Zastosowania sieci lokalnej Local Area Network - Prywatna Akademia Nauk KROK\n31 lipca 2018 1 sierpnia 2018 by Krystian\nJednym z przykładowych zastosowań sieci LAN (Local Area Network), określaną również mianem sieci lokalnej jest współdzielenie plików, baz danych jak również urządzeń takich jak np. skanery czy drukarki. Zasięg sieci LAN to do 1000m a praca poszczególnych urządzeń podłączonych do sieci lokalnej posiada jednolity system koordynacji pracy.\nLocal Area Network sieciami przyszłości\nMożemy wyróżnić kilka podstawowych rodzajów sieci komputerowych, są to: sieci osobiste PAN (Personal Area Network), sieci lokalne LAN (Local Area Network), sieci metropolitarne MAN (Metropolitan Area Network) oraz sieci rozległe WAN (Wide Area Network). Algorytmy sterujące działaniem sieci komputerowych posiadają szerokie pole zastosowań, możemy ich używać m. in. w celach komunikacyjnych takich jak korzystanie z poczty e- mail, posiadają także zastosowania mobile w zakresie nawigacji, a także możemy wyróżnić sieci zaprogramowane do celów specjalistycznych takich jak systemy alarmowe czy sieci zaprogramowane na potrzeby wojska. W sieci LAN Warszawa, możemy zastosować następujące rodzaje połączeń, do których należą topologia pierścienna z połączeniem obwodowym, topologia gwiazdy z serwerem centralnym oraz topologia magistrali, potocznie nazywana szeregową. Połączenia w sieci lokalnej umożliwiają nam stworzenie połączenia o mniejszych wymaganiach w zakresie niezbędnego okablowania, z możliwością transmisji jedno- lub dwukierunkowej, zaleca się stosowanie jej przy ograniczonej liczbie urządzeń. Natomiast sieć zaprojektowana na podstawie schematu gwiazdy będzie zdecydowanie efektywniejszym rozwiązaniem, jeżeli będziemy chcieli dokonać jej rozbudowy, cechuje ją przede wszystkim koncepcja wdrożenia komputera centralnego koordynującego pracę innych urządzeń, nazywanego również „sprzęgaczem gwiazdowym”. Topologia gwiazdowa umożliwia stworzenie dużych powierzchni czynnych wraz ze stworzeniem źródła o zaawansowanej powierzchni emisyjnej poprzez bezpośrednie połączenie nadajników z odbiornikami, przez co jest ekonomiczniejsza niż zastosowanie połączeń dwustronnych.\nDzięki technologii sieci LAN powstała koncepcja lokalnych sieci światłowodowych (OTN/AON), charakteryzujących się ogromną przepustowością oraz możliwością poszerzenia zakresu informacyjnego, co warunkuje osiągnięcie zaawansowanych parametrów transmisyjnych. Bez wątpienia sieci LAN stanowią koncepcyjny zarys sieci komputerowych przyszłości.


Fotowoltaika – najczęstsze pytania klientów – Architekt radzi – Michał Spisak\nHome / porady / Fotowoltaika – najczęstsze pytania klientów\nŚwiadomość ekologiczna i perspektywa finansowych korzyści sprawiają, że odnawialne źródła energii budzą coraz większe zainteresowanie. Nie wszyscy zainteresowani decydują się na inwestycję fotowoltaiczną ze względu na niedostatek rzetelnych informacji i brak zaufania do nowych technologii. Warto rozwiać wątpliwości, odpowiadając w prosty sposób na szereg najczęściej zadawanych pytań.\nJak powstaje prąd w panelach ?\nPanele fotowoltaiczne zbudowane są z ogniw, w których pod wpływem energii fotonów światła słonecznego wytwarzana jest różnica potencjału elektrycznego, czyli prąd stały (DC). Czarne ogniwa z monokryształów kwarcu mają sprawność do 22% (taką część energii słonecznej zamieniają w prąd), ale są droższe niż niebieskie ogniwa polikrystaliczne, których sprawność sięga 18%. Prąd ten jest przetwarzany przez inwerter (falownik) na prąd przemienny (AC), płynący w domowej instalacji elektrycznej.\nCzy panele fotowoltaiczne dają prąd w pochmurny dzień?\nPanele fotowoltaiczne wykorzystują również światło rozproszone, ale produkcja energii jest mniejsza. Intensywność nasłonecznienia nie ma tak dużego wpływu na produkcję prądu, jak długość dnia, dlatego panele słoneczne produkują znacznie mniej energii zimą. Ważne jest ułożenie paneli w kierunku południowym pod kątem 40-45º. Klimat naszego kraju stwarza wystarczające warunki opłacalności instalacji fotowoltaicznej, przy czym najkorzystniejsze warunki nasłonecznienia mają tereny południowo-wschodniej Polski.\nCo można zasilać prądem z paneli fotowoltaicznych?\nPodstawowym zadaniem domowej instalacji fotowoltaicznej jest produkcja prądu na potrzeby gospodarstwa domowego. Instalacja może zasilać wszystkie urządzenia podłączone do domowej sieci elektrycznej o napięciu 230 V. Można także zasilać urządzenia wymagające prądu trójfazowego (siły) o napięciu 400 V, ale w przypadku instalacji fotowoltaicznej o mocy powyżej 3,68 kW konieczne jest wówczas zamontowanie z falownika trójfazowego. Panele fotowoltaiczne mogą być też wykorzystywane do ładowania akumulatorów.\nPytanie jest trochę źle zadane. Inwestycja zaczyna się zwracać już od samego początku. Właściwie zaprojektowana i zamontowana fotowoltaika pozwala niemal całkowicie uwolnić się od opłat za prąd, które z roku na rok są coraz wyższe. Powiązanie instalacji fotowoltaicznej z lokalną siecią elektroenergetyczną pozwala na sprzedaż nadwyżki energii i odzyskiwanie jej zimą ze zniżką 80%. Art. 4 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst ujednolicony — Dz.U. 2020 poz. 261) określa zasady bezgotówkowego rozliczenia pomiędzy posiadaczem instalacji a operatorem systemu dystrybucji energii elektrycznej.\nCzy są różnice w jakości paneli fotowoltaicznych?\nPanele fotowoltaiczne przechodzą szereg badań wytrzymałościowych i jakościowych w celu uzyskania certyfikatów. Spotykamy ogniwa w trzech klasach jakości. Ogniwa najwyższej jakości to klasa A, ogniwa klasy B mają nieliczne i trudne do zauważenia skazy. Ogniwa klasy C mają uszkodzenia, które mogą wpływać na sprawność i trwałość instalacji. Niektórzy dystrybutorzy posługują się rankingiem Tier 1, reklamując swoje panele jako wyrób najwyższej jakości. Ranking ten określa wiarygodność finansową producenta, a nie jakość paneli. Inwestycja fotowoltaiczna jest przewidziana na wiele lat, nie warto więc ryzykować i kupować produkt niskiej jakości.\nCzy są jakieś dofinansowania albo ulgi dla osób inwestujących w fotowoltaikę?\nSystematycznie uruchamiane są różne programy rządowe (Czyste Powietrze, Mój Prąd, Prosument) oraz inicjatywy samorządów lokalnych wspierające rozwój ekologicznych źródeł energii. Od 2019 r. w rocznym zeznaniu podatkowym PIT można odliczyć od dochodów wydatki na termomodernizację istniejącego budynku, w tym zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej do wysokości 53 tys. zł. W przypadku niskich dochodów ulga ta może być rozłożona na sześć kolejnych lat.\nJakie dokumenty są potrzebne do zainstalowania paneli fotowoltaicznych?\nZgodnie ze znowelizowaną ustawą Prawo budowlane (Dz.U. 2020 poz. 471) instalacja fotowoltaiczna o mocy znamionowej do 50 kW nie wymaga pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 2 pkt. 16 wprowadza obowiązek uzgodnienia projektu instalacji o mocy powyżej 6,5 kW z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W przypadku domów jednorodzinnych najczęściej nie instaluje się urządzeń o takiej mocy.\nJak załatwić przyłączenie instalacji fotowoltaicznej do lokalnej sieci energetycznej?\nUstawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. 2020 poz. 261) pozwala podłączyć domową instalację fotowoltaiczną do sieci elektroenergetycznej. Wystarczy przedstawić schemat instalacji fotowoltaicznej operatorowi sieci dystrybucyjnej, do jego obowiązków należy natomiast dostarczenie dwukierunkowego licznika w ciągu 30 dni od zgłoszenia założenia mikro instalacji fotowoltaicznej oraz prowadzenie rejestru energii wysyłanej do sieci i pobieranej, według którego następuje rozliczenie.\nPojedynczy panel fotowoltaiczny waży około 20 kg. Montaż instalacji fotowoltaicznej musi być poprzedzony wykonaniem projektu instalacji, uwzględniającym konstrukcję dachu. Jeśli instalacja na dachu jest niemożliwa do wykonania, istnieje możliwość wykonania instalacji gruntowej, pod warunkiem, że dysponujemy odpowiednią przestrzenią wokół domu.\nCzy panele fotowoltaiczne wytrzymają silny wiatr albo gradową burzę?\nPanele z certyfikatem jakości IEC 61215 przechodzą testy wytrzymałości na ekstremalne warunki atmosferyczne, takie jak temperatury od -40 ºC do +85 ºC, wysoka wilgotność powietrza oraz silne uderzenia i nacisk. Nie straszna im burza gradowa ani silny wiatr. Jedyne ryzyko związane jest z możliwością przepięć, do jakich może dojść przy uderzeniu pioruna w niewielkiej odległości od instalacji. Zapobiegają temu prawidłowo zamontowane odgromniki i reduktory przepięć.\nProducenci z reguły udzielają minimum 10 lat gwarancji na produkt (tyle lat panele mają działać bezawaryjnie) oraz 25 lat na jego wydajność. W przypadku paneli najwyższej jakości producenci gwarantują, że po 25 latach eksploatacji ich wydajność będzie na poziomie ok. 85% sprawności początkowej. Nie oznacza to, że panele nie mogą działać dłużej. Krótszą żywotność ma inwerter, który powinien być wymieniony po 10-15 latach.\narchitekturafotowoltaikainstalacja fotowoltaicznajak urządzić salon\nPrevious ArticleWskazówki dotyczące wyboru kolorów farb do wnętrz.\nNext ArticleJak urządzić kuchnię?


