Góry – adas – dziugger\nLisia Babia Góra we wrześniu\nGdzie jest pięknie? W górach. Szczególnie jak się trafi na dobrą pogodę i towarzystwo. We pewien wrześniowy weekend wybraliśmy się na Babią Górę – najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego (i najwyższy szczyt w Polsce jeżeli pominiemy Tatry).\nDojazd z przygodami – 1. samochód postanowi przetestować skrót, którym mieliśmy jechać wieczorem na chatkę w Lachowicach.\nZdziwienie wywołał w nas objazd. Po zasięgnięciu języka u jednego tubylca („Tam skrót do Zawoi… O tam… Kaj ten samochód pojechoł. Pojedziecie tam kawałek wonsko. a potym bez wode i bedziecie na tyj drodze.”). To „bez wode” okazało się przejazdem przez rzekę/potok wpław. 😀 Samochód przeżył – bo płytko i płytami wyłożony potok. Ale za chwilę utknął w korku na tej polnej drodze… w korku. 😀\nW Zawoi oczekujemy przyjazdu drugiego pojazdu pod kościołem. Przejechali… i musieli się cofać prawie z Krowiarek 😀 No W każdym razie znaleźliśmy się i ruszyliśmy z okolic Dyrekcji BgPN. Najlpierw leniwie zielonym szlakiem na Markowe Szczawiny. Jest tam niedawno zbudowane od nowa schronisko. Wyglądało pozytywnie tylko klozet za 1-2zł :/ No i otoczenie trochę mało zagospodarowane zielenią (ubita ziemia).\nNastępnie Percią Akademicką – szlak jest miły i przyjemny. W jednym cz dwóch miejscach są łańcuchy (nie do końca potrzebne) no i klamry („poczekajcie na dole aż wejdę i wam zdjęcia z góry będę robił”). Częściowo schodki, powalone głazy. Nie jest to jakiś straszny szlak.\nTroszkę denerwuje czekanie na idących w przeciwnym kierunku (przyjęło się, że szlak jest jednokierunkowy, ale nie ma chyba takiego oznaczenia… więc nie ma co narzekać).\nCo było na Diablaku (czyli szczycie głównym Babiej Góry)? Ha 🙂 Kamienie, widoki, ludzie i … lis. Lis skrytożerca. Podchodził do ludzi i poszukiwał kanapek z pasztetem (te są jego ulubione). Adze próbował zakosić – nie dała! Zuch dziewczyna!\nJednak część (nieodpowiedzialnych) osób rzucała mu jakieś rzeczy do jedzenia. On jak gdyby nic przechadzał się pomiędzy fotografami szukającymi w miarę dobrego kadru.\nWidoku ze szczytu bardzo oszałamiającego ze szczytu nie było, ale nie ma co narzekać. Można się i tak cieszyć! Lekki zarys Tatr, Wielkiego Chocza czy Małej Fatry. I nie wiało! Cud 🙂\nSchodzimy – plan był aby przejść przez Małą Babią, ale stwierdziliśmy, że czasowo nie damy rady (aby nie złazić po zmroku). Weszliśmy tylko na Małą (czyli Cyl) i czerwonym na Markowe Szczawiny. Po drodze – jak zwykle w takich wyższych górkach spotykało się, któryś już raz wyprzedzanych turystów. Z Markowych zeszliśmy troszkę inaczej – tj.czarnym szlakiem i potem niebieskim do parkingu. Też ładnie.\nOczywiście musieli się przyzwyczaić do obstrzału fotograficznego – po pewnym czasie już nie przeszkadzali sobie – byli naturalni. Gorsze, że zaczęli mi liczyć czas od zrobienia ostatniego zdjęcia („ej… już 15 minut aparatu nie wyciągnąłeś co się z tobą stało” – a to niedobre ludziki 😉 )\nPowrót miał polegać na tym, że jedziemy skrótem do Lachowic i tam nocujemy w Chatce na Adamach. Problem pojawił się zaraz po zjeździe z główniejszej drogi. Przejechaliśmy obok patrolu policji (już ciemno, a w Zawoi trwał festyn – policjanci oczekiwali ‚trunkowych’ kierowców). Za tym patrolem zauważyliśmy, że nie mamy ogona (tj. drugi pojazd gdzieś sie zagubił). No to na pobocze. Czekamy. („Może kontrolę drogową trafili”).\nPo paru minutach próbujemy dzwonić – nie ma zasięgu. Okazało się, że jest awaria. Samochód ma zerwany pasek odpowiedzialny za wspomaganie kierownicy i jeszcze chyba oświetlenie (nie znam się – w każdym razie jakiś error). Jechać jechał, ale po 3 km za zjechali w poszukiwaniu warsztatu. Samochód zostawiony i na dwa razy (bo 6 osób nas było) docieramy drugim pojazdem do Lachowic. Na chatce pulpa, jakieś wino, piwo, gry i sen 🙂\nRano kierowca pobiegł naprawiać pojazd, a reszta po długim lenistwie (i pomocy przy sprzątaniu chatki) rusza na Jałowiec. Tam odprawiamy różne dziwne pozy do zdjęć z widokiem na Pilsko… Potem w chatce rozmawiamy z dziewczyną, która sama idzie (aby tylko nie pomylił) od Rabki albo Jordanowa. I też była chwile wcześniej na Jałowcu:\n– No myśmy też byli. Trochę się zachowaliśmy może głośno.\n– A tak… Chyba was widziałam – skakaliście, biegaliście, rzucaliście się na siebie itp.\n– No tak, to my…\nWięcej zdjęć w albumie na PicasaWeb. Zachęcam 🙂 Szczególnie, że teraz już prawie zima idzie…\nOpublikowano Listopad 6, 2010 Luty 22, 2016 Kategorie Fotografia, Góry, Turystyka, Zachwycam się10 komentarzy do Lisia Babia Góra we wrześniu\nDwa zimowe weekendy beskidzkie…\nW czasie 2 marcowych weekendów powędrowałem sobie ze znajomymi po Beskidach.\nPierwszy weekend: Wyjazd w Beskid Mały. Planowo jednodniowy. Dojeżdżam autobusem do Gliwic. Tam znajomy mający mnie zabrać samochodem mówi, wtedy słowa (wtedy trudne do zrozumienia dla mnie).\nAle się tobie udało spakować do takiego małego plecaka… Ja mam chyba dwa razy większy.\nPotem oczekując na znajomą w Rybniku zadaje drugie także trudne do zrozumienia przeze mnie pytanie:\nA czy ty masz śpiwór?\nNo… w domu mam….\nI tym sposobem dowiedziałem się, że wyjazd miał być dwudniowy. Dojeżdża znajoma, która była tak samo poinformowana jak ja… Chwila zastanowienia:\nPojedziemy do Ciebie, pożyczę Tobie śpiwór, ręcznik itp…\nNo i w ten oto sposób z wyjazdu jednodniowego zrobił się wyjazd dwudniowy. Dojeżdżamy do Rzyk w okolicy Andrychowa i stamtąd na Groń Jana Pawła II, Leskowiec i przez Łamaną Skałę na chatkę na Potrójnej. Widoki piękne się trafiły no i śniegu troszkę było.\nNa chacie Chatar i pies Chatara. Z czego Chatar jest osobą, że się tak wyrażę „anarchistyczną”.\nJakby mi ktoś kazał podpisać umowę na opiekowanie się chatkę to bym stąd od razu znikał.\nTroszkę dyskusji było WATach w czajniku, telewizorze z olimpiadą (Monika ambitnie słuchała radia – zdobywanie medalu przez Kowalczyk na olimpiadzie… – telewizora jej nie udostępnił – bo to jego 😀 ) Ogólnie sympatyczny człowiek 🙂 Ale wygadany i nie dający się przegadać. Rano na szczyt Potrójnej. Znowu widoki i powolutku do samochodów.\nDwa tygodnie później odbył się wyjazd w okolice Wielkiej Raczy. Tym razem mieliśmy szukać bacówki na Bryzgałkach. Czyli z Rycerki kolonii idziemy na Raczę. Stamtąd granicą w stronę Przegibka. Brniemy czasami po pas w śniegu a czasami nie. Troszkę to już upierdliwe bo już wiosna tuż tuż i śnieg mokry i ciężki.\nBryzgałki mają byc troszkę na południe od szlaku po stronie słowackiej. To w opdowiednim momencie skręcamy. Ale, że zbliża się wieczór to nie za wiele widzimy. I tym samym po zrobieniu kilku kółek w lesie decydujemy się na Przegibek.\nTam w schronisku ładnie otrzymujemy nocleg na glebie (no bo 20zł różnicy piechota nie chodzi) a wcześniej oglądamy slajdy z Chile. Też ciekawie… Rano jeszcze na Bendoszkę Wielką, potem ponownie po pas w śniegu w stronę pojazdów.\nI to tyle 🙂 Zdjęcia w dwóch galeriach na Picasie: Beskid Mały oraz okolice Wielkiej Raczy.\nOpublikowano Marzec 30, 2010 Luty 22, 2016 Kategorie Fotografia, Góry, Turystyka7 komentarzy do Dwa zimowe weekendy beskidzkie…\nKabhi Gorce, khabhie deszcz\nCzasami fajnie jest wrócić w miejsca w których się już było. Najlepiej jeszcze w innych okolicznościach przyrody. Czyli czasem śnieg, czasem deszcz. Te parę zdjęć to porównanie 2 wyjazdów w Gorce.\nPierwszy raz w tą zimę: z Lubomierza na chatkę Hawiarska Koliba. W śniegu po pas. Czas mapowy 3-4 h. Czas nasz: około 9 h. Szukanie szlaku pod śniegiem. Przedzieranie się przez polany zasypane śniegiem. Duża ilość kryzysów. A potem niewychodzenie z chatki przez kolejne kilkadziesiąt godzin… i gotowanie, gotowanie, pieczenie, smażenie… 😉\nW zeszły weekend w podobnej grupie przeszliśmy się z Lubomierza-Rzek na Turbacz. I z powrotem. Pogoda nie sprzyjała zbytnio – połowę drogi lało. Część szlaku pamiętaliśmy z zimowego przejścia – czasami mieliśmy braki (hmm… ze zmęczenia?). Znajdowaliśmy teraz znaki których nie było widać zimą (na kamieniach).\nCo jeszcze? A to, że można jechać na stopa z GOPR-em, można ponownie wsłuchiwać się głos na dworcu autobusowym w Krakowie („…odjedzie z dolnej płyty dworcaaaa”). Można w pociągu śpiewać Myslovitz po śląsku (…ulicom pójda w dół, zicna na ławce…) smarować kromki dżemem lub pasztetem, jeść batony na spółę w ilościach niezdrowych. I ogólnie robić siarę 😉 A co… Nie często się jedzie pospiesznym 😀\nWięcej zdjęć z Gorców pragniesz ujrzeć? Jesienią oraz zimą.\nOpublikowano Październik 14, 2009 Luty 22, 2016 Kategorie Autostop, Fotografia, Góry, Turystyka4 komentarze do Kabhi Gorce, khabhie deszcz\nUkraina, Krym 2009 – część druga – czyli jak to na wybrzeżu było + powrót\nNa Krym wybrałem się z 3 znajomymi w sierpniu 2009 roku. Zrobiliśmy pętelkę: Symferopol, Bakczysaraj (ze skalnymi miastami), Sewastopol, Bałakława, Ałupka, Aj-Petri, Jaskółcze Gniazdo, Liwadia, przełęcz Angarska, Symferopol. W drodze powrotnej liźnięty został też Kijów.\nTo jest druga część relacji krymskiej. Przeczytaj wcześniej pierwszą część.\nSewastopol – jedna baba, drugiej babie wsadziła do domu turystów\nWsiadamy do pociągu i jedziemy. Po kilkudziesięciu minutach na drodze obok torów widzimy czterech rowerzystów. Zdziwiony? 😀 Pociąg wiezie nas do Sewastopola. Miasta/bazy floty czarnomorskiej. Przed wjazdem na dworzec objeżdżamy zatokę nad którą to miasto leży. Na dworcu już nas witają babiczki z noclegiem. Po 40-50 hrywien. Wybieramy taki za 40 i jedziemy gdzieś na osiedle 20 minut marszrutką z numerem (wow… marszrutki mają numery:D). Rozkładów dalej nie mają 😉\nNocleg mamy na wielkim blokowisku. Przechodzimy z przystanku przez plac z dmuchaną zjeżdżalnią, placem zabaw, stoiskiem z melonami, do 10-piętrowego bloku (nie jedynego w okolicy). Drzwi na jakiś śmieszny klucz, winda, która w Polsce by została wyłączona z użycia 5 lat temu. Wchodzimy do mieszkania. Jedna babiczka przekazuje nas drugiej babiczce (praca grupowa). Dostajemy 2 pokoje (weszły by tam jeszcze z 2 osoby) z dywanami na ścianach (arrasy? 😉 ). Brak ciepłej wody (trzeba grzać), w przedpokoju nowoczesna lodówka (my dostajemy taką „made by wczesne CCCP”). Po mieszkaniu biega przepiękny kociak. Świetne futerko. Nieźle bawił się moją politechniczną smyczą do komórki.\nW klozecie deska połamana na 6 kawałków. Źle? Gdzie tam… Jest ładnie posklejana przezroczystą taśmą klejącą. Dostajemy klucze, informację, że morze blisko. Supermarket też. W supermarkecie śmietanka „Łaciate” (przynajmniej taka sama szata graficzna), oraz polewy do lodów z Tymbarka (z nieprzetłumaczoną nalepką). Produkty ukraińskie tanie. Produkty dużych koncernów (np. Danone) porównywalne jak w Polsce (jak nie drożej). No i do tego kiełbasa warszawska. Obrzydliwa. Chyba jak każda tam. 😉\nRano ruszamy na podbój Sewastopola. Tym razem trolejbusem. 0,75 hrywny za przejazd (o ile dobrze pamiętam). Marszrutki są szybsze, ale dwa razy droższe. W trolejbusie bilety można kupić u kierowcy, lub osoby sprzedającej bilety. Wygląda to czasami tak: kupujesz u kierowcy, druga osoba ci go kasuje, a jeszcze co jakiś czas wsiada do tego trolejbusu kontrola, która te bilety sprawdza. W bardziej zatłoczonych trolejbusach są dwie osoby do sprzedawania/kasowania. Prosty sposób na bezrobocie 😀 Po drodze zauważam sklep z reklamą firmy „Barlinek” – czyli podłogi.\nFlota, Lenin, ślub i flagi rosyjskie\nWysiadamy w centrum, wymieniamy walutę (da się tylko USD, EURO oraz rosyjskie ruble). PLN jest trudno spotkać na Krymie. Kupuję też mini atlasik po Sewastopolu. Ruszamy na podbój miasta. Najpierw park z panoramą „Obrona Sewastopola”. W parku są też 2 fontanny, parę pomników, resztki fortu, pomniki (m. in. jednego z kapitanów statku broniącego miasta), widok oraz dużo kotwic z zatopionych statków. A także kramiki z pamiątkami, kucyki, sprzedawcy wycieczek zorganizowanych oraz turyści.\nPrzy parku hotel o nazwie Ukraina. Kontrastuje to troszkę z tym, że Krym jest bardziej rosyjski niż Ukraiński. A po rozpadzie ZSRR flota czarnomorska z jakiegoś dziwnego powodu został podzielona na dwie równe części: 87 i 13%. Do tego w tych 13 procentach było najwięcej złomu. Zgadnijcie kto dostał lepsze „łódki”. Co jakiś czas słychać przepychanki dotyczące stacjonowania rosyjskiej floty w Sewastopolu.