7,82 (2163 ocen\ti\t206 opinii) Zobacz oceny\nSaritka1998 | 2015-07-25\nTradycyjnie po skończonej serii nasuwa się pytanie- to już koniec? Jak to możliwe? Tak było i w tym przypadku. Emocje jeszcze nie opadły.\nOceniając NIEZŁOMNYCH pragnę dokonać tego przez pryzmat wszystkich pięciu tomów.\nSpodobało mi się tyle rzeczy, że nawet nie wiem, które wymienić jako najważniejsze.\nPo pierwsze zaskoczyło mnie to, że nie można się doszukać żadnych fantastycznych postaci/rzeczy/wydarzeń. Wszystko jest jak najbardziej realne, może z mniejszym lub większym prawdopodobieństwem, ale mogłoby mieć miejsce w prawdziwym świecie. Byłam tym faktem zaskoczona, ale pozytywnie.\nLubię zarówno kryminały jak i książki młodzieżowe, więc połączenie dwa w jednym sprawiło mi wielką przyjemność. Z czymś takim jeszcze nie miałam do czynienia, a chętnie sięgnęłabym do następnej książki o podobnej tematyce.\nOczywiście obecny jest wątek miłosny i jak w większości przypadków główna bohaterka rozdarta jest pomiędzy dwoma chłopcami. Niestety nasza Allie skacze z kwiatka na kwiatek i zdaje się nie być stała w uczuciach. Ale wątek jest mimo to ciekawy, nie jest najważniejszy, stanowi jakby dopełnienie. Czytelnik ciągle się zastanawia, na kogo definitywnie zdecyduje się dziewczyna. Ja się ucieszyłam, bo okazało się, że na tego, komu kibicowałam ;)\nPierwszym tomem byłam zniechęcona. Przeraziła mnie narracja trzecioosobowa, ale z czasem się przyzwyczaiłam. Pomyśleć, że po przeczytaniu WYBRANYCH sądziłam, ze seria będzie nudna. Nic bardziej mylnego.Początkowo autorka poświeciła za dużo uwagi na opis przebiegu lekcji i innych mało konkretnych rzeczy, ale z czasem było tylko lepiej.\nAkcja cały czas trzyma w napięciu, jest wiele nieoczekiwanych zwrotów i wielu ciekawych bohaterów, do których czytelnik bardzo się przywiązuje. Książka tak niesamowicie wciąga, ze pobiłam swój rekord i przeczytałam w jeden dzień!\nCo tu dużo mówić- cała seria Nocna Szkoła jest naprawdę świetna, ale NIEZŁOMNI to zdecydowanie najlepszy tom. W końcu wszystko się wyjaśniło, dotrwaliśmy do szczęśliwego zakończenia, aczkolwiek brakowało mi epilogu.\nJeżeli stoicie przed wyborem, czy czytać, czy nie zdecydowanie polecam zarówno całą serię, jak i tylko ten tom, jeżeli macie za sobą już wcześniejsze wydania.


Upławy to nie tylko problem dojrzałych kobiet. Choć w głównej mierze dotyczy tej grupy damskiej populacji, może się przydarzyć także małym dziewczynkom. U nich wydzielina pochwowa, przed okresem dojrzewania jest skąpa i biaława. Jeśli zacznie się kolorystycznie zmieniać, dawać nieprzyjemne odczucia w postaci swędzenia, pieczenia lub innego dyskomfortu, powinno to wzbudzić niepokój. Rodzice a zwłaszcza mama, nie zawsze dowiedzą się od swojej kilkuletniej córki, że taki problem zaistniał. Warto zatem obserwować bieliznę dziecka i zwrócić uwagę na jego zachowanie.\nNajczęściej taki problem może pojawić się po wizycie na basenie, będzie spowodowany ciałem obcym jakie znalazło się przypadkiem w pochwie albo też w wyniku częstego korzystania z publicznych toalet poprzez zakażenie bakteriami wywołującymi infekcję i tym samym upławy. Stan zapalny sromu i pochwy u małej dziewczynki powinien być tak samo drobiazgowo leczony jak u dorosłej kobiety. Upławy u dziewczynek mogą zdarzać się częściej tuż przed pierwszym miesiączkowaniem. W takim okresie na pewno ważne jest stosowanie odpowiednich preparatów do higieny zmieniających odczyn w pochwie na kwaśny niwelując tym samym bakterie odpowiedzialne za powstawanie grzybic i innych infekcji.\nTrzeba też zdecydowanie odróżnić zwiększającą się ilość śluzu przed miesiączką od chorobowych upławów. Jest go wtedy znacznie więcej, ale powinien mieć niezmieniony zapach i barwę jasnożółtą bądź przejrzysto- białawą. Jednak nie towarzyszą temu żadne inne objawy jak swędzenie, ból sugerujące stan zapalny sromu. W przypadku kiedy powodem jest brak dostatecznej higieny narządów płciowych mogą pojawić się brązowe upławy z nieprzyjemnym zapachem. Są one wynikiem zakażenia bakteriami jelitowymi zwanymi także kałowymi. Jednakże tak samo nadmiar środków czystości, środków chemicznych, kosmetyków, także bywa przyczyną infekcji i upławów będących ich typowym objawem.\nUpławom towarzyszy zwykle częstomocz czy nawet mimowolne moczenie co z kolei może być dodatkowym symptomem zakażeń drożdżakowych sromu jak też układu moczowego. Zapalenie sromu może pojawić się nawet u niemowląt. Jak leczyć upławy w takim przypadku jak i u starszych dziewczynek? Wskazana jest poprawa warunków higienicznych a w skrajnych przypadkach włączenie kuracji antybiotykami. Przywracamy także odpowiednią florę bakteryjną w pochwie.


Grodzisko w Żałem\nGRODZISKO W ŻAŁEM gm. Brzuze, pow. Rypin\nopis: Wczesnośredniowieczne grodzisko w Żałem położone jest na ostańcu wysoczyznowym w dnie rynny subglacjalnej łączącej jezioro Kopiec z jeziorem Żalskim. Po zachodniej stronie grodziska przepływa rzeczka Ruziec. Grodzisko, tzw. Kopiec, posiada kształt nieregularnego owalu o wymiarach 170 x 110 metrów, wznosi się 13 m ponad dno doliny. Teren majdanu jest uprawiany rolniczo.\nGród powstał prawdopodobnie w początkach XII wieku, za panowania Władysława Hermana lub Bolesława Krzywoustego i był zapewne warownią książęcą. Spalony został zapewne w wyniku najazdów pruskich w XIII wieku lub najazdu krzyżackiego w 1329 r. W badaniach archeologicznych okres ten nazywany jest I fazą grodową.\nPóźniej Żałe wraz z okolicznymi wioskami i jeziorami przeszło w posiadanie rodu Cholewów. W 1252 roku właściciel grodu przekazał Żałe księciu Kazimierzowi kujawskiemu. Prawdopodobnie książę pobudował na grodzisku murowany zamek, o czym świadczą liczne fragmenty cegieł odnalezione w wykopach w majdanie, pochodzące z XII-XIII wieku. Proces osadniczy na grodzisku zanikał w okresie późnego średniowiecza, aż do połowy XVI wieku, gdy na szczycie kopca zbudowano siedzibę rodu Żelskich herbu Ogończyk. Murowana z cegły rezydencja Żelskich stała w otoczeniu drewnianych budynków pomocniczych, a całość otoczona była parkanem wzdłuż linii starych wałów. Prawdopodobnie około połowy XVII wieku, w wyniku najazdów szwedzkich, zamek został zniszczony i siedziba Żelskich na wierzchołku grodziska przestała funkcjonować. Okres ten nazywany jest II fazą zamkową.\nźródło: Gałkowski Piotr, Brzuze i okolice, Brzuze, 2002\njak trafić: Żałe znajduje się 30 km na południe od Brodnicy, 8 km na południowy zachód od Rypina. Grodzisko w Żałem usytuowane zostało przy południowym brzegu Jeziora Kopiec, przy rozwidleniu dróg z Żałego do Borzymina, Nadroża i Brzuzego.\nfot. ze strony http://www.brzuze.pl


Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Studia odbyła na wydziale malarstwa w latach 1948-1952 uzyskując dyplom w 1953 r. Studiowała w Pracowniach prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej i Jerzego Fedkowicza. W roku uzyskania dyplomu zostaje członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków i bierze udział we wszystkich ważniejszych wystawach ogólnopolskich, okręgowych, poplenerowych i marynistycznych. W tym czasie zajmuje się także pracą pedagogiczną w szkolnictwie średnim i wyższym.\nKraków - Nowa Huta, salon TPSP, oleje, 1971\nNowy Sącz, Galeria BWA, 1973\nKraków - Nowa Huta, Zespół Szkół Ekonomicznych, 1975\nMyślenice, Galeria BWA, 1980 Kraków, Siedziba Stowarzyszenia Artystów Muzyków, 1981\nKraków, Dom Spółdzielni „Pogodna jesień", 1986\nSzczawnica, galeria BWA (Nowy Sącz), 1988\nKraków, Dom Plastyków Art-Club, 1995\nKraków, Galeria „Rękawka", 1999\nKraków, Galeria „Stańczyk", pastele, 2000\nKraków, Galeria Hotelu „Elektor", 2001\nKraków, Pałac Sztuki TPSP, 2009\nUSA, Chicago, wystawa wycinanki, 1970\nAnglia, Londyn, Galeria POSK (Polski Ośrodek Społeczno-Kulturalny), 1990\nNiemcy, Merzig, Galeria CEB „Haus Der Familie", 1993\nNiemcy, Dillingen, Galeria KEB, 1994\nNiemcy, Merzig, Galeria CEB, 1996\nNiemcy, Dillingen, Galeria KEB (Oswald von Nell-Breuning Haus), 1997\nIV Wystawa w Warszawie, 1954\nFestiwale w Sopocie i Szczecinie - „Polskie Dzieło Plastyczne" w 15, 20, 25 i 30-lecie PRL „Jesień Bielska"\nWszystkie wystawy okręgowe w Krakowie\nUdział w licznych plenerach krajowych\nUdział w międzynarodowym plenerze Smoijan Bułgaria, 1981\nI nagroda na wystawie wycinanek w Chicago, 1970\nWyróżnienie na wystawie „Dni Krakowa", 1978\nWyróżnienie na wystawie Marynistów, Kraków, 1991\nPrace znajdują się w zbiorach Ministerstwa Kultury i Sztuki i w zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą.


Elektronika • dyskusja - Problem z wierzą Siemens\nObecny czas: Czw Mar 04, 2021 2:48 am\nProblem z wierzą Siemens\nTemat postu: Problem z wierzą Siemens\nWysłany: Pon Lip 23, 2007 9:40 pm\nDołączenie: Pon Lip 23, 2007 9:35 pm\nMiejscowość: z puszczy :]\nWitam. Mam problem z moją już dość wiekowa wieżyczką siemens. Mianowicie kiedy podkręcam głośność w pewnym momencie słychać "click" i dźwięk sie wyłącza. Po ściszeniu słychać ponowny"click" i dźwięk wraca. Może ktoś będzie wiedział o co chodzi. Bardzo proszę o pomoc\nWysłany: Pon Lip 23, 2007 10:57 pm\nNajprawdopodobniej załącza sie zabezpieczenie termiczne bądź prądowe wzmacniacza mocy. Co podłączyłeś jako obciążenie? Oryginalne głośniki czy coś innego?\nWysłany: Pon Lip 23, 2007 11:12 pm\nPodłączyłem głośniki tonsila. Czyli sęk tkwi jak rozumiem w zbyt "cieżkich" głośnikach tak?\nWysłany: Pon Lip 23, 2007 11:18 pm\nRaczej w złym dopasowaniu, powinno pisać na obudowie sprzętu jakie parametry powinien mieć głośnik i tak trzeba się trzymać. Zazwyczaj jest 8om, moc zestawu czegoś takiego nie zdziała, im więcej tym lepiej ale bez przesady.\nWysłany: Nie Lip 29, 2007 12:39 pm\nSorry ze odbijam po kilku dniach, ale posprawdzałem dane z tyłu wzmacniacza i z głośnika. Wzmacniacz ma napisane 8 ohm min. , a głośniki są właśnie ośmioomowe. Problem występuje nadal, po zgłośnieniu dźwięk sie wyłącza :\_\nWysłany: Wto Lip 31, 2007 10:49 pm\nMożesz mieć uszkodzony wzmacniacz mcz. Czy dźwięk jest czysty bez zniekształceń, czy próbowałeś z jednym kanałem?\nWysłany: Śro Sie 01, 2007 9:00 pm\nDźwięk jest czysty. Kiedy przełączam głos tylko na jeden kanał też siada tylko na wyższym poziomie głośności. Natomiast gdy na"maksymalnym" grającym poziomie głośności dołączę drugi kanał to dźwięk również pada. Nie wiem czy wyraziłem sie dość jasno\nWysłany: Śro Sie 01, 2007 9:53 pm\nCzy jest zamontowany jakiś układ zabezpieczenia głośników w tej wieży (przekaźnik na wyjściu) ?


