Narysuj Perfekcje: Rozdział XLVII\nPrzez dobry kawał czasu błądziłem gdzieś między granicą jawy a snu, jednocześnie mając i nie mając świadomości, co się ze mną dzieje. W końcu jednak otworzyłem oczy, by spojrzeć na wnętrze domku skąpane w półmroku wstającego dopiero co poranka. Wtedy zobaczyłem niewyraźny kształt znajdujący się na ziemi, a który doskonale widziałem mimo dość sporej odległości. To była ludzka sylwetka, co do tego nie miałem wątpliwości – nieznajomy stał i przypatrywał się domkowi na drzewie tak, jakby miał zamiar złożyć mi i Alexowi wizytę. Czekałem, wstrzymując oddech, aż ten ktoś się poruszy, zrobi cokolwiek lub po prostu sobie pójdzie. Nic się jednak nie zdarzyło. Postanowiłem więc obudzić Smith’a, lecz kiedy próbowałem się poruszyć, ze strachem zdałem sobie sprawę, że jestem sparaliżowany i nie mogę wykonać ani jednego ruchu. Nieznajomy stał nadal w miejscu, a ja wpatrywałem się w niego jak zaklęty, nie mogąc oderwać wzroku od jego hipnotyzującej sylwetki. Zjawa poruszyła się, robiąc dwa kroki w przód, a mnie ogarnęła dodatkowa fala strachu, gdyż bardzo dobrze znałem ten chód; w ten sposób chodził nie kto inny, jak mój ojciec. Zacisnąłem oczy jak najmocniej mogłem i skupiłem wszystkie siły, by odgonić od siebie obraz zbliżającej się postaci.\nNie, nie, nie, Gabriel, uspokój się, to jest niemożliwe, twój ojciec nie żyje, dlatego też wszystkie racjonalne argumenty powinny ci wystarczyć, by uwierzyć, że ten ktoś, kto właśnie idzie w stronę drabiny i zamierza się po niej wspiąć, nie może nazywać się Peter Phantomhive, gdyż jest martwy, a martwi nie żyją, nie chodzą, nie wspinają się po drabinach… - myślałem intensywnie. – To jest sen, tylko sen, zaraz się obudzisz, obudzisz się zaraz, naprawdę, naprawdę…\nDo moich uszu doszedł trzask łamanych gałęzi, które leżały wokół drzewa, a później skrzypienie desek przybitych do pnia zardzewiałymi już gwoździami. Mimo woli otworzyłem oczy i wpatrywałem się w dziurę w podłodze, by ujrzeć za chwilę kogoś, kogo wcale nie chciałem widzieć. Serce tłukło mi się w piersi jak oszalałe, a odgłosy rozbrzmiewały coraz bliżej i głośniej, miałem wrażenie, że czas stanął w miejscu lub co najmniej wlókł się niczym żółw. Nagle poczułem mrowienie w kończynach; w końcu mogłem się ruszyć, więc moim pierwszym odruchem było odwrócenie się do Alexa i złapanie go za ramiona. Chłopak obudził się gwałtownie, otwierając szeroko oczy, przez chwilę mrugając nimi w zdezorientowaniu.\n- Auć, Gabriel, co się stało? – Jęknął zaspanym głosem, jednak kiedy zobaczył wyraz mojej twarzy, senność od razu go opuściła. – Jezu, wyglądasz jakbyś zobaczył ducha.\nAlex złapał dłonie, których palce wbijałem mu boleśnie w ramiona i wyswobodził się z ich uścisku. Na jego twarz wstąpił zatroskany wyraz.\n- Miałeś zły sen? – Zapytał, próbując mnie przytulić.\nUciekłem spoza zasięgu jego ramion, jednocześnie uświadamiając sobie, że odgłos skrzypiących desek urwał się, więc zjawa powinna nadal znajdować się na drabinie. Podszedłem powoli do dziury w podłodze, serce biło mi tak samo szybko, może nawet szybciej niż wcześniej. Przełknąłem ślinę i spojrzałem w dół. Drabina była pusta. Teren wokół drzewa też. Odetchnąłem głośno i klapnąłem z ulgą na podłogę domku; teraz, kiedy było już po wszystkim, zachciało mi się płakać, ale szybko przełknąłem łzy, by Alex, który przyglądał mi się uważnie, jeszcze bardziej się nie zaniepokoił.\n- Tak, i to bardzo realistyczny sen – mruknąłem, dopiero teraz zauważając, że było mi zimno.\nSmith przytulił mnie do siebie bez słowa, więc oparłem czoło o jego ramię.\nTo jest normalne, prawda? Takie sny, czy cokolwiek to było. Jestem w żałobie, w ostatnim czasie żyłem w stresie, w moim życiu zdarzyło się tak wiele. Na pewno musiało mieć to jakiś wpływ na moją psychikę i dlatego teraz świruję. Coś takiego mogło się przytrafić każdemu, ale akurat padło na mnie, prawda? I to, że raz tak miałem, nie oznacza wcale, że już na zawsze każdej nocy będę przeżywał to samo, no nie?\nNiestety nie dostałem żadnej odpowiedzi na pytania zadane w wewnętrznym monologu, ale dzięki Alexowi przynajmniej uspokoiłem serce i gonitwę myśli.\n- Już w porządku? – Zapytał, patrząc mi w oczy uważnie.\n- Na razie nie – odpowiedziałem z wahaniem.\n- Okej, nie ma sprawy. – Chłopak ziewnął szeroko, a potem pocałował mnie w czoło.\nGdzieś w koronie drzewa odezwały się zbudzone skowronki, które od razu zaczęły się między sobą przekomarzać. Słońce wstawało coraz wyżej i wyżej, rozpraszając szarość poranka swoimi promieniami i jednocześnie odganiając ode mnie nieprzyjemne myśli. Przyroda budziła się do życia, mimo, że powinna trwać sroga, lutowa zima; gdzie się nie spojrzało, widać było oznaki nadchodzącej wiosny, a zwierzęta chodziły niespokojne, jakby dopiero zbudzone z długiego snu. Siedzieliśmy chwilę przytuleni do siebie, patrząc przez „okno” na jezioro, które stanowiło centrum żywotności lasu. Dopiero gdy oderwałem wzrok od tego obrazu i rozejrzałem się po wnętrzu domku, napotykając wzrokiem pustą butelkę po whisky, zrozumiałem, że nie mam kaca, co było dość dziwne, gdyż sporo wypiłem wczorajszego wieczoru.\n- Zbieramy się do domu? Mój tasiemiec woła o śniadanie – mruknął Alex między kolejnymi ziewnięciami, a jego brzuch jak na komendę wydał serię bulgoczących odgłosów.\nZaśmiałem się po raz pierwszy tego ranka i to spowodowało, że zjawa mojego ojca wyparowała mi już kompletnie z głowy. Wstałem i przeciągnąłem się; zapowiadał się piękny dzień, więc nie chciałem się już martwić. Szybko spakowaliśmy swoje rzeczy do plecaka, a potem po kolei zeszliśmy na dół po drabinie. Alex, który schodził jako ostatni, zaczepił spodniami o jakiś wystający gwóźdź i rozerwał sobie kawałek nogawki, mrucząc pod nosem przekleństwa, które mieszały się z moim śmiechem. Ruszyliśmy w drogę powrotną, przechodząc znów koło jeziorka i przyglądając się małemu stadku saren buszujących w oddali po lesie, zapewne w poszukiwaniu pokarmu.\nMama oczywiście byłą zdziwiona, widząc nasze brudne, ale uśmiechnięte twarze, gdy weszliśmy do domu. Było dopiero kilka minut po dziewiątej rano, ale słońce wdzierało się do mieszkania przez południowe okna, nagrzewając szyby i dodając otuchy stojącym na parapecie roślinom. Łóżko w dużym pokoju było już pościelone, a Jerome siedział w luźnych ciuchach na kanapie, oglądając wydarzenia na którymś z kanałów i popijając kawę. Na nasz widok uśmiechnął się.\n- Cześć, chłopcy, gdzie to się podziewaliście całą noc?\nNie zdążyłem odpowiedzieć na pytanie, bo z kuchni przybiegła mama, ubrana w szlafrok, z nieupiętymi włosami. Najpierw była widocznie zdenerwowana, ale potem, gdy trochę pokrzyczała, uśmiechnęła się z ulgą.\n- Gabe, ty głuptasie, dlaczego mi nie powiedziałeś, ze nie będzie cię całą noc? Już chciałam jechać i was szukać, ale Jerome powiedział, że jesteście prawie dorośli i że na pewno nie planujecie zrobić nic głupiego. Macie szczęście, że go posłuchałam. Pewnie umieracie z głodu?\n- I to jeszcze jak! – Wręcz krzyknął Alex, ściągając plecak i kładąc go na podłodze przedpokoju.\nChłopak pobiegł do kuchni by pomóc mamie w nakryciu stołu, a ja spokojnie zrzuciłem z siebie buty i oparłem się ramieniem o ścianę, przyglądając się uśmiechniętej buzi Alexa. Po chwili dołączył do nich Jerome, więc w kuchni zrobił się już tłok, ale nie należał on do tych nieprzyjemnych, wręcz przeciwnie, miło było patrzeć na krzątających się o poranku ludzi.\nCzy tak właśnie jest mieć normalną rodzinę? – Przeszło mi przez myśl, ale oczywiście nie uzyskałem odpowiedzi.\nPoszedłem do łazienki by wziąć szybki prysznic i przebrać się w inne ciuchy, gdyż czułem się źle wiedząc, że w bluzę, którą miałem na sobie wsiąkł pot spowodowany porannym strachem. Później, gdy całkowicie odświeżony wszedłem do pokoju dziennego, śniadanie było już gotowe, a wszyscy siedzieli przy stole. Kiedy ojciec jeszcze żył (musiałem w końcu przyzwyczaić się do mówienia w ten sposób), a ja mieszkałem razem z rodziną, rzadkością było, że jadaliśmy wspólnie. Zdarzało się to chyba tylko podczas świąt, choć nie zawsze; zwykle byłem pokłócony z tatą, więc siedziałem w swoim pokoju. Wchodząc do salonu, do moich uszu doszły ciche słowa mamy:\n- A kiedy miał sześć lat nałogowo kupował gumy do żucia z tatuażami i pewnego razu wróciłam do domu żeby przyłapać go na naklejaniu sobie jednego z nich na policzek. To cholerstwo nie chciało zejść, więc przez tydzień paradował z królikiem Bugsem na twarzy!\nSiadając naprzeciw Alexa, czułem, jak rumieniec spływa mi na poliki i nie mogłem tego powstrzymać.