rudolf Kapera i że te informacje wychodzą od Żbikowskiego. No i była niedługo później jakaś narada z kierownictwem klubu i wszystkimi zawodnikami. Już chciano kończyć, ale zadano pytanie, czy ktoś ma jeszcze coś do powiedzenia. Zgłosiłem się. Powiedziałem, że słyszałem takie plotki, że dostaję pieniądze za transfery piłkarzy i proszę, żeby zgłosiła się osoba, od której wziąłem choćby złotówkę. Wtedy wstał Kubicki i zaczął mówić: "Co pan, panie kierowniku, znamy pana nie od dzisiaj. Nikt nie może gadać takich głupot". Skończyło się konfrontacją. Powiedziałem, że osoba, która to rozpowiada jest wśród nas. Żbikowski, udając głupiego zapytał - kto? Odpowiedziałem bez chwili zastanowienia: Pan i mam na to świadków. Siedzący obok Rudolf Kapera potwierdził. Wiedziałem wtedy, że mój koniec w Legii jest coraz bliżej...\nprzeczytaj więcej o: Kazimierz Orłowski historia wywiad\nTomek Mokotów - 11.02.2016 / 23:33, *..warszawa.mm.pl\nTrochę tu nieścisłości jest... W sumie na PRLu Legia wyszła tak, że zdobyła 4 mistrzostwa Polski a Górnik i Ruch? I kto za komuny miał lepiej...\nArek - 09.02.2016 / 10:11, *..neoplus.adsl.tpnet.pl\nPan Kazimierz w swoim mniemaniu jest niemal jak superman.Aż dziw bierze, że nie powiedział, że skład Legii on ustalał ;)Ciekawy wywiad ale ...\nsprzedawczyki won! - 08.02.2016 / 22:57, *..neoplus.adsl.tpnet.pl\nPrzecież to wiadome od dawna że ten mecz to lewizna. Nie wiem kto ale fetowanie paru osób na Legii zawsze mnie dziwiło. Banda cwaniaków i tyle. A Buncol to hanys który tu odrabiał pańszczyznę. Z lekka śmierdzi gdy mecz ze śląskim klubem i akurat Ślązak z pudełkiem lata wg kierownika. Te osoby powinny nie mieć wstępu na Legię. A Leszek Pisz idol dzieciństwa.\nwrt - 08.02.2016 / 22:42, *..mobile.sferia.net\npamietam ten mecz Górnikiem , miałem 9 lat i płakałem , tu inna wersja tej historii: http://legionisci.com/news/48188_Andrzej_Iwan_Nie_kupilismy_meczu_z_Legia_w_1986.html\nWi(L)ko(L)ak - 08.02.2016 / 22:21, *..adsl.inetia.pl\nBuncol nigdy nie był ikoną Legii !!!\nGrając w FC Homburg nie wypowiadał się pochlebnie o Legii wywiad ciekawy i nie powinno nikogo dziwić , że czekaliśmy tyle na MP,\nZabrze 1986 - ból w sercu na zawsze - 08.02.2016 / 21:50, *..dynamic-ww-3.vectranet.pl\nludzie zamieszani w\nSPRZEDANIE MISTRZOSTWA NASZEGO KLUBU\nczyli największą hańbę jaką można sobie splamić\nsą widywani na Ł3???\nMariano Italiano do Zc - 08.02.2016 / 21:50, *..neoplus.adsl.tpnet.pl\nDziwiły mnie interwencje Kazimierskiego, bo bronił jak junior. Zreszta cała defensywa zagrała, jakby pierwszy raz sie widzieli. Ale akurat Buncola nie podejrzewałem. Miałem nawet inne typy co do sprzedaży meczu. Dziwne tym bardziej, ze do tego meczu grali niemal koncertowo i naprawdę uwierzyliśmy w mistrza po tylu latach:(\nfazi - 08.02.2016 / 19:39, *..net.voice-net.pl\nDużo koloryzuje ten pan ale z Zabrzem 86' to prawda niestety tylko za mało nazwisk tam jest.\nDo Bodziacha - 08.02.2016 / 18:53, *..dynamic.chello.pl\nAż się prosi o wywiad z Buncolem! :)\nA poważnie, jeśli faktycznie to prawda i pan Orłowski byłby w stanie potwierdzić swoją wersję przed kamerą/sądem, to Buncol nie powinien mieć prawa wstępu na Łazienkowską.\nalex - 08.02.2016 / 18:40, *..dynamic.chello.pl\nCale życie razem z Engelem Polonie w sercu nosi i dlatego takie bzdury opowiada.Jak go spotkam w Wilanowie to sam mu to w oczy powiem\nZc - 08.02.2016 / 18:35, *..237.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl\nCzyli ikony klubu Buncol ,Wdowczyk,Kazimierski ?\nArek - 08.02.2016 / 18:32, *..neoplus.adsl.tpnet.pl\nW sam raz przyśpiewka na mecz z łachem hehe.\nMariano Italiano - 08.02.2016 / 18:32, *..neoplus.adsl.tpnet.pl\nBardzo przeżyłem upokorzenie w Zabrzu 86. Nic nie wskazywało ze piłkarze tak sie zeszmaca zwłaszcza po efektownym zwycięstwie z Widzewem. No cóż, z zewnetrznego zaciągu mieliśmy sprzedawczykow...\nkaro(L) - 08.02.2016 / 17:41, *..dynamic.chello.pl\nJanek!!! Janek U. Janek Urban!!! UUU!!!\nPrzynieś pudełko,hej Janek przynieś pudelko!!!\nUwielbiam takich ludzi - 08.02.2016 / 16:58, *..play-internet.pl\nSprowadzał zawodników, niszczył korupcję, ustawiał taktyki na mecz...\nBrakuje tylko jeszcze informacji, że własnoręcznie stadion wybudował. Nawet nie doczytałem tego do końca\nDo K.Orłowskiego - 08.02.2016 / 16:41, *..elartnet.pl\nPanie, z takimi historiami to Pan książke napisz\n... - 08.02.2016 / 15:32, *..dynamic.chello.pl\njerzy kopa = chcemy trenera a nie pyrusa frajera :)\npio - 08.02.2016 / 14:33, *..play-internet.pl\nJasiu urban wielki moralista, czarne oprawki pasują mu jak świni korale, modniś z pipidowa\noLaf - 08.02.2016 / 14:14, *..dynamic-ww-1.vectranet.pl\nfajny wywiad bo konkretny, są rózne ciekawe fakty...\nMineło parę lat ALE ci co sprzedawali mecze kiedyś to nie powinni NIGDY być zapraszani na Legię!!!\nBo to nie chodzi o to, że Legia nie miałą mistrza parę razy (np. 1986r.) ale to, że wielu kibiców wspierało ten klub a kilku szmaciarzy rujnowało ich marzenia...\nHautausmaa - 08.02.2016 / 14:03, *..internetdsl.tpnet.pl\nBrzmi trochę jak bajka, za dużo tutaj stylu: "co to nie ja, czego nie potrafię i kogo nie sprowadziłem". No ale nie znam się, więc oficjalnie nie kwestionuję ;)\nxyz - 08.02.2016 / 13:21, *..dynamic-ww-1.vectranet.pl\nSuper wywiad - abstrahując od tego ile jest prawdy w powyższych teoriach (w te wolne Edsona - jakoś nie do końca wierzę, ale cholera wie, już nie o takich rzeczach się ,,słyszało"). To generalnie czyta się jak scenariusz do piłkarskiego pokera.