Archiwum Historii Mówionej - Stanisław Wenerski\nStanisław Wenerski „Kobek”\nCzy pamięta pan cokolwiek z wojny polsko-bolszewickiej jeszcze w 1920 roku?\nMiałem osiem lat. Przeprowadziliśmy się z folwarku, bo ojciec pracował u [jednego] dziedzi-ca. Był takim ekonomem i kupił 15 mórg ziemi. Akurat żeśmy się w maju przeprowadzili na swoje i to był surowy dom jeszcze, pamiętam, że źle było. A z tego pamiętam 1920 rok, że było źle! Bo dużo było jeńców, widziałem [ich] na terenie. I u nas pamiętam, zupę to matka gotowała z czarnej peruszki. Było ciężko... po kawałku chleba wydawała, bo nas było sporo – z ośmioro pewnie. W ogóle nas było dziesięcioro, tylko że nie wszyscy byli w domu już. Tak, że ja pamiętam tę bidę. W 1921 roku szedłem do szkoły, to jak kawałek chleba miałem, to dobrze było. A jak nie to na głodniaka. No ale przeżyło się jakoś, bo tak: marchewka była pod bokiem – biała! Czer-wona to była luksus. A białe to konie jadły. To się tam [jadło] głąby z kapusty, brukiew i co było w lesie, bo myśmy między lasami mieszkali. Tak, że u mnie było to dobre, że do 18 lat to się prawie, że w lesie chowałem. Jagody, grzyby, co tylko były… i powietrze. Majtki po-darte, bo też [jak] się zobaczyło gniazdo na drzewie, to trzeba było zobaczyć, co tam jest. Ale 1920 rok pamiętam – jak brat poszedł na wojnę i jak pisał listy spod Berezyny- tam daleko był dosyć. Przy lekarzu był takim sanitariuszem. To wszystko pamiętam, jak listy przychodzi-ły, adresowane na gospodarza, z doręczeniem do rąk własnych, do matki czy do ojca. Tak, że pamiętam 1920 rok.\nMówił pan o jeńcach radzieckich. Ostatnio Rosjanie często wypominają nam mordy na jeńcach radzieckich w trakcie wojny polsko-bolszewickiej. Mógłby pan zaprze-czyć albo potwierdzić?\nMało miałem styczności tak z nimi. I tego tyle, że widziałem przeważnie w tym folwarku [ci] jeńcy byli. To było u nas w gospodarstwie nie byli, ale [w oddzielnym miejscu] tak, że blisko z nimi nie miałem styczności. Wiedziałem, że byli, ale czy oni tam narzekali czy nie, to nie wiem. Bo później, [...] to tu był obóz u mnie za domem! Widziałem jak umierali, jak ich wo-zili koło mojego domu na cmentarz. Jak jechałem z kapustą, to [pamiętam] jak mi brali tą surową kapustę, rozbierali z woza. Ja im sam rzucałem i to już więcej pamiętam. Ale wtedy to wiem, że byli i [tyle]. Ale żeby coś [więcej]... Dziecko, osiem lat, to co [mogę pamiętać]?\nGdzie się pan uczył w Polsce międzywojennej?\nDo szkoły chodziłem. Taka wieś Trzcianki były – to było ze trzy albo cztery kilometry od domu. Pamiętam zimy były [ostre] jak nie wiem. Jak się szło do szkoły – rękawic nie było – więc się ręce gdzieś tam chowało do tyłka. [...] No bida była. [Raz] było tak, to pamiętam, że jak szedłem do szkoły (ojciec mi umarł, miałem 12 lat już) to w ojca butach. Bo nie było tak [dobrze]... jedno po drugim chodziło. Jak była para butów– to dwoje albo troje chodziło w tych butach, także było nie za bardzo.\nBył pan wychowywany przez matkę?\n[Przez] matkę i brat był już dużo starszy ode mnie, gospodarstwo rolne prowadził. Ja już póź-niej pomagałem też. I matka prowadziła. Tak, że w Trzciankach chodziłem, później chodzi-łem w Zarzeczu do szkoły, później w Górze Puławskiej, a później w Puławach trochę chodzi-łem. A resztę dokończyłem w Warszawie. Wieczorówki, bo osiemnaście lat mając musiałem zarabiać na życie. Ściągnął mnie tu brat, bo pracował u braci Borkowskich jako sprzedawca, tak, że poszedłem od razu między ludzi w cug i się wyrobiłem. Ja byłem bardzo surowy chłopak – nie wiedzia-łem co to jest żelazko albo co jakieś elektryczne sprawy, bo przecież u nas nie było prądu. A ja od razu poszedłem sprzedawać to. Prezes powiedział: „Klienci pana nauczą”. I tak było. Pamiętam, tyle mi tylko powiedział: „Musi pan być ładnie ubrany, ogolony, bo jak pójdzie pan [gdzieś], to nie powie pan, że przyszedł pan Wenerski, tylko bracia Borkowscy.” Tak, że później to już dobrze [było], bo między ludzi poszedłem, wszystkiego się nauczyłem. A by-łem pojętny, byłem nie przemądrzały, tylko wszystko chwytałem uszami, wszystko przyjmo-wałem, to co dobre, oczywiście. A w domu to myśmy mieli bidę. Ja miałem 16 lat, jak brat poszedł do wojska, a ja prowadzi-łem gospodarstwo 15 mórg ziemi! Nie było maszyny, tylko trzeba było kosą! Kosą! I zwozić to zboże. A zimą całą cepami młócić! To ja z siostrą musieliśmy to zboże, w stodole. Całe dnie, aż do wiosny. Także było ciężko, ale na swoim.\nPo końcu lat trzydziestych, zaczęły się zbierać chmury nad Europą. Pro-szę powiedzieć czy dało się u pana odczuć tę atmosferę?\nOd lat trzydziestych to już było trochę dalej. Bo w 1930 [roku] przyjechałem do Warszawy, a to było już trochę dalej. No, tak jakoś pamiętam, jak się te chmury zbierały, jak to się wszyst-ko... jak łapałem wolne i nad wodę szedłem, to na czerniaku. I pamiętam... samoloty z tymi workami latały. Mówię: „Co to jest?”. Tak się już szykowali. To był sierpień już przed 1939 rokiem.\nWtedy pracowałem u braci Borkowskich. Osiemnaście lat miałem jak mnie brat ściągnął. Brat wrócił z wojska, zajął się gospodarstwem, [a] ja byłem wolny. Wyrwałem się z domu, bo tam nie było co robić. Nie wiem, co bym robił, jakbym tam został. A dzięki temu, że mnie brat ściągnął tu do firmy, wyrosłem na człowieka, szkołę dokończyłem trochę jako taką, między ludźmi i później już ciągnąłem, byłem przedstawicielem firmy, a to już coś było.\nCzy przeszedł pan przeszkolenie wojskowe przed wybuchem wojny?\nSpecjalnego przeszkolenia nie przechodziłem, dlatego że w 1934 roku poszedłem do 21 Pułku Dzieci Warszawy do Cytadeli. Siedemnaście miesięcy [tam] przebyłem. Ćwiczenia, manew-ry, kompanie honorowe oczywiście – nachodziłem się z orkiestrą i ze sztandarem, i na dwo-rzec, i z dworca. Później roczek w domu, w cywilu i poszedłem na ćwiczenia do 36 Pułku Legii Akademickiej na Pragę. Tak, że tam znowuż miesiąc czasu przeszedłem. Innego specjalnie ćwiczenia nie przeszedłem, bo ja dosyć [wcześniej] przeszedłem. Dostałem (a mało który dostał) [stopień] plutonowego, jak poszedłem na ćwiczenia. Zdziwiłem się, dlaczego ja? Byli lepsi, zdawało mi się, ode mnie. Okazuje się, że papiery czyste, dobre sprawowanie się i umiejętność trochę [dowodzenia] – bo to już się dowodziło troszkę wojskiem – drużyna, ćwiczenia. Tak, że już to wszystko brali pod uwagę.\nCzy został pan zmobilizowany do wojska w sierpniu 1939 roku?\nJa [o] tyle szczęśliwy byłem – taki los szczęścia – że nie poszedłem w sierpniu. Bo w sierpniu to poszli na pierwszy ogień, na pierwszą linię, a ja byłem tak zwany „drugi rzut mobilizacyj-ny”. To była karta biała z czerwonym pasem, tak na skos. I to już zaczęła się wojna, od razu bombardowanie pierwszego dnia. Ja tylko siedziałem i czekałem, kiedy pójdę. Wywiesili kar-tę przed gminą, w niedzielę, żona poszła do kościoła i zobaczyła z bratem, [że jest moje na-zwisko]. Zaraz się ubrałem i do Modlina zasuwałem. Parę razy żeśmy się ukrywali nim doje-chałem, bo naloty, naloty. Ale tak się ucieszyłem wtedy, jak już jechałem do Modlina, bo akurat wypowiedzieli wojnę Anglia i Francja. „Ooo! To zaraz Niemcom tu damy po skórze!”. Tośmy dali. Niedobra była ta informacja u nas, że wpajali nam, że u Niemców czołgi są z tektury. To nam pokazali z tektury... Dopiero żeśmy się później przekonali jak to było. No niestety zawiedliśmy się, tak jak później się okazało, aleśmy się strasznie radowali, że pomo-gą, już będzie coś. I tak posiedziałem parę dni w koszarach i od razu później do pierwszej linii... Bo to już wszystko było na froncie! To pamiętam po koszarach tylko te czapki leżały, te ubrania. Tak, że ja byłem już taki ostatni rzut. Dla mnie już munduru zło, byłem w drelichach. I tak tam skompletowało się ten pluton i od razu do pierwszej linii.\nJak wyglądała obrona Modlina?\nJa tak sobie nieraz teraz myślę, jak ja przeżywałem, to co ja miałem za broń. Ja w plutonie to miałem jeden albo dwa karabiny na sznurku, bo już nie było nawet paska do tego. Jeden kara-bin maszynowy, który się zacinał tylko. I w pierwszej linii! Ja do dziś mówię, że co było za jakieś szczęśliwe [zrządzenie], że ci Niemcy... tylko dostawałem zawsze meldunek „Spo-dziewany atak czołgów”. To już wszystko na [okopach położyliśmy], tornistry i wszystko i żeśmy czekali. Ale 50 metrów przed nami był front, byli Niemcy za takim wałkiem! Tak, że oni by nas czapkami przykryli tam, jakby przyszli. Powyciągaliby nas z tych okopów. Ja nie wiem, że myśmy... oni nas po prostu wzięli już później głodem, bo przecież nie [siłą]... Tak jak mówię, nie wiem, czym myśmy żyli. Ale żeby jakieś... Trochę miałem takie ataki, że jak gdzieś przerwali front, to mój pluton poleciał. Takie ruchy trochę były. Ale częściej, przeważnie to się siedziało w okopach i czekało się zmiłowania jakiegoś. Jak się Warszawa poddała, to oni dopiero zrzucili na nas wszystko i po prostu już musieliśmy się poddać. W forcie numer jeden, to już tak rąbali... Pod drzwi narwała się artyleria, że nie można było drzwi otworzyć w tym forcie. I to tak się jakoś przeżyło. Przeżyłem taką scenę, jak nas wygarnęli z fortu i na pole, i kazali poklękać. Ja mówię do ko-legi, do plutonowego Biłyka ze Lwowa, taki wiarus chłopak był, taki przytomny... ja już się załamywałem, to mnie podtrzymywał na duchu. Poklękaliśmy, tylko ja pamiętam przeżegna-łem się [i] mówię: „Już koniec.” Karabiny maszynowe rozstawili i już by nas rozstrzelali, tylko tam wyszli oficerowie, jakaś grupka oficerów... i jeszcze do tego jakieś bańki były z benzyną, z jakimś płynem w rowach [i] ten kolega [mówi]: „No patrz. Teraz to obleją nas tym...”, tak jeszcze do strachu. No i poszliśmy do obozu, a w obozie to już nie było tak źle, bo nasz generał [niezrozumiałe] od razu uzgodnił z Niemcami, jak żeśmy się mieli poddać, że poddamy się, ale (prawdopodobnie – ja nie słyszałem tej mowy) żeby wszystkich zwolnili do domu. I dotrzymali słowa. Wszystkich zwolnili do domu 22 października, to myśmy pojechali już do domu. Z tym, że oficerów powyciągali później z domów. Ale na razie wszystkich zwolnili. To ja miałem takie przejścia. W obozie, jak w obozie – nie było jedzenia, nie było nic. Ale ja to sobie dawałem radę, bo kolega mój po niemiecku „szprechał”, tośmy z Niemcem zaraz a po węgiel, a gdzieś, a na miasto. To ja miałem i papierosy i coś do jedzenia. Także ja sobie radziłem. A kolega taki leżał i umierał z głodu, patefon sobie zdobył gdzieś, pamiętam jak dziś, grał mu nad gło-wą, a on stał, nie mógł się już ruszać z głodu. To ja jak coś przynosiłem, to mu dawałem. Tak, że nie było źle w obozie, ja nie powiem. No, ale taka była sytuacja. Tak się dobrze [złożyło], że ten generał, że tak uzgodnił z Niemcami.\nCzym się pan zajął po powrocie do domu?\nOd razu nie poszedłem do pracy, tak jak mówię, pracowałem u braci Borkowskich, ale od razu zająłem się gospodarstwem. Bo ja się tu wżeniłem w gospodarstwo. Teść mój miał sporo ziemi, po Branickim to miał bodajże najwięcej – przeszło dziesięć hektarów, to było sporo. A teść mój to był handlowiec. Sklep prowadził, a w polu „ani, ani”. Ja byłem wychowany w gospodarstwie, to się zająłem gospodarstwem. Taki chłopowina jeszcze na kolejce pracował, dzień tam, dzień u nas. I prowadziłem to gospodarstwo cały czas, aż do momentu jak nas później wysiedlili. Wyrzucili nas do Wolicji.\nTo było we wrześniu 1944 [roku]. To nas po tych wszystkich tarapatach, po [tym] wszyst-kim... co tam zamykali nas w kościele, to ja uciekałem... a ja to byłem ryzykant! Bo przecież mnie groziła kula w łeb. Parę metrów [dalej] stał Niemiec, tylko tyłem odwrócony. Drugi stał tyłem z rewolwerem, co zwalniał, w rozkroku tak i poszli wszyscy naokoło. Bo wszystkich z Wilanowa zamknęli w kościele, żeby później poszli na kopanie okopów. Myśmy nie wiedzieli co mogli... do obozu wziąć. Nie poszedłem na te okopy, tylko [zostałem] jako- nie wiem co – sprzątający kościół czy chory, czy co, młody chłop [byłem]. A później co, mówię? No co, Niemcy się dopatrzą? „Co on tu został?” I mi tu dadzą! I pamiętam – zaczął zwalniać ten Niemiec. Pierwszą dwójkę zwolnił, to mój brat 16 lat starszy ode mnie (Niemcy lubili praw-dę), więc stanął przed tym Niemcem: „Ja mogę wszystko robić, chodzić nie mogę”. I zwolnił go do domu. Z drugim sąsiadem idą koło tego parkanu. A jakiś młody chłopak stoi koło mnie, w kościele, na cmentarzu kościelnym, a matka jego z [drugiej] strony i mówi do tego chłopa-ka: „Skacz!”. Nim ten chłopak pomyślał, to ja przeskoczyłem mur, nie bacząc, że stoi Nie-miec, tylko że tyłem akurat stał, a drugi też tyłem. I dołączyłem do tej dwójki. Przyszedłem do domu, to mokry z potu się trzęsłem – „Co ja zrobiłem?”. Bo ludzie [mówili]: „Ooo! We-nerski idzie! Jego zwolnili, młodego!” i krzyczą! I ja sobie zdałem sprawę co ja zrobiłem. A na wieczór dostałem przepustkę jako rolnik, że... I po co ja to zrobiłem? Po co uciekałem? Taki ryzykant byłem. Mało tego – z Powstania, [...] jak było bardzo źle, to ja się wyczołgałem, jakąś dziurę znala-złem i ze dwieście metrów albo lepiej na brzuchu szedłem na swoje pole! Jak się dostałem na swoje pole, wlazłem w kopkę pszenicy, przesiedziałem całą noc do rana, cały dzień i dopiero na drugą noc przyszedłem do Wilanowa.\nWróćmy na razie do okupacji. Czy zetknął się pan z ruchem konspira-cyjnym?\nW 1943 roku złożyłem przysięgę i należałem [do konspiracji] i szkoliłem żołnierzy. Miałem drużynę i narażałem się nieraz, bo folksdojcze mieszkali na Zawadach i szli do kościoła a ja z ludźmi po polu...\nNo różne takie... butelki zapalające, koło pałacu jakieś piwnice- wrzucaliśmy, próbowaliśmy. A w polu to co: „Padnij! Powstań!” i coś, takie krycie się... Przecież otwarcie nie można było, to wszystko było konspiracja. To pamiętałem, szkoliłem tych żołnierzy tak jak mogłem. Mało tego, dalej tam piekarnia była, gdzie Niemcy na co dzień byli, bo oni dobrze z tym pie-karzem żyli- przywozili mąkę. Nie wiem, jakie konszachty mieli z nim, ale on też należał do tego. I myśmy do piwnicy wchodzili i czerepy robiliśmy do granatów. A Niemcy przyjeżdżali i latali, tupali po [podłodze], bo to klapa tylko była i czułem jak latają, jak szwargoczą... a myśmy siedzieli w tej piwnicy. Tak się człowiek narażał. Ale jakoś się przeżyło. Przecież jak tu konfidenta zabili nasi chłopcy. Poszedł do sklepu, przypilnowali go o [zabili], to żeby dać wiadomość, to przez pole, po ciemku gdzieś musiałem dobiec, żeby dać wiado-mość. Mało tego – rano musiałem gdzieś do Skolimowa [jechać], bo się bałem, że ona, jego żona, domagała się, żeby Niemcy rozstrzelali dwudziestu czy pięćdziesięciu [żołnierzy]. [...] Siedziałem [więc] cały dzień gdzieś w Skolimowie, znowuż u znajomych. Człowiek w oku-pacji, to mówię, żył jak mysz pod miotłą.\nW gospodarstwie [pracowałem]. Ja miałem dobrze, bo myśmy w gospodarstwie chowali świ-nie. Zresztą mój teść był rzeźnikiem, to jak zabiło się świniaka – trochę w sklepie się sprzeda-ło, trochę myśmy mieli... I jak to ludzie, jeździliśmy na handel... ja miałem [dużo] wszystkie-go. Tak, że w okupacji miałem dobrze. Tylko te przeżycia – człowiek przeżywał to, że nie wiadomo, [jak] kładzie się spać, czy wstanie, czy nie przyjdą [i] go nie wygarną. Było tak, że przyszedł do sklepu – jakiś diabli wiedzą [kto] – cywil jakiś i mówi [patrząc] na mnie i na teścia: „Proszę się ubrać i pójdziemy na Szucha.” Jakaś cholera, okazuje się, że chciał naciągnąć nas. Teść zdrętwiał i przyszedł tu, do tego pokoju i ubiera się. A ja byłem młodszy i taki przytomny. Mówię: „Co? Ojciec się ubiera i ojciec pójdzie? Za nic! Tym oknem wyskoczę i pójdę zaraz.” A on, jak ja wyszedłem to strefił. On myślał, że jeżeli... teść już herbatą go częstował to już nie, nie i wyszedł. Trzeba było za mordę wziąć takiego, ale człowiek był przestraszony.\nNie wiem! Chciał wyciągnąć po prostu chyba parę złotych, że [mu] damy parę złotych i „niech pan odejdzie od sprawy”. Chyba tak. No bo co? Ale się nastraszył, bo ja postąpiłem, tak jak umiałem. Zabrał się i czym prędzej wyszedł, i poszedł. Mało tego. Wychodziłem do piekarni po bułki rano, a wieczorem chodziłem płacić, parę do-mów [dalej] (jest ta piekarnia teraz, ciastka tam pieką), a te nasze chłopy – to takie bandy by-ły, nie wiem jak ich nazwać było – wiedzieli gdzie [i kiedy] ktoś [idzie] i przyszli tu do skle-pu. A tak pilnowali, że jak ja wyszedłem to oni przyszli. Obrabowali co się dało, pamiętam – wódka taka cośmy mieli, jak się dawało zboże, to dawali wódkę Niemcy. To dwa litry wódki, ileś kiełbasy wzięli i zabrali się później i poszli. Takie nasze bandy.\nGdzie się pan znajdował w przededniu wybuchu Powstania?\nJa w ostatniej chwili dołączyłem do Powstania, bo tak jak mówię, myśmy mieli gospodarstwo – był koń... konie były dwa chyba, wóz. A tu u nas na ogrodzie był obóz. Najpierw byli Ży-dzi, były kopce z ziemniakami. Oni tu obrabiali [je], później [ich] tu rozstrzelali. Ja tak to wszystko przeżyłem! Jak samochód jechał, to już widziałem, że kogoś wiozą. Wyskoczyłem tylko za budyneczek i patrzyłem jak wysiada, albo w bieliźnie jakiś albo co i jak mu [Nie-miec] z tyłu w głowę strzelał. To ja wszystko to widziałem. I w przeddzień Powstania to już wszystko się gotowało, już wiadomo było przecież. Już mieliśmy rozkaz, taki cichy, że [jak] będą wkraczać Rosjanie, to my z bronią u nogi – nie będziemy interweniować. A do mnie przyszedł sołtys i nakazał podwodę, bo ich wywozili kałmuków jakichś takich, cholera wie co to za naród był, takie tu byli, po tych Żydach w obozie. No i parę wozów z Wilanowa i ich zabraliśmy, i do Radzymina aż pojechaliśmy. Upał [był] jak diabli, pamiętam, tego dnia, i na noc pojechaliśmy. To myśmy na noc zajechali do Radzymina, pod sam front! Pamiętam jak tam te żyrandole wieszali, widno jak nie wiem, front tuż, tuż był! Ale musieliśmy przespać tę noc, [bo] nie będziemy w nocy uciekać! Zrobiło się rano tylko, to ja konia do wozu i zdąży-łem przyjechać, to kilka razy stawałem. Nie można było przejechać drogi, tak się Niemcy wycofywali – zawinięte rękawy tylko, koszule i to wszystko maszerowało. Droga była zajęta, trzeba było przeczekać. I jak przyjechałem, to już dwa razy po mnie był goniec, żebym się stawił. Szczęśliwie znów popadłem, że nie poszedłem gdzieś dalej na miasto, bo już bym nie mógł się wycofać, i wtedy albo – albo. A to myśmy na Czerniaków poszli do kościoła. To mówię – pole miałem pod bokiem. Jak już było bardzo krucho, to wziąłem się wycofałem i już. Zdążyłem przyjechać z podwody, nawet jeszcze nie zdążyłem dobrze się umyć, zjeść, tylko już drugi raz goniec po mnie był. No więc pomyślą sobie, że co? Czym prędzej dziecko pół-roczne w wózku pocałowałem i poleciałem na Powstanie.\nCzyli perspektywa rychłego nadejścia frontu wydawała się panu jak najbardziej realna?\nNiedziela – Powstanie wybuchło chyba we wtorek – a w niedzielę... był wał taki, bo woda wylewała (dopiero teraz rozebrali), aż się ciągnął do Siekierek, do Wisły. To żeśmy poszli na spacer na ten wał, prawie że widać było czołgi. Dym – widać było jak w Warszawie te czołgi szły. Już pod samą Warszawą przecież. I to nie jeden [...]. Mówię: „A to już będzie [wolność]. Polecimy na Powstanie i to już wszystko razem się ruszy!”. Później, poniedziałek cicho, wtorek cicho – wszystko się wycofało, cichutko się zrobiło. A już żeśmy ich widzieli – bo tu z wału tylko przez Wisłę.\nMówię, że przyjechałem z tej podwody i tylko się cokolwiek obmyłem, coś zjadłem czy nie, już nie pamiętam i poszedłem na zbiórkę na Wilanów do jakiegoś domku w okolice świętego Jana, bliżej Sadyby. Tam wziąłem swoich chłopaków – drużynę swoją i szliśmy. Na pętli na Sadybie (tam była pętla tramwajowa) stali Niemcy! A ja drużynę dwójkami koło tych Niem-ców [przeszliśmy] i do kościoła czerniakowskiego.\nNie reagowali Niemcy?\nByli wówczas państwo uzbrojeni?\nRóżnie to było. Albo kto miał, albo nie miał – to gołe ręce.\nPan miał czy nie?\nJa nic nie miałem. Później coś zdobyłem, ale później znów nie miałem nic. Dlatego może się dobrze zrobiło, może nie, bo ja pobyłem tam trochę... Miałem jakiś karabin, ale później to tak jak mówię, czy Niemcowi się zabrało, już nie pamiętam. A później już nie to, żebym rzucił albo coś, nie wiem czy oddałem komuś czy coś, że ja się wycofałem już bez broni do domu. Ale pamiętam jak zdobywaliśmy reflektor, stał nad wodą w Czerniakowie, tośmy go wieczo-rem zdobywali, to miałem broń i to była pierwsza moja akcja. Bo jak dotarliśmy do tego Niemca, nie wiadomo było co tam jest. Jeden szwab tylko siedział, pełno czekolady, jakiegoś jedzenia, i reflektor, i ten jeden Niemiec tylko był. Pamiętam, mu wzięli, a w forcie byli Niemcy (bo później to Szczubełek tu mieszkał, nasz dowódca). Ja nie wiem, nie pamiętam, gdzie się ci Niemcy [podziali], czyśmy ich wzięli do niewoli czy co? No i tego Niemca jak żeśmy wzięli od tego reflektora i mówią: „Wezmą go, żeby się porozumiewał z tymi Niem-cami, którzy są w forcie”. Mówię: „Tak, tak. Puśćcie go to [ucieknie]”. Jak go puścili tak nie wrócił i już. To mówię: „Żeśmy zdobywali po to, żebyście go puścili, żeby nie wrócił wię-cej”.\nJak dobrze rozumiem w pierwszych dniach Powstania pański oddział walczył tutaj na Sadybie?\nNa Sadybie. Najpierw w okolicy kościoła, a później tu na [ulicy] Okrężnej.\nJak wyglądały walki na tym terenie?\nNie wiadomo gdzie i co, skąd, gdzie, co... chaos. Nie wiadomo gdzie strzelali. Później strasz-nie [dużo] naszło Niemców, zaatakowali od Sobieskiego [...]. Bo myśmy byli nastawiani tu-taj, od Wilanowa przeważnie. Jak to w willi. Siedziało się tam, czy się na jakąś akcję wyskoczyło i z powrotem. No to pa-miętam, ci dopiero nam dali w kość, [ci] co od Sobieskiego szli. Zarazy. Do szamba wrzucali naszych.\nNiemcy naszych! Tragicznie! Już nie chce mi się nawet wspominać. Do szamba, jak gdzieś duże szambo było otwarte, tak [wrzucali] do tego.\nJak ludność cywilna tutaj na Sadybie przyjmowała państwa walkę?\nPamiętam na Czerniakowie to wymarło. Jak przeszedłem kilka domów, chciałem się wody napić, nikogo w domach nie było. Pusto. A później na Sadybie, to byli ludzie. Bardzo współ-działali z nami i wszystko, co potrzeba było i podali, i przynieśli, i jakieś mniejsze rany opa-trzyli. Tak, że była bardzo przychylna ludność.\nNie narzekaliście państwo na i żywności?\nZnowuż było trochę lepiej, jak u mnie na froncie. Bo tak jak mówię, tam nie wiem co jadłem. A tutaj to jakoś było. Nie wiem skąd się to brało, ale co raz jakoś tam dali jakąś kaszę, jakieś coś gorącego, te dziewczyny tam się uwijały. Jakieś kuchnie tam były, po tych domach, albo w piwnicy albo gdzieś. To myśmy [chodzili] – nie były rozwalone tak wszystkie domy. Tam dalej, jak Wilanowska, było strzepane gorzej, a tutaj to tak jakoś [mniej], były uszkodzone, ale [stały]. Później, w ostatnie dni, to tu artyleria stanęła pod naszym domem (taki kasztan tu mam), i dopiero tam zaczęła ta artyleria ostrzeliwać. To ja już zdążyłem się wycofać i nie wiem czy tam co trafili czy nie. Tylko obserwowałem, bo nasz dowódca ukrył się w tym for-cie, Szczubełek, i miał swoje otoczenie. Nawet tak się jakoś złożyło... bo ja miałem należeć do grona ochrony tego dowódcy. A jakoś tak się złożyło, że zostałem, że nie poszedłem do tego fortu. To jest fort [...] pod ziemią, gruby mur. I ja tak stąd, z Wilanowa obserwowałem – pięćsettonowe bomby, to [samoloty] tak niziutko [latały], zupełnie się opuściły i rzucał te bomby. Aż drżało wszystko. I wtedy zginął [...] ten dowódca. I znajomi koledzy, którzy byli z nim, to poginęli.\nWłaśnie dzisiaj na tym forcie odbywa się festyn historyczny, stoją czołgi. Czy też czołgi atakowały, szturmowały ten fort, kiedy pan się znajdował się tutaj na Sadybie?\nJakoś czołgów mało pamiętam. Tą główną ulicą – Powsińską – to tam co raz jechały i rąbały jak nie wiem co. Ale tak jakoś nie... zauważyłem [lecące] na ten fort tylko bomby.\nCo się dalej z panem działo, jak się potoczyły pana losy, kiedy Sadyba już upadła?\nNo mówię, że szczęśliwie, że ja przetrwałem, że przed samym upadkiem [Powstania] na brzuchu się wyczołgałem na swoje pole i przyszedłem do domu. Bo wszyscy to... czy znajomi [poszli] do obozu! I później powracali niektórzy. Miałem brata, który z małym dzieckiem z wózkiem [szedł]! Tak w historii jest, że najmłodszy powstaniec... Ten dzieciak, zginął w tym wózku. A oni oboje przeżyli. On już teraz nie żyje – ona żyje tylko.\nCzy dalszą część Powstania spędził pan tutaj w domu?\nJuż do końca, tak. Jak się skończyło Powstanie [to] ja już byłem tu i później zaczęli nas wy-rzucać stąd. Najpierw palili Wilanów, połowę Wilanowa spalili, a tu jakoś do nas nie doszło, bo ten mój drewniak jak stał tak stoi. I przed tym, co tak zabierali konie, wozy, bo tam w pa-łacu stali Niemcy. Myśmy mieli dwa konie, zabrali nam konia, wóz. Ale jakoś drugi został i ten jeden wóz został tośmy mieli szczęście, bo położyłem, co można było na wóz i [pojechali-śmy] do znajomych na Wolicy. Tam mieliśmy dobrze, bo się do Wilanowa co raz zajrzało...\nDochodziły tutaj do Pana informacje o wydarzeniach w samym centrum Warszawy?\nTak, w Wolicy stali. Jakieś biuletyny mieliśmy, wszystko wiedzieliśmy, co się dzieje! Wszystko wiedzieliśmy.\nTak! Już nie pamiętam, ale jakieś wiadomości były, bo tam ze mną w tym samym domu mieszkał nauczyciel. Przeważnie on miał te wiadomości. Nie wiem skąd i jak, ale cały czas ja te gazetki to miałem, utykałem je... po cichu wieczorem czytałem na górze. Też człowiek ry-zykował, bo codziennie chodziłem po te gazetki. A przecież trzeba było, żeby Niemcy obser-wowali tylko ten dom, u takich Dobrzańskich. [...] Szczęśliwie, że co dzień szedłem po tę gazetkę [i nic]. Tak jakoś człowiek ryzykował. Człowiek chciał tych wiadomości – jaki [jest] front tu, tam... tu przerwali, tu pobili. Każdy po swojemu nadawał, jak im wygodniej było.\nCo się stało z pańskim oddziałem po upadku Sadyby?\nPo upadku – jak to wszystko zabrali do obozu, ja siedziałem na wysiedleniu, to już mało mia-łem kontaktu. Każdy sobie jakoś żył... A tu wszystko do obozu poszło.\nGdzie się pan znajdował w momencie kapitulacji Powstania Warszaw-skiego?\nNa Wolicy, na wysiedleniu.\nJak pan przyjął wiadomość, że Powstanie dobiegło końca?\nNo tragicznie, dlatego, że miałem brata i szwagra na Starym Mieście, którzy nawet nie wiem czy brali udział w boju czy nie, ale ostatniego dnia – 2 października – wygarnęli ich do obo-zu. I do takiego obozu trafili, że trzy miesiące [tam byli] i zamordowali ich i już – jednego i drugiego. Tak się trzymali razem. Na mnie to robiło wrażenie, że koniec. Trochę wiedziałem jak to było, jak się wydostawali kanałami...\nKtórego dnia przyszli po pana Niemcy?\nPo mnie Niemcy?\nPo upadku Powstania...\nTo ja byłem na Wolicy. Tam było pełno Niemców, artyleria stała, a myśmy między nimi mieszkali. I tam było dobrze, bo nie bombardowali nic, bo Niemcy byli. No mówię, że ja by-łem taki głupi ryzykant. Tam mnie wzięli właśnie z Wolicy w ostatni dzień, jak już upadek był, jak się wycofywali tu z frontu (bo tu był front pierwszy na Zawadach, a tu był pas przy-frontowy – Wilanów) i ja miałem jakąś szkapinę i wóz, u kogoś mieszkałem. Tylko ja [by-łem] taki cwaniak, że koło zdjąłem z woza i jak przyszedł [Niemiec] - [to mówię, że] wóz jest, ale koła nie ma. I przyszli żebym [zrobił] podwody – w ostatni dzień już. To był wtorek, pamiętam, do Piaseczna się ludzie wybierali, to już z drogi się powracali, bo te samoloty [by-ły]. I w ten wtorek, te podwody... na Imielin nas wzięli z Wolicy. Tego wozu nie miałem, to inny wóz mi dali, a swojego konia wziąłem, takiego szkapinę miałem. Pojechaliśmy do tego Imielina, naładowali mi pociski artyleryjskie do tych [dział], które stały w Wolicy. Mieliśmy to przywieźć. Naładowali mi na wóz, z osiem tych wozów. Pamiętam jak dziś – drogą z Pyr tylko migały samochody w tych białych kożuchach – tak uciekali Niemcy z frontu, jeden za drugim. I ja patrzę, [...] co się dzieje? Jedziemy, w połowie drogi do Wolicy strzelanina! I artyleria, i to waliły! Dojechaliśmy do Wolicy, ten szwab się trzęsie, bo on się też bał o swoją skórę. I mówi: „Nie odchodzić od wozów, jedziemy dalej”. Mieliśmy te pociski nie zdjąć tu, bo oni się wycofywa-li, tylko gdzieś tam zawieźć. Odszedł ten Niemiec, patrzyłem, że on się też musi ubrać i swoje graty zabrać, jak on odszedł, to ja wyłożyłem [rzeczy], ten wóz zostawiłem, bo nie mój był, konia zabrałem do stajni do siebie i sam się schowałem. Ten Niemiec przyleciał – goły wóz. Zaczął szukać, złapał drugiego jakiegoś chłopa, który wrócił później bez konia już. A ja wy-ciągnąłem konia, koło założyłem i już byłem dobry, [bo] przełożyłem sobie graty wszystkie do domu. Ale jak ryzykowałem psiakrew! Konia złapałem, uciekłem i już. Przecież wiedział gdzie, przyszedłby mi w łeb dał... Dzieciak był w wózku przecież! Tak się ryzykowało.\nW jaki sposób odbyło się wyzwolenie tych terenów?\nZ czołgiem byliśmy na Wolicy. Już w ten wtorek, [jak] ta artyleria się wycofała, to my zaraz – żona pamiętam pierwsza, jako patrol do Wilanowa [pojechała zobaczyć], co się dzieje. To wszystko cicho, już nie ma wojska. Nasze wojsko zaczęło i już nasi żołnierze, szli dalej na Warszawę. Zaczęliśmy się ściągać tego pierwszego dnia już. Dalej tośmy mieszkali już w tym domu – bez drzwi, bez okien, ale się ściągało. Tam gdzieś na lodzie porobili sobie – pobrali drzwi, pobrali to. Piec taki był na górze, [to] zabrali Niemcy. Ale dom był. Sprowadziliśmy się, mieszkaliśmy i już było dobrze.\nJak wyglądali żołnierze z Pierwszej Armii Wojska Polskiego?\nPamiętam jak dziś – maszerowali w kolumnie, jakaś babina stoi, kwiaty im daje. I pamiętam – z brzegu żołnierz spojrzał na tę babkę: „Pani się cieszy?! Bo ja to nie!” Właśnie takie polskie „ja się nie cieszę”. Zastanowiłem się, nie wiedziałem o co chodzi. On już wiedział jak to jest. [...] No i tak się zaczęło. Później zajął się człowiek swoim. Ja miałem krowinę, byłem już dobry, szkapinę... Miałem wszędzie znajomych, tu do folwarku zaraz trochę siana [zebrałem], trochę słomy... i tak się zaczęło ciągnąć. Później to już było u siebie.\nCzy ujawniał pan swoją przeszłość powstańczą?\nNiektórzy ukrywali, a ja nie. Jakoś nasz teren tu był, bo to przecież... Byłem na wycieczce gdzieś, to mi pokazali kościół, gdzie [był] pełny kościół naszych akowców i wszystkich wy-mordowali. A u nas tu jakoś... ja nie wiem, miałem takich znajomych, że oni: „Ja się nie przyznaję.”\nKto ich wymordował? Sowieci?\nJak pamięta pan pierwsze miesiące odbudowy Warszawy? Często się mówi, że wśród społeczności Warszawy panował wówczas niespotykany entuzjazm.\nTak. Tak – ja to przeżywałem, tylko z tym, że ja już zająłem się po prostu swoim gospodar-stwem, bo gmina i [inni] to chętnie na to patrzyli, że my pracujemy – nawet jak coś trzeba [było], żeby po prostu już dla Polski [zrobić]. My tu – nie trzeba było jechać do gruzu. Pamię-tam na pierwszego maja to nas gonili tylko, na święto. A tak to do żadnego odgruzowania nie jeździłem. Swojego się pilnowało. 22 lipca, to święto przecież. Partyjniacy stoją, wszędzie te chorągiewki, święto. A ja [biorę] kosiarkę i konie dwa, i konik, i jadę na pole. To się patrzą... ale jakoś mi nic [nie zrobili]. Po-jechałem, kosiłem sobie. Ale muszę powiedzieć, że ja i dyrektor szkoły, nie wiem czemu, byłem pilnowany. Ja sobie później zdawałem sprawę. Dali mi tu z gminy oficera ruskiego, podobno ochrona prezydenta – jak on się nazywał, to nie wiem, ale dałem mu taki pokoik i spał tam i wszystko co ja robię [kontrolował]. Krawat zakładałem to [mówił]: „Oo, zielony pan Stanisław. Pan Stanisław PSL!”. Ja nic nie powiedziałem. Należałem później do tego PSL, ale przecież nie musiałem mu mówić. Tak mnie na każdym kroku [kontrolował]... Mało! Woziłem zboże z pola, a policjant siedział w stodole. [Patrzył] co ja robię. Okazuje się, później się dowiedziałem, że ja i dyrektor tak byliśmy pilnowani, że po nas się spodziewali, że my może [gdzieś działamy], bo my tacy zdolni byliśmy, żeby coś utworzyć, żeby coś dzia-łać. Ale ja się zająłem gospodarstwem i nic nie [robiłem].\nCzyli żadne poważniejsze represje, poza reprymendą odnośnie jakich-kolwiek działań pana nie dosięgły?\nNie z tej strony miałem spokój, zająłem się gospodarstwem. Widzieli, że ja uczciwie pracuję i nic na żadne... Później to już w ZSL [działałem] i radnym [byłem], i w dzielnicy, i się udzie-lałem, ale na razie to ja się zająłem pracą i wybieliłem się, że tak powiem. Ale się nie ukrywa-łem, że do AK należałem, nie chwaliłem się, ale pamiętam znajomi mówili: „Ja się nie przy-znaję”. A ja nie musiałem mówić każdemu, ale nie wypierałem się, że należałem. Jakoś było szczęśliwie.\nGdybym pana spytał o najlepsze wspomnienie z okresu Powstania War-szawskiego, co by nim było?\nJak zdobyliśmy jakiś samochód czy coś, zdobyliśmy [go] koło kościoła czerniakowskiego. Jaka radość była! Jaki sukces! Drugi znowuż kolega karabin maszynowy zdobył, w oknie wystawił i rąbał na Siekierki [i to było takie]: „Ale sukces!”. A tak to przygnębienie, bo nie było broni, no co ja miałem z gołymi rękami latać i co zrobić?\nA najgorsze wspomnienie z okresu Powstania?\nNie wiem. Takie najgorsze, przykre to jakoś nie wspominam sobie.[Z kolegą byłem] i tak mi coś głowę do tyłu [ciągnęło], coś mówię do niego i dalej mówię, że: „Chodź, bo nas tu może...”- tyle powiedziałem tylko i odsunąłem się o swoją szerokość, na szerokość ciała, a tu trrach - seria, celował mi drań w plecy, a ja się zdążyłem usunąć. Siedzimy – trzech nas siedzi w okopach czy czterech, artyleria rąbie jak nie wiem! Tylko błysk i błysk. Ja siedzę z tej strony pierwszy, a tam ostatni jakiś taki wiarus chłopak ze Stare-go Miasta, ostatni – czwarty siedzi. Błysk tutaj, a tamten czwarty [krzyknął] „O Jezus Maria!” Okazuje się, że odłamek minął mnie i on w plecy dostał. A tu się koło mnie rozerwał.\nStanisław Wenerski Pseudonim: „Kobek” Stopień: plutonowy Formacja: Batalion „Oaza” Dzielnica: Sadyba Zobacz biogram