\n- Mamo… - mruknąłem i pociągnąłem ją za rękaw szlafroka. – Już starczy tych żenujących opowieści z czasów, kiedy byłem głupim dzieckiem, okej? Uznam, że nie usłyszałem, jak opowiadałaś o tej historii z tatuażem, ale proszę, więcej już nie mów.\n- Ale Gabe, ja chcę się dowiedzieć więcej zawstydzających rzeczy o moim chłopcu. – Alex wyszczerzył się, przeżuwając naleśnika.\n- Alexandrze Smith, w moim domu mówienie z pełną buzią to wyraz braku kultury! – Oburzyła się mama, pod koniec wybuchając śmiechem.\n- Oh, Tereso, ale z ciebie hipokrytka. Sama mówiłaś mi kiedyś, że twoja mama uważała trzymanie łokci na stole za czyste lekceważenie innych, a popatrz na własne łokcie! – Tym razem to Jerome wtrącił swoje trzy grosze, wskazując mamę nożem ubrudzonym dżemem.\nWe trójkę wybuchli lekkim, beztroskim śmiechem, a mnie na chwilę oślepiły intensywnie promienie słońca wpadające przez okno. Czułem się jak w bardzo przyjemnym śnie; trochę nierealnym, ale jednak prawdziwym. Nałożyłem sobie naleśnika na talerz i posmarowałem go masłem orzechowym i dżemem, przysłuchując się rozmowie pozostałej trójki. Mama, Jerome i Alex dogadywali się tak, jakby znali się już od dawien dawna. Sama atmosfera przy stole była bardzo ciepła i rodzinna, co było dla mnie nowością, interesująca nowością, ujmując ściślej. I mimo, że wiedziałem, iż za kilka dni czekał mnie powrót do szkoły, starałem się wyrzucać te myśli do nieświadomości i cieszyć się pięknem tej chwili.\nDni mijały spokojnie – pomagałem mamie w przygotowywaniu uroczystości pogrzebowej, a kiedy była w pracy, zajmowałem się tym samodzielnie. Natomiast Alex snuł się po domu, oglądając rodzinne fotografie i wypytując raz po raz o moje dzieciństwo. Jerome również pracował, ale wpadał do nas w czasie przerw i przywoził ciepłe pączki z piekarni albo kawałek ciasta. Nie ma co, polubiłem tego faceta i nie czułem się źle, zostawiając go z mamą; Wojciechowsky był naprawdę porządnym i odpowiedzialnym gościem. Jednak wciąż zastanawiałem się, dlaczego jego nazwisko brzmiało dla mnie niezupełnie obco i pewnego popołudnia w końcu sobie coś przypomniałem. W zamierzchłych czasach dzieciństwa miałem styczność z dziewczyną, która właśnie się tak nazywała. Była trochę ode mnie młodsza, ale pyskowała gorzej niż starsze chłopaki; od czasu do czasu kręciła się po osiedlu, przebywając raz z jedną, a raz z drugą grupą dzieciaków, zawsze zanosząc się donośnym kaszlem. Nigdy osobiście jej nie poznałem, ale słyszałem pewne plotki na jej temat (które teraz byłyby dla mnie wręcz zabawnie nierealne) o tym, że była chora na coś, co sprawiało, że w domu zamieniała się w ropuchę, a jej rodzice karmili ją muchami gdy była mniejsza. Nie wiadomo skąd wzięły się takie głupoty, ale dzieciaki bywają okrutne, nawet jeśli do końca nie rozumieją słowa „okrucieństwo”. Być może była to krewna szeryfa, ale nie pamiętałem nawet jej imienia (nie byłem pewien, czy w ogóle je znałem), więc wolałem na razie nie pytać Jerome’a o ten fakt.\nWróciłem na ziemię z krainy zamyślenia, kiedy Alex wszedł do mojego pokoju, drapiąc się po karku z zakłopotaną miną. Spojrzałem na niego z niemym pytaniem wymalowanym na twarzy. Z wieży stojącej na komodzie leciała puszczona przeze mnie płyta.\n- Właśnie skończyłem półgodzinną sesję oglądania twoich nagich zdjęć kiedy byłeś mały. Nigdy nie wspominałeś, że w dzieciństwie miałeś uczulenie na noszenie ubrań.\nChłopak położył się między moimi nogami, tak, że brodę wbijał mi w pępek, jednocześnie patrząc na mnie z uśmiechem. Odłożyłem listę gości zaproszonych na stypę, w którą wpatrywałem się przez ostatnią chwilę i wplotłem mu palce we włosy.\n- No widzisz, wręcz od zawsze byłem małym dewiantem – mruknąłem.\nAlex zachichotał, podwijając mi koszulkę, tak, że po chwili złożył pocałunek na nagiej skórze mojego brzucha.\n- Ale odkładając żarty na bok… tak naprawdę to myślałem sporo o jutrzejszym pogrzebie. W sensie, czy powinienem w ogóle na niego pójść. Wiesz, będzie tam całe stado twojej rodziny, nikogo praktycznie nie będę tam znał, no i jak miałbym wytłumaczyć im kim jestem? To ma być stypa, pożegnanie z twoim ojcem, a nie nasza wielka coming-out’owa impreza…\nWestchnąłem cicho, głaszcząc chłopaka po ciepłym policzku.\n- Jerome też jutro przyjdzie i ani on, ani moja mama nie zamierzają się nikomu spowiadać, więc my też nie musimy. Co prawda kusi mnie zrobienie przedstawienia przed kilkoma ciotkami-dewotkami, ale masz rację. To jest stypa, pożegnanie z moim ojcem, a nie okazja do skłócenia naszej rodziny jeszcze bardziej.\nSmith pokiwał głową; na jego usta wrócił normalny, zawadiacki uśmiech. Patrzył na mnie długo w milczeniu, dopóki się nie przełamałem i nie zapytałem o co mu znowu chodzi.\n- O nic, jejku, po prostu strasznie mnie podniecasz kiedy jesteś taki poważny.\nZaśmiałem się, odpychając go, ale po chwili przyciągnąłem go do siebie, wplatając mu palce we włosy i zamykając go w ramionach. Na udzie poczułem ucisk jego erekcji i roześmiałem mu się w usta.\n- Nic, nie myślałem, że mówiłeś serio o tym podnieceniu.\n- Czy ja kiedykolwiek byłem wobec ciebie nie-serio? – Zapytał z udawanym oburzeniem.\n- Nie wiem, musiałbym się zastanowić, przeanalizować wszystkie nasze rozmowy i najlepiej pójść jeszcze na jakąś terapię do psychologa.\nAlex westchnął teatralnie.\n- Pieprzyć terapeutów, mam teraz ważniejszą sprawę na głowie. – To mówiąc, ścisnął mojego penisa przez materiał spodni.\nZagryzłem wargę, pozwalając, by przyjemne dreszcze przeszły mi po kręgosłupie. Tak właśnie działał na mnie Smith – w kilka chwil potrafił podniecić mnie do tego stopnia, że mógłbym zrobić wszystko za odrobinę pieszczot.\n- Okej – mruknąłem głupawo, spoglądając na zegarek. – Mama wraca za dwie godziny. Jerome może w tym czasie wpaść na chwilę, ale drzwi są zamknięte od wewnątrz, więc, no, możemy troszkę pogrzeszyć.\nNie zdążyłem wymówić ostatniego słowa, gdy Alex zamknął mi usta w pocałunku, już nie bawiąc się w podchody. Z wieży leciała właśnie jedna z piosenek Motorhead i ciężkie brzmienie gitary współpracującej z perkusją zlało się z naszymi urywanymi oddechami. Lemmy Kilmister, legenda heavy metalu, zaczął śpiewać:\nCałowaliśmy się jak w transie, ocierając się o siebie ciałami, wplatając dłonie we włosy i czasem pozwalając uciec jękowi z ust.\nNie zauważyłem nawet kiedy byliśmy już praktycznie nadzy, leżąc na kanapie w samym środku bałaganu stworzonego z naszych ubrań. Nie zwalnialiśmy tempa, wręcz przeciwnie – dopasowaliśmy się do rytmu piosenki. Miałem wrażenie, że ręce Alexa są wszędzie: na mojej twarzy, we włosach, na pośladkach i klatce piersiowej. Czułem go i pożądałem każdą częścią mojego ciała.\nPromise me nothing, live ‘till we die\nPoczułem przyjemność zmieszaną z odrobiną bólu gdy Alex wsunął we mnie palce. Kątem oka zobaczyłem leżącą na podłodze znajomą buteleczkę, a do moich nozdrzy doszedł zapach pomarańczy i cynamonu.\nLive all stays the same\nCzułem, że tym razem było inaczej niż za pierwszym razem. Nie było czasu na czułe pieszczenie, na niekończącą się grę wstępną. Teraz już bardziej znaliśmy swoje ciała, wiedzieliśmy, gdzie mamy swoje czułe punkty, więc od razu przeszliśmy do sedna.\nOdwróciłem się na brzuch, unosząc biodra do góry, a Alex, nie czekając, wszedł we mnie. Zabolało, ale tylko trochę – a fakt, że wbiłem paznokcie w poduszkę był spowodowany niemożliwym do opisania uczuciem przyjemności, kiedy chłopak zaczął się we mnie poruszać.\nPoruszaliśmy się rytmicznie, kanapa skrzypiała przy każdym gwałtowniejszym pchnięciu. Muzyka zagłuszała jęki, ciężkie oddechy i odgłosy wydawane przez nasze złączone ciała. Raz po raz miałem wrażenie, że zaraz oszaleję, bo jest mi tak dobrze, że mogę dokonać wszystkiego, że świat jest piękny. Czułem na biodrach ręce Alexa, które ściskały mnie i wydawało mi się, ze tylko dzięki temu nie odleciałem.\nTo break somebody’s heart\nOrgazm zaskoczył mnie swoją intensywnością, przez co zamarłem na chwilę, a wszystkie moje mięśnie spięły się. Wydałem z siebie cichy jęk, nawet nie przejmując się tym, że zabrudziłem kanapę, a po chwili, już rozluźniony, opadłem na brzuch, a Alex, który szczytował chwilę później, opadł na mnie. Leżeliśmy w zupełnej ciszy, całkowicie nadzy i w milczeniu, dopóki nie skończyła się piosenka. Dopiero po tym wstaliśmy i lekko (ale tylko trochę!) zażenowani tak gwałtownym stosunkiem, poszliśmy wziąć prysznic. Potem ubraliśmy się, wyszorowaliśmy na mokro kanapę i nie rozmawiając zbyt wiele, wróciliśmy do wcześniejszych zajęć. Ja wziąłem się za wgapianie w listę gości, a Alex siedzący obok oglądał zdjęcia w rodzinnym albumie Phantomhive’ów. Od czasu do czasu zerkaliśmy na siebie porozumiewawczo w sposób, w który mogą patrzeć na siebie jedynie kochankowie.