Zima w tym roku rozpoczęła się wyjątkowo wcześnie.\nPewnej październikowej soboty wracałem po kolacji z plebanii do mojej kwatery u pp. Bartusiaków, zaczął padać śnieg z deszczem i było piekielnie zimno. Zauważyłem, że na rynku dzieje się coś niezwykłego: zajechało kilka wojskowych ciężarówek i zaczęto z nich wyrzucać jakichś ludzi. Zatrzymałem się na chwilę, ażeby zapytać, kogo przywieziono.\nWtedy to podszedł do mnie szybkim krokiem mój sąsiad, naczelnik miejscowego sądu, Jan Janowski: – Czy ksiądz to widzi? To są mieszkańcy Jasła. Zaczęło się ostateczne wysiedlanie. Przywiozą ich tu około czterech tysięcy. Ksiądz mi musi pomóc! Stworzymy w Bieczu Polski Komitet Opiekuńczy, bo Jasła już nie ma, a jaślan trzeba ratować, Gorlice nam nie pomogą.\nJanowski był delegatem gorlickiego Polskiego Komitetu Opiekuńczego na Biecz. Komitety takie były terenowymi organami jedynej zalegalizowanej przez Niemców polskiej organizacji społecznej, jaką była Rada Główna Opiekuńcza (RGO). Janowski jako prawnik rozumował, że skoro Jasło przestaje istnieć administracyjnie, a jaślanie zostają przewiezieni do Biecza, ma on prawo reaktywować tu komitet jasielski. Wyjaśnił mi to w kilku słowach, a kiedy to mówił, przypomniały mi się żywo wszystkie, pieszczone jeszcze w seminarium, myśli, marzenia i plany działania „na niwie dobroczynności” i wydało mi się nagle, że może to przyszła moja godzina. Odebrałem jego propozycję jako wezwanie i odpowiedziałem bez chwili wahania, choć z lekkim przekąsem w obawie, ażeby nie zabrzmiało to zbyt patetycznie: – Jeżeli muszę, to oczywiście pomogę. Niech mi tylko pan powie, czego ode mnie oczekuje.\n– Dziękuję księdzu. Jest ksiądz od tej chwili sekretarzem PolKO w Bieczu, skarbnikiem będzie mecenas Brożyna, już się na to zgodził. Oczekuję od księdza inicjatywy.\n– Dobrze. Jutro jest niedziela, będziemy musieli o tym powiedzieć z ambony, zachęcić ludzi do współpracy z Komitetem, zapowiedzieć zbiórkę w parafii, a potem ją przeprowadzić.\nAle to znaczy, że muszę zaraz wrócić na plebanię, omówić to wszystko z Księdzem Kanonikiem i uzyskać jego zgodę. Dziś się chyba jeszcze zobaczymy.\n– Tak. Ja dokończę rozprowadzanie tych ludzi po tej resztce pożydowskich mieszkań, jakie jeszcze zostały. Wielu z nich już zabrali do siebie bieczanie z własnej inicjatywy.\nPrzyjdziemy jeszcze dziś do księdza z Brożyną, ażeby omówić resztę spraw.\nWieża ratuszowa na Rynku w Bieczu\nI tak to się zaczęło. Wróciłem na plebanię, by porozmawiać z Księdzem Proboszczem. Odniósł się do całej sprawy z wielkim zrozumieniem. Natychmiast naszkicowaliśmy projekt ogłoszenia parafialnego, z którego wynikało, że w poniedziałek i wtorek pójdziemy z Maciejem po Strzeszynie i Kwiatonowicach, ażeby zebrać ofiary dla wysiedlonych z Jasła. Po powrocie do domu powiedziałem o tym Maciejowi; zgodził się bardzo chętnie.\nZjawili się Janowski z Brożyną i omówiliśmy zadania na najbliższe dni. My z Maciejem mieliśmy iść na zbiórkę, oni mieli zorganizować biuro, a także kuchnię dla wysiedlonych w szkole żeńskiej, gdzie było odpowiednie pomieszczenie i sprzęt. Janowski miał się zająć organizacją kuchni, podczas gdy Brożyna miał urządzić biuro w wolnym sklepie po drugiej stronie ulicy i zamówić odpowiednie pieczątki. Wszystko było bardzo pilne. Na razie w niedzielę oni mieli jeszcze sprawdzić, czy i jak są wszyscy zakwaterowani, i zająć się kwaterunkiem następnego transportu, którego należało się spodziewać jeszcze tego albo następnego dnia. Ja w niedzielę miałem dopilnować, ażeby wszyscy parafianie zostali poinformowani o tym, co się stało, i zachęceni do śpieszenia z pomocą, jaka tylko będzie potrzebna.\nNasze ogłoszenia, zachęty i prośby wydawały się robić duże wrażenie i zaraz po nabożeństwach różni ludzie zgłaszali gotowość pomocy lub pytali, co mogliby zrobić. W ten sposób pomogli przede wszystkim mnie samemu, bo dodali mi odwagi, ale i ułatwili organizację zapowiedzianej na następny dzień zbiórki. Ludzie z Kwiatonowic i Strzeszyna zgłosili gotowość podstawienia furmanek, z innych wsi pytali, czy i jak mogliby pomóc. Bieczan poinformowaliśmy o powstaniu Komitetu i możliwościach współpracy z nim już w samym tekście ogłoszenia.\nW kolejnym odcinku o pomocy mieszkańcom Jasła


Ildefonso Falcones - Autor | Książki | merlin.pl\nIldefonso Falcones - książki tego autora 5 dostępnych produktów\nIldefonso Falcones to hiszpański pisarz i prawnik, który zadebiutował w 2006 roku bestsellerową powieścią historyczną pod tytułem „Katedra w Barcelonie”, która w samej Hiszpanii rozeszła się w nakładzie czterech milionów egzemplarzy. Falcones jest również autorem książek „Dziedzice Ziemi”, „Bosonoga królowa” oraz „Ręka Fatimy”.\nIldefonso Falcones de Sierra urodził się w 1959 roku w Barcelonie, lecz dorastał w Sitges, mieście położonym nad Morzem Śródziemnym, niecałe czterdzieści kilometrów od stolicy Katalonii. Zanim został prawnikiem, Falcones kilkanaście lat poświęcił na sport – najpierw był tak zwanym „jinete”, czyli trenował jeździectwo, później zaczął zawodowo trenować skoki przez przeszkody, brał nawet udział w zawodach juniorów, jednocześnie trenując hokej na trawie. Ukończył Colegio de los Jesuitas de San Ignacio, a następnie rozpoczął studia prawnicze i ekonomiczne, z czego te drugie porzucił. Od wielu lat pracuje jako adwokat w swojej własnej firmie prawniczej, znajdującej się w dzielnicy El Ensanche w Barcelonie.\nIldefonso Falcones de Sierra zadebiutował jako pisarz w 2006 roku, kiedy ukazała się jego pierwsza powieść pod tytułem „Katedra w Barcelonie” – pisał ją przez kilka lat, godząc swoją nową pasję z pracą w kancelarii prawniczej. „Katedra w Barcelonie” to powieść historyczna, której fabuła rozgrywa się w XIV wieku, w czasie budowy katedry Santa María de la Mar. Głównym bohaterem książki jest Arnau Estanyol, syn chłopa pańszczyźnianego, który na kartach powieści, po licznych przygodach, wzlotach i upadkach, staje się konsulem morskim w Barcelonie. Debiutancka powieść Ildefonso Falconesa stała się ogromnym sukcesem najpierw w rodzinnej Hiszpanii, gdzie przez ponad rok zajmowała pierwsze miejsce na hiszpańskich listach bestsellerów, a następnie za granicą – w sumie przetłumaczono ją na ponad czterdzieści języków obcych, a sam Falcones został laureatem takich nagród jak Premio Giovanni Boccaccio, Prix Fulbert de Chartres oraz Premio Euskadi de Plata.\nDruga powieścią Falconesa była książka „Ręka Fatimy” – jest to również powieść historyczna, której akcja rozgrywa się w XVI wieku w Cordobie w Andaluzji, gdzie główny bohater Hernando próbuje odnaleźć się w trudnych czasach wojen z Maurami. Kolejną publikacją pisarza była książka „Bosonoga królowa”, której akcja rozgrywa się w osiemnastowiecznej Hiszpanii; bohaterkami są dwie kobiety, Caridad i Milagros, dzięki którym czytelnicy mogą wyruszyć w podróż z Sewilli do Madrytu, pełną emocji, muzyki i tańca. Najnowszą poublikacją Ildefonso Falconesa jest powieść „Dziedzice Ziemi”, która nawiązuje do jego debiutu – głównym jej bohaterem jest Llor Hugo, jeden z bohaterów „Katedry w Barcelonie”.\nIldefonso Falcones mieszka, pracuje i tworzy w Barcelonie.\n-29%39,29 zł54,90 zł\n-19%48,78 zł59,90 zł\n-19%39,01 zł47,90 zł\nKatedra w Barcelonie (audiobook CD)\nKatedra w Barcelonie (MP3)


To dlatego Polacy wreszcie odnoszą sukcesy na mamutach. "Zaczęli latać fenomenanie!"\n- Już za czasów Łukasza Kruczka, kiedy nasi skoczkowie radzili sobie całkiem dobrze na skoczniach normalnych, nie potrafi przenieść tego na skocznie mamucie. Kiedy przychodziła kluczowa impreza na mamutach, gdzieś gubiła się ich technika. Stefan Horngacher to zmienił. Już w tamtym sezonie widzieliśmy - w Vikersund i Planicy - że nasi skoczkowie zaczęli latać fenomenalnie! Maciej Kot, Dawid Kubacki, Kamil Stoch i Piotr Żyła poprawiali swoje rekordy życiowe, a potem zobaczyliśmy rekordowy skok Kamila na 251,5 metra. To tylko dwa metry krócej niż aktualny rekord świata Stefana Krafta - mówią dziennikarze WP SportoweFakty Szymon Łożyński i Michał Bugno.\n- Nie chciałbym bardzo pompować balonika przed igrzyskami olimpijskimi, ale uważam, że - jeżeli warunki pogodowe będą dobre - w konkursie drużynowym na pewno znajdziemy się na podium. Wierzę, że będzie to nawet złoto. Jeżeli chodzi o konkursy indywidualne, to uważam, że oprócz Kamila Stocha bardzo mocnym kandydatem do medalu będzie Dawid Kubacki, dysponujący dużą mocą odbicia. Na skoczniach normalnych to bardzo ważne. Dawid już nieraz pokazywał, że jest w stanie tam daleko skakać - przewiduje dziennikarz WP SportoweFakty Szymon Łożyński w rozmowie z Michałem Bugno.\nSiostra Kłusaka walczy o wyjazd brata na IO. "Panowie z PZN nas oszukali! Gdzie są zasady fair play?"\n- Przedstawiciele PZN mówili, że na igrzyska pojedzie ten, kto będzie najwyżej z Polaków na międzynarodowej liście olimpijskiej. Mój brat Michał starał się spełnić ten wymóg, jeździł na zawody i wszystko robił za swoje pieniądze. Był i do tej pory jest najwyżej na tej liście. Teraz - na parę godzin przed ogłoszeniem nazwiska tego, kto jedzie - dowiadujemy się, że liczyć się będą jednak punkty FIS, a PZN chce wysłać innego zawodnika. Panowie z Zarządu PZN nas oszukali. Najpierw mówili jedno, a teraz drugie. Gdzie są zasady fair play? Gdzie są jakiekolwiek zasady? Teraz dowiadujemy się, że nie liczy się to, jakim jesteś sportowcem, tylko to, jakie masz układy w PZN i TZN! - mówi Magdalena Kłusak, siostra najlepszego polskiego alpejczyka Michała Kłusaka, który walczy o wyjazd na igrzyska olimpijskie w Pjongczang.\nZakrwawiony Cristiano Ronaldo... przegląda się w telefonie [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS]\nW czasie meczu z Deportivo La Coruna (7:1) Cristiano Ronaldo skorzystał z "lusterka". Nie wynikało to jednak z próżności piłkarza Realu Madryt. Portugalczyk został poszkodowany po jednym ze starć, a jego twarz zalała krew. Gwiazdor Królewskich musiał doprowadzić się do porządku, by móc wrócić do gry. Skorzystał z przedniej kamery telefonu należącego do jednego z członków sztabu medycznego.\nInter przyparł Romę do muru. Gol w końcówce. Zobacz skrót meczu [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS 2]\nInter Mediolan przegrywał na San Siro z AS Romą 0:1, ale nie dawał za wygraną i dążył do wyrównania. W końcu, w 86. minucie spotkania, świetnie interweniujący Alisson skapitulował. Gola na wagę remisu strzelił Matias Vecino.\nPiłkarze Realu Madryt pokonali w niedzielę Deportivo La Coruna aż 7:1. Pierwsza połowa nie zwiastowała jednak takiej kanonady strzeleckiej, bo po 45 minutach był remis 1:1.\nSpotkanie 21. kolejki włoskiej Serie A pomiędzy Atalantą Bergamo a SSC Napoli, zakończyło się skromnym zwycięstwem gości. Gola na wagę zwycięstwa strzelił Dries Mertens. W pierwszej jedenastce na boisko wybiegł Piotr Zieliński.\nMŚ w Oberstdorfie: Niemcy mają bohatera, który bije Freitaga na głowę\nNiemiecka prasa nie ekscytuje się brązowym medalem Richarda Freitaga w konkursie indywidualnym MŚ w lotach narciarskich. Nasi zachodni sąsiedzi mają bowiem innego bohatera. - Najważniejsze jest narciarstwo alpejskie i zjazd w Kitzbuehel, który w sobotę po raz pierwszy od 39 lat wygrał Niemiec - 24-letni Thomas Dressen. Dla Niemców to ważne wydarzenie - mówi Grzegorz Wojnarowski, wysłannik WP SportoweFakty na MŚ w lotach.Zobaczcie jego korespondencję z Oberstdorfu przed niedzielnym konkursem drużynowym na MŚ w Oberstdorfie (początek o godz. 16.00).\nMŚ w Oberstdorfie: dobre wieści przed konkursem drużynowym\nGrzegorz Wojnarowski, korespondent WP SportoweFakty na MŚ w lotach narciarskich, przekazuje najnowsze informacje przed niedzielnym konkursem drużynowym. Zawody mają się rozpocząć punktualnie o godz. 16.00.Przed południem w Oberstdorfie wiał dość mocny wiatr i sypał śnieg, ale wszystko wskazuje na to, że pogoda nie przeszkodzi skoczkom. - Dostaliśmy informację od szefa biura prasowego, że jest idealny "timing". Na godzinę 16 się wypogodzi, przestanie padać, wyjdzie słońce, wiatr też nie będzie silny. Jeśli prognozy się sprawdzą, obejrzymy fajną, ciekawą i przede wszystkim sprawiedliwą walkę o medale w drużynie - mówi Grzegorz Wojnarowski.\nUD Las Palmas ograło Valencię. Zobacz skrót meczu [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS]\nMiłe złego początki. Piłkarze Valencii już w 5. minucie wyszli na prowadzenie w meczu z UD Las Palmas. Na tym jednak ich dobre momenty się skończył, bowiem kolejne dwa gole zdobyli gospodarze (2:1) i to oni sięgnęli po komplet punktów.\nNiespodzianka w Madrycie. Atletico nie wygrało z Girona. Zobacz skrót meczu [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS]\nRemisem zakończyło się starcie Atletico Madryt z Gironą. W sobotnie popołudnie na Estadio Wanda Metropolitano gole strzelali Antoine Griezmann i Cristian Portu.\nELEAGUE Major Boston 2018: Zobacz najlepsze akcje graczy Virtus.pro\nPolska "złota piątka" Counter Strike: Global Offensive bardzo nieudanie rozpoczęła udział w ELEAGUE Major Boston 2018. Virtus.pro przegrało z ekipą Quantum Bellator Fire aż 3:16. Udanych akcji naszych zawodników nie było w tym spotkaniu wiele. Zapraszamy do obejrzenia tych najciekawszych.\nParyżanie ośmieszyli rywali - zobacz osiem bramek w meczu PSG - Dijon [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS 1]\nDrużyna Paris Saint-Germain nie miała litości dla swojego rywala. Neymar i spółka strzelili drużynie Dijon FCO aż osiem bramek, momentami ośmieszając wręcz defensywę przeciwnika.