Dieta bezglutenowa - moda czy remedium na współczesne choroby? - Slim Diet\nDieta bezglutenowa – moda czy remedium na współczesne choroby?\nDieta bezglutenowa budzi wiele kontrowersji. Z założenia jest to dieta przeznaczona dla osób cierpiących na celiakię, jednak, paradoksalnie, cieszy się ogromną popularnością wśród osób zdrowych. Zdania co do glutenu są podzielone, samą zaś dietę, w przypadku osób zdrowych, określa się mianem szkodliwej. Czy gluten to faktycznie zło? A może dieta bezglutenowa to jedna wielka ściema? Dziś rozprawimy się z tematem glutenu, wcale nie takim oczywistym.\nDieta bezglutenowa – kilka faktów\nDieta bezglutenowa to dieta stworzona głównie dla osób chorych na celiakię, ale także cierpiących na alergię oraz nadwrażliwość na gluten.\nCeliakia to glutenozależna choroba trzewna. Oznacza to, że gluten działa toksycznie na organizm chorego, powodując wyniszczenie kosmków jelita cienkiego, co w efekcie upośledza wchłanianie składników odżywczych z pokarmu, prowadząc do występowania zmian w rożnych układach organizmu (np. układ kostny, nerwowy).\nCeliakia należy do grupy chorób autoimmunologicznych, których przyczyny nie są do końca znane, choć w tym przypadku wiadomo, że czynnikiem aktywującym jest gluten. Choroba ma podłoże genetyczne i może się ujawnić w różnym wieku – nie, jak sadzono przez lata, jedynie w okresie dzieciństwa.\nAlergia na gluten w przeciwieństwie do celiakii jest wyleczalna. Objawia się reakcją uczuleniową – natychmiastową bądź późną (reakcja od kilku godzin do dwóch dni). Do objawów zaliczamy wymioty, biegunkę, wstrząs anafilaktyczny, pokrzywkę skórną, wodnisty katar, skurcz oskrzeli, atopie skórne. Znacznie częściej występuje u dzieci i w tym wypadku także szybciej ustępuje. U dorosłych przebieg choroby może potrwać nawet kilka lat.\nNadwrażliwość na gluten występuje, gdy w toku badań diagnostycznych wykluczono celiakię i alergię, a mimo to gluten powoduje niepożądane objawy u pacjenta, z wykluczeniem zaniku kosmków jelitowych. Szacuje się, że może dotykać nawet 6% populacji. Objawy pojawiają się w ciągu kilu godzin lub dni, są to bóle brzucha, biegunki, wysypka, egzema, bóle głowy, przewlekłe zmęczenie, wzdęcia, zaparcia, anemia, drętwienie i bolesność kończyn, osłabienie, omdlenia, pieczenie w przełyku, wymioty, nudności, uczucie przelewania w jelitach, zapalenie języka.\nGłówny winowajca, gluten to sprężysta i plastyczna masa powstała przy kontakcie zbóż z wodą. W 80-90% składa się z białek, reszta to skrobia oraz błonnik. Gluten definiuje się również jako białko zapasowe, nierozpuszczalne w wodzie. Obie definicje są prawidłowe. Gluten jako jedyne białko posiada właściwości takie jak elastyczność, sprężystość, lepkość i plastyczność. Znajdziemy go głównie w pszenicy i jej dawnych odmianach, życie, jęczmieniu, owsie (aktualnie trwają badania nad zanieczyszczeniem owsa glutenem), oraz wszystkich produktach powstałych z tych zbóż. Badania nad szkodliwym wpływem glutenu są prowadzone już od wielu lat, jednak dopiero po badaniach przeprowadzonych w 2011 przez prof. Petera Gibsona i jego współpracowników z Monash Uniwersity w Australii o glutenie zrobiło się głośno. Przeprowadzone badania wykazały, że gluten u ludzi zdrowych może wywoływać problemy z układem pokarmowym oraz przewlekłe zmęczenie. Jednak to nie zespół prof. Gibsona przyczynił się do takiej popularności diety bezglutenowej, a gwiazdy show biznesu i celebryci, przypisujący jej przede wszystkim właściwości odchudzające. Podczas, gdy dieta bezglutenowa wiodła prym na salonach, prof. Gibson powtórzył badania i wycofał się z z postawionych tez. Niestety, taki obrót rzeczy nadal diecie bezglutenowej stereotypowego obrazu trywialnej diety podyktowanej przez modę i fanaberie gwiazd.\nGluten – co z tym fantem zrobić?\nCo tu dużo mówić, gluten zapewnia nam same przyjemności. Elastyczne naleśniki, puszyste ciasta i wyrośnięte bułeczki. I właściwie na tych przyjemnościach się kończy, bo biorąc pod uwagę wartości odżywcze występujące w zbożach zawierających gluten, kolokwialnie mówiąc, szału nie ma. Czy gluten jest szkodliwy dla osób zdrowych? To już bardziej sporna kwestia, która zapewne jeszcze długo nie zostanie rozwiązana. Tak samo jak kwestia wykluczenia glutenu z diety. Niemniej coraz częściej mówi się o wykluczeniu samej pszenicy, która jest nie tylko genetycznie zmodyfikowana, ale także regularnie opryskiwania i nawożona substancjami chemicznymi, które mogą mieć zły wpływ na zdrowie. Wraz z dietą bezglutenową pojawił się mit, że jest ona szkodliwa i nie dostarcza odpowiedniej ilości składników odżywczych. Jednak coś czego diecie bezglutenowej odmówić nie można, to właśnie ogrom wartości odżywczych.\nPowiedzmy sobie szczerze, biała mąka i pieczywo nie zawierają żadnych wartościowych składników.\nDla porównania 100g mąki gryczanej zawiera 219 mg magnezu, zaś taka sama ilość mąki pszennej zaledwie 10mg. Razem z dietą bezglutenową na sklepowych półkach pojawiły się zapomniane mąki np. gryczana, jaglana, kukurydziana, pojawiły się też nowości w postaci mąk z ciecierzycy, grochu, mąki migdałowej, kokosowej lub konopnej, a także ziaren amarantusa czy komosy ryżowej. Zastępując nimi produkty z mąki pszennej zyskujemy nieporównywalnie więcej składników odżywczych.\nFakt, jeżeli będziemy opierać dietę na gotowych, przetworzonych produktach z tzw. przekreślonym kłosem, nie wprowadzimy do naszej diety nic dobrego. Bezglutenowe, słodkie ciastko, nafaszerowane ulepszaczami i cukrem nie będzie zdrowsze od zwykłego ciastka z mąki pszennej, tylko dlatego że jest bez glutenu.\nWykluczając gluten jesteśmy także zmuszeni do większej różnorodności. Miejsce reformowanej kanapki z szynką i serem zajmuje sałatka z komosy ryżowej, kasza z warzywami, mięso, płatki gryczane na mleku, naleśniki z mąki kokosowej… Nagle okazuje się, ze drugie śniadania i podwieczorki mogą być znacznie ciekawsze i smaczniejsze, a co najważniejsze pełne wartościowych składników. W takim razie, czy warto wykluczyć gluten? Jeżeli nie ma ku temu podstaw zdrowotnych, nie jest to koniecznie i nie ma konieczności prowadzenia aż tak restrykcyjnej diety, jednak mając na uwadze, że mąka pszenna nie dostarcza żadnych wartości odżywczych, warto zastąpić ją naturalnie bezglutenowymi produktami, które są po prostu zdrowsze.\nKomu dieta bezglutenowa może pomoc?\nDieta bezglutenowa pomaga głównie osobom chorym na celiakię, cierpiącym na alergię i nietolerancję. Istnieje jednak grupa chorób, przy których wykluczenie glutenu może okazać się znaczące.\nPrzeprowadzone obserwacje pokazują, że dieta bezglutenowa może mieć pozytywny wpływ na leczenie chorób autoimmunologicznych. Gluten jest w tym przypadku czynnikiem prowokującym przeciwciała do agresji względem organizmu chorego. Niestety nie przeprowadzono dotychczas badań, które ugruntowały ten fakt. Warto, jednak mieć na uwadze, że u osób chorych na reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycę, a także Hashimoto zaobserwowano poprawę stanu zdrowia.\nDuże sukcesy przynosi także samo wykluczenie pszenicy w przypadku endometriozy, PCOS oraz insulinooporności. W literaturze, a także wśród opinii lekarskich, często zaleca się wykluczenie gluteny w/w chorobach. Wykluczenie glutenu może być pomocne również w przypadku występowania niektórych mutacji genów, np. mutacji MTHFR, która powoduje zaburzenia metylacji witamin z grupy B, głównie kwasu foliowego, co przekłada się na zwiększone ryzyko wystąpienia chorób naczyniowo – sercowych oraz nawracających poronień.\nMało kto wie, jak restrykcyjna i trudna jest dieta bezglutenowa. Walka z chorobą nie opiera się wyłącznie na spożywaniu produktów z przekreślonym kłosem. Chorzy muszą nie tylko bezwzględnie wyeliminować z diety wszystkie produkty zawierające gluten, ale także usunąć go ze swojego życia. Oznacza to, że muszą zadbać o odpowiednią higienę przechowywania i przygotowywania pokarmów. W praktyce wygląda to tak, że osoby chore na celiakię nie mogą przechowywać żywności w pobliżu produktów zawierających gluten, a nawet przygotowywać i spożywać jedzenia z naczyń, które wcześniej miały styczność z glutenem, gdyż nawet niewielkie zanieczyszczenie jest dla nich szkodliwe.\nNie wystarczy zamiana produktów zawierających gluten na te naturalnie bezglutenowe, podczas zakupów należy dokładnie sprawdzać, czy w zakładzie produkcyjnym nie produkuje i przechowuje się żywności zawierającej gluten oraz czy na tych samych półkach sklepowych nie znajdują się produkty glutenowe.\nDużym ułatwieniem jest zakup produktów ze znaczkiem przekreślonego kłosa, mamy wtedy pewność, że produkt nie zawiera glutenu. Jednak należy pamiętać, aby wybierać te produkty, które są naturalnie bezglutenowe i bogate w składniki odżywcze. Bezglutenowe mieszanki oparte na skrobi kukurydzianej i ziemniaczanej należy stosować okazjonalnie, gdyż po pierwsze obie skrobie są ubogie odżywczo, a po drugie często zawierają sporo niepotrzebnych polepszaczy. Podobnie rzecz ma się w przypadku gotowych produktów piekarniczych tj. pieczywo bezglutenowe, różnego rodzaju słodycze, spody do pizzy itd. Są one dobrym urozmaiceniem diety, kiedy mamy ochotę na małe szaleństwo, ale absolutnie nie powinny być jej podstawą.\nDo naturalnie bezglutenowych produktów zaliczamy mięso, ryby, warzywa, owoce, orzechy, nabiał, tłuszcze roślinne i zwierzęce, grykę, ryż, proso, kukurydzę, skrobię i mąkę ziemniaczaną, tapiokę, komosę ryżową, amarantus, zioła i przyprawy. Produktem spornym jest owies, gdyż zwykły owies jest mocno zanieczyszczony glutenem, można kupić owies certyfikowany jako bezglutenowy ale nie zaleca się spożywania go w zbyt dużych ilościach.\nProdukty zostały oczywiście wymienione w bardzo dużym uproszczeniu. Przygotowując tradycyjne potraw z produktów bezglutenowych należy pamiętać, że zachowują się one inaczej niż np. mąka pszenna i gotowanie obarczone jest metodą wielu prób i błędów. Całe szczęście mamy na to sposób, o czym przekonał się już niejeden klient Slim Diet.


