Muzyka klasyczna - Strona 5 - Gatunki muzyczne - Forum Audio.com.pl\nPrzez RoRo, 5 lutego 2016 w Gatunki muzyczne\nNo tak. Pod latarnią jest najciemniej. Już dawno nie odwiedzałem FANa. Prawie zapomniałem o tym sklepie. Wstyd. Widzę, że trzeba by się tam wybrać.\nJak mówią pod latarnią najciemniej. Podobnie było ze sklepem Lampy Elektronowe. Znalazłem w internecie, przejrzałem ofertę i myślę sobie, że inni mają dobrze, bo takie sklepy są w ich mieście. A Kielce, to dziura i tu nic nie ma. Patrzę na adres i oczom nie wierzę.\nA Blechacza, to kupię koncerty fortepianowe Chopina. Mam Zimermana i Pogorelića. Porównam sobie.\nChciałbym jeszcze mieć obydwa koncerty Chopina w wykonaniu mojego ulubieńca z XVII Konkursu Chopinowskiego, czyli Charlesa Richarda-Hamelina.\nJako jedyny grał w finale II Koncert Fortepianowy. Pewnie został lub zostanie wydany. Ale posłuchałbym obydwu w jego wykonaniu.\nNie wiem, czy są takie nagrania? Trzeba poszukać.\nKażdy ma swoich ulubieńców i coś w ich grze tak nam odpowiada, że inne wykonania nie zawsze do nas trafiają.\nWpszoniak polecił mi kiedyś Cztery Pory Roku Vivaldiego w wykonaniu Fabio Biondi'ego i Europa Galante. To jedno z najlepszych wykonań jakie mam.\nI na pewno jedno z najciekawszych. A mam w różnej formie kilkanaście. Muszę kiedyś policzyć.\nBardzo podobało mi się też głośna swego czasu interpretacja Nigela Kennedy'ego z Englisch Chamber Orchestra, wydana w 1989 roku.\nGrał inaczej niż niemal wszyscy do tej pory. Styl wykonania drapieżny, chwilami niemal rockowy ale też momentami bardzo nastrojowy, liryczny.\nA niedawno kupiłem jego "Vivaldi The New Four Seasons" (Sony 2014). I sam nie wiem czy pisać o tej płycie w tym dziale. Bo to nie jest kolejna interpretacja, tylko luźne nawiązanie do słynnego dzieła. Owszem mocno o nie oparta, ale nie można tego traktować jako kolejnego klasycznego wykonania.\nKennedy z jego New Four Seasons jest nowatorski i wręcz obrazoburczy. Dużo w tej muzyce wtrąceń, cytatów. Mieszają się style i wątki. Wiele tu zabawy, żartu, zaskakujących skojarzeń. Dużo elektronicznych wstawek, "surrealistycznych" sampli.\nTo jest jeszcze bardziej "odjechane" niż "Cztery Pory Roku" Richtera.\nKennedy momentami pieści uszy delikatnymi dźwiękami, by za chwilę przestraszyć... zresztą sami posłuchajcie.\nJeśli ktoś lubi eksperymenty muzyczne i jest na to otwarty, polecam. Ja mam ze słuchania tego dzieła mnóstwo frajdy.\nBardzo prosta a zarazem symboliczna w swojej wymowie jest okładka.\nNigel Kennedy lubi też być twórcą z tego widać/słychać. Jak wiecie nie należę do entuzjastów twórczego ślizgania się na sławie geniuszów. Swego czasu ten sam skrzypek (umiejętności, muzykalności nikt mu nie zabierze) zinterpretował utwory Hendrixa, a póżniej The Doors... Hendrix był może i fascynujący, a jeśli nie to przynajmniej interesujący, ale utwory The Doors w interpretacji "szalonego" skrzypka to o kitsch się otarły. Od tego momentu przestałem go słuchać...\nPłyt o których piszesz nie znam. Ale większość artystów ma chwile słabości. Może i Kennedy'emu się przytrafiło przy The Doors.\nKażdy wykonawca, interpretator czy inspirujący się twórca jakoś tam "ślizga" się na sławie geniuszów.\nAle może po prostu tak go ta muzyka fascynuje, że nie może od niej uciec. I po próbie/próbach zagrania w klasyczny sposób jakiegoś dzieła decyduje się także na własną muzykę inspirowaną pięknem prawzoru.\nNie należy chyba z niechęcią podchodzić do takich prób?\nSłyszę, że nie zawsze takie inspirowane dzieła można odbierać pozytywnie. Ale jest mnóstwo bardzo ciekawej tego typu muzyki.\nJa nie jestem ortodoksyjny. Lubię klasyczne ale także bardzo odległe od zapisu nutowego w formie i treści wykonania.\nTym bardziej, że wiele purystycznych i bardzo klasycznych interpretacji w ogóle na mnie nie działa. Nie widzę sensu, powodu z jakiego powstały.\nPoza oczywistym, że muzycy i ludzie z wytwórni płytowych muszą się z czegoś utrzymać.\nPanowie imponujecie mi. Z szanownych powyżej wymienionych, mogę coś powiedzieć jedynie o N. Kennedy i jego "New Four Seasons", z naciskiem na coś. Kennedy to punkowiec któremu nie zależy na trzymaniu się kanonów. Gra muzykę którą lubi, na instrumencie na którym umie grać. Mieszając style uwspółcześnia ją. Może czyni strawniejszą dla osób mniej osłuchanych, młodych. Jego covery otwierają Vivaldiego na nowych słuchaczy. Lubi Kraków i często koncertuje w Filharmonii.\n...Kennedy... Może czyni strawniejszą dla osób mniej osłuchanych, młodych. Jego covery otwierają Vivaldiego na nowych słuchaczy.\nOczywiście wolno mu. Może być tak jak piszesz Pboczku. Wolno Angelusowi lubić, a mnie wolno nie lubić. A kaj by dyskusja była gdyby wszystkim się ino jedno podobało?\nOj nudno by było jak w Pcimiu Dolnym pod koniec lutego\nMyślę drogi Wpszoniaku, że czasem zamykasz się na fajną muzykę w swym ortodoksyjnym jej pojmowaniu.\nNie to bym Ci przyganiał. Bo jak napisałeś wolno Ci. I ja to szanuję. Ale czasem szkoda się nie zabawić.\nPrzecież to nie jest jakieś religijne wykroczenie.\nChoć nieraz jak czytam Twoje (i nie tylko Twoje, bo i np. Milesa) wpisy na temat muzyki, to się zastanawiam, czy aby na pewno nie.\nI to znów nie zarzut. Bo sam bez muzyki nie potrafię żyć. Ale jakiś czas temu pozwoliłem sobie na szerszy jej odbiór.\nMając ciągle świadomość jaka muzyka jest na piedestale, jacy kompozytorzy, jacy wykonawcy.\nChoć Nigelowi K. nie mam nic do zarzucenia. Dla mnie to geniusz, którego jedną z kończyn są skrzypce.\nTak, że posłuchaj czasem tych eksperymentalnych nagrań. Są w nich piękne momenty, chwile dla których warto żyć.\nAle wiem, że Ty to wiesz. Tylko lubisz się czasem podroczyć.\nMuzyka ma wiele barw, odcieni. Więc dlaczego my, jej wielbiciele, słuchacze mielibyśmy być szarzy i nijacy?\nPboczek, ładnie napisałeś o Kennedym i jego płycie. W sumie się z Tobą zgadzam. Dopowiedziałeś to o czym ja nie napisałem.\nTak. On jest takim punkowcem muzyki klasycznej. Ale w przeciwieństwie do typowych punkowców, jest wirtuozem instrumentu.\nMa wyczucie, smak. I potrafi to udowodnić we fragmentach, gdzie gra lirycznie i ujmująco.\nGra muzykę którą lubi, na instrumencie na którym umie grać. Mieszając style uwspółcześnia ją. Może czyni strawniejszą dla osób mniej osłuchanych, młodych. Jego covery otwierają Vivaldiego na nowych słuchaczy.\nIdeę Twojej wypowiedzi Pboczku rozumiem, często w takich przypadkach "usprawiedliwia" się artystę mówiąc, że zanosi trudną sztukę pod strzechy. Jednakże przykład Antonio Vivaldiego najlepszy do przedstawiania tej koncepcji nie jest - bo czyż istnieje klasyka przystępniejsza w odbiorze niż twórczość Rudego Księdza? Spotkałem się kiedyś z określeniem, że Antonio Vivaldi "to taki Ricky Martin tamtych czasów". Utkwiło mi to w pamięci, choć to już chyba przesadne porównanie.\nMyślę, że Nigel Kennedy nowych słuchaczy na Vivaldiego nie otworzy. Myślę, że ani mu to było w głowie gdy nagrywał tą muzykę. To prędzej twórczość dla świadomego, ciekawego odbiorcy.\nCo zaś się tyczy krzewienia klasyki poprzez nadawanie jej przystępniejszej formy: pamiętacie skrzypaczkę Vanessę Mae? Brrr, tym razem to chyba ja przesadziłem...\nNatomiast w kwestii nieszablonowego podejścia do klasycznych utworów - zajrzyjcie do postu numer 39 w niniejszym wątku...\nRóżnice zdań wzbogacają, i by wymiana myśli nie kończyła się zbyt szybko, nawet trzeba je prowokować.\nPod strzechy Kennedy ze swoją muzyką nie trafi, ale dociera do innego niż niż klasyczny kręgu odbiorców.\nRicki Martin ... dobre, Vanessa Mae - Brrr.\nKtórą porę roku wybieracie?\nMiles, takie granie, które trafia do większego kręgu odbiorców nie zawsze jednak wynika z chęci przypodobania się szerszej publiczności.\nWypływa to nieraz po prostu z podejścia danego muzyka, kompozytora, wykonawcy do pewnych schematów myślenia o muzyce.\nMyślę, że w przypadku takich dzieł jakie stworzył Kennedy czy Richter niczego nie trzeba "usprawiedliwiać".\nIle to razy na przestrzeni wieków jakieś nowe spojrzenie na muzykę nie było rozumiane a nawet wyśmiewane.\nŻe to niezgodne z kanonami, że zbyt proste.\nVivaldi był przystępny, jest przystępny. Ale na pewno nie był nigdy Ricky Martinem. Bo to była i jest muzyka dla pewnego tylko kręgu ludzi. Jednak elitarna. Górale czy Mazurzy w dawnych czasach (ani raczej dziś) nie grywali Vivaldiego w wolnych chwilach, czy tym bardziej ku uciesze publiczności. Grało się popularne piosenki do śpiewania i tańczenia. Najlepiej z przytupem.\nMistrz Antonio już trafił pod strzechy. Dziś co prawda są to dachówki, blachodachówki, papa. Ale tacy odbiorcy jak ja, potomkowie rolników i robotników, pod tymi "strzechami" słuchają tej muzyki.\nA muzyka się zmienia, ewoluuje. To znaczy pojawiają się nowe trendy, gatunki. Pojawiły się też nowe instrumenty, środki wyrazu.\nŚwietnie jest posłuchać dawnej muzyki, tradycyjnie wykonywanej, choć nie zawsze na tradycyjnych już (dopowiadających epoce) instrumentach.\nTo też jakieś odstępstwo, prawda?\nDlaczego mielibyśmy odmawiać sobie słuchania takiej nowocześnie podanej, eksperymentalnej muzyki?\nJa nie twierdzę, że mamy tego słuchać zamiast, ale proponuję by było to również.\nUważam też, że Pboczek ma dużo racji, iż może to poszerzyć krąg odbiorców. Może kogoś taką drogą przywieść do klasyki.\nNa swoim przykładzie wiem, że gdyby nie rockowy okrzyk "One, two. One, two, three, four" i równie rockowe rytmy w utworze "American Garage" Pat Metheny Group, to jeszcze pewnie długo nie sięgnąłbym po jazz.\nO, właśnie puściłem to mojemu niespełna półtorarocznemu synkowi i zaczął podrygiwać w rytm muzyki.\nW pracy wiele osób słucha disco-polo. Tam spotkałem się z opinią, że puszczają to dzieciom, bo każde dziecko lubi d-p. Zgroza\nStwierdziłem, że ja mojemu nie puszczam i nie zamierzam. Ale to osobny temat.\nCo do muzyki klasycznej, zwanej często poważną, to też słyszałem w muzyce rockowej, której kiedyś niemal wyłącznie słuchałem, wiele cytatów z klasyki.\nI to mnie zaciekawiło. Jak brzmi całość, oryginał. Dlatego też nieśmiało sięgnąłem po klasykę, przez takie rockowe i nie tylko cytaty/inspiracje.\nDlatego wierzę, że na przykład Kennedy również może zachęcić do słuchania tradycyjnie, klasycznie podanej muzyki poważnej.\nJak zrobił to 27 lat temu po raz pierwszy, też nieco inaczej ją pokazując. Oto notka z recenzji.\nWspomniana płyta Nigela Kennedy'ego ukazała się 25 września 1989 roku na winylu, CD oraz kasecie. Stała się największym bestsellerem w historii muzyki klasycznej. Nagrania zarejestrowano w listopadzie 1986 roku w kościele St John-at-Hackney w Londynie. Wydawnictwo spotkało się z niespotykanym do tej pory zainteresowaniem melomanów i mediów. Dzieła Vivaldiego, 12 krótkich, trzyminutowych erupcji, zarejestrowano specjalnie z myślą o radiu. Po raz pierwszy w historii, techniki mainstreamowego marketingu muzycznego zostały zastosowane na polu muzyki klasycznej. Dzięki nim Nigel Kennedy był wszechobecny w mediach.\nVanessa Mae? Miałem kiedyś jej płytę. Na mdłości mnie brało. Z trudem posłuchałem całości, próbowałem następnie kilka razy, choć wyrywkowo sprawdzić, bo może nie miałem tamtego dnia nastroju itp. A później oddałem jakiejś koleżance, która była tym zachwycona.\nTłumaczę dlaczego jednak posłuchałem. Bo tak mam. Mogę się później o czymś wypowiadać, jeśli to poznam. A nie na zasadzie, że usłyszę fragment albo nie i krytykuję.\nCo zaś się tyczy krzewienia klasyki poprzez nadawanie jej przystępniejszej formy: pamiętacie skrzypaczkę Vanessę Mae? Brrr....\nJa pamiętam! Świetnie jeździ na nartach... Bodaj chciała, lub miała wystąpić na olimpiadzie.\n....takie granie, które trafia do większego kręgu odbiorców nie zawsze jednak wynika z chęci przypodobania się szerszej publiczności.\nŻe to niezgodne z kanonami, że zbyt proste....\nW Londynie były trzy opery- jedna prowadzona przez Georga Friedricha Haendela, druga przez Nicola Porporę (z zespołem wielkich śpiewaków jak Farinelli, Senesino), a trzecia to nietypowe dzieło, wystawiane wielokrotnie i będące między innymi reakcją na opery Händla i Porpory. Opera balladowa "Beggar's opera" Johna Gaya. Włóczęgi, poety, dramaturga i eseisty zarazem. Rozczarowany życiem i korupcją polityczną napisał sztukę rozgrywającą się w świecie podziemnego Londynu, której bohaterami są ulicznice, złodzieje, sutenerzy... Po prostu biedacy, których spotkać można w ciemnych zaułkach, na sali sądowej lub pod szubienicą. Sztuka była sentymentalną z domieszką groteski i zjadliwej satyry. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że muzykę tworzyły kilkadziesiąt znanych arii i ballad różnych kompozytorów, między innymi Händela. Całość zaaranżował Johann Christoph Pepusch. Wszyscy- Haendel, Popora i Pepush są wymieniani przez encyklopedie. W czasie gdy żyli każda z oper była tworzona z myślą o konkretnym odbiorcy. Można by rzec, że myślenie była za każdym razem komercyjne... Jednak czy "Beggar"s opera" powstałaby bez Haendla? Nie!\nTak Wojtek, masz rację. Bez geniuszy i tuzów muzyki niejeden projekt by nie miał szans na powodzenie.\nPrzychodzi mi tu na myśl David Bowie. Wiem, to człowiek nie od klasyki. Ale dobry przykład.\nPotrafił świetnie pastiszować wszelkie style i gatunki muzyki popularnej, rozrywkowej.\nPoczątkowo go za to nie lubiłem. Doceniłem całkiem niedawno.\nInspirował się dokonaniami mistrzów i stworzył przy okazji swój styl. To wielkie osiągnięcie.\nKażdy muzyk czepie z dorobku poprzedników. A kto twierdzi, że jest inaczej, to po prostu kłamie.\nAlbo zupełnie nie jest świadomy wpływu poprzedzających go kompozytorów. W co nie też za bardzo wierzę.\nTak Angelusie, masz rację. Gdyby tak każdy z kompozytorów mieszkał na innej wyspie i gdyby siebie nawzajem nie słyszeli to stylu by nie utworzyli takiego czy siakiego. Nie byłoby też kontynuacji, która powstaje przez modyfikację tego co zastali... To zachacza przypomina plagiat. Mniej nagannym spoglądaniem wstecz są autoplagiaty. Na przykład gdyby przysłuchać się głównemu tematowi muzycznemu z finału IX symfonii Beethovena to okaże się, że tę linię melodyczną usłyszymy w dwu kompozycjach wcześniejszych- w pieśni Gegenliebe oraz Fantazji c-moll na fortepian, chór i orkiestrę op. 80. Możnaby rzec- trzy kroki do doskonałości. Haendel nie byłby w stanie "wytrzepywać z rękawa" oper gdyby nie modyfikował tego co sam "spłodził" tydzień wcześniej. Beethoven chciał doskonalić i to robił, a Haendel po to by móc dać zatrudnienie śpiewakom, muzykom, a sobie pieniądze...\nKtoś parę postów wcześniej krytykował Vanessę Mae - faktycznie, o ile gra klasycznie, to pokazuje sporą wirtuozerię, ale w tych około-popowych kawałkach to jest to... mierne... Wraca jak bumerang pytanie, czy sztuka wysoka powinna edukować i wymagać, czy też ma zniżać się do gustów słuchaczy Akcentu itp.\nCo do słuchania klasyki - polecam wizyty w pięknym NFM we Wrocławiu, główna sala robi wrażenie. Ćwiczę czasem w tych mniejszych, może niedługo zagram i na dużej scenie\nZastałem w ostatnim Wieczorze płytowym Ludwiga van Beethovena Symfonia nr 5, dyr. Carlos Kleiber. Znam tą Symfonię - wyłącznie znam tylko ją - z dyrygentury Wilhelma Furtwanglera.\nJuż w audycji, przy pierwszej części usłyszałem inne tempo. W trzech kolejnych, u obu jest takie samo. Po audycji porównywałem znowu i tak mi się wydaje. Jak dla mnie Kleiber prowadzi w niej orkiestrę szybciej. Czy to tylko wrażenie? Znacie te wykonania?\nPboczku drogi, a czemu Ty czasów nie zmierzył? Ja zmierzył (bo mam obie wersje) i oto wyniki-\nCarlos Kleiber / Vienna Philharmonic Orchestra-\n1. Allegro con brio 7:28\n2. Andante con moto 10:00\n3. Allegro 5:10\n3. Allegro 11:01\nWilhelm Furtwangler / Vienna Philharmonic Orchestra\nMiałeś rację- Kleiber to "sprinter".... Oba wykonania wspaniałe!!!\nNie zmierzyłem, bo tak nie pomyślałem. Przyzwyczajony jestem do utworów nie klasycznych, gdzie czas wykonania wcale nie musi oddawać tempa. Ale zobacz, czasy pokazują że on z całością "leci", a mnie się wydawało że tylko 1. Allegro con brio jest wyraźnie szybsze. W pozostałych takiej różnicy nie słyszałem, zwłaszcza w moim ulubionym 3. Allegro. Wsłucham się.\nNo w sumie nie z całością "leci", tylko z 3/4 cz.\nW jednej z powieści Kurta Vonneguta (nie powiem w której bo czytałem to ze dwadzieścia lat temu i nie pamiętam na 100%) jeden z bohaterów został scharakteryzowany w mniej więcej taki oto sposób (to nie cytat): -Ten nieszczęśnik słuchał Piątej Symfonii Beethovena na 45 rpm (zamiast 33 1/3 rpm) nie widząc różnicy...\nZ kolei kilka dni temu w PR2 odtworzono fragmenty różnych opowieści snutych przez Jerzego Waldorffa. Arcyciekawe. Nieodżałowany mistrz słowa opowiadając o początkach radiofonii w Polsce wspomniał m.in., że kiedyś odtworzono przez pomyłkę utwór Szymanowskiego od końca i nikt się nie zorientował...\nTak więc Pboczku, czujność jest wskazana. Lub otwartość na nowe doświadczenia.\nMiles co racja to racja, przy takiej pamięci słuchowej muszę uważać na obroty.\nDziś w planie Koncert skrzypcowy D-dur op. 77 Johannesa Brahmsa w wykonaniu Gyehee Kim. Możecie zazdrościć!\n...dam znać jak wrażenia\nKoncert skrzypcowy D-dur op. 77 Johannesa Brahmsa[/b] w wykonaniu Gyehee Kim.\nNo.... Będzie to ŁADNA sztuka. Jużem zazdrośnika kawał.\nRzadko się tu odzywam, choć bezustannie dużo ciekawej muzyki klasycznej poznaję. Zatem postaram się jednak choć od czasu do czasu krótką notkę o jakimś ciekawym utworze zamieścić.\nSergiusza Rachmaninowa wskutek swojego niedouczenia kojarzę głównie z fortepianem. Preludia,wariacje, wspaniałe koncerty fortepianowe. Nie tak dawno zresztą miałem okazję wysłuchać jego III Koncertu fortepianowego d-moll op.30 w wykonaniu rosyjskiej pianistki Walentiny Jewgiejewny Igoszyny - była to wielka uczta.\nJednak ostatnio nadarzyła się okazja do poznania części dorobku symfonicznego tego wielkiego kompozytora. II Symfonia e-moll op.27 zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Przyznam się, że nie jestem wielkim miłośnikiem symfonii. Wolę utwory koncertujące, nie wspominając o kameralistyce, bo to już zupełnie inna para kaloszy. Omawiany utwór wyróżnia się długością (ponad godzina), ale czas trwania w żaden sposób nie przełożył się w moim przypadku na znużenie. Powiem tak: jako miłośnik rocka progresywnego przeżyłem wspaniałe emocje!\nTeraz zastanawiam się nad płytą. Może to wykonanie?:\nCzy współczesnej opery należy się bać? Nie! Bo:\n"W 2016 roku Christina Pluhar skomponowała i zaaranżowała muzykę do opery „Orfeo Chamán” (Erato, nr kat.- 0190295969691). Libretto zaadoptowane zostało przez Pluhar i Rolfa i Heidi Abderhalden z „El jaguar de Orfeo” Hugo Chaparro Valderramy. Dawny mit o Orfeuszu, wyśpiewywany jest w oparciu o muzykę barokową, tradycyjne pieśni z obszaru od Ameryki Południowej po Sycylię. Rolę Orfeusza gra niewidomy argentyński śpiewak i gitarzysta Nahuel Pennisi. Rolę Eurydyki otrzymała Luciana Mancini, Vincenzo Capezzuto gra: Butesa i Nahuala, a Emiliano Gonzalez Toro- Aristea.\nPrzestawienie „Orfeo Chamán” zostało zamówione przez Teatro Mayor Julio Mario Santo Domingo (Bogotá, Kolumbia) i miało swoją premierę w 2014 roku (inscenizację tę można obejrzeć na bonusowej płycie DVD dołączonej do albumu). Opera Christiny Pluhar przedstawia szamanistyczną stronę legendarnego muzyka, który dla miłości udaje się w podróż do piekieł. Kolumbijski poeta Hugo Chaparro Valderrama w „El jaguar de Orfeo” splata grecką legendę z mitologią prekolumbijską, opowiadając historię, która wysyła bohatera nie do Zaświatów, ale w szamańską podróż towarzyszącą Nahualnemu- azteckiemu przewodnikowi duchowemu. A więc Chamán, symbolizuje świat duchów, do którego wszedł Orfeusz by odzyskać Eurydykę. Akcję osadzona jest w Ameryce Łacińskiej, a skromna scenografia, oparta w dużej mierze na kolorach nie odrywa widzów-słuchaczy od doskonałych wokalistów. Pluhar stworzyła partyturę w duchu barokowego pasticcio (****). Sama skomponowała wiele fragmentów, w stylu fuzji latynoamerykańskiego baroku, często wykorzystując istniejące melodie lub linie basu; passacaglia i chaconne przekształcają się w sambę lub rumbę. Operę otwiera powoli rozwijany akord na lutni; później dołączają się różne dźwięki śpiewu, brzęczenia, grzechotania co przywołuje krajobraz dżungli. Styl barokowy i latynoamerykański doskonale się uzupełniają, może dlatego, że mają tak wiele wspólnego- poleganie na improwizacji, rytmiczną i harmoniczną różnorodność, formy taneczne oraz znaczenie instrumentów strunowych szarpanych. Argentyński piosenkarz i autor tekstów Nahuel Pennisi oswaja dzikie bestie jako Orfeo uzbrojony wyłącznie w gitarę. W duecie z Eurydyką- „Romance de la luna tucumana”, w jego własnej aranżacji piosenki Argentyńczyka Pedro Aznara, prezentuje unikalną metodę gry- na gitarze usytuowanej poziomo na kolanach. Pennisi dysponuje delikatnym wysokim głosem o żałobnym charakterze, który idealnie pasuje do tragicznej postaci, którą gra. Przeciwieństwem jest mezzosopranistka Luciana Mancini- o ognistym temperamencie Eurydyką. Mancini jest wyszkoloną pieśniarką operową, ale potrafi również doskonale radzić sobie z materiałem folkowym (brzmi wtedy bardzo autentycznie).\nTowarzysz Orfeusza- istota z mitologii Azteków, grana przez Vincenzo Capezzuto ma słodki alt, który jest tak przekonująco kobiecy, że aż nie do uwierzenia gdy zobaczymy na ekranie TV lub na scenie, że to przecież mężczyzna. Fascynujące jest to, że mieszanka gatunków w muzyce Pluhara, która składa się tak naprawdę wyłącznie z oryginalnego materiału z wyjątkiem kilku tradycyjnych melodii tanecznych, a efekt jest bardzo stylowy. Wydaje się, że słuchacz ma do czynienia z materiałem sprzed setek lat, to robi duże wrażenie. Akompaniament zespołu L’Arpeggiata, od prostych basowych kawałków po harmonie ludowe, są zróżnicowane, a jednocześnie bardzo spójne. Do doskonalej jakości dźwiękowej Pluhar i jej towarzysze zdążyli już przyzwyczaić, więc omawiać nie będę"\nWięcej o Christinie Pluhar i jej zespole- L’Arpeggiata znajdziesz (drogi melomanie) tu: http://wpszoniak.pl/portfolio/nagrania-jakosciowo-wybitne-2/\nEdytowano 6 kwietnia przez wpszoniak