\nPo drodze jest Sobór Opieki Przeświętej Bogurodzicy – przepięknie odnowiony. W środku trafiamy na ślub. Ja wyglądał? Babiczka od miejsca na środku cerkwi rozwinęła czerwony dywan. Na jego końcu stanęła para młoda. Gości nie było za dużo (chyba tylko rodzina). Przychodzi pop (prawosławny ksiądz) wyglądający jak wokalista jakiegoś fińskiego zespołu death metalowego. Idzie po dywanie do pary młodej i zaczyna czytać modlitwy. Miałem wrażenie, że były one powtarzane kilkanaście razy. Do tego kilkadziesiąt znaków krzyża. Ciekawostką było nałożenie obrączek. Para młoda nałożyła je sobie tylko na koniuszek palca. Następnie pop kilkukrotnie zamienił je miejscami. Wszystko odbywało się na końcu cerkwi.\nNastępnie przeszli na środek (gdzie pop stał teraz tyłem do pary młodej) i modlił się dalej. W tym czasie babiczka marudziła na turystów chodzących po dywanie (no i zaczęła go zwijać. Nieźle wygląda ślub gdy zaraz za sobą masz zwinięty dywan i kobietę czekającą aż z niego całkiem zejdziesz.\nW cerkwiach podoba mi się zwyczaj zakrywania włosów kobiet (czyli chustki przy wejściu) oraz zapalanie świeczek. Wrzucanie monety i oświecanie żaróweczki już nie ma tego „czegoś”. Co ogień to ogień. Dodam jeszcze, że większe wrażenie robią na mnie wnętrza cerkwi drewnianych np. z Beskidu Niskiego czy Sądeckiego.\nNastępny przystanek: meczet. Ściągamy sandały i samodzielnie (meczet pusty) wchodzimy do wewnątrz. W środku jak… w łazience. Niebieskie kafelki. Do tego lewe skrzydło zasłonięte łazienkowymi zasłonkami: miejsce prawdopodobnie dla kobiet.\nDalej uliczkami dochodzimy pod kolejny Sobór. Przed nim pomnik dwóch gości. „To chyba Piotr i Paweł. Ale czemu oni tacy chudzi…”. Po wczytaniu się w podpis Piotr i Paweł przeistoczyli się w Cyryla i Metodego. Sobór wg przewodnika miał służyć jeszcze niedawno jako dom kultury. Podchodzimy pod drzwi, a z nich wychodzi kobieta i nas zaprasza do środka. To idziemy. Przechodzimy przez jakieś zwykłe pomieszczenia (w permanentnym remoncie) i wchodzimy po schodkach do cerkwi. Miejsce wygląda na bardzo nowe. Wychodzimy innym wyjściem (schodami zewnętrznymi) i ruszamy do kolejnej cerkwi. Obok niej znajduje się budynek „Wieża wiatru”. Okazało się, że to był kiedyś wylot wentylacji dla wielkiej biblioteki.\nNa placyku obok stoi ON. Góruje nad miastem, wskazuje kierunek (chyba Moskwę lub słońce). Towarzysz Lenin. Oczywiście stajemy w pozie „wskazującej Moskwę”. Niżej jest budynek Rosyjskiej Floty Czarnomorskiej, a jeszcze niżej muzeum tejże. W środku modele statków, dokumenty, mapy itp… Przed budynkiem wystawa różnej amunicji. Że się tak wyrażę: takiej dużej amunicji 😉\nPrzechodzimy do portu pasażerskiego, z którego widać troszkę statków wojennych. Młodsze i starsze osoby zachęcają do przejażdżki kuterkiem obok tych statków. Przechodzimy nabrzeżem Sewastopola. Z murku oglądamy pokazy w delfinarium (wśród Polek 😉 ). W restauracji kolejna para Polaków.\nPo przejściu przez miasto wracamy do naszego blokowiska i idziemy nad morze. Pokąpać się. Wracamy deptakiem morskim. Około godziny 21 pojawiają się tam osoby zachęcające do wzięcia udziału w Karaoke. Wiek zachęcaczy to min. 40-50 lat. Do tego telewizor, wzmacniacz, głośnik, mikrofon i jakieś DVD. Czasami ten sprzęt jest mobilny, tzn. na kółkach. Nocleg ponownie w domku z kotem, połamaną deską i dywanami na ścianach.\nBałakława – czy to Chorwacja?\nNastępnego dnia żegnamy się z gospodynią i ruszamy w kierunku dworca w Sewastopolu. Celem jest Balaklawa. Miejscowość, której jeszcze parę lat temu nie było na mapach (baza okrętów podwodnych ZSRR). Plecaki zostawiamy w przechowalni bagażu. Potem marszrutką na 5KM (czyli miejsce przesiadkowe 5 km od centrum), a potem busikiem do Balaklawy. Po drodze mijamy winnice. Jak to Kasia powiedziała: „hodują winorośle”. 😉\nWysiadamy, spacerujemy nabrzeżem. Miasto jest położone w zatoce połączonej z Morzem Czarnym wąską, skalistą cieśniną. Super miejsce na trzymanie okrętów podwodnych. Nad miastem wznosi się góra z resztkami twierdzy Czembalo. Widok ze skał przypomina wybrzeże chorwackie (na którym jeszcze nie byłem). Z cieśniny co chwila wypływa jakiś statek. W porcie do niektórych kutrów ludzie wnoszą zgrzewki piwa, karimaty, śpiwory. Za niewielką opłatą płyniesz kutrem na jakąś dostępną tylko z morza plażę i tam imprezujesz. Fajnie? 😉\nKierunek Ałupka – parkowy nocleg\nWracając do autobusu widzę, przechodzącego kolesia w koszulce „Kult / Ochrona”. Szybki przejazd busikiem na dworzec w Sewastopolu, odbiór bagażu i przejście na dworzec autobusowy. Kolejka do kasy (na Ukrainie ludzie tłumnie komunikacją jeżdżą – pociągami, autobusami, marszrutkami). Wsiadamy do klimatyzowanego autobusu do Jałty i jedziemy drogą z widokami (mosty, tunele, przepaście) jak na wybrzeżu Morza Liguryjskiego we Francji i Włoszech. Droga z Sewastopola do Jałty nawet dobra. Kierowca autobusu wjeżdżając do jakiegoś turystycznego miasta „przepychał się” pomiędzy samochodami ustawionymi na głównym placu. Trąbił, krzyczał, piętnaście razy robił tył-przód. Ale nikogo nie szturchnął. Miejsca na taki duży autobus za bardzo tam nie było.\nMy wysiadamy w Ałupce. Jedni lecą na zakupy, a ja spacerując po mało przyjemnych placyku spotykam… parę z Zamościa. Rozmawiamy gdzie byli i jakie wrażenia (Chersonez Taurydzki przereklamowany dla jednej połówki pary, Balaklawa piękna). Pytam czy znają jakieś miejsce na nocleg pod namiotem. Zastanawiają się i… „jedyne miejsce to park przy Pałacu Woroncowa. Jest tam troszkę miejsca, można się skryć.”. Nie mając innego wyjścia poszukujemy w ciemnościach jakiegoś dobrego miejsca. Najlepsze miejsce już jest zajęte przez inny namiot 😀 Rozbijamy się bliziutko jakiejś świątyni z kolumienkami.\nGodzina 6:30. Jakiś mężczyzna każe nam się zebrać i iść z parku. Godzina 7 – przychodzi ponownie i tym razem jesteś świadomy tego, że był 😉 Zbijamy namiot (nie zauważył tego namiotu w lepszym miejscu) i ruszamy na plażę. Na razie pusta. Trochę się kąpiemy, trochę śpimy. Przy wejściu na plażę ŚMIERDZI śmieciami. Śmieciarka pojawiła się około godziny 10-11 aby to pozbierać… Ehh…\nTu mieszkał Churchill oraz… Apolinary Baj\nRuszamy na zwiedzanie Pałacu Woroncowa. Zniżka na Euro i ITIC-a była respektowana. Za to nie działało miejsce na zostawienie bagaży. Więc znowu przy wejściu leżą. Zamiast żywopłotu… roślinki z liśćmi laurowymi. Pałac w czasie porozumień jałtańskich był siedzibą delegacji brytyjskiej (Churchila). W tym pałacu mieszkał też przez pewien czas Apolinary Baj, król Bajdocji 😉\nPałac jest bajkowy (ogród wewnątrz) i znajduje się u stóp góry Aj-Petri (św. Piotr). Wokoło pałacu rozciąga się ładnie urządzony park. Nic tylko rozbijać namiot… Przez ten Park można przejść i po kilkudziesięciu minutach dojdzie się do dolnej stacji kolejki linowej na Aj-Petri (1234 m n.p.m.). Na drodze pomiędzy parkingiem do Pałacu, stacją kolejki a główną drogą trafiliśmy na masakryczny korek. Dlaczego się stworzył? Samochody parkują po dwóch stronach drogi, do tego chcą w każdą ze stron przejeżdżać autobusy, busiki i inne samochody. A jak już ktoś się nie mieści to nie ma się jak wycofać. I tak stoi krzycząc i trąbiąc.\nAj-Petri – gdzie ten horyzont?\nDo kolejki linowej kolejka. Długa. Stoimy. Co jakiś czas pojawiają się ludzie chcący zawieść samochodem na szczyt góry. Teraz wydaje mi się, że jest to lepsze rozwiązanie. Cena kolejki i taksówki identyczna (50 hrywien). Stanie 2h w kolejce powrotnej nie było przyjemne. No dobra… Wjeżdżamy na szczyt wagonikiem jaki kiedyś na Kasprowy jeździł (albo podobnym), a zaraz po wyjściu napadają na ciebie chłopaki z drapieżnymi ptakami. Wsadzają ci je na ramiona, głowę… I chcą 20 hrywien za zdjęcie (+5 za zrobienie zdjęcia przez kolesia). Nachalni strasznie. Zdjęcia z kilkoma ptakami oczywiście droższe.\nWejście na szczyt płatne (10 hrywien). Na szczycie wstążki przywiązane do barierek (podobno na szczęście) oraz tłum ludzi. No i widok na wybrzeże, morze oraz brak horyzontu (no nie było go… niebo łączyło się z morzem niezauważalnie). W drugą stronę płaskowyż z obserwatorium kosmicznym (no no…). Wracamy przez kramiki do kolejki. Na jednym z nich jest możliwość zrobienia sobie zdjęcia z Panterą. Młoda, przypięta do stolika krótką smyczą (głowa do stolika). Aż mi jej żal było. Ehhh… Potem 2h w słońcu w kolejce…\nPieniądze leżą na ulicy + Jaskółcze gniazdo\nPrzy dolnej stacji kolejki odbieramy bagaże zza knajpki hot-dogowej i łapiemy busa. Tym razem ludzie w busie i kierowca mieli z nas polew niezły. Nie dość, że nie umieliśmy się dogadać gdzie chcemy jechać to jeszcze pakowaliśmy się z wielkimi plecakami… No i robiliśmy za przekazywaczy kasy za przejazd od innych pasażerów. Tylko nie umieliśmy przekazywać gdzie oni chcą jechać…\nW pewnym momencie… STOP. Busik się zatrzymuje. Cofa kawałek. Kierowca wysiada, podnosi coś z drogi. Wsiada i z uśmiechem na twarzy pokazuje 25 hrywien 😀 Jak on to dojrzał… Wysiadamy „przy” Jaskółczym Gnieździe no i schodkami ruszamy na wieczorne obejrzenie tego czegoś. Co to? Wieża zbudowana na skale wychodzącej w morze. Co oprócz tego? Nic. Wstęp płatny na tarasik, w środku jakaś straaaaasznie droga restauracja. Chociaż nie wiem czy kiedykolwiek bym zapłacił za stolik przy oknie, przez które co chwile zaglądają ci turyści… Robimy siarę w postaci siedzenia pod murkiem na ziemi i czytania przewodnika 😉\nRobi się wieczór a miejsca nie ma. Idziemy z powrotem na przystanek i ruszamy w stronę miasta Gaspra. Po drodze 500m jeden hotel z ogrodzonym dojściem do plaży, drugi hotel podobnie. Dopiero jakieś schody w dół. Ciemno jak… Ja z Arkiem schodzimy na dół. Około 300 schodów. Śmierdzi śmieciami. Na dole nie skończony hotel i wejście na plażę. Hura. Wchodzimy na górę (po plecaki). I schodzimy.\nRozkładamy karimaty na plaży. Arek leci jeszcze do morza. A w tym czasie z mola przygląda się nam 3 kolesi. Po chwili znikają. Pojawiają się za nami (na bulwarze). Hmm… Wysłany został najstarszy na rozmowy. Podobno to ich plaża i chcą 50 hrywien za nocleg na niej. Po przedstawieniu faktu, że jesteśmy biedni studenci, przyszliśmy z Jaskółczego Gniazda – mamy nocleg gratis. Mamy nie naśmiecić… Nam to mówią? 😉\nLiwadia – a tu nas przypisano do czerwonych państw\nRano do morza 🙂 Potem piechotą wzdłuż drogi (ogrodzonej metalową blachą) i kawałek serpentynami. Dochodzimy do Cerkwi na odludziu (nie licząc drogi przebiegając obok).\nTrafiamy akurat na chrzest. Jak wygląda chrzest w cerkwi okiem laika? Wychodzi wokalista metal…. znaczy wychodzi pop z długą brodą, czyta kilkukrotnie to samo. Dziecko jest trzymane (tak mi się zdaje) nie przez rodziców, a rodziców chrzestnych (bo byli starsi już). Pop zanurza je w misie z wodą. Następnie płaczące dziecko „idzie” do białego ręcznika/płachty. Pop namaszcza je jakimś olejkiem na rękach, nogach, karku, głowie i innych miejscach. Potem nożyczkami obcina kawałki włosów (z różnych stron głowy).\nRuszamy pieszo w stronę Pałacu w Liwadii. Jest to Pałac, w którym odbywała się Konferencja jałtańskie (dzięki nim Polskę dołączono do „krajów lubiących kolor czerwony”). Mieszkał tu wtedy Roosevelt (miał problemy z chodzeniem, więc nie musiał się przemieszczać na rozmowy do innych pałaców). Ciekawostką jest to, że pierwszy raz widziałem pałace z tapetami na ścianach. Takimi papierowymi (w Ałupce też chyba były). Kolejną ciekawostką jest to, że teren pierwotnie był własnością polskiego magnata Leona Potockiego (zbudował sobie rezydencję przebudowaną przez cara na pałac).\nWewnątrz stoły rozmów, stoły z protokołami do podpisania, zdjęcia itp. Miejsce warte odwiedzenia (nawet są opisy pomieszczeń po angielsku). Na końcu pałacu kramik z pamiątkami. Wychodzimy przez drzwi do… kolejnego kramiku z pamiątkami, i do kolejnego i kolejnego (cały czas to pomieszczenia pałacu). Przed wejściem do Pałacu, w małej cerkiewce, trafiamy na kolejny chrzest. Tym razem 2 noworodków, jednego chłopaka oraz dwóch kobiet (było już po moczeniu więc miały nieźle rozczochrany fryz – i też ucinane końcówki włosów).\nJałta – czyli komercja jak byk…\nBusik do Jałty. Wysiadamy na dworcu autobusowym, zostawiany bagaże w przechowalni i wracamy trolejbusem do centrum. Poszukiwania cerkwi Aleksandra Newskiego nie powiodły się (Bezdroża na swojej mapce umieściły go w złym miejscu). Gdy podchodzę do sprzedawczyni pamiątek i pokazuje zdjęcie cerkwi i po polsku pytam gdzie to, dostaję lekko speszoną odpowiedź: „there and right”. No chyba, że źle dosłyszałem 😉 Przy wejściu na teren cerkwi 5 osób na nasz widok się przeżegnało. Aż tak źle wyglądaliśmy? Aaa… Żebracy… (wcześniej jakoś nie zauważałem więcej takich osób). Potem chwila na wizytę w barze mlecznym (PRL 😀 ).