Nocą wśród gwiazd - kolejny nocny plener portretowy\nprzez Piotr Potępa · 5 listopada 2017\nJak zapewne zauważyliście, co jakiś czas nachodzi mnie ochota na nocną sesję portretową. Nie za często, za to dość regularnie, podejmuję się próby uwiecznienia w kadrze jakiejś niewiasty wśród gwiazd. No i znowu mnie naszło :) Na przełomie września i października przed obiektywem stanęła Edyta dzielnie marznąć podczas już dość chłodnej nocy. Bardzo jej za to dziękuję. Podziękowania należą się również Krystianowi, który dzielnie asystował oświetlając, doświetlając, przytrzymując, podtrzymując, jak na prawdziwego asystenta przystało.\nW zamyśle po raz kolejny chciałem połączyć dwa światy: ten ludzki z tym gwiezdnym. Moje myśli po raz kolejny skierowały się nad wodę i odbijające się w niej gwiazdy. Nie ukrywam, że bardzo lubię ten motyw. Czasem staram się łapać gwiazdy odbite w zwykłej kałuży. Trzeba mieć jednak sporo szczęścia aby trafić na odpowiednie warunki nad większym jeziorem. Punktowe gwiazdy w wodzie zobaczymy oczywiście tylko przy zupełnie bezwietrznej pogodzie. Jeśli dodamy do tego modelkę to całość robi się niezłym wyzwaniem. A takie wyzwania to ja lubię.\nSesja, jak to zwykle bywa w przypadku fotografii gwiazd, była dość spontaniczna. Jest pogoda – jedziemy. Gdzie? No najlepiej w dobrze znane miejsce. Kilka takich miejsc przez te wszystkie lata odwiedziłem więc było z czego wybierać. Padło na niewielkie jezioro na południowy wschód od Torunia. Otaczający je las miał zwiększyć szansę na zobaczenie odbić gwiazd w wodzie. Jednak to co zdecydowało o wyborze to bardzo fajny pomost, który się tam znajdował. No właśnie, znajdował. Bo już się nie znajduję, o czym się dowiedziałem gdy już dotarliśmy na miejsce. Ktoś zdemontował naprawdę sporych rozmiarów pomost wchodzący w wodę, na który tak bardzo liczyłem.\nOstatecznie bez pomostu w wodzie też było super. Po drugiej stronie jeziora wykorzystaliśmy coś, co kiedyś, przy wyższym stanie wody w jeziorze, pewnie było pomostem. To jednak gwiazdy odbijające się w wodzie były daniem głównym tej nocy. Wszystkie składniki były na miejscu i wszystko zagrało tak jak powinno. No może poza mocno rozświetlonym niebem przez łunę od Torunia, która nie pozwoliła na uwiecznienie w kadrze Drogi Mlecznej. Tę wisienkę na torcie pewnie uda się dołożyć na kolejnej sesji. To jednak pewnie dopiero na wiosnę. No chyba, że masz pomysł na zimową sesję z gwiazdami. Pisz śmiało :)\nNastępny post Księżyc nad Toruniem, czyli dlaczego zawsze warto próbować\nPoprzedni post Jezioro po sezonie\nPraktycznie wszystkie zdjęcia były robione z parametrami iso3200, f/1.8, 5s. Do tego dochodzi doświetlanie panelem LED, które ciężko zdefiniować.