\nRanek przed pogrzebem nie należał do najprzyjemniejszych – wszyscy chodzili podenerwowani, szczególnie mama, choć starała się to usilnie ukrywać. Jerome pożyczył Alexowi marynarkę, a ja włożyłem swoją najlepszą koszulę, którą znalazłem w szafie. Kiedy byliśmy już gotowi, wsiedliśmy do radiowozu i pojechaliśmy na cmentarz. Wysiedliśmy dopiero pod małą kamienną kapliczką, pod którą zebrała się już spora część rodziny. Oczywiście wszyscy podzielili się na grupki, co przypominało trochę równie bezsensowne zasady siadania przy stolikach w naszej stołówce.\n- Pamiętajcie, żeby nie wygadać się o tym, że ja i Jerome jesteśmy w związku – mruknęła mama szybko.\nByła naprawdę zdenerwowana i nie potrafił tego ukryć nawet ciemny makijaż, który naniosła na swoje oczy.\n- O mnie i o Alexie też lepiej nie wspominajmy – powiedziałem, a Smith pokiwał głową na potwierdzenie moich słów.\nMama posłała nam porozumiewawczy uśmiech i wtedy grupa największych ciotek-dewotek podeszła do nas z kondolencjami, robiąc przy tym tak dużo hałasu, że wszyscy inni obecni obejrzeli się w naszą stronę.\n- Tereso, oh Tereso droga, niech Bóg ma cię w swojej opiece w tym trudnym czasie! Tak mi przykro z powodu Petera, odszedł w tak młodym wieku, zostawiając was samych…\nCiotka Aurelia spojrzała na mnie, przeszywając mnie na wskroś swoimi małymi, załzawionymi oczyma. Wiedziałem już, co za chwilę nastąpi.\n- O mój Boże Wszechmogący! Czy to nie jest przypadkiem mój ulubiony siostrzeniec? Gabriel, ale wyprzystojniałeś i jak urosłeś!\nMoje policzki zostały zgwałcone przez mocny uścisk kciuków i palców wskazujących ciotki, więc przed dobrą minutę walczyłem z odruchem odepchnięcia tych dotkniętych pierwszymi oznakami artretyzmu dłoni.\n- Cześć, ciociu – mruknąłem, starając się, by mój głos był miły (a wyszło mi to średnio).\n- Jak tam w szkole, Gabrielku? Poznałeś tam jakąś miłą panienkę?\nKątem oka widziałem jak Alex odwraca się nieznacznie by pod przykrywką odchrząknięcia ukryć swoje rozbawienie. Los chciał, że zwrócił tym na siebie uwagę ciotki-dewotki.\n- A co to za przystojny, młody mężczyzna, którego nie znam? – Zapytała, wskazując bezceremonialnie Smitha.\n- To mój przyjaciel ze szkoły. Przyjechał do mnie na ferie, bo musimy zrobić…projekt - Usłyszałem swoje własne słowa zanim skonsultowałem je z mózgiem. – Nazywa się Alexander.\nCiotka wytarmosiła Smitha za policzki, a potem poklepała go po ramieniu.\n- Wiesz, Oleczku, moja siostrzenica jest młodą panienką i myślę, że miło byłoby gdybyś kiedyś zaprosił ją na herbatę. Pasowalibyście do siebie.\nSłysząc to, wybuchła we mnie irytacja, ale zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, mama chwyciła ciotkę pod ramię i odciągnęła na bok, zmieniając temat rozmowy. Alex podszedł do mnie, rozluźniając lekko krawat pod szyją, dzierżąc na twarzy wyraz zdumienia.\n- Nie wspominałeś, że ktokolwiek będzie chciał mnie swatać z twoją kuzynką.\nZachichotałem, zasłaniając usta dłonią; złość już mnie opuściła, ale nie chciałem, by żałobnicy widzieli jak śmieję się na pogrzebie własnego ojca.\n- Wiem, że moja rodzina jest pojebana, ale nie wiedziałem, że aż tak. W sumie to nie znam większości tych osób, może widziałem ich na zdjęciach albo jak byłem małym dzieciakiem, więc nie mam pojęcia kogo lepiej jest unikać, a z kim się trzymać.\nWrócił Jerome, który pojechał odstawić auto na parking przed bramą cmentarza. Posłał stojącej z ciotką mamie ciepły uśmiech, ale nie podszedł do niej. Stał razem z nami, ubrany w mundur szeryfa, rozglądając się dookoła.\n- Twoja mama chyba nie przesadzała, mówiąc, że wasza rodzina jest dość ekscentryczna.\n- Oj tak… - mruknąłem.\nStaliśmy tak, rozmawiając na jakieś błahe tematy, dopóki dzwony kapliczki nie oznajmiły godziny jedenastej. Wtedy wszyscy jak jeden mąż ruszyli w stronę wejścia, by zająć miejsca na drewnianych ławkach. By nie budzić żadnych podejrzeń, mama zarządziła, że tylko ja i ona usiądziemy w pierwszym rzędzie zarezerwowanym dla najbliższej rodziny. Zgodziłem się bez dwóch zdań, jednak nie przewidziałem, że trumna (i to w dodatku otwarta) znajdowała się dokładnie na podniesieniu na wysokości moich oczu. Martwa twarz ojca, teraz spokojna i zimna, spoczywała, jakby wpatrując się zamkniętymi oczyma w kościelny sufit. Widziałem tylko to – nie żadne kwiaty dookoła, nie księdza stojącego przy ambonie i nie żałobników ubranych w ciemne kolory – tylko jego twarz, a w szczególności oczy i miałem wrażenie, że zaraz się one otworzą. Oczywiście, żeby było weselej, przypomniał mi się mój jakże realny sen w domku na drzewie i znów poczułem kołatanie serca. Do oczu napłynęły mi łzy, więc spojrzałem w bok. Ciotka Aurelia spostrzegła to i wzięła pewnie moje załzawione oczy za głęboki smutek spowodowany śmiercią ojca, więc przycisnęła mnie do swojej potężnej piersi, próbując dodać mi otuchy.\nMsza nie trwała długo – po półgodzinie żałobnicy, w tym ja z mamą na czele, ruszyli korowodem za karawaną. Z boku auta szedł ksiądz, śpiewając monotonnie „Dobry Jezu, a nasz Panie, daj mu wieczne spoczywanie”, a ciotki wtórowały mu drżącymi głosami. Szliśmy chwilę, otoczeni z każdej strony drzewami i pomnikami pochowanych na tym cmentarzu ludzi. Był to kolejny dzień, w którym dopisywała pogoda i gdyby nie karawana, postronny obserwator mógł spokojnie przyjąć, że grupka ludzi wybrała się na spacer. Gdy dotarliśmy do sektora XII, ubrani w garnitury mężczyźni wyciągnęli zamkniętą już trumnę i unieśli ją na barkach, by zanieść ją do grobu, w którym miała spocząć. Żałobnicy przeszli między pomnikami i żywopłotem, by przyglądać się całemu zajściu, pochlipując cicho w haftowane chusteczki. Ksiądz odbębnił swoje, pobłogosławił grób i wręczył mnie i mamie misę z poświęconą ziemią, byśmy wzięli jej po garści i rzucili w dół, na wieko trumny. Zrobiliśmy to, trzymając się za ręce, a potem stanęliśmy z boku i spojrzeliśmy na siebie. Zarówno ja i mama mieliśmy w oczach łzy, bo wiedzieliśmy, że to już koniec, że możemy zacząć żyć od początku, że wszystko będzie już w porządku. Ludzie podchodzili do nas, klepali nas po ramionach i pocieszali. Nieważne, że myśleli, że powód naszego płaczu to czysta żałoba i smutek. Lepiej dla ich serc i umysłów, że nie znali Petera Phantomhive’a od strony, którą pokazał swojej najbliższej rodzinie.\nPrzez cały ten czas, aż do końca obrzędu, Jerome i Alex trzymali się na uboczu; podeszli tylko na chwilę, by rzucić do grobu swoją garść ziemi, a i tak zrobili to jako jedni z ostatnich. Raz udało mi się złapać wzrok chłopaka, który wydawał się zamyślony i nieobecny, ale nie dziwiłem się. W końcu nie codziennie chodzi się na pogrzeby, nie codziennie ma się tak bliskie spotkanie ze śmiercią i nie codziennie zdrowy człowiek zastanawia się jak będzie wyglądał jego własny pogrzeb.\nKiedy zegarek na nadgarstku mamy pokazał godzinę dwunastą, wymknęliśmy się, by pojechać wcześniej do restauracji, w której miała odbyć się stypa. Na początku mama chciała zorganizować uroczystość u nas w domu, ale odradziłem jej ze względu na małe rozmiary mieszkania i fakt, że połowa rodziny była dla nas jak nieznajomi. Jerry i Alex poparli mnie, więc po krótkim namyśle mama zgodziła się jednak na restaurację.\nSiedziałem razem ze Smithem na tylnym siedzeniu radiowozu – Jerome wiózł nas na miejsce. W aucie panowała cisza i zarówno ja jak i mama patrzyliśmy przez okno w zadumie. Alex złapał mnie za rękę i splótł nasze palce, więc spojrzałem na niego przelotnie wilgotnymi oczyma, posyłając mu przygaszony uśmiech. Chłopak złapał mnie za brodę, nie pozwalając mi znów patrzeć przez okno i po kolei pocałował mnie w powieki. Najpierw w prawą, potem w lewą, a na końcu opierając się czołem o moje czoło. To nie tak, że miałem coś przeciwko jego bliskości, ale w tym momencie potrzebowałem chwili dla siebie, chwili oddechu i samotnego rozmyślania. Odsunąłem się od niego i przycisnąłem czoło do szyby auta.\n- Proszę, daj mi teraz spokój – mruknąłem cicho.\nAlex spojrzał na mnie i zobaczyłem przez moment, że jest bardzo zawiedziony, ale potem szybko uśmiechnął się wyrozumiale, kiwając głową. Nie powiedział już nic, więc powróciłem do bezsensownego gapienia się przez okno, czując wielką pustkę miedzy drugą, a piątą parą żeber.\nSiedząc przy stole, zadawałem kotletowi rany widelcem, raz po raz gniotłem ziemniaki na jeszcze większą papkę i dziubałem sałatkę, zastanawiając się, jak ci wszyscy ludzie mogą jeść, jeść i jeść, kiedy dopiero co umyli ręce po ziemi, którą wrzucili do grobu swojego brata, wujka, stryja, czy kogokolwiek innego. Trochę mnie to irytowało, ba, wkurzało mnie kłapanie dziobów ciotek, które obgadywały się nawzajem jak na popołudniowej herbatce. Nie chodziło mi o to, żeby wszyscy siedzieli w ciszy, wpatrywali się w swoje talerze i karmili obiad własnymi łzami, ale by moja głupia rodzina choć w takiej sytuacji powstrzymała się od plotkowania, kłótni i zatargów. Niestety zewsząd dochodziły do mnie histeryczne wymiany słów, nerwowe nuty i piskliwe chichoty. W pewnym momencie miałem już tego wszystkiego dość, więc rzuciłem sztućce na stół i wyszedłem z restauracji, nie zasuwając za sobą krzesła. Nikt nie zwrócił na to specjalnej uwagi.