Koszty transportu i terminy dostaw - UV LAMPA\n» Koszty transportu i terminy dostaw\nwybierz DRYWASH PROFI ART Punk\nPrzesyłki są wysyłane za pośrednictwem firmy kurierskiej lub firmy GLS. Każda paczka powinna zostać dostarczona następnego dnia roboczego, od momentu nadania.\nKurier - przedpłata na konto - 30,00 zł\nW przypadku wybrania opcji odbiór osobisty po otrzymaniu telefonu/wiadomości mailowej od naszego konsultanta, mogą Państwo odebrać przesyłkę pod adresem:\nZamówienia będą realizowane w ciągu maksymalnie 3 dni roboczych plus 1 dzień roboczy na dostarczenie przesyłki przez firmę kurierską. Całkowity czas realizacji zamówienia wynosić maksymalnie 4 dni robocze. Oczywiście podawany wyżej czas jest okresem maksymalnym i może zostać swobodnie skrócony w zależności od rodzaju zlecenia.\nCzas dostawy liczony jest od poniedziałku do piątku z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy. Sklep UVLAMPA nie ponosi odpowiedzialności za wydłużenie szacunkowego czasu dostawy z winy firm świadczących usługi przewozowe.


Etap szkolny w Konkursie o Wielkich Polakach | Miłosierdzie Boże - Św. Siostra Faustyna - Dzienniczek - Jezu, ufam Tobie - ZMBM\nEtap szkolny w Konkursie o Wielkich Polakach\n7 grudnia br. w województwie kujawsko-pomorskim uczniowie klasy VI i VII szkoły podstawowej oraz klasy II i III gimnazjum przystąpią do pierwszego etapu Konkursu Interdyscyplinarnego o Wielkich Polakach. W tym roku szkolnym postacią wybraną do zmagań konkursowych jest św. Siostra Faustyna Kowalska, jej życie, misja Miłosierdzia Bożego i kult na tle historii Polski. Etap rejonowy zaplanowano na 1 lutego 2018. Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia nad tym wydarzeniem objęło patronat honorowy i podjęło się merytorycznej współpracy w tym konkursie.


Praca Specjalista ds. Edukacji w Bramie Poznania, Poznań, wielkopolskie - Pracuj.pl\nSpecjalista ds. Edukacji w Bramie Poznania\nBrama Poznania ICHOT to nowa instytucja kultury, której zadaniem jest popularyzacja dziedzictwa kulturowego Ostrowa Tumskiego w Poznaniu oraz kształtowanie wobec historii i dziedzictwa pozytywnych postaw społecznych.\nNumer referencyjny: CTK.BA.110.1.2015\nprzygotowywanie koncepcyjne, wdrażanie oraz ewaluacja programów edukacyjnych adresowanych do różnych grup odbiorców, w tym: dzieci, młodzieży, nauczycieli, rodzin, dorosłych, seniorów, osób niepełnosprawnych, itp.\nprowadzenie zajęć, spotkań, prezentacji,\nkoordynacja działalności wydawniczej w zakresie edukacji, w tym redakcja tekstów,\nprzygotowywanie i realizacja projektów edukacyjnych z dofinansowaniem zewnętrznym.\nwykształcenie wyższe (mile widziane kierunki: kulturoznawstwo, pedagogika, edukacja artystyczna),\nminimum roczne doświadczenie w prowadzeniu zajęć edukacyjnych z uwzględnieniem różnych grup wiekowych,\nkreatywność, pomysłowość – zwłaszcza w zakresie nowoczesnych form interpretacji dziedzictwa,\ndoświadczenie w pracy w instytucjach kultury lub sektorze NGO na podobnym stanowisku,\ndoświadczenie w realizacji projektów związanych z dziedzictwem kulturowym,\nukończone kursy z zakresu pedagogiki specjalnej, arteterapii, audiodeskrypcji itp.\nmożliwość rozwoju przy realizacji innowacyjnych programów w nowej, dynamicznej instytucji,\ninne dokumenty potwierdzające posiadane doświadczenie i kwalifikacje,\npisemna odpowiedź (format Word) na następujące zadanie: „Proszę krótko (max. 4 tys. znaków ze spacjami) scharakteryzować pomysł na program edukacyjny, który chciałby Pan/ Pani zrealizować w naszej instytucji. Opis powinien zawierać: ideę, charakterystykę odbiorców, schematyczny opis przebiegu wraz z zarysem harmonogramu. Zakładamy dowolność jeśli chodzi o odbiorców, czas trwania programu oraz wysokość budżetu. Proszę nas zaskoczyć!”\nProsimy o dopisanie następującej klauzuli: "Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w mojej aplikacji dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesów rekrutacji (zgodnie z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926, ze zm.), prowadzonych przez Centrum Turystyki Kulturowej TRAKT z siedzibą w Poznaniu."


