Profil typ F Lumines - kątowy, aluminiowy, srebrny- 2m - LEDstyl.pl\nProfil typ F Lumines - kątowy, srebrny anodowany - 2m\nProfil typu F marki Lumines - kolor srebrny anodowany. Długość odcinka 2m, w 100% wykonany z aluminium. Minimalistyczny i funkcjonalny profil do montażu taśm LED.\nProfile do taśm LED F Lumines - napowierzchniowy, kątowy\nProfil Typu F marki Lumines - dedykowany do montażu napowierzchniowego. Jest to węższa wersja profilu typu E. Jego prosty i funkcjonalny kształt jest idealny do minimalistycznych instalacji z wykorzystaniem taśm LED. Wykorzystując ich prostą budowę oraz właściwości aluminium z którego są wykonane, zyskujemy swobodę montażu taśmy LED. Polecamy profile typu F do oświetlenia dekoracyjnego, akcentowego i meblowego.\nProfil aluminiowy do taśm LED - działa jako radiator\nMontaż profili typu F Lumines\nProfil typu F Lumines można zamontować, używając:\nRozgałęźnik do taśm LED RGB 1 gniazdo / 3 gniazda10,00 złRozgałęźnik do taśm LED RGB 1 gniazdo / 3 gniazda


Morsmordre :: Mieszkania :: Dalsze dzielnice :: Chelsea, Mallord Street 31\nŁazienka [odnośnik] 01.11.21 17:46\nŁazienka na pierwszym piętrze.\nPułapki: Błyskotek (na drzwi wejściowe), Ostatnie Tango, Strach na gremliny (bogin wyskoczy zza gobelinu w salonie)\nOstatnio zmieniony przez Cornelius Sallow dnia 30.04.22 0:06, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Łazienka [odnośnik] 01.11.21 19:10\nPrzylewitował kociołek z piwnicy - bardzo dawno go nie używał. Ceny ingrediencji i usług jednak rosły, a Sallow coraz częściej odchodził zza biurka i znajdował się na linii frontu. Dobrze będzie odświeżyć dawne umiejętności, być bardziej samowystarczalnym. Specjaliści byli rozchwytywani i zajęci, nawet łamacze klątw w Ministerstwie mieli ręce pełne roboty, alchemicy też... Co prawda słyszał od Sigrun Rookwood o jej kuzynce, zaufanej alchemiczce z Delamre, co prawda powinien się wybrać do Cheshire... ale to mogło poczekać. Wylosował na świątecznym jarmarku dwa odłamki spadającej gwiazdy (wspaniały prezent, obruszony był niewdzięcznikami, którzy śmieli mu słać listy, że nic nie dostali - zaszczytem był wszak sam udział w loterii!) i powinien je przekazać w ręce kogoś, kto zrobi z nich dobry użytek i uwarzy mu jakiś przydatny eliksir na zamówienie. Sam nie zamierzał ich tykać, nie był jeszcze pewien swoich umiejętności.\nZa to żądło mantykory od Wren Chang... tak, z tym mógł poeksperymentować. Od bardzo dawna nie warzył żadnego eliksiru, nie był pewien własnej wprawy, musiał rozpocząć od czegoś prostego. Był jednak Krukonem, te trzydzieści lat temu żadna dziedzina magii nie sprawiała mu problemu. Może alchemia nigdy nie była jego konikiem, ale potrafił się skupić, słuchać profesora, z uwagą i precyzją odwzorowywać instrukcje z podręcznika. Dawno, bardzo dawno nie odświeżał tamtych zdolności, ale wyjął z regału zakurzony podręcznik i otworzył na odpowiedniej stronie.\nEliksir kociego wzroku. Nie uratuje mu życia, ale z pewnością się przyda. Magia nie potrafiła zastąpić spostrzegawczości.\nNeutralne serce eliksiru, pamiętał o podstawowych zasadach i o naturze swojego składnika. Przygotował żądło mantykory i poza śliną kuguchara mógł dobrać właściiwe dowolne dodatkowe ingrediencje, ale postanowił, że najbezpieczniej będzie użyć tych neutralnych - i zamiast bawić się w kreatywność, użył tych wypisanych w podręczniku.\nRozpalił ogień od kociołkiem i rozpoczął od starannego, pedantycznego poszatkowania składników.\nWrzucił do kociołka płatki narcyza i dolał krowiego mleka. Gdy mikstura zaczęła bulgotać, dodał serce eliksiru - żądło mantykory. Zmniejszył ogień i odczekał wymaganą ilość czasu, zgodną z zaleceniami. Wreszcie dodał kolejną ingrediencję zwierzęcą - ślinę dzikiego kuguchara, wymaganą zgodnie z przepisem. Na koniec obsypał miksturę pyłem ze skrzydeł ćmy i poczekał, aż eliksir nabierze konsystencji, którą powinien osiągnąć.\npróbuję uwarzyć eliksir kociego wzroku (ST 25)\nserce: żądło mantykory\ndodatkowe: mleko krowy, ślina dzikiego kuguchara, pył ze skrzydeł ćmy\n1 roślinna: narcyz (płatki)


Dyskusje o innych konkursach (bez klików) (Strona 6526) :: Konkursy :: Forum e-Konkursy.info - o krok od wygranej...\nCytuj wiadomość#6731353 czwartek, 24 wrzesień 2020, 11:44:17\nJest, ktoś teraz w biedronce? Potrzebuje doładowania do tu Biedronka, online się nie da kupić\nCytuj wiadomość#6731356 czwartek, 24 wrzesień 2020, 11:49:56\nZadbaj o dom Kaufland - wszystko poszło jednocześnie?\nU mnie SMS 11.30\nCytuj wiadomość#6731357 czwartek, 24 wrzesień 2020, 11:51:07\nNIE MAM ZWROTKI Z WINIARY, co robic?\nU mnie przychodzi natychmiast - Niestety\nCytuj wiadomość#6731371 czwartek, 24 wrzesień 2020, 12:05:12\nKinder bueno mam 2 wygrane nagrody 5 i 7 . Sprawdzone na ich stronie. A co to za nagrody, ktoś wie? Emaila jeszcze nie ma\nCytuj wiadomość#6731389 czwartek, 24 wrzesień 2020, 12:50:16\nCzy ktoś wiedział, brał udział w tym konkursie? Dopiero co wystawiony baner w c4 a data konkursu do 15.09\nCytuj wiadomość#6731391 czwartek, 24 wrzesień 2020, 12:56:41\nFBewa36] Czy ktoś wiedział, brał udział w tym konkursie? Dopiero co wystawiony baner w c4 a data konkursu do 15.09\nJak wiedział, to nie powiedział. I teraz też nie powie ,bo nie było w bazie\nCytuj wiadomość#6731393 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:01:37\nAniu gdzie to sprawdzasz? U mnie rozwijana lista i inf "trwa weryfikacja danych"\nCytuj wiadomość#6731395 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:04:01\nz prawej strony kliknij sprawdz swoje zgłoszenie\nCytuj wiadomość#6731396 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:04:12\nTam jest taka zakładka sprawdź swoje zgloszenie\nCytuj wiadomość#6731397 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:05:05\nCytuj wiadomość#6731398 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:05:05\nJak wiedział, to nie powiedział. I teraz też nie powie ,bo nie było w bazie nie było go też na stronie carrefour, zastanawiam się czy nie ma tam pomyłki w datach\nCytuj wiadomość#6731399 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:06:04\nnie było go też na stronie carrefour, zastanawiam się czy nie ma tam pomyłki w datach\nCytuj wiadomość#6731402 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:10:58\nZ tego co widzę to Albedo. Mieli już akcje z brefem w Biedronce i przesunięciem dat, więc może tutaj to samo?\nCytuj wiadomość#6731403 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:18:56\nTeż tak myślę, w moim C4 na bank nie było takiego baneru\nPosty na forum: 7496\nCytuj wiadomość#6731404 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:21:43\na co z konkursem Aquafresh tym na FB? nieważny? czy dopiero ma być? (ja nie grałam, pytam z ciekawości, ale skoro Smolar mówił, że nie ma to nie ma)\nCytuj wiadomość#6731406 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:25:11\nU mnie w C4 też nie było tego baneru. Myślę,że on dopiero będzie\nCytuj wiadomość#6731407 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:27:13\nA chyba nic, sprawdzałam niedawno, to chyba post usunięty. O ile trafiłam na dobrą stronę na FB, bo tam posty są średnio raz na rok wyrzucone\nCytuj wiadomość#6731408 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:28:26\na moze tak jak z ostatnim Brefem? przeciez zmieniali daty....\nCytuj wiadomość#6731416 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:47:48\nTylko skąd mamy teraz wiedzieć jaka jest data? Baner postawiony z produktami dzisiaj, faktycznie wygląda na to że daty zmienili a na banerach już tak było wydrukowane\nCytuj wiadomość#6731418 czwartek, 24 wrzesień 2020, 13:51:09\nPoczekać na regulamin i uruchomienie strony


Diabetycy apelują do Ministra Zdrowia\nNa nowej liście refundacyjnej zabraknie sprawdzonego i stosowanego od lat przez pacjentów, nowoczesnego leku na cukrzycę typu 2. Chodzi o gliklazyd MR 60 mg – oryginalny, doustny lek przeciwcukrzycowy, który powoduje mniej działań ubocznych niż inne tego typu leki. Pacjenci apelują do Ministra Zdrowia.\nList w tej sprawie opublikował na swojej stronie Zarząd Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków (link poniżej). Gliklazyd MR 60 mg posiada istotne przewagi chociażby w porównaniu ze starszą postacią leku (od lat refundowaną). Występuje m.in. w nowoczesnej postaci farmaceutycznej, w której podzielna tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, w dawce rekomendowanej przez WHO, przekłada się na komfort stosowania leku przez pacjenta orazpoprawia kontrolę cukrzycy.\nObecnie pacjent idąc do apteki z receptą ma wybór – może wykupić lek oryginalny przepisany przez lekarza albo wybrać tańszą postać leku (generyk). Do tej pory blisko 200 tys. pacjentów wybierało lek oryginalny, którym leczeni są od dawna, i który daje im poczucie bezpieczeństwa.\nUsunięcie leku Gliklazyd MR 60 mg z listy refundacyjnej może spowodować niepotrzebne zamieszanie w terapii tysięcy chorych na cukrzycę typu 2, ponieważ spowoduje gwaltowny wzrost ceny oraz pozbawi tych pacjentów prawa do dalszego dostępu do leku refundowanego, a także prawa do zamiany leku na tańszy odpowiednik. Obecnie Gliklazyd MR 60 mg znajduje się na liście leków podstawowych rekomendowanych przez WHO do szerokiego stosowania na świecie.


