Idź i czekaj mrozów [Marta Krajewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00452 011130 20696511 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-7995-046-1 Data wydania: 2016-03-30\n„To jedna z książek, na które czekałem z niecierpliwością.” Jacek Łukawski, autor „Krwi i stali”'\nmcagnes.blogspot.com Dowolnik: "Idź i czekaj mrozów" Marta Krajewska\nIdź i czekaj mrozów Copyright © Marta Krajewska Copyright © Wydawnictwo Genius Creations Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak Copyright © for the cover art by Paweł Dobkowski Copyright © for the ilustrations by Małgorzata Lewandowska Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2016 r. druk ISBN 978-83-7995-045-4 epub ISBN 978-83-7995-046-1 mobi ISBN 978-83-7995-047-8 Redakcja: Michał Cetnarowski Korekta: dr Marta Kładź-Kocot Ilustracja na okładce: Paweł Dobkowski Ilustracje w tekście: Małgorzata Lewandowska Projekt i skład okładki: Paweł Dobkowski Skład i typografia: Studio Grafpa Redaktor serii: Marcin A. Dobkowski Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lubmagnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. MORGANA Katarzyna Wolszczak ul. Podmiejska 13 box 27 85-453 Bydgoszcz sekretariat@geniuscreations.pl www.geniuscreations.pl Książka dostępna w księgarni: www.MadBooks.pl i www.eBook.MadBooks.pl\nProlog – Wilcza Dolina – wyrzęził starzec. – Nie jedźcie dalej… Zakrztusił się krwią, wyprężył nagle jak struna. Jęknął przeciągle, wstrząsany przedśmiertnymi drgawkami, i martwymi oczyma zapatrzył się w czubki drzew. Pięknie ubrana kobieta, która nachylała się, by usłyszeć jego słowa, trwała chwilę nad ciałem, jakby oczekiwała, że starzec jeszcze przemówi. Przesunęła dłonią po jego twarzy, zamykając na zawsze martwe oczy. Potem podniosła się z klęczek i wygładziła krwistoczerwoną suknię. Górski las spowijała wieczorna mgła. Za plecami podróżniczki dwa konie niecierpliwie przestępowały z nogi na nogę. Były zmęczone, bo jeźdźcy błąkali się wśród drzew od rana. – Co powiedział? – spytał zbrojny mężczyzna, pochylając się w siodle. – Którędy na trakt? Jego towarzyszka odwróciła się powoli, zamyślona. Poprawiła lutnię przytroczoną do kulbaki. – Nie zdążyłam zapytać. Musimy tu przenocować, pochować go. Ale jesteśmy już blisko, ten człowiek to opiekun. Mówiłam ci o nim – zawiesiła głos i raz jeszcze spojrzała na starca. Po śmierci twarz mężczyzny jakby złagodniała. Jej wyraz kontrastował z widokiem zmasakrowanego ciała i faktem, że prawe ramię zostało oderwane od korpusu. A cokolwiek je oderwało, najwyraźniej zabrało swą zdobycz ze sobą.\nRozdział 1 Prawo mężów i ojców Córka zielarza biegła przez las, lawirując między sosnami. Miała zacięty wyraz twarzy i rozwiane w pędzie ciemne włosy. Uwagę skupiała na omijaniu korzeni i ukrytych pod liśćmi dziur w poszyciu. Do przodu, sądząc po wyrazie oczu, pchała ją wściekłość. Jak strzała wypadła na polanę, rozgarniając w biegu gałęzie krzaków, porastających skraj lasu. Wybiła się mocno, przesadzając wielkim susem wygrzewające się w słonku ostrężyny. Zahaczyła stopą o jedną z tegorocznych witek, straciła równowagę i z krótkim piskiem runęła w trawę. – Na demony Welesa! – krzyknęła, wstając energicznie. – Muuu-uu!! – odpowiedziała jej krowa, zdziwiona niespodziewanym pojawieniem się właścicielki. Zaaferowana otrzepywaniem sukienki panna zatrzymała się w pół ruchu, wyprostowała nagle i sprężystym krokiem pomaszerowała w stronę zwierzęcia, które wciąż gapiło się na nią bez śladu zrozumienia. – Ty zarazo! – wrzasnęła dziewczyna, a zdziwiona krowa zamarła w bezruchu. – Własnymi rękami urwę ci ten rogaty łeb… – Wyhamowała nagle, ponieważ zauważyła kobietę i dziewczynkę, siedzące w trawie nieopodal – …krowo jedna – dokończyła niemrawo. – Witajcie, pani Wiljo. Kobieta skinęła nieznacznie głową, najwyraźniej starając się nie parsknąć śmiechem. – Witaj, Vendo – przywitała się. Odznaczała się tym typem urody, który sprawiał, że właściwie nie znać było po niej upływu czasu. Odkąd Venda pamiętała, Wiljo zawsze wyglądała tak samo ślicznie, a ciąża, poród i trudne życie w górach nie zniszczyły jej figury. Długie do pasa, kruczoczarne włosy opadały na ramiona prostymi, ciężkimi pasmami i atramentowo lśniły w słońcu. W czarnych oczach migały wesołe iskierki. Venda poczuła się jak ogromny, niezgrabny klocek z potarganymi włosami i twarzą zaczerwienioną z wysiłku. Była też absolutnie pewna, że Wiljo nigdy, ale to przenigdy nie ganiała krowy po lesie i nie wylądowała w ostrężynach. A już na pewno nie przy świadkach. – Tak myślałam, że w końcu przyjdziesz. – Kobieta uśmiechnęła się, ruchem głowy wskazując krowę. – Znowu uciekła? Dziewczyna skinęła głową, przysiadła na trawie. – Wypadałoby ciągle jej pilnować – burknęła marudnie. – No ale jak? Ja mam tyle do zrobienia, a opiekun ciągle albo załatwia jakieś straszliwie ważne sprawy, albo ludzi leczy. Łatwiej by ją było dzieciakom oddać do pasienia, ale opiekun się uparł, że nie, i choćbym nie wiem co do niego gadała, to zdania nie zmieni. Tylko ciągle słyszę, że za górami wszystkie krowy się na postronkach pasą i jakoś nie uciekają. Zresztą, opiekun wie lepiej, szkoda strzępić języka! Wiljo uśmiechnęła się czule do córeczki. Płomyk miała niecałe pięć lat i w porównaniu z matką wyglądała jak nieporozumienie. Ruda, piegowata, niezdarna, kropka w kropkę podobna do mało urodziwego ojca. Wiljo kochała dziecko ponad wszystko na świecie, lecz ostatnio głównie się o nie bała. Nawet teraz przez jej głowę przemykały miliony myśli i obaw. Postanowiła zwrócić uwagę w inną stronę. – Dopiekł ci opiekun, co? Venda zawsze robiła się gadatliwa, gdy coś ją bardzo wzburzyło. Tym razem jednak uśmiechnęła się tylko krzywo pod nosem. – Oj tak – mruknęła. – Dopiekł mi. Bardzo mi dopiekł… Ale wiecie, nie pierwszy i pewnie nie ostatni to raz. – Uśmiechnęła się niemrawo. – Prawo mężów i ojców. Venda burknęła coś niewyraźnie, nie chcąc dalej narzekać na ojca. Nosiło ją z nerwów. Podparła się na łokciach i zapatrzyła przed siebie. Łąka tonęła w promieniach wiosennego słońca. Z trzech stron otaczał ją las, tworząc zacisze wypełnione świergotem ptaków. Najpiękniejszym elementem krajobrazu było jezioro, odgrodzone od łąki jedynie poszarpaną wstążką trzcin. Migotało zachęcająco słonecznymi iskierkami, ale tam, dokąd zapraszało, kryły się wiry i zdradzieckie głębiny, gotowe zamienić niewinną zabawę w walkę o życie. Ludzie mawiali, że w noce przesilenia tu właśnie wychodzą na brzeg rusałki, wodniki, utopce i inne magiczne stworzenia, by tańczyć przy świetle księżyca. I biada temu, kto im w takiej zabawie przeszkodzi. Przez chwilę słychać było tylko ptasie popisy. – No cóż. Szkoda gadać – stwierdziła w końcu młoda zielarka. – Zabieram to skaranie – wskazała krowę ruchem głowy – i wracam do siebie, zanim powyżera wam najpiękniejszą trawę. Chodź, ty… krowo – burknęła, szarpiąc sznur nieco mocniej, niż było to konieczne. Płomyk zrobiła grzecznie kroczek do tyłu, kiedy zwierzę ruszyło powoli z miejsca. Venda uśmiechnęła się do dziewczynki przyjaźnie i puściła do niej oko. I nagle poczuła dokuczliwe pulsowanie w skroni. Zaszumiało jej w uszach, zmrużyła oczy i skrzywiła się z bólu. Czas zwolnił, jakby kamień utknął w trybach maszyny świata. Wiatr przestał szumieć w koronach drzew. Ptaki umilkły w połowie trelu. Rozgrzane powietrze przestało drgać. Zapanowała nie tyle cisza, co kompletny brak jakiegokolwiek dźwięku. I w tej jednej dziwnej chwili zielarka widziała tylko twarz małej dziewczynki, która stała po kolana w trawie, z burzą rudych loków wokół twarzy, i nienaturalnie czarnymi oczyma wpatrywała się w Vendę. – To sowa ją przestraszyła – powiedziała dziewczynka nieswoim, dorosłym głosem. – Jeśli wejdziesz, wilk nie będzie mógł cię uratować. Vendzie piszczało w uszach, skroń pulsowała boleśnie. – C...co? – zająknęła się. Wszystko znów ruszyło z miejsca. Zaszumiały drzewa, zaśpiewały ptaki, krowa postąpiła kolejny krok naprzód, pasikoniki zagrały w trawie. Dziewczyna zamrugała, zdziwiona. Przywidzenie? Wtedy spostrzegła, że oczy Płomyk, stojącej po kolana w trawie, z burzą rudych loków wokół twarzy, są na powrót błękitne jak letnie niebo. – Och, ojej… mamusiu?! – Dziecko zachwiało się, przysiadło przestraszone. Z nosa małej pociekła cieniutką strużką krew. Wiljo natychmiast przypadła do córeczki i zaczęła wycierać ją chusteczką, próbując ukryć zdenerwowanie i strach pod uspokajającymi słowami. Venda patrzyła na to zdezorientowana. I przerażona. Przełknęła głośno ślinę i w końcu zadała typowe, tępe pytanie: – Co…? – Och, to nic takiego! – Kobieta machnęła beztrosko ręką. – Ostatnio jej się to zdarza. Ot, troszkę krwi. Widocznie Płomyczek ma jej za dużo jak na taką małą dziewczynkę. – Uśmiechnęła się czule, objęła pulchne ramionka dziecka. – Już lepiej, maleństwo? Oj, nie kręć głową, bo… no widzisz, leci. Dziewczynka posłusznie odchyliła się do tyłu, nie odrywając oczu od twarzy matki. Venda patrzyła na nie, ale ciągle nie mogła sobie poukładać w głowie tego, co właśnie się stało. – Już wcześniej tak mówiła? – upewniła się. Korzystając z okazji, krowa delikatnie wyszarpnęła powróz z jej dłoni i oddaliła się dystyngowanym krokiem. Wiljo podniosła na zielarkę rozkojarzony wzrok. – Co mówiła? „Mamusiu”? Oczywiście, ciągle tak mówi. A czemu…? – Nie, nie to! – przerwała jej Venda niecierpliwie. – O wilku i sowie, i… – urwała, bo napotkała mur niezrozumienia. – No… takie dziwne rzeczy… Zamilkła. Nagle poczuła się jak wariatka. A przynajmniej popatrzyła na siebie oczami Wiljo i zobaczyła wariatkę. Zresztą sama już nie była pewna, czy przed chwilą cokolwiek się stało, czy tylko małej pociekła z nosa krew, a jej samej coś się przywidziało. – No to… ja już pójdę wreszcie – stwierdziła słabo, wpatrując się w Płomyk. Mała przyciskała chusteczkę matki do nosa i oddychała otwartymi ustami. Poza tym nie wyglądała dziwniej niż zwykle. Zielarka odwróciła się powoli i poszła po krowę. Kiedy podnosiła powróz z ziemi, uderzył ją w czoło ból, od którego czerwone plamki zawirowały jej przed oczami, a w uszach zaszumiało. – Głowa mnie boli, mamo – usłyszała za plecami dziecięcy głos i znów na chwilę poczuła, że coś jest nie tak, jak powinno. Obejrzała się na dwie postacie siedzące w trawie i z dziwnym lękiem w sercu ruszyła do domu. Obserwowali je zza drzew. Widzieli, jak zadumana dziewczyna odchodzi, ciągnąc za sobą krowę. Patrzyli, jak młoda matka ściera ostatnie ślady krwi z buzi małej. Jak dziewczynka odsuwa rękę kobiety, chce wstać, ale znów opada na trawę. Jak matka strofuje ją, próbując nadać głosowi odrobinę stanowczości. Starucha uśmiechnęła się do siebie pod zakrzywionym nosem, a jej twarz pokryła się siecią drobnych zmarszczek. Przeżuła do końca to, co miała w bezzębnych ustach, po czym z wprawą splunęła w bok. Postawny mężczyzna, górujący nad starą niczym olbrzym, nawet nie zwrócił uwagi na brunatną kulkę, która prawie trafiła go w stopę. Oboje stali skupieni, wpatrzeni w scenę na polance. Zastygli w oczekiwaniu. Mężczyzna o wilczych oczach, zrośniętych brwiach i zaciętej twarzy osmaganej wiatrem, podobny bardziej do leśnej bestii niż do człowieka. I przygarbiona starucha, sięgająca mu ledwie do pasa, otoczona zapachem ziół i aurą bezgranicznej, niewyczerpanej złośliwości. Stali i patrzyli. Patrzyli i czekali. Ścieżka wiła się między drzewami w głąb wiosennego lasu, między sosny i świerki o świeżych, zielonych pędach, między paprocie i jagodowe krzewy, aż do starej kapliczki, stojącej pod jeszcze starszym, wybujałym dębem o konarach skręconych czasem. Ptaki ćwierkały wesoło, dąb szumiał cicho. Atra chłonęła ten piękny dzień, tę cudowną chwilę, całą sobą. Całym swoim siedemnastoletnim, kształtnym i gibkim ciałem. Kocie spojrzenie prześlizgiwało się po okolicy, nie zatrzymując się na żadnym detalu. Złote loki błyszczały rozrzucone na trawie, łapiąc promienie słońca w miedziane refleksy. Krągłe, młode piersi wznosiły