Wiesław Fusek – Wikipedja, wolna encyklopedia\nData i miejsce śmierci 3 wżeśnia 2011\nPuźniejsza praca kierownik apteki w Gorlicah\nWiesław Fusek (ur. 27 kwietnia 1912 w Bieczu, zm. 3 wżeśnia 2011 tamże) – polski farmaceuta, aptekaż w Bieczu i Gorlicah, artysta-malaż i literat, żołnież Samodzielnej Brygady Stżelcuw Karpackih, kawaler Orderu Virtuti Militari.\nWiesław Fusek był wnukiem i synem bieckih aptekaży: jego dziadek Wilhelm (1842–1914) był powstańcem styczniowym, ojciec Witold (1885–1941) etnografem amatorem, kolekcjonerem, działaczem patriotycznym i społecznym. Po ukończeniu w 1932 roku gimnazjum w Gorlicah, gdzie działał aktywnie w harcerstwie, Wiesław Fusek rozpoczął studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Podobnie jak ojciec, był związany z polityką Obozu Narodowo-Radykalnego. Dyplom uzyskał w 1938 roku, po czym odbył służbę wojskową w Szkole Podhorążyh Sanitarnyh Rezerwy i 5. Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Krakowie. Podczas wojny obronnej 1939 roku był pżydzielony do apteki szpitala wojskowego. Ewakuowany na Węgry i internowany w Kisbodak, w lutym 1940 roku pżedostał się do formującego się Wojska Polskiego we Francji.\nW kwietniu 1940 roku został wysłany z transportem żołnieży do Bejrutu, gdzie dołączył do powstającej Samodzielnej Brygady Stżelcuw Karpackih. W jej składzie, jako żołnież służb sanitarnyh, pżeszedł szlak bojowy brygady, puźniej 3. Dywizji Stżelcuw Karpackih. Brał między innymi udział w walkah o Tobruk, w Libii i Egipcie oraz kampanii włoskiej, od Monte Cassino do Bolonii. Swoje pżeżycia opisał w książce Pżez piaski pustyń. Z dziennika żołnieża Brygady Karpackiej. We Włoszeh ożenił się z Delią Bornaccini.\nZdemobilizowany w stopniu porucznika, powrucił z żoną do Polski w 1947 roku. Objął aptekę w Bieczu, należącą pżed wojną do ojca. Po jej upaństwowieniu w 1951 roku został kierownikiem apteki we Frysztaku, a następnie w Gorlicah, gdzie pracował do pżejścia na emeryturę. Był malażem-akwarelistą, działaczem społecznym i regionalistą silnie związanym z Bieczem i Gorlicami, Honorowym Obywatelem Ziemi Gorlickiej oraz Honorowym Członkiem Toważystwa Miłośnikuw Biecza.\nBył odznaczony między innymi Kżyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (pżez żąd londyński), Srebrnym Kżyżem Zasługi z Mieczami.\nZmarł 3 wżeśnia 2011 roku w Bieczu i został pohowany na miejscowym cmentażu parafialnym.\nKatażyna Łysak, Aneta Muha: Mam szczerą wolę całym sercem pełnić służbę Bogu i Polsce... – żecz o bieckih harceżah w latah II wojny światowej. Biecz: 2011.\nZmarł mgr farm. Wiesław Fusek. „Farmacja Pomoża Środkowego. Biuletyn Informacyjny Środkowopomorskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej w Koszalinie”. Nr 5 (217)/2011. ISSN 1231-5737.


RSS - bądź na bieżąco z polskim hokejem - Blog hokejowy by HSK\nStart » RSS » RSS - bądź na bieżąco z polskim hokejem\nRSS - bądź na bieżąco z polskim hokejem\nPo długich i ciężkich testach udało się stworzyć coś wyjątkowego - kanał RSS dla wszystkich liczących się mediów, które piszą o hokeju. W kanale znaleźli się przedstawiciele każdej gałęzi piątej władzy - prasy, telewizji, radia i internetu. A na dokładkę PZHL i hokejowy blog. Nie możecie z niego nie korzystać, jeżeli nie chcecie przegapić czegoś interesującego.\nŁatwo nie było. Oczywiście część kanałów była dostępna od razu i wystarczyło je połączyć, ale były i takie strony, które dla hokeja nie miały oddzielnego RSS-a. Zabrakło go chociażby dla Gazety Wyborczej, która o hokeju pisze sporo, a także dla Interii i radia RMF FM. Na szczęście różnymi metodami takie kanały powstały, a w efekcie powstał i kanał "Hokejowe newsy", zbierając w jednym miejscu Przegląd Sportowy, Gazetę Wyborczą, hokej.net, Interię, RMF FM, TVP Sport, PZHL i bloga. Jak napisał Tolkien myśląc o hokeju: "Jeden, by wszystkie zgromadzić".\nTytuł każdego artykułu wzbogacił się o źródło, żeby od razu było jasne skąd tekst pochodzi, nie mogło zabraknąć też graficznych miniatur oraz wypełnionej rubryki "autor". Wszystko to, by bezboleśnie można było wyłuskać najciekawsze informacje z potoku nowin, bo teoretycznie hokej w mediach jest nieobecny, ale po dodaniu kanału do czytnika można się nieźle zdziwić.\nKanały można znaleźć na samej górze, po lewej stronie. Drugi RSS to właśnie "Hokejowe newsy", ale jeżeli nie potrzebujecie aż tylu informacji, to obok znajduje się RSS bloga, warto mieć jego subskrypcję - na Facebooku (i innych portalach) nie wszystkie wiadomości z hokejowego fan page'a są wyświetlane na Waszych kontach.\nAby móc korzystać z kanału, należy mieć do niego odpowiednie narzędzie. "Hokejowe newsy" zostały przetestowane na wtyczce RSS do komunikatora AQQ, programach obsługujących RSS, wtyczkach do przeglądarek i czytnikach internetowych. Jest więc w czym wybierać.\nGoogle Reader jest najpopularniej używanym czytnikiem, choć do najlepszych nie należy. Zaletą jest to, że dostęp do swojego konta można mieć z każdego miejsca, w którym jest internet, także przez telefon. Wadami są: toporny interfejs oraz rzadkie aktualizacje kanałów. Google chwali się, że dla kanałów ze znikomą liczbą subskrybentów odświeżanie następuje co godzinę, ale w praktyce podczas testów zdarzało się często, że przerwy sięgały godzin kilkunastu. I w przeciwieństwie do reszty czytników ręcznie czasu odświeżania zmienić się nie da.\nFeedly nie jest niczym innym, jak Czytnikiem Google'a w ładniejszym opakowaniu. Trzeba przyznać, że stworzony kanał najładniej prezentował się właśnie tutaj. Wyświetlane wpisy przypominały stronę gazety lub portal internetowy. Czytnikowi udaje się także w części przypadków samemu pobierać główne zdjęcie z artykułu, mimo że nie jest ono przesyłane przez RSS. Resztę plusów i minusów siłą rzeczy Feedly odziedziczył po starszym bracie.\nOstatnim przedstawicielem internetowych czytników jest Rolio. Dosyć ascetyczny wizerunek może zniechęcić do korzystania z jego usług. Poza wyświetlanym tytułem nie dowiemy się o artykule niczego więcej - żadnego skrótu, praktycznie żadnych miniatur. Ogromną przewagą jest jednak to, że jest najszybszy - sprawdzanie kanałów odbywa się co kilkanaście sekund.\nZ aplikacji na komputer na pewno wyróżnia się FeedDemon. Jest prosty w obsłudze, ładny i czytelny. W prostocie kryje się też poważna wada - sortowanie jest bardzo ubogie i ogranicza się właściwie do daty. Na szczęście, by znaleźć wpis można skorzystać z wbudowanej wyszukiwarki lub włączyć filtrowanie. Możliwe jest także przeczytanie artykułu bez uruchamiania przeglądarki, poprzez zintegrowaną obsługę IE. Można go także wykorzystywać do obsługi konta w Czytniku Google'a.\nRSSOwl jest najbardziej rozbudowanym programem do obsługi kanałów ze wszystkich prezentowanych. Sortować można po wszystkich elementach składowych wiadomości - dacie utworzenia, opublikowania, pobrania, autorze, tytule czy kategorii. A oprócz tego jest jeszcze filtrowanie, grupowanie i wyszukiwanie. Sowa potrafi również pobrać pełną treść artykułu i wyświetlić ją w programie. Umożliwia także synchronizację z Google'em. Mimo, że program jest najlepszy, to jako jedyny miał problem z utworzonym kanałem. Na szczęście rozwiązaniem okazał się kanał Atom utworzony w Czytniku Google'a. Można go znaleźć tutaj.\nBrief to z kolei polska wtyczka do Firefoxa, bazująca na dynamicznych zakładkach. Jest prosta, elegancka i w zupełności wystarcza do podstawowej subskrypcji kanałów RSS. Odnajdując nowe wpisy potrafi wysłać powiadomienie na systemowy pasek, lub wyświetlić ich liczbę na przycisku w przeglądarce. Dzięki temu od razu wiemy, czy pojawiło się coś, czego jeszcze nie czytaliśmy. "Hokejowe newsy" działają także na innych wtyczkach, np. na NewsFoksie.\nOprócz samego stworzenia kanału były także pomysły na inne jego wykorzystanie. Stworzenie internetowego dziennika w pdf-ie, czy połączenie z bardzo popularnymi na zachodzie, wśród właścicieli smartfonów i tabletów, aplikacjami w stylu Readability, Pocket czy Instapaper, które umożliwiają przeglądanie interesujących treści, przed czytaniem usuwając z nich wszelkie reklamy i zdjęcia. Niestety nie potrafiły poradzić sobie z "polskim" html-em. Mobilnym użytkownikom pozostaje więc specjalna wersja bloga na telefony komórkowe - automatycznie uruchamiana pod tym samym adresem www po wykryciu urządzenia przenośnego.\nTemat pdf-ów z racji wygody w ich użytkowaniu jednak nie upadł. Udało się dodać odpowiednie opcje do bloga.\nŚciągaj artykuły w pdf-ie!\nTeraz po włączeniu obsługi skryptów można pobierać artykuły znajdujące się na blogu w wersji pdf!\nI jak Wam się to wszystko podoba?\n3 razy skomentowano :\nRewelacja! Dzięki wielkie za ten kanał, w swoim czytniku rss mogę pare kanałów wywalić.\n29 listopada 2012 17:29\nMam nadzieję, że będzie działał po wieki wieków :)\nA jakiego czytnika używasz?\n29 listopada 2012 19:22\nRSS Bandit, trochę momentami wolno chodzi, ale to wina ok. 50-60 różnych kanałów subskrybowanych i mojego kilkuletniego już komputera :)\n30 listopada 2012 17:25


Trzydniówka to popularna wśród rodziców i pediatrów nazwa rumienia nagłego, czyli dość powszechnej choroby wirusowej pojawiającej się w wieku niemowlęcym. Wywołują ją wirusy HHV-6 i HHV-7. Prawdopodobnie jest to najczęstsza infekcja diagnozowana u tak małych dzieci. Sama w sobie nie jest groźna i – jak wskazuje nazwa – zwykle ustępuje właśnie po 3 dniach. Nie należy jej jednak bagatelizować. Dowiedz się, jak leczyć popularną trzydniówkę.\nNajbardziej charakterystycznym i wzmagającym czujność rodziców objawem jest pojawienie się wysokiej gorączki – dosłownie znikąd, bo dziecko wcześniej na nic się nie uskarża. Temperatura może sięgnąć nawet 40 stopni Celsjusza, co u takiego malucha jest bardzo groźne, dlatego bezwzględnie należy zbijać gorączkę paracetamolem oraz stosować zimne okłady lub nawet kąpiele w zimnej wodzie. Temperatura może się utrzymywać przez 2-4 dni.\nTrzydniówkę najłatwiej poznać po tym, że poza gorączką dziecko nie ma żadnych innych objawów ani kataru, ani kaszlu. Badanie moczu nie wykaże również infekcji układu moczowego.\nPewność co do tego, że dziecko miało trzydniówkę zyskamy po ustąpieniu temperatury. Wówczas na ciele maluszka powinna pojawić się charakterystyczna wysypka, która przypomina tę towarzyszącą różyczce. Można ją zaobserwować głównie na karku, tułowiu i buzi. Co ciekawe, wysypka zanika po tym, jak uciśniemy widoczną zmianę.\nNie ma jednego ogólnego leku na tę infekcję. Pediatrzy są zgodni, że trzydniówkę, czyli rumień nagły, leczymy wyłącznie objawowo. Podstawą jest zbijanie temperatury i baczne obserwowanie dziecka. Nie można dopuścić, aby wysoka gorączka utrzymywała się dłużej niż kilka godzin. Jeśli rodzice nie są w stanie jej zbić powinni pilnie zgłosić się do szpitala dziecięcego.\nBardzo ważne w leczeniu trzydniówki jest nawadnianie organizmu dziecka. Idealnie będzie, jeśli maluch jest karmiony piersią – wówczas warto go przystawiać nieco częściej i pilnować, by opróżniał całą pierś.\nCo z wysypką? Nie trzeba się nią specjalnie przejmować. Nie ma ona charakteru wysiękowego, co oznacza, że nie ma potrzeby stosowania żadnych maści czy kremów antybakteryjnych. Wysypka ustąpi samoistnie już po kilkunastu godzinach od pojawienia się na ciele malucha.