Święto starych samochodów - Walbrzych.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\n27.07.2016 16:32 | Źródło: Foto: Elżbieta Węgrzyn\nŚwięto starych samochodów\nData wydarzenia: 06.08.2016 15:00 - 06.08.2016 18:00\nMiejsce wydarzenia: Rynek w Wałbrzychu\nWałbrzyski Międzynarodowy Rajd Pojazdów Zabytkowych staje się w naszym mieście i powiecie popularną letnią imprezą. Na początku sierpnia znów będzie można podziwiać wiekowe często wehikuły czy auta pamiętane z czasów PRL.\nW dniach 5-7 sierpnia na terenie powiatu wałbrzyskiego odbędzie się 4 Wałbrzyski Międzynarodowy Rajd Pojazdów Zabytkowych zorganizowany przez Stowarzyszenie Moto Weteran Wałbrzych pod patronatem prezydenta Wałbrzycha Romana Szełemeja. Jak informują organizatorzy, na uczestników czeka malownicza trasa po Wałbrzychu i powiecie wałbrzyskim, o długości ok. 60 km.\nRajd będzie imprezą towarzyską połączoną ze zwiedzaniem ciekawostek regionu i elementami rywalizacji sportowej. Większość załóg pojawi się już w piątek, aby odpocząć po podróży, gdyż prawie wszystkie samochody przyjadą do Wałbrzycha "o własnych siłach". Wieczorem organizatorzy podejmą gości zwyczajową biesiadą. Na trasę rajdu pierwsza załoga wyjedzie w sobotę 6 sierpnia o godzinie 9:00.\nZałogi są wypuszczane w odstępach jednominutowych, aby zaostrzyć rywalizację. Każda załoga dostanie od organizatora "itinerer", inaczej "road book" - przewodnik, w którym za pomocą schematów skrzyżowań z zaznaczonym kierunkiem zapisana jest trasa. Uczestnicy rajdu nie znają wcześniej przebiegu trasy i muszą się wykazać własnymi umiejętnościami orientacji w terenie. Na trasie rozlokowanych zostało kilka punktów kontroli przejazdu, gdzie załogi będą wykonywać zadania sprawnościowe i wykazywać się wiedzą.\nOkoło godziny 10:30 załogi pojadą zwiedzać pałac w Jedlince. Następnym punktem na trasie, gdzie będzie można podziwiać zabytkowe auta, jest ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy "Wodniak", obecnie hotel Maria Antonina (około godziny 13:00). Pierwsza prezentacja pojazdów rozpocznie się około godziny 15:00 na Placu Zdrojowym w Jedlinie-Zdrój. Stamtąd uczestnicy udadzą się w dalszą trasę.\nMieszkańców Wałbrzycha organizatorzy zapraszają na wałbrzyski Rynek o godzinie 15:00. Zostaną tam przeprowadzone gry i zabawy, wyjaśnione zasady uczestnictwa w takim rajdzie, kilka słów powiedzą zaproszeni goście. Organizatorzy przeprowadzą plebiscyt publiczności. Wszystko to podczas głównej prezentacji pojazdów i Pokazu Elegancji, które rozpoczną się o godzinie 16:00. Na Rynku pojazdy będzie można podziwiać do godziny 18:00. Na koniec uroczyście zostaną wręczone nagrody i wyróżnienia.\nZ wałbrzyskiego Rynku uczestnicy wyjadą do hotelu, aby odpocząć i przygotować się do Balu Komandorskiego, na którym zostaną ogłoszone wyniki 4 Wałbrzyskiego Międzynarodowego Rajdu Pojazdów Zabytkowych.\nfot. Elżbieta Węgrzyn - wykonano podczas prezentacji samochodów w Starej Kopalni.\n4 Zakaz słuchania muzyki podczas jazdy rowerem?


Impotencja u młodych osób | ZDROWIE INFO\n→ Impotencja u młodych osób\nImpotencja u młodych osób\tadmin44sv\nWiększość z nas uważa, że impotencja, to problem panów, którzy osiągnęli wiek, w którym sprawność seksualna maleje. Tak rzeczywiście było do pewnego czasu. Obecnie na problemy z erekcją narzeka coraz więcej młodych osób. Impotencja u mężczyzn, którzy nie powinni jeszcze odczuwać jakichkolwiek kłopotów ze sprawnością seksualną, wygląda dokładnie tak samo jak zaburzenia owej sprawności w późniejszym wieku. Istotę problemu stanowi niezdolność do erekcji, która jest warunkiem rozpoczęcia, podtrzymania i właściwego zakończenia aktu seksualnego. Słaba erekcja, to konkretnie rzecz biorąc problem z ukrwieniem członka. Od napływu krwi do ciał jamistych zależy czy członek uniesie się i usztywni. Krew może nie dopływać tam z różnych przyczyn. U młodych mężczyzn przyczyną problemów z erekcją może być przemęczenie, przepracowanie i długotrwały stres. Problemy te mogą wynikać również z niewłaściwego trybu życia: zbyt małej ilości ruchu, niewłaściwej diety itp. Młodzi mężczyźni mogą być impotentami ze względów emocjonalnych. U podłoża impotencji na tle psychicznym mogą leżeć przykre przeżycia związane z inicjacją seksualną, zbyt długa abstynencja seksualna, wyśmianie przez partnerkę, własne kompleksy itp. Impotencja u młodych osób wymaga najpierw diagnozy, a następnie właściwej terapii. W zależności od przyczyny, stosuje się farmakologię lub psychoterapię. Źródło http://srodkinapotencje.pl/kamagra.html\nViagra, informacje podstawowe\tSeksualne problemy a cialis\tFeromony – lepsze kontakty interpersonalne\tCo to jest Levitra\tPost Comment Anuluj pisanie odpowiedzi\tKomentarz Name * Email * Website Agorafobia – najważniejsze informacje17 stycznia 2016Co to jest Levitra25 lipca 2016Apteki internetowe – wygodne zakupy w trosce o zdrowie6 sierpnia 2016Feromony – lepsze kontakty interpersonalne27 sierpnia 2016Największe bolączki polskiej służby zdrowia15 września 2016\tProdukty BIO17 czerwca 2017Stosuję lek viagra i jestem sprawny w łóżku!5 czerwca 2017Zdrowa dieta15 marca 2017Picie alkoholu11 lutego 2017Viagra, informacje podstawowe12 stycznia 2017\tJak uniknąć kaca\nunikanie kaca\tProdukty BIO\t17 czerwca 2017\nO tym, jakim zdrowiem cieszą się ludzie, w dużej mierze decyduje to, jak o siebie dbają. Jeśli ktoś zdrowo się odżywia, unika szkodliwych używek i jest aktywny fizycznie, to zwykle jego samopoczucie i stan zdrowia są dużo lepsze. Oczywiście dbanie o siebie nie zawsze musi wyglądać tak samo. Są na przykład osoby, które do swojej…\nStosuję lek viagra i jestem sprawny w łóżku!\t5 czerwca 2017\nLeszek lat 42. Dość długo żyję na świecie i wielokrotnie doświadczałem wstydu. Nie przepadam za tym uczuciem, ale cóż, kiedy mnie czasem dopada. Najgorszy wstyd przeżyłem w związku z kłopotami z życiem intymnym. Różne kłopoty miewają faceci, ale do tych łóżkowych najtrudniej się przyznać. Ja miałem tak samo. Moje kłopoty zaczęły się gdy miałem 38…\nKomu pomaga Kamagra Gold?\t22 grudnia 2016\nPomoc farmakologiczna. Pomoc farmakologiczna jest często niezbędna. Sięgamy po nią, gdy dręczy nas jakiś ból lub inna przykra dolegliwość. Niedomaganie może dotyczyć także sfery seksualnej. Jedną z najczęstszych jego form są zaburzenia erekcji u mężczyzn. Zaburzenia te są udziałem nie tylko panów, którzy osiągnęli odpowiedni wiek. Po sześćdziesiątym roku życia są one naturalne, co nie…\nPopularne postyAgorafobia – najważniejsze informacjeCo to jest LevitraApteki internetowe – wygodne zakupy w trosce o zdrowieFeromony – lepsze kontakty interpersonalneNajwiększe bolączki polskiej służby zdrowiaPomocne źródła – Artykuły\tWikipedia Zdrowie\nTagiJak uniknąć kaca\nWiadomościDbajmy o zdrowieCzym powiększyć piersi?Jak wzmocnić odporność przed zimą?Apteki internetowe – wygodne zakupy w trosce o zdrowieProdukty BIO\t© Copyright 2016 Wszystko o zdrowiu


Oferta edukacyjna dla placówek – Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym AMI\nZajęcia edukacyjne z udziałem psa – program dla przedszkoli i szkół.\nZwiększ efektywność przyswajania wiedzy swoich podopiecznych!\nDogoterapia w przedszkolu – zajęcia z psem to coś nowego i ekscytującego dla dzieci. Spotkanie oraz wiedza przekazywana w trakcie jego trwania z pewnością zostanie w pamięci dzieci na długi czas. Dzięki obecności psa i na jego przykładzie łatwiej przedszkolakom przyswajać nową wiedzę.\nPozwólmy dzieciom wyruszyć w zaczarowany świat wiedzy\nwraz z ulubionym pupilem!\nGłównym celem zajęć, z udziałem psa jest:\nnauczenie dzieci bezpiecznego przebywania w obecności psa a przez to panowania nad swoimi emocjami i koordynacji ruchowej;\nnabycie umiejętności porozumiewania się z psem a dzięki temu empatii, szacunku do zwierząt, delikatności i opiekuńczości (odpowiedzialności za posiadane zwierzę);\nrozszerzenie swojej wiedzy na temat zwierząt i otaczającego je świata;\nprzedstawienie dzieciom różnej tematyki w sposób interesujący i na długo zapamiętany.\nZajęcia z udziałem psa:\nwspomagają rozwój mowy,\nprowadzą do wyciszenia zachowań lękowych,\nwspierają dzieci w rozwijaniu czynności intelektualnych, które stosują w poznawaniu i rozumieniu siebie i swojego otoczenia,\nwspierają wychowanie do poszanowania roślin i zwierząt.\nFundacja posiada szerokie doświadczenie przy realizacji akcji edukacyjnych z udziałem psów.\nDo tej pory realizowaliśmy m.in. zajęcia w tematyce:\n„W zdrowym ciele zdrowy duch” (spotkanie dotyczące higieny oraz zdrowego stylu życia),\n„Żyj zdrowo – myśl sprawniej” (akcja promująca zdrowy styl życia)\n„Jestem odpowiedzialny za swojego pupila” (akcja uświadamiająca dzieciom, że pies nie jest zabawką),\n„Mój bezpieczny przyjaciel pies” (spotkania dotyczące bezpiecznego kontaktu z psem),\n„Psiaki i dzieciaki”\n„Chcę mieć psa – znaczenie i rola psa w rodzinie”\nProgramy są zróżnicowane: od 1 spotkania do regularnych zajęć: raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie. Zajęcia cykliczne pomagają w wyrobieniu empatii i ułatwiają nabycie umiejętności interpersonalnych, uczą odpowiedzialności.\nJak wyglądają zajęcia edukacyjne z udziałem psa dla przedszkoli i szkół?\nZe względów dydaktycznych proponujemy, żeby na spotkaniach obecnych było około 10-15 dzieci. Taka ilość osób daje możliwość równomiernego uczestniczenia wszystkich dzieci w zajęciach. W przypadku większej grupy metodyka jest dostosowywana do ilości dzieci.\nZajęcia powinny trwać około 40-50 minut ze względu na możliwości percepcyjne dzieci.\nZajęcia prowadzone są przez zespół składający się z dwóch osób i dwóch psów.\nZespół prowadzący dysponuje niezbędnymi pomocami dydaktycznymi do realizacji zajęć.\nJeżeli przedszkole posiada własny ogródek istnieje możliwość przeprowadzenia części spotkania na zewnątrz.\nZapraszamy przedszkola, szkoły i inne placówki do kontaktu i regularnych zajęć.\nPrzeczytaj opinię Przedszkola nr 5 w Zduńskiej Woli, gdzie Fundacja prowadzi cykliczne zajęcia z dziećmi: http://blizejprzedszkola.pl/wydarzenie-65,dogoterapia-w-przedszkolu\n2017.04 Autyzm w pigułce-mowa dziecka\n2017.05 Przedszkole AMIŚ w ZOO safari


Właściciel firmy "Ratex" zakupił używane biurka i... - Zadane.pl\nWłaściciel firmy "Ratex" zakupił używane biurka i postanowił pomalować blaty. Każdy blat ma kształt prostokąta o wymiarach 0,5m na 0,7m. Jedna puszka farby wystarcza na pomalowanie 12 m2 powierzchni. Na drugą warstwę zużycie farby jest takie samo. Na pomalowanie ilu blatów wystarczy jedna puszka farby, zakładając,że każdy blat jest malowany dwukrotnie?\nprzez Brunoss 24.01.2010\nO.5 x O.7=O.35\n0.35 x 2= 0.7\n12m²: 0.7=17.14≈17 blatów\nOdp: Jedna puszka farby starczy na pomalowanie 17 blatów.