się i opadały w rytm podnieconego oddechu. Smukłe uda, wyzwolone z niewoli ciężkich spódnic, oplatały chciwie wąskie, na wpół realne biodra kochanka. Dłonie błądziły niecierpliwie po jego plecach, drapały delikatnie chłodną, spoconą skórę. Gdy mocno, wręcz brutalnie zassał różowy sutek, jęknęła, zachłysnęła się leśnym powietrzem. Ściskając mocniej udami zimne biodra, wyprężyła się, kiedy nagle nadeszła spodziewana od dawna fala rozkoszy. Z wilgotnych, półotwartych ust wydobył się jęk, Atra przymknęła oczy i dała się ponieść. Przez feerię złota pod powiekami czuła, jak on ją dogania, jak wpija się boleśnie i rozkosznie w jej pierś. Zatopiła palce w kruczej czuprynie i przycisnęła go do siebie jeszcze mocniej. Całą sobą. Mocniej. Chciwiej. Złote błyski mijały powoli, przyspieszone oddechy uspokajały się, dzikość zmieniała się w spokojne kołysanie. Atra uśmiechnęła się, na powrót słysząc, jak ćwierkają ptaki, a stary dąb szumi kojąco. Poczuła, że znów jest sama. Jak zwykle, bez zbędnych czułości, jej towarzysz odszedł bez pożegnania. Jak przez mgłę usłyszała kroki. Nie oddalały się, lecz zbliżały szybko, zdecydowanie. Poprawiła na sobie ubranie. – Atra, jak zwykle! – cierpki głos wytrącił ją z błogostanu. – No, wiedziałem, że tu będziesz. Chodź, twój ojciec chce z tobą porozmawiać. Zdaje się, że to coś poważnego. Otworzyła oczy i przeciągnęła się niespiesznie. Wyciągnęła kilka szpilek z bujnej czupryny, ziewnęła słodko. Jej sąsiad, młody Irke, syn bartnika, podparł się pod boki, mierząc ją z góry krytycznym spojrzeniem. W końcu westchnął, pokręcił głową z niedowierzaniem. – Ja nie wiem, co cię tu tak zawsze ciągnie. Wzruszyła ramionami z niewinnym uśmiechem. – Lubię się tu zdrzemnąć, tak jakoś… – odparła. Nikt nie wiedział, że spętani okowami grobowców wyklęci odwiedzali ją w snach. Chłopak prychnął w odpowiedzi, rozejrzał się niepewnie. – Zdrzemnąć, jasne. Pełen spokój... Uraczyła go słodkim uśmiechem i łaskawie wstała, a od niedawnej zabawy zakręciło się jej w głowie. Irke zmierzył ją pełnym niedowierzania wzrokiem. – Nie ma to jak drzemka u bram Cmentarza Wyklętych – powtórzył. – Świetne miejsce, Atra. Dziewczyna posłała powłóczyste spojrzenie krzywemu, zapadniętemu nagrobkowi, który stał nieopodal w trawie. Poprawiła sukienkę, opadającą z ramienia. – Najlepsze… – mruknęła tajemniczo i przeciągnęła się niczym kotka. Sercem doliny było jezioro, które tworzyły dwa spotykające się tu strumienie. W lustrzanej tafli przeglądały się drewniane chatki o krytych strzechą dachach. Przycupnęły na brzegu, niskie, w większości pozbawione okien. Zdobiły je jedynie ziołowe ogródki, z wolna zieleniejące po zimie. Biały dym unosił się z otworów w dachach. W małych gospodarstwach gdakały kury, muczały cenne jak złoto krowy i woły. Kilka świń szukało odpadków pomiędzy zabudowaniami, otoczonymi plecionymi płotkami. Wioska trwała tak od setek lat, wtulona w górską dolinę, zapomniana przez świat. Choć nie zawsze było tu tak spokojnie. Na wzniesieniu rysowały się ruiny starego zamczyska. Ich ciemne, milczące kontury odcinały się na tle nieba. I jeśli ktoś spoglądał na nie wracając z pola czy też spiesząc do gospody na kufelek czegoś krzepiącego, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że zamczysko śledzi każdy jego ruch. I, jak za dawnych czasów, czyha na ofiarę. Dni mijały leniwie, a życie górali toczyło się powolnym, ustalonym od lat rytmem. Ale w nocy... w nocy sytuacja się zmieniała. To, co w świetle dnia umykało przed ludźmi, nie pozwalając nawet się dostrzec, po zachodzie słońca nabierało siły i ruszało na polowanie. Noc nie należała do ludzi i mieszkańcy Wilczej Doliny wiedzieli o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Ruiny zamku na skalnej półce budziły wspomnienia niedawnych jeszcze czasów. A jeśli jakiś młodzik ich nie pamiętał, jeśli nie wierzył w opowieści… Cóż, szukano go potem długo i wytrwale. Za dnia. I czasem, co gorsza, znajdowano. A wtedy znów nocami zamykano szczelniej drzwi. W Wilczej Dolinie, u stóp starego zamczyska, wspominano wtedy niedawnych panów i wzdychano z ulgą, że to już przeszłość. Kiedy słońce mocno pochyliło się ku zachodowi, a większość prac polowych przełożono na kolejny dzień, w gospodzie zebrało się kilkunastu mężczyzn. Gdy wychodzili z chat, ich kobiety krzątały się w obejściach, usypiały dzieciaki lub łatały portki – i odprowadzały ich spojrzeniami pełnymi napięcia i oczekiwania. Gdyby chciały, też mogłyby pójść do karczmy, decydować o losie osady i przekrzykiwać się w dyskusjach. Zazwyczaj zresztą tak robiły i często to one krzyczały najgłośniej. Ale dziś mało która chciała się wybrać z mężem. Nie tego wieczora. Zebrali się przy długiej ławie w rogu, na niewielkim podwyższeniu dla grajków, które już od dawna nie słyszało dobrej muzyki. Gospodarz Jart polał przybyłym piwa i miodu. Potem stanął obok, oparł się ramieniem o słup i założył ręce na piersi. Jego syn Imir wycierał kufle, starając się łowić każde słowo dyskusji. Nie był żonaty, więc nie wolno mu było brać w niej udziału, ale jako że pracował w karczmie, nie mogli go też ot tak odpędzić, jak innych młodzików. – Minęły trzy dni i nic, żadnych zmian – oznajmił grobowym głosem wąsaty mężczyzna o ziemistej twarzy, smutnej i porytej głębokimi bruzdami. Pozostali odetchnęli z ulgą, aż delikatny szum dotarł do uszu Imira, stojącego przy kontuarze. – Więc może to jednak niedźwiedź? – rzucił ktoś niepewnie. Zignorowano go. – Odstąpcie już od mojego syna. – Smutny chłop przesunął wzrokiem po zebranych, między którymi siedział. – Nie był to może mądry chłopak, ale nic złego nam nie zrobi. Jemu już teraz do ziemi trzeba. Kilka osób smętnie pokiwało głowami. Część przyznała strapionemu ojcu rację, ale kilku wciąż nie pozbyło się obaw. Ci albo patrzyli w stół, albo wiercili się na krzesłach. – Myślę, że możemy przestać pilnować zwłok – rzekł w końcu Kostjan, rudy mąż Wiljo, właściciel najlepiej utrzymanego gospodarstwa w wiosce. – Trzy dni chyba wystarczą. Niedługo zacznie... – chciał dodać „śmierdzieć”, ale urwał pod dumnym i pełnym boleści spojrzeniem ojca zabitego chłopaka. – Niedługo rusalia – rzekł zamiast tego. – Trzeba tę sprawę zakończyć przed zabawą. Znów poczuł, że nie zabrzmiało to zbyt taktownie. – W porządku, trzy dni! – zakrzyknął naraz kowal, wielki, brodaty chłop, siedzący w końcu stołu. – Ale pełnia dopiero dzisiaj będzie! – Najlepiej od razu osikowym kołkiem serce przebić, a nie czekać! – zapalił się chudy jegomość, po czym zakasłał w chustkę, omal nie wypluwając płuc. Ojciec martwego zmrużył oczy, poczerwieniał na twarzy. – Żadnych kołków, Stojan! – Rąbnął pięścią w ławę. – Dopóki nie będzie pewne, że Winne z martwych wstaje, nikt mi chłopaka nie będzie dźgał, jak potwora jakiegoś z Cmentarza Wyklętych! – wspomniawszy tę nazwę, splunął na podłogę ze wstrętem. – To lepiej czekać, aż w jakiego wąpierza nam się zamieni i pana ojczulka jako pierwszego rozszarpie, tak?! – wrzasnął Stojan. Z nerwów znów zakaszlał w chusteczkę. – Ciebie mu podeślemy, ty trupie chodzący! Tobie już i tak wiele życia nie zostało, ale najpierwszy jesteś do osinowania i ćwiartowania innych, ty... – Wąsacz poderwał się z ławy, ale siedzący obok Kostjan chwycił go za ramię żelaznym uściskiem. – Siadaj, Tinne. Nie będzie żadnego dźgania kołkami. Ale kowal ma rację, jeszcze tę pełnię powinniśmy przeczekać. Bykowaty chłop, siedzący na końcu stołu, skinął nieznacznie głową. – Na co tu czekać? – obruszył się żałobnik, wyrywając ramię i siadając na powrót. – Trzy dni i trzy noce chłopaka w izbie trzymamy, straż przy nim pełnimy, ziołami okadzamy. Nie wstaje. Koniec. Martwy jest jak ta kłoda – próbował złością pokryć rozpacz. – Tinne, zrozumże nas – do rozmowy włączył się młody chłopak, ledwie po ożenku. Usilnie starał się zapuścić wąs, ale póki co wyglądało to raczej komicznie. I tylko głos miał ciepły, kojący. – Mała z nas wioska, na siebie tylko liczyć możemy. Rozumiem twój żal po jedynym synu, ale sam wiesz, że to, co musimy czynić teraz, zawsze robimy. Nie wiemy, co go zabiło, ale zabiło go strasznie. A my mamy rodziny, moja Larsa ma dopiero pół roku, o niej myśleć muszę. Jedna noc jeszcze i pochowamy go, spokojni, że wszyscy jesteśmy bezpieczni. Zrozum. Łagodna mowa uspokoiła nieco rozżalonego ojca. Na chwilę zapadło milczenie. Czekali na zgodę Tinnego. Mężczyzna z nieodgadnionym wyrazem twarzy wpatrywał się w swój nieruszony kufel z miodem. Nawet Stojan próbował powstrzymać uporczywy, krwawy kaszel. – Trzymamy Winnego ni to w świecie żywych, ni to umarłych trzeci dzień, trzecią noc – mruknął w końcu ojciec zabitego chłopaka. Podniósł wzrok, popatrzył w czekoladowe oczy po przeciwnej stronie stołu. – A to mógł być zwykły niedźwiedź. Spróbuj zrozumieć, Larse. Ja chcę pochować syna. Zgromadzeni wypuścili powietrze z płuc. Imir, stojąc za barem, zdał sobie sprawę, że też wstrzymywał oddech, pewien rychłej zgody ojca Winnego. – Tinne, gniewasz się na nas bez powodu. – Młody Larse pochylił się do przodu, splótł palce, opierając całe przedramiona na stole, jakby chciał znaleźć się bliżej rozmówcy. – Też wolelibyśmy pochować chłopaka jak trzeba, nie robimy ci przecież na złość, boś dobry sąsiad i szanowany gospodarz. Ale niedźwiedzia można rozpoznać po kłach, po pazurach, po zostawionej sierści. Opiekun zna się na takich sprawach. A nie był pewien. Wiesz dobrze, że sam kazał chłopaka pilnować. Jeśli zaś już opiekun nie wie, co to za zwierzę... – No właśnie, a gdzie opiekun? – mruknął głębokim basem kowal, wpadając młodemu w zdanie. Wszyscy strapili się nagle, odruchowo oglądając po sąsiadach. – Nie było go dzisiaj – ze swego miejsca przy słupie po raz pierwszy wtrącił się Jart. – Od wczoraj go nie było. – Musimy poczekać, co powie. – Stojan z przejęcia wybałuszył swoje wodniste oczy. – Nie możemy tak przecież bez niego…! – To dziwne, że nie przyszedł. – Kostjan zmarszczył rude brwi. – Nie przyszedł, to już nie przyjdzie – zawyrokował kowal. Powszechnie było wiadomo, że jako jeden z nielicznych nie uznawał nieomylności opiekuna we wszelkich sprawach. – Musimy sami zdecydować. I wszyscy znów spojrzeli na Tinnego. A Tinne wpatrywał się w kufel pełen miodu, bawił się nim, kręcił po dębowym blacie. – Tinne? – łagodnie ponaglił go Larse. Ojciec martwego chłopaka westchnął w końcu, a szeroka klatka piersiowa i zaczątek piwnego brzuszka podniosły się i opadły ciężko. – Jedna noc – wyartykułował dobitnie, podnosząc oczy na Larsego, choć nie był on przywódcą grupy bardziej niż ktokolwiek inny. – Jedna noc. Dzisiejsza pełnia i koniec. A potem, klnę się na Welesa, że ten, kto mi stanie na drodze do cmentarza, wróci do baby bez zębów. Venda stała przy oknie od dłuższej chwili, nie mogąc się zdecydować na zamknięcie okiennic. Wciąż wypatrywała opiekuna. Zamyśliła się i zaczęła nerwowo kręcić w palcach kosmyk włosów. Im później się robiło, tym bardziej niewiarygodne historie przychodziły jej do głowy, a strach zaczynał chwytać za serce. Znów wspomniała widzianą wczoraj spadającą gwiazdę, znak, że czyjeś życie dobiega końca. – Miau…? – swoje nadejście zasygnalizował oburzony kot, który przespał pół dnia, a po przebudzeniu, niezadowolony, zastał miseczkę pustą. Dziewczyna wzięła zwierzaka na ręce. Nie zdążył jeszcze schudnąć po zimie, był miękki i cieplutki. – No i co? – westchnęła, drapiąc go za poszarpanym w bojach uchem. – Nie wraca ten nasz opiekun i nie wraca… Żałowała, że wczoraj pokłócili się o błahostkę. Kiedy poprzedniego popołudnia weszła do chaty, siedział jak zawsze przy stoliku pod oknem, pochylając się nad grubą księgą i pisząc coś powoli i starannie. Wiele różniło chatę zielarza od tych w dolinie. Przede wszystkim nie było w niej miejsca na krowę, za to miała niewielką sień, a jedyne okno wydawało się ogromne jak na warunki panujące w wiosce. I choć na noc zamykano je drewnianymi okiennicami, a na zimę wtykano ramę z wolim pęcherzem, chłopi pukali się w czoło nad