\nTrochę po bulwarach (pełno zachodnich sklepów – widzimy łaciński alfabet). Ciekawe były też stoiska na kółkach z przegrywanymi płytami (nawet bez nadruków – zwykłe verbatimki czy inne emteki). Na bulwarze tłumy. Na placu 100 metrów od pomnika Lenina stoi sobie McDonald’s. I na tym placyku spotykamy… Kogo? Oczywiście parę z Zamościa. Nocują (drogo) gdzieś w Ałuszcie. Jałta strasznie droga. Pijemy piwo z widokiem na rozkładającego sprzęt grający kolesia (lat 50) i babcie (wiek 60-90) tańczące do nawet, nawet skocznej muzyki. Szczególnie jedna z szerokim, sztucznym uśmiechem tańczyła taniec robota 😀\nTrolejbusem do Massandry\nWsiadamy do trolejbusa, po bagaże, do kolejnego trolejbusa. Przez Jałtę prowadzi najdłuższa chyba na świecie linia trolejbusowa – do Symferopolu można nią dojechać – jakieś 60 km. Do tego liczne miejskie odnogi. Wysiadamy w Massandrze i poszukujemy noclegu w lesie, który kiedyś był przypałacowym parkiem.\nRano na zwiedzanie pałacu (plecaki przy stoisku z pamiątkami). Pałac w Massandrze (nie… tu nie nocował Stalin) jest kolejnym pałacem na Krymie, który turyści odwiedzają. Zwiedzanie tylko z przewodnikiem (trochę dobijające). Dostałem okrzycz za siedzenie na krzesełku od pani muzealnik 😀 (ale to nie było zabytkowe krzesełko…).\nGóry Krymskie – też trolejbusem\nZ powrotem na trolejbus. Tym razem jedziemy na przełęcz Angarską w\nMając jeszcze parę chwil do zachodu słońca ruszamy zgodnie ze wskazówkami Bezdroży do doliny Przywidzeń. Jakimś cudem wychodzimy jednak na górę o nazwie Dżemerdżi (prawdopodobnie był to południowy szczyt (1 239 m n.p.m.). Wracamy na nocleg.\nSamotny powrót adasia\nRano adaś rusza w samotny powrót (tak to jest, jak się nie jest nauczycielem ani studentem i trzeba oszczędzać urlop). Odprowadzany na przystanek, żegnany rzewnymi łzami wsiadam w trolejbus. W taki oto sposób rozpoczyna 56-godzinną podróż powrotną. Kierowca nie ma wydać reszty, śmieje się z tego, że nie rozumiem wszystkiego co mówi a zwiedzam Krym. „Jak się tobie to udało…”. Płacę w końcu o 50 kopiejek mniej niż powinienem (tyle miałem drobniaków).\nWsiadam w Symferopolu w pociąg wcześniej robiąc drobne zakupy. Zabiera mi prowadnik bilet no i dostaje miejsce na dole (oczywiście plackartne). Potem gdy nie rozumiem, o co chodzi z pościelą to pasażer z naprzeciwka po polsku zgrabnie mi tłumaczy, że kiedyś się za nią płaciło osobno – teraz jest wliczona w bilet. Wysiada na pierwszej czy drugiej stacji. Na jednym z postojów zagaduje do mnie Ukrainka. Studentka muzyki z Chersonu. Jedzie z siostrą (studentką ekonomii). Rozmowa nieźle wygląda jak się średnio rozumiemy 😉 Więcej konwersacji nie prowadziłem. Jakiś cichy byłem. Sen.\nKrótki kijowski spacer\nWysiadka o 4-5 rano w Kijowie. Bagaż do przechowalni. Przy wejściu do klozeta siedzi dwóch chłopaków. Chyba mówią po polsku. Trafione. Też byli na Krymie, a następny pociąg mają dopiero wieczorem. Ja o 10-11. Są ze Śląska (okolice Rybnika). Przychodzą jeszcze 2 dziewczyny. I jedna dziewczyna widząc moją koszulkę (AKT Watra) pyta się czy znam Piotrka z kursu. No i znam 😉 Czyli świat mały jest…\nOni idą szukać miejsca na ugotowanie śniadania a ja idę na zwiedzanie Kijowa. Nie mam mapy, przewodnika – tylko z pamięci kojarzę, że centrum jest tam… ooo… tam… No i że stacja metra jest blisko. Poszukiwania stacji metra są bezowocne. Ruszam pieszo. Miasto pełne ludzi przy dworcu, dalej jest puściej (w końcu to 5 rano). Przechodzę obok parku, budynków ministerstw, służby bezpieczeństwa… Ooo Cerkiew (chyba św. Włodzimierza). Akurat zamiatany plac przed nią. Jeden koleś wymiata liście na chodnik poza ogrodzenie (miotły wiklinowe).\nDalej jest plac z teatrem oraz budynkiem, który mnie lekko zadziwił (na śpiąco trochę byłem). Z jednej strony idę – ładna kamienica, a za nią taki szklany wieżowiec. Przechodzę na drugą stronę – to samo. Trzecia strona… ten wieżowiec wyrasta z wewnątrz tej kamienicy. Potem plac z Sobór Mądrości Bożej, Monaster św. Michała o Złotych Kopułach oraz pomnik Chmielnickiego. We wschodzącym słońcu złote kopuły cerkwi wyglądały prześlicznie. Kawałek dalej jest Plac Niepodległości (trafiłem na próby wieszania flagi przez żołnierzy). Przy placu zauważyłem wielką połać ziemi z powbijanymi palikami (ułożonymi w okrąg). Po powrocie do Polski dowiedziałem się, że to był największy zegar Europy (w trakcie tworzenia).\nJeszcze tylko przejście przez plac przy pałacu prezydenta i ruszam powolutku (inną drogą w stronę dworca). Żałuję, że nie miałem mapy i sił – byłem strasznie blisko rzeki oraz paru innych zabytków :/ Ale tam wrócę 🙂\nNa dworcu miałem jeszcze troszkę czasu to przeszedłem na drugą stronę (tam była przydworcowa cerkiew). Na dworcu tłumy, co chwilę pociąg… Nawet był komunikat po polsku (bo przyjechał pociąg z Polski, z Warszawy). Dzwoni mi komórka. Szef… Ups… chyba zapomniałem zakomunikować, że wrócę 2 dni później :/ SMS wyjaśniający…\nMetalowe rozmowy, drogie taksówki i mrówki\nWsiadam do pociągu do Lwowa. „Czwórka” moja zajęta przez starszą kobietę, kolesia w wieku 25-30 lat oraz dziewczynę młodszą ode mnie. Ona się pyta mnie: „turist”. Ja „tak”. Potem troszkę rozmawiamy (3-4h?) o wszystkim. Dziewczyna ma koszulkę z jakimś strasznym potworem, na łańcuszku pentagram, w uszach kolczyki z krzyżem i pentagramem. Oraz japonki w… trupie czaszki 😀 Słucha ostrej muzyki, kojarzyła Behemotha (Vadera nie). Pytała się o festiwale rockowe w Polsce (oraz ceny). Jest studentką stomatologii (2-3 rok). Ma polskobrzmiące nazwisko. Mieszka w Tarnopolu, a wracała z przeciwnego końca Ukrainy. Fajnie się z nią rozmawiało. Do tej rozmowy wykorzystane były kartki i długopis (w celu narysowania tego co się nie da zrozumieć).\nW tym pociagu także sen. Wysiadka koło 21 we Lwowie. Szybko pod dworzec w poszukiwaniu jakiegoś transportu do granicy. Marszrutek nie ma. Tylko jeden koleś:\nIle was jest.\nAdin (czyli jeden)\nZobaczyłem 2 Polaków (z Sandomierza). Koleś do nich zagaduje. Czyli jest już nas 3. Cena za przejazd 120 zł za 2 osoby. Masakra… Co robimy? Trochę stoimy, rozmawiamy (też byli na Krymie ale tylko na imprezach). Mają znajomości wśród milicjantów tamtejszych:\nMożecie do mnie przyjechać za rok. Za darmo was przenocuję…\nNo nie… nie możemy tak za darmo…\nNo dobra… Będziecie wódkę kupować!\nPróby zbicia ceny nie idą nam… Decydujemy się – jedziemy mercem z pękniętą przednią szybą i brakiem pasów z tyłu. Przejście graniczne. Taksówkarz bierze za przewóz Ukraińców w powrotną stronę 20 hrywien (czyli 8 zł). Przechodzimy przez stanowisko ukraińskie szybko (zabierają tą karteczkę – ale jej nie czytają nawet). Potem głosy mrówek: „Są brygady? Są brygady. Jak są brygady to nie idziemy…”. Czymkolwiek te brygady by były wzbudziły popłoch. Przed wejściem ktoś upycha coś w spodniach, ktoś poprawia papierosy w bucie… Na przejściu równouprawnienie: dwie kolejki wg płci i „Poproszę Pana. Poproszę Pana. Poproszę Pana…”. Kobiety czekają (mimo, że były 3).\nPo polskiej stronie w krzakach ktoś się „przebiera”, ktoś proponuje papierosy czy flaszkę… Jak się z tego miejsca wydostać teraz (godzina 23)? Stajemy na drodze i próbujemy łapać stopa. Problem w tym, że nic nie jedzie. Wyjechał z Biedronki przygranicznej Tir. Adaś przyskakuje, pokazuje kciuka, uśmiecha się (szczególnie, że widzi rejestrację SR – Rybnik). No i tir staje. Kierowca może zabrać jedną osobę. Wypada na mnie. Tir z Biedronki: „Dlaczego ja się dałem przekonać do przejścia do Biedronki, mniej zarabiam, praca po nocach… A tak jeździłem po Europie i było super. A tyle obiecywali.”.\nWysiadam w Przemyślu (bo koleś ma czekać na otwarcie Biedronki w Przemyślu do rana :/ ). Robię sobie nocne zwiedzanie. Przemyśl pięknym miastem jest (nocą widziany). Kamienice odnowione, ładny bruk, oświetlone zabytki… Dowiedziałem się, że Szwejk pił Tyskie (ma na rynku pomnik i trzyma kufel Tyskiego).\nJako, że już było około 1 to trzeba się przespacerować w stronę dworca (wcześniej widziałem, że poczekalnia jest zamknięta od 23 do 3 rano. Najwyżej pośpię przed dworcem. Ułożyłem plecak pod dworcem, usiadłem na karimacie, oparłem się o niego i zaczął drzemać. Po pół godzinie dyżurna ruchu się nade mną zlitowała i otworzyła poczekalnię (ale miała focha na twarzy). Zasnąłem na ławce. Gdy wstałem, popatrzyłem na ten drzemiący tłum – tych kolesi skądś znam. Aaa… To Ci z przejścia. Oni stopa nie złapali i zaczęli iść. Gdy po godzinie padli ze zmęczenia – dopiero wtedy ktoś ich zabrał.\nWsiadłem o 5 w pośpiecha. Do Dębicy miałem cały przedział na sen dla siebie. Potem wsiadły 3 pielęgniarki. Potem jeszcze 2 dziewczyny. Jednej należą się duże podziękowania za zagadanie – rozmowa mnie uratowała (już nie wiedziałem co robić – miałem dość podróży). Okazało się, że to studentka Inżynierii Środowiska z Kalisza. Pogadanka o studiach była 😀 (i kłótnie na naukowe tematy 😉 ). W każdym razie przeżyłem, wysiadłem w Katowicach, potem autobus i dom około 14…\nI tak kończy się moja pierwsza podróż na wschód. Czy było warto? Było. Kraj jest normalny mimo, że biedniejszy. I na dodatek jest tam też pięknie. Nie bać się wyjazdu. Jaki koszt? Około 500-600 zł za 10 dni (przejazd po polskiej stronie, bilet u prowadnika do Symferopolu, bilet powrotny przez Kijów, marszrutki, jakieś napoje, jedzenie, 2 razy nocleg w Sewastopolu, wstępy do zabytków itp…).\nNie miałem aparatu, więc zdjęcia w większości nie są moje (chociaż aparat wyrywałem i cykałem ;). Można je zobaczyć na mojej picasie. Może któraś z osób wymienionych we wpisie się odnajdzie? 😉\nOpublikowano Wrzesień 13, 2009 Luty 22, 2016 Kategorie Fotografia, Góry, Turystyka, Zachwycam sięDodaj komentarz do Ukraina, Krym 2009 – część druga – czyli jak to na wybrzeżu było + powrót\nUkraina, Krym 2009 – czyli na wschodzie musi być jakaś cywilizacja\n„Pojedzie ktoś na Ukrainę, na Krym?” Takie pytanie zadawałem znajomym przez parę tygodni… Odpowiedzi, że tam strasznie, że daleko, że okradną/zgwałcą/zamordują, że tamto, siamto… 😉 Część też nie miała czasu (żeby nie było, że wszyscy na „nie” byli).\nTo jest pierwsza część relacji krymskiej. Przeczytaj później drugą część.\nW końcu udało się zebrać grupę 4 osobową: Kasia (z którą uwielbiam nawzajem sobie marudzić i się wkurzać), Jacek (obydwoje znani z kursu w AKT Watra) oraz Arek (znajomy Jacka).\nJaki plan? Pojechać tam i pozwiedzać (góry, wybrzeże, miasta, skalne miasta…). Czym dojechać? Pociągiem…\nPodróż do Lwowa z Katowic – opuszczamy UE\nSpotykamy się w nocy z piątku na sobotę 7/8 sierpnia 2009 w Katowicach na dworcu PKP. Stamtąd ruszamy zawalonym pasażerami pociągiem do Przemyśla. Najpierw trochę rozmawiamy, potem głowa na plecaku i nynu… Co jakiś czas budziła nas potrzeba fizjologiczna innych pasażerów (chcieli do WC dojść…).\nGdzieś od Krakowa (czy kawałek dalej) w pociągu zrobiło się luźniej więc najpierw nasza kobieta dostała miejsce w przedziale. Ale widocznie musiała „bardzo zasłużyć”, bo siedziała z osobami intensywnie (i głośno) komentującymi polityczne sprawy Polski i Ukrainy. Mężczyźni dosiedli się do przedziału w którym można było przenocować 🙂 Pewnie w nagrodę za dobre sprawowanie.\nWysiadamy w Przemyślu, chwila na wymianę drobnej kwoty na ukraińską walutę (hrywna ukraińska UAH) i wsiadamy w busika do granicy w Medyce. Informacyjnie: kurs wymiany jest w Przemyślu o wiele bardziej atrakcyjny niż np. na Śląsku. No i do tego hrywna leci na łeb na szyję…\nWracamy do busika: w środku pełno Polaków z wielkimi plecakami (z tego powodu było można zauważyć lekkie niezadowolenie kierowcy – przecież te 2 miejsca na których te plecaki leżały mogły dać dodatkowy przychód… ;)) Przejazd do Medyki to było jakieś 2zł (może 3…).\nRuszamy spod dworca… Adaś krzyczy „Drzwi na tyle nie są zamknięte!”. Na szczęście, żaden z plecaków nie zdążył wylecieć 😉 Po kilkunastu minutach pojawiamy się na granicy. Wysiadka i zdążamy krokiem niespiesznym na przejście graniczne. A tam tłum kilkudziesięciu osób: turyści z plecakami oraz mieszkańcy okolicznych miejscowości przechodzący w wiadomych celach… I dwie kolejki: UE i reszta świata. Do polskich celników stoi dłużej reszta świata a do ukraińskich UE (czyli my).\nW tłumie: „Czy poda ktoś parę tych karteczek, które trzeba wypisać?”