Bezpieczne okna antywłamaniowe - Serwis informacyjny\nBy pisarz 25 lutego 2022\nStrona główna » Bezpieczne okna antywłamaniowe\nWarto już na samym wstępie powiedzieć, że żadne okna antywłamaniowe nie są w stanie zatrzymać na długo potencjalnych złodziei. Stolarka okienna powinna zostać wzmocniona również przez inne elementy, jak chociażby przez dobry system alarmowy.\nJaką konstrukcję mają okna antywłamaniowe?\nGdyby spojrzeć na model zwykły i antywłamaniowy, to na pierwszy rzut oka pomiędzy obydwoma elementami, nie ma żadnej różnicy. I tak faktycznie jest. Sekret tkwi bowiem w samej konstrukcji. W oknach zostają zastosowane specjalne elementy, które mają podnieść bezpieczeństwo tego typu okien. Mowa tutaj chociażby o szkle laminowanym, które jest ciężkie do zbicia. Do tego, całe szkło zostanie zupełnie inaczej osadzone w profilach, dzięki czemu nie można go tak łatwo wyjąć z ram. Warto również wspomnieć o klamkach z kluczykami, które są także dodatkowym zabezpieczeniem przed…małymi dziećmi. Rodzice nie muszą się obawiać, że maluchy tak łatwo okno otworzą.\nJak powinny zostać zamontowane okna?\nAby okna antywłamaniowe mogły w prawidłowy spełniać swoje funkcje, powinny zostać w prawidłowy sposób zamontowane. Zresztą, nie tylko okna w wersji antywłamaniowej, ale również wszystkie inne tego rodzaju produkty, muszą zostać zamontowane w prawidłowy sposób. Jeżeli ktoś nie ma w tej kwestii fachowej wiedzy, montaż powinien zostać zlecony fachowej ekipie. Takiej, która zadba o wszystkie szczegóły. Tak jest w przypadku zakupu okien w autoryzowanym sklepie, czy też w miejscach, gdzie składa się zamówienie indywidualne na stolarkę okienną.\nubezpieczenie OC https://xann.pl/sitemap ubezpieczenie motocykla


Nie żądamy niczego | Anarcho-Biblioteka\nTytuł: Nie żądamy niczego\nOsoba autorska: Johann Kaspar\nTematy: historia, inny świat, insurekcja, nihilizm, post-lewica, teoria partyzancka, zamieszki, żądania\nNotatki: Pierwodruk: Fire to the Prisons issue 7., Autumn 2009\nTłum. Mateusz Plastyka\nNie żądamy niczego\nTeoria wysuwania żądań\nŻądając czegoś, wszystkiego, niczego...\nNie potrzebne Mi żadne prawo, toteż żadnego nie muszę uznawać.\n- Max Stirner, Jedyny i Jego Własność\nW nocy 8. sierpnia 2009 roku, setki więźniów Kalifornijskiego Zakładu Karnego dla Mężczyzn o średnim rygorze w Chino, protestowało przez 11 godzin, doprowadzając do „znaczących i licznych" strat. 250 osadzonych zostało rannych, z czego 55 trafiło do szpitala.\nPodczas MayDay 2009, trzy sektory luksusowej dzielnicy San Francisco zostały zrujnowane przez rozszalały tłum, a następnego dnia sklepikarze, policja i dziennikarze zastali tylko szkło na chodnikach.\n10 kwietnia 2009 roku o wczesnym poranku, 19 osób przejęło i zamknęło pusty budynek uniwersytetu o wielkości bloku na Piątej Alei Manhattanu, spuszczając z dachu banery i czytając komunikaty. Policja i władze uniwersytetu zareagowały, posyłając na nich helikoptery, oddziały SWAT i setki stróżów prawa, by włamali się do środka i wszystkich aresztowali.\nGdy Oscar Grant, nieuzbrojony czarnoskóry mężczyzna został zabity przez policjantów z kalifornijskiego Oakland 1 stycznia 2009 roku, 250-osobowy marsz protestacyjny przerodził się w zamieszki, a wymarzona grupa fokusowa zwolenników multikulturalizmu wyrządziła straty rzędu 200 000 dolarów, wybijając okna, paląc samochody i śmietniki oraz obrzucając policjantów butelkami. Zaaresztowano ponad 100 osób.\nOd 6 grudnia 2008 aż do świąt, przez Grecję przetoczyła się rebelia po tym, jak ateńscy policjanci zastrzelili 16-letniego chłopca. Wzięło w niej udział setki tysięcy osób, które wznieciły na ulicach ogień, obrzucały komisariaty bombami zapalającymi, grabiły sklepy, okupowały uniwersytety oraz budynki związkowe i codziennie ścierały się z gliniarzami, niczym profesjonalna armia.\nW odpowiedzi na „przypadkową śmierć" dwóch dzieciaków, ściganych przez policję po paryskich przedmieściach 27 października 2005 roku, francuska młodzież przez trzy tygodnie spaliła tysiące samochodów, zdewastowała setki budynków i zniszczyła wiele małych i dużych sklepów. Podczas tych nocy w całej Francji spłonęły 8973 auta i aresztowano 2888 osób.\nCo łączy te niewspółmierne wydarzenia ostatnich lat? Ani rasa lub pochodzenie klasowe uczestników, ani kontekst polityczny, warunki społeczne, miejsce lub cele. Elementem wspólnym jest raczej pewna nieobecność, wielka pustka w centrum wszystkich tych konfliktów: brak żądań. Chcąc to zrozumieć, opanować lub po prostu wytłumaczyć wyalienowanym obserwatorom, władze więzienne opowiadają o ignorancji, dziennikarze doszukują się wyższej sprawy, politycy czegoś do negocjowania a liberałowie proponują własną ideologię. Jednak wszyscy boją się, że tak naprawdę za tymi wydarzeniami nie stoi zupełnie nic, żadne zażalenia, żadne powody, ani sprawa, lecz dziki upust pierwotnej energii, niewytłumaczalny i irracjonalny - niczym poświęcenie się samym bogom. Coś musi za tym stać, mówią wszyscy, musi istnieć jakiś punkt zaczepienia, cokolwiek. Czego oni chcą? Każdy zadaje sobie to pytanie i zawsze słyszy jedną odpowiedź: Niczego.\nOd Chino do Paryża, od Australii do Aten, od Nowego Jorku po San Francisco, to tylko przykłady światowych rewolt, które coraz częściej rezygnują z „żądania czegoś". Dla burżuazyjnej prasy jest to symptom irracjonalności, rodzaj szaleństwa lub patologii, która dotyka wykluczonych. Dla radykalnej lewicy brak żądań jest polityczną niedojrzałością, naiwną walką, co zaniknie po krótkich wybuchach. Jednak dla ludzi doświadczających podobnych działań, dla tych, co widzieli jak ich żądania powoli zmieniają się w pętlę wokół własnych szyj, taki trend to oznaka długo wyczekiwanych zmian.\nByć może już czas, byśmy przestali postrzegać te walki jako „wybrakowane", a zaczęli widzieć je raczej jako konkretne akty negacji o własnej sile, znaczeniu i historii. By zacząć traktować poważnie znaczenie walk bez żądań, nie można uznawać ich za wyizolowane zdarzenia, ale określone momenty w historii rozwoju antagonistycznych relacji pomiędzy kapitałem, a życiem, które kategoryzuje. W jakich formach objawiają się nam walki bez żądań? Glównie jako zamieszki, lecz także nielegalne strajki, nieskończone okupacje, gwałtowne rebelie, powstania ludowe i niesprecyzowane insurekcje. Zamiast postrzegać zamieszki tak, jak to czynią socjologowie, czyli dosłownie jako kolektywne akty przemocy, dążące do bezpośredniego wyrażenia swojego przekazu bez respektowania norm prawnych, możemy widzieć je takimi, jakimi nas dotykają: jako rozwijające się formy walki, adekwatne do warunków wyzysku i określonego czasu. Zamieszki zazwyczaj zaczynają się od jakiejś krzywdy, a czasem postulatu. Zdarza się również, że żądań nie ma na początku, lecz pojawiają się na koniec. Innym razem, żądanie jest na początku, ale na koniec nikomu już nie zależy na jego realizacji. Czasami żądania są narzucane protestującemu kolektywowi przez samozwańczych „reprezentantów", zaś czasem wyznacza je cały kolektyw. W amerykańskiej historii występowały wszystkie powyższe przypadki, a zadaniem badacza-insurekcjonisty jest ujawnienie każdej możliwej logiki historycznego rozwoju ich wspólnych cech, pozostających w dialektyce pomiędzy żądaniem, a destrukcją. Wraz z rozwojem realiów wyzysku, rozwijają się wymierzone w niego walki i zmienia się ich znaczenie, wyrażane nie przez żądania, ale rodzaj samego działania. I to właśnie działanie będziemy rozpatrywali poniżej.\nCzym jest żądanie? Z etymologicznego punktu widzenia, jest to wyciąganie ręki, rozkaz. W tym kontekście żądanie jest kontraktem, gwarantem zakończenia danej walki, warunkami doprowadzenia jej do końca. żądanie mówi nam: „Jeśli x zostanie osiągnięte, działanie y będzie oznaczało zakończenie". Jest tu jednak haczyk, gdyż kontrakt zakłada istnienie dwóch równych stron, dwóch abstrakcyjnych jednostek lub podmiotów, informujących się o czasie zakończenia swojej wrogości poprzez wzajemne uznanie warunków. Jeśli glos wyborczy jest politycznym ekwiwalentem pieniędzy, żądanie jest politycznym ekwiwalentem karty kredytowej. Jest wiarą, kontraktem, słowem-kluczem, by otrzymać coś, gdy nie ma się nic. Może być użyte przez kogokolwiek, złodziei i króla, bogatych i biednych, sprawiedliwych i niesprawiedliwych; funkcja pozostaje ta sama - a jest niąglębsze zamknięcie w strukturze kapitału.