takim marnotrawieniem ciepła. Jeszcze bardziej dziwili się, gdy pod okienkiem stanął stolik. Opiekun ustawił go, by mieć więcej światła i nie wytężać wzroku przy księgach, nad którymi spędzał czasem kilka godzin dziennie. Teraz również tu siedział, a słysząc odgłos otwieranych drzwi, nie odwrócił się, nie przerwał pisania i nie uśmiechnął do przybranej córki. Venda bezbłędnie rozpoznała jego nastrój. Ostatnio często taki właśnie bywał. Zasępiał się, mruczał coś pod nosem do siebie, warczał na nią, ponury i nieprzyjemny. Dolegało mu coraz więcej drobnych chorób, coraz częściej smarował się dziwacznymi maściami, których nawet ona nie rozpoznawała, przyrządzał i pił mętne dekokty o odurzającym zapachu. Starzeje się, myślała dziewczyna i starała się nie zwracać uwagi na docinki, zmienne nastroje i nerwowość opiekuna. Nie odzywaj się – powtarzała sobie raz po raz – dla świętego spokoju. Ze stukiem postawiła na podłodze wiadro z wieczornym udojem. Nie było tego może specjalnie dużo, ale dla dwóch osób i kota wystarczało z okładem. Opiekun podniósł głowę i wpatrzył się w widok za oknem, zatopiony w rozmyślaniach. Dziewczyna przecedziła mleko, a on wciąż tkwił w tej pozycji, z piórem uniesionym nad papierem i lekko zmrużonymi oczyma. Zerknęła nań z ukosa, potem rzuciła okiem na grubą księgę, oprawioną w czerwono farbowaną skórę. Każdą stronę zapełniało pismo opiekuna. Znała ją – to była właśnie ta, której nigdy nie wolno jej było czytać. Zapisana w całości przez wychowawcę notatkami zawierającymi jakieś tajemne informacje i pod nieobecność dziewczyny chowana w skrytce w obejściu. Jedyna, która wzbudzała w niej tyle ciekawości i jedyna, której opiekun nigdy nie pozwolił jej obejrzeć. W chwili, gdy chciała właśnie zerknąć na zapisywaną stronę, mężczyzna ocknął się z zamyślenia, drgnął, z głuchym trzaskiem zamknął tomiszcze, po czym zerwał się ze stołka. Nagle syknął, skulił się i usiadł z powrotem, a na jego twarzy pojawił się skurcz bólu. Venda spokojnie nalała sobie kubek mleka i usiadła przy stole na środku izby. – Może by z tym trzeba iść do kogoś – mruknęła. – Do kogo niby? – Mężczyzna obdarzył ją złym spojrzeniem. Upiła spory łyk, nim odpowiedziała: – Do wiedźmy spod skały, bo do kogóż by? Opiekun w odpowiedzi prychnął jak żbik. – No, pewnie, jeszcze czego… Dokładnie takiej reakcji oczekiwała, więc nie wzburzyła się zbytnio. – Przecież widzę, że twoje maści i eliksiry nic nie pomagają – ciągnęła spokojnie. – To już za długo trwa, ciągle boli cię coś innego. A to brzuch, a to głowa, a to ramię. Że też ci się chce to znosić. Po co się tak męczysz? Tymczasem mężczyzna wstał ze stołka, przesiadł się do stołu, również nalał sobie mleka i sięgnął po przykryty ściereczką chleb, stojący na środku blatu. – Nie boli bardzo – mruknął, najwyraźniej nie chcąc drążyć tematu. Ale Venda chciała. Tym razem już chciała i nie pozwoliła się zbyć. – Jasne, nie boli. Chyba nie widziałeś, jak wyglądasz? Oczy zapadnięte, szary na twarzy jak wysuszona ziemia, nawet garbić się zacząłeś. – Pokręciła głową wzorem każdej marudnej baby, rugającej upartego chłopa. – Słuchaj, nie możesz pić tyle przeciwbólowych wywarów, bo to nie leczy przyczyn, tylko uśmierza objawy. Wiesz przecież, że… – Wiem – warknął nagle, przerywając smarowanie pajdy chleba miodem. – Wiem lepiej niż ty, smarkulo. Sam cię tego nauczyłem. Nie pyskuj. – A ty posłuchaj, jak ci ktoś chce dla twojego dobra doradzić. – Uważaj na słowa, dziewko! – Zmroził ją spojrzeniem, które u większości ludzi powodowało paraliż umysłowy, a u zbytnio gadatliwych natychmiastowy szczękościsk. W połączeniu z tym spojrzeniem najzwyklejsze nawet słowo, takie jak „dziewka”, mogło zabrzmieć jak najgorsza obelga. Venda zamilkła posłusznie, naburmuszona i zła na siebie, że go posłuchała. – A teraz idź – zarządził zimno mężczyzna. – Muszę schować księgę. Wstał, wyraźnie dając znak, że dla niego rozmowa jest skończona. Venda w jednej chwili poczuła się zmęczona i zupełnie zrezygnowana. Ruszyła do drzwi. – Traktujesz mnie jak smarkulę, a nie zielarkę – bąknęła jeszcze pod nosem. – Przecież jestem dorosła, tak dużo już potrafię… – Naprawdę? – przerwał jej. – A ciekawe, cóż takiego potrafisz? Zresztą – mruknął – i tak chowam cię do innych celów. – Chowasz? – Krew znów uderzyła jej do głowy. – Do czego? – Dowiesz się w swoim czasie. Dziewczyna przewróciła oczyma. – Dosyć mam tych twoich tajemnic i niedopowiedzeń! – Venda, wyjdź! – ryknął nagle opiekun, odwracając się do niej z wściekłością, upodabniającą jego twarz do potwornej maski. Dziewczyna skuliła się w sobie, choć na zewnątrz sprawiała wrażenie równie twardej jak ojciec. Wiedziała już, że przegrała. Znowu. Obróciła się na pięcie i wymaszerowała z chaty, trzaskając drzwiami z całej siły. Słońce zachodziło właśnie, zalewając podwórze pomarańczowym blaskiem. Dziewczyna opuściła obejście i zatrzymała się trochę dalej, na ścieżce prowadzącej w stronę wsi. Nie wolno jej było się odwrócić, dopóki przybrany ojciec nie zezwoli na to. Wpatrywała się więc w horyzont niewidzącymi oczyma, do których cisnęły się łzy żalu i złości. Kot zjawił się znikąd, zamruczał i zaczął się łasić do jej spódnicy. Po chwili opiekun minął ją, jakby była powietrzem. Zarzucając kapotę na plecy, bez słowa ruszył w stronę wsi. Jego wychowanki nie obchodziło dziś, gdzie i po co wychodzi. W tamtej chwili życzyła mu jak najgorzej. Zgarnęła kota z ziemi, wtuliła twarz w miękkie, ciepłe futerko i, pociągając nosem, poszła z powrotem ku chacie. W momencie, gdy położyła dłoń na skoblu, brunatne skrzydła załopotały tuż nad jej głową. Skuliła się, zlękniona. Ale to była tylko sowa, która jak cień oderwała się od dachu i poszybowała w ślad za odchodzącym mężczyzną. Venda odetchnęła z ulgą i zatrzasnęła za sobą drzwi. Nie widzieli się z ojcem całą noc i cały kolejny dzień. Opiekun nie wrócił do chaty i dziewczyna zaczynała się poważnie martwić. Kot zamruczał, łaskawie aprobując pieszczoty. Najwyraźniej nie podzielał zdenerwowania swojej pani. – Coś musiało się stać – powiedziała cicho. – To niemożliwe, żeby nie przyszedł. Nawet on aż tak się nie upija… Przy ostatnich słowach postawiła zwierzę na podłodze. – Mrr? Ucieszony kot potruchtał do miski z wysoko uniesionym ogonem, w przekonaniu, że pani potrzebowała wolnych rąk, by zrobić mu coś do jedzenia. Zawiódł się jednak okrutnie. Venda zarzuciła na plecy czerwony płaszcz z grubej wełny i westchnęła głęboko. – Musisz poczekać – mruknęła do patrzącego na nią z wyrzutem kota. – Jak wrócę, dostaniesz kolację. Teraz muszę iść, zanim się zrobi zupełnie ciemno. Wyszła z chaty i żwawo ruszyła ku wiosce. Bezszelestny cień oderwał się od linii lasu i podążył za nią, niezauważony.\nRozdział 2 One są wśród nas Słońce w ognistej aureoli kryło się już za szczytami. Wiosenny dzień zmieniał się w pachnącą wilgocią noc. Po zachodzie ciemność zapadała szybko, a Venda bała się wracać po zmroku. Na szczęście droga nie była długa, choć razem z ojcem mieszkali w oddaleniu od ciasno zabudowanej wioski. Ich chata stała na niewielkim wzniesieniu, zwrócona w stronę osady, a plecami oparta o las. Venda wiedziała, co mieszka w mroku. Od dziecka opatrywała opiekuna, wracającego bogowie wiedzą skąd, pociętego szponami, poszarpanego kłami, zmęczonego nad siły i milczącego jak głaz. Początkowo napawało ją to strachem. Wieczorami za drzewami zwidywali jej się leszy i mamuny. Ale potem dorosła i przywykła. Nie przestała bać się potworów, ale jak każde dziecko łowiła chętnie opowieści starych ludzi o strzygoniach, południcach, widach i wampirach, a choć potem trzęsła się ze strachu, takie historie przyciągały jak kromka chleba z miodem. Opiekun w każdej wolnej chwili uczył ją o ziołach, maściach i eliksirach. Z czasem zaczął również pokazywać, jak ma rozpoznawać i pokonywać groźne stworzenia, ale ta wiedza jeszcze nigdy jej się nie przydała. Pobiegła ścieżką w dół, ku wiosce, łapiąc ostatnie promienie słońca. Doskonale wiedziała, gdzie zacząć szukać przybranego ojca. Zdarzało się to już wcześniej. Wieś okalał pierścień pochodni, zapalanych co wieczór dla bezpieczeństwa mieszkańców. Kiedyś była tu palisada, ale dawni władcy zamku kazali ją rozebrać. Chłopi buntowali się, ale tych krzyczących najgłośniej uciszyły szybko wilcze kły i pazury. Pozostali z czasem nauczyli się ogniem bronić przed tym, co czyha w ciemności. Venda minęła krąg pochodni i szybko dotarła do uliczki, wzdłuż której niczym zęby szczerzyły się plecione płotki przydomowych ogródków. Zwolniła kroku, wyrównując oddech. Stary budynek gospody był sercem wsi. I choć czasy, gdy sypiali tu przyjezdni, minęły dawno temu, wieczorami gwar wciąż wypełniał karczmę, a miód i piwo lały się strumieniami. Dziewczyna weszła jak do siebie. Opiekun i karczmarz byli wielkimi przyjaciółmi i trzymali się razem. Ich dzieci też trzymały się razem. – Venda? – Imir podstawił klientowi kufel pod nos i, wycierając ręce w fartuch, pospieszył w stronę dziewczyny. – A co ty tu robisz tak późno? – Szukam opiekuna. – Zmarszczyła brwi, zadzierając głowę, by spojrzeć chłopakowi w twarz. – Był tu wczorajszego wieczora? Spał u was? Imir był bardzo wysokim chłopakiem o ciepłych, zielonych oczach, w których chętnie utopiłaby się niejedna mieszkanka doliny. – Nie, nie było go – poinformował, wzruszając ramionami. – Dzisiaj też jeszcze się nie pojawił. Przed chwilą chłopy skończyły radzić nad Winnem… – Tak? I co będzie? – Na razie nic. – Imir zniżył głos do konspiracyjnego szeptu. – Ale po dzisiejszej pełni wreszcie go pochowają. Stojan i kowal się upierali. Ludzie chcieli zapytać opiekuna o radę, ale nie przyszedł. Pokręciła głową. – Opuścił naradę? W takiej chwili? To zupełnie do niego niepodobne. Nie wrócił też na noc. Myślałam, że strasznie się wczoraj upił i spał tutaj, żeby nie wracać po ćmoku. – Na pewno u nas nie spał – odparł Imir. – Zapytajmy ojca. Jart odziedziczył karczmę po rodzicach i zamierzał przekazać ją kiedyś swemu synowi. Zajmowali się prowadzeniem gospody od pokoleń i byli jedyną rodziną, w której mężczyźni pozostawali gładcy, biali i mieli miękkie dłonie. Imir po ojcu odziedziczył tyczkowaty wzrost, ale ludzie mówili, że delikatne rysy twarzy miał po matce. Venda nie mogła tego ocenić, bo prawie nie pamiętała karczmarzowej. Zniknęła tak dawno temu… – Nie było go – stwierdził Jart, kiedy dziewczyna przedstawiła mu swój kłopot. – Może jest w lesie? Szuka tego, co rozłupało łeb Winnego? – Nie wiem, nigdy mi nie mówił, co robi – posmutniała zielarka. – Nie widywaliśmy się ostatnio za wiele. – Czyli czekamy czy mam zwoływać ludzi? – spytał rzeczowo karczmarz. – Nikt nie będzie szukał po nocy – odparła dziewczyna. – Dajmy mu czas do rana, potem powiemy innym i ruszymy w las. Zamilkli wszyscy troje, ale spojrzenia, które wymieniali, mówiły więcej niż słowa. Jeśli ktoś w dolinie znikał, należało zacząć go szukać, zanim to, czym się stanie, znajdzie drogę do domu i wypruje śpiącej rodzinie flaki. – Imir! Jart! – zawołano od strony stołów. – Piwa! Karczmarz skinął odruchowo głową. – Ja pójdę, zajmij się Vendą, synu. Powodzenia – mruknął jeszcze do młodych i na odchodnym spojrzał poważnie na dziewczynę. – Oby się znalazł do rana. Żywy czy martwy. Po czym oddalił się z dzbanem piwa, a Venda i Imir odprowadzili go ponurym spojrzeniem. – No nic, wracam do domu – stwierdziła dziewczyna. – Tu nic nie wysiedzę. Opiekun może wrócić, pójść z kolei szukać mnie i zrobi się jeszcze większy kłopot. Imir spojrzał na nią niepewnie, ale z rycerskim błyskiem w oku. – To pójdę z tobą – oświadczył. – Nie chcę cię straszyć, ale nie wiemy, co tam gania po nocy, skoro opiekun... Nie dokończył, ale to, co powiedział, wystarczyło. Skinęła tylko głową i po chwili wyszli razem w mrok. Okrągły księżyc wschodził nad lasem. Venda zadrżała z chłodu, kiedy tylko opuścili ciepłą gospodę. – Witaj, Księżycu, niebieski dziedzicu… – szepnęła odruchowo zaklęcie, otulając się szczelniej wełnianym