Ewa Łętowska o kościelnej Komisji Majątkowej - Opinie - rp.pl\nEwa Łętowska o kościelnej Komisji Majątkowej\nProf. Ewa Łętowska, była rzecznik praw obywatelskich, sędzia TK w stanie spoczynku\nO nieprawidłowościach dysponowania mieniem gmin przez Kościelną Komisję Majątkową – pisze profesor prawa, była sędzia Trybunału Konstytucyjnego Ewa Łętowska\nPowołanie kościelnej Komisji Majątkowej w 1989 roku nie budziło i nie budzi zastrzeżeń konstytucyjnych. Poniżej dalsza część artykułu\nZamiast działać, jak to pierwotnie zamierzono przez dwa lata, komisja funkcjonowała lat 22. Z czasem zaś zmieniło się otoczenie normatywne. Do 1992 r. nie złożono nawet wszystkich wniosków o zwrot. Postępowania regulacyjne nałożyły się na reformę samorządową. Wyodrębnianie majątkowe gmin uszczuplało pulę państwową („własne" mienie państwa), z której czerpano w postępowaniu regulacyjnym. Ustawodawca przewidział wprawdzie sytuację, że restytucja nastąpi kosztem mienia gminnego (art. 13 ustawy z 10 maja 1990 – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych), ale wejście w życie konstytucji (17 października 1997 r.) umocniło pozycję gmin, uznając ich własność za gwarancję przysługującej im konstytucyjnej samodzielności. Konstytucja zapewniała gminom także ochronę sądową w tym zakresie (art. 16 ust. 2, art. 165). Tej sytuacji nie odpowiadał reżim ukształtowany postępowaniem regulacyjnym (ustalony w 1989 r. przez ustawę zwykłą): pozbawiony kontroli sądowej, odwołania od rozstrzygnięcia i nieczyniący gminy stroną postępowania.\nNie spostrzegł tego ustawodawca, a przecież miał zapewnić dostosowanie stanu prawnego do ustawy zasadniczej (art. 236 konstytucji). Sytuację pogorszył fatalny błąd interpretacyjny sądów powszechnych. Jakkolwiek ustawa z 1989 r. wyłączała drogę odwoławczą od rozstrzygnięć Komisji Majątkowej (w stosunkach państwo – Kościół), to bynajmniej nie wykluczała drogi sądowej w celu ochrony praw osób trzecich, których owe rozstrzygnięcia mogły dotyczyć. Natomiast sądy powszechne nagminnie owej ochrony tym osobom odmawiały z powodu rzekomego braku drogi sądowej. Sądy wnioskowały tu a contrario z faktu wyłączenia możliwości odwołania w stosunkach państwo – Kościół, nadając ustawie niekonstytucyjny sens i skutki.\nCo gorsza także Naczelny Sąd Administracyjny uznawszy raz w 1991 r., że sam nie ma kognicji kontrolnej (co od biedy można byłoby wówczas akceptować), bezrefleksyjnie powoływał się na własne orzecznictwo z 1991 r. także po wejściu w życie konstytucji.\nNiedawny wyrok Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 8 czerwca (K 3/09; DzU nr 129, poz. 748) za niekonstytucyjne uznał upoważnienie ustawy do wydania rozporządzenia. Ustawa bowiem nie zawierała żadnych wskazówek co do treści rozporządzenia, które tym sposobem stało się aktem samoistnym. W orzecznictwie TK jest ustalone, że utrata mocy obowiązującej przez przepis ustawowy stanowiący podstawę wydania rozporządzenia pociąga za sobą utratę mocy obowiązującej samego rozporządzenia i że nawet występuje to „automatycznie". Po wyroku z 8 czerwca, od daty ogłoszenia tego orzeczenia, rozporządzenie Rady Ministrów z 21 grudnia 1990 r. w sprawie wyłączania nieruchomości zamiennych lub nakładania obowiązku zapłaty odszkodowania na rzecz kościelnych osób prawnych należy traktować jako niekonstytucyjne. Sądy z mocy art. 8 i art. 178 konstytucji po 8 czerwca 2011 r. wręcz nie mogą wiązać ze wspomnianym rozporządzeniem żadnych skutków prawnych.\nRoszczenie bez szans\nWznowienie postępowań regulacyjnych po wyroku TK jest iluzoryczne, a to ze względu na utratę mocy przez przepisy dotyczące działania Komisji Majątkowej. Poza tym TK nie orzekał o niekonstytucyjności aktu normatywnego dotyczącego postępowania regulacyjnego, a tylko o wznowienie tego postępowania mogłoby tu chodzić na podstawie art. 190 ust. 4 konstytucji. Na tle wyroku w sprawie K 3/09 nie zachodzą zatem w ogóle przesłanki do ujawnienia się skutków przewidzianych w tym przepisie.\nHipotezą mocno lansowaną przez media i braną pod uwagę przez sam TK, a także przez gminy, które chętnie spierałyby się o odszkodowanie od państwa (ale już nie bardzo chcą ryzykować sądowy spór z Kościołem), jest roszczenie odszkodowawcze za bezprawie legislacyjne (art. 4171 k. c.). Takie roszczenie jest bez szans (w powołanym niżej artykule opublikownym w „Państwie i Prawie" autorka szczegółowo wyjaśnia zachodzące tu trudności).\nWyrok TK stworzył natomiast inną możliwość. Wykorzystując argument o konstytucyjnej dyskwalifikacji rozporządzenia z 1990 r., można zbudować roszczenie nienależnego świadczenia (art. 410 § 2 k.c. mówiący o świadczeniu, którego podstawa odpadła). Rozwiązanie to ma tę zaletę, że roszczenie restytucyjne po wyroku TK spełnia komplet przesłanek i jest znacznie łatwiejsze dowodowo niż roszczenie indemnizacyjne wymagające albo dodatkowego postępowania o stwierdzenie prejudykatu (w wypadku oparcia go na podstawie prawnej art. 4171 § 2 k.c.), albo bardzo trudnego konstruowania przesłanki związku przyczynowego (art. 4171 § 1 k.c.).\nRozporządzenie z 1990 r., zdyskwalifikowane przez TK, było jedynym aktem obligującym gminy do przekazania nieruchomości beneficjentowi postępowania regulacyjnego. Aktem takim nie było rozstrzygnięcie Komisji Majątkowej wydane w postępowaniu, w którym gminy nie uczestniczyły i które nie było adresowane do gmin. Te ostatnie miały je wykonać – jednak nie dlatego, że były jego adresatem, lecz dlatego, że obligował je do tego przepis prawa mówiący o tym, że gmina ma wydzielić stosowne grunty i je wydać. Ten przepis (zawarty w rozporządzeniu) był podstawą prawną transferu majątkowego między gminą a kościelną osobą prawną – beneficjentem postępowania regulacyjnego.\nSkoro rozporządzenie wydano bez podstawy prawnej (o czym przesądza orzeczenie K 3/09) i skoro bezpośrednim następstwem uznania niekonstytucyjności upoważnienia jest także „automatyczny" (jak chce orzecznictwo TK) upadek aktu wykonawczego, przeto stwierdzenie przez TK niekonstytucyjności art. 63 ust. 9 ustawy z 1989 r. oznacza odpadnięcie prawnej podstawy transferu przez gminę nieruchomości zamiennej na rzecz kościelnej osoby prawnej, a więc prawnej podstawy wzbogacenia tej ostatniej.\nBezpodstawne wzbogacenie polega tu na tym, że kościelne osoby prawne uzyskały własność nieruchomości zamiennej kosztem gmin w sytuacji, gdy prawna podstawa do tego, aby w postępowaniu regulacyjnym sięgnąć do majątku gminnego, co prawda istniała w momencie dokonywania transferu (w postaci rozporządzenia RM z 1990 r.), lecz później odpadła na skutek podważenia przez TK legalności rozporządzenia jako konsekwencji wyroku K 3/09. Gminy, które musiały przekazać te nieruchomości, świadczyły nienależnie, dokonując celowego, świadomego przysporzenia na rzecz kościelnej osoby prawnej, gdy następnie podstawa prawna objęcia transferem gminnych nieruchomości została zdyskwalifikowana w wyniku wyroku TK, a zatem odpadła.\nTo nie indywidualne rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu regulacyjnym – zresztą nieadresowane do gminy, która nie brała udziału w postępowaniu regulacyjnym – jest źródłem zubożenia gminy w postaci wspomnianego transferu. Tym źródłem jest własne zachowanie gminy, jej świadczenie, polegające na przekazaniu nieruchomości beneficjentowi postępowania regulacyjnego. W tym mechanizmie gmina jest adresatem rozporządzenia, któremu jako aktowi prawa powszechnego musiała się podporządkować, ale już nie orzeczenia w postępowaniu regulacyjnym – gdzie w ogóle nie jest stroną.\nPrzyczyną konstytucyjnej dyskwalifikacji rozporządzenia była okoliczność, że całość regulacji legitymizującej skierowanie postępowania regulacyjnego do nieruchomości gminnej była zawarta w rozporządzeniu, a nie – jak należało uczynić przynajmniej w odniesieniu do zasad i granic – w ustawie. Dyskwalifikacja rozporządzenia decyduje więc o upadku całości normatywnej podstawy legitymizującej „zdolność wykorzystania mienia gminnego jako nieruchomości zastępczej".\nSytuacja nienależnego świadczenia, z jaką mamy tu do czynienia, tworzy jedną z kondykcji wskazanych w art. 410 § 2 k.c.: wypadek, gdy „podstawa prawna świadczenia odpadła".\nW przeciwieństwie do innych wypadków nienależnego świadczenia, gdy już w momencie wzbogacenia (świadczenia, którego dokonuje zubożony) musi być ono nienależne, przy tej kondykcji w chwili świadczenia jego prawna podstawa istnieje (bo mienie gminne mogło wówczas służyć jako nieruchomość zamienna), natomiast już po spełnieniu świadczenia i dokonaniu transferu ta legitymizująca podstawa odpada na skutek wyroku TK.\nByłoby inaczej, gdyby transfer nieruchomości miał źródło w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie regulacyjne. Tymczasem postępowanie regulacyjne dotyczyło innych podmiotów i nie mogło wiązać gmin. Związek między zaspokojeniem beneficjenta postępowania regulacyjnego a świadczeniem gminy (polegającym na transferze nieruchomości), skutkiem czego państwo zwalnia się ze swych powinności przewidzianych w ustawie z 1989 r., zapewnia rozporządzenie z 1990 r. Ono bowiem legitymizowało zwrócenie się kościelnej osoby prawnej do gminy z żądaniem transferu i zarazem – jako akt normatywny, a więc adresowany także do gminy – legitymizowało dokonanie tego transferu przez gminę. Brak jakiejkolwiek ustawowej podstawy legitymizującej dokonanie transferu wynika z wyroku TK.\nEwentualna sprzedaż nieruchomości nie zwalnia wzbogaconego; musi on bowiem wydać jako surogat wzbogacenia to wszystko, co otrzymał (cenę, i to tę faktycznie uzyskaną). Nieproduktywne zużycie pieniędzy na zapłatę zobowiązań wzbogaconego czy na nakłady na inne należące doń nieruchomości nie stanowi utraty wzbogacenia.\nRoszczenie restytucyjne przedawnia się z upływem dziesięciu lat, licząc od daty wyroku TK (odpadnięcie podstawy świadczenia).