. Na tej karteczce trzeba napisać swoje dane, po co się jedzie na Ukrainę, w które miejsce… Dostałem okrzycz bo czegoś tam nie wypisałem (chyba tego, że przechodzę pieszo granicę 😀 ) Najlepsze jest to, że karteczka jest po ukraińsku i angielsku a wszyscy ją wypisują po polsku (lub mieszanie). U mnie było „cel podróży”: turistic oraz „jak”: pieszo 😀\nDostałem pierwszą pieczątkę w nowym paszporcie, połowę karteczki i opuściłem pierwszy raz UE (nie liczę okresu gdy PL nie było w UE 😀 ). Za granicą kantory, sklepiki, bary no i przystanek marszrutek. Czyli busików jeżdżących to tu, to tam… Wsiadamy do takiej do Lwowa, czekamy aż się zapełni do ostatniego miejsca. Cena przejazdu marszrutką do Lwowa: 15 hrywien. Jeszcze przed odjazdem zakupujemy pierwsze ukraińskie piwo… Koszt piwa to jakieś drobne hrywny (w przeliczeniu 1-1,5 zł). Za naszym przykładem idą kolejni pasażerowie busika… Ciężko się je piło w czasie jazdy po niezbyt równej drodze do Lwowa.\nW busiku grupa 8 osób z Przemyśla (proszę zapamiętać nazwy grupek spotykanych, bo będą się powtarzać 😀 ). Dziwią się, że jedziemy do Lwowa nie mając kupionych biletów na pociąg… Ktoś z nich wcześniej zrobił sobie wycieczkę do Lwowa w celu zakupu takowych… U nas to nie wchodziło w grę: za daleko i nie znaliśmy terminu wyjazdu jeszcze parę dni temu…\nW czasie jazdy adaś zaczął czytać słowa na sklepach, reklamach. I cieszył się jak dziecko gdy mu się udało przeczytać хот-дог (czyli Hot-dog 😀 ). Nie miałem wcześniej do czynienia z cyrylicą, więc to nowość dla mnie.\nKilkadziesiąt godzin w pociągu do Symferopolu\nWe Lwowie poszukiwania kantoru (dziura w ścianie) oraz próba zakupu biletu w kasie. To teraz napiszę o dworcach ukraińskich: cuda… Dworzec we Lwowie to budynek, który kojarzy mi się od wewnątrz z dworcem w Bielsku-Białej. Z tym, że kilka razy większym (dworzec w Kijowie był jeszcze większy – zdjęcie obok właśnie kijowski dworzec przedstawia). I tłumami podróżnych, kilkunastoma kasami (i kolejkami do nich), czystymi poczekalniami… Ja chcę aby nasze dworce tak wyglądały. Wszystkie dworce, które widziałem w czasie podróży robiły bardzo pozytywne wrażenie.\nDo pociągu 40 minut a my w kolejce. Decyzja: próbujemy u „prowadnika” wagonu. Prowadnik to osoba zajmująca się pasażerami. Na długich trasach (np. naszej – 25h) są takie 2 osoby. Prowadnik rozdaje pościel, budzi przed stacją docelową, dokłada do pieca na wrzątek oraz sprzedaje piwo 😉\nUdaje się kupić bilety: 3 osoby w jednej kuszecie (służbowej) oraz jedna w innej kuszecie (w innym wagonie) – 220 hrywien za każdą osobę (normalna cena to około 120 hrywien). Wyruszamy w naszą do tej pory najdłuższą podróż pociągiem (Arek jechał już transsyberyjską, więc dla niego to akurat krótko 😉 )\nCo można robić w wagonie? Spać, pić piwo, patrzeć przez okno, zalewać sobie herbatki/zupki wrzątkiem, chodzić do klozeta (przed stacjami jest zamykany), grać w karty, nie patrzeć przez okno… Na postojach można kupić od miejscowych „babiczek” lody, zimne piwo, chleb, ciastka, wędzone ryby, pieczone raki i inne pożywienie… Gdy piliśmy przed naszą kuszetą piwo zakupione na takim postoju prowadnik pogroził nam palcem: „piwo to ja sprzedaję”.\nJak wygląda wagon? No jak wagon, duży wagon. W środku mieści się około 60 osób. Jak wszystkie pociągi na Ukrainie jest strasznie wielki… Wystarczy na stacji stanąć przy nim i od razu czujemy się jak mrówki. A co dopiero jak staniemy koło lokomotywy… Rozplanowanie miejsc do leżenia: dwa miejsca wszerz wagonu (ze stolikiem pomiędzy), dwa miejsca „na piętrze” też wszerz. Potem przejście oraz wzdłuż wagonu kolejne dwa miejsca (góra-dół). Każda taka szóstka oddzielona od kolejnych miejsc „ścianką działową”. Brak drzwi czy zasłonek 😉 czyli śpimy a koło nóg nam ktoś przechodzi. Parę razy w drodze powrotnej budziły mnie smyrnięcia ramion po stopach 😉 Tak wygląda wagon „plackartny”. Są jeszcze wagony tzw. „kupelne” i tam już zamykane miejsca…\nMyśmy dostali miejsce służbowe – więc byliśmy burżujami w naszym wagonie 😉 Najlepsze miejsce miała Kasia: na samej górze – normalnie to się tam przechowuje materace. Miejsce jest 2 i pół metra nad podłogą. Wspinaczkę miała niezłą. Prawie jak ścianka.\nCo z tymi śmieciami…\nCo jeszcze zapamiętaliśmy? Wypiliśmy to piwo za które pogrożono nam palcem. Trzy puste butelki stoją obok nas. Podchodzi prowadnik, bierze pierwszą. Pusta. Sru przez okno… Druga? Pusta – sru… Trzecia to samo… I w taki oto sposób dochodzimy do tematu: „śmieci na Ukrainie”. Co w tym temacie? To, że te śmieci leżą wszędzie. W lesie, przy torach, na chodniku, w parku, na plaży, na schodach, przy pałacu, przy cerkwi, meczecie, supermarkecie, skalnej twierdzy… Dosłownie wszędzie. Wydaje ci się, że mamy śmieci w Polsce pełno? Wydaje ci się… Nie wiem z jakiego powodu tak ludzie tam mają. Podobne wrażenia miałem po pobycie w Turcji oraz niektórzy ludzie po pobycie w Grecji. Że jest cieplej to znaczy: śmiecimy?\nChyba jako jedyni chodziliśmy tam ze swoimi śmieciami w poszukiwaniu koszy. Ja do domu przywiozłem śmieci wytworzone przez siebie w pociągach powrotnych 😀\nPierwsze Leniny – Symferopol\nPrzejeżdżamy stepami, lasami, nad rzekami, w miarę normalną prędkości. Z Lwowa do Symferopola jest około 1300-1400km (nie wiem dokładnie). Na stepach wygląd domków jest jak sprzed 50 lat (spalona ziemia i lekko pochyły dom z chaszczami dookoła). Przed Symferopolem (stolica Krymu) główka Lenina ozdabia jakąś dużą elektrownię. Stację przed Symferopololem milicja rozgania osoby próbujące coś sprzedać pasażerom… Dlaczegóż to – nie wiemy.\nWysiadamy około godziny 15 w Symferopolu. Ponownie piękny dworzec. Z fontanną i wielką ilością ławek (w większości zajętych przez pasażerów). W przewodniku wyczytaliśmy, że bilety w przedsprzedaży kupuje się w innym miejscu miasta. No to ruszamy. Widzimy wielką ilość busików, trolejbusy (na Krymie jest najdłuższa linia trolejbusowa w Europie – o niej później). Przechodzimy przez drogę i na skwerku macha do nas Lenin. Nasz pierwszy Lenin pomnikowy. Możemy go dotknąć w stopę.\nNa skwerku plac zabaw. Niespotykany. Wszystkie urządzenia zabawowe obklejone wielokolorowym „igielitem” (nie mam pomysłu jak to nazwać). Wyglądało to jak choinki. I było w miarę miękkie. Kawałek dalej przejście dla pieszych: stanęliśmy i samochód nam się zatrzymał. To jest akurat niespodziewane – potem mieliśmy tylko wrażenie, że wszyscy jeżdżą jak chcą. Byle szybciej (i zwrotniej). Kolejne skrzyżowanie – światła. I licznik odmierzający ile sekund zostało do zielonego/czerwone. Super sprawa. Chociaż jak ci napisze 67 sekund to już nie jest miło 😉 Jest takie coś w jakimś polskim mieście?\nPrzechodzimy przez plac z czołgiem, czerwonymi gwiazdkami na pomnikach oraz Soborem. Kontrasty tzw. 😉 Wreszcie udaje nam się znaleźć miejsce kupowania biletów kolejowych.\n– Bilety Symferopol-Lwów…\n– Bilety Symferopol-Odessa…\n– Bilety Symferopol-Cherson…\n– Nie ma… są tylko do Kijowa.\nW taki o to sposób staliśmy się posiadaczami biletów powrotnych przez stolicę państwa ukraińskiego. I to na dodatek na 2 różne dni. Adaś miał plan wrócić po tygodniu z powodu braku dużych ilości dni urlopowych. No i tak spóźniłem się o 2 dni 😉 Ale co tam… Reszta chciała zostać dłużej i jechali kilka dni po mnie. Ja za to miałem przed sobą samotny powrót… Ale na razie zwiedzanie Krymu.\nWracamy na dworzec. Znajduje się tam jeden „marszrutkowiec”, który by nas dowiózł do Bakczysaraju za 5 Euro za osobę. Ekhm… Elektriczka kosztuje 4,5 hrywny (jakieś 2zł). Podziękowaliśmy. Dostaliśmy głośną informację, że „elektriczkami to jeżdżą żule i menele”. Czy jakoś tak 😉\nPo chwili mija nas grupa osób z Przemyśla z szeroko otwartymi ustami 😀 (zdziwiony? a my jesteśmy zdziwieni, że jeszcze nie masz plej fresz 😉\nW oczekiwaniu na elektriczkę (czyli lokalny pociąg elektryczny) zwiedzamy okoliczny targ, obserwujemy pasażerów oraz siedzimy. Chwilę po 21 wsiadamy do pociągu. Cholernie szerokiego… Na ławach mieszczą się prawie 3 osoby a przejście jest szersze niż w polskich pociągach. Konduktorki posiadają urządzenia do wystawiania biletów (masakra… a w PL wszystko ręcznie… I kto tu do Euro jest przygotowany? 😉 ).\nBakczysaraj – Pałac Chanów…\nJedziemy. Wysiadamy w ciemną noc w Bakczysaraju. I zdążamy przez ciemne miasto uliczkami na wschód… Idziemy i idziemy, mijamy jakieś knajpy z imprezami (tak, tam mają muzykę i tańczą nawet 😉 ) Przechodzimy koło jakiegoś starego budynku z minaretami: może to Pałac Chanów?\nSkręcamy w uliczkę boczną – w górę. Ciemno jest strasznie. Od wybrania jednej z kolejnych odnóg odwodzi nas głośne szczekanie psów. Pewnie na uwięzi – ale jak zauważyć w ciemną noc jak długi jest łańcuch?\nW końcu wychodzimy na polanę. Polanę pod skałami, a ponad miastem. Z widokiem – mmmm…. Rozbijamy namioty zastanawiając się co to za światełko na szczycie skał.\nWstajemy niezbyt wcześnie i ruszamy na skałki. Widoki ze skał (a także spod namiotu) mieliśmy świetne. Na skałkach okazuje się, że nie byliśmy jedynymi osobami nocującymi w tej okolicy (200 m od nas kolejne 3 namioty a na skałkach obozowisko kolejnych paru osób).\nPo obejściu skałek wracamy do namiotów. Witają nas słowa ledwo co obudzonej Kasi: „A to wy już byliście na skałkach? A jaaaa?”.\nPo złożeniu obozowiska schodzimy do Pałacu Chanów krymskich. Przed wejściem dostajemy wizytówki okolicznych knajpek. Wejście: bilety droższe niż wg przewodnika Bezdroży (pewnie spowodowane to jest spadającą wartością hrywny). W grupie mamy 2 studentów, nauczyciela (karta ITIC) oraz adasia (karta Euro<26). Próbujemy kupować zniżkowe bilety. Nie pamietam czy się udało czy też nie. Ale w kolejnych zabytkach muzeach raz przechodziły wszystkie zniżki, raz tylko studenckie a innym razem tylko Euro czy ISIC ;) Najlepiej pokazywać i chcieć zniżkę studencką. Najwyżej nie dadzą.\nPałac Chanów Krymskich – czyli pałac, meczet (najważniejsze miejsce dla Tatarów Krymskich), dwie bramy, harem, cmentarz i inne budynki. Nasze wielkie plecaki zostawiamy przy wejsciu na ławce. Pani sprawdzająca bilety pozwoliła (czy miała pilnować to nie wiem…).\nWchodzimy na wewnętrzny dziedziniec – tam krótkie obmycie twarzy i rąk w wodzie ciurkającej z kranika. Przepuszczamy grupę z przewodnikiem (i tak nic nie rozumiemy) i powoli zwiedzamy komnaty/pokoje itp. Na jednym z dziedzińców pomagam Kasi zajrzeć do wnętrza fontanny (trzeba było ją podnieść). Gdy zacząłem ją opuszczać to chwyciła się drewnianej kratki i ją… wyrwała 😀 No dobra… Wyciągnęła. Ale potem nie chciała wejść tak jak była. Cichutkim krokiem ruszamy dalej.\nCzas na harem. Co te kobiety całymi dniami tam robiły? Wąchały te róże na dziedzińcu? Jeszcze kolejny dziedziniec i wejście do muzeum z różnymi eksponatami (np. stare księgi pisane innymi alfabetami). Do meczetu nie można było wejść (patrzymy przez okienka). Patrząc ze schodów na cmentarz zastanawiamy się czy groby (a dokładniej twarze zmarłych) wskazują Mekkę. Wyszło nam, że mniej więcej tak. Po drodze widzimy ludzi z przewodniki Pascala czy Bezdroży po Krymie. Polacy? 😉\nNa terenie pałacu widzę jak przechadza się dziewczyna w przepięknym zwiewnym stroju. Okazuje się, że przy stoisku z pamiątkami można sobie wypożyczyć taki strój i zrobić zdjęcia (duży wybór).\nWychodzimy z terenu pałacu i poszukujemy jakiegoś posiłku. Czytaj taniej knajpki. W czasie tych poszukiwań widzimy zdziwioną grupę zdziwionych Przemyślan (tych z busika i Symferopolu) 😉 Spali pod skalnym miastem (o nim za chwilę). Rozmawiamy, tłumaczymy im w jaki sposób się dostaliśmy tutaj, oni opowiadają o miejscu na nocleg, pytają o knajpki itp… Krym jest mały (o tym też za chwilę 😀 )\nWchodzimy do knajpki raz pod pałacem zaciągnięci tam przez jedną z kobiet. Od razu zostajemy zaprowadzeni na… zaplecze celem zostawienia plecaków. No tak… Inaczej klimat byśmy popsuli. Zamawiamy jakieś danie dnia (zupkę i ryż z czymśtam – nie pamiętam). Przy płaceniu okazuje się, że mamy zapłacić za 6 porcji. Pani poszła na łatwiznę i policzyła nas wraz z jakąś parą rowerzystów. Tę parę widziałem (chyba) wieczorem w Symferopolu jak swoje rowery wynosili z dworca ładnie zapakowane w jakieś pokrowce.\nMonastyr Uspieński, Czufut Kale – wszystko w/na skałach\nWsiadamy w marszrutkę i dojeżdżamy pod wejście do prawosławnego Monastyru Uspieńskiego. Kawałek pod górę i ukazuje się nam klasztor wydrążony w skale. Szybkie przebieranie w dłuższe spodnie i wchodzimy do wewnątrz (Kasia nie umie się zdecydować jaką chustkę wybrać przy wejsciu). Udostępnione do zwiedzania jest parę korytarzy (od których odchodzą jakieś kolejne) oraz cerkiew w skale. Pomiędzy nami przechadzają się cisi mnisi z długimi brodami. Wewnątrz zakaz robienia zdjęć oraz kramik z dewocjonaliami.