Kajetanowicz i Szczepaniak liderami Rajdu Barbórka 2018! - Kajto.pl - Oficjalna Strona Internetowa\nKajetanowicz i Szczepaniak liderami Rajdu Barbórka 2018!\nMroźny i jednocześnie słoneczny poranek przywitał załogi startujące w 56 edycji Rajdu Barbórka. Zawody w stolicy Polski to tradycyjne zakończenie sezonu sportów motorowych, z finałowym Kryterium Asów na ulicy Karowej. Kajetan Kajetanowicz i Maciej Szczepaniak rozpoczęli zmagania pewnym i skutecznym tempem, dzięki któremu są liderami po pierwszych trzech odcinkach specjalnych!\nPięciokrotny zwycięzca Rajdu Barbórka i sześciokrotny triumfator Kryterium Asów na Karowej rozpoczął od drugiego czasu na Autodrom Bemowo 1 (4,20 km), finiszując niespełna 1,5 s. za Mikołajem Marczykiem. Pilotowany przez Macieja Szczepaniaka Ustronianin wygrał później dwa przejazdy próby Tor Modlin (5,00 km) i objął prowadzenie w zawodach!\n– Na trasie są bardzo jednolite warunki. To fajnie, bo walka jest zacięta. Jedzie mi się dobrze, ale nie rewelacyjnie. Mam trochę trudności manualnych. Mało testów powoduje, że mylę się nawet przy zmianie biegów. Mam zarówno redukcję, jak i zmianę na wyższy bieg w prawej ręce, inaczej niż w moim samochodzie cywilnym i rajdówce, którą startuję na co dzień. Nie zdążyłem sobie wyrobić tego odruchu na testach, brakuje pamięci mięśniowej. Pomimo tego jest dobrze. Prowadzimy w rajdzie, a to najważniejsze. Na dwóch ostatnich odcinkach postaramy się pojechać najszybciej, jak się da\nDrugą pętlę stanowią dwa przejazdy odcinka specjalnego Autodrom Bemowo, o długości 4,2 km każdy. Zwycięzców Rajdu Barbórka 2018 poznamy około godziny 15:00. Następnie najlepsze załogi rywalizować będą w Kryterium Asów na ulicy Karowej, niewliczanym do klasyfikacji samego rajdu.\nRajd Barbórka 2018 – nieoficjalna klasyfikacja po OS 3 (TOP10):\n1. Kajetanowicz / Szczepaniak (Ford Fiesta WRC) 11:15,65 s.\n2. Marczyk / Gospodarczyk (Skoda Fabia R5) +0,69 s.\n3. Byśkiniewicz / Jędraszek (Hyundai i20 R5) +24,01 s.\n4. Ratajczyk / Szcześniak (Mitsubishi Lancer EVO X) +24,58 s.\n5. Kuchar / Dymurski (Peugeot 208 RX) +27,84 s.\n6. Chuchała / Rozwadowski (Subaru Impreza STI) +30,22 s.\n7. Oleksowicz / Sienkiewicz (Subaru Impreza GT) +36,67 s.\n8. Grzesiński / Tutaj (Ford Fiesta VS) +37,95 s.\n9. Brzeziński / Obuchowski (Ford Fiesta Proto) +42,32 s.\n10. Bouffier / Panseri (Ford Fiesta Proto) +43,52 s.\nRajd Barbórka 2018: Kajetanowicz i Szczepaniak pojadą samochodem klasy WRC!