(2018-04-06) Uwolnij Swoją Energię!\nPrzed Nami trzecia edycja wyjątkowej imprezy pod nazwą "Uwolnij Swoją Energię z MORiS Chorzów i Decathlon Katowice", która odbędzie się 19 maja o godz. na ORLIKU przy ul. Kościuszki w Chorzowie.\nPodobnie jak rok temu głównym punktem programu będzie "Maraton Fitness", podczas którego uczestniczki i uczestnicy będą ćwiczyć pod okiem naszych instruktorek. Już niebawem podamy opisy zajęć, które pojawią się podczas wydarzenia. Dla pierwszych 100 osób przygotowaliśmy karimatę do ćwiczeń, która na pewno przyda się tego dnia!\nPonadto wszyscy uczestnicy będą mogli zasięgnąć, u naszych partnerów, porad zdrowotnych i dietetycznych, a także fizjoterapeutycznych. Wśród uczestników wylosujemy również nagrody, w tym m. in. wejściówki na fitness, siłownię oraz basen.\nDla wszystkich woda, batoniki oraz owoce! Nie zabraknie również innych atrakcji!


Renowacja siodła - Rymarze - rymarstwo w Polsce i na świecie - Forum o Butach\ndodany przez nie_problem, 3 Maj 2013 w Rymarze - rymarstwo w Polsce i na świecie\nRenowacja siodła zrealizowana przez firmę http://www.czystybut.pl\nsiodło fajna sprawa ,a w połączeniu z koniem to jest dopiero to.Ciakawi mnie czy jeżdziec moż korzystać z jasnych spodni?\nKlient ponoć zachwycony\nPrzy dobrym odtłuszczeniu skóry Renovating Cream i Juvacuir trzymają piekielnie mocno - na Targach Poznańskich fachowcy z garbarni cmokali z podziwu\nAha - no i stosowane są często przy renowacji skórzanych kierownic, gdzie siła tarcia+pot też nie przeszkadzają takiemu wykończeniu. Z relacji klientów wiemy, iż pierwsze ślady zużycia pojawiają się po 6-12 m-cach przy intensywnym użytkowaniu (przedstawiciel handlowy). Średnio często jeżdżący starszy Pan tłucze już kierownicę 3 lata i nie ma problemu\nStosując Saphir Juvacuir nie ma mowy o brudzeniu spodni, dość mocno na to zwracam uwagę !!! Siodła należą do kobiet i zwracają szczególną uwagę na takie cechy jak nie brudzenie ubrań. Trochę mi to zajęło czasu bo jak widać były mocno zużyte ale efekt ostateczny zrobił wrażenie. Cytat właścicielek "spodziewały się, że będzie ładnie ale to przerosło ich oczekiwania"\nMiło mi było\nCytat właścicielek "spodziewały się, że będzie ładnie ale to przerosło ich oczekiwania"\nReszta to już detale\nŁeee, a co tu było odświeżać, było prawie jak nowe\nZ tym brudzeniem to jest różnie. Często same balsamy/oleje do użyte do konserwacji, w połączeniu po prostu z kurzem/brudem (to dość "brudny" sport jednak) dają "plamę". Widoczną najbardziej na jasnych bryczesach w miejscu gdzie wewnętrzna strona kolana styka się z tybinką. Nogi tam pracują dość sporo.NA 99% przypadków brudzenia u nas, to było właśnie to miejsce, a nigdy siedzisko co najlepsze. Kiedyś oklejałem nową skórą siedzisko i później je lakierowałem. Jako że właśnie tybinki się odróżniały, polakierowałem i je, po wcześniejszym odtłuszczeniu i umyciu. Farba starła się po dwóch jazdach czyli około 1,5h Inna sprawa, że to była jakaś spirytusowa, jaka, nie pamiętam.\nJuvacuir to jednak coś innego niż farba .\nFarba farbie , też nie równa .\nKonia z rzędem temu kto zedrze [beeep]skiem to http://www.multirenowacja.pl/tinture-francaise-50ml-farba-do-skor-na-bazie-alkoholu-saphir-teinture.html\nOwszem jak się weźmie coś podobnego http://www.multirenowacja.pl/tarrago-color-dye-double-25ml-25ml-farba-lakier-do-skor-preparer.html\nTo drugie na ścieranie jest podatne - ale krycie ma jednak lepsze .\nPrzejdź do listy tematów Rymarze - rymarstwo w Polsce i na świecie


SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut - Hatchback I 128KM (2015)\nSSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM\nSSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna) (2015 - obecnie)\nWersja jest produkowana od roku 2015 do dziś. SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I to klasa małe samochodów osobowych. Cena nowej wersji SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I to od 85 400 do 97 990 PLN.\nMoc maksymalna wynosi 94 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I wynosi 128 KM, co sprawia, że prędkość maksymalna wynosi 181 km/h. Silnik SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1597 cm3. Na każdy cylinder w silniku SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I osiąga moment obrotowy 160 Nm. SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I to benzyna.\nŚrednie spalanie SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I wynosi około 6,6 l na 100km. Warto nadmienić, że SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I posiada 5 drzwi, 5 siedzeń. Wymiary samochodu: 4195 mm długości, 1795 mm szerokości, 1590 mm wysokości.\nOpinie o SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)\nRaporty spalania SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)\nDane techniczne SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)\nWymiary SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)\nWyposażenie SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)\nSystem ISG (regulator biegu jałowego) 2015 - obecnie Standard\nCeny SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)\nwrzesień 2018 - obecnie 97 990 PLN\nstyczeń 2018 - sierpień 2018 91 990 PLN\nmaj 2017 - obecnie 91 490 PLN\nmaj 2017 - grudzień 2017 91 490 PLN\nmaj 2016 - maj 2017 85 400 PLN\nmaj 2016 - kwiecień 2017 85 400 PLN\nluty 2016 - kwiecień 2016 89 900 PLN\nczerwiec 2015 - styczeń 2016 86 900 PLN\nZdjęcia SSANG YONG Tivoli 1.6 Sapphire aut Hatchback I 128KM (benzyna)


Przyszedł na komisariat i zapalił tam skęta. Sam się przyznał, że to marihuana.\nStrona główna Kronika kryminalna Przyszedł na komisariat i zapalił tam skęta. Sam się przyznał, że to...\nW zeszłą niedzielę, do Komisariatu Policji V w Krakowie przyszedł młody mężczyzna. Jak czytamy na stronie policji: “Człowiek ten od początku zachowywał się nerwowo i irracjonalnie, co wzbudziło niepokój funkcjonariuszy”. 24-latek nerwowo palił papierosa na co dyżurny zwrócił mu uwagę. Okazało się, że był to joint.\nMłody mężczyzna przyszedł na komisariat bez konkretnego planu. Nie składał zeznań, o nic nie pytał. Jedyne co wzbudziło podejrzenia policjantów to jego nerwowe zachowanie. Następnie zapalił papierosa. Policjant w dyżurce zwrócił mu uwagę, iż tutaj nie wolno palić papierosów, na co usłyszał odpowiedź: “To nie jest papieros. To marihuana!”\n“Na pytanie mundurowych, czy posiada przy sobie środki odurzające, przyznał, że tak i wyciągnął z kieszeni niewielką ilość marihuany zawiniętą w papier”- czytamy na stronie policji. Młody mężczyzna dobrowolnie przekazał ów zawiniątko policjantom. Dodatkowo przyznał się, iż w domu posiada większe ilości konopi indyjskich.\nFunkcjonariusze udali się do mieszkania zatrzymanego na krakowskim Podgórzu. NA miejscu 24-latek przekazał funkcjonariuszom pudełko z zawartością 2 gramów marihuany. Dodatkowo oświadczył, że konopie te sam wyhodował.\nMimo dobrowolnego przyznania się do posiadania marihuany, młody mężczyzna odpowie karnie za ich posiadanie, grozi mu do 3 lat więzienia.


Promowaliśmy się w Korycinach – SOKÓŁKA – Gmina Sokółka\nPromowaliśmy się w Korycinach\nPo raz pierwszy Gmina Sokółka uczestniczyła w Nadbużańskich Ziołowych Spotkaniach zorganizowanych na terenie gospodarstwa agroturystycznego „Ziołowy Zakątek” w Korycinach (gm. Grodzisk). Impreza odbyła się w niedzielę 21 czerwca. Pojechaliśmy tam z inicjatywy Burmistrz Sokółki Ewy Kulikowskiej.\nNamiot promocyjny sokólskiego Urzędu Miejskiego odwiedziły setki osób. Każdy chciał spróbować produktów oferowanych przez naszych wystawców.\nGrażyna Zaniewska z gospodarstwa agroturystycznego „Młynareczka” w Malawiczach częstowała serami, swojskim pieczywem i wędlinami. Wojciech Zajkowski z Sokółki zachwalał miody ze słynnej pasieki Bartnika Sokólskiego, którą prowadzi razem ze swoim ojcem Józefem. Na naszym stoisku można było też kupić wyroby rękodzielnicze przygotowane przez wychowanków Środowiskowego Domu samopomocy w Sokółce. Pod sokólskim namiotem z krótkim koncertem wystąpił zespół folklorystyczny „Kalina” z gminy Dziadkowice. Występ nagrodzono gromkimi brawami.\nZiołowe Spotkania w Korycinach zorganizowano po raz szósty. Od początku imprezę przygotowują: Stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania „Tygiel Doliny Bugu” wspólnie z gospodarstwem „Ziołowy Zakątek”. W trakcie festynu rozstrzygnięto kilka konkursów. Do grona jurorów konkursu „Kulinarny Ziołowy Przysmak” została zaproszona Burmistrz Sokółki Ewa Kulikowska. Potrawy oceniano w kilku kategoriach: zupa, przekąska i danie główne oraz napoje i desery.\n– Wybór był bardzo trudny, bo wszystkie potrawy i nalewki smakowały znakomicie – przyznała Pani Burmistrz Sokółki.\nNa konkursowym stole znalazły się m.in.: mlekówka aptekarska, nalewki z czarnej porzeczki i poziomek, placek drożdżowy z kruszonką, chłodnik litewski, barszczyk cygański z pasztecikami, żurek, sękacz, ciasto miętowe, żeberka wieprzowe z kminkiem i bigos z jarmużu.\nPrzez całą niedzielę na scenie występowały zespoły. Wśród nich znalazła się znana i ceniona grupa „Cygańskie Serca” z Igrył koło Sokółki.\nZapisy na półkolonie “Wa…Zapisy na półk…Na spotkaniu z AustriakamiNa spotkaniu z…