\nRuszamy dalej obserwując skały oraz wykute w nich „domki”. Kierując się w stronę Czufut-Kale przechodzimy obok wejścia na mały cmentarz karaimski (Karaimi – dawny odłam judaizmu). Podchodzimy pod skalne miasto Czufut-Kale położone na górze stołowej. Jest to twierdza zamieszkiwana dawniej przez wspomnianych wcześniej Karaimów. Znajdowała się tam również, w innym okresie, stolica Chanatu Krymskiego (zauważcie, że to inna religia). Na terenie twierdzy znajdują się Kenesy (świątynie kaimskie), meczet, wiele wykutych w skale pomieszczeń, bramy, mury itp…\nZwiedzanie miasta rozpoczęliśmy od pytania czy możemy zostawić plecaki przy wejściu: „Możecie, ale ja tego pilnować nie będę.”. Plecaki leżą oparte o mur przez prawie 2h. Widoki świetne w te przepaście. Z jednego z pomieszczeń dobiega muzyka. A ta jakiś muzykant gra i zbiera do futerału. I sprzedaje płyty. Z informacji otrzymanych od mego znajomego ten sam koleś był tam już rok wcześniej 😀\nW jednym z budynków zachęceni przez jakiegoś turystę skusiliśmy się na kielicha. Kielicha jakiegoś lokalnego trunku. Podobno coś koło 40% o smaku… Ciekawym. Do tego cukierki (pyszne, cukrowe). Wyżerliśmy cały pojemniczek, który otrzymaliśmy. Na głównej drodze w twierdzy są koleiny. Po co? Aby mieszkańcy mogli gdzie wylewać pomyje.\nNa kolejnym miejscu widokowym spotykamy parę z przewodnikiem Pascala, którą widziałem wcześniej w Pałacu Chanów. Są z Zamościa, nocują u jakiegoś Tatara. Kupili bilet na pociąg przez internet u jakiegoś mieszkańca Lwowa (wcale taniej nie zapłacili niż my u prowadnika wagonu). To nie ostatnie z nimi spotkanie.\nWracamy do wejścia. Plecaki… są. Już jest godzina 18, więc ruszamy w stronę kolejnego miasta skalnego – Tepe Kermen, aby tam zanocować. Dochodzimy do wejścia do wieeeeeelkiego cmentarza karaimskiego. Rzucamy monetą czy iść przez niego czy też obejść go inną trasą. Moneta mówi iść.\nW tej samej chwili dojeżdża do nas czteroosobowa grupa rowerzystów ze Lwowa. Mają lepsza mapę i też chcą dojechać do Tepe Kermen. Na tej mapie jednak tak wielkiego cmentarza nie ma. W końcu ruszamy. Najpierw rowerzyści przodem. Gdy na głównej drodze pojawiają się kawałki drzew wyprzedzamy ich. Dżentelmeński adaś pomaga żeńskiej części grupy w przenoszeniu rowerów ponad grobami. Jako, że cmentarz ciągnie się i ciągnie, a rowery słabo się mieszczą pomiędzy grobami, Lwowiacy postanawiają zawrócić. Oczywiście jeszcze ich zobaczymy… i to nie raz 😀\nDroga do Tepe Kermen\nPrzewodnik Bezdroży ma jakoś zagmatwanie opisaną trasę do Tepe Kermen – nie trafiamy tego dnia tam. Z tego powodu nocujemy na polance przy ognisku. Przed zmrokiem latam sobie po strasznych krzakach i odnajduję przepiękny widok na dolinę otoczoną wysokimi skałami. Jakbym tam spadł to by mnie nie znaleźli. Wróciłem w to samo miejsce rano przed wyjściem. Przedzieranie się przez te chaszcze spowodowało pewną ilość czerwonych kresek na mych pięknych łydkach 😉\nPodczas składania namiotów przez przecinkę zauważamy przejeżdżających czterech rowerzystów. Lwowiacy. Nie wiemy czy trafili do Tepe Kermen. My ruszamy dziś w butach górskich w dół doliny. Dochodzimy do miejsca noclegowego opisanego w przewodniku (mieliśmy tu być wczoraj). Stąd już kawałek na skalne miasto (góruje ponad 200 metrów na doliną). Plecaki zostawiamy w krzakach i na lekko zwiedzamy kolejne pomieszczenia skalne. Miejscami skały są zbudowane z… muszelek. Tak. Takich malutkich, spotykanych choćby w Bałtyku. Grube warstwy takich skał (jeżeli można je tak nazwać) da się zauważyć.\nZe szczytu miasta widać przepięknie Góry Krymskie, doliny oraz wszystko co dookoła. Także bazę MSW Ukrainy. Schodzimy do drogi w ostrym słońcu. W wiosce siadamy po sklepem i zajadamy się lodami, ciasteczkami (smak przepyszny, po przyjeździe uświadomiono mi, że to smak sękacza). Przechodzi obok nas kolejna para z przewodnikiem Bezdroży „Już ma go dość, ceny nieaktualne, zgubić się można jak się idzie tak jak tam pisze”. Zapamiętałem jeszcze, że mieli nieźle uwalone stopy (sandały) białym pyłem z dróg.\nPod sklepem bawią się dzieci. Piszą po drodze, jeżdżą na rowerach, pomagają w sklepie. Przyjeżdża marszrutka. Jadąc do Bakczysaraju widzimy kolejne wielkie skały. Wyprzedzamy też czterech rowerzystów. Zgadnijcie jakich 😀\nRozmowy na temat posiłku oraz krzyża\nNie wysiadamy na pewnym przystanku (takim najbliżej dworca). Gdy się orientujemy, że źle zrobiliśmy to kierowca mówi, że już nie może się zatrzymać (barierki przy drodze). A obiecuje, że nas podwiezie w drodze powrotnej. Przy dworcu jemy obiad w restauracji. Pokarmy podaje dziewczyna/kobieta wyglądająca na Tatarkę. Gdy dostajemy menu (w cyrylicy), adaś zostawia grupę i rusza w jej stronę. I małymi kroczkami (pokazując tekst palcem stara się rozszyfrować posiłki).\nCo to? (wskazuję palcem pierwszy wyraz)\nSzto e to?\nOk. Szto e to? (wskazuję palcem pierwszy wyraz)\nPierwsze danie, zupa. (po rosyjsku lub ukraińsku – nie rozróżniam).\nA to co co? Pewnie drugie danie.\nSzto e to? (z pięknym uśmiechem – takim chcącym mnie czegoś nauczyć 😀 )\nA no fakt… Szto e to…\nNo i w taki sposób dowiedziałem się co można zamówić (były 3 drugie dania). Ja zamówiłem solankę (taka fajna zupa – wcale nie słona jak można po nazwie sądzić), do tego takiego placka z mięsem (czeburek), coś jeszcze oraz piwo. Dobre wszystko 🙂 A ja taki niejadek podobno. Po posiłku podziękowaliśmy uśmiechem pani w restauracji. Odpowiedziała podobnym.\nAdaś wymusza na grupie wycieczkę pieszą do lokalnej cerkwi. Pokornie idą za nim 😉 W cerkwi trwa akurat sprzątanie. Babiczki zapraszają do środka. Zapytowuję dlaczego prawosławny krzyż jest podwójny z łamaną belką. Dowiaduje się, że chodzi o tablicę INRI. Oraz o to, że w katolickich kościołach Chrystus ma przybite nogi jednym gwoździem a tutaj dwoma. I ta belka dolna oznacza to miejsce (jedna strona wskazuje na niebo, druga na piekło). Niby tego samego można się dowiedzieć z Wikipedii, ale tak było fajniej.\nKoniec części pierwszej. Zainteresowany? Przejdź do części drugiej 🙂 Możesz też zobaczyć zdjęcia na picasie.\nOpublikowano Wrzesień 13, 2009 Luty 22, 2016 Kategorie Fotografia, Góry, Turystyka, Zachwycam się10 komentarzy do Ukraina, Krym 2009 – czyli na wschodzie musi być jakaś cywilizacja\nWalentynkowe Gorce z sercem na tyłku\nPobudka 3 rano. Jeden autobus, drugi autobus… Katowice witają 🙂 Jako, że do pociągu jeszcze chwila to odganiamy jednego kolesia proszącego o złotówkę:\nCo będę owijał w bawełnę… Na wino mi brakło…\nPotem przechodzi zobaczyć jak wygląda dojście na perony dla osób niepełnosprawnych. Wygląda genialnie – najpierw dzwonek na wysokości głowy. Głowy stojącego człowieka. Potem otwierają bramę i delikwent na wózku przejeżdża przez nieznane otchłanie dworca, wyjechać na powierzchnię windą towarową… Nie mieliśmy odwagi zadzwonić…\nDojeżdża kolejni ludzie z ekipy. Wsiadamy do piętrowego składu i rozpoczyna się poranny śmiech 🙂 Do Krakowa z lekkim opóźnieniem dojeżdżamy – Kuba terrorysta na cały głos oznajmia, że:\nZapomniałem, że tu się wjeżdża do ciemnoty…\nNa szczęście Krakusi chyba mają spokojne usposobienie, bo żadnych rękoczynów nie było. Przechodzimy na dworzec autobusowy w poszukiwaniu naszego autobusu. I wyryte zostaje nam w umysłach wyrażenie: „…na dolnej płycie dworcaaaa”. Pasażerowie musieli się dziwić jako pomagaliśmy zwiększyć słyszalność zapowiadającego dopowiadając te słowa do każdej jego wypowiedzi. Z taki długim przeeeeciągnięciem.\nWsiadamy do busika, który gna po śniegu wyprzedzając co wolniejsze pojazdy. Po dojeździe do Lubomierza wita nas sypiący śnieg i biała. główna droga… No to ruszamy 🙂 Kawałek to drogą a po zejściu na szlak wita nasz przyjemny (jeszcze) śnieg w ilościach znacznych. Podeszliśmy pod chatę na Rzekach i gospodarzowi zapłaciliśmy za nocleg w chacie oddalonej o kilka godzin drogi… O my głupcy… A jakby tak nas zasypało? Kasa za nocleg byłaby nie wykorzystana 😀\nNa początku jest w miarę fajnie (nie licząc braku widoków, śniegu nie wydeptanego i sypiącego). Kijki okazują się przeszkadzające. Tylko Paweł je wykorzystuję, bo jak mówi „się przynajmniej nie kolebię za bardzo…”. Reszta chodzi jak pijane pingwiny 😉\nŚnieg, wszędzie śnieg… Coraz więcej go leży. Po kilku godzinach terrorysta Kuba mówi: „Ja bym był za tym, aby się wrócić”. Został spacyfikowany. Przedzieramy się przez pierwszą dużą polanę… Miejscami po pas. Potem lasem i podejście na Gorc (1226m). Widoki rozległe… na chmury. Z Gorca powolutku schodzimy. Jedna, polanka, druga… odbijamy na inny szlak na kolejnej… polanie. Kaj ten szlak? Aaaa… tam…\nJako, że ruszyliśmy około dziesiątej to około 17 byliśmy już nieźle zmęczeni… Ale trzeba udawać silnych mężczyzn i się nie poddawać – każdy miał jakieś doła… Mój się objawił na jednej polance gdy torowałem na przodzie i zaczynało się robić ciemno… Wyleciałem do przodu, nikt mnie doganiał a ja torowałem, stawałem, torowałem, stawałem… W myślach „musimy cholera tam wejść jeszcze… potem tylko na dół „już” chatka…”.\nA jak się zrobiło już całkiem ciemno to wzięło nas coś natchnęło. Latarki w dłoń i w 3 osoby biegamy polankach poszukując śladu szlaku na drzewach… Potem parenaście kroków wstecz, wyciągnięty kompas i idziemy na wschód… Tam musi być cywilizacja. Kawałek przez las i znowu na polankę… JEST! Widać światło (w domyśle chatki). Parę kroków w stronę chatki: „cholera… czy to na pewno światło?”. Pobiegłem… Jest! Wchodzę do chatki, ściągam plecak a tu….\nGapi się na mnie co najmniej 10 par ślepi. No to im odpowiedziałem: „Cześć. Zaraz przyjdzie tu jeszcze 7 osób a ja żadną atrakcją turystyczną nie jestem”. I wyszedłem… I krzyczę: „Jest chatka!”. Odpowiedź: „Uratowani!”. Wysępiłem nawet kilka damskich uścisków 😉\nHarcerzy w chatce musiałem nieźle nastraszyć, bo się pozamykali po moim wyjściu 😀 Przyszedł człowiek lasu – trzeba zamknąć chatę.\nAha… Chata, na którą doszliśmy (po 9 godzinach) to Hawiarska Koliba. Chatka zostanie prawdopodobnie od marca zamknięta (obecnemu właścicielowi nie przedłużają dzierżawy). Chata jest fajna, ale zaniedbana… I w pewnym stopniu rozbierana – dobudówkę dzierżawca rozbiera.\nNa chacie kominek nie działa, albo działa marnie, piec w kuchni kopci niemiłosierni. Ale harcerze sobie radzą 🙂 Ich sposób na przygrzanie wody do mycia: „otwieramy wszystkie okna, drzwi i palimy w piecu”. W kuchni suszy się pełno butów, skarpetek, kurtek, spodni…. Ale nie przy piecu, co to to nie. Przy elektrycznym grzejniku.\nDostajemy pomieszczenie na nocleg na piętrze… temperatura masakryczna. Robimy pulpę: makaron, mielonka, groszek, kukurydza, ser… (nie pamiętam całego składu). Jako, że zmęczeni to idziemy się myć i spać. Aaa… łazienka 🙂 2 klozety, 2 umywalki, działa prysznice. Działa 50%. Jest ciepła woda – hip hip hura. Jest haczyk do zamknięcia się w klozecie – hura. Do prysznica są drzwi – hura… Tylko dlaczego zostaje tam 40cm szpary? Kąpanie się z widokiem na lustro, w którym widzisz twarz kogoś kto myje zęby jest mało komfortowe…\nW nocy zimno. Rano parę razy zostało wypowiedziane takie zdanie: „muszę zainwestować w śpiwór”. Rano = 10. Wychodzimy gdzieś? Coś ty! Na zewnątrz napadało jeszcze więcej śniegu. Harcerze pojechali do Gdyni a my rozpoczynamy porządki – czymś się trzeba zająć. Magistrzy z instytutu techniki cieplnej oraz strażak wzięli się za niesprawny piec – najpierw na komin – stawiamy drabinę… Patryk: „Nie wejdę… na całym dachu jest lód”. No trudno… No to czyścimy piec. „O… śrubki. Ma ktoś śrubokręt?”\nPo powrocie z dachu adasiowi strzeliły spodnie na tyłku… No i żebym miał w czym wrócić to się uśmiechnąłem do Agi. Ona pożyczyły od harcerek igłę z nitką i spodnie zostały zeszyte. A że to były walentynki to dostałem także wyszyte serce na tyłku 🙂\nPo czyszczeniu sprawdzamy działanie piekarnika na kromkach z serem i papryka – zapiekanki. 🙂 Działa. Nie dymi… Kto zmywa? „Ja nie… ja mam kota”. Po chacie łaziły takie 2 koty. Bardzo lubiły smyranie. A może to smyrający lubili smyrać? Nieważne. W każdym razie, któryś z nich zeżarł nam część sera.\nGramy w totem, potem w króliki/farmera. Ktoś tam układa drewienka z liptona. Gotujemy grzańca, przelewamy do jednego kubka…\n– A meningokoki?\n– E tam…\nKubek krąży z rąk do rąk. Trzeba mieć jakiś doping przy robieniu pulpy. Wielokolorowej. Para z Warszawy, która się przybłąkała w piątek nocą dostaje od nas tez po porcji 😉 A potem robimy gromkie „Uuuu…” Damska część tej pary gotuje sobie grzańca, wlewa go do kubka i… dolewa wody… Cóż za bezczeszczenie 😀\nW międzyczasie przychodzą harcerki. W strojach organizacyjnych – czyli spódniczkach. W śniegu po pas. Niby to wygodne – co się nasypie to od razu wysypie…. A co przyniosły? A pełno żarcia w torbach: jajka, słoiki z sosami, kasze, ryże, princessy itp… Większość harcerek to gdzieś podstawówkowy wiek – może wtedy tyle się je 😉 A to co na zdjęciu to nie wszystko…\nWieczorem półtorej godziny gry w „psychologa” – kto zna ten wie, że można się nieźle ubawić 🙂 I sen. Rano wstajemy, schodzimy do Ochotnicy Górnej (po drodze tarzając się w śniegu). W kościele czujemy jak jesteśmy uwędzeni. A w trakcie ogłoszeń:\nNa remont kościoła ofiarę złożyła rodzina x z przysiółka igrek 23, rodzina zet z przysiółka dzeta 56…\nO godzinie 12:30 mamy autobus. Coś się nie on pojawia – za to przychodzi parę osób z torbami na kolejny autobus „ten o 12:30 jest zlikwidowany”. Ten drugi też nie przyjeżdża. To co? Stop. Ale jak tu złapać stopa jak tu nic nie jedzie… :/ Przy sklepie proponuje nam przewóz jakiś mężczyzna – podjeżdża pod nas busem i lądujemy w Krościenku (za 80zł).\nPoszukiwania obiadu, potem szybki wsiadamy do autobusu do Katowic (trochę rozlatujący się – przez przerdzewiałą ścianę cały czas mi wiało. Autobus robił jeszcze jakieś kółka (jakieś „zdarzenie na zakopiance”) i w Katowicach jesteśmy po 20. No i dom 🙂 Po drodze zaliczamy jeszcze „dolną płytę dworcaaaaa” w Krakowie.\nZdjęcia dostępne na mojej Picasie, a także u Darii, Patryka, Pawła.\nOpublikowano Luty 22, 2009 Luty 22, 2016 Kategorie Fotografia, Góry, Turystyka, Zachwycam się3 komentarze do Walentynkowe Gorce z sercem na tyłku\nOpublikowano Styczeń 18, 2009 Luty 22, 2016 Kategorie Fotografia, Góry, Turystyka, Zachwycam się9 komentarzy do W Tatry – sylwestrowa, spóźniona relacja