płaszczem. Imir również skłonił się ku jasnemu okręgowi i słyszała, jak wygłasza pod nosem tradycyjne powitanie. Przeszli kilka kroków, kiedy drzwi gospody otworzyły się. – Imir, a ty gdzie? – zawołał Jart z naganą w głosie. – Nie zapomniałeś czegoś? – Dziękuję, ojcze! – odkrzyknął chłopak, łapiąc rzuconą przez karczmarza siekierę. Nagle stanął jak wryty. – O bogowie! – wyrzucił bez tchu. Jart, mamrocząc, znikł właśnie za drzwiami razem z jasnym snopem światła z wnętrza gospody. Venda przystanęła i zaskoczona spojrzała najpierw w twarz przyjaciela, a potem podążyła za jego wzrokiem na dach karczmy. Mimo blasku księżyca niewiele mogła dostrzec. – Widziałaś? – wyszeptał chłopak, wskazując w górę. – Coś się tam chyba ruszało! Dziewczyna poczuła, jak kamienieje jej serce. – Nic nie widzę – przyznała cicho, ale odruchowo poszukała dłonią zatkniętego za pasek noża. Stali w milczeniu przez kilka chwil, wpatrując się w kalenicę, a sekundy wydawały im się długie niczym godziny. Po chwili Venda otrząsnęła się i pociągnęła Imira za rękaw. – Musiało ci się zdawać. Chodźmy stąd, trzeba ruszać. Imir ociągał się. Przeszedł kilka kroków tyłem, wciąż patrząc na odcinający się od granatowego nieba dach karczmy. – Może i tak... – przyznał w końcu niepewnym tonem i ruszył za Vendą. – Pewnie mi się zwidziało. To przez to zniknięcie opiekuna. Jeśli biega tam coś, co mogło pokonać jego, to my… Venda prychnęła. – No wiesz, mógłbyś mnie uspokajać, a nie straszyć. – Mówię tylko to, co i tak myślisz. Prawie biegiem przemierzyli wioskę i większą część drogi do chaty zielarzy. Cały czas nerwowo przebiegali wzrokiem po kryjących się w mroku drzewach i krzakach. Opuścili główną drogę i ruszyli ścieżką pod górę, w stronę lasu. – Nie będziesz się bała sama w chacie? Może lepiej zostanę z tobą? – zaproponował Imir. Miał nadzieję, że zabrzmiało to przyjacielsko, a nie natrętnie. – Jasne – mruknęła Venda. – A rano będziemy musieli się pobrać, bo ludzie nam żyć nie dadzą. – Rozumiem, że dla ciebie to taka straszna perspektywa? – Imir, co tam się świeci? – Venda stanęła naraz jak wryta. – Tam, na skraju lasu, widzisz światełko? – Zwariowałaś?! – Popchnął ją zdecydowanie, a kiedy się opierała, chwycił za rękę i zaczął biec w stronę majaczącego już w ciemnościach podwórka. – A jeśli to opiekun? – Szarpnęła się. – Łazi ze światłem, żeby go potwory lepiej widziały? Ruszaj głową i nogami. To ognik albo jakie inne licho. Uciekajmy! Odwrócili wzrok od światełka, nie dając się zmamić i wciągnąć na leśne ścieżki. Po chwili, zdyszani, dopadli plecionego płotku i drzwi chaty. Chaty, która, niestety, powitała ich głuchą pustką. Co się dokładnie przydarzyło Winnemu, tego nie wiedział nikt. Jedno, co było pewne, to że nie wierzył w istnienie Roda ani w wąpierze, zmory i wilkołaki. Przekonywał kolegów, że potworów na świecie już nie ma, są tylko wygodnym sposobem starszyzny na straszenie młodych i trzymanie ich w ryzach. Dlatego bez wahania założył się z chłopakami, że w nocy dojdzie do Cmentarza Wyklętych, zabierze zostawiony tam za dnia nożyk i wróci, nim zapieją koguty. Dziś nożyk leżał obok martwego ciała, choć z cmentarza przyniósł go ktoś inny. Poszarpane zwłoki Winnego znaleziono mniej więcej w połowie drogi, z wyrazem zdziwienia w oku. Tylko jednym oku, ponieważ drugie wypłynęło wraz z częścią mózgu, kiedy coś zmiażdżyło chłopakowi głowę potężnym ciosem. – I po raz bogowie wiedzą który mówię ci, że niedźwiedź by na głowie nie poprzestał – dobitnie warknął Stojan. Chata Tinnego tonęła w zapachu ziół, którymi okadzano leżące na ławie zwłoki. Dym rozpraszał światło łuczyw, ustawionych wokół pokiereszowanej głowy, przykrytej białym płótnem. Dwie maleńkie siostry zabitego spały za wiklinowym przepierzeniem. Rodzice popijali piwo wraz z kowalem Zdamirem, jego bratem Stojanem i rudym Kostjanem. Dalej od ciała, tuż przy palenisku, grzał stare kości dziadek, to milcząc, to mamrocząc coś pod nosem ze wzrokiem wbitym w biały całun. Mijała czwarta noc od śmierci Winnego. Żałobnicy byli już tak zmęczeni, że otępienie łagodziło rozpacz, a jedyne, czego pragnęli, to doczekać do rana i móc wreszcie pochować tragicznie zmarłego. Z nadzieją czekali świtu. Tinne wyjął drewnianą zaślepkę i wyjrzał przez wąskie okienko na zewnątrz. – Księżyc już wysoko i świeci jasno – oświadczył. – Jakby synek miał wstać, już by wstał. Matka chłopaka odetchnęła z ulgą i otarła łzę z policzka. – To i dobrze. – Brodaty kowal skinął głową. – Ale dla spokoju posiedzimy do rana. Tinne skrzywił się niechętnie. – A przecie ja was z chaty nie wyganiam. Polej jeszcze piwa, kobieto. Wypijemy za duszę Winnego w Nawii. Polała, a oni wypili. Otarli wąsy i brody rękawami steranych koszul. – Wycie wczoraj słyszeliście? – spytał Kostjan, a kiedy pokiwali głowami, rzekł: – To ten o wilczych oczach mógł Winnego dopaść. Tak sobie myślę, że każdy inny z leśnych stworów by chłopaka zeżarł, a ten o wilczych oczach, wiadomo, zły aż do kości, ale ludzi nie je. Póki co. Mógł Winnego spotkać w lesie i za samo to zabić, że on człowiekiem był. Wiadomo, jaką to wilkoocy złość na ludzi mieli. Chłopy pokrzywili się, popatrzyli jeden na drugiego, rozważając te słowa. – To by się nawet zgadzało, że opiekun nie mógł śladów rozpoznać – stwierdził Stojan. – Wilkooki ledwo co w góry wrócił. – A właśnie, gdzież on jest? – spytał Zdamir z nieskrywaną satysfakcją. – Ten wasz opiekun? Nie powinien teraz siedzieć tu, żeby nas bronić, gdyby chłopak jednak wstał? – Powinien – przyznał Tinne. – Tyle że go już na naradzie nie było. Dziewczyna też go zresztą szukała chyba… Nie musiał kończyć zdania, żeby wszyscy pomyśleli to samo. – No, trudno. – Zdamir wzruszył ramionami, nazbyt się nie przejmując. – Zgubił się, to i się znajdzie. Polej piwa jeszcze, Tinne. Co? Czego się gapicie? Polazł pewnie za tym, co wam syna ubiło. No to teraz albo on, albo tamto. Coś do nas na pewno przylezie. Tego bądźcie pewni. Przylezie jak zawsze. Obudził się jakiś nieswój. Strach gdzieś zniknął, nie za bardzo też mógł sobie przypomnieć, co się stało. Z ciemności wyrwał go potworny głód. Ciało trawiła gorączka. Z trudem wydostał się na powierzchnię, rozkopując pulchną ziemię rękami i zdzierając paznokcie do krwi. Czy leżał tak godzinę, czy kilka dni? To nie miało znaczenia. Żeby tylko ugasić to dziwne pragnienie. Nieznośne uczucie, tęsknotę, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Las tonął w ciemnościach i w ciszy, jaką tworzą dziesiątki poruszających się bezgłośnie stworzeń. Czuł, że coś lub ktoś obserwuje go z ukrycia. Czuł na sobie to badawcze, wyczekujące spojrzenie. Słyszał warczenie przyczajonego w pobliżu wilka. Gdyby tylko mógł się skupić… Ach, ta pokusa była nie do pokonania! Jak się jej pozbyć? Jak?! Ścieżka przed nim okryła się złoto-granatowym, nierealnym blaskiem. To księżyc wyszedł zza chmur i przebił się pomiędzy wierzchołkami drzew. Pełnia. Głód stawał się nieznośny. Czuł, że jeżeli zaraz go nie ugasi, oszaleje. Powlókł się niezgrabnie w stronę, którą wskazał mu instynkt. Do miejsca, gdzie wreszcie ukoi to natrętne pragnienie, wykręcające trzewia i napełniające głowę nieskończonym bólem. Do ludzi. – Może to i wilkooki – dumał nadal Kostjan. – Ale czy on by mógł łapą aż tak łeb rozłupać? – Leszy… – odezwał się niespodziewanie dziadek, ożywiając się i szeroko otwierając z przejęcia oczy. – Leszy ma maczugę i ooo, tak! On jednym machnięciem gruchocze łby! Zebrani poczuli się cokolwiek nieswojo, ale Tinne wywrócił tylko oczyma. – A ojciec znowu swoje! Co by się nie zesrało, to zawsze leszy. – Tak, śmiej się ze starego! – Starzec pogroził mu złowróżbnie krzywym paluchem. – Ja pamiętam, że jak przynieśli ojczulka, to też się niektórzy śmiali. A gębę miał tak samo połupaną jak ten tu mądrala pod płótnem. Tinne parsknął lekceważąco. – Poczekaj – wtrącił się Kostjan. – Dziadek widział już coś takiego? – Czy widziałem?! – rozdarł się podekscytowany chłop i nim syn zdążył mu przerwać, zaczął opowiadać: – Całe życie mam ten widok pod powiekami! Dzieckiem małym byłem, kiedy ojczulka mego ukochanego tak przynieśli, jak tego smarkacza teraz. Ojczulek drzewa w lesie rąbał na zimę i coś go potwornie ukatrupiło. Starzy od razu gadali, że widocznie zamachnął się na święte drzewo, co je sobie leszy ulubił, ale młodzi, tak jak i dzisiaj, nie chcieli wierzyć w potwory i leśne duchy. Trzeba widać pożyć w tych górach i na tragedie się napatrzeć, żeby dopiero rozumu nabrać. – Do rzeczy, ojciec – ponaglił zniechęcony Tinne. – Za kilka godzin świt, chciałbym, żebyś skończył do tego czasu. – Tak, tak. – Dziadek ponuro pokiwał siwą głową. – Niektórzy nigdy oczu nie otworzą, nawet jak im dziecko bogowie zabiorą. Tinne zamknął się, jakby mu kto w mordę dał, a starzec poprawił się na pieńku, który mu służył za stołek. Nachylając się w stronę zebranych, opowiadał dalej: – Pochowaliśmy ojczulka pod małym kurhanikiem, a kilka dni później chłopy wróciły na wycinkę, gdzie ojciec dęby zostawił. Znów rąbać zaczęli i naraz słyszą… – zawiesił głos, aż wszyscy sami nasłuchiwać zaczęli – …słyszą jakby szept w konarach drzew, to tu, to znów tam i coraz to z innej strony. Głośniej i głośniej złe szeptało, aż dwóch najmądrzejszych chłopów nogi za pas wzięło i w te pędy do wioski pobiegło. A kiedy wrócili wszyscy kupą w chwilę później, z tych, co nie uciekli, jeden już tylko dychał. Wykrwawiał się zresztą właśnie, bo mu coś nogi zmiażdżyło. Ale zanim ducha wyzionął, zdążył jeszcze powiedzieć, że ich niedźwiedź ogromny napadł, a na niedźwiedziu brodaty staruch jechał i maczugą walił, gdzie popadło. – Leszy… – Kostjan z szacunkiem pokiwał głową. Kowal i Stojan też byli pod wrażeniem i tylko Tinne spod byka patrzył na ojca. – Leszy – przytaknął dziadek ze zgrozą. – Ale to jeszcze nie koniec. Pochowali zabitych na cmentarzyku i postanowili nie chodzić już na tamtą wycinkę. Ale leszy był rozgniewany i noc w noc rozkopywał kurhany zabitych. Ojczulka oszczędził, być może dlatego, że z niewiedzy drzewa wycinał i dostateczną poniósł karę. Za to tamci powinni przecież wiedzieć. Powinni zrozumieć, że mój tatko na ostrzeżenie życie musiał stracić. I dlatego leszy nie dał im zaznać spokoju po śmierci. Co rano groby rozkopane zastawaliśmy, jakby coś martwych chciało ze środka wyciągnąć, ale nigdy czasu tyle nie miało. Aż Bratmił, co wtedy opiekunem był, zrozumiał wszystko i razem z chłopami poszedł w tamto miejsce i na wycince, w świętym miejscu leszego, nowe dęby mu posadził. Przeprosił, pokajał się i nagle – stary zawiesił znacząco głos – wszystko skończyło się jak nożem uciął. Venda nie spała. Nie była w stanie położyć się, wiedząc, że ojczymowi coś mogło się stać. Zatknęła dodatkowe łuczywo w drzwiach od zewnątrz, by w razie czego ojczym widział chatę z daleka. Sama usiadła przy palenisku i myślała. Kot spał smacznie na kolanach pani, głaszczącej go leniwymi ruchami. W dolinie nikt nie znikał ot, tak sobie. Jeżeli żona szukała czasem męża, zawsze znalazł się ktoś, kto akurat przypadkiem wyjrzał przez okno i widział go znikającego w krzakach z sąsiadką. Tutaj niczego nie dało się ukryć. Dlatego właśnie opiekun, kiedy przybył z dalekiego świata, wybudował swoją chatkę z dala od innych. Dla świętego spokoju. Nikt, nawet karczmarz, nie wiedział, dlaczego porzucił świat za górami. Wysławiał się uczenie, znał się na wielu rzeczach, na ziołach i na walce, i nigdy nie zburzył bariery między sobą a mieszkańcami wioski. Nikt nie wiedział, przed czym uciekał. I nikt nie pytał, dlaczego przywiózł ze sobą maleńką dziewczynkę, która, jak twierdził, nie była jego córką. Venda też nigdy się tego nie dowiedziała. A teraz nie mogła pogodzić się z myślą, że może już nigdy się nie dowie. Zasępiła się nie na żarty. Łuczywo, którym oświetlała izbę, dopaliło się już do połowy. Jego płomyk chybotał się, poruszany wiatrem, przeciskającym się przez nieszczelną okiennicę. Dziewczyna wstała, uchyliła ją i wyjrzała na zewnątrz, osłaniając