Co zrobić z odpadami komunalnymi i poremontowymi? - Budowlany24.pl\nStrona główna \_ Budowa \_ Co zrobić z odpadami?\nCo zrobić ze śmieciami, które codziennie produkujemy w naszych domach? Jak poradzić sobie z odpadami, których niesłychane ilości powstają podczas budowy, remontu czy generalnych porządków w piwnicy lub na strychu? Najprostsza odpowiedź brzmi: wyrzucić. Jednak sposób i miejsce, w jakim pozbędziemy się naszych odpadów, nigdy nie może być kwestią przypadku.\nRosnąca świadomość ekologiczna wymusza na nas moralny obowiązek racjonalnego gospodarowania odpadami. Jednak nawet osoby, które nie odczuwają tego wewnętrznego przymusu, są zobowiązane prawem do sortowania śmieci i właściwej ich utylizacji – zauważa nasz rozmówca z portalu budowlany24.\nZasady sortowania śmieci z domów najczęściej określa miasto lub gmina. Obecnie w większości gmin mieszkańcy są zobowiązani do sortowania odpadów na 3 frakcje: zmieszane odpady komunalne, odpady segregowane suche i szkło opakowaniowe. Jak pozbyć się tak posegregowanych śmieci z posesji?\nNajlepiej wybrać dobrą firmę, zajmującą się wywozem i utylizacją odpadów. Przedsiębiorstwa tego typu podjeżdżają pod budynek w wyznaczonych terminach i zabierają przygotowane przez mieszkańców śmieci.\nNiektóre z takich przedsiębiorstw dostarczają też swoim klientom worki w odpowiednich kolorach, ułatwiające sprawną segregację. Istnieje także możliwość zakupu specjalnych pojemników, dzięki którym segregacja jest jeszcze czystsza i łatwiejsza.\nZazwyczaj mieszkańcy domów obsługiwanych przez taką firmę raz w miesiącu mają możliwość pozbycia się odpadów wielkogabarytowych. W wyznaczonym z góry czasie, stare meble i zepsute sprzęty RTV i AGD można wystawić przed dom obok worków ze zwykłymi śmieciami.\nJeżeli planujesz remont, rozbiórkę jakiejś części budynku lub duże porządki, musisz liczyć się ze zwiększoną ilością odpadów do wywozu. Z posesji trzeba będzie usunąć gruz oraz rozmaite, niepotrzebne już sprzęty. W takiej sytuacji niezbędny okaże się kontener na odpady.\nWynajem kontenera jest najwygodniejszym sposobem pozbycia się dużej ilości śmieci. Firmy porządkowe wynajmują klientom kontenery budowlane i sanitarne o pojemności od 5 do 7m3. Po wypełnieniu takiego zbiornika na odpady, na posesję przyjeżdża specjalny samochód, który zabiera śmieci i w razie potrzeby ustawia nowy, pusty kontener.\nW przypadku mniejszych remontów i porządków alternatywą jest skorzystanie z możliwości wywozu gruzu i odpadów w workach. Tak samo, jak w przypadku kontenerów, przedsiębiorstwo porządkowe odbiera śmieci w terminie uzgodnionym z klientem.


Kompleksowe Instalacje Audio-Video, Systemy Audio Multiroom Sonos - Heos, Montaż Telewizorów, WiFi – Poznań – 228324780 | Gumtree\nWielkopolskie Usługi inne usługi | Poznań ogłoszenie 228324780\nPoszukujesz profesjonalnej firmy, która kompleksowo zajmie się instalacją audio-video?\nHome Audio to zespół fachowców z bogatym doświadczeniem.\n- Instalacja telewizorów na ścianie\n- Zwiększenie zasięgu sygnału Wi-Fi w całym domu\n- Systemy Multiroom, sterowanie muzyką z poziomu telefonu/tabletu w całym domu\nDla klientów, którzy zakupią w naszej firmie sprzęt elektroniczny, zapewniamy doradztwo, serwis oraz opiekę posprzedażową przy zachowaniu konkurencyjnych cen.\nZapraszamy do kontaktu, doradzimy w sprawie doboru sprzętu i wycenimy instalację.\nKrzysztof (Zobacz więcej ogłoszeń) Użytkownik od 11-2015\nNagrywasz podcasty? Nie pozwól, aby Twoja praca umknęła tym, którzy z różnych powodów nie mogą Cię usłyszeć! Posiadasz nagrania, które chcesz przechowywać również w formie wersji tekstowej? Świetnie trafiłeś!Wykonujemy transkrypcję nagrań audio i video - czas wykonania od 1 do 5 dni, Podpisujemy umowę o współpracy oraz umowę o zachowaniu poufności, Rozliczenie na podstawie Faktury Vat. Szczegóły z ...\nPrzeglądy gazowe w budynkach. Przeglądy instalacji gazowej Poznań\nWykonuję przeglądy instalacji gazowej w budynkach i mieszkaniach. Wykrywam nieszczelności w instalacji gazowej. Wykonuję pomiar stężenia tlenku węgla w pomieszczeniach. Wystawiam protokoły potwierdzające wykonanie przeglądu i faktury. We wszystkich budynkach prawo wymaga przeprowadzenia takiego przeglądu każdego roku. Posiadam wymagane uprawnienia gazowe. Do wykrywania nieszczelności używam na ...