"Trzy pióra" w Internecie - Forum ZHP\n"Trzy pióra" w Internecie\nPost autor: Ika » 09 sty 2008, 13:47\nWg mnie autorzy tego filmiku powinni go wycofać z sieci... Zastanawiałam się, czy słyszeli oni o zasadzie "podczas tej gry nie robi się zdjęć"?... Co sobie pomyślą osoby niezrzeszone o ZHP, którzy nie znają tej gry lub którzy nie odczytają jej we właściwy sposób?\ncytaty z komentarzy co do filmiku:\ntraczu567 (1 month ago):\nfajny poziom rozwoju prezentuje harcerz starszy bawiąc się w taką zabawę, nie ma co... zuchy są bardziej rozgarnięte...\nhe na szczęście nie wszyscy harcerze tak sie bawią\ntrabant6666 (1 week ago):\nCo o tym myślicie? O tym i o samym fakcie robienia zdjęć podczas tej gry?\nPost autor: Łoś » 09 sty 2008, 14:05\nNie wiem co sądzą o tym filmie inni, ale mnie odrzuca bezmyślnośc osoby wystawiającej tego typu filmik na ogólno dostępnym portalu, zrozumiałbym to jescze na jakiejś stronce drużyny z Koziej Wólki, ale napewno nie na youtubie. Autor wystawia stanowczo negatywny obraz naszej organizacji, jakby zapominając że "inni patrzą". Jak mozna cos takiego zrobić?\nPost autor: Alek » 09 sty 2008, 14:06\nrobienie zdjeć czy sam film to już sprawa wtórna....sama zabawa jest dla mnie conajmniej "niezrozumiała".....\naha wiek autora 15 lat - ciekawe ile miał instruktor na tym obozie - i jaki ma to związek z piórami...\nOstatnio zmieniony 09 sty 2008, 14:09 przez Alek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: mariuszm » 09 sty 2008, 14:18\nWłaśnie obejrzałem film i nie wiem o co chodzi. Może ktoś, kto zna grę i widzi te zdjęcia, to rozumie. Ja nie rozumiem. Widzę tylko, że się tam jakoś siłują... Więc nie wiem co w tym złego mogłoby być. Przypomina to raczej filmik dla osób, które tam były, bawiły się, znają te teksty i wiedzą kogo przedstawiają kolejne fotki.\nPublikacja filmików i zdjęć w Internecie jest konsekwencją działań na zbiórkach czy obozach. Czyli najpierw coś się dzieje, zdjęcia i filmy są robione, a potem część z nich trafia w sieć. Jeśli się więc czepiać, że coś jest nie tak, to czepiać się gier, zajęć i działań, a nie zdjęć.\nBo jeśli się coś dzieje "złego", albo "niewłaściwego", to nie ważne czy to trafi do sieci, czy nie. Bo równie dobrze może trafić do gazety. I to nie zdjęcie, a opis zbiórki, którą widział dziennikarz brukowca, albo o której coś słyszał, a resztę domyślił.\nGdybym był maniakiem YouTube, to nie poświęciłbym czasu na oglądanie więcej niż 15 sekund tego filmu. Po prostu by mnie nie zainteresował. Dlatego nie widzę jakiegoś "wielkiego zagrożenia" ze strony tej publikacji.\nCzyli w skrócie... Jeśli gra jest jakaś "nie ten", to nie należy w nią grać, a wtedy nie będzie też zdjęć. Trzeba grać w gry "wychowawcze" i robić zdjęcia podczas "dobrych" gier. Nie uczmy harcerzy, że harcerstwo jest podwójne. Że jedno jest prawdziwe, a drugie jest na pokaz.. takie z wartościami i Prawem Harcerskim.\nPost autor: endriu-zhp » 09 sty 2008, 15:59\nNie ma co sie czapiać do autora tego filmiku, mi się podoba. Chociaż nie wiem co to za gra i napewno nie stawia harcerstwa w złym świetle.\nZają bym sie bardziej filmikami pod tytułem "Busz - czyli co robią nudzący się harcerze ;]" itp.\nDla mnie filmik sie podoba\nPost autor: Wilczyca » 09 sty 2008, 16:18\nSamej zabawy za jakas antywychowawcza nie uwazam, ale to zabawa tylko dla grupy, ktora jest ze soba zgarna. I nie zawsze harcerze starsi, czy wedrownicy musza grac w tylko powazne zabawy.\nZgadzam sie z tym, ze ja bym sie tym filmem nie ziantersowala, bo jest on smieszny dla tych co sie w ta zabawe bawia. A co do komenatrzy - zawsze takie sie beda pojawiac.\nPost autor: futuristka » 09 sty 2008, 17:01\nU nas ostatnio zaczęliśmy się w to bawić tylko pod nazwą "gwałt"\nOstatnio zmieniony 09 sty 2008, 17:10 przez futuristka, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: KarolinaA » 09 sty 2008, 17:16\nMy też się w to bawimy i uwazam, że jest to fajna gra dla osób którzy się znają. My się bawimy w to pod nazwą B16\nPost autor: Emot » 09 sty 2008, 17:28\nOgólnie proponuje to zgłosić na www.kwiatki.zhp.pl, z czystej ciekawości chce zobaczyć czy ten film zniknie z sieci.\nPost autor: Magheru » 09 sty 2008, 17:45\nAle czy ktoś może mi podać zasady gry?\nZgadzam się z przedmówcami- to nie jest Jakieś WIELKIE mi COŚ.\nPost autor: Łoś » 09 sty 2008, 18:10\nZasady gry ukazują się po kliknięciu "more". Tytuł filmu moim zdaniem wskazuje raczej jednoznacznie na to, że harcerze nic innego na tych obozach nie robią. Po przeczytaniu zasad juz nikt chyba nie ma możliwości niedomyślenia sie na czym polega owo "Siłowanie"? Gra sama w sobie nie jest zła, lecz zgadzam sie w pełni z Iką "Podczas tej gry nie robi sie zdjęć"\nPost autor: mariuszm » 09 sty 2008, 21:33\nJak na razie kwiatki.zhp.pl są w sieci, choć zostały zgłoszone już do kwiatków Więc wątpię, że film zniknie\nPost autor: kobi » 11 sty 2008, 19:49\nPost autor: Michmis » 11 sty 2008, 20:51\nMerytorycznie czy plastycznie?\nPost autor: kobi » 21 sty 2008, 19:39


MS 15.09.2021 09:09\nWypłata 500 plus: wrzesień 2021 to fraza, którą rodzice coraz częściej wpisują w wyszukiwarkę internetową. Co się okazuje? Jeśli nie złożyliśmy wniosku o 500 plus w konkretnym terminie, pieniędzy nie będzie na koncie.\nWypłata 500 plus: wrzesień 2021. Wydatki wrześniowe\nWydatki wrześniowe dają rodzicom zawsze w kość. Przygotowanie wyprawki do szkoły, opłacenie posiłków w szkołach czy przedszkolu, ponowne zapisanie najmłodszych na zajęcia dodatkowe. Niekiedy trzeba też odświeżyć garderobę dziecka. Pieniądze topnieją. Nic dziwnego, że rodzice zastanawiają się, kiedy będzie wypłata 500 plus: wrzesień 2021.\nPrzypomnijmy, w tym roku rodzice musieli złożyć ponownie wnioski o świadczenie 500 plus. Można było tego dokonać od 2 lutego 2021. Jeśli wyrobiliśmy się w terminie i złożyliśmy je do 30 czerwca, ustalenie i wypłata świadczenia z wyrównaniem od czerwca nastąpiło najpóźniej do końca sierpnia.\nNiestety ci, którzy złożyli wniosek o świadczenie po 30 czerwca, stracili pieniądze za ten i poprzednie miesiące. Środki 500 plus są bowiem wypłacane od momentu złożenia wniosku.\nOznacza to też, że rodzice pieniądze za lipiec i kolejne miesiące dostaną do 30 września 2021 roku. Osoby, które wnioski złożyły dopiero w sierpniu, dostaną pieniądze z wyrównaniem od sierpnia najpóźniej ostatniego dnia października.\nWypłata 500 plus: wrzesień 2021. Więcej zmian\nPonadto zmieni się sposób wypłacania pieniędzy. Od przyszłego roku nie będzie już wypłat w gotówce – na przykład na poczcie. Wszystkie świadczenia będą wpływały na konto. Warto też pamiętać, że zgodnie z zapowiedzią rządu już niedługo polskim rodzinom będzie wypłacane kolejne świadczenie: Rodzinny kapitał opiekuńczy. Środki te w przeciwieństwie 500 plus i 300 plus nie trafią jednak do wszystkich rodziców. Są dedykowane tym, którzy mają więcej niż jedno dziecko. Pozostali mają otrzymać rekompensatę w wysokości 400 zł miesięcznie, więc w ich przypadku 500 plus zmieni się w 900 plus.


Na GPW blisko rekordu. WIG zbliża się do swoich maksimów\nDodano: 4 czerwca 2021, 13:45 0\nGiełda Papierów Wartościowych w Warszawie już niedługo może świętować kolejny rekord – informuje „Rzeczpospolita”. Główny indeks, czyli WIG, od początku maja urósł o niemal 10 proc., co stawia go blisko rekordu wszechczasów.\nDotychczasowy poziom maksimum został ustanowiony 23 stycznia 2018 roku, czyli w szczycie giełdowej i gospodarczej hossy. Do poziomu sprzed ponad trzech lat głównemu indeksowi brakuje już tylko około 2 proc., a hossę z lipca 2007 roku (zaraz przed wielkim międzynarodowym kryzysem) od obecnych poziomów dzieli 1 proc. Dziś WIG nieznacznie traci (0,34 proc. w momencie pisania tekstu), ale nad ranem był na plusie.\n– WIG zbliża się już do historycznych szczytów. Zastanawiając się, czy rekord zostanie pobity, warto wziąć pod uwagę najważniejsze czynniki napędzające hossę. Cały czas mamy bardzo niskie stopy procentowe, inflacja rośnie, a na lokatach nie można się przed nią obronić. Polityka fiskalna jest ewidentnie sprzyjająca, promuje zwiększanie dochodów i konsumpcję, przy bardzo dobrym rynku pracy – powiedział dla „Rz” Emil Łobodziński, doradca inwestycyjny BM PKO BP.\nZdaniem eksperta największy potencjał mają teraz spółki nastawione na konsumenta. Po odmrożeniu gospodarki widać bowiem duże wzmożenie w konsumpcji. Szczególnie wyraźnie wykazują to wizyty w centrach handlowych, które od dwóch tygodniu utrzymują się na rekordowych poziomach. Nie spada również pozycja deweloperów. Polacy ciągle kupują mieszkania, nawet mimo rosnących cen.


Zabieg stylizacyjny brwi - Prezentmarzeń\nPrezentmarzeń > Prezenty > Relaks i Uroda > Stylizacja brwi\nZabieg stylizacyjny brwi nadający im odpowiedni kształt i kolor. Szczegółowy program zabiegu uzależniony jest od wybranej lokalizacji.\nPrzyjaciółce, która marzy o pełniejszych brwiach\nKobiecie, która nie lubi poświęcać dużo czasu na makijaż\nBrwi to ważny element urody, który nadaje twarzy odpowiedniego wyrazu. Zadbane i właściwie dopasowane do kształtu twarzy i cery dodają wdzięku i uroku. Ten element makijażu często sprawia jednak problemy, a codzienne podkreślanie bywa czasochłonne i uciążliwe. Zabieg stylizacyjny w profesjonalnym gabinecie kosmetycznym to idealne rozwiązanie dla każdego, kto pragnie mieć perfekcyjnie dopasowane brwi, a przy tym zaoszczędzić czas poświęcany na makijaż. Podczas wizyty w salonie kosmetolog stworzy idealną linię łuku brwiowego, po czym podkreśli ich kolor za pomocą specjalistycznego produktu, którego barwa utrzyma się nawet przez kilka tygodni. Zabieg pozwala uzyskać w pełni naturalny efekt.\nTo inwestycja w piękno i dobre samopoczucie bliskiej osoby\nPodarujesz możliwość zadbania o siebie w profesjonalnym SPA\nStwarzasz okazję do relaksu i chwili wytchnienia\nStarannie wykonane, brałam pakiet laminacja + architektura + koloryzacja i wyszło pięknie. Pani bardzo miła. Polecam. Więcej\nBardzo dbam o swoje brwi więc trochę bałam się iść na stylizację, ale bardzo polecam! Kompetentna obsługa i piękny efekt po zabiegu :) Więcej\nFajny prezent, dostałam od przyjaciółki na urodziny :)Więcej\nBolszewo 120 zł Koszalin 80 zł Kraków 140 zł Lublin 90 zł Tychy 100 zł Warszawa 90 zł\nWrocław 3 lokalizacje 100 zł\nKlinika Anna Pikura, ul. Kazimierza Wielkiego 64, Wrocław 169 zł Studio Annev, ul. Ślężna 189 150 zł JK Lovely Nails & Beauty - Piękne Paznokcie i Ciało, ul. Legnicka 17/51 (6 piętro), Wrocław. 100 zł\nZielona Góra 119 zł\n(21) od 120 zł Zagęszczanie i przedłużanie rzęs 8 lokalizacji\n(4) od 80 zł SPA dla włosów 3 lokalizacje\n(12) od 599 zł Makijaż permanentny brwi 3 lokalizacje