\nDlaczego walk z żądaniami jest coraz mniej, a walki bez nich rozprzestrzeniają się? Z jednej strony, maleje zdolność państwa lub kapitału do zaspokojenia podstawowych żądań. W hiperzglobalizowanej gospodarce nie ma wymogu, by pracownicy reprodukowali się społecznie w miejscu zamieszkania, gdyż kapitał może obrać sobie dowolnych pracowników w dowolnym miejscu, by wykonywali tę samą pracę. żądania placowe i żądania zachowania pracy rozbijają się o mur prawa wartości. Proletariat zdaje sobie z tego sprawę i odpowiada poprzez groźby wysadzenia swojej fabryki (np. w New Fabris w Paryżu), porwania szefów (Scappa we Francji) i strajki, nie dla poprawy warunków życiowych, wyższych pensji, nawet nie dla zachowania pracy, ale dla pieniędzy, żeby chociaż otrzymać trochę więcej, gdy zamkną zakład. Nikt nie ma już złudzeń, wydają się mówić „Jesteśmy niczym, niczego nie mamy, niczego nie żądamy prócz marnych środków na złagodzenie upadku". Ograniczone postulaty odsłaniają ograniczenia walki klasowej, która może być albo początkiem przekroczenia siebie samej poprzez szerszą walkę społeczną - powstanie, wojnę społeczną - albo zanikiem wszelkich walk. Stawiamy na to pierwsze.\nChociaż zaspokajanie żądań przychodzi coraz ciężej, są one wciąż stawiane, być może z przyzwyczajenia, być może z desperacji. żądanie jest w stanie tylko reprodukować kapitał, gdyż my sami zostaliśmy pozbawieni wszelkiego znaczenia, prócz tego, które jest przydatne kapitałowi: kiedy jemy, pijemy, chodzimy, całujemy, pieprzymy się, walczymy i uczymy się, nie czynimy tego dla siebie samych lecz dla potrzeb i żądz, ustanowionych przez prawa ekonomii, by reprodukować wartość. Obcy dla siebie samych, zamieszkujemy dom kapitału. Nie znamy nawet własnych potrzeb, a ciągle wypisujemy je na banerach, z nadzieją na spełnienie. Naszą jedyną, szczerą potrzebą może być wyzwolenie tego pojęcia spod poddaństwa kapitałowi. Nim to nastąpi, nasze potrzeby dalej nie będą niczym więcej niż środkami do reprodukowania bogactwa, a żądania pozostaną zwyczajną koszem, zwloką kiedy pragnienia mogą być gromadzone, reprodukowane, rekonfigurowane i utwierdzane.\nGdy nie istnieje konkretne żądanie, nie można podjąć mediacji, by je spacyfikować, nie da się zastosować żadnej polityki, by rozwiązać konflikt; „nie" posiadanie żądań nie jest jakimkolwiek brakiem, ale konfliktowym domaganiem się uznania jednocześnie własnej sity, jak i własnej słabości. Zbyt słabym, by chociaż spróbować wyciągnąć coś od tych, którzy dominują nad życiem proletariatu, a jednocześnie na tyle silnym, by zdobyć uznanie dla własnego życia, czasu i aktywności bez udziału mediacji. Walka bez postulatów, czy nazwiemy ją zamieszkami czy rebelią, insurekcją czy wojną domową, odkrywa totalność wroga (kapitał-jako-społeczeństwo) i totalność walczących (potencjał niewyalienowanego życia). W takich walkach proletariat „nie domaga się konkretnego dobra, gdyż zło, z powodu którego cierpi, nie jest konkretnym złem, ale złem ogólnie." (Marks). To „zło ogólnie" jest upowszechnioną strukturą wyzysku w sercu systemu kapitalistycznego - wymuszonym sprzedawaniem czyjegoś czasu i życiowej aktywności dla kogoś innego w zamian za pensję - i nigdy nie może być przezwyciężone przez jakąś drobiazgową zmianę, tylko przez zmianę całościową.\nWraz ze zmianą charakteru skonkretyzowanych żądań w amerykańskiej historii - od żądań o pensję, przez żądania społeczne, polityczne po środowiskowe - potencjal, jaki niesie rezygnacja z jakichkolwiek postulatów, nie daje burżuazji spać. Jest to oczywiste dla każdego, kto uznaje przemoc klasową ze strony wyzyskiwanych za racjonalną formę rywalizacji z obiektywną strukturą dominacji. Jednak sposoby, poprzez jakie objawia się rezygnacja z żądań - różne formy niszczenia własności, wywłaszczenia i podpalenia, nie są już tak oczywiste. Historia pokaże, czy byty słuszne.\nNowojorskie rozruchy (Draft Riots) przeciwko poborowi z 1863 roku, najkrwawsze zamieszki w amerykańskiej historii (co najmniej 120 zabitych, 2000 rannych, 50 spalonych budynków) zawierają w sobie wszelkie sprzeczności oraz elementy, które w następnym wieku rozwinęły się i ukształtowały jako osobne formy: żądania polityczne („nie” dla poboru, „nie" dla wojny), walki klasowe (niszczenie własności prywatnej, podpalenia, grabieże) i konflikt rasowy (fizyczne ataki, zabójstwa). Pomiędzy rozruchami przeciwko poborowi i zamieszkami po śmierci Oscara Granta, możemy wyróżnić trzy szerokie trendy, które objawiają się w relacji do insurekcyjnej aktywności i formy „żądania".\nOgólnie rzecz biorąc, da się wskazać trzy główne okresy historyczne zamieszek, w kontekście ich problematyki i formy, a także dwa historyczne modele w odniesieniu do metod i zawartości. Walka pomiędzy silą roboczą a kapitałem w latach 1877-1934, konflikty rasowe 1935-1968 oraz akcje studenckie i antywojenne lat 60. i 70. ub. w. - to trzy wielkie tradycje, które stworzyły współczesny model protestu. Ruch kobiet, ruch gejowski i ruch antynuklearny lat 70. i 80. oraz wznowienie zamieszek rasowych w Miami i Nowym Jorku w latach 80., są kontynuacją podwójnej spuścizny rozruchów lat 60., dwóch różnych form. Tymczasem dzisiejsza faza rewolt zaczęła się od „powstania Rodney'a Kinga" w Los Angeles (i pozostałych miastach) w 1992 roku i trwa do dzisiaj.\nW latach 1877-1934 walki robotnicze w Ameryce przybrały niespotykany wcześniej poziom agresji. W tym okresie wysuwano żądania płacowe, poprawy warunków pracy i skrócenia dnia pracy, ale od lat 60. XIX wieku, kiedy te główne postulaty zostały utrwalone, nie pojawiły się już żadne nowe. Walka klasowa rozwinęła się, ale żądania stawały się coraz mniej istotne. Strajki kolejowe natychmiast przeradzały się w zamieszki, rozszerzając się na całykraj wzdłuż linii kolejowych i zostawiając za sobą tysiące zniszczonych wagonów i tysiące rannych oraz zabitych po obu stronach. Górnicy, kopiący węgiel, wysadzali własne kopalnie, a robotnicy fabryczni zabijali agentów Pinkertona.\nSzerzyło się niszczenie własności prywatnej, ale jego cele i znaczenie było inne niż dzisiaj. Po pierwsze, własnością atakowaną przez robotników były ich własne narzędzia i produkty pracy, a więc środki produkcji, wykorzystywane do generowania nowej wartości dla swoich właścicieli. Niszcząc własne instrumenty produkcji - linie kolejowe, kopalnie węgla, maszyny fabryczne - niszczono jedność kapitalistycznego procesu produkcji, a nie tylko jego przejawy w sferze cyrkulacji dóbr i konsumpcji. Pod drugie - choć maszyny, tory, wagony, wózki, kopalnie i fabryki niszczone przez robotników prawnie należały do kapitalistów, którzy ich zatrudniali, były postrzegane przez samych robotników za ich własność. A to dlatego, że maszyny byty produktem i środkiem ich pracy, ich fizycznego i umysłowego wysiłku. Atak na własność nie był więc tylko atakiem na kapitalistów, ale na to, co czyni robotników proletariatem: pracę, narzędzia, wartość. Samo-zniesienie proletariatu nie pojawiało się formalnie pośród żądań, ale było namacalne w działaniach i obieranych celach.\nOd Harlemu 1935 do Waszyngtonu 1968, walki klasowe pojawiały się jako „kwestie rasowe" i „zamieszki w gettach". Odmienne jakościowo od anty-czarnych i antyimigranckich rozruchów Jima Crow, walki te zostały zdominowane przez ataki czarnoskórego proletariatu i subproletariatu na fundamenty burżuazyjnego społeczeństwa: policję, magazyny, banki, budynki, samochody. Grabieże i podpalenia były główną metodą krytyki. Kradzieże, które miały miejsce w Harlemie 1935, 1943, a potem w Watts, Newart i Detroit w połowie lat 60., nie były okradaniem prywatnych domów kapitalistów, jak podczas rozruchów antypoborowych w 1863 roku, ale dotyczyły raczej sklepów i magazynów, miejsc, gdzie produkty wyrabiane przez ludzi są im odsprzedawane po cenach, na które nie mogą sobie pozwolić. Innymi słowy, grabieże miały charakter społeczny, nie personalny. Była to krytyka spoleczeństwa, które bazuje na ludziach gromadzących syf, jakiego nie potrzebują i pożądających syfu, który wytwarzają, ale nie mogą go mieć.\nPodpalenia nie są niczym nowym w historii amerykańskiej przemocy klasowej (angielscy robotnicy w XVIII wielu podpalali maszynerię, zagrażającą ich pracy), ale gdy czarni zaczęli podpalać bliskie sąsiedztwa burżuazji, ta była wyraźnie zaszokowana. Dlaczego? Co nowego niósł ten ogień? Być może chodziło o zmianę w naturze niszczenia własności prywatnej, zmianę zauważalnie różniącą się od tej z poprzedniej epoki zamieszek. Tak, ludzie niszczyli i podpalali otaczające ich mienie, ale nie było to ich mienie. Należało do kogoś spoza getta. W przeciwieństwie do destrukcji, dokonywanej przez pracowników kolei, kopalni, komunikacji miejskiej i fabryk na tym, co uważali za własne mienie (choć technicznie należało do kapitalistów), nowi uczestnicy zamieszek wiedzieli, że własność, którą niszczą nie należy do nich i z radością się jej pozbywali. Nawet, gdy oznaczało to sabotaż środków własnej egzystencji, jak dostęp do jedzenia, schronienia i transportu. Ponieważ odrzucenie kapitału pociągu za sobą zniesienie pewnego modelu życia, taka samo-negacja zawsze wydaje się być samobójcza. Jednak jest tak tylko z punktu widzenia kapitału, a nie z perspektywy ludzi, po raz pierwszy aktywnie konstruujących własne życia.