Tematy - Prawa autorskie majątkowe - Strona 3 - INFOR.PL\nStrona główna » Tematy » Prawa autorskie majątkowe\nUprawnienia osoby fizycznej związane z naruszeniem jej dóbr osobistych artykułem prasowym\nCzęsto zdarza się, że dobra osobiste osoby fizycznej, chronione zapisami kodeksu cywilnego (dalej k.c.) zostają naruszone poprzez opublikowanie nierzetelnych, nieprawdziwych informacji w artykule prasowym.\nOdmowa udzielania informacji publicznej prasie\nOgraniczenie w stosowaniu i wykonywaniu prawa dostępu do informacji publicznej wprowadza ustawa o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.).\nPrzesłanki odmowy opublikowania sprostowania możemy podzielić na obligatoryjne i fakultatywne wymienione w art. 33 prawa prasowego (dalej pr. pr.).\nZgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p). można wymienić katalog podmiotów obowiązanych do udostępniania obywatelom informacji publicznej.\nOdpowiedź na pytanie, czy umowę cywilnoprawną należy traktować jako informację publiczną,  należy rozpocząć od wskazania art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.), który przedstawia katalog podmiotów obowiązanych do udostępniania obywatelom informacji publicznej.\nProsta informacja prasowa, jako jeden z typów utworów nie korzystających z ochrony praw autorskich wymyka się jednoznacznym definicjom. Posiłkować należy się w tym wypadku orzecznictwem sądów i zwyczajem.\nMimo gwarantowanej w Konstytucji zasady wolności słowa i prasy, nie wszystko co znajdziemy w prasie korzysta z ochrony prawnej. Jeśli publikacja zawiera błędy lub przekłamania na nasz temat, możemy domagać się sprostowania i zamieszczenia odpowiedzi.\nTo, co najczęściej kojarzy się z promocją czy reklamą danego produktu, to krótkie, acz treściwe i wpadające w pamięć hasło całej kampanii czy też pojedyncze hasło promocyjne. Właściwe hasło może przybliżyć dany produkt, spowodować iż produkt będziemy lepiej kojarzyć itp.Wymyślenie hasła promocyjnego, które będzie charakteryzowało całą kampanię czy też pojedynczą działalność promocyjną, to niezwykle trudne zadanie.\nTo co niejednokrotnie stanowi o sile jakiegoś produktu bądź o jego dobrej sprzedaży to pomysł na kampanię reklamową. Powstaje jednak pytanie czy taki pomysł na kampanię reklamową, eventową czy społeczną jest chroniony przez prawo?\nSporządzając umowę na przeniesienie praw autorskich czy udzielenie licencji- należy pamiętać o kilku ważnych elementach- nie uwzględnienie ich w umowie, może skutkować tym, że nie będzie ona miała takiego charakteru jak myśleliśmy.\nW Polsce działa kilkanaście organizacji zbiorowego zarządzania. Najbardziej znana z nich to ZAiKS i ZASP.\nPolskie prawo autorskie chroni zarówno prawa osobiste twórcy jak i jego prawa majątkowe. Warto o tym pamiętać. Zwłaszcza, że można narazić się na odpowiedzialność karną.


Akcjonariusze Kruka zdecydują o skupie 271 tys. akcji po 350 zł lub wypłacie dywidendy 31 VIII, podała spółka.\nSkonsolidowane przychody ze sprzedaży osiągnięte w lipcu br. przez grupę VRG wyniosły ok. 85,2 mln zł i były na poziomie przychodów osiągniętych w lipcu 2019 r., podała spółka. W ujęciu narastającym wartość przychodów ze sprzedaży zrealizowanych w okresie styczeń-lipiec 2020 r. wyniosła ok. 457,5 mln zł i była niższa o ok. 19,7% licząc rok do roku.\nEuro Styl - spółka zależna Dom Development - wprowadził do sprzedaży 65 mieszkań w ramach kolejnego etapu Osiedla przy Błoniach w Rumi, podała spółka.\nGrupa Neuca objęła 100% udziałów w hiszpańskiej spółce Experior, działającej na rynku badań klinicznych. Tym samym - poprzez spółkę zależną Clinscience - grupa zwiększa swój zasięg w obszarze CRO o jeden z największych rynków badań klinicznych w Europie - Hiszpanię, podała Neuca.\nModelowa marża downstream grupy PKN Orlen wyniosła 5,2 USD/b w lipcu 2020 r. wobec 3,1 USD/b miesiąc wcześniej i 12,8 USD/b w lipcu 2019 r., podała spółka.\nAlter Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Akcji należący do Rockbridge zmienił nazwę na Rockbridge FIZ Gier i Innowacji, poinformował fundusz. Zarządzającym nowym funduszem został Paweł Sugalski, zarządzający analogicznym produktem w formule FIO.\nPrzychody TIM wzrosły o 19,7% r/r do 86,35 mln zł w lipcu 2020 r., podała spółka, prezentując wstępne dane. W okresie styczeń-lipiec przychody wzrosły o 15,1% r/r do 520,49 mln zł.\nWork Service podjął decyzję o dokonaniu korekty rozliczenia rocznego podatku CIT za lata 2017 i 2018, powodującej konieczność dopłaty tego podatku na szacunkową kwotę 7 737 084,0 zł wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 31 marca 2019 r., tj. łącznie 8 569 721,42 zł, podała spółka.\nSkonsolidowane przychody ze sprzedaży Auto Partner wyniosły 165,14 mln zł w lipcu 2020 r., co oznacza wzrost o 18,61% r/r, podała spółka.\nAuto Partner miał 44,6 mln zł skonsolidowanego zysku netto oraz 61,1 mln zł skonsolidowanego zysku EBITDA w I połowie 2020 roku, podała spółka, powołując się na szacunkowe dane.\nWork Service zdecydował o rozwiązaniu i otwarciu postępowań likwidacyjnych spółki zależnej Work Express (WEX) oraz jej spółek zależnych Outsourcing Solutions Partner i Support And Care, podała grupa.\nAkcjonariusze Marvipol Development zdecydują podczas walnego zgromadzenia spółki, zwołanego na 31 sierpnia br., o niewypłacaniu dywidendy z zysku za 2019 rok, utworzeniu funduszu dywidendowego, a także przyjęciu polityki dywidendowej spółki, wynika z projektów uchwał na walne.\nGaming Factory odnotowało 0,2 mln zł skonsolidowanego zysku netto przypisanego akcjonariuszom jednostki dominującej w I kw. 2020 r. wobec 0,87 mln zł zysku rok wcześniej, podała spółka w raporcie.\nProjprzem Budownictwo - spółka zależna od Projprzem Makrum - podpisał ze spółką GS Engineering & Construction Corp. umowę na realizację robót ziemnych jako podwykonawca dla zadania inwestycyjnego: "LGCWA P4 Project" o wartości 21,78 mln zł netto, podał Projprzem.\nDigitree Group wypracowała 0,26 mln zł zysku netto w I poł. 2020 r., wobec 0,71 mln zł straty rok wcześniej oraz 2,88 mln zł skonsolidowanego zysku EBITDA, wobec 1,64 mln zł w I poł. 2019 roku, podała spółka, powołując się na wstępne dane.\nAkcjonariusze ATM Grupa powołali Andrzeja Muszyńskiego na stanowisko prezesa nowej kadencji zarządu, podała spółka.