dłońmi oczy od światła. Wiatr właśnie rozgonił chmury i obejście zalał księżycowy blask. Na tle lasu wyraźnie rysowały się jaśniejsze kreski plecionego płotu i wydeptanej ścieżki, prowadzącej od niewielkiej furtki do drzwi domu. Mała szopka na drewno przycupnęła w połowie tej drogi. Światło załamywało się na nierównej powierzchni grządek, pokrywających niemal całe podwórze. Po zimie sterczało tu jedynie kilka badyli wiecznie zielonych ziół i krzaczków. Było pusto i spokojnie. – Gdzieżeś polazł? – mruknęła cicho pod nosem. – Kto jak kto, ale właśnie ty powinieneś wiedzieć, że w czasie pełni nie wychodzi się z chaty… Z zadumy wyrwał ją huk, dobiegający od strony sieni. Dziewczyna aż podskoczyła. Cofnęła się od okna z oczami wielkimi jak spodki. Z sercem w gardle, cichutko podeszła do progu. Zajrzała w ciemność dokładnie w momencie, gdy coś ciężkiego znów rzuciło się na ścianę między obórką a chatą. Potem z okropnym, powolnym szuraniem zsunęło się na podłogę. Venda z lękiem wpatrywała się w ścianę, jakby mogła przewiercić ją wzrokiem. Większość ludzi w dolinie trzymała swoje zwierzęta w izbie, dla ciepła i wygody. Jeśli krowa miała się cielić w środku zimy, nie trzeba było wyłazić spod ciepłych skór co kilka godzin, by jej pilnować. Słysząc teraz niemilknący rumor, dziewczyna żałowała, że opiekun nie zaplanował pomieszczenia dla zwierząt, kiedy budował chatę. Gdy Warnej podarował mu krowę w zamian za uratowanie jego żony od niechybnej śmierci w połogu, zielarz dobudował od strony sieni małą obórkę. Tupanie i szarpanie nie milkło. Venda walczyła ze sobą. Wyjść czy nie wyjść? Tutaj była bezpieczna. Ale tam znajdowała się krowa. Ich jedyna krowa. Żywa. Jeszcze. Bogowie, jak ona szalała. Dziewczyna rozpoznawała po odgłosach, że w pomieszczeniu było coś jeszcze. To coś, co tak ją przeraziło. Wyjść czy nie wyjść? Opanowała się trochę, a przynajmniej zaczęła sobie wmawiać, że jest opanowana. Chwyciła kij, stojący na wszelki wypadek w kącie sieni. Jego ciężar przyjemnie dodawał otuchy. Z sercem w gardle szybkim ruchem szarpnęła drzwi. Wiedziała, że jeśli otworzy je powoli, zaskrzypią przeraźliwie, zwracając oczy wszystkich stworów w okolicy na biedną, wychodzącą w noc ofiarę. Nie zamknęła ich za sobą, by w razie czego szybciej się ukryć. Z kijem gotowym do uderzenia ruszyła przez oświetlone nierealnym blaskiem podwórko. Tumult z dobudówki to cichł, to się nasilał. Krowa najwyraźniej starała się oswobodzić z zawiązanego na rogach powroza. Sapała nerwowo w panice. Ten drugi dźwięk, myślała Venda, najciszej jak potrafiła skradając się na odsiecz. Coś jakby… skrzydła? Drzwi od obórki były rozwarte, ze środka wyzierały ciemność i strach. Vendę dzieliło od nich jedynie kilka kroków. Poprawiła uchwyt na drągu, przestąpiła z nogi na nogę. Od ciemnego prostokąta drzwi oderwał się szumiący kształt, który jak strzała wypadł z obory. Wielki ptak załopotał skrzydłami tuż nad głową dziewczyny. Venda skuliła się odruchowo. Z wrażenia zabrakło jej nawet sił, by krzyknąć. Ptak rzucał się chwilę w powietrzu jak otumaniony, w końcu złapał równowagę i odleciał w stronę wsi. Przez moment dziewczyna nie wiedziała, co się dzieje. Stała jak wryta, z kijem nad głową. W końcu odetchnęła z ulgą. – Sowa – mruknęła do siebie, prostując się i opuszczając ramiona. Zerknęła w stronę obórki, myśląc o krowie. – To sowa ją przestraszyła… Zamarła, słysząc własne słowa. Zimny strach znów podpełzł, by opleść mackami serce, zmrozić krew. Słowa małej Płomyk, wypowiedziane w tamtej dziwnej chwili, gdy świat stanął w miejscu, same wypłynęły jej na usta. Nie zdążyła pomyśleć nic więcej, bo z obory dobiegło dziwne, rytmiczne szuranie, które sparaliżowało ją na ułamek sekundy. Uciekać do chaty – podpowiedział instynkt. Ale inna część umysłu podsunęła szybko: Jeśli wejdziesz, wilk nie będzie mógł cię uratować. Cofnęła się dwa kroki, czując się jak małe leśne zwierzątko, które wie, że nie ma szans na ucieczkę przed obserwującym go z ciemności drapieżnikiem. Ale tego, co zdarzyło się w chwilę potem, nie spodziewałaby się w najdziwniejszych snach. Szuranie zbliżyło się. W ciemnościach zamajaczyła delikatna sugestia ludzkiej postaci. Postaci coraz bardziej znajomej. W chwilę potem Venda wykrzyknęła: – To ty?! – Opuściła drąg. – Zwariowałeś, żeby tak mnie straszyć? A w ogóle gdzie się podziewałeś przez cały dzie…? I znowu zatrzymało ją to potworne uczucie chłodu w piersiach. Zimny strach. Opiekun zbliżył się o dwa powolne, szurające kroki. Praktycznie ledwie wychylił się z cienia. Ale to wystarczyło, by księżycowy blask oświetlił cztery pionowe ślady szponów, ciągnące się od czoła aż po brodę, nieludzko skamieniałą twarz i poszarpane odzienie, pokryte brunatnymi plamami. Oraz pustkę w miejscu ramienia, które zostało brutalnie oderwane od korpusu. – Ven…nnda – zacharczał z wysiłkiem mężczyzna. Dziewczyna cofnęła się, jak zahipnotyzowana wpatrując się w znajomą, ale obcą twarz, zniekształconą… śmiercią. – Ale… jak…? – wymamrotała zszokowana. Opiekun zatrzymał się, smętnie kołysząc w miejscu, jakby ciążyło mu ramię, którego nic nie równoważyło. – Szybbbbko – zamruczał ledwie zrozumiale. Dziwny skurcz wykrzywił mu twarz, coś jakby cierpienie przemknęło i znikło. Wyciągnął dłoń w stronę dziewczyny. – Opiekunie… – wyrzuciła z siebie bez tchu. – Ty nie… ty… Coś ukrytego za jej plecami zawarczało groźnie. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, że to wilk. Kij wypadł z jej zmartwiałej dłoni. Oddech przyspieszył. – Szyb…bbbk… – zacharczał ponownie opiekun, słaniając się na nogach. – Bóllll… Na moment coś strasznego zapłonęło w martwych oczach. Z pokrwawionych ust wydobył się świst. Warczenie za plecami Vendy przybrało na sile. Opiekun skulił się w sobie, a gdy znów podniósł głowę, ból w jego spojrzeniu był jeszcze większy. – Księg… – zamruczał prawie niedosłyszalnie. Złapała w lot, o czym mówi. – Nie wiem, gdzie jest – szepnęła. Po czym powtórzyła głośniej: – Nie wiem, gdzie ją chowasz, nie pamiętasz? Musisz… Nie skończyła. Martwiakiem znów targnęła jakaś siła, nienaturalnie wygięła go do tyłu. W oczach ponownie pojawił się niebezpieczny błysk, z ust wydobył się pomruk. Ta część istoty, która wciąż myślała jak opiekun, próbowała powstrzymać przejmującego kontrolę potwora, łaknącego jedynie ludzkiego mięsa. Niestety przegrała. Niespodziewanie szybkim ruchem żywy trup rzucił się do przodu, wyciągając w stronę Vendy swą jedyną dłoń o palcach rozcapierzonych jak szpony atakującego ptaka. Krzyknęła przerażona. Ciemny kształt wyskoczył zza jej pleców i zderzył się z opiekunem, wepchnął go z powrotem w czerń obórki. Zakotłowało się w środku. Venda zdołała jedynie zrobić kilka kroków w tył, wielkimi oczyma wpatrując się w drzwi. Uciekać, pomyślała. Krowa – napłynęło natychmiast w odpowiedzi. Jej podopieczna. Rozejrzała się po podwórku. Widły i kosa znajdowały się w oborze. Dziewczyna dopadła wiatki na drewno. Przesunęła dłonią od wewnątrz wzdłuż załamania daszku i namacała siekierę. Jak zwykle w takich wypadkach narzędzie zaklinowało się i Venda musiała chwilę się szarpać, zanim, klnąc, udało się jej wydobyć je ze skrytki. Odwróciła się ku oborze w samą porę, by zobaczyć, jak ogromny wilk wymyka się w stronę dziury w płocie. Nie odwrócił się. Zniknął w ciemnościach, wtapiając się w las.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Idz_i_czekaj_mrozow-ebookRO/p119800i196685" target="_blank" title="Idź i czekaj mrozów [Marta Krajewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Idź i czekaj mrozów [Marta Krajewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Hinata Beauty Blog: Lovely St. Tropez nr 2 - lakier o strukturze jedwabiu\nLovely St. Tropez nr 2 - lakier o strukturze jedwabiu\nMam dzisiaj dla Was obiecane swatche lakieru z kolekcji Lovely St. Tropez. Ja z tej serii posiadam niebieski nr 2 i róż nr 3. Dziś przedstawię Wam niebieski. Lakier w buteleczce wygląda na błękitną perłę, jednak na paznokciach nie jest to do końca spodziewany efekt, a to wszystko ze względu na nietypowe wykończenie. Po wyschnięciu lakier staje się jakby półmatowy i część perły ginie. Lakiery można dorwać w Rossmannie w cenie 8,59 zł za buteleczkę.\nLakier kryje po dwóch warstwach. Wykończenie ma w sobie faktycznie coś z jedwabiu. Moim zdaniem propozycja jest dosyć ciekawa, a odcień spodobał mi się. Myślę, że wykorzystam go przy zdobieniach ;)\nW następnym poście pokażę Wam różowy.\nJak Wam się spodobał ten błękit o specyficznym wykończeniu? Trafia na Waszą listę zakupów?\nInny lakier z tej serii:\nAutor: Hinata o 20:47\nScience Woman 2 kwietnia 2014 20:53\nWygląda po prostu jak perła pociągnięta matowym topem.\nHinata 2 kwietnia 2014 20:55\nNiestety zdjęcia nie oddały całego wykończenia, bo to nie jest płaski mat, połysk jest, ale bardzo subtelny :)\nEdyta C 2 kwietnia 2014 20:53\nciekawy trzeba przyznać, ale mnie nie zachwycił, nie wylądowałby w moim koszyku\npatrycja sprada 2 kwietnia 2014 20:56\nKokietka Kok 2 kwietnia 2014 20:56\nJest spoko, ale nie podobaja mi sie widoczne pkciagniecia pedzelka. Pewnie kupie w jakiejs prokocji za rok :p\nKamila 2 kwietnia 2014 21:00\nNie kręci mnie to wykończenie. :P\nNat 2 kwietnia 2014 21:10\nPiekny kolor, ale ja wolę połysk (no ewentualnie super mat:P)\nBardzo fajny, wakacyjny kolor :)\nMagda J. 2 kwietnia 2014 21:23\nWolę lakiery ze zwykłym połyskiem ;)\nCytrynkowePazurki 2 kwietnia 2014 21:37\no matko! faktycznie piękny! kupie go koniecznie :)\nMy roses nails 2 kwietnia 2014 21:51\nmną totalnie nie zakręcił ;)\nKA-EM Make up 2 kwietnia 2014 22:27\nChyba nie moja bajka;)\nJagodowa^^ 2 kwietnia 2014 22:52\nZdecydowanie jestem na tak ;-) Myślę, że się na niego zdecyduję ;-)\nDzień z życia M. 2 kwietnia 2014 23:13\nMiałam go dziś w łapkach...\n...ale jakoś się nie zdecydowała. Choć trzeba pzyznać, że na pazurkach wygląda o niebo lepiej niż w buteleczce:)\nMagal 2 kwietnia 2014 23:30\nCudnie wygląda !\nEwelina K 3 kwietnia 2014 00:30\nWidziałam go ostatnio, ale wzięłam piaskowy Rio:)\nSekrety Naszego Piękna 3 kwietnia 2014 08:23\nNie jestem do końca przekonana ;/\nczarnulkaa 3 kwietnia 2014 09:05\nciekawi mnie bardzo ta limitka :)\ninszaa 3 kwietnia 2014 09:06\nMi się podoba. Bardzo ładny kolorek :)\nżaneta serocka 3 kwietnia 2014 10:30\njestem wielbicielka piaskowych lakierów Lovely teraz już wiem, że seria St. Tropez również u mnie zagości. piękny lakier.\nMadzia Bobber 3 kwietnia 2014 10:34\nMagdalena B 3 kwietnia 2014 10:43\nWygląda naprawdę pięknie :)\nAngelika 3 kwietnia 2014 11:55\naGwer 3 kwietnia 2014 12:13\nKurcze, tak sobie patrzę i patrzę i coraz bardziej mi się podoba!\nthe Cieniu 3 kwietnia 2014 12:54\nWow, nie spodziewałam się, że będą takie super! :D będę na nie polować w Rossmanach, strasznie fajne wykończenie :)\nHidiamond 3 kwietnia 2014 13:20\nJeszcze ich nie widziałam, ale wszystko przede mną :) na zdjęcia wykończenie wydaje się takie aksamitne, kusi oj kusi\nmarika 3 kwietnia 2014 14:52\nKochana-cudeńko-nie mogę się napatrzeć!\nAnonimowy 3 kwietnia 2014 14:58\nJeszcze nie widziałam tej kolekcji :) podoba mi się kolorek :)\nRedhead Nails 3 kwietnia 2014 14:58\nto chyba takie wykończenie jak np. Misslyn Silk Touch, albo Barry M Silk Nail.... ogólnie to wykończenie mi się podoba, ale jakoś ten Lovely nie wygląda za dobrze....\nalina zierold 3 kwietnia 2014 17:41\nzdecydowanie na pazurkach wygląda lepiej niż w buteleczce :P\nSybilla Dzidowska 3 kwietnia 2014 23:39\ncudowny kolor o dużo bardziej podoba mi się od tego w kolorze fioletu :)\nPaczki z zagranicy: MoYou, Winstonia i BPS\nDelikatnie i elegancko\nNeon, stemplowa zebra i ćwieki\nTanie i dobre płytki z allegro - recenzja i zdjęci...\nZakupowo: haul marzec-kwiecień\nPastelowo mi - trójkąty ombre\nMorski mix ćwieki-glitter-stemple\nSally Hansen Xtreme Wear - 405 Coral Reef\nLovely St. Tropez nr 3 - lakier o strukturze jedwa...\nLovely St. Tropez nr 2 - lakier o strukturze jedwa...