Pochwała lęku -\nBudujesz swoją historię, tworząc swoje życie. Zarówno jak śpiewasz, tańczysz, budujesz domy, pieczesz chleb, lepisz w glinie. W każdym działaniu, które przejawia się przez ciebie jest cząstka, mówiąca o twojej wyjątkowości. I to jest ważne. Bez względu na to czy słyszą cię miliony czy kilka osób.\nMoja historia co jakiś czas tworzy się na nowo. Jak coś odpuszczam, to zaraz przychodzą nowe jakości. Pewnie, w całości, gdzieś kiedyś, da to obraz całego mojego życia. Ale w tu i teraz jest burzenie i budowanie, odpuszczanie i przyjmowanie. Tylko ja mam władzę, aby tak się działo. Nie ma już miejsca na pośredników. Moja historia jest moją drogą i odpowiedzialnością. Jest odpuszczeniem kontroli umysłu, który wiele już zaplanował, ale musi zwolnić. Ustąpić temu, co ma się wydarzyć, z woli rzeczy, które są mi przeznaczone.\nChyba chcę napisać o czymś większym, bo do tego tekstu podchodzę już dobrych kilka dni. Umówmy się, napiszę teraz tyle ile zdołam, ok? Coś czuję że nie wyczerpię tematu, więc będę do niego wracać. Krystalizuje mi się motyw mojego bloga. Zawsze chciałam pisać, i to o czym pisałam po prostu wychodziło ze mnie. Teraz rozumiem inaczej „ogarnianie chaosu” – błyskotliwą umiejętność, którą nabyłam z wraz z rozwojem życia. Teraz wiem, że chaosem nie jest tylko życie, to także podszyte różnymi sytuacjami emocje. Całkiem nieźle nauczyłam się z nimi żyć. Aż nie zauważyłam, że potwornie boję się niektóre dopuścić do siebie. Upchnięte w ciemnych zakamarkach były dla mnie trochę oswojone. Wiedziałam, że są i na tym kończyła się mądrość.\nU mnie jeszcze na długo przed słowem. Słowa i moje pisanie pojawiły się jako potrzeba pokazania się, bycia zauważoną. Nawet przez samą siebie. Skomlenie uwagi pozwoliło wyjść na zewnątrz kilku ładnych historiom, i dobrze. Przeczytało je wiele osób, czyli nie zostały zapomniane. Teksty przechodziły przez różne moje stany bycia, od zachwytu nad codziennością do odkrywania głębi bardzo trudnych doświadczeń. I teraz wiem, że w życiu, jak w procesie, wszystko ma swoją kolejność. Niczego nie można (i ja niczego nie mogłam) pospieszyć, zmienić, nadać innego znaczenia. Nie mogę swoich historii naginać do czyichś potrzeb. Długo myślałam że w mojej brzęczy tylko potrzeba zauważenia i przytulenia ogromnego smutku, który nosiłam.\nTo, czego najbardziej się zawsze bałam to samej siebie. Lęk przed samą sobą sparaliżował mnie dokładnie. Zatrzymał mnie w zastygnięciu na wiele lat. To taka postawa, kiedy trzymasz wszystko w ryzach. Spięte barki powstrzymują całą klatkę piersiową i serce, napięte nogi nie pozwalają ruszać się biodrom.\nTrzymałam z kontroli umysłu, ciało pierwsze dało mi sygnały, że już nie ma potrzeby walczyć. Możesz żyć i być taka jaką chcesz być. I to jest najpiękniejsze. Otrzeźwiającą lekcja była myśl, że nie chodzi w tym wszystkim tylko o mnie. Oczywiście w największy sposób tak, ale tak naprawdę chodzi i o ciebie, i ciebie i ciebie. Jesteśmy jako ludzie tak mocno ze sobą połączeni. Zatrzymując prawdę o sobie, nie pozwalałam jednocześnie przejrzeć się w niej tak wielu osobom.\nLęk przed dopuszczeniem prawdy o sobie był największym i najpiękniejszym procesem, jaki przeszłam\nJestem wdzięczna, że tym razem nie uciekłam. Tym razem strach przed odrzuceniem i zobaczeniem mnie tak bardzo zwyczajną, nie zwyciężył. Nie poszłam w utarte schematy, żeby tylko mniej się bać prawdy o sobie. Lęk był tylko rozpaczliwym wołaniem, manifestacją większych uczuć. Rodzącą się mocą kobiecości. Pochwałą wrażliwości. Krainą łagodności.\nDopuszczam do siebie to, że jestem najlepszą wersją siebie i kocham siebie w pełni.\nJestem kobietą, która na pewnym etapie swojego życia odpuściła miłość. Pozwoliłam siebie nie kochać.\nTeraz czuję, że mogę odpocząć. Odpuścić oczekiwania, gonitwę za wyobrażeniem o mnie. Teraz mogę być w pełni sobą. Tak długo kryłam swoją łagodność i delikatność, teraz czuję że to moja największa moc. Ta wrażliwość czucia do głębi, inaczej niż inni, i oddania się w pełni naturalnym instynktom i boskiemu prowadzeniu.\nNauczyłam się być dla siebie czuła.\nI wiem, że teraz mnie widzisz w pełni.


Assassin’s Creed Odyssey - możecie już zakończyć Dziedzictwo pierwszego ostrza\nAssassin’s Creed Odyssey – możecie już zakończyć Dziedzictwo pierwszego ostrza\n6 marca 2019 Darek Madejski 0 Comments Assassin's Creed, Assassin's Creed Odyssey, Dodatki do Assassin's Creed Odyssey\nTrzeci i zarazem ostatni epizod dodatku fabularnego do Assassin’s Creed Odyssey – Dziedzictwo pierwszego ostrza – jest już w sprzedaży.\nFirma Ubisoft ogłosiła, że „Rodowód”, ostatni epizod pierwszego rozszerzenia fabularnego „Dziedzictwo pierwszego ostrza” w Assassin’s Creed Odyssey, jest już dostępny na PlayStation 4, Xbox One oraz komputerach Windows PC w polskiej wersji językowej (napisy).\nAby zyskać dostęp do „Rodowodu”, gracze muszą ukończyć„Ściganych” i „Spuściznę cienia”, czyli kolejno pierwszy i drugi epizod „Dziedzictwa pierwszego ostrza” oraz serię zadań na wyspie Naksos w 7. rozdziale głównej kampanii w grze. Muszą też posiadać postać poziomu 28 lub wyższego.\nPlan wsparcia po premierze gry Assassin’s Creed Odyssey jest największym i najbardziej ambitnym w historii serii, a dodatek „Dziedzictwo pierwszego ostrza” jest zaledwie początkiem dla graczy, którzy chcą poznać nowe przygody w starożytnej Grecji. Posiadacze przepustki sezonowej zyskają dostęp do dwóch dużych wątków fabularnych, podzielonych na epizody – „Dziedzictwa pierwszego ostrza” i „Losu Atlantydy”. Gracze mogą zagrać w nowe epizody tuż po ich premierze albo poznać epickie przygody w całości, gdy tylko wszystkie części zostaną już udostępnione. Przepustka sezonowa zawiera także gry Assassin’s Creed III Remastered i Assassin’s Creed III Liberation Remastered, które zostaną udostępnione 29 marca, na PlayStation 4 oraz komputerach Windows PC w polskiej wersji językowej (napisy).\n← Sony ma nowy filmik z Wiedźminem! Fani spekulują – Wiedźmin 4 na PS5 czy remastery?\nDarmowe Metro Exodus, Anthem i Battlefield 5 w nowej promocji kart GeForce RTX →


Powstaną odpadowe arcydzieła - Drugie Życie Elektrośmieci\nTrwa IV edycja Międzyprzedszkolnego Konkursu Plastycznego pt. „Mamy pomysły na odpady”. Konkurs jest adresowany do szczecińskich przedszkolaków.\nOrganizatorem konkursu jest Przedszkolne Koło Ligi Ochrony Przyrody przy Przedszkolu Publicznym nr 3 w Szczecinie „Pentliczek”: opiekun PK LOP R. Wiśniewska, dyrektor przedszkola C. Ostrowska, A. Listek, M. Bacławska, B. Nawrocka, M. Szpakowska\nPrzedmiotem konkursu są prace o tematyce ekologicznej i przyrodniczej – temat dowolny, wykonane dowolną techniką, ale z wykorzystaniem różnych odpadów.\nKażde przedszkole w Szczecinie może nadesłać po 4 prace z każdej kategorii wiekowej opatrzone metryczkami. Prace należy dosłać lub dostarczyć indywidualniedo 13 lutego na adres: Przedszkole Publiczne nr 3 „Pentliczek” ul. Potulicka 62, 70 –230 Szczecin z dopiskiem „Mamy pomysły na odpady”. Komisja konkursowa dokona oceny prac w kategoriach wiekowych: 3-4 lata, 5-6 lat. W każdej kategorii zostaną ufundowane 3 nagrody główne, 4 wyróżnienia oraz dyplomy dla wszystkich uczestników konkursu i dla ich opiekunów.\nWręczenie nagród tylko dla laureatów połączone z wystawą nadesłanych prac nastąpi 10 marca o godzinie 10:00 w Przedszkolu nr 3 „Pentliczek” zastrzegamy sobie prawo do zmian.\nOrganizatorem konkursu jest Przedszkolne Koło Ligi Ochrony Przyrody przy Przedszkolu Publicznym nr 3 w Szczecinie.