Kino Pod Baranami: Baranki Dzieciom (zima 2019): Baranki w niemym kinie\nBaranki Dzieciom (zima 2019): Baranki w niemym kinie\n2019-12-08 3793 Y\nBARANKI W NIEMYM KINIE\n- 20. Festiwal Filmu Niemego\nPODRÓŻ NA KSIĘŻYC z muzyką na żywo (zespół SALK)\noraz warsztaty udźwiękowienia filmu\nniedziela, 8 grudnia 2019, godz. 11.00\nW niedzielę, 8 grudnia zapraszamy najmłodszych widzów na 20. Festiwal Filmu Niemego. W ramach specjalnego wydarzenia dla maluchów odbędzie się pokaz filmu Podróż na Księżyc z 1902 roku! Akompaniować na żywo będzie zespół SALK. Po seansie dzieci wezmą udział w warsztatach udźwiękowiania filmu - same skomponują muzykę do filmu niemego.\nPODRÓŻ NA KSIĘŻYC | A TRIP TO THE MOON | LE VOYAGE DANS LA LUNE\n(Georges Méliès) FR 1902, 15'\nSześciu badaczy zostaje wysłanych w lot na Księżyc. Ich statkiem kosmicznym jest olbrzymi pocisk, wystrzelony ze specjalnie skonstruowanej armaty. Lądowanie na Srebrnym Globie przebiega w dość nieoczekiwany sposób - lśniąca rakieta wbija się w oko ziemskiego satelity. Jednak prawdziwe niespodzianki czekają astronautów dopiero pod powierzchnią Księżyca - członkowie ekspedycji natrafiają tam na gigantyczne grzyby oraz niezbyt przyjaźnie usposobionych Selenitów. W starciu z nimi egzamin zdaje pewien elegancki element garderoby.\nPodróż na Księżyc to pierwszy w historii film science fiction. Przyniósł on międzynarodową sławę jego twórcy Georges'owi Mélièsowi - iluzjoniście, jednemu z ojców kina, prekursorowi efektów specjalnych, który wniósł do sztuki filmowej magię i ekstrawaganckie pomysły. Powstały dwie wersje obrazu: czarno-biała oraz barwna, ręcznie kolorowana, która aż do 1993 roku była uznawana za zaginioną. Odnaleziona w barcelońskiej Filmoteca de Catalunya, została odrestaurowana w 2011 roku i udostępniona publiczności. Teraz widzowie mają okazję cieszyć się Podróżą na Księżyc w kolorze.\nPartner: Institut Français Pologne\n- muzyka na żywo | live music: SALK\nZespół zaistniał w pokoju, dosłownie. Pełna nazwa: Selkie & Lighthouse Keepers, stworzona została w tym samym pomieszczeniu, w którym w dalszym ciągu powstają pierwsze szkice utworów. SALK to elektroniczna ryba głębinowa, stworzona przez trzech muzyków i poetę. Zespół powstał pod koniec 2015 roku w Krakowie i w piątym miesiącu swojego istnienia dołączył do szeregów warszawskiej wytwórni NEXTPOP. 21 kwietnia 2017 roku ukazał się ich debiutancki album Matronika.\nTylko w ubiegłym roku SALK miał okazję wystąpić na imprezach takich jak Open'er Festival, Off Festival, Spring Break, Seazone Showcase, Alterfest czy Warsaw Music Week. W sierpniu zespół odwiedził Islandię, gdzie zagrał trzy koncerty, w tym jeden na festiwalu Fiskidagurinn Mikli, czyli Festiwalu Ryb.\nKamilem Kwidziński - teksty\nMarcela Rybska - wokal, instrumenty klawiszowe\nMichał Sarapata - bas, syntezator\nMateusz Sarapata - elektronika, efekty dźwiękowe\nPo pokazie odbędą się warsztaty muzyczne dla dzieci - maluchy samodzielnie skomponują muzykę do filmu niemego!:)\nBARANKI DZIECIOM: ZIMA 2019 - PROGRAM:


» Warszawska Gymkana GP już w sobotę!\nW odróżnieniu od dwóch poprzednich rund, sierpniowa będzie mieć miejsce w Warszawie, na parkingu przy CHT Marywilska 44. Wstęp i udział jest bezpłatny.\nCykl imprez Gymkhana GP został zainicjowany przez szczecińską motoFUNdację, a dwie pierwsze tegoroczne edycje zostały przez nią zorganizowane w maju i lipcu właśnie w Szczecinie. Trzecia impreza, oparta na tych samych założeniach, organizowana jest w porozumieniu z motoFUNdacją przez Honda Motorista i GymkhanaPolska.pl. Do organizacji zawodów ponownie przyłączyła się Honda Poland, między innymi udostępniając sprzęt pomiarowy. Patronem medialnym imprezy jest MotoRmania.\nWzorem zawodów japońskich, w Gymkhana GP zawodnicy klasyfikowani są w dwóch kategoriach – „amatorów” i „doświadczonych”. W tej pierwszej startują debiutanci oraz ci, którzy dotąd uczestniczyli tylko w zawodach lokalnych. Do drugiej kwalifikowani są zawodnicy mający doświadczenie w ubiegłorocznych rozgrywkach Honda Gymkhana, oraz ci, którzy zwyciężyli w kategorii amatorów w poprzednich edycjach Gymkhana GP. Innowacją jest też możliwość zapoznawania się z trasą konkursową na wrotkach, rolkach lub hulajnogach, co daje mnóstwo uciechy zarówno zawodnikom jak i widzom.\nNa zwycięzców obu kategorii czekają cenne nagrody, m. in. rękawice Skeleton Cross, maska neoprenowa i inne gadżety ufundowane przez Modeka Polska. Atrakcją dodatkową będą pokazy stuntu, wykonywane przez grupę Street Style Team. Profesjonalny komentarz zapewnia znany wszystkim bywalcom zawodów ogólnopolskich Daniel Kisiel – dziennikarz z Trójmiasta, który komentuje gymkhanę w Polsce od samego początku jej powstania.\nRejestracja online nadal jest otwarta – na stronie gymkhana-gp.pl i o ile limit miejsc się nie wyczerpie, można też będzie rejestrować się w g. 9:00 – 12:00 w dniu imprezy. Decyduje kolejność zgłoszeń, więc nie zwlekajcie na ostatnią chwilę. Na stronie znajdziecie też harmonogram zawodów.\nFinałowa, czwarta runda GymkhanaGP zorganizowana będzie przez motoFUNdację w Szczecinie 21 września.


Calisia.pl - Julia Maik z medalami Mistrzostw Polski Seniorów w pływaniu\n2021-12-02 11:30:00 KKS Włókniarz 1925 Kalisz\nJuż pierwszego dnia Zimowych Mistrzostw Polski Seniorów, Młodzieżowców i Juniorów 17-18 lat w pływaniu rozgrywanych w Bydgoszczy reprezentantka KKS Włókniarz 1925 Kalisz Julia Maik wywalczyła dwa seniorskie medale mistrzostw kraju.\nNajpierw sięgnęła po brąz na dystansie 50 m stylem dowolnym osiągając w wyścigu finałowym rezultat 24.87 s. Najszybsza w wieczornym finale zgodnie z przewidywaniami była medalistka mistrzostw Europy i finalistka Igrzysk Olimpijskich w Tokio na tym dystansie Katarzyna Wasick reprezentująca barwy AZS AWF Katowice, która uzyskała rezultat 23.37 s. Zaledwie o dwie setne sekundy szybciej od Julii Maik finiszowała druga na mecie broniąca tytułu mistrzowskiego Kornelia Fiedkiewicz z Juvenii Wrocław. Natomiast tylko dwie setne sekundy po pływaczce KKS do mety dotarła czwarta zawodniczka - Anna Dowgiert z Warty Poznań.\nTrzy kwadranse później Julia Maik stanęła do finałowej rywalizacji na dystansie 100 m delfinem i sprawiła dużą niespodziankę sięgając po tytuł „seniorskiej” wicemistrzyni Polski. Podopieczna trenera Dominika Grudzińskiego ustanowiła przy tym znakomity rekord życiowy wynikiem 59.13 s. Po złoty medal na tym dystansie sięgnęła „olimpijka” z Tokio Paulina Peda z AZS AWF Katowice z rezultatem 58.00 s. Brąz przypadł pływaczce UKS GIM 92 Ursynów Gabrieli Herbrder (59.64s).\nSukcesy Julii Maik w seniorskiej rywalizacji przełożyły się na dwa złote medale mistrzostw Polski w gronie juniorek 17-18 letnich. Na 50 m stylem dowolnym reprezentantka KKS obroniła tytuł mistrzowski zdecydowanie wyprzedzając Kornelię Buszkę z UKS Bielany Warszawa oraz Wiktorię Celmer z Posnanii Poznań i Martynę Jabłońską z UKS Bielany Warszawa, które ex aequo wywalczyły brązowe medale. W konkurencji 100 m delfinem w rywalizacji juniorskiej na podium obok Julii Maik stanęły Gabriela Herbreder oraz Marianna Rydyńska z Piętnastki Bydgoszcz.\nWielkie gratulacje dla Julii Maik i trenera Dominika Grudzińskiego.


Syngio.eu » Produkty\nZnajdź drogę powrotną do auta lub schroniska!\nSprawdź maksymalną prędkość zjazdu!\nZapamiętaj trasę wycieczki!\nLokalizator GPS GlobalSat DG-102 to niezwykle wygodne urządzenie przydatne zarówno w turystyce i rekreacji, podczas uprawiania sportu, ale też w codziennym „miejski życiu”.\nOdnaleźć pozostawiony samochód zapamiętując jego położenie – wskaże nam kierunek i odległość, którą musimy przebyć, aby do niego powrócić. Można samodzielnie zapamiętać 5 punktów, do których urządzenia ma prowadzić. Pozwala odnaleźć zaparkowane auto podczas wyprawy na ryby lub wycieczki do lasu, albo na dużym parkingu pod supermarketem.\nOdnaleźć schronisko lub inne wskazane miejsce dzięki możliwości wprowadzenia punktów docelowych. Lokalizator pokaże kierunek oraz odległość do kolejnych punków.\nZapamiętać przebytą trasę, a potem dokonać jej szczegółowej analizy w specjalnej aplikacji i na mapach Google. Zapamiętywana jest przebyta ścieżka, ale też prędkość oraz wysokość, co pozwala kontrolować swoje wyniki. Możliwe jest zapisanie nawet wielodniowych wycieczek.\nAnalizować trasę dzięki wbudowanemu „komputerowi pokładowemu”.\nWskazywać północ dzięki wbudowanemu elektronicznemu kompasowi.\nWygodnie przeglądać i analizować zapisane trasy na dostarczonym oprogramowaniu lub w Google Earth.\nPamięć 45 tys. punktów podróży, która pozwala na zapamiętanie nawet kilkudniowych wycieczek.\nCzuły odbiornik GPS, który szybko i dokładnie określa położenie.\nElektroniczny kompas wspomagający nawigację do miejsc docelowych.\nWodoodporna (IPX4) obudowa pozwalająca na korzystanie z urządzenia nawet podczas opadów.\nUchwyt rowerowy do montażu na kierownicy.\nKabel USB pozwalający na wygodne przesyłanie danych do komputera i analizę na dołączonej aplikacji.\nWymienne baterie lub akumulatory AAA pozwalające na łatwe uzupełnianie źródła zasilania nawet, gdy nie mamy dostępu do sieci elektrycznej. Praca na jednym komplecie baterii jest możliwa przez maksymalnie ok. 15 h.\nAktywne zarządzanie pamięcią - możliwość zapisywania trasy z różnym interwałem – np. co 1 sekundę z analizą przemieszczenia co min. 10 m.\nNiewielkie wymiary i waga: 68 x 58 x 22 mm, 68 g.


Czym dokładniej jest iniekcja murów? - wsmwarszawa.pl\nJedną z najbardziej skutecznych metod izolacji murów jest iniekcja. Coraz popularniejsze to rozwiązanie, chyba we wszystkich krajach widać wyraźnie, że ludzie coraz bardziej przyzwyczajają się do tego, że jeżeli już brać się za izolację murów, to właśnie ta technologia jest prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Nie da się ukryć tego, iż bardzo istotny atut tego rozwiązania to po prostu bardzo duża skuteczność, a jednocześnie nie jest to metoda, która zajmuje wiele czasu. Do tego trzeba wspomnieć o tym, że to bardzo ekologiczna metoda, a raczej nie da się ukryć faktu, że dzisiaj ekologia bardzo się liczy. No i bardzo dobrze. Iniekcja murów… Czym jednak jest ona tak dokładnie? Zdajmy sobie sprawę z tego, że proces iniekcji murów występuje dzięki pomocy odpowiednich preparatów, które specjalista wprowadza w strukturę materiału – pod odpowiednim ciśnieniem. Wydaje się to nieco skomplikowane, ale wbrew pozorom jest to taka technologia, która wzbudza ostatnio bardzo duże zainteresowanie również dlatego, iż właśnie jest pod każdym względem prosta. Stosunkowo prosta, ale nie można akurat narzekać w żadnym razie na ten aspekt. Nie zastanawiajmy się dłużej, tylko skorzystajmy z tego rozwiązania.


Nie wiesz, co warto mieć w domowej szafce z lekami? Dzięki poniższym podpowiedziom szybko ją uzupełnisz - gamamed.biz\nNie każdy jest świadom, w co zaopatrzyć swą domową apteczkę. Jak najbardziej kupujemy wodę utlenioną, plastry, bandaże czy specyfiki przeciwbólowe, lecz na tym kończą się nasze pomysły. Chociaż niezaprzeczalnie niejednokrotnie cierpieliśmy na przeróżnego typu dolegliwości, przed udaniem się do apteki niełatwo nam jest sporządzić pełną listę wymaganych leków. Dlatego dobrze jest rozeznać się, co może być nam konieczne.\nPoza lekarstwami przeciwbólowymi są to z pewnością medykamenty pomagające w biegunkach związanych z nieprawidłową pracą jelit czy z zatruciem toksycznymi substancjami. Czasami wystarczy zjeść coś niedobrze przyrządzonego na mieście albo po prostu nieświeżego, aby spędzić resztę dnia w toalecie. Na niniejsze zdarzenia przyda się na przykład stoperan, który zatrzyma nasze kłopoty żołądkowe, a także elektrolity, by uzupełnić elementy kluczowe dla funkcjonowania naszego organizmu.\nJeżeli niniejszy materiał Cię zaintrygował, to kliknij ten link, to bardzo użyteczny artykuł (http://rehab-terapia.pl/oferta/uzaleznienie-od-hazardu/), który opisuje podobne treści.\nPonadto niektórym niezbędny jest nephrocomplex, jaki podaje się ludziom ze schorzeniami nerek bądź po ich przeszczepie. To specjalny zestaw witamin i minerałów, który znakomicie wspiera ich zdrowie.\nJak najbardziej nie każdy wymaga tak zaawansowanego wsparcia, lecz witaminy powinny być w każdej domowej szafce z medykamentami. Są specjalne witaminy dla maluchów, panów czy kobiet w ciąży, dlatego kupmy właściwe zestawy witamin oraz składników mineralnych, a niewątpliwie poczujemy przypływ pozytywnej energii.\nJeśli po przeczytaniu tego wpisu wciąż masz jakieś zagwozdki, to sprawdź poza tym to ważne opracowanie (https://www.przychodniazycie.pl/306,Kardiolog.html) - są w tamtym miejscu pokrewne treści.\nJeszcze jednym godnym uwagi produktem aptecznym jest unigel apotex, jaki służy do przyspieszenia zagojenia niełatwych ran. Można o tym przeczytać - na Niewątpliwie częstokrotnie twoje dziecko przybiegło z większym lub mniejszym zadrapaniem, a sam również przez moment zamyślenia zamiast marchwi chciałeś pokroić własnego palca, zatem taki żel powinno się trzymać w apteczce.\nJak najbardziej dobrze jest stale cieszyć się dobrym zdrowiem, ale niestety nie zawsze jest to możliwe. Czasami wystarczy moment, aby rozchorować się lub złapać wirusa mającego wpływ na nasz przewód pokarmowy, z tej przyczyny przy następnej wizycie w aptece zakupmy lekarstwa, jakich nie mamy, aby w razie potrzeby szybko zadziałać. Im szybciej zaczniemy leczyć dane schorzenie, tym szybszy i mniej kłopotliwy będzie nasz powrót do zdrowia.\nZnów masz grypę i szukasz magicznego środka, który będzie przeciwdziałał twojemu złemu samopoczuciu. Jednakże wcale nie musisz chorować. Należy jedynie dobrze się odżywiać, przez co pochłaniać odpowiednią dawkę witamin.


Wynik na "styku." - P-TV.NL Polska Telewizja w Holandii\nŹródło: FC Polonia Venlo\nAleksandra Rocka FC Polonia Venlo\nPolonia Venlo przegrała w pierwszej kolejce fazy pucharowej z SVEB 2 6:5 (3-2). Lider ofensywy drużyny z Venlo - Łukasz Taciuch, trzy razy trafił do siatki rywali dając nadzieję na zwycięstwo. Niestety rywale w doliczonym czasie gry skrzętnie wykorzystali ofensywną postawę Polaków, strzelili szóstą, decydującą bramkę.\nPo spotkaniu głos zabrał trener gospodarzy Bogdan Piechocki\n- Swojego debiutu w roli trenera w meczu o stawkę w Pucharze Holandii nie mogę zaliczyć do udanych. Popełniłem błąd na samym początku cofając zespół do gry defensywnej, gdy powinniśmy wyjść do pressingu. Wynik wtedy byłby zgoła inny. Strzeliliśmy pięć bramek, mogliśmy strzelić nawet i dziesięć. To pokazuje, że mamy dużą siłę z przodu i zabrakło nam trochę szczęścia. Ale będziemy pracowali nad defensywą, by nie tracić aż tylu bramek.\nNie wszystko wyglądało źle, ostatnią bramkę straciliśmy w ostatniej minucie przez brak koncentracji i błędy indywidualne.\nWciąż mamy szansę na awans, więc za tydzień gramy u siebie o zwycięstwo.\nStrzelcy: 3x Taciuch, Rybak, Czapla\nSkład: Paweł Bunalski - Adam Grab (65' Stan), Łukasz Niziołek, Marcin Cyptor (45' Adamiak), Łukasz Janiec - Paweł Ogórek (75' Dziliński), Mateusz Czapla (85' Łaszkiewicz), Paweł Cyptor, Michał Grzywacz, Damian Rybak - Łukasz Taciuch\nRezerwa: Andrzej Adamiak, Kamil Stan, Krystian Łaszkiewicz, Dawid Dziliński\nTrener: Bogdan Piechocki\nHolandia - Polska bez udziału publiczności.