\nOd czerwca 1963 do maja 1968 miało miejsce 239 różnych miejskich rozruchów, w których wzięto udział przynajmniej 200 000 uczestników i które pozostawiły 8000 rannych i 190 martwych. Tylko 4. kwietnia 1968, po śmierci Martina Luthera Kinga jr., zamieszki odbyty się w 125 miastach rozsianych po 28 stanach i doprowadziły do 47 śmierci. W Waszyngtonie rozruchy wybuchły 10 przecznic od Bialego Domu. W tym samym okresie, zaaresztowano co najmniej 50000 osób. Jedna szósta z nich pochodziła tylko z Watts, Newark i Detroit. Choć 190 ofiar to niemalo, to wciąż nic w porównaniu do liczbą śmierci regularnie ponoszonych w bardziej formalnych starciach kapitału i siły roboczej. Zabójstwa byty najczęściej popełniane przez policję i wojsko, nie protestujących. W Watta 28 z 34 zabitych to czarni; w Newark 24 z 26; w Detroit 36 z 43.\nGdy zamieszki w gettach rozprzestrzeniały się na całą zurbanizowaną Amerykę, jednocześnie wyłaniał się nowy protest: studencki, młodzieżowy, antywojenny, radykalnie lewicowy. Obszary walki przeniosły się na uniwersytety, centra poborowe i polityczne konwencje. Podczas tych walk wciąż pojawiały się i upadały kolejne żądania, od zakończenia przymusowego poboru do „wolnej miłości", od pokoju do „przeniesienia wojny do domu". Tym, co łączyło te oddzielone, sprzeczne, a nawet płytkie żądania - były działania podejmowane przez żądających. Zawierały się one głównie w sittingach i okupacjach, nielicznym niszczeniu mienia i podpaleniach, licznych konfrontacjach z policją i niewielu lub nie występujących wcale atakach na cywili. W Berkley roku 1964, w ramach „ruchu na rzecz wolnego słowa" 1000 osób okupowało Sproul Hall przez 32 godziny, co zakończyło się pokojowym aresztowaniem 773 z nich. W 1966 roku, z rozpoczęciem poboru, nastąpiła masowa rewolta w kampusach. Studenci okupowali przez 4 dni administrację Uniwersytetu Chicagowskiego, a w centrach Reserve Officers' Tralning Corps (centra poborowe - przyp. tłum.) na Uniwersytecie Wisconsin, The Gity College of New York i Oberlin wybuchły zamieszki.\nW październiku 1967 roku, ogłoszono narodowy miesiąc protestu, podczas którego doszło do kilku okupacji, symbolicznych akcji i starć. 18 października ok. 1000 osób biło Się z policją w Wisconsin, co skutkowało 70 rannymi studentami i wielu uszkodzonymi budynkami. 19 października okupowano Boylan Hall w Brooklyn College i Chicago, 18 osób aresztowano za włamanie do centrum poborowego. 20 października, 10 000 aktywistów z Berkley i Oakland zablokowało ulice wokół tego budynku, całymi godzinami dziurawiąc opony samochodów, rozrzucając gwoździe, malując graffiti i ścierając się z tysiącem policjantów. 21 i 22 października w Waszyngtonie odbył się masowy, 150-tysięczny, rytualny, pokojowy marsz antywojenny. Część uczestników złamało zasady i walczyło z policją, co skończyło się na 681 aresztowanych oraz 13 rannych stróżach prawa, 10 żołnierzach i 24 demonstrantach.\nPo sześciu dniach okupacji Uniwersytetu Columbii, 29. kwietnia 1968 roku studenci starli się z policją, co skończyło się na 132 rannych studentach, 4 wykładowcach i 12 policjantach. Tego samego roku, podczas konwencji DNC (Partii Demokratyczne)) w Chicago, Yippies (kontrkulturowa partia Youth IntematMnal Party) próbowali wszcząć zamieszki, co pomiędzy 25 - 30 sierpnia wreszcie im się udało. Skutek - 192 rannych policjantów, 81 zniszczonych radiowozów, 17 uszkodzonych pojazdów i wiele wybitych okien sklepowych.\nW marcu i kwietniu 1969, czarnoskórzy studenci z SUNY Bufallo, Harwardu i Cornell okupowali ważne budynki. W maju, w konfrontacji z policją w Berkley i Greensboro, pośród studentów były ofiary śmiertelne. W październiku, Weathermen rozpoczęli swoje Dni Gniewu, podczas których 300 z nich niszczyło wlasndść prywatną i walczyło z policją. Sześciu działaczy zastrzelono, większość pobito, 250 aresztowano. W Santa Barbara, 25 lutego 1970 roku, studenci University of Kalifornia w Santa Barbara spalili doszczętnie jeden z wydziałów Banku Ameryki, a 18 kwietnia jeden student zginą) od zbłąkanej policyjnej kuli. Ale dopiero po zabiciu czterech studentów na Uniwersytecie Kent State 4 maja 1970, kraj pogrążył się w gniewie przeciwko wszystkim tym ofiarom.\nModel studenckich i antywojennych demonstracji, wpisuje się w ogólny trend tamtych czasów: ograniczone ataki na własność prywatną, eskalacja policyjnej przemocy, sitting i okupacje. Gdy studenci i młodzież zaczęl i pogrążać się w coraz bardziej bezładnej walce, gdy ich taktyka stała się bardziej agresywna i oderwana od postulatów, ich rozgoryczenie przerodziło się z odrzucenia wojny i imperializmu do krytyki codziennego życia i kapitalizmu. To, co rozpoczęło się strategią żądań i eskalacji, skończyło się na odrzuceniu czegokolwiek innego niż rewolucja.\nWszystkie z trzech kluczowych wymiarów walk - praca, rasa i wojna - przejawiały pewne minimalne postulaty. W pierwszym przypadku, należaly do nich wyższe pensje, lepsze warunki oraz krótszy dzień roboczy. W drugim, równe prawa polityczne, opieka zdrowotna i korzyści we wszystkich sferach ekonomicznych i społecznych. I w trzecim - zakończenie wojny w Wietnamie oraz zakończenie poboru. W tego typu schemacie nietrudno zredukować wszelkie antagonistyczne zjawiska tych okresów do pewnej struktury: wyzyskiwana grupa X żąda Y od instytucji Z. Przykładowo, ktoś może uznać strajk kolejowy 1877, zamieszki w Hademie 1935 i rebelię uniwersytecką z maja 1970 za jednakowe formy kolektywnych negocjacji, które - mimo nielegalnych środków - są ukierunkowane na legalne cele.\nTakie równanie nie uwzględnia jednak samej treści działań, które są nastawione przeciwko własnym celom, obalając swoje formy polityczne i zmieniając je na społeczne. Co dzieje się podczas zamieszek, jak się zaczynają, a jak kończą?\nStrajk kolejowy z 1877 roku jest jednym z najbardziej gwałtownych w historii Ameryki. Po obcięciu pensji 1 lipca, robotnicy podjęli strajk w Baltimore, Ohio i Zachodniej Wirginii 20. lipca armia zaatakowała strajkujących, zabijając 10 osób. Strajk rozszerzył się na Nowy Jork, Newark i Pittsburgh. Wojsko z Filadelfii zaatakowało strajkujących z Pittsburgha, a ci odpowiedzieli własnym atakiem, w wyniku czego zginęly 24 osoby. Ostatecznie, zniszczono własność Kolei Pensylwańskich o wartości 5 milionów dolarów, w tym 104 lokomotywy i 2152 wagony. Pokój miały zaprowadzić 3-tysięczne oddziały federalne i jeszcze większe oddziały milicji. Zamieszki wybuchy w Altoonie, Reading, Hanisburgu, Scarton, Filadelfii, a potem przeniosły się do Chicago, St Louis, San Francisco i Waszyngtonu. Nieuznawany przez żaden związek, strajk rozszerzał się wzdłuż linii kolejowych, a towarzyszyły mu różne okupacje, gdzie tylko się dało. I wszystko to o podniesienie pensji?\nZamieszki w Harlemie z 1935 roku zapowiadały zamieszki rasowe z lat 60. Biali gliniarze złapali na kradzieży czarnego chłopca i doszło do niewielkiej konfrontacji. Poszła plotka, że policja go zabiła (nie zabili) i Harlemowcy (Harlemites) poprzysięgli zemstę. W ciągu dwóch dni zamieszek zdemolowano ponad 200 sklepów białych ludzi, powodując 2 miliony dolarów strat. Ten scenariusz powtarzał się nieustannie przez następne 70 lat. Czy rzeczywiście można przypisywać te zamieszki walce o równe prawa?\nW maju 1970 roku, fala studenckich akcji antywojennych przeżywała swoją kulminację po zastrzeleniu 4 studentów podczas protestu na Kent State University. W odpowiedzi, 1350 uniwersytetów dołączyło do zamieszek, angażując 4 350 000 uczestników; 400 szkół zamknięto. 14 maja policja otworzyła ogień na Jackson State College - zabijając dwóch czarnych studentów - a potem w Lawrence w Kansas w lipcu, zabijając 2 młodych ludzi i wywołując falę podpaleń i zniszczeń w akcie zemsty. To wszystko, by zatrzymać toczącą się tysiące mil stąd wojnę?\nNie wydaje nam się. Sądzimy raczej, że takie postulaty to zaledwie ekrany interfejsu, łączącego świat furii ze światem prawa, siłę subiektywnego niezadowolenia z życia pod dyktatem kapitału z siłą obiektywnej potrzeby zagarniania życia przez kapitał. Niewspółmierne w swojej treści, (walki) są stawiane na równi i rozpatrywane z jednej perspektywy, perspektywy prawa, jako wysiłki, by kolektywnie wyrazić swoją wolę w celu konkretnej zmiany w prawie. Nie są natomiast analizowane, być może nawet przez tych, którzy w nich uczestniczą, z perspektywy ich własnych praktyk. Jako cele, postulaty nie determinują typu walk, działań czy nawet opisywanych tu zdarzeń. Dzieje się tak, gdyż każde wymienione powyżej żądanie może być rozpatrywane jako legalny środek. Tym, co czyni te działania wyjątkowymi - jest ciągle rozwijająca się sprzeczność pomiędzy ich formą i zawartością, formą - jako żądaniem czegoś od kogoś i zawartością - jako odrzuceniem próby dostosowania się.