Skargi i wnioski - Państwowa Agencja Atomistyki - Portal Gov.pl\nPrzedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez Państwową Agencję Atomistyki, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.\nUprzejmie informujemy, iż obowiązujące przepisy nie pozwalają na składanie skarg i wniosków drogą telefoniczną.\nJak mogę złożyć skargę bądź wniosek?\nw Kancelarii Państwowej Agencji Atomistyki, Warszawa ul. Bonifraterska 17, V p.\nlistownie na adres: Państwowa Agencja Atomistyki, ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa z dopiskiem „Skarga/wniosek”;\nza pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail kancelaria@paa.gov.pl\nustnie do protokołu: w wyznaczonych godzinach:\nod poniedziałku do piątku w godzinach 8.15-16.15 bezpośrednio u wyznaczonych pracowników Biura Polityk Strategicznych i Współpracy Międzynarodowej, z możliwością uprzedniego ustaleniu terminu drogą telefoniczną;\nw każdy poniedziałek w godzinach 15.30– 17.30 podczas dyżuru Prezesa lub upoważnionego członka kierownictwa po uprzednim zgłoszeniu się osoby wnoszącej skargę w sekretariacie Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki\nInformujemy, że w związku z aktualną sytuacją epidemiologiczną w kraju dyżury oraz przyjmowanie skarg do protokołu zostają zawieszone do odwołania.\nJeżeli z treści skargi lub wniosku nie można należycie ustalić ich przedmiotu, Urząd wzywa wnoszącego skargę lub wniosek do złożenia, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, wyjaśnienia lub uzupełnienia, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie skargi lub wniosku bez rozpoznania.\nCo muszę zawrzeć w skardze lub wniosku?\nSkarga musi zawierać imie i nazwisko oraz adres wnoszącego skargę.\nIle trwa rozpoznawanie skargi lub wniosku?\nBez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 1 miesiąca od zgłoszenia skargi lub wniosku.\nSkargi i wnioski 2.0 16.03.2022 13:26 Agnieszka Mąkosa\nSkargi i wnioski 1.0 01.03.2021 13:46 Stanisław Janikowski


Kwiaty w ogrodzie - jak założyć rabatę? - Ogród Online\nStrona główna/Porady/Kwiaty w ogrodzie – jak założyć rabatę?\nWszyscy kochamy kwiaty, a zwłaszcza jeśli występują w różnych kolorach, kształtach i wysokościach w jednym miejscu, tworząc piękny widok w ogrodzie.\nCzęsto przechadzając się widzimy u sąsiadów, czy w parkach okazałe rabaty kwiatowe, które przyciągają wzrok przechodniów.\nZałożenie takiej rabaty nie jest trudne. Wystarczy mieć trochę wyobraźni i dobrać odpowiednie rośliny.\nOgólnie nie ma żelaznych zasad tworzenia rabaty kwiatowej. Są jedynie wskazówki, które pomogą nam stworzyć kwitnący zakątek.\nWielkość i kształt rabaty zależy wyłącznie od naszej wyobraźni i miejsca, którego możemy poświęcić w naszym ogrodzie.\nJeśli wybraliśmy miejsce znajdujące się przy murze, płocie lub żywopłocie to z tyłu rabaty posadzić możemy wysokie byliny, które dają efekt stopniowego wznoszenia się całej kompozycji. Staną się tłem dla całej reszty wybranych przez nas kwiatów. Pamiętajmy, że taka rabata podziwiana może być tylko od jednej strony. Tło może być z roślin o smukłym i wysokim pokroju, np. grupy słoneczników, a przed nimi niskie kwiaty o kontrastujących ze sobą barwach.\nJeśli na miejsce rabaty wybraliśmy środek ogrodu, tak, że z każdej strony będzie można podziwiać nasze dzieło, to najlepiej w jej środku umieścić najwyższe rośliny. Pozostałe powinny łagodnie “spływać” coraz niżej ze wszystkich stron. Rabata ta powinna dawać efekt piramidy. W środku posadzić można np. trawę ozdobną, a “swobodnie spływać” może szałwia albo lawenda.\nWażne, aby posadzone rośliny nie wyglądały sztucznie, powinniśmy zachować płynne przejścia i widoczny powinien być ich naturalny pokrój. Polega to na tym, żeby kwiaty nie zasłaniały się wzajemnie, np. z przodu wysokie odmiany a schowane za nimi niskie bylinki wyglądają niekorzystnie.\nAby zapobiec monotonności w rabacie kwiatowej najlepiej grupy kwiatowe posadzić nieregularnie. Efekt jaki otrzymamy będzie bardzo naturalny i miły dla oka.\nMożemy bawić się kolorami kwiatów, liści oraz pokrojem roślin. Wśród niskich kwiatów zaakcentować co jakiś czas można wysokie rośliny, np. czosnki lub trawy ozdobne. Rabata nabierze wtedy wyrazistości.\nPamiętajmy, że im mniejsze wybieramy rośliny (kwiaty), tym większą powierzchnię powinny zajmować.\nRabata powinna mieć jakąś obwódkę, najlepiej uzyskać ją można z niskich odmian bylin lub kwiatów jednorocznych.\nPrzy wyborze roślin kierować powinniśmy się przede wszystkim tym, że nasza rabata atrakcyjna powinna być przez cały rok. Kiedy jedne rośliny przekwitną, to następne powinny zakwitnąć. Dobrym sposobem na uzyskanie ciągłości kwitnienia jest wymieszanie bylin z roślinami jednorocznymi i dwuletnimi.\nZwrócić uwagę powinniśmy na wymagania, wzrost i pokrój wybranych kwiatów, żeby uniknąć zaduszania się roślin lub słabego ich wzrostu i kwitnienia spowodowanego nieodpowiednim stanowiskiem.\nBarwa kwiatów jest różnorodna. Na rynku ogrodniczym dostać można kwiaty praktycznie w każdym odcieniu. Dlatego rabaty mogą mieć odcienie tego samego koloru, lub zbliżonego, np. żółte, pomarańczowe i czerwone kwiaty. Można też rabatę utrzymać w pastelowych barwach i gdzie niegdzie zaznaczyć jakiś mocniejszy kolorystycznie akcent, np. niebieską ostróżkę.\nW wykonaniu pomoże nam naniesiony na ziemię plan nasadzeń w miejscu wybranym na rabatę. Taki plan polega na rozstawnieniu zakupionych w doniczkach roślin na miejsca ich docelowego posadzenia. Da nam to obraz naszej rabaty i pozwoli szybko nanieść poprawki, jeśli coś nam się nie będzie podobało.\nPo wsadzeniu roślin pozostało już nam tylko nawożenie, odchwaszczanie i podlewanie kwiatów oraz cieszenie się z uzyskanego efektu.\nBy Jagoda|2019-09-03T21:02:30+02:0010 marca, 2018|Porady|Możliwość komentowania Kwiaty w ogrodzie – jak założyć rabatę? została wyłączona