Ewa Chodakowska obnaża składy kosmetyków. "Tylko dla osób o mocnych nerwach" I Plotki Myfitness\nEwa Chodakowska obnaża składy kosmetyków. "Tylko dla osób o mocnych nerwach"\nmyfitness.pl 03.07.2019 16:15\nEwa Chodakowska, swoimi produktami beBIO cosmetics, przebojem wkroczyła na rynek kosmetyczny. Trenerka postanowiła zacząć uświadamiać swoich obserwatorów również w kwestii pielęgnacji. Na swoim Instagramie, po raz kolejny obnażyła składy kosmetyków.\nPo latach promowania zdrowego stylu życia, Ewa Chodakowska postanowiła rozszerzyć swoją działalność i pokazać, że zdrowy styl życia to nie tylko dieta i trening, ale również codzienna pielęgnacja, gdyż to, co nakładamy na swoje ciało również wpływa na nasze zdrowie. Właśnie dlatego, Ewa postanowiła stworzyć własne kosmetyki naturalne, na skład których ma stu procentowy wpływ.\nOd jakiegoś czasu, na Instagramie Ewy Chodakowskiej, pojawiają się edukacyjne posty dotyczące pielęgnacji oraz składów kosmetyków. Ostatnio, trenerka poruszyła składy kosmetyków wegańskich oraz tych nietestowanych na zwierzętach, które niestety nie zawsze są takie w rzeczywistości.\n- "Wiesz, jak bardzo kocham zwierzęta prawda? Wspomniałam już, że jak na starość zwolnię tempo, to przygarnę wszystkie psiaki świata i zdania nie zmieniłam. Ale wiesz co? Jest jeszcze jedna sprawa, o której musisz wiedzieć. Z myślą o bezbronnych stworzeniach zadbałam o to, by moje kosmetyki były prawdziwie wegańskie i nietestowane na zwierzętach! Uwaga! Tylko dla osób o mocnych nerwach! W produktach, które NIE SĄ wegańskie, można znaleźć cały szereg substancji, które nawet wam się nie śniły! Podobno nawet takie jak: wydzielina z przełyku kaszalota, która znalazła szerokie zastosowanie w przemyśle perfumeryjnym, podobnie jak utrwalające zapach piżmo pozyskiwanie z gruczołów odbytniczych piżmowca... To nie brzmi apetycznie, prawda? Na drogeryjnych półkach można znaleźć też kosmetyki z dodatkiem substancji o nazwie Chitozan, pozyskiwanej z pancerzy skorupiaków, która ma podobno właściwości nawilżające... Rany, ja nawet nie chcę o tym myśleć. Tyle cierpienia i bólu. Mówię STOP i uświadamiam was. Kosmetyki wegańskie mogą być polskie, tanie i łatwo dostępne! Takie są właśnie produkty @bebiocosmetics. Jesteśmy przykładem szeroko dostępnej marki na każdą kieszeń, która nie przyczynia się do cierpienia zwierząt. Nasze żele, balsamy i dezodoranty w składzie mają ponad 99% substancji pochodzenia naturalnego. Znajdziesz je w każdej drogerii Rossmann oraz w sklepie internetowym www.bebiocosmetiqs.pl oraz www.bebio.pl. Kosmetyki beBIO otrzymały certyfikat polskiej fundacji Viva walczącej o prawa zwierząt, oraz certyfikat międzynarodowej fundacji PETA Cruelty Free. Masz więc pewność, że sięgasz po to, co najlepsze - nie tylko dla ciebie" - napisała Ewa Chodakowska na swoim Instagramie.\nWiedzieliście, że nawet w kosmetykach wegańskich mogą znaleźć się składniki pochodzenia zwierzęcego?!\nEwa Chodakowska otworzyła nowe konto na Instagramie: "Obiecałam taki profil milion razy"\nEwa Chodakowska niechcący zdradziła, jaki produkt wkrótce pojawi się w beBIO cosmetics\nEwa Chodakowska wprowadza do oferty beBIO cosmetics nowy produkt i zmienia etykiety\nEwa Chodakowska naraziła się firmom kosmetycznym? "Robię sobie tym wrogów!"


Dziewczyna z... bagażem\nJuż sam początek „Dziewczyny z tatuażem” pozwala wyczuć wyrazisty styl Davida Finchera, który dba nie tylko o fabułę, ale także o inne składowe filmu\nDavid Fincher po raz kolejny pokazał, że zasługuje na miejsce wśród najlepszych reżyserów. Z typową dla siebie zręcznością wziął się za znany temat, by stworzyć świetny film. Należy pamiętać, że już jego debiut (Obcy 3) był niesamowitym wyzwaniem, gdyż wcześniejsze części kręcili – choć może jeszcze wtedy nie tak bardzo znani, to na pewno doceniani – mistrzowie kina rozrywkowego (Ridley Scott i James Cameron).\nFincher ma na swoim koncie filmy, których nie boję się zaliczyć do kategorii kultowych (Siedem, Fight Club), od każdej jego kolejnej produkcji widz więc wymaga wiele. Ten bagaż przypomina piwo, którego samemu się naważyło. Ale piwo oczywiście smaczne. Pytanie tylko, czy kolejne łyki nadal będą równie dobre, co pierwsze.\nDziewczyna z tatuażem to – co powszechnie wiadomo – druga już ekranizacja bestselerowej powieści Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet. Wydana w 2005 – po śmierci autora – książka szturmem zdobyła świat. Że stanie się natchnieniem dla twórców spod znaku X Muzy, było tylko kwestią czasu.\nCzekaliśmy aż cztery lata. Szwedzcy filmowcy w koprodukcji z kolegami z Niemiec, Norwegii i Danii w 2009 roku uraczyli fanów trylogii dobrze zbudowaną ekranizacją z nietuzinkową kreacją Lisbeth Salander (w tej roli Nooami Rapace). Reszta ekipy wykonała swoje zadanie poprawnie i w efekcie otrzymaliśmy kawał dobrze przykrojonego europejskiego kina. Choć może trudno dostrzec tam jakiś geniusz, to surowo opowiedziana historia została powszechnie doceniona, o czym świadczą nie tylko zebrane nagrody, ale niezmiennie wysokie oceny kinomanów na różnych filmowych portalach. Autorzy z rozmachem zrealizowali nawet filmowe wersje kolejnych części trylogii MIllennium Stiega Larssona. Co więcej, gdy mieli już trzy filmy, to przycięli je do potrzeb miniserialu.\nOczywiście psioczyli ci, którzy z uporem maniaka zaglądali w każdą możliwą szparę i poszukiwali różnic między powieścią a filmem (a częstokroć między swoim wyobrażeniem, a tym co lepiej wypada na ekranie!). Tych, którzy mylą język pisany z ruchomymi obrazami, zawsze pełno.\nPełno też takich, którzy Dziewczynę z tatuażem będą traktować jako remake filmu Nielsa Ardena Opleva. I ten bagaż – wypchany po brzegi łachami/wypowiedziami licznych pseudospeców od ekranizacji oraz krytyków spod znaku Pierwszy Był Lepszy – musiał unieść David Fincher. Samo nazwisko reżysera zdawało się gwarantować, że unikniemy tym razem nieudolności, z jaką spotykaliśmy się przeważnie przy zamerykanizowanych wersjach azjatyckich horrorów.\nMimo wszystko obawy były.\nJuż jednak sam początek pozwalał wyczuć wyrazisty styl reżysera, który dba nie tylko o fabułę, ale także o inne składowe filmu. Jako dyrygent świetnie dobiera sobie sprawdzonych specjalistów. Za muzykę odpowiadają (współpracujący z Fincherem przy wcześniejszym The Social Network) Atticus Ross oraz Trent Reznor (znany oczywiście także jako członek zespołu Nine Inch Nails oraz twórca muzyki do Zagubionej autostrady Lyncha). Dźwięk zresztą stanowi ważny element kolejnych sekwencji w Dziewczynie z tatuażem. Scena gwałtu, scena pościgu, czy nawet sama czołówka (tutaj panowie dobrali kawałek Led Zeppelin). Muzyka spełnia świetnie powierzoną jej rolę – buduje nastrój.\nRównież montażyści (Angus Wall oraz Kirk Baxter) i operator (Jeff Cronenweth) zostali już przez Davida Finchera sprawdzeni przy wcześniejszych filmach. Znajomość własnych metod pracy pozwala im na budowanie silnych obrazów, które w połączeniu z muzyką wprowadzają w tym kryminalnym thrillerze nie tyle strach, co nastrój grozy.\nBohaterowie w całym Millennium są tak dobrani, że tworzą wyrazistą paletę postaci. Nawet ci drugoplanowi i epizodyczni nie są pozbawieni charakteru. W Dziewczynie z tatuażem kilku z nich zepchniętych zostaje w cień (np. Cecylia), co jednak zdaje się wynikać ze specyfiki języka, jakim twórcy filmowi zmuszeni są operować. Z tych samych przyczyn wynikają pewne zmiany związane z zamknięciem całości. Nie chciałbym tu wchodzić w szczegóły rozwiązań fabularnych. To w końcu jedna z przyjemności, jaką otrzymuje widz śledzący znane – pozornie – wydarzenia.\nNajważniejsze, że postacie zostały dobrze zagrane.\nCraig po raz pierwszy mnie naprawdę przekonuje (w Bondzie po prostu był, a w Kowboje kontra obcy aktorsko został przyćmiony przez Forda), Rooney Mara (jej wersję Nancy w Koszmarze z ulicy Wiązów pomińmy milczeniem, zaś rola w poprzednim filmie Finchera to rozgrywka na granicy drugiego/trzeciego planu) nareszcie dostała prawdziwe wyzwanie i podołała mu, co wcale nie było łatwa, gdy wziąć pod uwagę skomplikowany życiorys Lisbeth Salander. Oprócz tej dwójki, wokół której wszystko się kręci, niezgorzej nadają ekranowego życia swoim postaciom Stellan Skarsgård czy Christopher Plummer.\nW całości mamy więc film, który nie skupia się na przekazaniu żadnych prawd życiowych, ale serwuje mocne sceny, które nie pozostawiają obojętnym. Wydawać by się mogło, że ich moc została ukryta w fabule umiejętnie nakreślonej przez Larssona w powieści. Za to twórcom Dziewczyny z tatuażem udało się ją podkreślić i uwypuklić, nadając konkretny kształt i dźwięk, sięgając po możliwości ukryte w sztuce filmowej.\nFincher może dopisać kolejne dobre dzieło do swojej filmografii.\nDziewczyna z tatuażem (org. The Girl with the Dragon Tattoo)\nUSA, Szwecja, Wielka Brytania, Niemcy\ndata premiery: 12 grudnia 2011 (Polska: 13 stycznia 2012)\ninCrudo\t31 stycznia 2012, 12:26\nJasne, prawie jasne, może jasne.\nEfekt w postaci "kawału" przykrojonego, europejskiego kina chyba się udał.\nJak wygląda kawał?\nKawał jest mistrzynią jazdy na motorze.\nKawał jest mistrzynią kamuflażu. Kobitka ma naniesione na skórę tatuaże, na które nakłada warstwę cudownego mazidła kryjącego, tak cudownego, że ze znacznych połaci ciała dziewczęcia pod pudrem bardzo skutecznie znikają wydziergane freski. Zapudrowana funduje sobie, a tym samym odbiorcy, sceny z gościnnymi występami w bankach.\nKawał ma pięści nie od parady, wali nimi celnie, kładzie obiekty pokotem. Ot takie kinowe przyjemności pod widza - kobitka wiotka jak mucha rozprawia się z kolosem. Trach, trach i kolos leży, i ach, ach - kawał europejskiego kina. :)\nKawał kawałów dotyczy także czasu w jakim zamknięta jest w filmie postać, dziewczyna z tatuażem.\nScena gwałtu. Drastyczna scena. Ofiara gwałtu okazuje się być silniejsza od gwałciciela, dlatego dokonuje rozliczenia, za gwałt odpowiada gwałtem.\nNiebawem, w późniejszych odsłonach ofiara prowadzi w miarę normalne życie erotyczne, realizuje się jako partnerka seksualna. Nic nie wskazuje na to, że potrzebuje uporać się z barierami psychicznymi po gwałcie.\nInny kawał dotyczy zamysłu, realizacji. Dziewczyna szpieg, dziewczyna agent specjalny świadczy usługi osobom wysoko sytuowanym, majętnym. Zbiera dane. Jest w tym kimś, kimś nie do zastąpienia. Ale as numer jeden to postać biedna jak mysz kościelna. Utrzymuje się z wydzielonych jej kwot, z zasiłków - chyba sierocych. Askę numer jeden, szpiega co się zowie, do mieszkania gwałciciela sprowadza głód, totalny brak funduszy. Głodna jest, zalega z opłatami, biedna jest. To właśnie skrajna bieda Agentki pracującej dla milionerów przyczynia się do tego, że pcha się łapska wrednemu kolosowi.\nTrzeba mieć niezłe, europejskie rzecz jasna, trochę wstrząśnięte poczucie humoru, by zaserwować taką mieszankę.