\nTempo, w jakim instytucje państw i kapitału wchłaniają postulaty walk, rośnie bardzo szybko. Gdy dane żądanie zostaje zaakceptowane, walka szybko przechodzi od zewnętrznego konfliktu pomiędzy dwoma opozycyjnymi graczami, do wewnętrznego, kierowanego przez jedną instytucję. Pierwszy główny proces wchłaniania postulatów zajął 60 lat zamieszek (1877-1934), kiedy w latach 30. XX w. rząd i kapitaliści ulegli falom proletariackiej przemocy i powszechnie polepszyli warunki pracy.\nDrugi proces zajął 30 lat zamieszek (1935 - 1968), gdy po serii małych powstań w niezliczonych miastach, organizowanych głównie przez czarnoskóry proletariat, rząd w późnych latach 60. wprowadził nową legislację, by wymusić równe traktowanie w szkołach, pracy i instytucjach publicznych. „Zamieszki rasowe" oczywiście miały miejsce i przed powstaniem w Harlemie z 1935 roku (i tiwaly dalej po masowych starciach z powodu zabicia M. L Kinga jr. w kwietniu 1968), ale dopiero wtedy nabrałby współczesnego charakteru, czyli byty wywolywane przez czarnych w odpowiedzi na konkretny akt policyjnej przemocy (zazwyczaj areszt, pobicie, morderstwo lub plotka o morderstwie), a nie przez białych, atakujących czarne i imigranckie społeczności, które po prostu musiały się bronić (jak podczas zamieszek rasowych w Atlancie w 1906 roku). Dlatego celami we współczesnych zamieszkach jest własność prywatna, policja czy sklepy, natomiast akty fizycznej przemocy pomiędzy białymi i czarnymi lub imigrantami, do jakich dochodziło w czasach Jima Crow (1890 - 1914) są o wiele rzadsze, choć wciąż obecne.\nWreszcie trzeci - kluczowy - proces wchłaniania żądań zajął około 10 lat (1964-1972), podczas których studenci, młodzież i lewicowi radykałowie wszelkiego rodzaju okupowali, niszczyli, podpalali i walczyli z gliniarzami na tysiącach uniwersytetów w całym kraju. Wkrótce po ogólnokrajowych zamieszkach, po masakrze na Kent State 4 maja 1970, rząd zaczaj angażować antywojennych dysydentów do swoich debat, a w końcu całkowicie zaakceptował ich postulaty, zniósł pobór w 1973 roku i wycofał się z Wietnamu w 1975 roku.\nOd czasu protestów antywojennych lat 60., ruchy wyzwolenia kobiet, wyzwolenia gejów, autochtonów, antynuklearne i przeciwko apartheidowi, spotkały się z tym samym, gwałtownie przyspieszając kolejne fazy schematu zamieszki - protest - przystosowanie - reorganizacja. Niektóre z tych walk nigdy nie dobiegły końca, ale gdy ich konkretne żądania zostały wchłonięte przez strukturę instytucjonalną w takiej bądź inne formie, ruch zmienił swoją naturę z opozycyjnej na rywalizacyjną. Tempo przyspieszyło ostatnio tak bardzo, że dialektyka pomiędzy destrukcją, postulatem i przystosowaniem oraz neutralizacją rozwija się w czasie coraz krótszym od samych zamieszek. Gdy amerykański ruch przeciwko globalizacji zrobił zadymę w Seattle w 1999, nie zdążyła upłynąć dekada - a Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy i Światowa Organizacja Handlu wcale nie upadły, ale całkowicie zmieniły swój język i agendę, by przejąć język dotychczasowej krytyki. Po proteście imigrantów w maju 2006 upłynął niecały rok i politycy szybko zmienili agendę, by wprowadzić nowe prawo (lub raczej zaproponować prawa, które nigdy nie zostały przegłosowane). Po zamieszkach w Oakland w styczniu 2009 roku, wystarczył tydzień.\nGdy rozpatrujemy obecność bądź nieobecność postulatów jako kryterium rozróżnienia walki rewolucyjnej od reformistycznej, ignorujemy relacje i znaczenia, pozostające w stosunku wewnętrznym do samych walk. Postulaty są przyjmowane szybciej, ale rewolucja się oddala.\nDwa wielkie amerykańskie modele kontr-przemocy to masowe zamieszki oraz działania taktyczne. Kluczowym elementem tych pierwszych jest grabienie, podpalenia, niszczenie mienia i ataki fizyczne; ich uczestnicy to proletariusze lub subproletariusze. W drugim przypadku będą to serie pikiet, marsze, sittingi i blokady ruchu, w których biorą udzial grupy mniejszościowe, doświadczone w takich środkach protestu.\nPrzed latami 30. XX wieku, te dwie formy były nierozróżnialne w głównym konflikcie epoki, pomiędzy kapitałem a pracą, strajki oznaczały zamieszki, marsze - bitwy a sittingi lub blokady oznaczały obronę lub budowanie barykad. Po 60 latach intensywnej walki klasowej (1877-1934), kiedy to każdy strajk pozostawiał ofiary po obu stronach, wprowadzono pewne zmiany, zarówno na punkcie taktyki, jak i strategii, odzwierciadlające relację pomiędzy kapitałem a proletariatem, pomiędzy państwem a jego podmiotami.\nW roku 1934 Stany Zjednoczone stanęły na progu anarchii. Przez Minneapolis, Toledo i San Francisco przetaczały się krwawe, dzikie strajki. 21 i 22 maja, zaatakowało je nowo sformowane Obywatelskie Przymierze. Kierowcy pobili policję i „przymierze", raniąc 67 osób. 23 i 24 maja sześć tysięcy pracowników branży samochodowej w Toledo starło się z policją oraz Gwardią Narodową, zmuszając ich sity da wycofania się, lecz dwóch związkowców zginęło. 9 maja dokerzy z całego Wschodniego Wybrzeża rozpoczęli masowy strajk, a po 3 lipca w San Francisco wybuchły gwałtowne starcia z policją i proletariuszami. Strajk osiągnął punkt kulminacyjny, gdy policja zabiła dwie osoby i zranila 115 podczas „Krwawego Czwartku".\nWraz z szalejącą depresją, robotnicy uciekali się do coraz bardziej desperackich metod destrukcji, a policja, Pinkertonowie i Gwardia Narodowa codziennie ponosiły straty, podobnie jak państwo, gdyż wielu większych kapitalistów zaczęło ustępować, wpuszczając związki do niektórych branż, gwarantując mniej godzin pracy i zapewniając lepsze warunki, a nawet płacę minimalną. W tym samym czasie metody walki robotników przeszły od rozruchów generalnych do strajku siedzącego, modelowego przykładu symbolicznej rewolty, która zmieniła amerykański konflikt z zamieszek w rytuał. W 1936 roku odbyto się 48 strajków siedzących z udziałem 87 817 tysięcy pracowników, w 1937 jut 477 z udziałem 398 117 tysięcy pracowników a w 1938, 52 z udziałem 28 749 tysięcy. Byly one z założenia nie-prowokacyjne, ale broniły się w przypadku ataku. Tak zdarzyło się w Flint w Michigan w styczniu 1937, kiedy strażnicy nie pozwolili związkowcowi dostarczyć jedzenia jego strajkującym towarzyszom w fabryce General Motors. W odpowiedzi robotnicy zamknęli strażników w toaletach, policja wypuściła gaz łzawiący a strajkujący odpowiedzieli tym samym. Po zabraniu 14 swoich rannych funkcjonariusze wycofali się, co zostało upamiętnione pod humorystyczną nazwą „Walki Biegnących Byków".\nW latach 30. XX w., kiedy kapitaliści i rząd przyjęli minimalne żądania siły roboczej, proletariacka rewolta zmieniła się w wyspecjalizowaną taktykę, a kapitalizm zaczął zmierzać ku kompletnej, uregulowanej produkcji wszelkich dóbr i aktywności, konstytuując życie codzienne nie tylko burżuazji, ale także klasy pracującej. W latach 30., po raz pierwszy oddzielono postulaty od destrukcji. Gdy specjalizacja stała się normą w miejscu pracy, to samo spotkało walkę. Ta separacja przygotowała grunt pod zrytualizowaną rebelię, która wiodła ruch na rzecz praw obywatelskich w latach 1955 -1965, z jego kontr-sittingami oraz studenckie akcje antywojenne 1964 -1972 z ich sittingami, okupacjami i blokadami ruchu. Do wyklarowania tych taktyk doszlo gwałtownie, wraz z ekologicznymi walkami przeciwko energii jądrowej, o stare lasy, wodę, przeciwko zanieczyszczeniom i kopalniom w latach 70. 1 80. XX w. Trzy główne grupy, które je wprowadzały, to Clamshell Alliance z Nowej Anglii, Abalone Alliance z Zachodniego Wybrzeża oraz Live more Action Group.\nW sierpniu 1976 roku Clamshell Alliance okupowało dwukrotnie teren budowy elektrowni atomowej Seabrook. Pierwszy raz zakończyło się na 18 aresztowaniach, po raz drugi - na 180. Po niemal roku treningów i przygotowań, w kwietniu 1977 Clamshell Mance powróciło w sile 2400 osób i skończyło 1400 aresztowanymi. Nie doszło do przemocy. Zainspirowane tymi działaniami, Abalone Alliance próbowało okupować elektrownię Diablo w sierpniu 1977. Nie wyszło im, lecz powrócili za cztery lata w 1981 roku, okupując miejsce przez dwa tygodnie, blokując elektrownię i kończąc z 1900 aresztowanymi. W Dzień Matki 1982 roku, Livemore Action Group wstrzymała produkcję broni nuklearnej w Narodowym Laboratorium Lawrence Livemore na obrzeżach San Francisco, gdy kobieta uzbrojona w pluszowego misia wstrzymała ruch uliczny, a cztery inne przypięły się łańcuchami do bramy. W marcu 1983 ta sama grupa przedostała się przez las do lotniczej bazy wojskowej Vaderberg, po czym aresztowano 777 z nich.\nTe trzy grupy, wraz z niezliczonymi organizacjami ekologicznymi, które wyłoniły się w latach 80., sformalizowały taktyki sittingów, stosowane przez robotników w latach 30. i ruchy na rzecz praw obywatelskich w 50. i 60. XX w. oraz studenckich okupacji z lat 70. w pewien rodzaj nauki, ze swoim wlasnym żargonem, metodami, zasadami i wartościami. Przechrzcili zamieszki na „pokojowe akcje bezpośrednie" a żądny zemsty tłum zmienil się w „protestujących" z „prawem do ekspresji". Pokojowe poddawanie się aresztom było wyznacznikiem końca, przyzwolenie na to przybrało wymiar centralny, a pacyfizm zatriumfował jako norma etyczna.