Hitler nasz współczesny | Miesięcznik Znak\nJohn Connelly styczeń 2016\nHistorycy od dziesięcioleci zajmowali się zbrodniami Hitlera i Stalina, przez co jeszcze kilka lat temu można było mieć wrażenie, że już niewiele więcej da się na ten temat napisać. I wtedy Timothy Snyder opublikował Skrwawione ziemie, pokazując, że umknęło nam coś istotnego: co to znaczyło żyć i umierać na terenach rządzonych przez tych dwóch ludzi. Autor przywołuje zapomniane historie mało znanych ziem leżących między Poznaniem a Smoleńskiem i choć krytycy twierdzą, że nie wyjaśnił przyczyn masowej zbrodni, to książka i tak trafiła do kanonu. Zadaję tę lekturę swoim studentom, dla których jest ona pouczająca, poruszająca i bardzo wciągająca. Snyder dzięki tej publikacji znalazł się w gronie naszych najbardziej cenionych historyków. Jest przy tym mistrzem słowa, swoją mocną prozą rzucającym czytelnikowi wyzwanie w niemal każdym zdaniu i niestrudzenie zgłębiającym moralne aspekty podejmowanych tematów, wśród których najważniejszy to masowe mordy.\nW Czarnej ziemi Snyder znów wraca do Hitlera, ponieważ wierzy, że Holokaust „stanowi wieczny precedens, z którego do tej pory nie wyciągnęliśmy należytych wniosków”. W tym miejscu jednak napotykamy problem semantyczny. „Precedens” to – jak podaje Słownik języka polskiego – „wypadek poprzedzający inne podobne wydarzenie; zdarzenie, rozstrzygnięcie służące za przykład lub uzasadnienie w załatwieniu spraw analogicznych”. Jak więc może być „wieczny”? Wydaje się raczej, że w każdej epoce musimy rozstrzygać na nowo, czy okoliczności są takie, jakie wystąpiły wcześniej.\nOkoliczności, które doprowadziły do Holokaustu, to przede wszystkim idee i polityka Adolfa Hitlera, dlatego Snyder na samym początku książki zarysowuje szeroko jego wizję świata. Dla Hitlera historia była niekończącą się rywalizacją ras o „ziemie”, a jedyna możliwa etyka polegała na „wierności wobec rasy”. Narody, które nie rościły sobie prawa do przestrzeni, skazywały same siebie na osłabienie i zanik. Żydzi byli złowrogimi głosicielami międzynarodowej solidarności, którzy podawali w wątpliwość to, czy natura ustanowiła „prawo” samozachowawczości dla Niemców czy kogokolwiek innego.\nDo tego momentu wszystko powinno wydawać się znajome tym, którzy orientują się w poglądach Hitlera. Snyder odchodzi od ustaleń wcześniejszych autorów dopiero wtedy, gdy zaczyna przedstawiać go jako człowieka kierującego się głęboko zakorzenionym pragnieniem przywrócenia „planety” do jej naturalnego stanu, dla którego zagrożeniem mieli być Żydzi. W ten sposób autor dowodzi, że postawa Hitlera wobec Żydów była zasadniczo pochodną jego „światopoglądu ekologicznego”: dla Hitlera „projekt usunięcia milionów Żydów z Europy (…) to część ogromnego przedsięwzięcia odnowy ekologicznej, którego powodzenie oznaczałoby przywrócenie planety do właściwego stanu”.\nZaskakiwać może to, że Hitler Snydera postrzegał państwo jako przeszkodę w spełnieniu tych ambicji. Inni historycy tego nie dostrzegają: „Oskarżamy państwo, lecz mord stał się możliwy dopiero wtedy, gdy zniszczono jego instytucje”. Według autora kwestie ekologii i państwowości były ze sobą powiązane: „W niniejszej książce przechodzę od wizji żydowskiego zagrożenia dla planety do koncepcji bezpaństwowości mającej mu zaradzić (…). W szczególnym przypadku Holokaustu ważne wydaje się jednak w pierwszej kolejności ustalenie, jak jego autor pojmował planetę, gdyż wizja stosunków międzynarodowych Hitlera była pochodną jego poglądów na ekologię”.\nRozmawiałem jakiś czas temu z poważanym filozofem katolickim, który był oczarowany wizją przedstawioną przez Snydera, ponieważ „w końcu” ktoś zaproponował logiczny schemat, w którego ramach Hitler staje się zrozumiały: całe postępowanie ruchu nazistowskiego wywodziło się z podstawowego zestawu przekonań na temat planety zagrożonej przez Żydów. Ten model uwodzi elegancją.\nCały problem polega na tym, że kiedy odwołamy się do słów, które Hitler faktycznie napisał lub wypowiedział, nie odnajdziemy w nich człowieka opisanego przez Snydera. Nie mamy dowodów na to, żeby Hitler przejmował się stanem „planety”. To słowo pojawia się na 36 stronach książki Snydera, ale tylko na 7 stronach dwóch tomów Mein Kampf i jedynie raz w wymownej, nieopublikowanej „drugiej książce” Hitlera z 1928 r. Szydząc z pacyfistów, przywódca nazistów pisał, że ci, którzy ignorowali prawa selekcji naturalnej, ryzykowali wyludnienie planety, a w rezultacie „nasza planeta, bezludna jak przed milionami lat, będzie pędzić w eterze”.\nObsesje Hitlera można byłoby opisać jako ekologiczne w sensie metaforycznym: uwalniał świat z „żydowskich zanieczyszczeń”. Ale Snyder nie stosuje takiego zabiegu. Dla niego ekologiczna troska Hitlera ma znaczenie dosłowne, dotyczy stosowania praw wobec fizycznej, biologicznej planety. Nie jest terminem użytym w celu przeprowadzenia chłodnej analizy, pojawia się raczej, żeby wyrazić sposób, w jaki na rzeczywistość miałby patrzeć sam Hitler. Jednak najbardziej ekologiczną kategorią, jaką znajdziemy w Mein Kampf, będzie kategoria gatunku. W odczuciu Hitlera rasy były jak gatunki, czyli nie powinny się ze sobą mieszać, ale nie był on zainteresowany gatunkami jako takimi, nie obchodziły go temperatury oceanów, stężenie azotu w glebie ani zachowywanie równowagi flory i fauny w środowisku naturalnym. Twierdzić, że troszczył się o ekologię, to jak utrzymywać, że był astronomem, ponieważ interesował się astrologią.\nSnyder nie używa słowa „antysemita”, żeby opisać Hitlera, mimo że ten sam siebie dokładnie tak określał. Zamiast tego historyk przedstawia podejście dyktatora do Żydów w słowach, których próżno szukać w jego pismach. Hitler, jakiego znamy z Mein Kampf, nie przypisywał Żydom winy za „upadek człowieka” ani nie utrzymywał, że „każda uniwersalna idea torowała drogę żydowskiej dominacji”, tak jak robi to Hitler opisany w Czarnej ziemi. Wśród słów autora Mein Kampf nie znajdziemy twierdzeń o tym, że „abstrakcyjna idea państwa także pochodziła od nich” [Żydów] ani że „tym, który przyniósł na ziemię wiedzę o dobru i złu oraz zniszczył Eden, był Żyd”.\nSnyder nie próbuje odpowiedzieć na pytanie, dlaczego Żydzi mieliby opierać się prawom natury, przez co traci okazję, żeby przyjrzeć się głębszym przesłankom leżącym u podstaw decyzji Hitlera o ich masowym mordzie. Sam Hitler nie mógł jednak nie zająć się tym pytaniem i ucieka się do wyjaśnień wykraczających poza kwestie natury. Nazywa ich „przeciwnikami całej ludzkości”, którzy popełniali złe czyny / uczynki „z diabelską radością”. W umysłach Niemców takie słowa kojarzyły się z antychrystem, siłą przeciwstawiającą się woli Stworzyciela. Hitler uruchamia machinę Holokaustu nie z troski o planetę, jego działania podyktowane są rasizmem i antysemityzmem wyrosłymi na dawnych chrześcijańskich wierzeniach, że Żydzi są wrogami Boga.\nSnyder nie myli się, kiedy przedstawia darwinistyczne poglądy Hitlera na temat odwiecznej walki ras, ale – podobnie jak w innych fragmentach swojej pracy – gubi się, kiedy przestaje trzymać się źródeł historycznych. Hitler nie pisał o „prawie dżungli”. Nie nazywał ludzi „zwierzętami”. A przede wszystkim, inaczej niż Hitler Snydera, Hitler historyczny nigdy nie mówił o rasie niemieckiej, zawsze mówił o narodzie niemieckim. Jeśli cokolwiek interesowało go w historii lub nauce, to właśnie jego naród.\nUżywał słowa „naród”, nie „rasa”, ponieważ odpowiadało to potocznemu, ale i naukowemu językowi jego czasów. Hitler nie przywiązywał większej wagi do nauki o Ziemi (ekologii), ale miał dużo szacunku dla nauki o człowieku (antropologii), według której w Europie nie występowały czyste rasy, lecz jedynie rasy mieszane. Mówił też o Francuzach, Anglikach i Rosjanach, których rozpatrywał w kategoriach ras mieszanych (za najwartościowszych uznawał rzekomo nordyckich Anglików). Jednak jego deklarowane przywiązanie do nauki kończyło się tam, gdzie pojawiał się temat Żydów. Hitler wielokrotnie pisał, że ze wszystkich narodów tylko Żydzi istotnie stanowili rasę, ale rasę szczególnego rodzaju – taką, która zaprzecza kategorii rasy. Nazistowscy naukowcy podporządkowali się tej logice, kiedy uznali ustawy norymberskie z 1935 r., które ze wszystkich ludów świata, włączając w to Niemców, definiowały tylko jeden – Żydów.\nHitler niewątpliwie był rasistą, ale jego nienawiść wobec Żydów pozostawała od tego niezależna i nie do końca można ją wywieść z jakiejkolwiek innej logiki, czy to związanej z nauką o rasach czy z historią. Snyder myli się, kiedy pisze, że Hitler nie interesował się historią z powodu swojego rasizmu. Przeciwnie, on fascynował się historią, ale Żydzi w jego opinii mieli moc niweczyć i przekraczać historię, co znów przypomina chrześcijańskie wyobrażenie Szatana.\nDla wzmocnienia efektu i dramaturgii Snyder wielokrotnie odwołuje się do kategorii ostatecznych. Mało miejsca poświęca np. analizie antysemityzmu, który mógł motywować niemieckich zabójców Żydów, ponieważ „do końca nie wyjaśnia” on ich postępowania. Autor uważa, że to bezkompromisowa obsesja Hitlera na punkcie konfliktu rasowego była źródłem jego pogardy dla państwa. „Nie ma czegoś takiego – pisał Hitler – jak państwo będące celem samym w sobie”, czytamy u Snydera. „Jak wyjaśniał, »najwyższym dążeniem istot ludzkich« jest nie »zachowanie jakiegoś państwa czy rządu, ale zachowanie gatunku«”. Według historyka Niemcy pod przywództwem Hitlera dążyli do zniszczenia państw i „państwowości”, ponieważ anarchia pozwoliłaby im zabijać tych, którzy byli od nich rasowo gorsi.\nProblem znów polega na tym, że kiedy otworzymy Mein Kampf, jego autor będzie jawił się nam zupełnie inaczej. W jego opinii Żydom brakowało „idealistycznej postawy rasy państwowej”. Przejawiali też wrodzoną nieumiejętność do stworzenia państwa. Te słowa sugerują, że Hitler nie był przeciwnikiem państwowości. Uważał on, że państwa w naturalny sposób wyrastały z ludzkiej potrzeby, żeby ochraniać się w grupach. Państwa były dla niego „organizmem umożliwiającym i podtrzymującym życie narodu na ziemi…”. Hitler historyczny nie myślał o rasach, które ze sobą walczyły, tylko pisał o narodach i państwach. Za każdym zaś wrogiem Niemiec stał Żyd.