Dariusz Lachowski: W drodze z Madurai\nMiasta jak kwiaty skąpane w promieniach wschodzącego słońca wolno stąpające ku brzegom rzek i jezior, głęboko wrośnięte w tradycję, zbudowane na piaskach przesiąkniętych potem i krwią budowniczych, delikatne nocą, gdzie pośród żywych przechodzą duchy przeszłości, umarli gospodarze pradawnych miejsc.\nW drodze z Madurai do Tiruchirappalli\nZwykło się mówić: by żyć trzeba umrzeć w Madurai. Co jest w tym mieście, że ściąga do niego tak wielu pielgrzymów, turystów i zwykłych gapiów? Marzyłem by odwiedzić to miasto, a ono nauczyło mnie jak nie należy mieszać ze sobą oczekiwań i rzeczywistości. Tiruchirappalli Rockfort to kolejne spotkanie z historią.\nMiasta jak kwiaty skąpane w promieniach wschodzącego słońca wolno stąpające ku brzegom rzek i jezior, głęboko wrośnięte w tradycję, zbudowane na piaskach przesiąkniętych potem i krwią budowniczych, delikatne nocą, gdzie pośród żywych przechodzą duchy przeszłości, umarli gospodarze pradawnych miejsc. Z poprzedniej nocy pamiętam jeszcze pachnący hotelowy bufet i nieustanny zgiełk dochodzący z ulicy. Madurai o poranku to miasto pełne wpatrzonych w siebie mieszkańców, wciąż śpieszących w nieznane. Żyć by nie umrzeć.\nŻyć by nie umrzeć\nChcę się do czegoś przyznać. W Madurai spotkałem Fidela Castro, było to moje drugie nieoczekiwane niby-spotkanie z Kubą. Fidel okazał się miłym przewodnikiem po świątynnych korytarzach. Z cierpliwością odpowiadał na zadawane pytania. Fidel był również typowym przykładem „naganiacza”. Jego rola polegała na tym, że gdy skończył oprowadzać turystów po świątyni pod byle pretekstem proponował odwiedzenie okolicznych sklepów, a te właśnie były do niego przypisane umową z właścicielem. Jeżeli zwiedzający coś kupili, pewna część przychodu przeznaczana była na jego konto, jeżeli nic z tego nie wyszło, próbował z inną grupą. Tamtego dnia miałem inną przygodę, która na kilka chwil zmroziła mi krew w żyłach, lecz zanim to się przytrafiło wszedłem do Świątyni Meenakshi.\nFot. W Madurai spotkałem Fidela Castro\nPierwszym miejscem człowieka, wewnątrz którego odczuwał boskość była mandala, prosty okrąg nakreślony na piasku, ułożony z kamieni, z patyczków. Ten okrąg wyznaczał mu przestrzeń sacrum, z przestrzeni profanum przenosił się w przestrzeń sacrum, to był jego święty czas. Potem pojawiły się ołtarze – brzeg rzeki, wzgórze, niezwykły kamień. Na końcu człowiek zapragnął wznosić świątynie.\nKompleks świątynny Meenakshi, widok z lotu ptaka, źródło Wikipedia\nŚwiątynia Meenakshi, nazywana także Meenakshi Amman lub Świątynią Minakshi-Sundareshwara to legendarny przybytek położony na południowym brzegu rzeki Waikii w samym centrum starożytnego miasta Madurai, które jest wspominane w tekstach z VI wieku. Choć korzeniami świątynia sięga głębokiej przeszłości to jej obecna struktura została odbudowana pod koniec XIV wieku bowiem żołnierze muzułmańscy splądrowali ją, zniszczyli i okradli podobnie jak kilka innych w pobliżu. Współczesna świątynia zawdzięcza swój kształt i formę staraniom późniejszych władców, którzy odbudowali i otworzyli ją ponownie. W XVI wieku kompleks świątynny został dalej rozbudowany.\nJest tu 14 gopuramów o wysokości od 40 do 50 metrów, a najwyższa wieża wejściowa, tzw. południowa, ma prawie 52 metry wysokości, a główne sanctum dach pokryty złotem! Wewnątrz kompleksu świątynnego znajdują się między innymi figury Lakshmi, Kriszny grającego na flecie czy Rukmini, odnaleźć tu można inne bóstwa wedyjskie i puraniczne, a także freski przedstawiające najważniejsze wydarzenia ze świętych ksiąg hinduistycznych. Każdego dnia odwiedza ją tysiące pielgrzymów i turystów, a podczas dziesięciodniowego święta trwającego na przełomie kwietnia i maja trafia do niej milion pielgrzymów.\nNASA w świątyni\nTutaj można przyglądać się codziennym obrządkom, a także dostrzec jak starożytna wiedza wedyjska oznaczając 9 planet krążących w naszym układzie słonecznym, użyła tych samych kolorów co wieki później NASA. Takich odnośników jest tam o wiele więcej, a że nie jest to miejsce do ich wyliczania wrócę do tego co przydarzyło mi się zaraz po wyjściu z przybytku dedykowanego Parvati. Kilka godzin wcześniej, wchodząc do świątyni, zostałem poinformowany, że nie mogę wnieść ze sobą aparatu fotograficznego. Poprosiłem kierowcę by używając przyczepionych do korpusu szelek, ostrożnie odniósł aparat do samochodu i tam poczekał, gdy do niego zadzwonię. Spokojny po zwiedzaniu wyszedłem na zewnątrz i próbowałem dodzwonić się do kierowcy, jednak bez skutku.\nGrzecznie poprosiłem Fidela, przewodnika po świątyni, czy mógłby korzystając ze swego telefonu, skontaktować się z kierowcą i poprosić go o przyjście pod bramę z aparatem fotograficznym. Zadzwonił. Powiedział, że musi na moment odejść i zaraz tu wróci, bym się nigdzie nie ruszał, i na niego poczekał. Minęło może 10 minut, gdy kątem oka wyłowiłem go z tłumu pielgrzymów. Szedł z wyciągniętą przed siebie ręką trzymając w niej za pasek szelek aparat, pomyślałem – Nie jest dobrze; odebrałem od niego aparat.\nIle waży Nikon?\nDaniel, kierowca auta, udał się w kierunku parkingu, niestety nie pomyślał, że Nikon może być tak ciężki. Aparat wysunął mu się z ręki i upadł, uderzając w jego bosą stopę. Przez głowę przebiegła mi myśl – przecież tak być nie może, dopiero rozpocząłem podróż, a co mi po niej bez aparatu? Zdjąłem ostrożnie pogięty z jednej strony plastikowy dekielek zasłaniający obiektyw i szybko oceniłem uszkodzenia. Filtr osłaniający główne szkło obiektywu został pobity, reszta wyglądała na nieuszkodzoną i nieporysowaną. – Gdzie jest kierowca? – zapytałem Fidela. – Daniel jest w szpitalu, wkrótce tu powróci – odpowiedział. Raz jeszcze obejrzałem aparat, zrobiłem kilka zdjęć by przekonać się, że wszystko jest w należytym porządku, wypiłem gorącą kawę. Po jakimś czasie pojawił się Daniel. Powoli dreptał w moim kierunku uśmiechając się serdecznie. Z tego co zrozumiałem zrobiono mu prześwietlenie, zastrzyk przeciwbólowy i założono opatrunek. Kość dużego palca u lewej stopy pękła, a paznokieć został całkowicie uszkodzony. Po stronie strat był tylko rozbity filtr UV. Tego dnia najzwyczajniej straciłem chęć do dalszego zwiedzania świątyni i jej okolic, pojechaliśmy dalej.\nDroga do pałacu wydawała się nie mieć końca. Godziny tutejszego szczytu wymuszały na kierowcy objazd bocznymi uliczkami, a i pewnie jego lewa stopa nie była w najlepszej kondycji. Za oknami auta migały kolejne stragany, zmęczone twarze i co rusz kolorowe wybuchy garderoby. Zwykłe przemijanie, w którym nie było niczego magicznego, umieranie tu i tam jest tym samym umieraniem. W końcu dotarliśmy do Pałacu Thirumalai Nayak.\nFot. Oprócz iście królewskiej pozostałości po części mieszkalnej oraz sali tanecznej\nBudowę pałacu rozpoczął król Thirumalai Nayaka z rządzącej w Madurai dynastii Nayaka w roku 1636. Bryła budowli była klasyczną fuzją dwóch wówczas panujących stylów architektonicznych drawidyjskiego oraz stylu rajput. Budynek i pomieszczenia, które miałem okazję zwiedzać należały niegdyś do głównej części pałacu w której mieszkał król. Oryginalny kompleks pałacowy był czterokrotnie większy od tego, który się zachował, ale i ten pozostały zachwyca formą i ogromem. Oprócz iście królewskiej pozostałości po części mieszkalnej i sali tanecznej, znajduje się tam również muzeum. Trzeba też pamiętać, że całość kompleksu nieoficjalnie nazywana jest cudem południowych Indii.\nFot. Znajduje się tam muzeum\nZ królem Nayakiem, który zapoczątkował budowę, związana jest bardzo interesująca legenda. Był on jednym z tych władców, który żywo interesował się odbudową Świątyni Meenakshi, po zniszczeniach przez muzułmańskie hordy. Szczególną uwagę zwracał na pracę przy reliefach wykonywanych przez ówczesnych mistrzów sztuki. Jednym z nich był Sumandramurti Achari, główny architekt, który pewnego dnia był tak głęboko pochłonięty pracą nad reliefem słonia, że nie zauważył stojącego obok niego króla Nayaka. W pewnym momencie Nayak zwinął w całość kilka liści betelu i orzechów areki i wręczył ten poczęstunek architektowi, a ten myśląc, że zrobił to jego asystent, uchwycił je i zaczął jeść. Kiedy uświadomił sobie, że to sam król Nayak podał mu jedzenie był tak zdruzgotany swoim niepoprawnym zachowaniem, że uszkodził sobie dwa palce dłoni, którymi sięgał po jedzenie. Wielce poruszony jego oddaniem służbie król Nayak obdarował artystę wielką ilością prezentów, a zdobiona przez Achari ściana frontowa wejścia do Padu mandapam w Świątyni Meenakshi, pośród setek innych, wzbudza uzasadniony szacunek i zachwyt.\nSłońce, ustępując miejsca przyszłości, zachodziło bez pośpiechu, był to czas by zebrać się do dalszej podróży. Gdziekolwiek spojrzeć dało się odczuć napięcie towarzyszące przygotowaniom związanym ze świętem Diwali. Ulice, przyozdobione girlandami straganów, jarzyły się jasnym, zimnym blaskiem nowoczesnych lampek oświetleniowych. Dało się zauważyć wypełzającą zza odrapanych murów tradycję, dziadków lub opiekunów, odpalających z maluchami petardy. Ulice, łożyska miejskich rzek, wypełniały się po brzegi nieprzebraną masą śpieszących do coraz większej ilości otwieranych budek. Wieczorne godziny, spinające niewidzialną klamrą na kilka dni w jeden organizm to coś nazywane „bazaarem”, rozpoczynały swoją świętą egzystencję, przyparte plecami do murów świątyni. Zaparkowaliśmy w Tiruchirapalli.\nTiruchirappalli Rockfort to zabytkowy kompleks fortyfikacyjny i świątynny zbudowany na starożytnej skale. Znajduje się on w mieście Tiruchirappalli, Tamil Nadu w Indiach. Kompleks zbudowany jest na wysokiej na 83 metry skale, która datowana jest na ponad milion lat, dookoła niej znajdują się wykute w skale małe miejsca kultu. Wewnątrz Tiruchirappalli Rockfort znajdują się dwie świątynie hinduistyczne, świątynia Ucchi Pillayar, Rockfort oraz świątynia Thayumanaswami, Rockfort, miałem okazję odwiedzić obie. Zanim to nastąpiło popłynąłem między pielgrzymami, starając utrzymać się na fali.\npopłynąłem między pielgrzymami, starając utrzymać się na fali.\nThayumanaswami to świątynia okalająca i wstępująca na skałę wybudowana w VI wieku, w latach późniejszych została rozbudowana i do dnia dzisiejszego zachowała swoją pierwotną formę. Tutaj Shiva jest czczony jako Thayumanavar, a reprezentowany jest przez lingam, jego małżonka Parvati jest przedstawiana tu jako Mattuvar Kuzhalammai.\nWędrując kolejnymi komnatami, wchodziłem coraz wyżej i przeszedłem przez salę główną. Przy ścianach siedzieli mnisi, było późno. Nie potrafię opisać uczucia, które mi wówczas towarzyszyło, czułem się dziwnie. Po stopach przebiegały iskierki elektrycznych wyładowań, zmieniała się odczuwalna temperatura i kręciło mi się w głowie. Do tego delikatny podmuch aromatycznego powietrza znikąd dotykał mojej twarzy, musiałem wyjść. Tego uczucia nie doświadczyłem już nigdzie więcej. Nieskończoną ilością schodów, jeden za drugim, rzeźbionych w litej skale, wspinałem się coraz wyżej po stopniach noszących ślady przemijania. Tuż przed Ucchi Pillayar na naturalnie stworzonej skalnej półce spojrzałem w dół na miasto. Przelewała się tam ludzka rzeka, falami uderzała w okalające koryto ścian budynków rozbijając się na drobne cząstki przy straganach. Przed wiekami idealny punkt obserwacyjny, który był świadkiem niejednego rozlewu krwi.\nFot. Falami uderzała w okalające koryto ściany budynków rozbijając się na drobne przy straganach\nKolejne schody zaprowadziły mnie do Świątyni Ucchi Pillayar mitologicznego miejsca na starożytnej skale, w którym Lord Ganesha uciekł od Króla Vibishana. Na jej szczycie przywitał mnie młody, uśmiechnięty mnich: – Skąd przybyłeś? Ganesha to sympatyczny, nieco otyły chłopczyk z głową słonia pomagający stanąć twarzą w twarz z przeszkodami jakie napotykamy w życiu i co najważniejsze przezwyciężać je. Obie świątynie pełniły niegdyś rolę nie tylko świętego przybytku, ale też stanowiły obronę i schronienie dla miasta rozlanego u stóp góry. – Pochodzę z Polski. Na moją odpowiedź z pełnym zadowoleniem pokiwał głową.\nFot. Pora zejść, przestać marzyć, jutro jest praca do wykonania i grób do zdobycia.\nPora zejść, przestać marzyć, jutro jest praca do wykonania i grób do zdobycia, dzień dobiegł końca. Wieczorne poszukiwania hotelu w Tiruchirappalli zakończone sukcesem. Kolejnego dnia poranna pobudka, Święto Diwali z przyjaciółmi, a wiedza o kolorach pozwoliła uratować mi stopy, ale o tym za tydzień.\nDariusz Lachowski: Indie słowem i obrazem – Z kropel wody Curtallam\nMiasta które na zawsze zapadają w pamięć, gdyby płonęły być może ich dymem dałoby się wyleczyć całe zło świata.