\nZarówno rząd jak i protestujący przemawiali wreszcie wspólnym językiem, dzielili wspólną strukturę z określonymi zasadami i granicami. Front Wyzwolenia Zwierząt i Ziemi, ruchy lat 90. i 2000, przyjęty taką samą strukturę - sformalizowanych akcji - tytko odwróciły składniki - zamiast upublicznienia - utajenie, zamiast zamknięcia - ucieczka, zamiast pacyfizmu - podpalenia.\nPowstanie Rodney'a Kinga w Los Angeles (a także akcje w San Diego, San Francisco, Oakland, Sacramento, San Bemardino, Las Vegas, Atlancie, Chicago, Denver, Detroit, Miami, Nowym Jorku, Filadelfii, Phoenix, St. Louis, Waszyngtonie i Toronto) w 1992 roku rozsadziły powyższą logikę separacji. Wyglądało na to, że te zaraźliwe, niewyspecjalizowane wydarzenia są zapowiedzą powrotu „zamieszek rasowych", fizycznych ataków, kradzieży, podpaleń i niszczenia własności. Ale tak naprawdę, żadne z tych form nie skończyły się w latach 60. XX w., po prostu stały się coraz bardziej odseparowane od ogólnej walki społecznej, wepchnięte do pudelek z napisem „grupy nacisku°. W latach 1972 -1992 doszło do wielu takich zamieszek. Z jednej strony - walki rasowe, poprzedzające protesty na rzecz praw obywatelskich, zostały wznowione przez KKK/neonazistówlbiałych rasistów przeciwko czarnym, głównie w latach 1976 - 1979 na Poludniu: ataki Boston Bussing 19741976, starcia KKK w Columbus w Ohio i w Mobile w Alabamie w 1977, bitwy neonazistów w San Jose w Kalifornii i St. Louis w Missouri, kolejno w październiku 1977 oraz marcu 1978, haniebna masakra w Greensboro 3. listopada 1979, kiedy Klan i partia neonazistowska zabity 5 protestujących podczas marszu Komunistycznej Partii Robotniczej. Z drugiej strony mamy powtarzające się od lat 60. zamieszki w getcie: Elizabeth, New Jersey 1975, Miami 1980, '82, '84 i '89, Howard's Beach, Qeens 1986, Bensonhurst, Brooklyn 1989, Washington 1991, Brooklyn 1991, Manhattan 1992.\nWszystkie zaczynają się tak samo: policjant lub biały rasista zabija kogoś - czarnego, Kubańczyka, Portorykańczyka, Dominikańczyka, Koreańczyka, Wietnamczyka - i etniczna lub rasowa społeczność, do której ta osoba należała, odpowiada natychmiastowymi podpaleniami, niszczeniem mienia i grabieżą. Gdy czworo policjantów, oskarżonych o zastrzelenie nieuzbrojonego, czarnego mężczyzny zostało uniewinnionych przez w pełni biały sąd w Tampie, Miami na trzy dni (od 17. do 19. maja 1980 r.), pokryło się krwią i dymem. Trzech białych mężczyzn pobito na śmierć, podczas gdy policja i Gwardia Narodowa zabity 11 czarnych. Na pomoc wezwano 3600 strażników, aresztowano 1000 czarnych. W lipcu 1992 policjant zastrzelił w Nowym Jorku nieuzbrojonego Dominikanina, na co 1000 osób odpowiedziało silą, wywracając samochody, wybijając okna, dewastując ulice, paląc trzy budynki i blokując ruch na moście George'a Washingtona. Zamieszki w Howards Beach, Bensonhurst i Brooklynie, zaczęty się nieco inaczej - gdy młody, biały nastolatek celowo zabił czarnego i gdy chasydzki Żyd przejechał Antylczyka. We wszystkich przypadkach wystąpiły zamieszki, wywołane konfliktem rasowym pomiędzy białymi i czarnymi, Chasydami i Antylczykami, Koreańczykami i Afroamerykanami.\nA co z zapomnianymi zamieszkami z 1977 r. w Nowym Jorku, piekielnymi nocami w Detroit, zamieszkami w Tompkins Square Park w 1988, Chicago Bulls, nie wspominając już o rozruchach sportowych w Michigan, Milwaukee i Pittsburghu? Wszystkie z nich pokazują, że klasyczny wymiar zamieszek przetrwał w „zamieszkach rasowych", choć w o wiele bardziej wyizolowanej, pofragmentowanej i niepełnej formie. Dopiero w 1992 w Los Angeles klasyczne zamieszki znowu stały się spójne z narodowym i społecznym klimatem odmowy, który pozwolił, by rebelia przekroczyła poprzednie ograniczenia konfliktu, a dokładniej ograniczenie, stwarzane przez żądania.\nW latach 1877-1934 proletariusze (głównie biali oraz imigranci) starali się atakować kapitał bezpośrednio (swoich szefów, fabryki, środki produkcji) lecz ciągle podlegali mediacjom i byli blokowani przez różnego rodzaju, sankcjonowane przez państwo, instytucje przemocy (policję, Pinkertonów, Gwardię Narodową, armię). Innymi słowy, robotnicy chcący zniszczyć kapitał, walczyli zamiast niego z policją. Pomiędzy rokiem 1934 a 1968 powstaje nowa sytuacja. Subproletariat i proletariat (głównie czarny), dążył do bezpośredniego atakowania państwa (jako policji), ale też ciągle podlegał mediacjom prowadzonym przez kapitał (jako własność). Czyli czarnoskórzy, którzy chcieli zwalczać policję, robili to (z nielicznymi wyjątkami) przez niszczenie własności zamiast w bezpośredniej konfrontacji. W pierwszym przypadku państwo mediewale w antagonistycznej relacji pomiędzy kapitałem a siłą roboczą w drugim, kapitał mediewal w antagonistycznej relacji pomiędzy państwem, a siłą roboczą. Akcje studenckie i antywojenne symbolizują próbę atakowania zarówno państwa i kapitału, ale poprzez strukturę, która przygotowuje do sprzedawania samego siebie, jako siłę roboczą: Uniwersytet. Inaczej rzecz ujmując, tygiel przyszłej pracy staje się przestrzenią walki, podlegającej dalszym regulacjom.\nW latach 1970-1992 utrwala się trend pokojowych akcji bezpośrednich, a tylko od czasu do czasu występują zamieszki rasowe. Obie formy podlegają mediacjom, prowadzonym przez swoje własne ograniczenia: pierwsza przez fakt, że własne ciała protestujących stają się środkami, poprzez które angażują się w konflikt, druga przez to, iż konflikt wylania się tylko w relacji do aktu rasistowskiej przemocy policji lub innych. Od 1992 roku aż do dzisiaj ma miejsce niszczenie własności, ale inne niż wcześniej. Z jednej strony jest wyspecjalizowane (polityczne zamieszki), z drugiej zgeneralizowane („rasowe zamieszki").\nAle to jeszcze nic przy erze baniek internetowych i mieszkaniowych w latach 90. i 2000. W Miami, Los Angeles, Seattle, Cincinnati, Michigan i Oakland celem ponownie staje się kapitał, ale tym razem w próbie jego zanegowania mediatorem jest sam kapitał w jednej ze swoim form, czyli własności. By zniszczyć kapitał jako taki, atakuje się kapitał jako własność (w opozycji do kapitału jako dobra, pieniądze czy praca). Państwo mediuje, jeśli jest w stanie (ochraniając spotkania na szczycie, posyłając Gwardię Narodowa), ale również nieco się wycofuje, pozostawiając kapitał, by zatroszczył się sam o siebie. Czyli przynęta niszczenia własności kusi do wyizolowanego, nielegalnego działania, z jakiego kapital wyjdzie bez szwanku, podczas gdy państwo może dać przykład z tych, których złapie.\nGdy żądania wyewoluowały od konkretnych spraw do ogólnej odmowy, zamieszki przeszły regres od ogólnej aktywności do wyspecjalizowanej praktyki. Od czasów wojny domowej, natura postulatów poszczególnych walk przeszła od lokalnych do totalnych. Rewolty o pracę - od masowych strajków kolejowych 1877 roku, przez zamieszki w Pullman i Homestead w latach 80. i 90. XIX wieku, do bitwy o Blair Mountain w latach 20. XX wieku - rewolt z powodu wyzysku rasowego - od zamieszek w Hademie z 1935 roku do zamieszek M. L Kinga jr. w 1968 roku - i rewolt przeciwko wojnie - od ruchu Free Speech z 1964 przez Dni Gniewu z 1969 - wszystkie zakończyły się na skraju wojny domowej. Gdy wywalczona zostaje możliwość, wprowadza się postulaty - realne lub nie - by rozsądzić, uspokoić i spacyfikować tłum. To nie przypadek, że amerykańska grupa sytuacjonistyczna z Berkley, zwana For Ourselves (Dla nas samych) mogla napisać w 1972 roku oświadczenie z podtytułem O praktycznej potrzebie żądania wszystkiego. Ten dyskurs ostatecznie legł w gruzach podczas rebelii w Los Angeles z 1992, kiedy zdano sobie sprawę, że nie ma już nikogo, od kogo można by „żądać wszystkiego". Tak jak For Ourselves analizowali treść rewolt ostatniej dekady jako potrzebę żądania wszystkiego, bez względu na praktykę, Clamshell Alliance analizowali treść ostatniej dekady obywatelskiego nieposłuszeństwa jako potrzebę żądania czegoś, poprzez konkretne techniki „pokojowej akcji bezpośredniej".\nPoza współczesnymi zamieszkami rasowo-klasowymi, tę dualistyczną spuściznę odziedziczył ruch antyglobalistyczny, który jest ruchem wewnętrznie sprzecznym, gdyż składa się z tych, którzy żądają wszystkiego (kontynuują spuściznę sittingów lat 30.) oraz tych, co nie żądają niczego (kontynuują spuściznę klasowej przemocy z początków XX wieku i zamieszek rasowych lat 60.). Różnica jest taka, że zgeneralizowana przemoc jest dziś wykonywana przez specjalistów, anarchistów z Czarnego Bloku, a wyspecjalizowane taktyki pokojowej akcji bezpośredniej stary się coraz bardziej akceptowalne jako środki rozwiązywania społecznego konfliktu. Generalizacja żądań i specjalizacja praktyk prowadzi nas do obecnego impasu, który nie może być przekroczony bez zderzenia się z formami i treścią rewolt, jakle dziedziczmy, z żądaniami lub bez nich.