\nPoszedłem za róg budynku, by stanąć na skraju parkingu i odetchnąć świeżym powietrzem. Wyszedłem w samej koszuli, lecz było mi ciepło, bo specjalnie wybrałem słoneczne miejsce. Odpiąłem guzik kołnierzyka i przeczesałem włosy dłonią, a wtedy nagle obok zjawił się Jerome.\n- Chcesz zapalić? – Zapytał, wyciągając w moją stronę paczkę Winstonów.\nOdmówiłem gestem dłoni, więc mężczyzna wyciągnął papierosa i wetknął go sobie do ust.\n- A wiesz co, jednak daj mi jednego – mruknąłem.\nJerry podał mi paczkę, więc poczęstowałem się, czekając, aż szeryf znajdzie zapalniczkę w czeluściach kieszeni swojego munduru. Po chwili obydwaj oparliśmy się o ścianę budynku, zaciągając się dymem i wpatrując w prawie bezchmurne niebo. Czułem, że powinienem coś powiedzieć, ale nie miałem pojęcia co, więc między nami trwała niezręczna (może tylko dla mnie?) cisza.\n- Wiesz, Gabriel, może nie do końca mam prawo mówić takie rzeczy, bo nie jestem twoim ojcem, ale jestem z ciebie dumny, dzieciaku. Przez cały ten czas, kiedy Teresa opowiadała o tobie, o tym, jak dużo się uczysz, że jesteś samodzielny i jak bardzo dajesz sobie sam radę tak daleko od domu, czułem właśnie dumę, mimo, że nawet cię nie znałem. I proszę, nie zrozum mnie źle, bo wcale nie mówię tego, by wkraść się w twoje łaski, mówię to całkiem szczerze – powiedział, patrząc przed siebie na parking. – Podobno chcesz zostać lekarzem, prawda?\nGardło miałem zbyt ściśnięte by wydobyć z siebie głos - chyba byłem zbyt oszołomiony jego słowami. Pierwszy raz w życiu ktoś powiedział mi w twarz, że jest ze mnie dumny, bo daję sobie radę, bo dążę do celu mimo wzlotów i upadków i to najprawdopodobniej wzruszyło mnie bardziej niż wszystko inne tego dnia. Pokiwałem głową, zaciągając się papierosem.\n- Fran, moja siostrzenica też chciała zostać lekarzem. Może to zabrzmieć zabawnie, ale kiedy z tobą rozmawiam, mam wrażenie, że ta mała łobuziara przygląda się nam z którejś chmurki.\nSpojrzałem na Jerry’ego pytająco, prosząc go tym o kontynuację, mimo, że powoli domyślałem się o co mniej więcej chodziło.\n- Miałem kiedyś młodszą siostrę. Miała na imię Julie i była piękna, tak piękna, że zawsze robiłem jej za ochroniarza i odganiałem od niej adoratorów. Pewnego razu do domu wrócił syn sąsiadów, który był żołnierzem i spędził wiele miesięcy za granicą. Wrócił na przepustkę, zmajstrował mojej siostrze dziecko, a potem znów wyjechał, by zabijać ludzi za pieniądze. Nie winię ich za to, że się w sobie zauroczyli, ale… mogli bardziej uważać, prawda?\nJerome zgasił niedopałek o krawężnik i wrzucił go do kratki kanalizacyjnej. Zrobiłem to samo, czekając na dalszą część opowieści.\n- Tak urodziła się moja siostrzenica, Frannie, a Julie przyczepiono w mieście łatkę samotnej matki, co zdecydowanie nie było wtedy pochlebstwem. Okazało się jednak, że dziewczynka chora jest na mukowiscydozę i że wychowywanie jej będzie jeszcze trudniejsze, zważając na opiekę, którą trzeba było jej zapewnić. Rodzice tamtego żołnierza nie chcieli pomóc Juls, wypierali się, mówiąc, że to nie jest ich wnuczka, a kiedy ich syn wrócił z misji bez trzech palców, zaaranżowali mu małżeństwo z córką znajomych. I tak skończyła się ich wielka miłość. Mimo wszystko Julie była świetną matką i przez pięć lat dawała sobie radę, ale potem, kiedy nastąpił Wielki Kryzys i dużo ludzi straciło pracę, moja siostra się załamała. Coraz częściej to ja zajmowałem się Fran, aż w końcu nawet z nimi zamieszkałem. W tamtym okresie życia bywałem w szpitalu częściej niż w supermarkecie, bo mała zaczęła mieć poważne problemy z sercem. To wtedy Frannie spodobało się bycie lekarzem, więc chodziła po oddziale i udawała, że bada inne dzieci. To było urocze, ta dziewczynka była urocza. Ale miała tego pecha, że urodziła się z mukowiscydozą i nie było jej dane przeżyć swojego życia tak jak chciała. Zmarła w wieku sześciu lat z powodu powikłań pooperacyjnych.\nJerome wsunął do ust kolejnego papierosa, wystawiając paczkę w moją stronę. Tym razem naprawdę odmówiłem.\n- Nie po to opowiedziałem ci tę historię, byś mi współczuł, ale po to, by uświadomić ci coś bardzo istotnego. Bycie lekarzem to nie przelewki, to nie jest praca, w której możesz robić coś byle jak, na odwal się. Albo robisz wszystko, co możesz i jak najlepiej umiesz, albo nie robisz nic. – Jerry zaciągnął się papierosem, a potem wypuścił dym z płuc. – Chirurg, który próbował naprawić serce mojej siostrzenicy, rzeczywiście je naprawił. Jednak jedna cholera wie, dlaczego zostawił w jej ciele kawałek gazy; może dlatego, że śpieszył się na obiad do domu, a może miał zagrać z kolegą w golfa, a był już spóźniony o dziesięć minut? Kto wie… Ale wiem, że Fran żyłaby nieco dłużej, gdyby nie to paskudztwo, które wywołało u niej zakażenie. Juls przyjęła ze spokojem wiadomość o śmierci córki, a następnego dnia znalazłem ją w łóżku martwą. Przedawkowała tabletki nasenne. Dwie śmierci niewinnych osób w ciągu jednej doby, a to wszystko przez kawałek pieprzonej gazy zostawiony przez konowała…\nPowoli rozumiałem do czego zmierzał Jerome, opowiadając mi swoją historię. Chciał uświadomić mi jak odpowiedzialnym człowiekiem musi być lekarz – miałem zrobić w głowie rachunek sumienia, czy rzeczywiście powinienem nim zostać. Zadumałem się na chwilę nad jego słowami, wpatrując się w przejeżdżający obok nas samochód.\n- Myślę, że każdy człowiek ma prawo do popełnienia błędu. Jednak lekarz to osoba, która szczególnie powinna mieć świadomość, jakie konsekwencje mogą nieść popełnione przez nią błędy, więc powinna robić wszystko zawsze, ale to zawsze na sto procent – powiedziałem, bardziej w przestrzeń, niż do Jerry’ego. – A co do chirurga, który operował Fran… Owszem, popełnił niewybaczalny błąd, ale nie powinien być od razu skreślony, przynajmniej według mnie. Na pewno uratował też wiele osób i niektórzy z nich żyją do dziś tylko dzięki niemu…\nUsłyszałem, jak szeryf śmieje się cicho pod nosem, więc spojrzałem na niego. Mężczyzna kręcił głową, jakby czemuś niedowierzając.\n- I to właśnie mi się w tobie podoba; że masz własne zdanie i nie boisz się go wypowiedzieć – spojrzał na mnie z uśmiechem. – Gdyby wszyscy chłopcy w twoim wieku byli tak inteligentni i dojrzali, to nie musiałbym patrolować w nocy parku, wypatrując palących się śmietników. Bo przecież nic nie jest zabawniejsze od niszczenia po pijaku dóbr publicznych, no nie?\nZaśmialiśmy się jak para starych kumpli siedzących przy piwie, gdy nagle do naszych uszu doszły niewyraźne krzyki, które na pewno dochodziły z wnętrza restauracji. Spojrzeliśmy po sobie zaskoczeni.\n- Witam w mojej rodzinie – mruknąłem.\nPotem potruchtaliśmy do środka, gdzie naszym oczom ukazała się dość komiczna sytuacja. Było trochę po trzynastej, więc towarzystwo siedziało już od godziny i pierdziało w stołki z nudów. Nic dziwnego, że dwie najbardziej kłótliwe ciotki-dewotki postanowiły zapewnić sobie trochę rozrywki i rozdrapać niektóre rany.\n- Posłuchaj mnie, Heleno, jesteśmy siostrami, owszem, ale to ja przez całe życie byłam w twoim cieniu, bo rodzice uważali cię za lepszą tylko dlatego, że jesteś starsza. Teraz role się odwróciły i to moja córka jest starsza od twojej, więc to jej należy się pierwszeństwo – mówiła jedna.\n- Nie rozumiem o co ci chodzi, to ciebie rodzice zawsze traktowali jak oczko w głowie, bo byłaś młodsza i chorobliwa, Ruth. Więc uważam, że to moja córka powinna mieć pierwszeństwo – skrzeczała druga.\nDwie kuzynki, które były mniej więcej w moim wieku, odciągały matki od Alexa, który stał dokładnie pośrodku pola walki z miną zagubionego turysty. Od razu pojąłem, o co kłóciły się kobiety i nie mogłem powstrzymać napadu szaleńczego śmiechu, wydobywającego się z czeluści mojego gardła. Ciotki ubzdurały sobie, że ich córki mogłyby pójść na randkę ze Smithem, a co było jeszcze zabawniejsze, chyba tylko ciotki tego chciały, bo dziewczyny wyglądały na bardziej zażenowane niż chętne. Zanim podjąłem jakąkolwiek decyzję, odszukałem wzrokiem mamę i znalazłem ją siedzącą przy stole, całkowicie załamaną zachowaniem rodziny. Spojrzała na mnie błagalnie, bym coś zrobił, byleby przerwać ten cyrk. Skinąłem jej delikatnie głową, a potem odwróciłem się do Jerry’ego, by puścić mu oko.