\nMichał Domagalski\t31 stycznia 2012, 19:40\nJak rozumiem piszesz o "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", gdyż ten film nazwałem - sięgając (co dozwolone w tekstach publicystycznych) po kolokwialne rozumienie terminu - "kawałem". Oczywiście dlatego europejskim, że stworzonym w Europie. Co do reszty...\nNie jestem specem od paralizatorów, ale właśnie one - wydaje mi się - pomagają wiotkim kobitkom pokonywać grubych napastników. Zapewne się mylę.\nZasiłki jej nie są sieroce. To raczej wydzielane z jej wypłaty procenty. Jest ubezwłasnowolniona. Kiedy mówi o pieniądzach na jedzenie ma na celu sfilmowanie kamerą zmuszania jej do seksu oralnego. Tak przynajmniej było w wersji, którą puszczają w kinach.\nCo do makijażu i przebierania się. Nie znam się na tym zupełnie. Może to możliwe ukryć tatuaż, może nie. Ty wiesz lepiej. Chociaż mi wydaje się całkiem możliwe. Tak samo zresztą założenie blond peruki. Zresztą nie likwiduje wszystkich tatuaży.\nZresztą wiesz lepiej, jak seks traktują ofiary gwałtu. Wiesz też lepiej, czy sposób, w jaki zrobiła to Lisbeth jest adekwatny, czy nie. Mi jednak wydaje się dość nietypowy.\ninCrudo\t31 stycznia 2012, 22:04\nKiedy bohaterka stara się o pieniądze na jedzenie jest wiarygodna, jest przekonująca, i dla widza, i dla osoby, do której mówi. Tak żyje, tak w filmie zarysowane są, przedstawione są sprawy jej zasobów materialnych, utrzymania. Zastanowiło mnie, i miało prawo chyba prawo zastanowić, bowiem dziewczyna jest wynajmowana jako spec przez ludzi majętnych, wykonuje dla nich trudne zadania, wywiązuje się z powierzonych jej zadań. Czyni to za dziękuję? Wątek finansowy w filmie odgrywa swoją rolę, a jest skrojony na tyle niewyraźnie, że i Ty piszesz używając słowa "raczej", zatem pewności też nie masz, podobnie jak ja. Ustanowienie dozoru, ubezwłasnowolnienie dziewczyny wydaje się nie mieć powiązań z zadaniami, jakie bohaterka wykonuje na zlecenia. Albo źle zrozumiałam akcję filmu odnoszącą się do tej sprawy. Ja odniosłam wrażenie, że dziewczyna jest osadzona w realnej sytuacji życiowej - dozór, opiekun, choroba opiekuna, wynikające z tego tytułu zmiany położenia materialnego, i dla mnie ta część jej życia rozgrywa się osobno. Natomiast akcje w jakich jest specem są tajemnicą jej życia, do której nie mają dostępu kuratorzy, osoby wydzielające bohaterce kwoty na utrzymanie. Czy źle zrozumiałam film?\nCo do makijażu, możliwości ukrycia tatuaży i barier psychicznych ofiar gwałtów - nic nie stoi na przeszkodzie, by z tematem zapoznać się bliżej, poczytać, bo materiałów nie brakuje, jest możliwość uzupełnienia wiedzy.\nNapisałam własne uwagi o filmie, o swoich skojarzeniach, o swoich momentach niepewności widza i oczekiwania widza. Czy miałam skłamać? Byłoby lepiej gdybyś przeczytał same superlatywy?\nMichał Domagalski\t31 stycznia 2012, 22:25\nAle pieniądze dostaje na oficjalne konto (nie?) i to konto kontroluje kurator (o czym wspomina się w filmie). Tylko jeden, bo poprzedni dawał jej pełen dostęp do funduszy (też w filmie).\n"Co do makijażu, możliwości ukrycia tatuaży i barier psychicznych ofiar gwałtów - nic nie stoi na przeszkodzie, by z tematem zapoznać się bliżej, poczytać, bo materiałów nie brakuje, jest możliwość uzupełnienia wiedzy." - to miłej lektury. Mi wydaje się, że można ukryć tatuaże. Co do gwałtów... Czy ona zachowuje się z kolejnym "kochankiem" w łóżku normalnie? Czy ona jest normalna? Hm...\nOczywiście, że nie oczekiwałem kłamstwa. (ale nadal jestem niepewny, czy piszesz o "Mężczyznach..." czy "Dziewczynie...")\n(Oczywiście piszę "raczej", bo (jeśli o niej mówimy) "Dziewczyny..." jeszcze nie mam wersji na DVD, więc trudno mi sprawdzić. Opieram się o pamięć!)\ninCrudo\t1 lutego 2012, 00:54\nOficjalnie dziewczyna pracuje w firmie ochroniarskiej. Nowy kurator sprawdza jej dochody, nie dziwi go wysokość zarobków ochroniarki, z czego wniosek, iż są to zarobki zwyczajnej ochroniarki, a nie speca od zadań specjalnych. Nowego kuratora dziwi jedynie, że dziewczynie płacą za cały miesiąc, chociaż były w nim dni, w które bohaterka miała wolne.\nTutaj wszystko gra - dziewczyna ma trudności życiowe, wynikają z jej dzieciństwa spędzonego w rodzinach zastępczych i domach opieki, jest traktowana jak nieprzystosowana społecznie, ma dozór, nowy kurator uważa ją za osobę mającą kłopoty z rozwojem umysłowym, co paskudnie chce wykorzystać, i częściowo udaje się kuratorowi zrealizować ten plan.\nDruga życiowa rola jest tajemnicą dziewczyny oraz ludzi, którzy korzystając z jej wyjątkowych zdolności. Nie sądzę, by wysoko postawione osoby zlecające dziewczynie zadania specjalne, oraz sama dziewczyna - życzyli sobie, by jakiś kurator miał wgląd w finanse agentki śledzącej szczegóły życia i pracy ważnych postaci.\nMożna, ale tylko mały tatuaż, na dodatek liczy się czas, bo dotyczy to skóry, a pot wydziela się niezależnie od woli człowieka. Obszar skóry, jaki musi zatuszować bohaterka stawia pod znakiem zapytania powodzenie takiego manewru z ukryciem tatuażu. To raz, a dwa - dziewczyna ma masę dziur w ciele po kolczykowaniu różnych miejsc.\nScena gwałtu, oraz sceny miłosne dotyczące bohaterki są nakręcone jako obrazy przeciwne - widzenie w dwóch bardzo odległych, kontrastowych lustrach. Gwałt - drastyczna scena - uprawianie seksu z tłem lirycznym, gdzie bohaterka odsłania się jako pożądająca, pełna wdzięku kobieta, kobieta tęskniąca do uczucia. Ten kontrast odnajduję jednak jak zgrzyt.\nAle dialogi, które prowadzą partnerzy znajduję dobrze. Zgrzyta mi jedynie czas, którego reżyser nie dał bohaterce na taką odsłonę scen miłosnych, jaka nastąpiło w filmie wkrótce po gwałcie. W sumie zniszczył postać, bowiem dziewczyna z tatuażem kryła w sobie nie tylko wspaniały umysł, ale i wrażliwość. Wrażliwość wyklucza taki zupełny brak zapaści po drastycznej scenie, właśnie wrażliwość kilka rzeczy wyklucza.\n( no tak, z pamięcią bywa jak bywa, :) jeśli możesz to odśwież sobie film na stronie kinolive.pl,\nprzeczytałam kilka recenzji, a jedną Ci polecam - www.film.org.pl/prace/dziewczyna_z_tatuazem.html )\nMichał Domagalski\t1 lutego 2012, 07:22\nCo do scen o seksie. Nie wydaje mi się, że ta druga jest dla bohaterki aż tak "normalna". Ale już o tym wspomniałem. Co do nowego kuratora. Dziwi go mało, bo się nią tak naprawdę mało interesuje.\nCo do tatuaży - ukrywała tylko te widoczne. Plecy mogła sobie darować. Poza tym mamy tam też kilkakrotnie zastosowany skrót. Ja się cieszę, że nikt namiętnie nie pokazywał mi przez kilka godzin, jak ona tuszuje wszystkie miejsca na swoim ciele... Byłoby to nudne. Zresztą film trwałby w nieskończoność. Podobnie inaczej pokazany jest przebieg czasu między innymi momentami w filmie. Wydaje mi się, że to dobre w filmie. Można dawać durnowate nieudolne napisy o mijaniu czasu, ale Fincher pokazał to w ten sposób. Czy pomiędzy gwałtem a seksem z Mikaelem mija tak mało czasu? Hm... To nie dzieje się na drugi dzień. Poza tym, jak zareagowałaby na to wszystko taka dziewczyna, jaką wymyślił Larsson? Ja nie będę udawał, że wiem, a Ty?\nPolecam obejrzeć "Dziewczynę..." w prawdziwym kinie, docenia się jego aspekt widowiskowy. Kopia pewnie lepsza itd.\nkinolive.pl (jak przypuszczam) dysponuje nie(zbyt) legalna kopią, co nie?\ninCrudo\t1 lutego 2012, 11:21\nOwszem, fajnie oglądać na wielkim ekranie, ale do prawdziwego kina, na razie czy też już, nie trafię. Płacę sms-ami za możliwość oglądania filmów za pośrednictwem Internetu - myślę, że to tak, jakbym jednak nabyła bilet. Korzystam odpłatnie z oferty, z możliwości obejrzenia filmu. Jak długo to będzie możliwe? - nie wiem. Dlaczego korzystanie z możliwości oglądania galerii, czytania w bibliotekach, słuchania muzyki, oglądania filmów za pośrednictwem Internetu tak jednoznacznie kojarzy się Tobie z działaniami kolidujących z prawem?\nCo to za mowa: "można dawać durnowate nieudolne napisy" - ? Piszesz takim językiem, który wskazuje, że czujesz się urażony zdaniem innego odbiorcy filmu, że na coś oburzasz się, bo owocuje to potem stwierdzeniami, że o gwałtach, korektorach oraz tatuażach ja mam "wiedzieć lepiej".\nCzy Ciebie denerwuje dyskusja o filmie pod tekstem recenzji?\nW filmie są takie sceny, jest scena gwałtu, jest wątek krycia czymś doraźnym tatuaży, jest scena z użyciem paralizatora, jest podjęty wątek potrzeby uczucia.\nOmawiamy te sceny i wątki nie jako wrogowie, przeciwnicy - a jako widzowie, odbiorcy obrazów.\nDla mnie to ważne, by oglądając film nie mieć odczucia wątpliwości, i chodzi tu o sztukę, o precyzję, o dogranie szczegółów - rzecz istotną.\nUżycie paralizatora - ze względu na rodzaje paralizatorów - nie jest tak proste jak to pokazane jest w filmie. Tu wracam do wątłej kobiety pokonującej silnego mężczyznę. Bezpiecznym jest paralizator wyrzucający elektrody. Bezpiecznym, bowiem nie trzeba zbliżyć się do przeciwnika. Ten drugi rodzaj nie gwarantuje podobnego bezpieczeństwa, na dodatek nie jest obojętne czy będzie użyty przez ubranie, czy w okolicy biodra lub karku. Nie jest obojętna moc urządzenia, bowiem te paralizatory, które gwarantują, iż ich użycie nie pozbawi kogoś życia - nie są na tyle silne, by wywołać stan długiej nieprzytomności.\nTo wszystko w filmie w pierwszym widzeniu wygląda spójnie, wiarygodnie, ale po zastanowieniu się nad realiami rodzi wątpliwości.\nPrzy precyzyjnie ukazywanym wątku dotyczącym męskiej postaci oczekiwałam takiej samej precyzji budowania postaci kobiecej.\nGdyby tak prościutkie było tuszowanie znamion, tatuaży oraz dziur po kolczykach - gdyby, ale nie jest. Mamy bohaterkę z tatuażami, z kolczykami, postać, która czuje się pewnie z wizerunkiem jaki wykreowała, z twarzą, którą pokazuje codziennie. Dla kontrastu reżyser pokazuje przemianę dziewczyny z tatuażami w damę, i najmniej wątpliwym elementem nowego wizerunku pięknej kobiety odwiedzającej banki jest peruka z naturalnych włosów.\nNie przekonuje mnie zastosowany zabieg z przemianą modelkę, w damę czującą się w nowej skórze ekstra dobrze, czarująco, urzekająco. Dla mnie to przegięcie.\nDla mnie zgrzytem jest także kontrast między scenami gwałtów i scenami lirycznymi, bo w filmie dokonały się dwie odsłony gwałtu z udziałem bohaterki, w filmie brutalnie została zgwałcona mikra dziewczyna, a potem równie brutalnie mikra dziewczyna dokonuje gwałtu na swoim oprawcy, tym scenom reżyser przeciwstawia obrazy ze scenami zbliżeń między bohaterami.\nNie jestem wrogiem Twojej recenzji, czy wrogiem tego filmu, itd - jestem widzem, odbiorcą proponowanej sztuki, rozmawiamy o filmie, mamy nieco odmienne zdania, co powinno podnosić dialog. Nie zamierzam toczyć z Tobą utarczek, bo i po co.\nMichał Domagalski\t1 lutego 2012, 20:05\nJa też nie zamierzam z nikim toczyć utarczek (zaznaczyłem, że masz prawo mieć swoje zdanie). Odnoszę wrażenie, że nie zostałem zrozumiany, ale to tylko moje wrażenie.