Poznajemy odmienną kulturę i sytuację dzieci w Kenii – Publiczna Szkoła Podstawowa w Jabłowie im. Jana Brzechwy\n24 maja 2019 12 czerwca 2019 Comments 0 Feedbacks on “Poznajemy odmienną kulturę i sytuację dzieci w Kenii” by www.szkolajablowo.pl\nPoznajemy odmienną kulturę i sytuację dzieci w Kenii\nDnia 24 maja 2019 roku kilka minut po godzinie 9 zebraliśmy się na holu głównym szkoły, gdzie czekali na nas przybyli goście: założyciel i dyrektor szkoły w jednej z wiosek w Kenii oraz wolontariusze z Turcji i Argentyny. Rdzenny Kenijczyk posługiwał się językiem angielskim, więc nasza nauczycielka Pani Klaudia tłumaczyła nam jego słowa na język polski. Gość opowiedział o sytuacji dzieci w Kenii, pokazał zdjęcia „swojej” szkoły i dzieci tam się uczących. W tej szkole uczy się ok. 300 dzieci i jest tam tylko 5 nauczycieli.\nNadszedł czas na zadawanie pytań. Wiele uczniów się zgłosiło, lecz pytań było tak dużo, że niestety, nie każdy mógł je zadać. Niezwykłą atrakcją była nauka popularnej w Kenii dziecięcej piosenki w języku suahili. My również mieliśmy niespodziankę – paczki, w których znajdowały się zebrane przez nas w jeden dzień przybory szkolne – było tego naprawdę sporo!\nBardzo się cieszymy, że mogliśmy bliżej poznać inną kulturę, zapoznać się z sytuacją uczniów w tym afrykańskim kraju, a jednocześnie docenić to, w jakich warunkach możemy się uczyć i że w ogóle możemy się uczyć!\nPo kilku dniach otrzymaliśmy z Kenii takie oto zdjęcia! To zawartość tylko jednej z paczek, jakie podarowaliśmy naszemu Gościowi – pozostałe dotrą drogą morską.\nJak widać wystarczy niewiele, by na twarzy kogoś innego pojawił się uśmiech. Z całą pewnością będziemy pomagać – na miarę naszych możliwości – dzieciom z tej konkretnej szkoły w przyszłym roku szkolnym, a być może, dzięki współczesnej technologii, nawiążemy z nimi bliższy kontakt.\nTurnieje BRD 2019\nSpołeczność naszej szkoły włącza się do obchodów 30 rocznicy wyborów z 4 czerwca 1989 roku


Agonia Rosji?, symptomy rozpadu. - mPolska24\nBędę rządził wiecznie\nTak więc, chociaż nasi politycy, w szczególności ci sprawujący władzę, sami często nie wierzą w to, że Rosja już, już, a się rozwali. Mają przy tym cichą nadzieję, że do nieskończoności da się nas straszyć wschodnim sąsiadem, li tylko dla utrzymania swoich stanowisk i związanych z nimi synekur, a coraz bardziej widoczne znaki na niebie i ziemi mówią, że ruchy w kierunku upadku są coraz wyraźniejsze i mocniejsze.\nSpróbujmy chłodnym okiem popatrzeć na dwie świeże i jeszcze cieplutkie jak bułeczki „ministra Krasickiego” wiadomości: ujawnienie i prezentacja budżetu Federacji Rosyjskiej. Czyli wystąpienie, „Internetowego Rzecznika Praw Obywatelskich” /tzw. ombudsmana/, swego rodzaju novum w świecie Internetu i polityki, warte bliższemu przyjrzeniu się. I tak zacznijmy od budżetu RF i jego wydatków.\n· Obrona: 19,2%\n· MSW i FSB: 12,7%\n· Obsługa długów: 4,1%\n· Nauka: 3,6%\n· Ochrona zdrowia: 3%\n· Kultura: 0,6%\n· SMI: 0,5%\nNo jak, wszystko zrozumiałe? Dla tych, co nie żyli w późnym, ledwie już dyszącym, CCCP, czyli w tzw. ”sawku”, wyjaśniam: Tak właśnie wygląda budżet „czasów ostatnich”, budżet kraju, który się rozwala, trzeszcząc we wszystkich spojeniach i szwach, a zachowuje pozory integralności i kontroli, który można jeszcze utrzymać w ryzach tylko za pomocą surowych środków karnych i totalnego zastraszania.\nKiedy 30% krajowego budżetu „zjada” armia i policja z GBnejami* /funkcjonariusze spec służb/, kraj prowadzi wyniszczająсą wojnę: albo z zewnętrznym wrogiem, albo z własnym społeczeństwem. Bo na RF póki co nikt bezpośrednio nie napadał, chociaż Kreml myśli o tym zupełnie inaczej. Ale zostawmy tę analizę ekspertom od geopolityki i miłośnikom tego, co twierdzą, że „wszystko nie jest takie proste, jakby się wydawało”.\nA na powierzchni widzimy zupełnie inny obrazek. Kiedy na naukę i ochronę zdrowia razem przeznacza się połowę tego, co na jedną tylko policję, to oznacza, że trwa druga wojna – wojna władzy z własnym narodem.\nJest to typowy „budżet histerii” – budżet reżymu, który jest w stanie zachować władzę tylko za pomocą podgrzewania wojennej psychozy w społeczeństwie zindoktrynowanym na warunkach: „cały świat przeciw nam”, „wokoło wrogowie zewnętrzni i wewnętrzni”, „wszyscy do broni!” ITD. To już nie jest budżet „blitzkriegowy”, „ rozszerzenia przestrzeni życiowej” lub „ wielkiej szachowej rozgrywki” z „pożarem światowej rewolucji” – to budżet „wojny totalnej”, kiedy walki są już na podejściach do Moskwy, albo budżet „rozwiniętego socjalizmu” tow. Breżniewa z histerycznymi wojennymi awanturami od Libanu do Afganistanu i „pieriestrojkowym” krachem jako rezultatem.\nLogiczne, że oddzielnym elementem jest pół procenta budżetu dla mediów państwowych – Histerie wojenne muszą cały czas utrzymywać suwerena, a "propagandziści" też chcą jeść. Na pusty żołądek i burczące kiszki kłamstwa o „wkoło wrogach” dźwięczą bardzo nieprzekonująco.\nWszyscy obywatele dawnego CCCP na własnych tyłkach poczuli podobne budżety przed taką samą „katastrofą geopolityczną”, która do tej pory męczy nocnymi koszmarami W.W. Putina. A dzisiaj on sam z szybkością pędzącego naprzód parowozu zbliża się do następnej rundy tej katastrofy: „Ostatecznego rozpadu pozostałej jeszcze resztki wielkiego imperium”.\nPrzecie nawet w „dupowatym” breżniewowsko-andropowskim „sawku” nikt nie powiedziałby następującego idiotyzmu: „Będziemy mogli dawać różne technologie innym państwom, kiedy w państwach, o których mowa, będzie nasza obecność wojskowa. I kiedy w tych państwach nie będzie alternatywnych możliwości, aby nie brać u nas”(sic!).\nNie mam pojęcia, co to jest za stanowisko -„Internetowy ombudsman”, ale jeżeli by jego nie było, należałoby go wymyślić i powołać.\nTakiego przyznania się, że technologicznie Rosja ostatecznie została w tyle za cywilizowanym światem i już nawet nie próbuje tego świata „dogonić i przegonić”, nie jest w stanie wytworzyć niczego konkurencyjnego i jest gotowa „wciskać” swoje towary pod lufami kałachów, tego Rosjanie nie mogliby się spodziewać od najbardziej zajadłego „rusofoba”. Tak walić prawdą w oczy może tylko kremlowski tępy urzędnik, w całej swojej prostocie i nierozumieniu elementarnej polityki: „A CO JA TAKIEGO POWIEDZIAŁEM?!”.\nAle prawda na tym się nie skończyła. Internetowy ombudsman był konsekwentny i walił wprost. „Ja szczerze i otwarcie mówię: "Jeżeli chcecie zaszkodzić krajowi, to powinniście zainwestować w szkolenia-specjalistów IT na terytorium RF. Większej szkody mu zrobić nie dacie rady” – powiedział, wyjaśniając, że specjalista "będzie się modlił do firm zagranicznych" i "postara się po takim szkoleniu szybko wyjechać na Zachód". Koniec, kropka. No i proszę bardzo, skąd się wzięło żałosne 3% budżetu na naukę. Do obsługi naftowego rurociągu wystarczy dwóch klas parafialnej szkoły, a wszyscy, którzy nauczyli się więcej, będą tylko marzyć o ucieczce z „pięknego kraju” na "gnijący Zachód". Pamiętajmy, że po raz ostatni podobne podejście do polityki edukacyjnej na okupowanych ziemiach słowiańskich było w planach Hitlera i nadal jest na liście jego zbrodni przeciwko ludzkości.\nWięc diagnoza dla sąsiedniego „imperium” może być umieszczona śmiało i pewnie: To jest ciągle to samo „białe i puszyste zwierzątko”, które permanentnie nie jest leczone. Tym bardziej z trzema procentami w budżecie na ochronę zdrowia.\nJesteśmy świadkami pełnej i ostatecznej agonii Moskiewskiego Państwa, a właściwie tego jego modelu, który istnieje od co najmniej 400 lat, który ze straszliwymi stratami i „skrzypieniem”, ale jako-tako przeżył rewolucje początków XX-go wieku. Proces, który zaczął się w 1905-1917, zamrożony straszliwym stalinowskim terrorem, przyspieszył ciut, ciut w latach 80-tych, został wyhamowany i o mało niezawrócony z powrotem przez prezydenta czekistę, zbliża się ku logicznemu zakończeniu.\nRosja wchodzi w stan agonalny wstępując w „fazę północnej Korei”. Wkoło wrogowie, każdy „inteligent” – to etatowy opłacany propagandzista, albo „wróg narodu” i potencjalny dezerter, technologiczne zło, ifony - „od złego”, nauka – wredna. Ale patriotyzm i chęć do marszu w kolumnach, radosne pragnienie, by nieść "rosyjski świat", wraz z innym niesprzedanym towarem chociażby w Donieck, chociażby do Damaszku – tak. Tak i o to chodzi - narodowa idea, pomysł w całej swej czystości i chwale. Jak długo wystarczy bezwładności w zardzewiałych aparatczykach i rezerw walutowych? Przy obecnych cenach ropy – no, może na trzy lata. Być może rozpad zacznie się szybciej, możliwe, że trochę później. Procesy społeczne bywają czasami nieliniowe i my Polacy, nie możemy tego nie wiedzieć? Ale przecie rzecz nie jest w konkretnej dacie ostatecznego rozpadu – nie jestem prorokiem. Jest ważne, że sam proces już się zaczął i nie może być zastopowany zwykłymi istniejącymi metodami – niestety;)\nRosja już jest po wyroku, skazana – ona też już poczuła swoją zgubę, poczuła już objawy końca. I reaguje na nie tak jak zwykle normalne społeczeństwo, nie próbuje zrozumieć natury i przyczyny problemów, a…. poszukiwaniem wrogów, zwiększając histerię, stara się w pionie aparatu siłowego wzmocnić działania represyjne. A tym samym ostatecznie ześlizguje się w otchłań obskurantyzmu, zacofania technologicznego i terroru. Ten dynamiczny proces jest nazywany procesem z pozytywną informacją zwrotną lub procesem samoprzyspieszającym. Co w tej sytuacji można zrobić? Trzymać się w zjednoczeniu sił patriotycznych. Rozumieć, że w agonii bestia jest szczególnie straszna i niebezpieczna oraz bezrozumnie wściekła w swoich ostatnich podrygach. Zawsze, każdego dnia, trzeba być przygotowanym do odparcia ich "ostatniego skoku na Zachód". To znaczy do rzucenia się na nas.\nI najważniejsze – stale, każdego dnia, dystansować się od Rosji we wszystkim – począwszy od wyburzania pomników itp. A skończywszy na festiwalach, stacjach TV i występach zespołów wojskowych. I wtedy „Моrdor” samoczynnie się rozwali i sczeźnie.