na wynajem Warmińsko-mazurskie Olsztyn 1 Maja 13\nNiestety w tej chwili nie mamy ofert w podanej lokalizacji: 1, Maja i 13\nZnaleźliśmy 304 podobnych ofert: Na wynajem nieruchomości - warmińsko-mazurskie Olsztyn\nPowierzchnie magazynowe do wynajęcia 13418798 13418798 Do wynajęcia powierzchnia , w parterowym budynku magazynu, która może być wykorzystywana jako usługowa, handlowa lub produkcyjna. Oferowaną powierzchnię stanowi: wydzielona hala o powierzchni 200 m kw oraz powierzchnie pomocnicze. Dostępne są także ...\nOlsztyn, Zatorze, ul. Poprzeczna\n2 600 PLN ( 13 zł/m² )\nMieszkanie 2 pokojowe 13884155 13884155 Dwupokojowe mieszkanie w wysokim standardzie do wynajęcia.Oferuję do wynajęcia nowoczesne, mieszkanie na I piętrze II piętrowego budynku usytuowanego przy ul. Bartąskiej 4. W skład oferowanej Państwu nieruchomości o powierzchni 50 m2 wchodzi umeblo...\nMieszkanie 3 pokojowe 13920193 13920193 Trzypokojowe mieszkanie w pobliżu Parku KusocińskiegoOferuję Państwu do wynajęcia przestronne, trzypokojowe mieszkanie przy ul. Kołobrzeskiej 13E. Odnowiony, ocieplony blok znajduje się w pobliżu węzła komunikacyjnego, aptek, sklepów, przychodni leka...\n1 250 PLN ( 22 zł/m² )\nMieszkanie 3 pokojowe 13920210 13920210 Oferuję Państwu do wynajęcia od zaraz piękne, przytulne mieszkanie zlokalizowane w jednym z nowocześniejszych osiedli na terenie Olsztyna. Ogrodzone osiedle z miejscami parkingowymi oraz placem zabaw. Osiedle Solaris przyciąga wzrok kunsztem wykonani...\n1 799 PLN ( 31 zł/m² )\nLokal usługowy 13890933 13890933 Ustawny lokal biurowy o powierzchni 59m2 z dużą przepustowością klientów.Nieruchomość złożona z: • pomieszczenie 59 m.kwTyp ogrzewania: ogrzewanie na gaz płynny. Typ własności: własność. Lokal jasny z oknem i witryną okienną możliwą do zaadoptowania....\n1 770 PLN ( 30 zł/m² )\nLokal usługowy 13890983 13890983 Atrakcyjny lokal 46 m2 z dużymi witrynami okiennymi po dwóch stronachNieruchomość złożona z: • pomieszczenie 46 m.kwTyp ogrzewania: ogrzewanie na gaz płynny. Typ własności: własność. Lokal znajduje się na 1 piętrze w budynku z lokalami handlowo-usług...\n1 380 PLN ( 30 zł/m² )\nLokal usługowy 13890999 13890999 Atrakcyjna nieruchomość 1-2 lokalowa przy głównej ulicy.Nieruchomość złożona z: • pomieszczenie 41,4 m.kw• pomieszczenie 9,9 m.kw• pomieszczenie 5,9 m.kw• pomieszczenie 3,2 m.kw• pomieszczenie 7,68 m.kw• pomieszczenie 12,89 m.kw• pomieszczenie 7,5 m....\n4 400 PLN ( 33 zł/m² )\nLokal biurowy 13048998 13048998 !!!0% PROWIZJI OD WYNAJMUJĄCEGO !!! Do wynajęcia jasne i widne pomieszczenie biurowe na poddaszu o pow.28 m2 położone w kamienicy w centrum Starego Miasta. Wysoki standard wykończenia !!! Na podłodze parkiet dębowy, duże okna dacho...\nOlsztyn, Śródmieście, Targ Rybny\n700 PLN ( 25 zł/m² )\nMieszkanie 1 pokojowe - kawalerka 13924686 13924686 Biuro Nieruchomości DOM oferuje na wynajem bardzo przytulną kawalerkę blisko Centrum, przy ul. Niedziałkowskiego w Olsztynie. Znajduje się na I piętrze 3 piętrowej kamienicy. Klatki odświeżone, szerokie. Mieszkanie jest świeżo po general...\nLokal usługowy 11199817 11199817 Lokal biurowy usytuowany na piętrze niskiego, jednopiętrowego budynku przeznaczonego na cele komercyjne, położonego przy ulicy Lubelskiej w Olsztynie.Lokal składa się z jednego pomieszczenia, przy czym najemca korzysta z części wspólnych budynku - ko...\n800 PLN ( 33 zł/m² )\nMieszkanie w nowoczesnej kamienicy, w centrum Olsztyna 12853808 12853808 Mieszkanie dwupokojowe, położone na trzecim piętrze VI-piętrowej, nowej kamienicy (z 2004 roku, Villa Park), usytuowanej w centrum Olsztyna, bezpośrednio przy pięknie zrewitalizowanym parku nad Łyną, w sąsiedztwie Starówki.Budynek wyposażony jest w w...\nMieszkanie w nowoczesnej kamienicy, w centrum Olsztyna\n1 000 PLN ( 23 zł/m² )\nLokal biurowy 13075154 13075154 ŚCISŁE CENTRUM MIASTA. PRESTIŻOWY NOWO WYBUDOWANY BUDYNEK.Główne atuty nieruchomości: • lokalizacja w ruchliwym miejscu• prestiżowy budynek• do indywidualnej aranżacjiNieruchomość złożona z: • powierzchnia biurowa 754 m.kw• hall 42,4 m.kw• łazienka 1...


Bogusław Kaczyński nie żyje - Stowarzyszenie Filmowców Polskich\nWybitny dziennikarz i krytyk muzyczny, znawca opery, operetki i muzyki poważnej, wieloletni konferansjer TVP i Polskiego Radia zmarł w Warszawie w wieku 73 lat.\nBogusław Kaczyński urodził się 2 maja 1942 roku w Białej Podlaskiej. Był absolwentem Akademii Muzycznej w Warszawie, teoretykiem muzyki i pianistą. Twórcą Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury i znanego na świecie Festiwalu Muzyki w Łańcucie, ulubieniec publiczności, dziennikarzem i konferansjerem Telewizji Polskiej. Zdobył trzy Wiktory i Super Wiktora. Był laureatem trzech Złotych Ekranów oraz Kawalerem Orderu Uśmiechu.\nProrektor warszawskiej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina. Od 1970 roku był komentatorem muzycznym radia i telewizji. Prowadził transmisje telewizyjne kolejnych Konkursów Chopinowskich, Konkursów im. Henryka Wieniawskiego oraz koncerty L. Pavarottiego i P. Domingo, jubileusz Filharmonii Narodowej, Koncerty Noworoczne z Wiednia, Konkursy Eurowizji i wiele innych. W wyniku plebiscytu „Polityki” Koniec wieku zaliczony do grona dziesięciu największych osobowości telewizyjnych XX stulecia. Zdobywca tytułu „Mistrz Mowy Polskiej”. Jesienią 2002 roku podczas gali z okazji 50-lecia TVP otrzymał statuetkę i tytuł „Gwiazda Telewizji Polskiej”. W 2010 roku otrzymał godność „Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej” oraz statuetkę „Złotego Hipolita” nadaną przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego. W 2011 roku został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Uhonorowano go także prestiżową nagrodą „Piękniejsza Polska” oraz wieloma innymi odznaczeniami i wyróżnieniami w kraju i zagranicą.\nBył konsultantem muzycznym przy takich filmach jak: "Aria dla atlety" Filipa Bajona, "Baryton" Janusza Zaorskiego oraz przy serialu telewizyjnym "Trzy młyny" Jerzego Domaradzkiego. Wystąpił również w etiudzie fabularnej Bodo Koxa "Opera z mydła". Zmarł 21 stycznia 2016 roku w Warszawie.\nLato z Muzami nagradza Janusza Zaorskiego


Bez kategorii | WPRAWNYM OKIEM HISTORYKA\nNa miejscu tej egzekucji na terenie Muzeum Auschwitz-Birkenau, dokładnie w jej siedemdziesiąta rocznicę, członkowie Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem złożyli kwiaty i zapali dwanaście zniczy, ustawionych w formie trójkąta więźniarskiego – oddając hołd pomordowanym. W tej skromnej uroczystości uczestniczyła m.in. Stefania Kozioł, wiceprezes Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem oraz Marek Księżarczyk, prezes Oddziału Miejskiego tego [...]\nW 70. rocznicę masowych mordów na Polakach, mieszkających na Wołyniu, których apogeum miało miejsce w dniu 11 lipca 1943 r., ukazał się specjalny numer „Wołynia i Polesia”. To unikalne czasopismo w skali ogólnopolskiej jest wydawane przez Koło Miejskie Towarzystwa Miłośników Wołynia i Polesia w Oświęcimiu. Redaktorem naczelnym kwartalnika jest Halina Ziółkowska-Modła, pochodząca z Równego na [...]\nPrzeczytałem artykuł Pawła Dybicza na temat rotmistrza Witolda Pileckiego, zatytułowany „Bohater bez skazy ?”, który został opublikowany w tygodniku „Przegląd”, numer 23 z dnia 3-9.06.2013 r. Osobiście radziłbym Pawłowi Dybiczowi, żeby zadał sobie trud zapoznania się z aktami procesowymi Witolda Pileckiego, wtedy bardziej byłby powściągliwy w swoich wypowiedziach na temat powojennych losów „ochotnika do Auschwitz”, [...]\nW niedzielę 30 czerwca 2013 r. Marta Burdek, mieszkająca w Oświęcimiu na Zasolu, uroczyście obchodziła swoje 103. urodziny. Jej córka Eleonorą Franik-Szczygieł wraz z mężem Waldemarem troskliwie się nią opiekuje. Dostojna Jubilatka najpierw uczestniczyła we Mszy św., która została odprawiona w jej intencji w kościele św. Józefa Robotnika w Oświęcimiu. Następnie wzięła udział w spotkaniu [...]\nW dyskusji nad zbrodnią popełnioną w Jedwabnem 10 lipca 1941 r., jaka dotychczas toczyła się na łamach polskiej prasy, pominięto prawie zupełnie milczeniem fakt wcześniejszego spalenia żywcem przez niemieckich nazistów około dwóch tysięcy Żydów w Wielkiej Synagodze w Białymstoku. Warto pisząc o tej tragicznej i zapominanej sprawie zwrócić uwagę na opracowanie Szymona Datnera „Walka i [...]\n„Młodzi ludzie nie wiedzą, co to jest patriotyzm” – z takim powiedzeniem można spotkać się dość często. Zaprzeczeniem tego jest Daria Czarnecka, dwudziestopięciolatka z Bielska-Białej. W dniu 3 lipca 2012 r. obroniła pracę magisterską z historii na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, zatytułowaną „Sprawa Stanisława Gustawa Jastera ps. „Hel”. Kreacja obrazu zdrady w historiografii”, która bardzo [...]\nW dniu 18 stycznia 2013 r. ukończył 100 lat Romuald Rodziewicz, mieszkający w Anglii, jeden z ostatnich żyjących jeszcze żołnierzy Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego, którym dowodził mjr Henryk Dobrzański ps. „Hubal”. Romuald Rodziewicz przeszedł cały bojowy szlak partyzancki Oddziału, od Puszczy Augustowskiej aż do Anielina, gdzie 30 kwietnia 1940 r. bohaterska śmierć „Hubala” zakończyła epopeję [...]\nW dniu 17 marca 2013 r. w Libiążu koło Oświęcimia zmarł Antoni Tomera, który urodził się w tej miejscowości 4 stycznia 1917 r. Miał 96 lat. Należał do jednych z ostatnich świadków niesienia pomocy przez obwód oświęcimski Armii Krajowej więźniom KL Auschwitz. Zachowała się jego obszerna relacja, zatytułowana „Antoni Tomera wspominał”. Walczył w obronie Polski [...]\nKsiążka Marka A. Koprowskiego Od Humania do Krzemieńca jest biografią Ireny Sandeckiej (1912-2010), którą miałem możność poznać osobiście w Krzemieńcu na Wołyniu, podczas mojej podróży na Kresy latem 1997 r. Jej opowieść o polskiej historii Krzemieńca, gdzie urodził się nasz wieszcz Juliusz Słowacki i spotkanie z Nią wywarło na mnie do dzisiaj niezapomniane wrażenie. Ponownie [...]\nPod koniec ubiegłego roku ukazała się w Lublinie książka, zatytułowana „W krainie żurawiny i utopców”, będąca zbiorem legend z Lubelskiego Roztocza. Jej współautorem jest mieszkający w Grodzie nad Sołą – od ponad pól wieku – Rudolf Tadeusz Czerniak, dla którego Oświęcim stał się drugą małą ojczyzną po Roztoczu, na którym się urodził. Jest to też [...]\nW sierpniu 2013 r. minie 70. rocznica Akcji „Oderberg” – jednej z największych operacji represyjnych przeprowadzonych przeciwko Polakom na terenie Prowincji Górnośląskiej przez okupanta niemieckiego podczas drugiej wojny światowej. Tematowi temu Bohdan Piętka poświecił obszerny artykuł, zatytułowany Akcja „Oderberg”, który został opublikowany w najnowszym wydaniu „Zeszytów Oświęcimskich” nr 27. Akcja „Oderberg” została wymierzona w polskie [...]\nPrzez władzę ludową zostali oskarżeni o najbardziej niegodziwe czyny i zdradę Ojczyzny. Ale w realiach Polski powojennej to Oni stawili opór próbie sowietyzacji Polski i podporządkowania Jej ZSRR. Tragiczne losy spowodowały, że zostali skazani podwójnie – na śmierć i zapomnienie. Jednak pamięć o Żołnierzach Wyklętych przetrwała. W 2010 roku Śp. Prezydent RP – Lech Kaczyński [...]\nśroda, Luty 20th, 2013\nDramatyczny przebieg dla mieszkańców Zaborza koło Oświęcimia miało podejrzenie ich przez władze obozowe o udzielenie pomocy zbiegłemu 27 maja 1942 r. z komanda Buna-Werke w Monowicach – Cyganowi, Wincentemu Danielowi (nr 33804). W tym dniu kilku mieszkańców Zaborza zauważyło więźnia, który rozebrany do bielizny szybko przebiegł przez pobliskie pola, położone obok stawów, a następnie przez [...]\nAkt rozpaczy Podczas pracy karnej kompanii na terenie żwirowni koło „Theatergebäude”, czyli tzw. budynku teatru, uciekł 1 września 1941 r. jeden z więźniów. Był nim dwudziestosześcioletni Jan Nowaczek pochodzący z okolic Radomia, z zawodu młynarz. Przywieziono go do KL Auschwitz 9 stycznia 1941 r. w transporcie więźniów z Radomia i oznaczono numerem 8488. Jego ucieczka [...]\nPaweł Rzewuski o moim blogu napisał: „Projekt internetowy doktora Adama Cyry ma na celu przybliżenie nie tylko historii Auschwitz, ale i innych aspektów polskich dziejów, w tym między innymi kresów wschodnich. Autor zdobył wykształcenie historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, gdzie obronił pracę doktorską o rotmistrzu Pileckim; jest również starszym kustoszem muzeum [...]\nZ zainteresowaniem przeczytałem co dopiero wydaną książkę Prof. dra Marka Jana Chodakiewicza, zatytułowaną „Mord w Jedwabnem w lipcu 1941. Prolog przebieg pokłosie”, Kraków 2012. W pełni zgadzam się z tym amerykańskim i polskim historykiem, który jest profesorem historii w Institute of World Politics w Waszyngtonie, że wobec książki Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi” należy być nastawionym [...]\nW dniu 4 grudnia 2012 r. w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów odbyła się uroczysta ceremonia, podczas której wręczono dyplomy i medale honorowe, przyznane pośmiertnie ośmiorgu polskim Sprawiedliwym Wśród Narodów Świata. Uroczystość ta odbyła się w 70. rocznicę powstania Rady Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu na Kraj, kryptonim „Żegota”. Jedną z ośmiorga Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata, [...]\nNa studiach podyplomowych „Totalitaryzm-Nazizm-Holocaust”, prowadzonych na terenie Muzeum Auschwitz-Birkenau przy współpracy z Uniwersytetem Pedagogicznym w Krakowie, pod kierunkiem prof. dra Wacława Długoborskiego powstała ciekawa praca, zatytułowana „Zapomniana zbrodnia w Dobromilu i Solankach dobromilskich” (salinie w Lacku)” – dzisiaj tereny Ukrainy, która została popełniona przez NKWD w ostatnich dniach czerwca 1941 r., tuż przed wkroczeniem na [...]\nZ opowiadań mojego nieżyjącego już ojca Józefa Cyry zapamiętałem okoliczności śmierci nieznanego żołnierza niemieckiego, którego jako jeńca wojennego rozstrzelali sowieci na terenie wsi Przybysławice koło Minogi (woj. krakowskie) zimą 1945 r. Był to Bawarczyk, który nie chciał już dalej walczyć i znalazł schronienie u rodziny Mularczyków w Przybysławicach, mówiąc im o swojej rodzinie i pokazując [...]\nW dniu 11 listopada w 1941 r. na podwórzu bloku nr 11 pod Ścianą Straceń w KL Auschwitz odbyła się pierwsza egzekucja dokonana przez strzał w tył głowy z broni małokalibrowej. Wśród straconych było prawdopodobnie 80 Polaków, przywiezionych z więzienia śledczego w Mysłowicach. Ich nazwiska nie są znane. W tym dniu rozstrzelano również 76 więźniów, [...]\nW dniu 21 września 2012 r., z udziałem prezydentów Polski i Ukrainy, nastąpiło uroczyste odsłonięcie czwartego cmentarza katyńskiego w lasach kijowskiej Bykowni. W składzie polskiej delegacji, obok przedstawicieli najwyższych władz RP, Prymasa Polski i duchowieństwa wielu wyznań, przedstawicieli Rodzin Katyńskich, a także dowództwa Wojska Polskiego i reprezentantów innych instytucji naszego państwa, był również dr Piotr [...]\nW Olewinie koło Olkusza – obok znajdującej się tam zabytkowej kapliczki – został w 1991 roku odsłonięty pomnik z nazwiskami czterech poległych i zamordowanych mieszkańców tej miejscowości w czasie drugiej wojny światowej. Na płycie pomnika wymienione jest również nazwisko Tomasza Kocjana, pracownika Olkuskiej Fabryki Naczyń Emaliowanych, który zginął siedemdziesiąt trzy lata temu jako uczestnik wojny [...]\nW dniu 20 czerwca 1942 r., siedemdziesiąt lat temu, Kazimierz Piechowski wraz z trzema współwięźniami uciekł w brawurowy sposób z KL Auschwitz. Bohaterski uciekinier, który mieszka w Gdańsku, w tym roku ukończy 93 lata. Swoje dramatyczne przeżycia i sensacyjną ucieczkę z KL Auschwitz opisał przed kilku laty w książce „Byłem numerem… świadectwa z Auschwitz”. Później [...]\nJózef Drożdż urodził się 22 stycznia 1918 r. w Kamienicy koło Bielska, gdzie ukończył Gimnazjum Polskie. Od 1930 r. należał do harcerstwa, uzyskując stopień harcmistrza. W sierpniu 1939 r. mianowany na komendanta Pogotowia Harcerskiego na terenie hufców Bielska i Białej Krakowskiej. Kiedy wojsko niemieckie 3 września tegoż roku wkroczyło do Bielska i Białej, wycofał się [...]