\nCo do filmów z netu, czy właściciel serwisu ma do nich prawa autorskie? (wątpię). Czy uzyskał owe prawa od dystrybutora? (wątpię).\nMichał Domagalski\t1 lutego 2012, 20:09\n"Dlaczego korzystanie z możliwości oglądania galerii, czytania w bibliotekach, słuchania muzyki, oglądania filmów za pośrednictwem Internetu tak jednoznacznie kojarzy się Tobie z działaniami kolidujących z prawem? "\nZwróciłem jednak uwagę, że wskazana przez Ciebie strona może dysponować nielegalną kopią filmu, który obecnie jest dopiero w obiegu kinowym!!!\ninCrudo\t1 lutego 2012, 23:16\ninCrudo\t2 lutego 2012, 01:09\nMyślę, że część odpowiedzi na dręczące Cię pytania uzyskasz w Dzienniku Internautów, tam w lutym 2010 pojawił się w tym temacie artykuł pt."Całkowicie darmowe kina internetowe", gdzie podana jest podstawa prawna, wymienione są niektóre portale tworzące sieć internetowych wypożyczalni filmów. Film "Dziewczyna z tatuażem" jest dostępny w internetowych wypożyczalniach: efilmy.net, ekino.tv, eonline.pl, kinolive.pl. Każda z podanych stron też zamieszcza stosowne, a interesujące Cię informacje. Może dla kina szeroko rozumianego, dla filmu w sumie - takie działania nie są utratą widzów pod szerokim ekranem, a pozyskiwaniem jeszcze jednej grupy odbiorców?\nMichał Domagalski\t2 lutego 2012, 18:24\nNie mogą ich "wypożyczać", bo nie mają do nich praw autorskich. Każda z tych witryn tylko umożliwia dostęp do plików, transmitując je". Co ma ich chronić prawnie, ale nie tworzy to z ich kopii legalnych.\nTak jest napisane w artykule ."Całkowicie darmowe kina internetowe"\ninCrudo\t2 lutego 2012, 22:01\nPodobają się mi plakaty zdobiące Twoje liczne recenzje filmów. :)\nMichał Domagalski\t3 lutego 2012, 06:34\nMichał Domagalski\t3 lutego 2012, 06:43\nDziękuję również za dyskusję. Mam nadzieję, że oglądając kiedyś raz jeszcze "Dziewczynę..." wezmę pod uwagę Twoje wypowiedzi. Oczywiście film Finchera raczej w historii kina nie zapisze się jako dzieło bezbłędne, ale trzeba mu przyznać, że jest niezwykle efektowny, co jednocześnie - przy podjętej tematyce - czyni go filmem odbieranym emocjonalnie, nie uważasz?\ninCrudo\t3 lutego 2012, 09:07\nPonieważ pytasz mnie o zdanie wypada odpowiedzieć.\nW swojej recenzji zamieszczasz zdanie:\ncyt.:"Pełno też takich, którzy Dziewczynę z tatuażem będą traktować jako remake filmu Nielsa Ardena Opleva."\nZwyczajowo tak traktujemy, tak mawiamy, ale po zastanowieniu się, po rozważaniu za i przeciw - w zgodzie z sobą muszę stwierdzić, że film "Dziewczyna z tatuażem" odbieram jak podróbkę. I nie wiem dlaczego powstała taka podróbka, i nie wiem jaka jest intencja, myśl twórcy, co tymi obrazami chciał widzom przekazać. Są takie momenty, kiedy jako widz zastanawiam się czy ów film nie powstał dla kilku drastycznych scen. Są także momenty, że po obejrzeniu właśnie tego film myślę, że coraz trudniej poruszyć widzów dziejami bohaterów mięśniaków, arcy zaradnych bohaterów, którzy z pudełeczka zapałek wykombinują helikopter, którzy z każdej opresji wyjdą nie tylko cało, ale i zwycięsko, więc owo zadanie przyciągania do kina zaczną spełniać wiotkie postacie zbierające i zadające ciosy, zatrzymujące widzów efektownymi kontrastami. Myślę, że nie powinny powstać następne części w tym stylu.\nMichał Domagalski\t3 lutego 2012, 15:15\nprzysłał Paweł "Ivo" Kaczorowski\t– 17 maja 2011, 22:28\nprzysłał Michał Domagalski\t– 27 stycznia 2012, 07:14\nautoryzował Justyna D. Barańska\t– 29 stycznia 2012, 20:30


Fuckup ZANO: Kickstarter wynajmuje dziennikarza śledczego - natlok.pl\nHome / Wpisy / Felieton / Fuckup ZANO: Kickstarter wynajmuje dziennikarza śledczego\nFuckup ZANO: Kickstarter wynajmuje dziennikarza śledczego\nFelieton 14 Grudzień Jakub Sobczak\nZdarza się niestety czasem tak, że nawet i największa firma ma problemy, a, co pokazuje rzeczywistość, nie ma racji bytu stwierdzenie ‚zbyt duży, żeby upaść’. To oczywiście nie jest przyjemne, szczególnie w przypadku projektów crowdfundingowych. Jak powinna w takiej chwili zachować się platforma, na której taki projekt był finansowany?\nCoś czuję, że fuckup Zano (świetnej kampanii „dronowej” na Kickstarterze), o którym wczoraj wspominałem ma drugie dno… Może przypomnę: to kampania, której twórcy po roku od otrzymania około 2,5 mln funtów (tak, jest to ponad 12 mln złotych) najpierw ogłosili harmonogram wysyłki tych mini-dronów (wrzesień 2015), żeby za nieco ponad miesiąc przekazać wspierającym informację, że… ogłosili upadłość i wszystko zostało stracone. Nagrody, oczywiście, nie zostały zrealizowane, a obecnie wspierający dają upust swojej frustracji w Internecie i organizują się, żeby odzyskać pieniądze, czemu zresztą trudno się dziwić.\nZano: Nie oszukaliśmy nikogo\nOkazuje się, że firma broni się, mówiąc, że nie zrobili tego celowo. Nie oceniam, ale przyznam, że trochę ciężko w to wierzyć, gdy wszystkie posty, w których przyznają się do fuckupu są niepubliczne (tylko dla wspierających), a te, które stawiają ich w lepszym świetle, są już publiczne. I tak, z aktualności z końcówki listopada, dowiadujemy się o wydatkach poniesionych przez firmę oraz możemy przeczytać następujące słowa:\nW skrócie: Zano przeprasza wspierających i podkreśla, że zostały poczynione „znaczące” wysiłki przez Zarząd i każdego pracownika, by spróbować reanimować ten projekt. Przy okazji, dziękują za wielkie zaangażowanie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Ok, fajnie, tylko… wszystko zrobiliśmy dobrze, staraliśmy się, ale upadliśmy? Co się stało? Może jakieś wyjaśnienie?\nOprócz powyższych słów, Torquing Group mówi także o tym, że absolutnie odrzucają wszelkie zarzuty sugerujące, że Zarząd przywłaszczył sobie te środki:\n„We strongly refute any allegations made that may suggest that the board of directors have misappropriated any funds,”\nJakoś to wszystko mało wiarygodnie brzmi…\nWydatki poniesione przez twórców Zano związane z projektem.\nCo zrobił w tej sytuacji Kickstarter?\nNie będę jednak zastanawiał się na temat tego dlaczego projekt upadł, ponieważ ciekawi mnie szczególnie reakcja Kickstartera na ten problem. Najpierw, w odpowiedzi na pytania reportera BBC, oczywiście przekazali publice wypowiedź standardową, zrzucającą całą odpowiedzialność na projektodawcę. Nie ma w tym nic dziwnego, bo to w końcu projektodawca jest odpowiedzialny za realizację nagród, a nie serwis CF, tym bardziej, że ten i tak nie dysponuje już pieniędzmi. Wspierający jednak nie poddają się i wywołują Kickstartera do tablicy, ponieważ tak naprawdę nie pomógł w żaden sposób dotychczas. Nie będę tłumaczył komentarzy, ale pozwolę sobie tutaj 2 wkleić, żebyście zrozumieli poziom wkurzenia ludzi (i tak wybrałem lajtowe):\nPrzypuszczam, że Kickstarter sam nie do końca wie co ma zrobić, dlatego postanowił zadziałać niestandardowo i… wynajął dziennikarza, Marka Harrisa. Ten, w swoim wpisie na Medium.com nazwał to „niezwykłym zleceniem”. Interesujące w tej historii jest wiele wątków, ale najważniejsz z nich to dla mnie motywacja, którą Kickstarter podaje publicznie, przez Harrisa:\nThis time, however, I’ve been commissioned by Kickstarter itself. The company wants to help the backers of this failed project get the information they are entitled to under their agreement with the project creator. They would like to uncover the story of Zano, from its inception to the present, and decided that the best way to do that was to hire a journalist.\nŻebyście mnie nie zrozumieli źle, nie dissuję nikogo, to bardzo ciekawe posunięcie ze strony Kickstartera, motywacja oczywiście jak najbardziej słuszna, tym bardziej że Kickstarter zapłacił dziennikarzowi z góry, a Zano nie będzie miało prawa ingerencji w artykuł – powinno zatem być „obiektywnie” (jeśli to w ogóle możliwe, by dziennikarstwo było obiektywne). Zastanawiam się co wyniknie z tego śledztwa i – jeśli miałbym obstawiać – myślę, że wyjdzie, że w motywacji Kickstartera jest drugie dno, o którym Kickstarter nie mówi. Dlaczego tak myślę? Otóż fuckup Zano, dotknie Kickstartera bezpośrednio – przypuszczam, że to wcale nie chodzi o ratowanie backersów, a przynajmniej nie jest to główna motywacja. Zerknijcie na ten komentarz i przypomnijcie sobie o mechanizmie zwanym „chargeback”.\nOczywiście, że za taką transakcję jak najbardziej przysługuje chargeback i tłumaczenie Kickstartera, że „oczekują, że chargebacki są zarezerwowane dla transakcji, które są fraudem”, jest po prostu albo naiwne, albo próbą zaklinania rzeczywistości. Zano jak najbardziej wyczerpuje znamiona fraudu w mojej opinii – klient zapłacił za towar, nie otrzymał go, zgłosił do sprzedawcy prośbę zwrotu środków, ten nie odpowiada na reklamację, więc zgłasza do banku chargeback. Bank OD RAZU zabiera sprzedawcy takie środki i oddaje na konto poszkodowanego, w międzyczasie wyjaśniając spór – wtedy, to na sprzedawcy leży obowiązek udowodnienia, że wywiązał się ze swojej części umowy. Jeśli tego nie udowodni w ciągu 7 albo 14 dni (nie pamiętam), reklamacja zostaje uznana. Oczywiście, gdyby w tym momencie 12 000 wspierających wystąpiło o chargeback, Kickstarter musiałby oddać momentalnie 3,5 mln USD – żeby tyle zarobić, ich projekty w sumie muszą zakończyć się na kwotę przynajmniej 70 mln USD. Sądzę zatem, że Kickstarter oprócz dbania o wspierających, chce przede wszystkim zadbać o swoją własną kasę. Pewnie boli ich to tym bardziej, że Zano dostało…. „staff pick’a”, czyli teoretycznie, powinno być jeszcze bardziej sprawdzone.\nKończąc ten wątek – dziennikarz, którego Kickstarter wynajął także zbada rolę Kickstartera w całej tej sprawie. Dla Kickstartera pewnie istotne jest to także z innego powodu – odpowiedzialności. W końcu, nie tak dawno temu zostali „korporacją pożytku publicznego”…\nNo cóż – raz na wozie, raz pod wozem 😉 Nie wszystkie projekty udaje się zrealizować, ponieważ w CF wpisane jest ryzyko. Szkoda, że aż tak boleśnie musimy sobie o tym przypominać raz na jakiś czas. Szkoda też, że nie ma jasnego stanowiska Kickstartera w tej sprawie. Powiedzmy sobie szczerze, mogliby chociaż próbować zmusić projektodawcę zaproponowania wspierającym zwrotu środków. Myślę, że sprawa ta będzie miała ciekawy ciąg dalszy – bardzo zastanawiam się jak skończy się sprawa w sądzie upadłościowym, jakie będą wyniki „dochodzenia” Pana Harrisa i ile osób zgłosi chargebacki. Bądźcie czujni, kolejne artyukły w tej sprawie z pewnością się pojawią!\n*PS. Jak myślicie, co w tej sytuacji zrobiłby Brian Boitano? 😉


Zenon Laskowik - jeden z nasłynniejszych polskich satyryków i artystów kabaretowych. Twórca cieszącego się wielką popularnością w okresie PRL kabaretu "Tey". Przez wiele lat występował w duecie najpierw z Januszem Rewińskim, a następnie Bohdanem Smoleniem. Na początku lat 90. wycofał się z życia estradowego, aby po 10 latach powrócić z nowym programem spektaklu kabaretowego przygotowanego przez Platformę Artystyczną O.B.O.R.A. pt. "Niespodziewane powroty, czyli twórzmy klimacik".