\nOddalanie się od rzeczywistości\nNarracja Snydera jest pasjonująca, historyk potrafi tchnąć życie w różne wątki swojej opowieści jak rzadko który autor – myślę tu o opisach relacji między Niemcami, Polską i Rosją, przedstawieniu dążeń polskich przywódców do utworzenia ojczyzny Żydów w Palestynie, paradoksalnej roli Auschwitz, portretach bohaterskich wybawców i członków ruchu oporu, do których nigdy wcześniej żaden historyk nie podszedł z taką umiejętnością i empatią. Tylko że „wartość dodana” kolejnej książki o Holokauście powinna kryć się w nowatorskich tezach, które są w niej zawarte, a moim zdaniem tezy Snydera o odnowie ekologicznej i niszczeniu państwa z pobudek rasistowskich choć nadają kształt jego opowieści, to jednocześnie osłabiają jej historyczną wartość. Jest to szczególnie widoczne, kiedy dochodzimy do najbardziej pogmatwanego okresu, czyli lipca 1941 r.\nWówczas to reżim nazistowski złamał tabu i historycy do dziś spierają się nad powodami. O ile dotąd zajmując kolejne tereny w Związku Radzieckim, żołnierze niemieccy mordowali radzieckich komisarzy i Żydów płci męskiej, o tyle teraz zaczęli spędzać w jedno miejsce i rozstrzeliwać całe społeczności żydowskie: mężczyzn, kobiety i dzieci. Na początku 1942 r. liczba ofiar sięgnęła 800 tys.. Wydaje się, że taka zmiana jakościowa w polityce niemieckiej nie mogła zajść bez poparcia Hitlera, choć jak dotąd historykom nie udało się znaleźć pisemnego rozkazu wskazującego na jego bezpośrednią inspirację.\nSnyder doskonale opisuje metody i usprawnienia, z których korzystali tamtego lata naziści, aby uczynić mordowanie bardziej efektywnym, i w zgodzie z tezą Jana Tomasza Grossa zauważa, że lokalni kolaboranci wybrali współudział w hitlerowskim ludobójstwie, żeby ukryć własny współudział w zbrodniach sowieckich. Jak podkreśla Snyder, u początków masowych rzezi nie legł żaden plan, a nazistowscy obrońcy rasy niekiedy potrzebowali alkoholu, by ukoić swoje nerwy. Dla uspokojenia ich sumień karmiono ich cytatami z Mein Kampf, według których kampania ta była konieczną samoobroną.\nJaka w tym wszystkim była rola Hitlera? Do niedawna dominował pogląd, że na zwycięstwa na polu bitwy Hitler reagował „euforycznie”, snując wizje wprowadzenia „utopii” świata bez Żydów w życie. Niemniej ostatnio historycy zwrócili uwagę na fakt, że oddziały niemieckie zaczęły odnosić klęski właśnie w okresie, gdy rozpoczęły się rozstrzeliwania kobiet i dzieci. Jak ujmuje to brytyjski historyk Alex Kay, mieli teraz okazję zaspokoić powszechne wśród nazistów pragnienie zmiecenia Żydów z powierzchni ziemi i nie było powodu, żeby tego nie zrobić.\nWedług Snydera sprawy miały się inaczej. W jego ujęciu na kampanię kampanię hitlerowską składały się przynajmniej dwie wojny – jedna przeciw Słowianom, a druga przeciw Żydom. Gdy pierwsza z nich wytraciła impet, druga zajęła jej miejsce. „Mit judeobolszewizmu wydawał się usprawiedliwiać skierowane przeciw planetarnemu wrogowi uderzenie wyprzedzające, godzące w cenne tereny. Łączyło ono w sobie dwa założenia: eliminację Żydów i ujarzmienie Słowian. Po ustanowieniu tego związku w swoich teoriach i wywołaniu wojny na wschodzie Hitler w praktyce nie mógł już ponieść porażki. Nieudany podbój Słowian dostarczyłby jedynie argumentu za eksterminacją Żydów”.\nNajbardziej dramatyczną przeszkodę kampania wojskowa napotkała w grudniu, gdy Rosjanie przeprowadzili kontratak na przedpolach Moskwy, a Stany Zjednoczone włączyły się do wojny. W tym właśnie momencie w polityce nazistów nastąpił odwrót od koncepcji kolonizacji terytorium radzieckiego, a zwrot w kierunku domniemanych ekologicznych koncepcji Hitlera: „Nikt nie musiał mówić, że wojna w pierwotnie zaplanowanym kształcie jest przegrana, i nikt nie musiał tłumaczyć, że kolonizacja konkretnego terytorium zamieszkanego przez podludzi (w oczach nazistów) ustępuje miejsca uwolnieniu planety spod dominacji nieludzkich Żydów”.\nPodstawowym problemem tutaj, jak i w innych miejscach w książce, jest to, że Snyder zamiast cytować wypowiedzi nazistów, opisuje własnymi słowami, co według niego oni myśleli i czynili. W efekcie oddala nas o kilka kroków od tego, co rzeczywiście się wydarzyło. Tak naprawdę nikt w otoczeniu Hitlera nie wspominał o możliwości przegrania wojny ani wówczas, ani też znacznie później. Ktokolwiek poczynił taką sugestię, choćby w prywatnej rozmowie, tracił życie – co oznaczało, że nikt nie mówił o klęsce planu kolonizacji.\nW wyobrażeniu nazistowskich dowódców ich celem nie był „podbój Słowian”. Od ukazania się Mein Kampf po ostatnie dni Hitlera uważano, iż w wojnie chodzi o zdobycie „Raum” i wymordowanie Żydów, którzy jakimś sposobem zawsze stali za wszelkimi wrogami, a zwłaszcza za bolszewizmem. Słowianie to naród, który – tak się składa – mieszkali na wschodzie. Hitler nie myślał o nich jak o problemie, a tym bardziej celu ataku. W rozmowach z podwładnymi w sierpniu 1942 r., spoglądając w przyszłość, stwierdził: „Pochłoniemy albo usuniemy śmieszne sto milionów Słowian”. Rok wcześniej wielu zagłodzono na śmierć jako „bezużytecznych zjadaczy chleba”.\nNależy zwrócić uwagę na wyraz „pochłoniemy”. Hitler powtarzał za ówczesnymi antropologami, że Słowianie są niespójni rasowo i być może mają jakieś wartościowe domieszki, świadectwo mieszania się w odległej przeszłości z Aryjczykami. Na przykład liczba Czechów przeznaczonych do zgermanizowania przekraczała 50% populacji. Ujrzawszy blondwłosych Ukraińców, Hitler nabrał przekonania, iż są oni pozostałością wcześniejszej niemieckiej kolonizacji. Wcielał Ukraińców i Rosjan do swoich oddziałów i sprzymierzył się ze Słowakami i Chorwatami. Naziści nie głosili antyslawizmu ani nie prowadzili wojny przeciwko Słowianom. Ich jedyną troską – w kontekście planów kolonizacji rozległych terytoriów na wschodzie – było uczynienie z „elementów” nieniemieckich „helotów” w służbie Niemcom, lub przesiedlenie ich dalej na wschód.\nW sprawie bezpaństwowości\nNależy zauważyć, że posługuję się wyrazem „Słowianie”, tak jak rozumieli go dowódcy hitlerowscy, a nie tak jak używamy go dziś. Nie ulega wątpliwości, że od 1939 r. celem ich ludobójczej polityki byli Polacy, co przejawiało się np. w masowych deportacjach Polaków z Zamojszczyzny, wymordowaniu dziesiątków tysięcy intelektualistów i innych grup, bezwzględnym niszczeniu polskich miast i niezliczonych innych zbrodniach. Zgodnie z nazistowskim Generalplan Ost Polacy jako naród mieli zostać unicestwieni. Nie jest to jednak zamiar, który zapowiada Mein Kampf. Jak dobitnie pokazuje Snyder, pierwotnie hitlerowcy planowali uczynić Polskę, pomniejszoną o ziemie leżące na zachodzie i nad Bałtykiem, sprzymierzeńcem w podboju Związku Radzieckiego. Dopiero gdy Polska odmówiła współpracy z Niemcami na początku 1939 r., jej obywateli przeznaczono do likwidacji, jako te „elementy obce narodowo”, których nienawidzono i obawiano się najbardziej. Niemniej nienawidzono ich jako Polaków – „element polski” – a nie jako Słowian.\nDyskusja o fikcyjnej wojnie przeciw Słowianom oddala nas od zasadniczego tematu tej książki, wyrażonego w tytule: zagłady Żydów. Tam gdzie chodziło o Słowian, jak Słowaków czy Chorwatów, hitlerowcy byli elastyczni. Jeśli społeczności te były skłonne do współpracy, pozostawiano je przy życiu. Jeśli natomiast buntowały się, jak Polacy czy Serbowie, gniew Hitlera był gwałtowny i natychmiastowy. W przypadku Żydów natomiast nie było miejsca na kompromis niezależnie od tego, czy byli skorzy do współpracy czy też nie, a pomysł, że wśród nich mogłyby się znaleźć elementy wartościowe rasowo, uznawano za absurd. Wręcz przeciwnie: Hitler uważał, iż żeby uczynić z kogoś Żyda, wystarczyło kilka kropel żydowskiej krwi.\nDla władz niemieckich mordowanie Żydów nie było zatem pochodną kampanii przeciw innemu narodowi i nie mamy dowodów na to, że masowe zabójstwa Żydów spowodowało zastąpienie w 1941 r. wojny przeciw Słowianom wojną przeciw Żydom. Wiadomo natomiast, że dowódcy hitlerowscy prowadzili nie dwie czy więcej wojen, lecz tylko jedną – przeciw Żydom, bo oni stali za każdym wrogiem.\nWielokrotnie przywoływana teza Snydera o bezpaństwowości utrudnia zrozumienie Holokaustu. Np. omawiając niemieckich Żydów, pisze on: „Niemieccy Żydzi ginęli nie wskutek biurokratycznej precyzji w Niemczech, lecz wskutek [because of] zniszczenia biurokracji w innych krajach”. Stwierdzenie to zaskoczyłoby niemieckich Żydów, którym w drodze do śmierci stale towarzyszyli członkowie niemieckiej biurokracji państwowej.\nProblemem nie jest jednak po prostu błąd faktograficzny. Tego typu stwierdzenie zaciemnia związki przyczynowo-skutkowe. Niemieccy Żydzi ginęli nie dlatego, że nie istniała biurokracja, lecz dlatego, że taka była wola władz niemieckich. Hitler i jego poplecznicy wykorzystywali lub tworzyli instytucje potrzebne im do ludobójstwa i nie pozwalali, by okupowane terytoria były niezarządzane, a tym bardziej pogrążone w chaosie, choć naturalnie cele i zakres tej administracji były zmienne. Instytucje władz państwowych najsłabsze były w Polsce i na okupowanych terenach radzieckich, ale Żydów tropiono i mordowano na wszystkich terytoriach kontrolowanych przez Niemców.\nPoczynając od 1941 r., władze w Berlinie identyfikowały i deportowały każdego Żyda, do którego były w stanie dotrzeć przy pomocy wszelkich służb mundurowych: polskiej i czeskiej policji, węgierskiej żandarmerii, holenderskich gryzipiórków czy chorwackich faszystów. Zdolna do adaptacji i niestrudzona urzędnicza maszyna do zabijania dokonała aresztowania garstki Żydów, którzy mieszkali na należących do Wielkiej Brytanii Wyspach Normandzkich. Zostali oni przetransportowani promem do Francji, a stamtąd pociągiem do Auschwitz na śmierć. Unicestwiła też niewielkie społeczności żydowskie z wysp leżących u wybrzeży Grecji. Na samym północnym krańcu Europy Niemcy deportowali garstkę niemieckich Żydów, którzy uciekli do Narwiku w Norwegii. W lecie 1942 r. oddziały niemieckie na dwa miesiące opanowały część Kaukazu, zaraz za północną granicą Gruzji. W tym czasie zidentyfikowali i zamordowali Żydów aszkenazyjskich, którzy uciekli tam z terenów położonych bardziej na zachód.\nLiczby ofiar różniły się w różnych państwach, przy czym więcej Żydów zginęło w Polsce (90%) niż w Holandii (75%), natomiast w Belgii i Francji odsetek ten był niższy. Na zakończenie wciągającego i elokwentnego omówienia tych przypadków Snyder wycofuje się z twierdzenia o bezpaństwowości i wyjaśnia, skąd te różnice: „Prawdopodobieństwo, że Żydzi zostaną wysłani na śmierć, zależało od trwałości instytucji decydujących o suwerenności państw oraz od ciągłości przedwojennego obywatelstwa”. Czynnikiem decydującym nie była bezpaństwowość, lecz to, kto kontrolował instytucje państwowe. Rząd Vichy był w stanie ochronić swoich obywateli żydowskich, gdyż – w przeciwieństwie do Polski – zachował pewną autonomię. Gdyby jednak wojna trwała dłużej, Niemcy rozprawiliby się również z Żydami we Francji.