\nRuszyłem żwawym krokiem przez salę, zapinając guzik kołnierzyka i poprawiając krawat. Ludzie ustępowali mi z drogi, przyglądając mi się z ciekawością.\n- Drogie ciocie, tak się składa, że muszę was zaniepokoić. Otóż mój przyjaciel, Alex, znalazł już swoją drugą połówkę – powiedziałem głośno, teatralnie akcentując słowa.\n- Jak to? – Zapytała z oburzeniem ciocia Helena, nie dając dojść do słowa swojej siostrze. – Nic o tym nie wspomniał, mimo, że go pytałam!\n- Ale to w sumie nie jest ważne. Moja córka na pewno jest lepsza od jego dziewczyny! – Krzyknęła ciotka Ruth.\nNo cóż, miałem niezły ubaw, słuchając tych starych przekup, jednocześnie odbierając od Alexa sygnały S.O.S. Mrugnąłem do chłopaka figlarnie, na co ten, najpierw zaskoczony, odpowiedział dopiero po chwili. Zrozumieliśmy się bez słów; Smith wiedział co planowałem i jaki miał udział w tym planie.\n- Wiem, że może to być dla was duże zaskoczenie, ale miłość nie ogranicza się tylko do kobiety i mężczyzny – powiedziałem, stając naprzeciw Alexa.\nChłopak pocałował mnie delikatnie, po francusku, a kiedy skończyliśmy, w sali kilka reprezentantów młodszego pokolenia zagwizdało i biło brawa, jednak większość ciotek milczała.\n- A więc teraz, kiedy spór został rozstrzygnięty, zapraszam na deser. Każdy znajdzie dla siebie kawałek ulubionego ciasta – powiedziałem, nie tracąc na teatralności.\nOczywiście moim uszom nie uszły ciche słowa wypowiadane przez oburzonych członków rodziny, ale ani „pedały”, „grzesznicy”, czy „dewianci” nie potrafiły mnie złamać. Patrzyłem na tych ludzi z litością, dopóki sami nie przerywali kontaktu wzrokowego i nie oddalali się, by usiąść przy stole. Czułem, że pałali do mnie nienawiścią, mimo, że tak naprawdę nic im nie zrobiłem. Gdybym ja zaczął ich za to nienawidzić, poparłbym błędne koło, w które ludzie lubią wpadać. Zamiast tego poczułem trochę smutnego współczucia dla ich ograniczonych religijnością umysłów. Usiedliśmy z Alexem przy stole, a mama od razu zwróciła się do mnie:\n- Gabe, nie musiałeś aż tak drastycznie…\n- Spokojnie – przerwałem jej. – Zrobiłem to w pełni świadom konsekwencji.\n- A pomyślałeś o tym, że teraz na każde święta będą przysyłać pocztówki z biletami na seans egzorcyzmów przeznaczony dla ciebie, bo jesteś grzeszny i dla mnie, bo akceptuję tę grzeszność? – Zażartowała, biorąc łyk soku pomarańczowego.\n- No wiesz, jak dają za darmo, to czemu nie? – odpowiedziałem jej.\nMama parsknęła śmiechem, prawie pozwalając sokowi na ponowne ujrzenie świata. Jerome poklepał ją po plecach kiedy zaczęła kasłać, ale sam nie mógł powstrzymać się od chichotu.\n- Proponuję, żebyśmy jeszcze my powiedzieli im nieco o sobie, wtedy połowa ciotek zeszłaby na zawał – szepnął między nami Jerry.\nCała nasza czwórka wybuchła radosnym śmiechem, próbując jednocześnie go powstrzymać, zasłaniając sobie usta rękoma lub serwetką. Kilka osób spojrzało na nas ze zgorszeniem.\nO borze zielony, niech to się już skończy – pomyślałem między atakami śmiechu.\nPół godziny później wszystko rzeczywiście się skończyło; ciotki popakowały sobie kilka kawałków ciasta „na wynos”, zdawkowo pożegnały się z mamą (ignorując mnie i Alexa stojących obok i z premedytacją obejmujących się), a potem wyszły z restauracji. Na sam koniec stanęliśmy przed budynkiem, a ciotka Ruth i ciotka Helena przeszły obok nas obojętnie, jakby w ogóle nas nie znały. Wyglądały jak dwie perskie kotki, które są zbyt ważne, by zaprzątać sobie głowy tak błahymi sprawami jak pożegnanie z rodziną. Natomiast ich córki, które szły tuż za nimi pod rękę, podeszły do mnie i do Alexa.\n- Słodko razem wyglądacie – powiedziała jedna z nich. – A naszymi mamami się nie przejmujcie, one zawsze psują przyjęcia w ten sposób.\n- Dokładnie – potwierdziła druga, która wyglądała na starszą. – Chyba zostanę lesbijką, żeby matka w końcu przestała umawiać mnie na głupie randki.\nObie zachichotały, a potem młodsza wspięła się na palce i pocałowała Alexa w policzek.\n- Trochę żałuję, że nie gramy w tej samej drużynie, ale skoro mój kuzyn jest z tobą szczęśliwy, to będę was dopingować.\nNagle rozbrzmiał oburzony krzyk którejś z ciotek, więc dziewczyny pomachały nam i oddaliły się w stronę parkingów. Odprowadziliśmy ich wzrokiem do auta, a potem ruszyliśmy za mamą i Jerry’m do radiowozu. Do domu dotarliśmy przed piętnastą i rozluźniając krawaty zasiedliśmy w salonie. Mama nalała wszystkim whisky, dopełniając szklanki colą.\n- Toast za całkiem przyzwoicie spędzony z rodziną dzień – mruknęła, unosząc drinka do góry.\nStuknęliśmy się szklankami, mrucząc „Toast!”, a potem każdy pił swój trunek w swoim tempie.\nNic więcej produktywnego nie zrobiliśmy tego dnia – obejrzeliśmy pod rząd trzy filmy Quentina Tarantino, a wieczorem zagraliśmy w Monopoly. Potem jak zwykle położyliśmy się spać i zasnęliśmy, każdy lżejszy o przynajmniej jeden problem.\nEtykiety: Alex, Alexander, Gabriel, Jerome, mniam, papierosy, Phantomhive, pisząc to miałam wrażenie że piszę o mojej rodzinie XD, prawie koniec opowiadania :o, rodzinny zlot, Smith, Teresa, Wojciechowsky\nSafira Luna Blacke 2 kwietnia 2016 09:19\nCudowny rozdział, bardzo mi się podobał trzymam kciuki za maturę:-)\nLaura Skwarek 4 kwietnia 2016 06:38\nO jeny, tak się zaczytałam, że bym nie zdążyła na autobus! Rozdział wyszedł jak zawsze cudny! Ten fragment z ciotkami kłócących się o Alexa rozwaliło mnie XD Powodzenia na maturze! :)\nYukiharu ;3 7 kwietnia 2016 14:34\nPowodzenia na maturze przede wszystkim Martynian-senpai ~\nA co do rozdziału... Kocham to w jaki sposób piszesz i ten świetny opis ich coming-out'u :') Myślałam, że się poplacze ze śmiechu w bibliotece ♡\nJeszcze raz powodzenia na maturze i weny ^^ No i powodzenia w wydaniu książki... Fajnie byłoby mieć chłopaków na półce :3\nAnonimowy 9 czerwca 2016 15:40\nJestem czytelniczką od paru miesięcy, ale jak na razie się nie ujawniałam. Ale postanowiłam to zmienić! Pomyślałam sobie, że jak takie cudne opowiadanko może mieć tak malo komentarzy! Tak więc bum, i jestem :D\nZnalazłam Twój blog w polecanych na blogu innej dziewczyny (też pisze yaoice). Kiedy weszłam na stronę bloga, sama nie wiem czemu, ale odrazu forma na telefon mnie trochę odrzuciła. Miałam (i nadal trochę mam) fazę na jaśniutkie kolory tła na blogach. I tak minęły dwa tygodnie męczarni aby zacząć czytać bloga. Obecnie mi nie przeszkadza tło na telefonie.\nStrasznie ta historia przypadła mi do gustu! Miałam już dość yaoiców z wampirem-seme lub dziejących się z facetami w wieku +25.\nSzczerzę mówiąc historia Gabriela jest ciekawa. Niby temat trochę oklepany, bo przecież są w liceum, jeden samotnik drugi to dusza towarzyska. Ale przecież, w każdym takim opowiadaniu Autorka dodaje coś od siebie i już brak oklepańca :)\nRzadko kiedy spotkamy blogi tego typu z szkołami z internatem, więc wielki plus Autorko (≧▽≦). Fajny był wątek z kotkiem, jednak za szybko się skończył;--------; Brak mi Belzebuba '-'\nJestem już po przeczytaniu dwa razy opowiadania, więc jeszcze z większym zapałem czekam na kolejne części!\nautorko trafiłam tutaj jakiś czas temu, teraz calość przeczytałam, i bardzo mi się spodobało, mam nadzieję, że niebawe pojawi się kolejny rozdział, no i jak poszła matura?\nMika 27 lipca 2016 17:04\nWitam :) W 3 dni pochłonęłam to cudo i chcę jeszcze! Świetnie napisane, cudowny styl, postacie genialnie wykreowane - uwielbiam tych gejuszków <3. No i historie poboczne - każda świetna i można się dowiedzieć sporo fajnych rzeczy o swoich ulubionych bohaterach. Czekam na dalsze losy Gabriela i Alexa z wielką niecierpliwością :)\nEdyta Pocheć 25 września 2016 04:56\nCzy będzie kontynuacja tego opowiadania? Przerwałaś w naprawdę ciekawym momencie, a także wydaje mi się, że przy końcu tej historii. Mam nadzieje, że coś jeszcze dodasz.\nDemi Lerman 26 września 2016 22:08\nDroga Autorko, możemy się spodziewać wkrótce następnego rozdziału? Naprawdę nie mogę się doczekać kontynuacji, a już chyba nie dużo zostało do końca, więc mam nadzieje, że nie zostawisz tego opowiadania.\nEdyta Pocheć 6 października 2016 22:56\nProszę autorko daj znać i powiedz, że będzie kontynuacja (i może jeszcze jakieś one shoty xD). Umieram z tęsknoty za tym cudem *.*\nPozdrawiam i szybkiego powrotu :)\nCzemu juz nie kontynujesz tego opowiadania? Tak dlugo juz czekamy, a tu zadnego znaku zycia ;( wchodze tu co jakis czas z nadzieja ze zostal opubilkowany nowy rozdzial a tu takie rozczarowanie dalej pusto wiec mam nadzieje ze wstawiasz nie dlugo jakis rodzial albo zakonczysz ta historie jakos.\nAnonimowy 29 czerwca 2017 15:38\nuff... to był na szczęście sen, tak miła rodzina, atmosfera przy śniadaniu, hahha mina tych wszystkich ciotek bezcenna...