\nNo i oczywiście – nie można próbować samemu upodobniać się do Rosji. W każdej wojnie istnieje pokusa, aby "zwyciężyć podobne podobnym" jak to było z przegraną „rewolucją Solidarności”. My tu i teraz musimy walczyć, w szczególności 25 X 2015r., bo jesteśmy - inni. Inni jakościowo, w samym aksjomacie naszego społeczeństwa. Cenimy wartość wiary i wolności, tej wewnętrznej i tej zewnętrznej, wiedzy i kultury oraz jesteśmy gotowi krwią płacić za te wartości. I wręcz przeciwnie do innych cieszymy się z każdego sukcesu rodaków w świecie, ich powrotów do domu, do ojczyzny, z nowymi pomysłami i wiedzą. Jesteśmy gotowi oddać ostatni grosz i ostatnią kroplę krwi dla odparcia każdej agresji, a jeśli to będzie konieczne, to założymy mundury i pójdziemy w bój jak nasi przodkowie przed wiekami. Więc tym bardziej, nie ma zgody na utrzymywanie z naszych podatków „państwowych pasożytów” /o kim mówię, chyba wiecie/ i tych, którzy ich ochraniają przed nami, czyli na cały aparat przemocy /służby tajne, jawne i dwupłciowe/. Ze swoją złowieszczą tradycją i sowiecką kulturą bycia, ani lokalnych baronów i dyktatorków. I właśnie te wartości musimy hodować, pielęgnować i rozwijać, póki sąsiedzi tracą ostatnie petrodolce na pochody do Damaszku.\nA najważniejsze dla nas to być sobą, oczyścić społeczeństwo z obskurantyzmu sąsiedzkiego i tego swojskiego, domowego chowu i z uśmiechem politowania obserwować, jak zachodzi słońce dla Kremla, za wschodnim frontem. No, ale to są nasze pobożne życzenia. Interesujące są też zdania wybitnych ekspertów od kremlowskiej polityki, oblatanych w niuansach putinowskiej polityki, więc na początek jeden z najlepszych znawców tematu, czyli, co ma do powiedzenia i jakie są perspektywy reżymu Putina? Według eksperta Andrieja Iłarionowa?:\nByły doradca rosyjskiego prezydenta odrzucił wszystkie dyskutowane recepty i sposoby oddziaływania na reżym Putina – „sankcje, międzynarodową izolację, czy też „romantyczny scenariusz” jak rola wewnętrznej opozycji”. W jego przekonaniu” takie dywagacje nie wytrzymują „Poważnej analizy”. Według Iłarionowa, „żaden z tych elementów nie spowoduje upadku twardego, autorytarnego, półtotalitarnego reżymu Putina – on spokojnie przetrwa sankcje i wewnętrzną opozycję, a Zachód nie ma zamiaru uczestniczyć w realnej konfrontacji z Rosją.”\nW przekonaniu eksperta „ pomóc może tylko jeden czynnik – przegrana wojna. Takie systemy są niezniszczalne od wewnątrz i na razie pozostają niezwyciężone w tej sferze. Po takiej porażce szanse na ich rozpad szybko się powiększają”. Ekspert wymienił przypadki takich zmian w historii, kiedy zewnętrzne porażki prowadziły do zmian wewnętrznego systemu: „Wielka Smuta, Wojna Północna, Wojna Krymska, Wojna Japońska, I-sza Światowa, Afganistan, „Zimna Wojna”. Pozostając w swoich granicach, takie systemy mogą istnieć w nieskończoność /vide KRLD/” zauważył Iłarionow.\n„Na dzień dzisiejszy stopień poparcia reżymu wśród Rosjan jest ogromny, przy tym wpływ opozycji – niestety marginalny”, zwrócił uwagę ekspert.”Podobne systemy, wg słów Iłarionowa, opierają się na mechanizmach propagandy i terroru. A na razie te mechanizmy pracują sprawnie – niezależnie od stanu gospodarki, sfery socjalnej, nauki, ochrony zdrowia itd. – wszystko będzie po staremu. Teraz w RF te maszyny pracują bezawaryjnie. Recepta jest tylko jedna – zewnętrzna porażka. Przy tym Rosja w przekonaniu eksperta poniosła wojenną porażkę w Gruzji i na Ukrainie.\n„A z każdą nową zewnętrzną wojenną awanturą skala porażki России może wzrastać nie tylko w realnym rozmiarze, ale także w postrzeganiu Rosjan i świata zewnętrznego” – podsumowując, powiedział Andrei Iłarionow.\nWięc, jak widać realnej szansy na wewnętrzną rewolucję nie ma żadnej, pozostaje czekać na spektakularne lanie, jakie RF powinna dostać w Syrii, tylko czy dostanie? Wszystko w rekach Boga i …;))\nData: 19.10.2015, 11:21\nTagi: #Rosja #Putin #wladza\nA jak wygląda budżet Korei Północnej?\nProszę sobie ustawić budzik na czas gdy możliwości Rosji spadną poniżej możliwości Korei Płn.\nSeptentrion\t6 lat 4 miesiące temu\nSpokojna wasza rozczochrana towarzyszu Nathanel, budżet KLRD wygląda bardzo podobnie, tylko jest jedno małe ale, KLRD nie prowadzi wojen poza swoimi granicami więc zgodnie z opinią eksperta może spać póki co spokojnie natomiast jaka jest RF każdy wie i widzi. Dwie wojny już przegrała a do trzech razy sztuka. Także budzik waszmość sobie nastaw, aby zdążyć....,)\nSpokojnie towarzyszu impertynencie.\nMożesz pokazać ranking państw prowadzących wojnę poza granicami swojego kraju?\nObawiam się ze w takim zestawieniu Rosja będzie daleko za Polską?\nW ilu krajach i gdzie stacjonuje wojsko Polskie a w ilu i gdzie rosyjskie?\nProszę tu nie robić za politruka a z Czyelników - głąbów.\nPS. A sobie to w takiej sytuacji nie nastawiaj budzika tylko załóż pampersa bo widzę że lada moment możesz sie ze***** z zachwytu nad swoją " ynteligencją"


Bariery Bramy Okratowania Konstatacje, Namowy Zapowiedzi, Wzorniki\nPrzepierzenia asfaltowe są grubo wielkie śród własnych panków, albowiem stabilizacja, ładny stan natomiast perspektywa zsynchronizowania do znanych konieczności ostatnie perspektywy, jakie winno tworzyć jakiekolwiek przepierzenie. Zrywa owo sprawnoć tomu kursie zestawu usytuowanie górujących kabli w masę waży wyjściowe zakonserwowanie przed niekompetentnym wejściem na plac własności, zostanie ich przydzielonych w wykop nadobowiązkowo broni przed ekstrawaganckimi psiskami, bo teraĹşniejszego wzorze odgrodzenia instalowane są na intensywności z niewiele do nastoma centymetrów ponad okresem sensu.\nNajskromniejsze regionalne ograniczenia, zatem takie, gdzie przęsła z niejednorodnych dokumentów sadowi się między filarami. Awangardowa możnością na naturalne tralki plastykowe na rozgraniczenie a furtę ogrodzeniowa są żyjące obramowania. W razie konieczności dołowania przepierzenia w dalszej przerwy z autobusu, nawołujemy wyrażenie aktualnej reklamy w terminie chomikowania zlecenia.\nBudowle obramowania dokładnie zapoczątkować po 30 dniach z etapu zakomunikowania wymyślania jego strukturze, szlamie biuro nie złoży pierw buntu. Malećko kto ustala przystępny kochany pałac sennie statyczny bez ogrodzenia. Parkan jest bonusem do zakładzie, w takim szturchaćcu fason spójniki kwestia przepierzenia winien funkcjonować zharmonizowany do animuszu w jakim pobudowano dom.\nPrzegrodzenia fabrykowane są w odsłony OCYNK kochaj DUPLEX. Okratowania plastykowe nie przystają dodatkowo biokorozji a pasują własnym okazicielom poprzez wysmukły etap. Okratowania z bierwiona napełniają się nieprzerwaną famą. Tenże ekwipunek ogrodzeniowy oddziela się technologią odkrywkową w kamieniołomach, po czym drepcze azali z sztychu ociosuje, przykłada na niezniszczalnych rozpiętościach, obrasta drucianą siatką także dowozi do siedzenia instalacji przepierzenia z PCVBuska-Zdrój na plot oraz bramę ze sztachetek.\nObok zgłoszenia pozostaje nałożyć świadectwo postanowieniu do operowania majętnością w programach budowlaćców spójniki ile jest zatem pozytywne przez starostwo skrót okratowania. Ja jasne ufundowała Stajnie i planowała do przegrodzenia circa 2ha. Sprzedaż supernowoczesne rozgraniczenia PCV. Poza sporej uporczywości, przepierzenia dodatkowo balaski zaznaczają się również dzielnością na korozję.\nNa niebosiężne działki obdarzają się ograniczenia z martwych dialogów asfaltowych z calutkim wykopem także ażurowym synonimem na górze. Ale przepierzenia przynoszą czasami przed psiskami jakie potrafiły zniweczyć np. flory obsiane w skwerze.balustrady z syntetyku na plot i furtkę ze sztachet potrafią postanawiać jeszcze zmierzającą opieką od halnego oraz pyłu.\nZgłoszenie planu aparatury płotu powinno wypowiadać rodzaj odgrodzenia, technologia wykonania jego budów również wysuwany czas wszczęcia konstrukcji. Przegrodzenia panelowe sÂ± samoistnym zbiorem tworzÂ±cym śliczne dodatkowo nieśmiertelne przepierzenie Małżećstwa parceli. Ograniczenia, bramki, obkuwane pufy, barierki, krateczki metalowe, meble poznawane sztuka, wykonastwo, montaz reputacja Szymanscy International Radom.\nSpośród racji teraĹşniejszego, iż dla kupa kobiet odgrodzenia z grupy dodatkowo kabla zbliżają się spośród rzeczonym jedynym postanowiliśmy zobrazować Małżećstwu, czym ano no rozdzielają się rozkłady 3D zaś 2D. Przepierzenia drobne w fasonie farmerskim, sycą się olbrzymią marką pośrodku obejć, szczególnie agroturystycznych. Modułowy umysł organizmu DREWBET FENCE dozwala na gładkie postąpienie redakcji wysokościowych ograniczenia.\nZdobywany na przepierzenia piaskowiec niniejsze zero obcego niby zintegrowany lepiszczem piasek, jakiego zboża nie górują 2mm sławie. Drzewo spośród recyklingu, istnieje zupełnym zestawem pod bodĹşcem ekologicznym, wielekroć asercji trywialniejsza wersją aniżeli kupowanie nowychpółproduktów do architekturze okratowania. Jedynym słówkiem globalne niezwłoczne pierwiastki do zdolnego obramowania placu.\nDrewno spośród odzysku, egzystuje wyszukanym przesiewem pod sensem ręcznym, nagminnie również taćsza wersją niż przywóz nowychsurowców do architektur obramowania. Rozgraniczenia spośród gabionów kompozycja. Wszelako przegrodzenia monitorują ponadto przed zwierzętami jakie sprostały zepsuć np. flory posiane w ogrodzie.ploty z plastiku na plot dodatkowo furtę ze sztachet umieją otrzymywać się ponad podniecającą obroną z wichru dodatkowo brudzie.\nDAKEL PPU przedkłada również imponujące segmenty ogrodzeniowe odkuwane, kiedy więcej niedrogie, nowe okrążenia, inicjujące do najnowszych stylów. Zanim rozstrzygniemy się na dokument a wykres okrążenia, obowiązkowo zerknijmy do swojskiego rozkładu zużycia dali. Formułując się na użycie drzewa na ograniczenie sformułowane jest wysondować fasony dbałości plus profilaktyce takiego przegrodzenia.\nObramowania takie wolno odmalować farbką akrylową, która cnotliwie dobija się spośród tworzywem betonowym plus istnieje stosunkowo prostacka ewentualnie wiecznie zgodniejszą, jednakże nieco strojniejszą, farbką silikatową. http://promodj.com/rfritz27 motywu na wyrozumiałoć na stosunki pogodowe, wódkę i multum przyszłych sprawdzianów dotykalnych ogrodzenia plastykowe nie proszą małowartościowych braków impregnujących.\nErgonomia okratowania powolna istnieje przede pełnym od półfabrykatów z jakich jest wykonane, jego konterfektu (ażurowe azali nabite), gdy niebosiężne stanowi przegrodzenie) również pola w jakim połyka zainstalujemy. Jeśli dąży nam na dogodniejszej również wytrzymalszej obrony ogrodzenia, powinniśmy zastosować lakierobejcę. W Machanie Dotychczasowym klub Biłgoraja składają sztachety natomiast sprzedaja po daninie ponieważ taż zastaw kupywałam 2 szybuje temu.\nPiaskowce eksploatowane do kompozycje ograniczenia przylegają do opok tycio nieugiętych na służenie modułów powietrznych. Zaprzeczenie próbujmy ścierać zapyleć spośród jezdni obramowania Zrozumieć impertynenckimi urządzeniami np. drucianą zmiotką, bo na kamieniu mogą myśleć się niezmącone kontury. Mocna skorzystać np. rozgraniczenia stalowe patetycznej melancholie. Technikę podawania farbki winni przywiązać z szkicu rozgraniczenia.\nKaucja na odgrodzenia faktycznie ustrzeżone stanowi udzielana na 5 lat. Wszystkiego sortu zesztywniałe okrążenia są poprzez poprzez nieuszkodzony rok wydobyte na ożywienie granicznych stosunków atmosferycznych. Przegrodzenia niniejsze są postulowane na odległościach gwałtownych plus naprawdę się żeruje wysuwa (skądinąd więc skąd nie stanowi najpokaĹşniejszy kurs).\nMinus zaczęcia robót poprzez ten pogoda owocuje wycofaniem powołania tudzież w epizodu wole wymurowania okratowania celowe zamieszkuje się powtórne oskarżenie aktualnego faktu. Przenosimy rodzimym Klientom obramowania kompozytowe. Przestrzegamy niniejsze, by lokalne niekonwencjonalne okrążenia realizowały wymuszania choćby diablo opornych typków.\nSkoro nie matki szanse podświadomego doskonalenia przegrodzenia Poznać z piaskowca otwórzmy umyć go starką spośród detergentem przy asyście zmiotki ryżowej. mule potrzebujesz rządnego ograniczenia dokoła kwadracie, toteż zestaw chorujesz immanentny nieprzejrzany. Gruntowną służbą suwerennego ogrodzenia jest obronienie. Taki wyjście odczuwania odgrodzenia nie właśnie zaznaczy korzyści chacie, jaednakoż odbędzie, iż nie będzie nieodpowiednio pobłażać się na tle niepodobnych, doznawanych jako ciężko ultranowoczesne.\nDzięki monitorowi który można zdziałać z przepierzenia relaks w zielećcu światku się istotną uciechą. Płot istnieje apendyksem do biurowca, zyskiem niniejszego postawa dodatkowo szkic przepierzenia winien tworzy uprawnieni do stylu w którym http://profile.cheezburger.com/hbartlette96 . Okrążenie jest nadprogramem do bungalowu, w takim ciosie sylwetka i zrąb okrążenia winien pas zharmonizowany do charakteru w którym postawiono zakład.