\nTwierdzenie Snydera o destrukcji państw odwraca uwagę od tej szerszej perspektywy, ale również znieczula na rewolucyjny potencjał ludobójczego państwa niemieckiego. Zarzuca jego rzekomo niezdecydowanym biurokratom, że nigdy nie ustalili, kogo uważa się za Żyda: „Urzędników niemieckich nigdy nie poinstruowano w ostateczny i wiążący sposób, kogo spośród obywateli należy uznawać za Żyda”. To nieścisłość. Ustawy norymberskie z 1935 r. określają, że Żydem jest każda osoba, której przynajmniej troje dziadków jest Żydami. Nigdy w historii żadne państwo nie zdefiniowało narodowości etnicznej z taką precyzją i w efekcie żadna grupa nigdy nie odczuła konsekwencji napędzanego przez państwo szaleństwa w tak zabójczy sposób jak europejscy Żydzi. Państwo niemieckie nigdy nie zdefiniowało natomiast niemieckości i z pewnością nigdy nie zastanawiano się, ile „słowiańskiej” krwi może płynąć w żyłach mieszkańców Śląska i Zagłębia Ruhry. Każdy, kto nie był Żydem i miał obywatelstwo niemieckie, był Niemcem z „niemieckiej krwi”.\nZbrodnia bez uzasadnienia\nWedług Snydera inspiracją dla jego tezy, jakoby „nowy porządek rasowy” wymagał destrukcji państwa, była Hannah Arendt. Jednak na stronach, które cytuje z jej pracy, nie ma ani słowa o niszczeniu państw, mowa natomiast o tym, w jaki sposób imperializm brytyjski i francuski różnił się od tego z czasów rzymskich, kiedy to „instytucje macierzystego kraju” włączały nowe ziemie do cesarstwa. Brytyjczycy natomiast zbudowali swe imperium, „pozostawiając swobodę podbitym ludom w sprawach kultury, religii i prawa”. Słowa Arendt są zatem zaprzeczeniem tezy Snydera – według niej rasizm pozostawiał tradycyjne instytucje władzy nienaruszone, zamiast je niszczyć.\nNie ma to jednak znaczenia dla nazistowskich Niemiec. Kluczowa kwestia to fakt, że pojedynczy człowiek nie był nic wart w oderwaniu od swojego „narodu” czy to w Niemczech, czy to we Francji, czy gdziekolwiek indziej. Wprawdzie Hitler twierdził, że inspiracją były dla niego imperializmy brytyjski i amerykański, jednak jego podejście było nowe, nieporównywalne z niczym wcześniej. Możliwe, że dokonał tylko mało oryginalnej syntezy, niemniej jego nowy nazistowski porządek zerwał z wszelkimi precedensami z przeszłości. Snyder skutecznie pokazuje, że to, co spowodował na ziemiach polskich niemiecki element rewolucyjny – całkowicie wspierany przez bardziej tradycyjną biurokrację państwową i wojskową – było nieporównywalne z czynami wcześniejszych reżimów: zaplanowane, uporządkowane, systematyczne wyniszczanie, arbitralne, ale jednak nieprzeprowadzone w sytuacji bezpaństwowości.\nNiemniej ekologiczna argumentacja Snydera również nie zbliża nas do zrozumienia masowego mordowania Żydów. Jeśli Hitler był przekonany, iż ratuje planetę od zarazy, przywracając naturze właściwą równowagę, dlaczego nie obwieścił tego światu? Czemu najpierw przypisał całe zło Żydom, a potem za wszelką cenę starał się ukryć ich mordowanie? Chęć zachowania pozorów była tak daleka, że naziści wybudowali cały obóz w Theresienstadt, żeby stworzyć wrażenie, że nie mordują Żydów! Twierdząc, że stanowili oni w rozumieniu Hitlera „skazę na naturze”, Snyder daleki jest od uchwycenia tego, co w Żydach przeszkadzało Hitlerowi.\nJako dowód niech posłuży ludobójcza polityka nazistów wobec radzieckich jeńców wojennych. O ile większość swojej społeczności żydowskiej Niemcy woleli mordować na terenie okupowanej Polski, o tyle w 1941 r. do samego serca Niemiec przetransportowano w odkrytych wagonach towarowych setki tysięcy żołnierzy radzieckich – nie czyniąc ich bezpaństwowymi. Tam osiedlono ich w bezpośrednim sąsiedztwie gospodarstw i pól obywateli niemieckich, w kilkudziesięciu obozach dla jeńców wojennych, gdzie umierali zamęczeni pracą lub z powodu głodu. Niespecjalnie dbano o dochowanie tajemnicy, a w rzeczywistości były to niewątpliwie powszechnie znane fakty. Wysłani do pracy w polu Rosjanie żywili się trawą i surowymi ziemniakami. Zabójstwa Żydów miały inny charakter i wiedzę o nich ukrywano przed społeczeństwem niemieckim, jak to tylko możliwe. Hitler zabronił nawet swym podwładnym rozmawiania o tej sprawie w jego obecności przy użyciu eufemizmów takich jak „Sonderbehandlung”. Dlaczego?\nNie twierdzę, że znam odpowiedź, ale jasne jest, że nie chodzi tu o naturę. W lutym 1945 r. Hitler stwierdził w rozmowie z Martinem Bormannem, że nie istnieje coś takiego jak rasa żydowska „z punktu widzenia genetyki: rasa żydowska jest przede wszystkim wspólnotą ducha” i „rasa duchowa jest mocniejsza i bardziej trwała niż rasa naturalna”. Zatem zagrożenia ze strony Żydów przeczyły doświadczeniom zmysłowym. Dla dr. Waltera Grossa, kierownika Urzędu Polityki Rasowej NSDAP, uzasadnieniem wykluczenia dzieci żydowskich ze szkół był „niewidzialny wpływ”, jaki wywierają na „dusze” dzieci niemieckich.\nWidmo żydowskie było nieuchwytne, a jednak wszechobecne. Wbrew temu, co pisze Snyder, Hitler nie „był pewien swojego dziedzictwa”. Nie wierzył, że udało mu się dokonać zagłady Żydów, osiągając w ten sposób „zwycięstwo gatunku ludzkiego” (brak dowodów na to, że dbał o gatunek ludzki). Pod koniec życia Hitler przyznawał, iż wprawdzie wytępił żydostwo środkowoeuropejskie, jednak wciąż prześladował go niepokonany wróg. Kilka godzin przed tym jak wraz z Ewą Braun odebrał sobie życie, podyktował następujące słowa: „Przede wszystkim zobowiązuję kierownictwo narodu i jemu posłusznych do skrupulatnego zachowywania ustaw rasowych oraz do bezlitosnego oporu wobec trucicieli świata wszystkich narodów, międzynarodowego żydostwa”. Wydawało mu się, iż Niemcy powstaną na nowo, ale tylko po to by ponownie stawić czoła swoim wrogom: „Miną wieki, lecz z ruin naszych miast i dzieł sztuki wyrośnie znów nienawiść przeciw odpowiedzialnemu ludowi, któremu to wszystko w końcu zawdzięczamy – międzynarodowemu żydostwu i jego pomagierom”.\nOdwieczny przymus instynktu samozachowawczego był zatem niczym innym jak odwieczną walką przeciw Żydom. To dlatego przystąpienie do mordowania żydowskich kobiet i dzieci w 1941 r., mimo że zdumiewa historyków, nie pozostawiło śladów w archiwach – nie wymagało żadnego wyjaśnienia. Gdy chodziło o zabijanie radzieckich jeńców wojennych bądź Słowian, należało to jakoś uzasadnić: np. koniecznością odebrania im żywności na rzecz armii niemieckiej. Jednak w przypadkach dotyczących Żydów to pozostawienie ich przy życiu wymagało uzasadnienia. Naziści nie prowadzili wojny z Żydami w innych celach, jak np. „oczyszczenie planety”, ani ze względu na inne „gatunki” czy też gatunek ludzki. Ostatecznie jedynym rzeczywistym powodem, dla którego zabijano Żydów, było zabijanie Żydów.\nPrecedens i wyjątek\nHolokaust jawi się nie jako wieczny precedens, lecz raczej jako niekończąca się tajemnica. Snyder delikatnie krytykuje nas za niewyciągnięcie „należytych wniosków”, ale w rzeczywistości wnioski zaczęto wyciągać niemalże tuż po upadku III Rzeszy. W 1945 r. powstała ONZ, która potępiła wojny agresywne, a w 1948 r. uregulowała prawny status zbrodni ludobójstwa. Dostrzegłszy, że antysemityzm hitlerowskich Niemiec miał korzenie religijne, po 1945 r. Kościoły chrześcijańskie zrewidowały swoje nauczanie, odrzucając pogląd, że Żydzi zamordowali Boga – coś, czego Hitler uczył się za młodu. Do końca lat 40. antropolodzy porzucili ideę, jakoby rasa determinowała tożsamość i wartość człowieka. W Stanach Zjednoczonych prawo segregacji rasowej w wojsku oraz w szkołach czy też zakaz małżeństw mieszanych uznano za niezgodne z konstytucją.\nOto czego nauczyliśmy się dzięki Hitlerowi. Jak jednak pokazują ciągłe kryzysy, ostatnio ten w Syrii, o wiele łatwiej wyciągać naukę, niż zastosować ją praktyce. A co z twierdzeniem Snydera, że Holokaust to ostrzeżenie?\nWedług niego stoimy obecnie w obliczu paniki ekologicznej, podobnej do poczucia beznadziei, którego Niemcy mieli doświadczyć w latach 30. ubiegłego wieku i które skłoniło ich do poszukiwania ziemi – „czarnej ziemi” – w innych krajach. Jest to historyczna nieścisłość. Pomysł, że Niemcy muszą szukać przestrzeni, był osobistym urojeniem Hitlera. W rzeczywistości Niemcy miały ziemi pod dostatkiem, by wyżywić własnych obywateli. Jest to też faktem w dzisiejszych czasach: problemem w ogólnoświatowym głodzie nie jest brak ziemi, lecz ubóstwo. Jeśli czyjś dochód wzrasta, ta osoba jest w stanie się wyżywić. A co jeśli kolejny pozbawiony moralności dyktator z urojeniami zapragnie wyeliminować jakiś naród? Należy mieć nadzieję, że systemy bezpieczeństwa międzynarodowego działają lepiej niż w latach 30. zeszłego wieku.\nW istocie nigdy nie brakowało ludzi doradzających nam, by Hitlera traktować jako ostrzeżenie. Niemal od samego upadku III Rzeszy widmo Hitlera przywoływano, żeby propagować niezliczone idee, dla których lata 30. minionego wieku miały być precedensem. Każdy dyktator, od Ho Chi Minha po Saddama Husseina, był błędnie określany jako nowy Adolf Hitler. W chwili gdy piszę te słowa, liderem sondaży w stanie Iowa jest polityk republikański, który twierdzi, że Żydzi niemieccy mieliby szansę powstrzymać Hitlera od przejęcia władzy, gdyby posiadali swobodny dostęp do broni. Wielu Amerykanów w to wierzy, gdyż ich wiedza o przeszłości jest zerowa i ufają pozornemu autorytetowi. W rzeczywistości tysiące Żydów uzbrojonych w strzelby myśliwskie nie miałoby szans w starciu z armią państwa niemieckiego.\nNależy wyciągać wnioski z przeszłości, lecz wymaga to jak najdokładniejszej rekonstrukcji minionych okoliczności. Można spierać się, czy Holokaust to precedens zarówno dla naszych czasów, jak dla jakichkolwiek; w moim odczuciu jego wyjątkowość sprawia, iż trudno wyciągnąć z niego naukę. Wydaje się jednak jasne, że niewiele nauczymy się przez narzucenie własnych pojęć ludziom, których horyzonty myślowe były tak różne od naszych. Hitler miał wiele obsesji; troska o ekologię nie była jedną z nich. Dająca do myślenia praca Snydera pokazuje, że wszelkie nasze próby wyjaśnienia stanu umysłu czy też działań Hitlera są prowizoryczne. Wprawdzie dobro „planety” niewiele go obchodziło, a jednak pojawił się pozornie znikąd i odmienił ją, kierując się nakazami nienawiści i lęków, których logika i – tym bardziej – powody wciąż nam umykają.