Van Rompuy: liczymy na polski wkład we wzrost gospodarczy UE - Energetyka\nSzef Rady Europejskiej Herman Van Rompuy powiedział w piątek po spotkaniu z prezydentem Bronisławem Komorowskim, że UE liczy na to, iż Polska przyczyni się do realizacji pozytywnego programu wzrostu gospodarczego oraz zwiększenia liczby miejsc pracy w UE.\n"Panie prezydencie, życzę panu udanej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej" - zwrócił się do Komorowskiego, z którym spotkał się w ramach inauguracji polskiego przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej.\nVan Rompuy wyraził satysfakcję z tego, że może w Warszawie uczestniczyć w uroczystości przejęcia przez Polskę prezydencji. "Niewątpliwie jest to doniosłe wydarzenie" - ocenił.\nPodkreślił, że w czasie siedmioletniego członkostwa w UE Polska uzyskała doświadczenie, które pomoże jej współpracować z 26 partnerami w UE.\nOcenił ponadto, że projekt europejski wciąż jest atrakcyjny dla państw sąsiednich, dla których UE jest "symbolem pokoju i dobrobytu na naszym kontynencie".\nVan Rompuy ocenił też - w kontekście zakończenia niedawno negocjacji akcesyjnych z Chorwacją - że w trakcie polskiej prezydencji mogą być podejmowane ważne decyzje w stosunku do państw Bałkanów Zachodnich. "Oczywiście jeśli te państwa będą energicznie realizować reformy" - zastrzegł.\nOdnosząc się do szczytu Partnerstwa Wschodniego, który ma odbyć się w Warszawie pod koniec września, Van Rompuy podkreślił, że będzie to okazja do "potwierdzenia znaczenia relacji wewnątrz Unii Europejskiej oraz między Unią a sąsiadami wschodnimi".\nZobacz także co o polskiej prezydencji i przyszłości UE mówili czołowi, europejscy politycy:\nBuzek: prezydencja powinna pokazać Europę silną dzięki Polsce\nJanusz Lewandowski, komisarz UE: Unia się nam rozdwaja\nViktor Orbán, premier Węgier: Powinniśmy zwiększać integrację europejską\nPetr Nečas, premier Republiki Czeskiej: Europa musi stawiać na konkurencyjność\nPremierzy Polski, Węgier, Czech i Chorwacji m.in. o konkurencyjności UE


Kultowe „The Twilight Zone”: sezon 2, odcinek 9 (1959-64) – „The Trouble with Templeton” · Serialomaniak.pl\nKultowe „The Twilight Zone”: sezon 2, odcinek 9 (1959-64) – „The Trouble with Templeton”\n„I to powiedzieć pragnę jeszcze, że większe zwykle czuję dreszcze, gdy przeszłe chwile w myślach pieszczę...”. Po seansie „The Trouble with Templeton”, słowa znajomego wierszoklety wydały mi się najbardziej adekwatnym mottem i skróconym komentarzem do niniejszego odcinka. I chociaż autorem scenariusza nie jest tym razem Rod Serling, to epizod ten stanowi idealne dopełnienie sentymentalno-nostalgicznego tryptyku, na który oprócz „The Trouble with Templeton” składają się wcześniejsze „Walking Distance” i „A Stop at Willoughby” – przy czym dodać trzeba, że finałowe przesłanie bliższe jest temu z subtelnego zakończenia historii Martina Sloana, niż przewrotnego epilogu z „A Stop at Willoughby”. Jak pokazuje scenarzysta, E. Jack Neuman, drastyczne twisty nie są niezbędne, by historia zapadła w pamięć widza i zmusiła go do refleksji – skrypt tak dobry, jak w przypadku „The Trouble with Templeton”, broni się bez temu podobnych sztuczek.\nPozwólcie sobie przedstawić pana Bootha Templetona. Szanowanego i wybitnego gwiazdora ponad trzydziestu broadwayowskich spektakli, który dziś nie czuje się najlepiej. Tęskni za dawnymi latami, okresem, który czule pielęgnuje w swojej pamięci. Nim spełnią się jego marzenia o powrocie do minionych czasów, umykając przed troskami mijających lat, które uderzają weń niczym lawina, Booth Templeton zaliczy debiut na zupełnie nowej scenie w innej rzeczywistości – w świecie, który nazywamy strefą mroku\nBooth Templeton (Brian Aherne), wybitny aktor w słusznym wieku, który w swej karierze wystąpił w ponad trzydziestu sztukach na Broadwayu, czuje się nieco zmęczony życiem. Z rozrzewnieniem i tęsknotą wspomina wcześniejsze lata, kiedy w kwiecie wieku cieszył się największą popularnością. Teraz, żyjąc w wielkiej posiadłości z młodą małżonką, która nawet nie próbuje kryć romansów z młodymi gachami, goszczącymi u Templetonów, tęskni za swoją ukochaną i oddaną, nieżyjącą żoną Laurą. Spędzony z nią czas był najpiękniejszym okresem jego, obecnie jakby wypranego z emocji, życia. Każdy kolejny dzień wydaje się być podobny poprzedniemu, a kariera aktorska przybrała formę niedającej nazbyt wielkiej satysfakcji rutyny.\nKiedy przybywa na plan nowej sztuki, by odbyć próbę generalną przed premierą, okazuje się, że dobrze znany reżyser został zastąpiony przez nowego, apodyktycznego inscenizatora, Arthura Willisa (w tej roli, niewymagający chyba szerszej prezentacji, Sydney Pollack). Willis bezpardonowo ruga Bootha za spóźnienie, na co ów reaguje paniczną ucieczką i... po opuszczeniu teatru natyka się na tłumek wielbicieli, oklaskujących jego udany występ. Okazuje się, że jakimś cudem Templeton cofnął się ponad trzydzieści lat wstecz, do roku 1927, do okresu, w którym wystawiana była jedna z najlepszych sztuk z jego udziałem, „The Great Seed”.\nOszołomionego tym zdarzeniem Bootha, odnajduje jeden z członków ekipy z teatru, informując go, że jego żona Laura (Pippa Scott), wraz z najlepszym przyjacielem, reżyserem, Barneyem Fluegerem (Charles S. Carlson), czekają na niego w nielegalnym klubie nocnym. Booth, nadal nie do końca wierząc w to, co się wokół niego dzieje, niezwłocznie udaje się w dobrze znane miejsce i rzeczywiście odnajduje tam mocno już podchmieloną Laurę i Barneya w szampańskich nastrojach. Templeton namawia małżonkę do opuszczenia lokalu, na co ta reaguje w nieoczekiwany sposób, zachowując się złośliwie i ordynarnie. Jej styl i maniery mocno odbiegają od obrazu Laury, jaki Booth pielęgnował w swojej pamięci.\nKiedy prośby nie pomagają, Templeton staje się dużo bardziej natarczywy, brutalnie przerywając taniec żony, na co Laura reaguje wymierzeniem mu policzka i słowami „Dlaczego nie wrócisz skąd przyszedłeś? Nie potrzebujemy cię tu!”, po czym, nie zwracając uwagi na jego dalsze błagania, wraca do szaleńczego charlestona. Kiedy zrozpaczony Booth opuszcza lokal, muzyka nagle cichnie, głosy milkną, a światło przygasa. Laura, Barney oraz wszyscy goście i personel lokalu, ze smutkiem patrzą za odchodzącym Templetonem. Ów wraca z powrotem do teatru, po przekroczeniu progu którego okazuje się, że wrócił do czasów współczesnych, do roku 1960.\nW kieszeni płaszcza znajduje scenariusz do dziwnie zatytułowanej sztuki – „Co robić, kiedy Booth powróci”. Z zaskoczeniem odkrywa, że cała scena, która odbyła się w nielegalnym przybytku w roku 1927, została dokładnie rozpisana w skrypcie, a dziwnie zachowująca się żona i przyjaciel jedynie odgrywali role. Do Bootha przychodzi refleksja, że całe wydarzenie w nocnym klubie było specjalnie zainscenizowane w taki sposób przez „duchy z przeszłości”, by podstarzały aktor w końcu przestał idealizować minione czasy i zaczął żyć dniem obecnym. Dzięki temu, odzyskawszy nieco wigoru i pewności siebie, Templeton przywołuje do porządku despotycznego reżysera i z podniesionym czołem rusza, by stawić czoła wyzwaniom, jakie niesie ze sobą przyszłość.\n„You know, there are some moments in life that have an indescribable loveliness to them. Those moments with Laura are all I have left now”\nSugestywny, choć niepozostawiający szerszego pola interpretacji, skrypt idealnie trafia w sedno – chołubienie minionych chwil i zaślepienie nostalgią często bywa kulą u nogi. Oglądany współcześnie „The Trouble with Templeton” zyskuje na aktualności w swej wymowie – w obecnej dekadzie trend schlebiania mocno koloryzowanej przeszłości uwidacznia się aż nazbyt wyraźnie. Wielu z nas, podobnie jak Booth Templeton i Martin Sloan, potrzebują tego „emocjonalnego kopniaka”, który sprawi, że zaczniemy bardziej przychylnym okiem patrzeć na otaczającą nas rzeczywistość i zamiast opłakiwać przywiędłe kwiaty przeszłości, będziemy z niej czerpać raczej naukę, która pozwoli nam w lepszy sposób przygotować się na nadchodzące jutro. I im szybciej pojmiemy tę lekcję, tym lepiej – nim będzie za późno, jak w przypadku Garta Williamsa z „A Stop at Willoughby”. Nostalgia bowiem to miecz obosieczny.\n„The Trouble with Templeton” zawiera jedną z najbardziej zapadających w pamięć scen w historii „The Twilight Zone”, która, w prawdopodobnie niezamierzony sposób, dość ładnie koreluje z pamiętnymi sekwencjami z karuzeli w „Walking Distance”. Jest coś przyprawiającego o nagły smutek w tej bezbłędnie nakręconej scenie, która następuje po tym, gdy Booth opuszcza nocny klub. Muzyka nagle się urywa, scena ciemnieje, a na twarzach zastygłych w bezruchu postaci z wolna gasną uśmiechy. Laura, jakby niepewna tego, czy postąpiła słusznie, robi kilka kroków naprzód – jak gdyby, mimo wszystko, chciała powstrzymać Templetona przed odejściem – a gęstniejąca ciemność ukrywa resztę postaci, obejmując coraz mniej wyraźną sylwetkę kobiety. W końcu mrok przykrywa wszystko. Przeszłość staje się zamkniętą kartą.\nWystęp Sidneya Pollacka w roli nieznoszącego sprzeciwu, reżysera-hegemona, był prywatnym żartem odtwórcy roli Willisa i reżysera odcinka, Buzza Kulika. Postać, jaką gra Pollack, jest kpiną z innego reżysera, z którym obaj panowie mieli „przyjemność” pracować swego czasu. Pełne patosu słowa, włożone w usta Willisa, sposób wypowiadania fraz i akcent, charakterystyczny dla mieszkańców stanu Georgia, z którego pochodził „oryginał”, zostały jota w jotę zapożyczone od nielubianego przez Kulika i Pollacka reżysera. Prawdopodobnie obaj czerpali niemałą przyjemność, kiedy w finale Booth Templeton, w pewnym sensie, „sprowadza do parteru” ich antypatycznego kolegę po fachu.\n„I am definitely in. And it is definitely mr. Templeton, especially to one so young as you”\nData emisji odcinka: 9 grudnia 1960


Ważne dla pracujących w Czechach !!! - Aktualności - Zebrzydowice\nWażne dla pracujących w Czechach !!!\nGranice z Republiką Czeską\nPo zmianie Rozporządzenia MSWiA od 22:00 dnia 17.03.2020 r. na granicy polsko - czeskiej będzie można przekroczyć granicę w trzech kolejnych miejscach – w Gołkowicach, Lubawce, Głuchołazach.\nNa tych przejściach drogowych będzie odbywał się ruch osobowy i towarowy.