Rotterdam | Sababa.nl\nStrona główna | Rotterdam\nRotterdam jest miastem w zachodniej Holandii, w prowincji Holandia Południowa. Leży w delcie Renu i Mozy. Zamieszkuje go 596 tysięcy mieszkańców. Wraz z miastami: Schiedam, Vlaardingen, Pernis i in. tworzy zespół miejski - 1,1 mln mieszkańców (1993). Rotterdam jest największym portem morskim świata, przeładunki w 1992 r. wyniosły 293 mln t (rekordowe - 310 mln t, 1973 r.). Wzdłuż Nieuwe Waterweg - drogi żeglownej dostępnej dla statków o nośności do 500 tysięcy ton zbudowano nowocześnie wyposażone w zautomatyzowane urządzenia przeładunkowe terminale: naftowe, węglowe, rudowe, kontenerowe i zbożowe, największe - Maasvlakte (położony u wejścia z M. Północnego do kanału Nieuwe Waterweg), Europoort (z własnym torem wodnym Eurofag dla supertankowców), Botlek i in. Łączna powierzchnia składów i magazynów wynosi około 900 tys. m2.\nRotterdam jest portem tranzytowym dla krajów Europy Zachodniej, głównie państw położonych w dorzeczu Renu (największy szlak żeglugi śródlądowej w Europie) i Mozy, zwłaszcza Niemiec, Francji, Belgii, Szwajcarii i Austrii. Około 20% przeładunku jest przeznaczone na rynek holenderski. Rocznie zawija do portu około 30 tysięcy statków morskich, obsługujących blisko 400 regularnych linii żeglugowych oraz ponad 20 tysięcy statków rzecznych i barek z ok. 70 mln ton ładunku. W obrotach portowych występuje trzykrotna przewaga rozładunku (2/3 ropa naftowa, rudy metali, węgiel kamienny, zboża, surowce chemiczne, gaz ziemny) nad załadunkiem (produkty naftowe, maszyny i urządzenia przemysłowe, środki transportu, chemikalia, żywność). Większość przeładunków dokonuje się na terenie Europoortu i Maasvlakte. W strefie okołoportowej istnieje wielka koncentracja przemysłu przetwórczego: największy w świecie kompleks rafinerii ropy naft. (koncernów Schell, British Petrolium, Gulf, Esso i in.) o mocy przerobowej ponad 90 mln ton ropy rocznie, poza tym fabryki chemiczne (środków piorących, nawozów sztucznych, propylenu, fenolu), huta aluminium w Europoorcie, stocznie, zakłady przemysłu spożywczego (młyny, fabryki margaryny koncernu Unilever - największe w kraju).\nW Rotterdamie istnieje duży węzeł kolejowy, drogowy i rurociągowy jest także międzynarodowy port lotniczy. Naftociągi m.in. do Amsterdamu, Antwerpii (Belgia), Kolonii i Frankfurtu n. Menem (Niemcy);\nRotterdam to również ważny ośrodek finansowo-handlowy i kulturalno-naukowy, europejskie centrum handlu ropą naftową i paliwami, siedziba banków, kilkuset towarzystw handlowych, żeglugowych i ubezpieczeniowych. Tu mają swoją siedzibę: Uniwersytet Erazma (zał. 1973), Akademia Sztuk Pięknych, Akademia Architektury, wyższa szkoła ekonomiczna, centrum muzyczne, biblioteka (zał. 1859), poza tym: liczne muzea, m.in. słynne Boymans-van Beuningen (zbiory malarstwa niderlandzkiego, flamandzkiego i holenderskiego oraz sztuka użytkowa), na terenie starego portu Delfshaven - Muzeum Morskie, ogród zoologiczny (zał. 1887).\nCentralną część miasta zajmuje nowoczesna dzielnica handlowo-usługowa (zbudowana na miejscu zniszczonej 1940) z wieżą widokową Euromast (wys. 185 m) i pomnikiem Erazma z Rotterdamu. Wokół centrum, po obu brzegach Nowej Mozy znajdują się dzielnice mieszkaniowe i przemysłowe, połączone tunelami samochodowymi (m.in. Beneluxtunnel) pod dnem rzeki oraz linią metra.\nPierwsza wzmianka o Rotterdamie w 1283 roku. Prawa miejskie uzyskał w 1299 roku (1340 rozszerzone). Od XVI wieku trwała rozbudowa portu. Po zniesieniu edyktu nantejskiego (1685) napłynęli protestanci francuscy, m.in. kupcy i rzemieślnicy. W XVII-XVIII wieku nastąpił rozkwit miasta, rozwój handlu (gł. z Francją i Anglią), przemysłu okrętowego i sukiennictwa. Od około 1850 r., wraz z rozwojem żeglugi na Renie i przemysłu Zagłębia Ruhry, jak też znacznej rozbudowy i modernizacji portu, wzrosło światowe znaczenie Rotterdamu. W czasie II wojny światowej został silnie zniszczony przez lotnictwo niemieckie (zwłaszcza śródmiejskie dzielnice zabytkowe).\nZachowane zabytki to: gotycki kościół Św. Wawrzyńca (XV-pocz. XVI w.), dom Schielandshuis (2 poł. XVII w.), obecnie Muzeum Historyczne, magazyny i inne zabudowania (XVIII, XIX w.) w dawnym porcie Delfshaven. Są także liczne nowoczesne budowle użyteczności publicznej (m.in. centrum handlowe Lijnbaan 1953, dom towarowy De Bijenkorf 1957, M. Breuer) i mieszkalne.\nlol: → 16 Maj 2011 - 08:41


Inflacja na Węgrzech najwyższa od 2007 roku - Bankier.pl\nGospodarkaInflacja na Węgrzech najwyższa od 2007 roku\nInflacja na Węgrzech najwyższa od 2007 roku\nCeny w grudniu 2021 roku były na Węgrzech przeciętnie o 7,4 proc. wyższe niż rok wcześniej – poinformował w piątek Centralny Urząd Statystyczny (KSH). To najwyższy wskaźnik od 2007 roku.\nZ danych tych wynika, że inflacja w ubiegłym roku przekroczyła prognozowany przez analityków poziom 7,1 proc.\nW 2021 roku najbardziej wzrosły ceny paliwa (o 25,9 proc.) oraz tytoniu (o 12,7 proc.). Ceny żywności podniosły się średnio o 8 proc., przy czym najbardziej zdrożał olej spożywczy (o 26,8 proc.), mąka (23,7 proc.) oraz margaryna (22,8 proc.).\nCeny usług wzrosły o 5 proc., a artykuły trwałego użytku o 7,5 proc.\nW celu obniżenia inflacji rząd Węgier podjął szereg kroków. Od połowy listopada obowiązuje limit cen paliw - cena benzyny 95-oktanowej oraz zwykłego oleju opałowego nie może przekraczać 480 forintów (6,05 zł) za litr. Od 1 lutego mają zaś być limitowane ceny mąki pszennej, mleka krowiego o 2,8-procentowej zawartości tłuszczu, cukru, oleju słonecznikowego, udźca wieprzowego i piersi kurzych - nie będą one mogły kosztować więcej niż 15 października. Ponadto od 2013 roku stosowane są państwowe ceny za media dla gospodarstw domowych.\nSzef kancelarii premiera Gergely Gulyas powiedział w czwartek, że rząd liczy, iż posunięcia te pozwolą obniżyć inflację o 2 pkt proc.


Dodano: 2 czerwca 2002, 16:55 / Zmieniono: 2 czerwca 2002, 16:55 0\nDotychczasowe przepisy w sprawie aborcji, pochodzące z 1942 roku, są w Szwajcarii bardzo rygorystyczne; ich liberalizacja zbliży Szwajcarię do rozwiązań, przyjętych w większości państw europejskich.\nPropozycję całkowitego zakazu aborcji, lansowaną przez inicjatywę obywatelską odrzuciła zarówno większość kantonów, jak i większość wyborców. Jednocześnie 70 procent uczestników referendum opowiedziało się za dopuszczalnością aborcji w pierwszych 12 tygodniach ciąży, jeśli kobieta udowodni, że jest w trudnej sytuacji. Takie rozwiązanie popiera rząd.\nDotychczas prawo w tym kraju zezwalało na przerywanie ciąży tylko w sytuacji, gdy zagrożone było zdrowie matki. Rządowe dane szacunkowe mówią o 12-13 tysiącach zabiegów spędzania płodu rocznie, przy czym od 1988 roku nikogo nie osądzono w Szwajcarii za nielegalną aborcję.


Strona:PL Wilk, psy i ludzie. W puszczy (Dygasiński).djvu/106 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Wilk, psy i ludzie. W puszczy (Dygasiński).djvu/106\nczy. Zadrżał szarak w legowisku, poruszyć się nie śmie, bo jastrząb krąży mu nad grzbietem; może jeszcze nie spostrzeże, przeleci; nieraz tak bywało. Dotrzymuje więc zając placu, prawie, że się wlepił w bruzdę, przylgnął do niej; chciałby się schować pod ziemię. Lecz jastrząb naraz gwałtownie spada i dotkliwy cios zadaje. Cóż robić? Trzeba uciekać: pomknął przeto szarak; już późno na ucieczkę. Drugi potężny cios wściekłego dzioba razi go w grzbiet, aż się przegiął biedak... Czuje, że straszne szpony wpijają mu się między żebra; pędzi, ile siły starczą, może wróg straci równowagę... Gdzietam! Nowy cios godzi między słuchy, aż czaszka trzeszczy... I znów nowy cios, i jakieś zaciekłe szarpanie, okrutnie dotkliwe. Bek, płacz, krzyk boleści, kwilenie rozdzierające serce rozległo się w polu. Mała dziecina ludzka w dolegliwościach tak się skarży, tak jęczy bezbronna.. A gęste ciosy spadają nieustannie, a szpony okrutnie cisną i silne skrzydła z przeraźliwym łoskotem biją po bokach ciała... Jeszcze parę kroków wlecze się szarak, dźwigając zwycięzcę na swym karku; już pełza prawie, słabym krokiem podchodzi do krzaka głogu; może się tu schronić zdoła, wciśnie się w ciernie i ocali choćby parę chwil nadwerężonego życia. Daremnie! Jastrząb jednym szponem czepił się krzaka, drugim przycisnął ku sobie znękane i poranione zwierzę. Rozpoczęła się znów krwawa uczta.\nNadeszła zima, śnieżna opończa przystroiła ziemię w nową barwę. Niechaj niedołężni oprawcy czają się wśród drzew i krzewów: kto ma wzrok bystry, lot dzielny i dobrą siłę, ten w otwartem polu bierze zdobycz. Na tych smutnych, ulubionych niwach popod lasami tak jakoś żałośnie, tęskno!... Niby jastrzębiowie grody, wysokie zamki, stoją po łąkach stogi z sianem, w polach — grusze wyniosłe na miedzach. Po takich czatowniach dniem wysiaduje jastrząb. Zna on wszystkie kamienie, które


Dyrektywy i ustawy UE - Pilz PL\nZapewnienie bezpieczeństwa ludzi i maszyn na całym świecie\nWiększość krajów ustanowiła wiążące przepisy dla uczynienia bezpiecznymi zakładów i maszyn. Dowiedz się więcej o kluczowych zasadach prawa związanych z bezpieczeństwem w:\nDyrektywy i ustawy w Europie (dyrektywy UE)\nDyrektywy UE są unikalne w prawie europejskim, gdyż w rzeczywistości nie są dyrektywami w oryginalnym znaczeniu tego słowa. Kieruje się je do krajowych organów legislacyjnych w ramach UE i powołuje się na nie w celu włączenia dyrektyw europejskich do prawa krajowego. W Niemczech odbywa się to zazwyczaj za pośrednictwem dokumentu o bezpieczeństwie produktów: Product Safety Act (ProdSG).\nAby zaprojektować bezpieczną maszynę, niezbędne jest spełnienie wymagań wszystkich odpowiednich dyrektyw europejskich. Celem dyrektyw europejskich jest zagwarantowanie swobodnego przemieszczania się towarów wewnątrz UE. Spośród niemal 30 dostępnych obecnie dyrektyw UE tylko niewielka część jest ważna dla typowego producenta maszyn.\nPrzegląd najważniejszych dyrektyw UE\nPoniżej zamieszczony jest przegląd najważniejszych dyrektyw UE. Pełne teksty dyrektyw dostępne w UE:\nPodstawowe wymagania dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa podczas projektowania i budowy maszyn\nDyrektywa EMC 2014/30/WE\nWłaściwe funkcjonowanie urządzeń elektrycznych/elektronicznych w odniesieniu do pól elektromagnetycznych\nWymagania dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do zagrożeń związanych z prądem elektrycznym.\nDyrektywa o urządzeniach ciśnieniowych 2014/68/WE, Dyrektywa ATEX 2014/34/WE, Dyrektywa winda 2014/33/WE\nW odniesieniu do produktów podlegających jednej lub większej liczbie dyrektyw istnieje obowiązek stosowania znaku CE. Dla produktów tych musi również zostać wystawiona deklaracja zgodności. Za jej pomocą producent potwierdza, że jego produkt spełnia wszystkie wymagania dyrektyw europejskich odnoszących się do jego produktu. Oznacza to, że może skierować na rynek i sprzedać swój produkt wewnątrz Unii Europejskiej bez uwzględniania jakichkolwiek przepisów krajowych.