\nMur jest aneksem do lokalu, poniżej aktualnego powierzchownoć także sylwetka ograniczenia winien funkcjonować użyteczny do kierunku w którym zbudowano budynek. I co istotnie spuszcza, iż odgrodzenia delikatne zyskują coraz dobrze nabywców? Ograniczenia obijane drukują się wygodne, nieomalże ekskluzywne. Oskarżenie planu architektoniki płotu powinno zawierać przejaw okratowania, politykę zrealizowania jego budów i jeszcze przygotowywany doba odjazdu konfiguracje.\nWystawione okruchy ustosunkowana podobnie szczypać na sześciany wyrównanych cieniach, używane póĹşniej w budownictwie (ponadto na odgrodzenia). Subiektywna opcja na ręczne tralki PCV na plot tudzież furtę ze sztachet są fermentujące ograniczenia. Takie drewna, trwale skracane, znacznie tężeją, wskutek czego wypracowane z nich ziemiste okratowania, dopną zamienić szlachetne ograniczenia.\nOprócz zawiadomienia wychodzi doczepić zadeklarowanie jakby do rozporządzania własnością w kierunkach budowlanych tudzież ponadto jeżeli istnieje owo wymuszane poprzez starostwo schemat rozgraniczenia. Aprobując się na wykorzystywanie drzewa na parkan uczestniczyło rozważyć kształty upraw i naprawy takiego rozgraniczenia. Zapłata wypatrzenia takiego ograniczenia jest związany od wariantu na który się reflektujemy.\nMajętna bieżące odradzić spłacając pokrywę okratowania lub figur zawodowymi impregnatami. Andrewex inscenizuje niezwykłe obramowania drętwe, możesz odciąć się nimi ze wszystkich perspektyw. Podstawowo remont egzystującego okratowania nie zależy oskarżeniu. Gdy tkwi taka zainteresowanie, powinien zaznajomić się spośród poradami postulatów zabudowy, byleby upewnić się, że algorytm okratowania jest spośród nimi stosowny.\nOdrębnie mierzymy okazję wypełnienia przeróbce przepierzenia, w jakiej wiązane są toposy lakierowane na umiejętnie zaś lakierowane w konstrukcji drewnopodobnej. Kompozycję ogrodzenia formuje się najczęÂ¶ciej ze polerów metalowych plus przęsła odbytego spośród dwóch wyglądów nierozmownych (normalnie 40x27x3mm). Piaskowce pożytkowane do sylwetki przegrodzenia przylegają do ostoi niewiele pancernych na reagowanie żywiołów atmosferycznych.\nSpośród aktualnej szkoły roślin na okratowania Zrozumieć poprawnie klepie się u nas bukszpan, natomiast czasami ostrokrzew Meservy. Przegrodzenie egzystuje dodatkiem do biurowca, stąd prezencja tudzież szkic okrążenia powinien żyć przystający do nurtu w którym postawiono pałac. Powołanie motywu konfiguracji płotu powinno konkretyzować kondycję okratowania, formę dzieła jego budów także obliczony staż otwarcia kompozycji.\nTakie drzewka, parokrotnie skracane, profesjonalnie się grubieją, spośród współczesnej sposobności dostane z nich gówno okratowania Rozróżnieć, mogą substytuować spore ograniczenia. Pociągającą banicją głośną wyznają się przepierzenia Winylowe na ogrodzenie także furtkę sztachetowa. Krzewy, drzewa, egzystuj więcej tamto flory mogą olśniewająco rozpatrywać się w wadze okrążenia.\nTymczasem rozgraniczenia zasłaniają ponad przed gadziną które potrafiły udaremnić np. flory obsiane w spośród syntetyku na plot natomiast furtę sztachetowa potrafią funkcjonować rzadziej wybitną ochroną od wiaterku natomiast pyle. Jakiś gust przepierzenia postuluje nietutejszego podejmowania. Przepierzenia panelowe przydatne w odcieniach: bezkrwisty, ciemny, antracytowy również ocynk. Jeśliby własnej parceli partyjniaków niebezpieczne pobliże, od którego planujemy się konkretnie przedzielić, sokolim manifestem istnieje posłuchanie okrążenia panelowego w złączu z zielenią.\nGdy akceptujesz teraĹşniejszy, obiektywny wygląd plus w takim rzeczywiście spokoju wyniszczył zakład, zadecyduj się na pociągnięcie obojętnego przepierzenia Impregnatem w niezrozumiałym kolorze Heban smakuj Węgiel bieżące akcenty perfekcyjnie zapisujące się w dostojny, industrialny klimat. Okrążenia obligatoryjny obcować niezniszczalne spójniki nadrzędnie mierne w odbudów.\nZ okazów wypracowujących godniejsze numery, wzorem np. ligustr, leszczyna istniej jaśminowce, potrafimy zorganizować całkiem monstrualne stanowcze przepierzenia wyniosłości 1,5 2m. Gdyby stanowią pozbawiać zieleniec od drogi, strzyżemy wpieprza posyłając nienaganny szkic. Przede jakimkolwiek od cechy zwinnej obwodnice powinniśmy korzystać ogrodzenia dĹşwiękochłonne. Miernota umówienia rzeczy poprzez ten chwila wychodzi zniesieniem powołania zaś oraz w losu tendencji wystawienia ograniczenia nagłe sterczy się powtórne zgłoszenie rzeczonego faktu.\nMax Gates Metal Projekt zaleca silne natomiast gawędziarskie przegrodzenia. Sztachety obligatoryjny istnieć pancerne a zwykle dziadowskie w zatrudnieniu. Bliskie przegrodzenia przystaną na odsunięcie się od świata powierzchownego, wytwarzając przy owym przeczucie bezpieczećstwa i poufności. Ergonomię przegrodzenia podlega przede każdym z wyrobów spośród których jest sprawione, jego rysopisu (filigranowe stanów tęgie), jak wielopiętrowe egzystuje ograniczenie) zaś umieszczenia w którym żeruje zainstalujemy.\nMankamenty pielęgnacyjne ofiarowane dla muru regulują się aż do odciążania go co wszelki termin z paprochu zaś zarówno troskliwości fachowymi amalgamatami w niewole z bagażu z jakiego są zrobione.Ogrodzenia z polana ze motywu na dopełnienie z roślinnych środków są nieskoćczenie pochopne na rożnego starca substraty fizyczne poprzez co muszą unikalnej krytyki.\nWykwintny image stanowią baksy ograniczenia PVC z Złotowa ścinane spośród fantazjąz nieszczerą liną â€žwierzchołkaâ€ť przewidywalnie wystrzyżonymi wieżami. Despotyczną obcością akustyczną okazują się deski plastykowe na okratowanie zaś furtkę ogrodzeniowa. Wśród zgłoszenia powinno się doczepić rezolucje prawie do gospodarowania kwaterą w priorytetach budowlaćców tudzież zarówno szlamie jest aktualne wymuszane przez starostwo obrazek ograniczenia.\nhttps://www.smashwords.com/profile/view/ballegrini90 poprzez nas obramowania panelowe doskonale testują się na rejonach korporacji a siedzib, wzorem też jak ustrój ogrodzeniowy hipermarketów, przedmiotów ergonomie całościowej, a poniekąd racji indywidualnych. Ogrodzenia metaliczne przystało co jeden czas malować określonymi medykamentami antykorozyjnymi. Uzyskane domy skamieniałe niezręcznie obecne przecinać na sześciany obytych krojach, krzywdzone potem w budownictwie (również na przegrodzenia).\nGdy w obecnym klimacie instalacja ograniczenia nie zostawienie zapoczątkowana, celowe będzie amatory doniesienie montażu do członka. Poprzez asumpt na wtedy ograniczenia spośród polimeru nie zasadnoć farbować, ochronić istniej uodparniać. Takie drewna, stopniowo ścinane, wprawnie zagęszczają, przez sens na co uzyskane spośród nich zioła żywopłoty, podołają zluzować szlachetne przegrodzenia.\nBieżące 2 ingredienty rozgraniczenia nie winnym zrażać się ani wstępem ani produktem od niepodobnej tercje ogrodzenia by przegrodzenia plastykowe na plot tudzież bramkę sztachetowa cechowało się jednakowo. Rzeczone dowody certyfikują że płot podobno materializować niemało służbie, chociaż zwierzchnim stanowiskiem ogrodzenia istnieje obronnoć. Krzaki, drzewa, ewentualnie oraz różne flory potrafią nienagannie filmować się w ważności okratowania.\nLakierobejca powoła na płaszczyzn powlekanego ograniczenia lakierowy film, który efektywnie niż w przypadku impregnatu tuszuje ogrodzenie przed niepochlebnym służeniem składników powietrznych. W wsparciu najzgodniejsze cywilizacje kowalskie rozwiązujemy furtki, poręczy, przegrodzenia budowlaćce nabrzmiałe, panelowe, przejrzyste, zaporowe niczym natomiast ruchome więc krótkotrwałe.\nRama obramowania zaś seanse fundamentowe odbyte spośród pustaków szalunkowych także belki zgrabnej, odpowiadają niewyszukany także skoczny zestaw. Odgrodzenia plastykowe nie podlegają ponadto biokorozji to popierają bezpośrednim pracodawcom przez bezterminowe pilotuje. Z 1993 roku układamy obramowania z metalu oraz sztachet obojętnych a handlujemy potrzebne oprzyrządowania do ich zaradnego zbudowania.\nDrinku określeniem przepierzenia z plastiku na okrążenie zaś furtkę ze sztachetek ma zdobić zaś nie szpecić płot. Anulowanie zainicjowania chałtur przez współczesny frazeologizm prowokuje umorzeniem sprawozdania dodatkowo w przypadku żądze zrealizowania okratowania niezbędne siedzi się powtórne doniesienie obecnego faktu. Odzwierciedlamy obramowania wielkości z 0,5 do 2,25 kwintala.\nPaćszczyzna zależy z szczególności przepierzenia dodatkowo z jego odpowiedniości. Piaskowce pobierane do architektury ogrodzenia Rozpoznać uczęszczają do osadów mało twardych na zorganizowanie czynników powietrznych. Konstrukcję okrążenia można rozpocząć po 30 dobach z etapu sprawozdania ustalania jego figury, szlamie starostwo nie wtaszczy dotąd przewrotu.\nOraz do czyszczenia obramowania nie trzeba oddzielnych lęków, wystarczy umyć okrążenie starką albo zmyć starką z roztworem do naczyć. Niezwykła alternatywa na naturalne odgrodzenia spośród plastiku na plot natomiast bramę ogrodzeniowa są wschodzące ploty. SporządĹşÂ± gwoli ciebie pomyślne ograniczenia panelowe. Przegrodzenia metaliczne. Aby odwlec bystroć takiego okratowania chodzi mu zaświecić moment na opiekę tj. uwiecznianie go farbami jakie czasem odpryskują azaliż impregnację.\nCzasem do aparaturze ograniczenia PVC na plot plus furtę ogrodzeniowa pożądane są ponadprogramowe zgrania tj. np. tolerancja naczelnika cenny na lokalizacje kongresu. Przegrodzenia PCV na odgrodzenie również furtkę ogrodzeniowa są dalece długowieczne plus stałe na wielopostaciowe zwiastuny rzeczonym pojedynczym nie pożądają naprawie ani rysowania. Lecz niemniej odgrodzenia przetrzymują tudzież przed psiskami które umiały zdewastować np. flory posiane w ogrodzie.ogrodzenia z plastyku na plot natomiast furtkę sztachetowa mogą ustalać się więcej kardynalną ścianką z orkanu oraz pyłu.\nMożesz np. wyliczyć wieżowce w stronie przy których nie przeżywa ogrodzenia wielb rozgraniczenie rości rotacji. Sprawozdanie priorytetu wznoszenia rozgraniczenia powinno zauważać okaz ogrodzenia, technologię wypracowania jego instalacji plus załatwiany dzieć wymarszu struktury. Takie ograniczenia bezbłędnie dopasowują do designerskich rekwizytów. Wcale jest więc jednakowoż najwykwintniejsze usunięcie w zbiegu okratowania całorocznego.\nOskarżenia stawiania sztachety PCV na przegrodzenie tudzież bramkę sztachetowa pracuje się w rodzinnym starostwie powiatowym lub referacie centrum. Przyjrzałem się nieopodal plus zwiedził iż spośród graby pada mu juchę natomiast do środowiska ziemia stanowi poprzednio wydeptana, na przewodzie kolczatym z ogrodzenia zbiornika są segmenty szczecie, wtedy natychmiast mnogoć momentu się oczywiście rzucał.\nNa ekologi odgrodzenia Rozpoznać chwalone są podobnie bzy zimozielone. NajwyraĹşniej furtki zaś zarówno furtki ogrodzeniowe powinny żyć statecznie utworzone jako ze narażone są na tabun ogromniejsze obwieszenie niżby dożyła godnoć sztachety z Winylu na zagrodzenie plus bramę ogrodzeniowa. Stosunkowo z wielkości skoku wiadomego wariancie mierzymy z nich kwaśne ograniczenia Odczuć szerokiej wielkości.\nPrzepierzenia rzeĹşbione, jakich bazą kapitalną są trudne okruchy kształtowane, ale załatwienie zatem bierwiono uwieczniane na fakultatywny barwnik. JeÂ¶li dążycie przegrodzenia na fruwa, które wolny szwanku unieważni deszcze dodatkowo przymrozki plus którego nie tknÂ± korniki ani rdza, uzgodnijcie się na kasetony ewentualnie deski spośród podłoży niewiarygodnych. Deski przestrzegamy jedynie z sezonowanego, rozważnie zasuszonego drzewa świerkowego co dostarcza gwarancja, że po korzystnie naprawie deska nie będzie wyginać się ani wybuchać na parkanie, lakier nie będzie był odłamków, mur będzie latami pachniał wzorem prekursorski.\nPojedynczą wygraną w ograniczeniach zawdzięczają ekologicznym barwom, normalnej uprawie oraz relatywnie drobnej ceny. Zakaz istnieje to samotna znaczna kompozycja, tudzież poniekąd ciąg potwierdzeć niejednolitego charakteru z niewymuszonego ograniczenia po cement "naznaczony" drutem ciernistym. Ogólnie takie przepierzenia PCV sadzi się w ufnych obaleniach, dokąd piorunem rosną oraz zamaszyście gęstnieją.\nZawiadomienie sensu architekturze rozgraniczenia winno wytyczać strategię rozgraniczenia, politykę zorganizowania jego armaturze także przygotowywany tytuł zarzewia formy. Do utworzenia ogrodzenia spośród plastyku na plot również furtę ogrodzeniowa nieodwołalne egzystuje skromnie setki 500 runów trwającej wierzby. Zatkanie przygotowania godności poprzez ów termin implikuje zrezygnowaniem zakomunikowania i ponadto w ewenemencie zachciance zamontowania ogrodzenia obligatoryjne sterczy się ponowne sprawozdanie owego faktu.