Mysi domek. Sam i Julia w cyrku - jedynie 29,28 zł w matras.pl\nLatem w okolice Mysiego Domku przyjeżdża cyrk. Dla Sama i Julii jest to początek wspaniałych wakacji. Co prawda przyjaciele będą musieli rozstać się na jakiś czas, bowiem Julia wraz z mamą wyruszą z cyrkiem w trasę, a Sam zostanie w Mysim Domku, jednak nie przestaną do siebie pisać. Życie w cyrku wygląda zupełnie inaczej niż w domu. Mama Julii gotuje artystom obiady, a Julia uczy się cyrkowego fachu: sprzedaje bilety, pomaga rozstawiać wielki namiot ... trenuje taniec na linie i asystuje w występie magika. Tymczasem w Mysim Domku też sporo się dzieje - Sam opiekuje się trojaczkami i bawi się z koleżanką Ellą. O wszystkich swoich przygodach napisze Julii w listach. Mysi Domek jest projektem Kariny Schaapman, która zbudowała go jako tło dla swoich książeczek. Powstał z kartonowych pudeł i papier mache. Niniejszy, trzeci tom przygód Sama i Julii oparty jest na wątkach autobiograficznych. Autorka odtworzyła zapamiętane z młodości namiot i wozy cyrkowe z taką samą dbałością o szczegół, jaka charakteryzuje jej poprzednie książki. Znalazły się tu pomniejszone plakaty cyrkowe, zdjęcia i listy pochodzące z jej osobistego archiwum. Czytaj dalej >> << Zwiń\nTym razem spokojny Sam i jego ciekawa życia i nowości przyjaciółka Julia w trakcie zakupów natrafiają na informację o przybyciu do miasta cyrku ... Zafascynowani tym wydarzeniem nie wiedzą jeszcze jak bardzo odmieni ono ich życia. Mama Julii złoży podanie o pracę w cyrku, jej zdolności do szycia bardzo się w nim przydadzą, ale oznacza to, że Julia będzie musiała wyruszyć z nią w trasę razem z artystami. Nauczy ją to życia i pracy. Tymczasem pozostawiony samotnie w Mysim Domku Sam także nie będzie miał czasu się nudzić – opieka nad dziećmi czy zabawa z nową znajomą staną się stałym zajęciem. Jednak oboje nie zapomną o sobie i w listach opisywać będą najważniejsze wydarzenia.


Trendy w robotyzacji przemysłu w Polsce i na świecie. - PDF\nDownload "Trendy w robotyzacji przemysłu w Polsce i na świecie."\n1 Trendy w robotyzacji przemysłu w Polsce i na świecie. Potrzeby rozwojowe światowego przemysłu powodują, że globalny popyt na roboty przemysłowe odznacza się tendencją wzrostową. W związku z tym, dynamiczny rozwój robotyki jest dziś widoczny na całym świecie, zarówno w krajach wysokorozwiniętych, jak również w gospodarkach rozwijających się. Robotyzacja w skali globalnej Z najnowszych dostępnych danych wynika, że rok 2011 był rokiem rekordowym, jeśli chodzi o globalną sprzedaż robotów przemysłowych. Według Międzynarodowej Federacji Robotyki (International Federation of Robotics 1 ) w roku tym sprzedano ponad 166 milionów robotów przemysłowych, co oznacza 38-procentowy wzrost sprzedaży w porównaniu z rokiem poprzednim 2. Od strony sektorowej wskazuje się na przemysł motoryzacyjny, jako główny motor wzrostu popytu na roboty przemysłowe. W 2011 roku w sektorze tym zainstalowano 59,7 tys. nowych robotów o 55 procent więcej niż rok wcześniej. Oznacza to, że na przemysł motoryzacyjny przypadło 36 procent rocznej globalnej sprzedaży robotów przemysłowych. Drugim co do znaczenia sektorem była szeroko pojęta produkcja sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W 2011 roku w branży tej zainstalowano o 20 procent więcej robotów niż w 2010 roku. Udział tej branży w ogólnoświatowej sprzedaży wyniósł około 23 procent\n2 Produkcja wyrobów metalowych wraz z przemysłem maszynowym stanowią trzecią co do wielkości grupę odbiorców robotów przemysłowych. W 2011 roku w sektorze tym zainstalowano 14,1 tys. robotów, co stanowiło ponad 8 procent globalnej sprzedaży. Tempo wzrostu sprzedaży tej w branży było wysokie i wyniosło 54 procent. Od strony regionalnej najważniejszym rynkiem dla producentów robotów przemysłowych jest rynek azjatycki. W 2011 roku sprzedano na nim 88,7 tys. robotów, czyli ponad 53 procent całej światowej sprzedaży. Największym popytem na roboty odznaczały się: Japonia (27,9 tys. sprzedanych jednostek), Korea Południowa (25,5 tys.) oraz Chiny (22,6 tys.). Chiny okazały się również krajem, który odznaczał się najwyższą dynamiką wzrostu popytu na roboty (spośród krajów najbardziej zrobotyzowanych) w 2011 roku wzrost ten wyniósł 51 procent. Według szacunków Międzynarodowej Federacji Robotyki przeciętna gęstośd robotyzacji w gospodarce światowej wynosi 55 robotów przemysłowych na 10 tysięcy pracowników zatrudnionych w przemyśle. Pod tym względem dominują dwie gospodarki azjatyckie Korea Południowa z wartością wskaźnika 347 oraz Japonia z wartością 339. Na trzecim miejscu znajdują się Niemcy z gęstością robotyzacji na poziomie 261. Te trzy kraje należą obecnie do najbardziej rozwiniętych gospodarek na świecie, a wysokie wskaźniki gęstości robotyzacji wskazują również na wysoki poziom konkurencyjności i zaawansowania technologicznego przemysłu w tych krajach. Kraje o największej gęstości robotyzacji w 2011 r. źródło: szacunki Międzynarodowej Federacji Robotyki (IFR) 2\n3 W porównaniu z resztą Europy gospodarka niemiecka przyjmuje pozycję dominującą, jeśli chodzi o gęstośd robotyzacji. Kolejne dwie gospodarki włoska i szwedzka przyjmują wartości wskaźnika o ponad 100 punktów mniejsze niż Niemcy, odpowiednio 159 i 157. Pokazuje to duży dystans rozwojowy, jaki dzieli pozostałe przemysły europejskie od przemysłu niemieckiego. Łącznie wartości powyżej średniej europejskiej, którą Międzynarodowa Federacja Robotyki szacuje w 2011 roku na 77 robotów przemysłowych na 10 tysięcy pracowników zatrudnionych w przemyśle, przyjmuje dziesięd gospodarek. Są to w większości kraje o najwyższej wartości poziomu PKB per capita w Unii Europejskiej. Polska, z wartością wskaźnika na poziomie 14, znajduje się w dolnej części rankingu. Wyższą gęstością robotyzacji od Polski odznaczają się nie tylko kraje należące pod tym względem do czołówki, ale także kraje o podobnym poziomie rozwoju, jak np. Węgry czy Słowacja. Średnia gęstośd robotyzacji w Europie jest 5,5 razy wyższa niż w Polsce, z kolei średnia wartośd ogólnoświatowa jest wyższa blisko 4 razy. Gęstośd robotyzacji w gospodarkach europejskich w 2011 r. źródło: szacunki Międzynarodowej federacji Robotyki (IFR) 3\n4 Mimo przyjmowanych niskich wartości stopieo robotyzacji w polskim przemyśle charakteryzuje się tendencją wzrostową. Na przestrzeni lat gęstośd robotyzacji w Polsce wzrosła z 2 do 14 robotów w przeliczeniu na 10 tysięcy osób zatrudnionych w przemyśle. O ile niemal stały wzrost tego wskaźnika jest niewątpliwie tendencją korzystną, to jednak w odniesieniu do całej Europy, czy też w porównaniu z niektórymi krajami Europy Środkowo-Wschodniej, wzrost ten jest zbyt wolny. Przykładowo w 2003 roku Polska i Węgry odznaczały się niemal identyczną gęstością robotyzacji 2 roboty w przeliczeniu na 10 tysięcy pracowników zatrudnionych w przemyśle. W kolejnych latach obie gospodarki charakteryzowały się tendencją wzrostową, jeśli chodzi o stopieo zrobotyzowania produkcji przemysłowej, z tą jednak różnicą, że w gospodarce węgierskiej wzrost ten był wyraźnie szybszy. W efekcie gęstośd robotyzacji w 2011 roku w przemyśle węgierskim była już prawie dwukrotnie wyższa niż w przemyśle w Polsce. Różnice w zmianach poziomu robotyzacji produkcji w polskim przemyśle jeszcze bardziej się zarysowują, gdyby je przeanalizowad w porównaniu z przemysłem czeskim czy słowackim. W krajach tych w 2011 roku osiągnięto poziom robotyzacji równy przeciętnej europejskiej z roku poprzedzającego ich wejście do Unii Europejskiej. Wydaje się, że uzyskanie przez polski przemysł stopnia robotyzacji równego średniej europejskiej będzie nieosiągalne dla Polski przez co najmniej najbliższą dekadę. Należy również podkreślid, że dalsze utrzymanie bieżących tendencji spowoduje, że polski przemysł nadal będzie pozostawał relatywnie słabo zrobotyzowany, a przez to będzie stawad się coraz mniej konkurencyjny. Aktualny poziom robotyzacji polskiego rynku Liczba robotów zainstalowanych w polskich zakładach przemysłowych wzrasta w latach wzrosła ona ponad dwukrotnie. Największy przyrost w analizowanym okresie odnotowano w 2011 roku liczba funkcjonujących robotów zwiększyła się o 1108 sztuk, czyli o ponad jedną piątą, w porównaniu z 2010 rokiem. Prawdopodobnie rok 2011 był rekordowy pod tym względem dla polskiej gospodarki (dane za 2012 rok nie są jeszcze dostępne). Korzystna tendencja wzrostowa może też zostad utrzymana w kolejnych latach. 