Paczki świąteczne dla dzieci ⭐ | Hurtownia SMAKOSZ\nsłodkie prezenty dla dzieci\nHurtownia Smakosz to bogata oferta słodkich paczek dla dzieci – na każdą okazję! Niezależnie, czy\nchcesz zorganizować słodkie prezenty dla grupy przedszkolaków, czy przygotować paczki świąteczne\ndla dzieci pracowników – jesteśmy w stanie stworzyć wyjątkowe, słodkie podarki, dopasowane do\nTwoich oczekiwań oraz wieku obdarowywanych dzieci. Dowiedz się więcej o naszej ofercie!\nUnikalne paczki dla dzieci\nChcemy, by nasze prezenty świąteczne dla dzieci wywoływały radość u najmłodszych – dlatego zawsze indywidualnie podchodzimy do każdego zamówienia i przygotowujemy podarki, dostosowane do wieku czy zainteresowań dzieci. Starannie dobieramy słodycze, gadżety i inne elementy – tak, by paczka była okazała, dostosowana do gustu najmłodszych, a jednocześnie nie przekraczała\nPoza standardowymi paczkami świątecznymi dla pracowników możemy również przygotować słodkie podarki dla ich dzieci. To idealne rozwiązanie na Dzień Dziecka czy Mikołajki – miły gest, pokazujący, że pamiętasz nie tylko o swoich pracowniach, ale też ich pociechach. Zadbaj o dobry nastrój w swojej firmie – zamów specjalne paczki świąteczne dla dzieci pracowników już dziś!\nPaczki świąteczne dla dzieci nie obędą się bez wyjątkowego opakowania! W naszej hurtowni znajdziesz szeroki wybór różnorodnych pudełek i dekoracyjnych, świątecznych reklamówek, stworzonych z myślą o najmłodszych. Oferujemy również możliwość przygotowania paczek świątecznych dla dzieci w dekoracyjnych koszykach, co jest idealnym rozwiązaniem w przypadku wielkanocnych prezentów. Nie masz pomysłu, jakie opakowanie prezentu będzie optymalne? Skontaktuj się z nami – pomożemy!\nSłodkie podarunki świąteczne dla dzieci\nDzieci uwielbiają słodycze – warto im na nie pozwolić chociażby od święta! Jeśli chcesz zorganizować prezenty dla sporej grupy najmłodszych – czy to w przedszkolu, szkole czy dla dzieci swoich pracowników – słodka, spersonalizowana paczka będzie najlepszym wyborem. Co wyróżnia naszą ofertę prezentów świątecznych dla dzieci?\nindywidualne podejście – pomożemy Ci w doborze optymalnej zawartości prezentu – tak, by był dopasowany do gustów dzieci, bogaty, a jednocześnie mieścił się w przewidzianym budżecie,\nszeroka gama produktów – nasze prezenty świąteczne dla dzieci komponujemy z wykorzystaniem szerokiej gamy słodyczy i innych artykułów spożywczych, a także gadżetów i zabawek,\nróżnorodne opakowania – jesteśmy w stanie przygotować prezenty dla dzieci, dopasowaną do każdej okazji – od Wielkanocy, poprzez Dzień Dziecka, aż po Mikołajki i Boże Narodzenie!\nChcesz zamówić prezenty świąteczne dla dzieci, które będą unikalne i sprawią najmłodszym autentyczną radość?\nPostaw na ofertę Hurtowni Smakosz!\nPrezenty dla dzieci – i nie tylko!\nPoza prezentami świątecznymi dla dzieci jesteśmy w stanie przygotować również szereg innych, słodkich podarunków. Tworzymy wyjątkowe, spersonalizowane paczki dla pracowników, firm i instytucji – na każdą okazję. Dzięki szerokiej gamie produktów, różnorodnym opakowaniom i wieloletniemu doświadczeniu jesteśmy w stanie sprostać każdemu zamówieniu – niezależnie, czy potrzebujesz oryginalnych koszów prezentowych, czy tradycyjnych paczek na Wielkanoc, Mikołajki czy Boże Narodzenie. Chcesz dowiedzieć się więcej? Skontaktuj się z nami!


"Newsweek": Doradca prezydenta Polski mówi o wstydzie Izraela za pasywność Żydów w czasie Holokaustu - Media - rp.pl\nAktualizacja: 11.02.2018, 06:30\n"Newsweek": Doradca prezydenta Polski mówi o wstydzie Izraela za pasywność Żydów w czasie Holokaustu\nDoradca prezydenta Polski ocenia, że krytykowanie przez Izrael kontrowersyjnego prawa kryminalizującego niektóre stwierdzenia o roli kraju w czasie II wojny światowej wynika z "poczucia wstydu za pasywność Żydów w czasie Holokaustu" - pisze amerykański "Newsweek" odnotowując wywiad jakiego prof. Andrzej Zybertowicz udzielił "Polsce the Times".\n"Newsweek" cytuje depeszę Associated Press, w której można przeczytać, że prof. Zybertowicz ocenił, iż izraelski sprzeciw wobec nowelizacji ustawy o IPN ma charakter "antypolski".\n"Prezydencki doradca powiedział, że opór ten wskazuje, iż Izrael 'walczy o zachowanie monopolu w temacie Holokaustu'" - relacjonuje "Newsweek".\n"Newsweek" cytuje następnie wypowiedź prof. Zybertowicza, w której stwierdza on, że Żydzi sami nie rozliczyli się z pamięcią o własnych kolaborantach i szmalcownikach. Przytacza też słowa prof. Zybertowicza, który stwierdza, że "'religia' Holokaustu staje się symboliczną tarczą, jakiej Izrael używa do zajęcia specjalnej pozycji w świecie" dodając, że "tarcza ta ma chronić Izrael przed krytyką".\nAutor notatki przypomina, że do izraelskiego sprzeciwu wobec nowelizacji ustawy o IPN dołączyły USA i Francja. Komentując słowa o pasywności Żydów w czasie Holokaustu przypomina natomiast o powstaniu w getcie i powstaniach w obozach koncentracyjnych w Treblince i Sobiborze.\nNowelizacja ustawy o IPN przewiduje karę więzienia (do trzech lat) za twierdzenie, nie mające poparcia w faktach, iż naród polski ponosi odpowiedzialność za zbrodnie popełnione w czasie II wojny światowej.\nGross o Morawieckim: trzeba mieć świra\nProf. Zybertowicz: Technologia może być głupsza od n...


Forum Pomocy Katolika - Ciąży mi brak wiedzy teologicznej, historycznej.\nData: 2020-08-12 00:44\nProszę Was o pomoc opartą o konkretną wiedzę teologiczną i historyczną Kościoła a jeśli ktoś nie ma czasu i chęci na pisanie epopei;) to błagam choćby o podanie literatury gdzie będę mogła znaleźć odpowiedź o ile takowa jest. Dziś byłam zaproszona i z tego zaproszenia skorzystałam na spotkanie biblijne grupy wspólnoty tak zwanego kościoła Zoe. Bliska mi koleżanka tam się nawraca i Bogu dzięki z nadzieją, że to jest etap w planach Bożych jej zbawienia i kiedyś zapragnie żyć w Komunii z Żywym Bogiem w Kościele Katolickim. I tu pojawia się problem dla mnie, który uznaje jako wyzwanie i zmuszenie mnie przez Boga do poszerzania konkretnej wiedzy religijnej, historii rozwoju Kościoła na przestrzeni dziejów, wiedzy teologicznej itp.\nCi ludzie studiując Pismo Boże przyjmują je literalnie. Jak jest napisane tak jest i musi być. Milion cytatów o chrzcie w Duchu Świętym przytaczali które można znaleźć w Piśmie Świętym. Dla nich to jest istota ich nawrócenia, ich tożsamości, ich "być na wieki" po drugiej stronie. Wierzą, że jeśli ktoś nie przyjmie chrztu według ich obrzędu świadomie i dobrowolnie to nie będzie zbawiony.\nI tu zaczyna się problem na który wcześniej nie zwróciłam uwagi bo dla mnie oczywistą oczywistością był chrzest w KK który zostawia w moim sercu nie zatarte znamię przynależności do Pana i Jego owczarni, chrztu, który gładzi grzech pierworodny.\nI tu postawione mi było pytanie "Gdzie w Piśmie jest mowa o grzechu pierworodnym?" Tu podparłam się Księgą Rodzaju i wyrzucenie babki Ewki i dziadka Adama z Raju ale i tak nie przekonałam bo ciągle padało pytanie o ten grzech pierworodny i gdzie to jest napisane. I druga rzecz związana z tym cytatem powyżej. W jaki sposób realizujemy w Kościele ten nakaz chrztu. Jest napisane "Kto uwierzy i przyjmie chrzest będzie zbawiony" (Mk 16, 16 a). Zadali pytanie: "Wy w Kościele kiedy jest Wasz chrzest dziecko nie ma pojęcia co to jest "wiara", a jasno na białym jest napisane "kto uwierzy i przyjmie chrzest". Co Wy macie za chrzest w tym Kościele Katolickim? Przecież to kompletnie nie jest spójne z tym co jest w Piśmie Świętym". I tutaj moja prośba. Co ja mam na to odpowiedzieć? Czym się podeprzeć? Jak im wytłumaczyć chrzest w KK skoro to faktycznie patrząc literalnie nie za wiele wspólnego ma z tym co się u nas dzieje w warstwie zewnętrznej? Trudne to ale kapitalne doświadczenie bo dzięki nim Bóg zmusza mnie wychodząc od żywego, osobistego kontaktu z Nim do poszerzenia wiedzy religijnej i historii Kościoła. Oczywiście próbują mnie nawracać na ich prawdę i ich prawdę o chrzcie ale mnie to nie przeszkadza bo ja akurat tam jestem w innym celu zupełnie bo ja znalazłam Żywego Pana w Eucharystii, w kontemplacji Jezusa w Najświętszym Sakramencie ale ciąży brak konkretnej wiedzy teologicznej, historycznej żeby w takich dyskusjach czuć się bardziej swobodnie żeby móc mówić więcej niż mniej prawdy o Bogu. Błagam o pomoc i z góry dzięki za każde słowo, które ufam jakieś tu padnie.\nRe: Ciąży mi brak wiedzy teologicznej, historycznej.\nData: 2020-08-12 04:09\nMałżonkowie ślubując sobie przed Bogiem, wobec Kościoła, odpowiadają twierdząco na pytanie:\n"Czy chcecie z miłością przyjąć i po katolicku wychować potomstwo, którym Bóg was obdarzy?”\nTo rodzi zobowiązanie do wychowanie dziecka w wierze rodziców. Wiara Kościoła Katolickiego opiera się na Słowie Bożym i nauce Kościoła zawartej w Katechizmie Kościoła Katolickiego (klik).\nO kwestii, która Cię interesuje KKK mówi:\n- III. Zgoda małżeńska pkt 1631\n- Artykuł 1: Sakrament chrztu pkt 1213-1284\nChrzest dzieci pkt 1250-1252 odczytuj w kontekście całego rozdziału "Sakrament wtajemniczenia chrześcijańskiego".\n"Oczywiście próbują mnie nawracać na ich prawdę i ich prawdę o chrzcie ale mnie to nie przeszkadza bo ja akurat tam jestem w innym celu..."\nRelease, bądź bardzo czujna i rozważna, by nie ulec technikom manipulacji takich wspólnot. Zapewne pojęcie konwersja jest Ci znane i bywa, że się dokonuje.\nData: 2020-08-12 09:32\nMyślę, że nie ma najmniejszego sensu angażowanie się teraz w takie dyskusje. Co z tego, że na forum ktoś podpowie Ci jedną, dwie, trzy rzeczy. Za chwilę potkniesz się o kolejne trzy. Kolejna frustracja murowana. Masz rację - coś takiego wymaga solidnej wiedzy, całościowej jednak, nie wyrywkowej. A to z kolei wymaga bardzo dużo czasu i spokoju. Lata pracy.\nZastanów się, czy naprawdę ma sens Twoje bycie w tamtym miejscu, w tamtej wspólnocie. Ja go zupełnie nie widzę. Sama też bym się nie pakowała.\nNie wróżę też niczego dobrego w "nawracaniu się" koleżanki w takich realiach.\nData: 2020-08-12 13:52\nCzytałaś odpowiednie fragmenty Katechizmu Kościoła katolickiego (klik)?\nMoże nie trzeba dyskutować. Z lekturą fundamentalistyczną (literalnym odczytywaniem Pisma) raczej nie wygrasz. Ale wiedzę dla siebie warto posiadać.\nData: 2020-08-13 15:56\nMoim zdaniem nie warto się w to bawić. Ani Ty ich nie przekonasz, ani oni Ciebie (oby!). Wiem co mówię, mam kolegę zielonoświątkowca i do niego żadna pozabiblijna argumentacja nie przemawia więc już dawno to odpuściłem....\nData: 2020-08-15 11:21\nPrzestrzegam przed tego rodzaju kontaktami.\nJesli idzie o chrzest w ogóle (a szczególnie o chrzest dzieci) http://analizy.biz/marek1962/chrzest.pdf


tel. 85 740 78 60\nfax. 85 740 78 61\nOd ponad dwudziestu lat prowadzimy działalność w zakresie międzynarodowego i krajowego transportu samochodów osobowych, dostawczych i półciężarowych. Posiadamy do dyspozycji kilka tysięcy autotransporterów oraz kilkaset specjalistycznych wagonów.\nWłasne warsztaty naprawcze, place przeładunkowe oraz doświadczona kadra wszystko to umożliwia nam kompleksową realizację wszelkich, nawet nietypowych usług transportowych.\nOparte na najwyższych europejskich standardach systemy jakości gwarantują nam sprawne zarządzanie oraz możliwość zaproponowania najlepszych rozwiązań, które sprostają potrzebom i oczekiwaniom każdego Klienta.\nAby móc na bieżąco śledzić pozycję pojazdów, monitorujemy przewożone auta za pomocą VIN kodów, zaś wszystkie nasze autotransportery wyposażone są w telefony komórkowe oraz system monitorowania satelitarnego GPS. Zapewnia to bezpieczeństwo oraz usługi na najwyższym poziomie.\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z szeroką i kompleksową ofertą naszej firmy.\nTranport samochodów osobowych, dostawczych, półciężarowych\n- Serwis samochodów ciężarowych takich marek jak: Man, Mercedes, Renault i Volvo oraz przyczep i naczep różnych typów.\n- Autoryzowany serwis systemów grzewczych firmy Eberspächer.\n- Serwis samochodów osobowych i dostawczych – remonty kapitalne, naprawy powypadkowe, naprawy bieżące – silniki benzynowe i wysokoprężne, skrzynie biegów, zawieszenia, układy kierownicze i hamulcowe, diagnostyka komputerowa.\n- Usługi blacharsko – lakiernicze\n- Produkcja nadbudów i przyczep\n- Skład celny mogący przyjąć 500 samochodów w ramach: składowania czasowego, tranzytu, konsygnacji samochodów. Towary będące przedmiotem działalności składu celnego to: samochody osobowe, samochody ciężarowe, części zamienne, przyczepy, naczepy, maszyny i urządzenia rolnicze.\ncentrum konferencyjne Białystok\nsprowadzanie samochodów Białystok\nserwis pojazdów Białystok\nusługi celne Białystok