\nKonsultacja terminów niemieckich Michał Jędrzejek\n1 T. Snyder, Czarna ziemia. Holokaust jako ostrzeżenie, tłum. B. Pietrzyk, Kraków 2015, s. 56.\n3 Tamże, s. 453.\n4 A. Hitler, Mein Kampf, München 1936, s. 70 (tłumaczenie bezpośrednio z języka niemieckiego).\n5 „Niemieckie imperium rasowe na zawsze odmieniłoby globalny porządek i umożliwiło powrót naturalnego stanu na planecie, którą skazili Żydzi”. T. Snyder, Czarna ziemia, dz. cyt., s. 50. W tej ostatniej kwestii niektórzy historycy przyjmowali relację Hermanna Rauschninga, jednak zasadniczo nie jest ona uznawana za rzetelne źródło. Ian Kershaw pisał w pracy Hitler. 1889–1936 Hybris (Poznań 2001), że uważa się, iż książka Rauschninga jest w tak małym stopniu wiarygodna, że najlepszym wyjściem jest w ogóle ją odrzucić.\n7 Por. C.-E. Bärsch, Die politische Religion des Nationalsozialismus, Paderborn 1998, s. 132, 315.\n8 „Zgodnie z jego światopoglądem Niemcy byli rasą”. T. Snyder, Czarna ziemia, dz. cyt., s. 128. Por. też s. 138.\n11 A. Hitler, Mein Kampf, dz. cyt., s. 331.\n12 Tamże, s. 360.\n13 Kriegsführung und Hunger 1939–1945, red. C. Dieckmann, Getynga 2015, s. 10.\n14 Ch.R. Browning, Geneza „ostatecznego rozwiązania”. Ewolucja nazistowskiej polityki wobec Żydów. Wrzesień 1939 – marzec 1942, tłum. B. Gutowska-Nowak, Kraków 2012, s. 312.\n15 Tamże, s. 317.\n16 A.J. Kay, Exploitation, Resettlement, Mass Murder, Berghahn 2006, s. 108.\n17 T. Snyder, Czarna ziemia, dz. cyt., s. 43.\n18 W ten sposób „Globalna katastrofa strategiczna pozwoliła Hitlerowi przejść od jednej koncepcji wojny do drugiej”, tamże, s. 260.\n19 Tamże, s. 264.\n20 Tamże, s. 266: o porażce kampanii kolonialnej.\n21 Cyt. w: J.W. Borejsza, Śmieszne sto milionów Słowian, Warszawa 2006, s. 152.\n22 Oddziałom niemieckim w okupowanym Związku Radzieckim nie wpajano antyslawizmu. J. Kilian, Wehrmacht und Besatzungsherrschaft im russischen Nordwesten, Paderborn 2012, s. 193–97.\n23 W przemowie z 2 października 1941 r. o niemieckim nowym porządku Reinhard Heydrich stwierdził, że „narody innej rasy, słowiańskie i im podobne“, byłyby „przydzielone nam jako pracownicy na rzecz wielkich zadań kultury, jako heloci, jeśli chciałbym powiedzieć to dość drastycznie”. C. Madajczyk, Vom Generalplan Ost zum Generalsiedlungsplan: Dokumente, Monachium 1994, s. 20–21.\n24 T. Snyder, Czarna ziemia, dz. cyt., s. 294.\n25 Tamże, s. 326 i 325: „Decydującą kwestią, jak wszędzie, okazała się suwerenność”.\n26 „Państwo niemieckie musiało zostać zachowane właśnie po to, aby umożliwić anihilację innych państw, a w rezultacie ustanowienie nowego porządku rasowego”. Jako źródło podaje H. Arendt, Korzenie totalitaryzmu, tłum. D. Grinberg i M. Szawiel, Warszawa 1993, s. 172 i 197.\n27 Według zasady, że zarządca może „rządzić ludem »nie bezpośrednio, ale za pośrednictwem jego własnych plemiennych bądź lokalnych władz«”. Tamże, s. 173.\n28 To, że Brytyjczycy powstrzymywali się od „szerzenia angielskiego prawa i angielskiej kultury”, odzwierciedlało „nową imperialistyczną świadomość fundamentalnej, a nie tylko przypadkowej, supremacji człowieka nad człowiekiem, »wyższej« rasy nad »niższymi rasami«”. Tamże, s. 173.\n29 Na początku 1942 r. było ok. 265 tys. ofiar. Kriegsführung und Hunger 1939–1945, dz. cyt., s. 149.\n30 Tamże, s. 134.\n31 T. Snyder, Czarna ziemia, dz. cyt., s. 317:\n„Eksterminacja Żydów, niezależnie od klęski Niemców, oznaczała zwycięstwo gatunku ludzkiego. Jak powiedział na samym końcu, 29 kwietnia 1945 roku, Żydzi »zatruli świat wszystkich narodów«. Był przy tym pewien swojego dziedzictwa: »Rozciąłem żydowski wrzód. Przyszłe pokolenia będą nam za to dozgonnie wdzięczne”.\n32 Ostatnia wola Hitlera: http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-46272805.html (dostęp: 1 grudnia 2015 r.).\n33 Wiele pojęć, których używamy, mówiąc o przeszłości, nie ma w niej swych korzeni, wśród nich „feudalizm” czy „rewolucja przemysłowa”. Niemniej Snyder, jak twierdzi, rekonstruuje wewnętrzne przemyślenia Hitlera: „świat Hitlera”. Lecz opisując czyjeś myśli za pomocą słów, o których nie wiemy, że ta osoba ich używała, w jaki sposób możemy być pewni swej nieomylności? Jak możemy wiedzieć, że nie stworzyliśmy fikcji?


Ryszard III i książęta w Tower Alison Weir - informacje o książkach, sklep, księgarnia internetowa\n49,99 zł\t26,87 zł\n-46% oszczędzasz: 23,12 zł\nZamówienie wyślemy 2020-02-27\n99,89 zł 56,81 zł\n-43% oszczędzasz: 43,08 zł\n89,89 zł 50,81 zł\n-43% oszczędzasz: 39,08 zł\n87,89 zł 49,61 zł\n-43% oszczędzasz: 38,28 zł\nCo spotkało królewiczów? Czy zmarli śmiercią naturalną, a jeśli nie – kto ich zamordował i w jaki sposób? Jaką rolę odegrał król, pomijający milczeniem los synów Edwarda IV, gdy bez wieści zniknęli w lochach Tower? W opinii licznych historyków to właśnie uparte milczenie w sprawie Edwarda i Ryszarda rodziło kolejne pogłoski, które ostatecznie doprowadziły do rewolty, zakończonej tragiczną w skutkach dla Ryszarda III bitwą pod Bosworth i wyniesieniem na tron Henryka Tudora.\nKsiążka Ryszard III i książęta w Tower przybliża ponure okoliczności śmierci króla-chłopca Edwarda V i jego młodszego brata Ryszarda, księcia Yorku. Historia śmierci małoletnich książąt jest jedną z najbardziej fascynujących tajemnic morderstw w dziejach Anglii. To opowieść pełna dramatyzmu, intryg, zdrad i przemocy.\nW swojej publikacji Alison Weir analizuje ponownie wszystkie dowody dotyczące udziału w zbrodni wuja zamordowanych chłopców, króla Anglii Ryszarda III, którego szczątki nie tak dawno zostały odkryte w Leicester, co na nowo wznieciło debatę na temat jego roli w zniknięciu chłopców pod koniec lata 1483 roku. Autorka doskonale rekonstruuje ciąg wydarzeń prowadzących do zabójstwa i ujawnia, dlaczego i z czyjego rozkazu zginęli książęta.\nTytuł oryginalny: Richard III & the Princess in the Tower\nTłumaczenie: Magdalena Loska


szczepionki - Medonet.pl\nPandemia COVID-19 znacznie ograniczyła możliwości korzystania z konsultacji lekarskich, a tym samym leczenia wielu chorób przewlekłych. Powodem rezygnacji z planowych operacji i wizyt u specjalistów był bardzo często strach przez zakażeniem koronawirusem. Jeszcze dzisiaj większość z nas zdaje się zapominać, że dbałość o zdrowie to nie tylko konieczne szczepienia przeciw SARS-CoV-2. Zagrożeniem pozostają także inne choroby zakaźne, przed którymi można i należy chronić się za pomocą szczepionek.\nNie ma jednoznacznych badań, które sugerowałyby konieczność abstynencji w czasie przyjmowania szczepionki. Zdania naukowców są podzielone. Nadmierne spożywanie alkoholu oczywiście nie wpływa korzystnie na nasz organizm, a co za tym idzie - naszą reakcję na szczepionkę. Mała dawka nie zaszkodzi, jednak sugerujemy, żeby w tym temacie wykazać daleko idącą ostrożność.\nZ najnowszych danych udostępnionych przez rząd wynika, że w Polsce od rozpoczęcia Narodowego Programu Szczepień niepożądane odczyny poszczepienne wystąpiły u 6 tys. 051 osób. W większości były to łagodne skutki uboczne. Czy wśród zaszczepionych doszło do zakrzepicy? Sprawdzamy.\nWiele ostatnio mówi się o szczepionkach, zarówno tych przeciwko COVID-19, jak i chorobom zakaźnym, jak choćby grypa. Jak wiadomo, preparaty te powstają w specjalistycznych laboratoriach. Jednak nie wszyscy mają świadomość, że w procesie produkcji szczepionek człowiek korzysta z pomocy... kur. W jajach tych ptaków wytwarzane są niezbędne antygeny.\nBrytyjski wariant COVID-19 odpowiada za trwającą obecnie w Europie trzecią falę koronawirusa. Świat zaczyna się też coraz bardziej przyglądać szczepowi kalifornijskiemu. Na razie jego występowanie w Europie jest znikome, ale niepokoić mogą - niepotwierdzone jeszcze - informacje o znacznie większej śmiertelności. Jak wygląda porównanie wariantów brytyjskiego i kalifornijskiego?\nWywołujący zapalenie mózgu wirus Nipah jest bardziej śmiertelny niż koronawirus SARS-CoV-2. Mutacja tego patogenu może dać początek kolejnej pandemii, znacznie gorszej niż obecna - pisze "The Sun", powołując się na ostrzeżenia naukowców. "Kilka kwestii dotyczących wirusa Nipah jest bardzo niepokojących" - twierdzą badacze. Co konkretnie mają na myśli? I co wiadomo o wirusie Nipah?


Podstawowy edytor okładek na CD i DVD\nObowiązuje dla etykiet i okładek w kilku rozmiarach\nMożesz wstawiać zdjęcia i tekst\nBrak w opcjach wzbogacania tekstu\nProgram CD&DVD Label Maker jest równiez kompatybilny z:\n6/10 (48 głosów)\nPodczas nagrywania osobistej płyty CD lub DVD, zaprojektowana przez siebie okładka i etykieta są końcowym akcentem, który sprawia, że wynik przechodzi od "dobrze" do "wspaniałego". Jeśli więc chcesz bez trudu tworzyć własne etykiety i okładki na płyty CD, narzędzie do tworzenia etykiet na płyty CD i DVD to narzędzie, którego potrzebujesz.\nTen prosty program pomaga tworzyć etykiety i okładki na płyty CD i DVD, zarówno w formacie standardowym, jak i mini. Możesz dodawać obrazy do tła i wstawiać nad nimi tekst w celu uzyskania artystycznej okładki lub po prostu dodać tekst z zawartością płyty, aby uzyskać bardziej techniczny rodzaj nagrania. Szkoda, że program nie może wyodrębnić tych informacji bezpośrednio z dysku CD, tak jak robią to inne aplikacje.\nNarzędzie do tworzenia etykiet na płyty CD i DVD pozwala na powiększanie i pomniejszanie obrazu tak, aby pasowało do okładki i zawiera również kilka opcji wyrównania tekstu - chociaż żadna z nich nie powoduje, że tekst podąża za okrągłą krawędzią płyty, co moim zdaniem byłoby miłe.\nPo zakończeniu drukowania etykiety lub okładki możesz ją wydrukować od razu lub zapisać plik w kilku formatach graficznych.\nOgólnie CD & DVD Label Maker to podstawowy edytor i narzędzie do drukowania, za pomocą którego można tworzyć proste okładki i etykiety CD.\nCD&DVD Label Maker obsługuje następujące formaty\nPodobne tematy CD&DVD Label Maker\nprogram do drukowania etykiet na cd\nprogram do nagrywania cd dvd\nprosty program do nagrywania cd\nOpinie użytkowników o CD&DVD Label Maker\nTworzenie i drukowanie profesjonalnych etykiet na CD i DVD\nŁatwe tworzenie okładek i etykiet do płyt CD i DVD\nArtykuły o CD&DVD Label Maker\nGet alternatives to CD&DVD Label Maker\nTwoja recenzja dla CD&DVD Label Maker