4\n5 Roboty przemysłowe w Polsce w latach źródło: nauka i technika, różne lata, GUS Wraz ze wzrostem zapotrzebowania na roboty przemysłowe w Polsce wzrasta również liczba firm, które wykorzystują te roboty w procesie produkcyjnym. W 2006 roku roboty posiadało 419 przedsiębiorstw, z kolei w 2011 roku takich firm było już 865. W samym roku 2011 liczba firm korzystających z robotów przemysłowych wzrosła o 179 jednostek. Z powyższych danych wynika, że w 2011 roku nastąpiło pewne przyspieszenie, jeśli chodzi o zainteresowanie polskich przedsiębiorstw robotyzacją produkcji przemysłowej. Ponadto w latach 2010 i 2011 odnotowano spadki średniej liczby robotów przypadającej na jedno zrobotyzowane przedsiębiorstwo. W 2009 roku wskaźnik ten wynosił 8,7 robotów, a w roku 2010 i 2011 odpowiednio 7,9 i 7,6. Z informacji tych można więc wywnioskowad, że coraz więcej firm przemysłowych w Polsce postanawia przeprowadzid robotyzację produkcji, ale dokonuje jej stopniowo, zaczynając od wdrożeo ograniczonej liczby robotów. Jak pokazują doświadczenia firm, które już z robotów korzystają, firmy w większości przypadków dokonują po pewnym czasie kolejnych zakupów robotów. Wzrost liczby firm posiadających roboty przemysłowe może byd więc swego rodzaju prognostykiem dalszego wzrostu popytu na te urządzenia w kolejnych latach. Działy o największym przyroście liczby robotów przemysłowych w 2011r. Dział przemysłowy liczba robotów (w szt.) przyrost tempo (w szt.) wzrostu 1 Produkcja pojazdów % samochodowych 2 Produkcja metalowych % wyrobów gotowych 3 Produkcja wyrobów z gumy % i tworzyw sztucznych 4 Produkcja artykułów % spożywczych 5 Pozostała produkcja % wyrobów Razem % Przemysł ogółem % źródło: nauka i technika, różne lata, GUS 5\n6 Najbardziej zrobotyzowanym działem przemysłowym w polskiej gospodarce jest produkcja pojazdów samochodowych, co jest zgodne z trendami ogólnoświatowymi. Na sektor motoryzacyjny w Polsce przypada blisko 44 procent funkcjonujących robotów przemysłowych. W dalszej kolejności znajduje się produkcja wyrobów z gumy i tworzyw sztucznych z udziałem prawie 19 procent oraz produkcja metalowych wyrobów gotowych z udziałem niemal 13 procent. Łącznie na te trzy działy przemysłowe przypada około trzech czwartych robotów funkcjonujących w polskim przemyśle. Pod względem ilościowym najważniejszymi sektorami dla wzrostu liczby robotów w polskim przemyśle są działy najbardziej zrobotyzowane, czyli przemysł motoryzacyjny, produkcja wyrobów metalowych oraz produkcja wyrobów z gumy i tworzyw sztucznych. Rosnące zapotrzebowanie na roboty w tych trzech działach przemysłowych jest głównym czynnikiem wzrostu liczby robotów w polskiej gospodarce. Warto także zwrócid uwagę na przemysł spożywczy, który jak dotąd jest jeszcze działem słabo zrobotyzowanym, niemniej jednak przedsiębiorstwa z tego sektora zaczynają w coraz większym stopniu dostrzegad szanse rozwojowe, jakie może przynieśd ich zakładom robotyzacja produkcji. 6\nWpływ robotyzacji na konkurencyjność polskich przedsiębiorstw (II edycja raportu)\nWpływ robotyzacji na konkurencyjność polskich przedsiębiorstw (II edycja raportu) Krzysztof Łapiński, Marcin Peterlik, Bohdan Wyżnikiewicz Warszawa, a, październik ik 2015 Spis treści Wstęp 5 1. Robotyzacja\nWpływ robotyzacji na konkurencyjność polskich przedsiębiorstw. Krzysztof Łapiński, Marcin Peterlik, Bohdan Wyżnikiewicz Warszawa, maj 2013\nWpływ robotyzacji na konkurencyjność polskich przedsiębiorstw Krzysztof Łapiński, Marcin Peterlik, Bohdan Wyżnikiewicz Warszawa, maj 2013 Spis treści Wstęp 4 1. Robotyzacja produkcji przemysłowej w Polsce\n2017: W jakie technologie inwestują firmy produkcyjne w Polsce? RAPORT ASTOR\n2017: W jakie technologie inwestują firmy produkcyjne w Polsce? RAPORT ASTOR W minionym roku po raz pierwszy odczuliśmy jako Polacy i Europejczycy, że pewne trendy nie przejdą bez echa i nie pozostaną\nTendencje rozwojowe sektora usług w Polsce po przystąpieniu do Unii Europejskiej\n105 Rozdział 5 Tendencje rozwojowe sektora usług w Polsce po przystąpieniu do Unii Europejskiej Robert Nowacki Katarzyna Wasilik Zainteresowanie problematyką sektora usług wiąże się z jego znaczeniem dla


500. stoisko Faktorii Win w sklepach Grupy Eurocash - Handel tradycyjny - Wiadomości\n500. stoisko Faktorii Win w sklepach Grupy Eurocash\n8 lipca 2014 13:46\nGrupa Eurocash otworzyła właśnie w Poznaniu przy ul. Libelta swoją 500. półkę Faktorii Win.\nJP Morgan podniósł cenę docelową Eurocashu do 33,8 zł\nKoncept Faktorii opiera się na podziale win ze względu na konkretne okazje, dla których dedykowane są poszczególne marki. Faktoria Win powstała po to, aby ułatwić klientom podejmowanie decyzji podczas kupowania wina.\nEurocash RSS Faktoria Win RSS wina RSS


Rower ROMET Jubilat 3 - CentrumRowerowe.pl\nRower ROMET Jubilat 3\n-20% 2 499 zł\nRower BH Ibiza\nRower ROMET Jubilat 3 - specyfikacja\nManetki Shimano Nexus SL-S41E\nOpony p/t Deestone 24×1,75"\nWspornik kierownicy aluminiowy składany\nPedały VP-F55 składane\nOświetlenie przód JY-7093 LED 30 lux / tył JY-397 LED\nKod produktu DD142964\nKod EAN 5907782734169\nWaga produktu 16,70 kg\nJubilat 3 jest rowerem typowo miejskim zaprojektowanym przez polską firmę Romet. Jest to flagowy model z tej serii wykonany z największą starannością. To doskonały wybór dla osób chcących płynnie przemieszczać się po mieście i nie martwić korkami. Jubilat 3 został tak skonstruowany, by użytkownik nie musiał martwić się konserwacją i serwisowaniem, a jednoślad służył mu bezproblemowo przed długie lata.\nRury zostały poprowadzone prosto i nisko, aby można było wygodnie wsiadać i zsiadać, nawet w sytuacjach wymagających szybkiej reakcji. Dodatkowo rama została wykonana z aluminium, zapewniającego konstrukcji nie tylko bardzo dużą wytrzymałość, ale również zmniejszającego jej wagę. To jedyny rower z serii Jubilat, w którym zdecydowano się zastosować tę innowację.\nWspornik kierownicy, również wykonano z aluminium, a także składane pedały – model VP-F55. Jest to spore ułatwienie, jeśli rower chce się przenieść lub schować. Nie tylko łatwiej go złapać, ale również zajmuje on mniej miejsca.\nJednoślad posiada napęd 1x3 zagwarantowany przez przerzutkę tylną Nexus 3 wyprodukowaną przez japońską firmę Shimano, od lata tworzącą bezawaryjne i proste w eksploatacji części.\nW razie gwałtownych wydarzeń na drodze przydać mogą się hamulce V-breake Alhonga oraz Torpedo, zapewniające wystarczającą siłę hamowania, by nie martwić się o swoje i innych uczestników ruchu drogowego bezpieczeństwo.\nJubilat 3 otrzymał fabrycznie pełne wyposażenie przydatne podczas jazdy miejskiej. Nabywca otrzymuje przednie i tylne oświetlenie, błotniki oraz bagażnik umożliwiający wygodne transportowanie np. zakupów, torebki czy torby z przedmiotami niezbędnymi w pracy.\nWzrost 155 - 185


Większość dziewczyna chciałaby wyglądać szczególnie fajnie latem - Artystyczne stylizacje\nWiększość dziewczyna chciałaby wyglądać szczególnie fajnie latem\nArtystyczne stylizacje > Klasa-str > Dieta nie taka straszna > Większość dziewczyna chciałaby wyglądać szczególnie fajnie latem\nadmin Wrzesień 12, 2017 Dieta nie taka straszna dieta, kilogramy, owoce, warzywa\nNiemal każda dziewczyna chciałaby wyglądać wyjątkowo nieźle w lecie. Jeśli zaczynają zbliżać się wakacyjne miesiące, wiele dziewczyn zaczyna poszukiwać rewelacyjnej diety odchudzającej. Ogromną popularnością cieszą się takie witryny jak na przykład serwis z dietami. Jeżeli jednak chcemy pozbyć się nadmiaru tłuszczu po zimie, bez wątpienia warto postawić przede wszystkim na solidną i sprawdzoną dietę.\nBez wątpienia nie można wierzyć w cudotwórcze diety, które pozwalają na utratę mnóstwa kilogramów. Najczęściej wiążą się one z głodówką, po której powstaje szybki spadek masy ciała, a następnie efekt jo-jo. Jeżeli chcesz uniknąć takich nieprzyjemnych skutków dla organizmu, bez wątpliwości powinnaś unikać tego typu diet (dietografia.pl/). Należy pamietać, że nie wszystkie diety są szkodliwe. Praktycznie wszystkie sprawdzone diety opierają się na zdrowych zasadach.\nNajlepszą dietą jest na pewno zmiana swojego trybu życia. Jeżeli zaczniesz spożywać więcej warzyw i owoców, bez wątpienia szybko zauważysz świetne zmiany w swoim ciele. Taka zmiana niemalże nic nie kosztuje, a możesz zauważyć naprawdę rewelacyjne efekty. Jeśli planujesz schudnąć na wakacje, prawie nie ma na to lepszej pory – wiosną na rynkach zaczyna pojawiać się wiele sezonowych warzyw, które są wręcz przepełnione witaminami i\nmikroelementami, a w dodatku są mało kaloryczne. Jeśli chcesz zachować w swoim organizmie równowagę, powinnaś także zacząć ćwiczyć.\nNie musisz bynajmniej kupować karnetu na siłownię, jednak nawet niewielka aktywność fizyczna na pewno przyniesie rewelacyjne efekty. Twoje ciało bez wątpliwości stanie się bardziej sprężyste, dzięki czemu będziesz fantastycznie wyglądać w kostiumie kąpielowym. Praktycznie jedyną wadą takiego rozwiązania jest fakt, iż na rezultaty trzeba trochę poczekać – nie możesz liczyć na niebywały spadek wagi. Jeśli jednak zaczniesz się ruszać i dobrze odżywiać już na wiosnę, w lecie bez wątpliwości będziesz wyglądać świetnie. W dodatku zmiana trybu życia ponadto zaprocentuje w przyszłości i będzie Ci jeszcze długo służyć.