11 chwytliwych piosenek i rymów na skakance | Chad Wilken's\n11 chwytliwych piosenek i rymów na skakance dla dzieci\nskakanka do rymów to czynność, którą wszystkie dzieci mogą cieszyć się podczas zabawy. Niezależnie od tego, czy wieszają się na podwórku po szkole, czy szukają rozrywki podczas letnich wakacji, rozważ zasugerowanie dzieciom skoków w gry prowadzone przez klasyczne i sprytne rymy. Oto kilka na początek.\nklasyczne piosenki i rymy dla dzieci ze skakanką\nKopciuszek to rymowanka., Aby zapewnić większe wyzwanie, dzieci liczyć przez dwójki, trójki lub wielokrotności danej liczby.\n„Kopciuszek ubrany na Żółto\nposzedł na górę pocałować faceta\ni pocałował węża\ndodaj trochę wyzwania do tego klasycznego, inspirowanego stanem wiersza skakanki, literując M-i-s-s-I-S-S-I-p-p-i, gdy dzieci skaczą.\n” m-i Krzywy list\nKrzywy list I\nrównież popularna piosenka, do której można klaskać, Panna Mary Mack opowiada historię dziewczyny ze srebrnymi guzikami na plecach.\n„Panna Mary Mack, Mack, Mack\nwszystkie ubrane w czerń, czerń, czerń\nze srebrnymi guzikami, guzikami, guzikami\nwszystkie z tyłu, z tyłu, z tyłu.\nza 50 centów, centów, centów\nAby zobaczyć słonie, słonie, słonie\nprzeskakują przez płot, płot, płot.\nskoczyli tak wysoko, wysoko, wysoko\ndotarli do nieba, nieba, nieba\nnie wrócili, nie wrócili\ndo 4 lipca, ly, ly!,\nJuly can 't walk, walk, walk\nJuly can' t talk, talk, talk\nJuly can ' t eat, eat, eat.\nz nożem i widelcem, widelcem, widelcem.”\nTen ditty jest również twister języka, co bardzo trudne do śpiewania Fuzzy Wuzzy i skakać w tym samym czasie.\n„Fuzzy Wuzzy był niedźwiedziem.\nFuzzy Wuzzy nie miał włosów.\nFuzzy Wuzzy nie był zbyt fuzzy, prawda?”\ndoskonała piosenka skakanka do spróbowania tuż przed siedzeniem do jedzenia, Mabel, Mabel to prawdziwy klasyk!\n„Mabel, Mabel, nakryj do stołu.\nzrób to tak szybko, jak możesz.,\nnie zapomnij o soli, pieprzu, ketchupie, musztardzie.”\n6. Pluszowy Miś, Pluszowy miś\nJeśli Twoje dzieci naprawdę chcą, aby inni oglądali ich gładkie umiejętności skakania na skakance, to jest ten wierszyk. Naśladuj działania wymienione w Teddy Bear, Teddy Bear dla dodatkowego wyzwania.\ndzieci mogą pochwalić się swoimi umiejętnościami liczenia i elastycznością dzięki 7-Up.\nz akcjami towarzyszącymi każdej linii, Texaco Mexico jest dla bardziej zaawansowanych skoczków.,\nprzeszli przez wzgórze\ni robią jakieś podziały, podziały, podziały\ni odwracają się w kółko\ni dotykają ziemi, ziemi, ziemi\ni robią jakieś kopnięcia, kopnięcia, kopnięcia\ni płacą swoje podatki, podatki, podatki\ni wychodzą z miasta, miasta, miasta\ni wskakują z powrotem, w, w\ni to jest koniec, koniec, koniec.”\nTwórz własne wierszyki i piosenki dla dzieci\nJeśli masz wyobraźnię, spróbuj wymyślić nowe wierszyki skakanki ze swoimi dziećmi. To łatwiejsze niż myślisz!, Zacznij od nucenia lub śpiewania ulubionej piosenki, a następnie spróbuj zmienić słowa, aby stworzyć zabawną historię lub dać nauczkę. Możesz dodać gesty dłoni lub wskazówki dla stóp. Oto kilka pomysłów na dobry początek.\npomóż swojemu maluszkowi zaśpiewać ten rym do melodii „Happy Birthday.”Jest to również idealne rozwiązanie dla grupy dzieci bawiących się na jednej skakance.\n„Happy day to you!\nHappy day, dear (imię dziecka).\n(powtórz z imieniem następnego dziecka, gdy się zmienia.)\n10., Skocz na linie\nŚpiewaj ten rymowanka do melodii „Row, Row, Row Your Boat” podczas skakania pojedynczo lub jako grupa.\n„skacz, skacz, skacz na linie,\nHop, hop na każdej nodze,\ntak szybko jak potrafisz śpiewać.”\n(Powtórz i spróbuj pominąć szybciej z każdym wersem.)\n11. Skakanie stóp\nJeśli Twoje dziecko potrafi śpiewać „Jingle Bells”, ta skakanka będzie łatwa do nauczenia.\n” Skaczące stopy, skaczące stopy,\nSkaczące stopy cały dzień.\nOch jaka to frajda pomijać,\ncały dzień poza domem. Hej!,”\nzalety skakanki dla dzieci\ndzieci mogą nie zdawać sobie z tego sprawy, ale skakanka do rymów może zaoferować korzyści, które wykraczają daleko poza plac zabaw.\n„na najbardziej podstawowym poziomie skakanka jest doskonałym narzędziem kondycjonującym układ sercowo-naczyniowy”, mówi trener osobisty John Urena, właściciel Coach u Training& występ w Los Angeles.\nUrena mówi, że są jeszcze bardziej pozytywne podejścia do skakania do piosenek, np.:\nucząc ich ciała, aby brały udział w kompresji grawitacji., „Ucząc się, jak tworzyć siłę za pomocą ziemi, trenujemy ciało, aby absorbowało siłę, a także efektywnie i bezpiecznie wykorzystywało energię” – mówi Urena. Ta korzyść może ostatecznie odpędzić zaburzenia równowagi fizjologicznej, ból i uraz — wszystko to może prowadzić do operacji.\nkoordynacja Nauki. Ponieważ jest to cykliczna aktywność, która jest wykonywana w stałej, regularnej kadencji, skakanka pomaga dzieciom rozwijać koordynację między oczami, stopami i dłońmi., Śpiew dodaje jeszcze większe wyzwanie, według Ureny: „rymy skakanki działają jak metronom, aby pomóc w czasie i ogólnej koordynacji.”\nSkakanka wymaga od dzieci uczenia się nowych wzorców motorycznych, co poprawia komunikację układu nerwowego między mózgiem, nadgarstkami i mięśniami dolnych nóg, co z kolei poprawia ogólną funkcję poznawczą, zgodnie z Amerykańską Radą ds. ćwiczeń (Ace).\nbudowanie wytrzymałości stóp. „Nasze stopy są podstawą naszego ciała”, mówi Urena., „Skakanka zwiększa siłę stopy, koordynację między stopą a podłożem i buduje wybuchowość.”A jeśli dzieci zbudują siłę stóp, będą silne i mobilne na wiele innych sposobów.\nskakanka do rymów i piosenek zachęci maluchów do ćwiczeń, zabawy, budowania siły fizycznej i psychicznej oraz wzmocnienia ich twórczego myślenia. Niezależnie od tego, czy bawią się w przerwie, czy w domu, nie ma wątpliwości, że zachęcamy dzieci do wypróbowania tej aktywności.\n8 najlepszych linii lotniczych klasy biznes do podróży do Europy w 2021 roku


Pogoda długoterminowa w Malavalli na 15 dni ⇒ Prognoza pogody na 15 - 16 dni w Malavalli> - METEOPROG.PL\nDługoterminowa prognoza pogody w Malavalli.\nPrognoza pogody w Malavalli na 16 05 - 20 05\nPogoda w Malavalli: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Malavalli: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.


Przepis: Brownie z orzechami pekan - Proste i Smaczne Przepisy\nNigdy nie czułam się zbyt mocna w przygotowywaniu brownie co trochę nie dawało mi spokoju 😉 Postanowiłam więc przetestować różne przepisy, aby nabrać nieco większego doświadczenia i wybrać ten, który będzie moim ulubionym. Tym razem wykorzystałam przepis od Ani Starmach. Zaciekawił mnie przede wszystkim sposób wykonania, czy też kolejność dodawania składników, a konkretnie cukru. Nauczona byłam, by mieszać go z jajkami, a tutaj już w pierwszym kroku cukier rozpuszczamy w wodzie i w takiej mieszance rozpuszczamy czekoladę. Choć w oryginale podane było, że można ciasto przygotować z użyciem miksera, ja pozostałam przy rózdze kuchennej.\nMuszę powiedzieć, że ciasto wyszło pyszne. Chyba najbliżej mu do tych ciast, które znam z kawiarni. Mocno czekoladowe, wilgotne i maziste. Bardzo udane. Może jedynie ciut za miękkie przez co źle się kroiło w tych miejscach, gdzie trzeba było przeciąć orzechy, ale poza tym, super!\ngarść/dwie orzechów pekan\nW rondelku umieszczamy oba cukry oraz wodę. Doprowadzamy całość do wrzenia. Zdejmujemy z palnika. Dodajemy połamaną na kostki czekoladę oraz pokrojone na mniejsze kawałki masło. Odstawiamy na 2 minuty, po czym dokładnie mieszamy składniki, aż do utworzenia gładkiej, czekoladowej masy.\nDo osobnego naczynia wybijamy jajka, mieszamy rózgą. Dodajemy mąkę oraz szczyptę soli, Mieszamy delikatnie (lub miksujemy na wolnych obrotach) do uzyskania gładkiego ciasta. Następnie małym strumieniem wlewamy masę czekoladową, cały czas mieszając rózgą.\nPowstałą masę czekoladową wylewamy na wyłożoną papierem do pieczenia blaszkę (24x24cm). Na wierzchu rozkładamy orzechy (ja dałam w całości i ładnie to wygląda, natomiast znacznie lepiej może się kroić ciasto jeśli orzechy będą posiekane).\nBrownie z orzechami - walentynkowe\ncukier drobny 240 g 240 g


Sztuka błądzenia | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dodatek » Sztuka błądzenia\nSądził niekiedy, że źle wybrał zawód. Talent w jego odczuciu był czymś ulotnym, a nie danym raz na zawsze.\nPoznaliśmy się, kiedy Krzysztof już był chory. Podobno dawniej był inny, bardziej srogi, ale o tym niewiele wiedzieliśmy. Uważny, delikatny, serdeczny – taki był Krzyś. Od wielu osób słyszę teraz, że rozmawiało się z nim naprawdę, że słuchał, rozumiał i pamiętał, a to rzadka cecha wśród polskich filmowców. „Żyjąc tracimy życie”, to prawda, ale rak sprawiał, że Krzysztof tracił swoje życie znacznie szybciej niż my wszyscy. Rak prostaty, „wstydliwa” męska choroba, często jest diagnozowany zbyt późno. Tak było i w jego przypadku. Ale jego przypadek był wyjątkowy. Krauzowie byli ze sobą osiemnaście lat, dziewięć trwała jego choroba.\nCudem – czyli efektem niezłomności Joanny, troski lekarzy i pomocy ludzi – były długie lata przeżyte z rakiem, praca Krzysia nad „Papuszą”, jego obecność na premierze, jego pisanie kolejnych scenariuszy. Rozumiał, że nie może nienawidzić choroby, starał się od niej uczyć. Mówił, że teraz odróżnia rzeczy ważne od nieważnych, że wyłania się przed nim drugi brzeg. Przyswajał w przyśpieszonym tempie kurs utraty i umierania. Ale (oprócz ostatniego okresu) mówił o tym niewiele.\nW 2010 r. zmarł na raka płuc niemiecki reżyser filmowy, operowy i teatralny Christoph Schlingensief (ur. 1960). Warszawski Teatr Dramatyczny dwa lata później sprowadził jego spektakl „Via intolleranza II” – jego, czy raczej o nim i jego nieobecności wśród żywych. Nieukończone dzieło Schlingensiefa, budowa operowej wioski w Burkina Faso (!), kontynuowane jest teraz przez jego żonę. Temu dziwnemu przedsięwzięciu, w które los wpisał śmierć autora, jest – w jakiejś mierze – poświęcony spektakl. Mistrzowską partyturę „Via intolleranza II” stanowi rozproszenie, stan tragicznego i groteskowego kryzysu, zaświadczającego o niemożliwości unieśmiertelnienia przez sztukę, odnalezienia języka „dialogu kultur” i odkupienia ran kolonialnej przemocy. Jest „Via intolleranza II” zarazem i okrutnym szyderstwem z języka zachodniej sztuki, i spektaklem „murzyńskiej” magii, na poły zmyślonej, na poły potężnej, przywołującej na naszych oczach ducha nieżyjącego artysty.\nAfrykańskie „Dziady” toczą się w świecie wyjętym spod prawa do istnienia.\nAle działają. Krzysztof Krauze żachnął się, gdy zaczęłam opowiadać mu o fenomenie Schlingensiefa i jego niemiecko-afrykańskiego zespołu. Powiedział, że nie chce słuchać o reżyserze Krzysztofie zmarłym na raka podczas kręcenia filmu w Afryce. Nie zamierzałam przekonywać Krzysia, że jego duch będzie żył w dżungli albo że filmami zbudował pomnik trwalszy od spiżu. Po prostu „Via intolleranza II” jakoś objaśniła mi zagadkę Krauzów, nieprzewidywalność ich artystycznych poszukiwań, owo błądzenie, uznawanie dróg mniej uczęszczanych za jedyne uczciwe.\n„Papusza”, ostatni ich wspólny film, przez część widzów uznany został za „wbijający w fotel”, przez innych – za „zimny” i zbyt długi. Przede wszystkim ma on w sobie wiele z tego tragicznego dystansu wobec języka sztuki, wobec zadań kina, mającego goić rany, ocalać od zapomnienia, bawić i dostarczać oczyszczających wzruszeń. Żałobny fresk dla cygańszczyzny, z unikalną ścieżką dźwiękową w języku romskim, powstał wyraźnie na przekór kiczom o Holokauście, „etnicznej” rozrywce i bajkom o miłości. „Tego rodzaju sztuka – jak napisała Agnieszka Graff w świetnym eseju o „Papuszy” – jest świadectwem wrażliwości, której jeszcze nie ma, która dopiero się rodzi”, czyli podkopuje własne fundamenty. Wskazuje na iluzoryczność filmowych czarów i pocieszeń, zostawia w otwartych na to widzach smak gorzkiej nierozstrzygalności. Podobnie jak zmaganie z postkolonialnym dziedzictwem „czarnego lądu”. Przywracanie romskiej historii jest gestem wskazującym raczej na własną daremność, na nieskończoność utraty niż formułującym dobrotliwe przesłanie. W tym sensie, odwołując się do „wrażliwości, która dopiero się rodzi”, „Papusza”, sięgająca formą do fotograficznej prehistorii kina, jest filmem na wskroś nowoczesnym.\nKrzysztofa cechowała podejrzliwość wobec prostej drogi kariery. Wręcz brzydził się nią, uznając sukces dokumentu „Jest”, poświęconego pielgrzymce wiejskiej parafii na Jasną Górę (1984), za zgubny, rozbudzający pychę. Podobnie szczerze nie znosił swojej debiutanckiej fabuły, filmu „Nowy Jork – czwarta rano”. W młodości przez lata wolał pracować fizycznie niż stanąć za kamerą. Sympatię zachował dla filmu „Robactwo”, dokumentalnego portretu własnej niani, opowiadającej o swoich losach przedwojennej „sługi”.\nW tajemniczy sposób Krauze zawsze sam schodził z drogi gwiazdorstwa i oczywistego sukcesu. Nie czuł się powołany do roli człowieka wielkiego, spełnionego, wydającego zdecydowane sądy. Sądził niekiedy, że źle wybrał zawód. Talent w jego odczuciu był czymś ulotnym, a nie danym raz na zawsze. Czuł się zmuszony jedynie do uważnego słuchania wewnętrznego głosu, wewnętrznego przewodnika. Jeżeli się czegoś obawiał, to zamilknięcia tego głosu, nie braku nagród, chociaż towarzyszyły mu przez całą drogę zawodową i w jakimś stopniu potwierdzały słuszność artystycznych wyborów. Nie były to łatwe wybory.\nPo sukcesie „Długu” oczekiwano, że będzie zdecydowanie kroczył obraną drogą; tworzył kino mocne, moralistyczne i – nie da się uniknąć tego słowa – męskie. Tymczasem „Plac Zbawiciela” przenosi nas w sferę domowej, kobiecej prywatności, opowiada o najbanalniejszej przemocy, o zbrodni toczącej się między kuchnią a łazienką, o zabijaniu złym słowem, piekle za wydane pięćset złotych. Omawiając „Plac Zbawiciela” na spotkaniu ze studentami Collegium Civitas, zetknęłam się z młodym człowiekiem, który opowiadał, że zna ten film właściwie na pamięć, że pod jego wpływem zrozumiał, czym jest rodzinne zło. Jeśli zawrze kiedykolwiek małżeństwo, uczyni to właściwie w poczuciu zgrozy. Niezwykłe wyznanie. Niezwykły odbiór filmu, kiedy widz, zamiast rozdysponowywać winy między fikcyjne postaci, dokonuje terapeutycznego wglądu w samego siebie.\nNigdy jednak nie mówiono o Krauzem, że jest artystą kontrowersyjnym. Nazywano go po prostu odważnym, bezkompromisowym. On sam twierdził, że odwaga i siła pojawiła się w jego życiu wraz z Joanną. Pasjonowała ich daremność – a zarazem bezwzględna moralna konieczność – podejmowania trudu dawania głosu światom wydziedziczonym, zniszczonym, tym, którym wyrwano język. Łatwo porzucali to, co mogło być źródłem samozachwytu. Mylili tropy i zmieniali charakter pisma. Interesowała ich droga w nieznane, nigdy w znane i sprawdzone – a to przecież uchodzi za podstawę sukcesów hollywoodzkiego kina. W tym sensie pakt Krauzów z odbiorcami był jednym z najbardziej wymagających, bo ryzyko brali na siebie.\nProroctwo się spełniło – praca nad filmem „Ptaki śpiewają w Kigali” jest w toku, reżyser Krzysztof nie żyje. Nad filmem o ludobójstwie w Rwandzie pracuje sama Joanna Kos-Krauze. Nie mam wątpliwości, że zostanie ukończony i będzie – jak wszystkie filmy Krzysztofa i duetu artystycznego Krauzów – zupełnie inny niż wszystkie poprzednie.