Eleganckie meble do domu oraz mieszkania | Google pozycjonowanie stron\nSzukacie ładnych mebli do własnego domu albo mieszkania? Zainteresowanym osobom zależy na tym, aby mieć rzeczy, które są eleganckie, modne i więcej całkowicie funkcjonalne. W sklepach internetowych lub stacjonarnych z takim asortymentem wybór jest de facto bardzo niemały. Co brać pod uwagę decydując się na tego typu elementy? Na pewno bardzo ważna jest marka producenta – prawdopodobnie każdy zgodzi się z tym stwierdzeniem.\nPoza tym trzeba wziąć pod uwagę materiał z którego zostały wykonane konkretne elementy. Oprócz tego trzeba zdecydować się na takie rzeczy, które będą doskonale pasowały do konkretnego miejsca. Coraz więcej osób kupuje stolik nocny glamour. Warto mieć świadomość tego, że tego rodzaju elementy przydają się przykładowo w sypialni, a również salonie i tym podobne. Możliwości jest de facto na prawdę dużo. Oczywiście stolik nocny glamour może być nie tylko wartościowy i funkcjonalne, niemniej jednak także podnosić walory miłe dla oka konkretnego pomieszczenia. W wielu sytuacjach wybierana jest również komoda lustrzana. Wielu ludzi teraz decyduje się na meble na wymiar. Wszystko dlatego, że można je idealnie dopasować po prostu do dokładnie sprecyzowanej lokalizacji. Wówczas taka komoda lustrzana będzie świetnie pasowała do danego domu albo mieszkania. W sklepach są jednak stosunkowo uniwersalne elementy z tej dziedzinie. Należy wyłącznie wnikliwie mieć świadomość tego, jak duża powinna być konkretna komora lustrzana. Chyba nikogo nie trzeba przekonywać do tego konkretnego aspektu. Bardzo sporo osób zdaje sobie sprawę z tego tematu. Wybierają więc fachowe produkty od dobrych producentów.


Olsztyn - jak wyglada z oczu planszomaniaka? - Board Times\nBoard Times 27/04/2010 | 10:52 0 Kategorie: Publicystyka\n8 maja jest dniem inauguracji Olsztyńskiego klubu miłośników gier planszowych “Kafel”, a zarazem datą imprezy mającą na celu otworzenie ludziom oczu. Zorganizowaną od podstaw przez moją skromną osobę.\nZaraziłem się nowym hoby w miejscu niemal wykastrowanym z wszelkiej planszowej aktywności. Olsztyn, choć ma potencjał, by stać się Warmińsko-Mazurskim gamecenter, dalece odbiega od Mazowieckiego, bądź Pomorskiego. I tak pozostanie, dopóki ktoś nie postanowi rozprawić się z tym raz na zawsze. Oto jak w kilku krokach wyglądała droga do “Kafla”.\n1) Wszystko zaczęło się od …Drakona. Kupiony za psie pieniądze w Empiku, miał być liźnięciem tego co nazywano nowoczesnymi planszówkami. Niestety, po trzech rozgrywkach trafił na półkę, kurząc się na niej do dziś. Musiało minąć kilka lat, nim znów spróbowałem.\n2) Gdzieś w odmętach forum “gry-planszowe.pl”, znalazłem temat założony przez pewnego spragnionego planszówek Olsztyniaka. Odzew był niewielki i zamiast omawiania miejsca i godzin spotkania, większość postów pochłaniały ‘ochy’ i ‘achy’ – a, że to miejsce kiepskie, a to praca stoi na przeszkodzie i horoskop zaleca planszówkową wstrzemięźliwość. Szczęśliwie udało się nawiązać kontakt z osobą, która nie tylko oferowała stały punkt spotkań, ale też grupkę osób o zainteresowaniu analogicznym do mojego.\n2) Kilka tytułów później poczułem, że między mną, a tym co leży na stole, zaiskrzyło. Zacząłem więc regularnie odwiedzać Games Fanatic, nadrabiać stracony czas i tworzyć względnie spasłą listę tytułów, w które koniecznie chcę zagrać.\n3) Zacząłem sobie zdawać sprawę, że moje hobby przerodziło się w uzależnienie ;]\n4) 13 marca – “Gamegrinder” pokazał, że w tym mieście JEST zapotrzebowanie na owy sposób spędzania czasu wolnego. Nie żeby frekwencja mnie zszokowała, ale z pewnością byłem mile rozczarowany.\n5) 20 marzec – w lokalnej księgarni pojawił się Rebel, by promować w aktywny sposób to co aktualnie leży na półkach ich półkach. Wszystko byłoby świetnie, gdyby nie fakt, że zabrakło gier dla młodszej części uczestników. W chwili, gdy na stole pojawiła się Neuroshima Hex, zrozumiałem więc, że trzeba być gotowym na wszystko i wybiegać wyobraźnią daleko poza horyzont.\n6) Umówiwszy się z osobą, która zadeklarowała bezgraniczną miłość do Memoir 44′, w miarę regularnie widujemy się co środa w pubie, by praktykować planszówki.\n6) 23-24 kwietnia – patrz : poprzedni wpis.\n7) 8 maja – prędzej czy później musiało do tego dojść. Oto w niecały rok później, od pierwszego, cokolwiek znaczącego kontaktu z planszówkami, organizuję od podstaw własne spotkanie. Spotkanie, które nabierze cotygodniowej cykliczności i, miejmy nadzieję, przekona na dobre Olsztyniaków do tej formy zabawy Całość kosztowała mnie nieco pracy – począwszy od negocjacji w kwestii lokalu, po wsparcie mediów i sklepów. Teraz pozostaje liczyć na ponadprzeciętną frekwencję. Tymczasem trzymajcie kciuki. Sama relacja naturalnie pojawi się na blogu.\n« « Battlestar Galactica – recenzja\nCytadela – recenzja » »


UKS Żagle » Wiadomości ligowe\nRocznik 2004 i 2005:\nKolejne zwycięstwo UKS Żagle’04/05\nW sobotę 17.09.2016 r. na boisku w Wiązownej doszło do derbów dzielnicy Wawer. Na przeciw siebie stanęły zespoły PKS Serca Falenica oraz UKS Żagle. Spotkanie było bardzo zacięte. Do samego końca nie było wiadomo kto zwycięży. Gol w ostatniej minucie zdecydował o wygranej UKS Żagle.\n– Pierwszej połowy nie możemy zaliczyć do udanych. Ospałość i sporo błędów indywidualnych. Do przerwy wynik 4:1 dla Serca. W drugiej połowie było już zdecydowanie lepiej. Widać było więcej energii i chęci zwycięstwa, czym przewyższaliśmy naszych rywali. Dzięki czterem golom Michała Janika wyszliśmy na remis. W doliczonym czasie gry po ładnej drużynowej akcji do pustej bramki piłkę wbił Maciej Kuca, Chłopcy pokazali, że potrafią wyjść z beznadziejnej sytuacji i nadrobić sporą stratę bramkową. Zasłużyliśmy na to zwycięstwo. Choć mecz zakończył się wynikiem 5:4, to goli dla naszej drużyny mogło paść jeszcze więcej – powiedział trener Mateusz Nagórski.\nTwardy bój z Hutnikiem\nW miniony weekend nasi Młodzicy rozegrali kolejne spotkanie ligowe. Tym razem naszym rywalem był zespół Hutnika Warszawa.\n– Po raz drugi z rzędu jesteśmy ospali w pierwszej części meczu. Wykorzystali to przeciwnicy, którzy grali agresywnie, nierzadko przekraczający granicę fair-play. W drugiej połowie już bardziej żywi zyskaliśmy przewagę i mieliśmy kilka okazji do zdobycia gola. Ostatecznie przegrywamy 2:3. Ozdobą meczu był piękny gol z daleka Staśka Korzeb – powiedział trener Mateusz Nagórski.\nŚwietna końcówka nie wystarczyła\nRozgrywki Gimligi zainaugurowała nasza najstarsza drużyna piłkarska. Znów spotkaliśmy się na orliku przy ulicy Kazimierzowskiej. Naszym rywalem był zespół Alfa Przymierze Rodzin.\n– Pierwsze koty za płoty. W nieco osłabionym składzie rozpoczęliśmy rozgrywki piłkarskie gimnazjalistów. Daliśmy sobie wbić na początku kilka goli, które ciężko było nadrobić, pomimo dobrej końcówki. Przeciwnicy byli tego dnia zdecydowanie lepsi. Ostatecznie przegrywamy 10:4. Odkryciem spotkania był Mikołaj Zieliński, który świetnie zadebiutował na nowej pozycji obrońcy. Przeciwnicy mieli bardzo duże problemy z wygraniem pojedynku 1 na 1 z zawodnikiem UKS– powiedział trener Mateusz Nagórski.\nPiłka Nożna, Rocznik GIM, Rocznik '03, Rocznik '04, Rocznik '05\nWiało nad Zegrzem!