LOREAL VOLUMISSIME X5 EXTRA BLACK | CZY TA MASCARA DAJE EFEKT PIĘCIOKROTNEGO POGRUBIENIA RZĘS? – Pielęgnacyjny Zakątek\nMarzec 10, 2019 Kwiecień 1, 2019 przez pielegnacyjny-zakatek.pl\nLoreal Volumissime x5 Extra Black – to pogrubiający tusz do rzęs, który daje efekt pięciokrotnego pogrubienia rzęs, bez ich sklejania. Klasyczna szczoteczka dociera w trudno dostępne miejsca oraz pokrywa włoski tuszem od nasady po same końce. Innowacyjna formuła nie powoduje kruszenia, rozmazywania oraz powstawania grudek. Dzięki intensywnie nasyconym pigmentom, spojrzenie nabierze głębi i wyrazistości.\nkosmetyki Loreal Loreal Paris Loreal Volumissime x5 makijaż oczu mascara Loreal thickening mascara tusz pogrubiający rzęsy wydłużanie rzęs\n14 myśli na temat “LOREAL VOLUMISSIME X5 EXTRA BLACK | CZY TA MASCARA DAJE EFEKT PIĘCIOKROTNEGO POGRUBIENIA RZĘS?”\nMarzec 11, 2019 o 23:06\nGdyby moje rzęsy pogrubiono X5 to wyglądałaby tragicznie 😀\nMarzec 12, 2019 o 07:45\nBardzo lubię taki typ szczoteczki w tuszach do rzęs właśnie z powodu odpowiedniego ich rozdzielania. Ale zawsze ciężko mi dobrać produkt, który by nie podrażnił oczu. 🙂\nCzerwiec 26, 2019 o 07:28\nMoim ulubieńcem jest max factor 2000 calorie. 🙂 Ale również poszukuję czegoś nowego. 🙂\nMarzec 12, 2019 o 15:23\nMarzec 12, 2019 o 19:49\nMarzec 12, 2019 o 18:13\nMarzec 12, 2019 o 18:19\nMarzec 12, 2019 o 20:19\nMarzec 12, 2019 o 22:09\nNie przepadam za mascarami z Loreala. Jeśli chodzi o maskary to jestem zwolennikiem Rimmela 😉\nMarzec 13, 2019 o 10:30\nLubię tuszę z l’oreala, ale wolę te „dwukońcówkowe” Dla mnie są ekstra.\nMarzec 13, 2019 o 12:13\nSylwia Witkowska pisze:\nMarzec 13, 2019 o 14:52\nMam swojego ulubieńca od lat właśnie z tej firmy ale… Kusi żeby sprawdzić ten. Ma mój ulubiony kształt i rodzaj szczoteczki a ostatnio ciężko mi na taki trafić.\nMarzec 16, 2019 o 09:21\nMarzec 16, 2019 o 21:04\nSzkoda, że mascara nie spełniła Twoich oczekiwań 🙂


NBP emituje trzy monety kolekcjonerskie z polskimi królami [ZDJĘCIA] - Superbiz.se.pl\nNBP emituje trzy monety kolekcjonerskie z polskimi królami [ZDJĘCIA]\n07.12.2016, godz. 14:51\nNarodowy Bank Polski wypuścił 7 grudnia do obiegu monety kolekcjonerskie z wizerunkiem Aleksandra Jagiellończyka oraz monetę "Szeląg, talar Stefana Batorego".\n"Aleksander Jagiellończyk" to kolejna moneta z wyjątkowej kolekcji srebrnych i złotych monet kolekcjonerskich „Skarby Stanisława Augusta", które odwzorowują słynną osiemnastowieczną serię medalierską z wizerunkami królów Polski, wykonaną za zlecenie Stanisława Augusta Poniatowskiego.\nZobacz też: [MONETY KOLEKCJONERSKIE] NBP uhonoruje tragedię w kopalni Wujek [GALERIA]\n– Królewskie medale powstały w mennicy warszawskiej w latach 1791-1797/1798. (...) Monety emitowane przez Narodowy Bank Polski są wiernymi replikami medali, zachowują średnicę i wysokość reliefu oryginałów. Dotyczy to portretów królewskich prezentowanych na rewersach monet – przypomina Tomasz Bylicki, kustosz z Muzeum Historycznego m.st. Warszawy. Na rewersie monety umieszczono stylizowane popiersie Aleksandra Jagiellończyka z profilu (według obrazu Marcella Bacciarellego). U góry monety półkolem napis: ALEXANDER. Autorami wizerunków monet są Anna Wątróbska-Wdowiarska oraz Robert Kotowicz.\nGłówny motyw kolejnej monety kolekcjonerskiej, zaprojektowanej przez Urszulę Walerzak, stanowi odwzorowanie szeląga i talara bitych za panowania Stefana Batorego. - Zasadniczą rolę w jego kształtowaniu miała ordynacja z 1580 roku. Król postanawia w niej o zawarciu polsko-litewskiej unii monetarnej i biciu w obu częściach Rzeczypospolitej ujednoliconych jednostek pieniężnych. Wymienione zostały między innymi talary, trojaki, gorsze i szelągi – mówi prof. Stanisław Suchodolski, konsultant merytoryczny serii „Historia Monety Polskiej”. Na awersie talara widnieje półpostać króla Stefana Batorego w koronie na głowie, w zbroi, z berłem i szablą w dłoniach. Na rewersie zaś ukoronowany Orzeł z małą tarczą z herbem Batorych – Wilcze Kły – na piersiach.\nMoneta złota „Skarby Stanisława Augusta – Aleksander Jagiellończyk” o nominale 500 zł będzie dostępna w nakładzie do 600 egzemplarzy w cenie 12 000 zł brutto; w przypadku monety srebrnej o nominale 50 zł nakład wyniesie do 6 tys. egzemplarzy w cenie 720 zł brutto. Moneta „Historia Monety Polskiej – szeląg, talar Stefana Batorego” o nominale 20 zł zostanie wyemitowana w łącznym nakładzie nieprzekraczającym 20 tys. sztuk, a jej cena wyniesie 180 zł.\nMonety dostępne będą w sklepie internetowym Kolekcjoner oraz w oddziałach okręgowych NBP.\ntagi: monety kolekcjonerskie nbp STEFAN BATORY autor: TŁ


silesiaspace.pl - Zabytki - Kościół pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Grzawie\nKościół pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Grzawie\nObecny kościół pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela powstał na początku XVI wieku i stanowi najstarszą w powiecie pszczyńskim zabytkową, drewnianą świątynię katolicką. Wcześniej na jego miejscu istniał prawdopodobnie kościół wzniesiony jeszcze w XIV wieku.\nW latach 1590-1628 kościół znajdował się w posiadaniu protestantów. Później, około roku 1690 został prawdopodobnie przebudowany.\nŚwiątynia jest drewniana, orientowana o konstrukcji zrębowej. Jej podwaliny stanowią kłody dębowe. Prezbiterium jest zamknięte prostą ścianą, a od strony północnej przylega doń zakrystia. Nawa jest szersza od prezbiterium, wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu. Ponad nawą wznosi się barokowa, sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią, kryta blachą. Wieża o konstrukcji słupowej usytuowana jest od strony zachodniej. Wieńczy ją dach namiotowy przechodzący w ośmioboczną, barokową latarnię. Kościół otaczają otarte soboty.\nWnętrze kościoła zostało w XVII wieku ustylizowane barokowo. Z tego czasu pochodzi większość wyposażenia. Na szczególną uwagę zasługuje barokowy ołtarz główny z końca XVII wieku, odnowiony w 1870 roku. Zachwyca bogata dekoracja ołtarza, rzeźby św. Piotra i św. Pawła a także obrazy z przedstawieniem Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Jana Chrzciciela ze scenami chrztu i ścięcia. W kościele znajdują się także barokowe organy z XVII wieku, stacje Męki Pańskiej z 1841autorstwa Eliasza Lipki oraz polichromie ze scenami Zmartwychwstania i Wniebowzięcia NMP. Wzrok przyciąga także chór muzyczny wsparty na czterech słupach.\nKościół otoczony jest od południa, zachodu i północy drewnianym ogrodzeniem z gontowym, dwuspadowym daszkiem.


Moje życie, moja pasja, moja miłość: IIAMO - samopodgrzewajaca butelka\nButelka idealnie nadaje się na dłuższe spacery, w kilka chwil podgrzeje zawartość do temperatury 37stopni. Jest to możliwe, dzięki wkładowi, który umieszcza się w butelce. Po "aktywowaniu" trzeba tylko butelk wstrząsnąć i już po kilku minutach mamy gotowy do spożycia pokarm.\nOprócz jej funkcji samopodgrzewania, według mnie, największą zaletą tej butelki jest łatwość czyszczenia. Wszystkie części są odkręcane i można ją czyścić dosłownie na "wylot" i nie trzeba używać żadnych szczotek ;)\nGabrysia była karmiona z piersi, gdyby nie to, butelka iiamo z pewnością wcześniej byłaby w użyciu. Idealnie nadaje się na nocne karmienia ;)\nPojemność butelki to 170ml, lub 380ml, jeśli nie używamy wkładu podgrzewającego - jest to fajne rozwiązanie, szczególnie w domu ;)\nKształt butelki sprawia, że dobrze ją się trzyma w małych raczkach, Gabi radzi sobie bez problemu.\nJedyne co mogłabym uznać za wadę, to jednorazowe podgrzewacze. Po każdym użyciu nadają się do wyrzucenia. Dlatego z jej funkcji samopodgrzewania korzystamy okazjonalnie ;)\nProdukty iiamo zostały wykonane z tworzywa sztucznego polipropylenu (PP), nie zawierają BPA (bisfenolu A) i są całkowicie nieszkodliwy w użyciu.\nCena butelki to około 89zł, natomiast pogrzewaczy około 20zł\nAutor: Heronima Pietrzak o 21:10:00\nAlicja Szulim 9 marca 2016 22:21\nButeleczka wygląda bardzo fajnie i oryginalnie;) Bardzo fajny wynalazek -widać,że Gabrysi przypadła do gustu ;))))\nNowa w wielkim mieście 9 marca 2016 23:29\nA ja od dawna morduję się w nocy z podgrzewaczem do butelek, który grzeje i grzeje i zagrzać nie może, a córcia już widzi i się drze! A buteleczka taka fajna i wygodna :)\nRenia. Renata 10 marca 2016 16:23\nButeleczka fajna, ale najlepsza Gabrysia- cudna :*


Jaką lodówkę Mastercook wolnostojącą w klasie energetycznej A+ wysoką (powyżej 185 cm) małą (poniżej 300 litrów) wybrać?\nStrona główna > Jaką lodówkę wybrać? > Mastercook > wolnostojąca > klasa energetyczna A+ > wysoka (powyżej 185 cm) > mała (poniżej 300 litrów)\nLodówka Mastercook wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) to hiszpański temperament w kuchni. Z jednej strony duże i pojemne lodówki, z drugiej ładne, miłe dla oka elementy wystroju w kuchni.\nLodówka Mastercook wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) - wybrane oferty:\nJaka lodówka Mastercook wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaką lodówkę wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany lodówką Mastercook wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów). Poniżej prezentujemy dalszy podział tych lodówek. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy lodówek dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.\nLodówka Mastercook chłodziarko-zamrażarka wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) (1)\nChłodziarko-zamrażarka Mastercook wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) to lodówka podzielona na dwie niezależne strefy chłodzenia: chłodziarkę, która chłodzi w temperaturze od 0 do 10 stopni i zamrażarkę, która zamraża w temperaturze do – 24 stopni. Strefy te dostępne są w różnych kombinacjach – zamrażalnik może być w górnej części, albo, co najczęstsze, w dolnej.\nLodówka Mastercook wolnostojąca klasa energetyczna A+ wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) w kolorze stalowym i inox była kiedyś obiektem marzeń każdej gospodyni domowej. Dziś jest już równie popularna, co biała. Wygląda bardzo efektownie. Często jest pokryta specjalną powłoką, która uchroni jej powierzchnię przez śladami odbitych palców i innymi smugami.