\nWalki rewolucyjne w Stanach Zjednoczonych przeszły od żądania czegoś (lata 80. XIX wieku - lata 40. XX wieku), przez żądanie wszystkiego (lata 60. i 70.) do nie żądania niczego (1992 do dzisiaj). Każda nowa faza jest naznaczona przez niezakończone sprzeczności poprzedniej, a ponieważ żaden okres nie jest zupełnie „nowy", czyni on raczej tendencje mało popularne w poprzednim modelu walk, trendami samodzielnymi i dominującymi. Powstania w Filadelfii 1964, Rochester 1964, Watts 1965, Newark 1967, Detroit 1967, Buffalo 1967, wszędzie w 1968, Berkley 1969, Chicago 1969 i setkach innych miast domagają się zmiany ogółu panujących warunków, zaledwie teoretyzują nad konsekwencjami powszechnych strajków i zamieszek proletariackich ostatniej dekady XIX wieku i pierwszej XX wieku. Demonstranci z Los Angeles 1992, St. Petersburga 1996, Seattle 1999, Cincinnati 2001, Toledo 2003, Santon Harbor 2005, Nowego Orleanu 2005, St. Paul 2008 czy Oakland 2009 i innych miejsc z ostatnich dwóch dekad, działają z natężeniem i koordynacją uczestników zamieszek lat 60., ale bez ogólnej, narodowej atmosfery rebelii i bez chęci uzyskania czegokolwiek od celów swoich ataków i wrogów, zaledwie konceptualizują poprzez czyn całkowitą porażkę każdej instytucjonalnej próby „zmiany wszystkiego". Przeciwko abstrakcji postulatu, nawet postulatu zakończenia wszelkich postulatów, działają na podstawie zupelnego odrzucenia żądań Jako takich. Ta praktyczna zmiana relokuje zdolność do zmiany historii od tych, którzy rozwiązują konflikty, do tych, co czynią je nierozwiązywalnymi. Wspólczesne pojmowanie historii jest uwiklane w formy, poprzez co objawiają się dzisiejsze walki, a formy te są, zdominowane przez pozbawioną żądań logiką społecznych aktów przemocy przeciwko kapitałowi we wszystkich jej manifestacjach.\nJaka jest etyka walk bez żądań? Nie bazują one na pożądanym obiekcie lub celu, nie mogą być sądzone na podstawie kalkulacji czy utylitarnych wartości. Ich sita pochodzi raczej z ich zakorzenienia w działaniu, czynie niezależnym od kalkulacji, interesu lub zysku; to wyniesienie aktywności ponad jej produkt. Zagrożenie, jakie niesie ze sobą ta antymoralistyczna etyka czystej akcji jest takie, że może łatwo przekroczyć granice zdyscyplinowanej przemocy - jak rozruchy przeciw poborowi z 1863 roku, kiedy rewolta klasowa przerodziła się w konflikt rasowy. Jak więc zapobiec temu zagrożeniu? Poprzez podtrzymywanie zasad przyjaźni i zaufania, by umiejscowić anarchię czystego działania w komunie wspólnych potrzeb. Ale co ma być podstawą dla komuny? Działanie i jego dziedzictwo. Historia działania jest jedynym wytwarzanym „produktem" - narracją całości, ukierunkowanym, konsekwentnym życiem.\nWalka bez żądań jest uderzeniem na poziomie języka. Poprzez odrzucenie akceptowalnych form prezentowania niezadowolenia, znaczenie i uzasadnienie aktywności stają się wewnętrzne wobec jej prezentacji. Lecz nie w sposób „symboliczny" lub „gestykulacyjny"; walka jest raczej poddawana mediacji poprzez wszystko to, co składa się na wyalienowane życie: dobra, własność, policję, pieniądze, pracę... Krytyka istniejącego społeczeństwa nie staje się werbalnym wołaniem o lepszy świat, ale głuchym odrzuceniem całości obecnego, rozpoznanym tylko przez zjednoczony ruch i akty praktycznej negacji wszystkich tych mediacji, składających się na czyjeś nie-życie. Gdy kończy się bitwa wojny społecznej, tylko ruiny mogą opowiedzieć jej historię.\nOdrzucenie żądań pozwala na ujawnienie się abstrakcji kapitału, który przestaje działać pod mistyczną przykrywką gier słownych, np. walczymy o prawo X, ponieważ potrzeba Y bazuje na warunku Z. Taka struktura nigdy nie rzuci wyzwania fundamentowi samych potrzeb i warunków. Tymczasem walka bez żądań nie toczy się o cokolwiek, jest to pozycja, postawa, ryzyko stania się podmiotem swojej własnej aktywności; do tego czasu, jesteśmy tylko obiektami kapitału, rzeczami przesuwanymi do pracy, glosowania i reprodukcji. Kapitał jest upersonifikowany w naszych działaniach (pracy, konsumpcji, powtarzalności) a państwo w naszych słowach (prawa, sprawiedliwość, wolność). Odrzucenie obu tych personifikacji oznacza zniszczenie tej formy Człowieka, której kapitał i państwo potrzebują w swojej rzeczywistości - a jest to forma proletariusza i obywatela, pracownika i aktywisty, przedsiębiorcy i poety. Calkowita negacja Człowieka w jego istnieniu w każdej kategorii, stworzonej przez klasowe społeczeństwo, jest najwyższym celem komunizmu i nie może być żądaniem. Może być tylko osiągnięta.\nŻądanie jest narzędziem samo-organizacji. Łączy wyizolowane jednostki przeciwko wspólnemu wrogowi, w konkretnym, wspólnym celu. Jest to zjednoczenie wyzyskiwanych, w celu wspólnego wyrażenia, „Chcemy X". żądanie staje się samo-mediacją, samo-ukonstytuowaniem niezróżnicowanej masy w jedność, podmiot, który żąda. żądania, innymi słowy, są procesami upodmiotowienia. Jednostki działają jako klasa i poprzez akcję klasową stają się podmiotami, a nie tylko przedmiotami kapitału.\nProblem polega na tym, że klasa wyzyskiwanych przez powszechną strukturę dominacji jest zjednoczona na podstawowych zasadach tej dominacji, na zasadach kapitalistycznych relacji. Cała różnorodność czyjegoś rozczłonkowanego życia skupia się wokół zjednoczonej esencji - tożsamości wyzyskiwanego robotnika, studenta, prześladowanego. Ta tożsamość klaruje się w wałce i staje się podstawą dla społeczności. Społeczność może przetrwać walkę o konkretnym postulacie lub nie. Problemu nie stanowi różnorodność i różnice między żyjącymi pod pręgierzem kapitału, ale wspólny pierwiastek, wokół którego się jednoczą. Jeśli walka i żądanie jednoczą ludzi, którzy nie są jednością, następnym krokiem staje się zniszczenie podstaw tej jedności w sposób, który pozwali na nową jedność, nie zatrutą centralnością relacji z kapitałem. Innymi słowy, zniszczeniu podlega to, co żądanie jednoczy, nasza abstrakcyjna tożsamość, jedność klasowa, jedność tożsamości. „Proces rewolucyjny jest zniesieniem tego, co podlega samoorganizacji." (Theorie Communiste). Warunki do prawdziwego zjednoczenia powstaną poprzez przekroczenie negatywnej formy społeczności, formy zrodzonej z walk z żądaniami i wyniesionej ponad nie poprzez walki bezżądań.\nKomunizm czy anarchia są zniesieniem relacji kapitału w życiu poprzez zerwanie z zerwaniem, które je odkrywa - to drugie zerwanie jest ostateczne, jest nową konfiguracją, o której możemy mówić tylko językiem możliwości: aktywnością bez pracy, życiem bez wartości, ludźmi bez rzeczy, czasem bez miary, społecznym bez społeczeństwa. „Pomiędzy walkami o niezwłocznych żądaniach, a rewolucja, musi nastąpić zerwanie, jakościowy przeskok. Ale to zerwanie nie jest cudem." (TC). Jest żądaniem, które musimy postawić samym sobie.\n W angielskim przekładzie zdanie to brzmi "I do not demand any right, therefore I need not recognize any either." - stąd angielski tytuł "We demand nothing", będący bezpośrednim do niego nawiązaniem. - przyp. red.\n W 1991 przypadkowy świadek nagrał, jak policjanci z Los Angeles katują bezbronnego Afroamerykanina, Rodney'a Kinga. Rok później, gdy wszyscy zostali uniewinnieni, w mieście wybuchły masowe zamieszki. Zginęło 55 osób, straty wyniosły miliard dolarów. - przyp. tłum.\n Pinkerton Agency - firma detektywistyczno-ochroniarska, działająca od 1850 roku. Swojego czasu liczyła więcej bojówkarzy niż amerykańska armia. - przyp. tłum.\n Postulat organizacji bajowych typu Weather Underground (patrz: kolejny przypis) w odniesieniu do wojny w Wietnamie. Podczas niej grupy skrajnie lewicowe zaczęty organizować ataki na terenie USA, by wojna międzynarodowa przerodziła się w domową. - przyp. tłum.\n Określenie członków Weather Underground, skrajnie lewicowej grupy insurekcjonistycznej. Organizacja podkładała bomby na terenie USA w odwecie za amerykańskie bombardowania w Azji. Przed zamachami wydawano ostrzeżenie, by ewakuować osoby postronne. - przyp. tłum.\n „Zamieszki rasowe" piszemy w cudzysłowie, gdyż każde zamieszki rasowe są zamieszkami klasowymi i nazywamy je „rasowymi" tylko po to, by odróżnić je od klasowych, które mialy miejsce wcześniej w minionym stuleciu. Praktyczna analiza samych „zamieszek rasowych" znajduje się w artykule LA '92, The Context of a Proletarian Uprising, w pierwszym numerze dziennika Aufheben. - przyp. autora\n Przykładowo, 1. grudnia 1906 r. 250 zamaskowanych mężczyzn pojechało do Princetown w Kentucky, okupowało miasto przez 2 godziny i podłożyło dynamit pod dwie fabryki Tobacco Trustu, niszcząc 180 000 kilogramów tytoniu. - przyp. autora\n Protest polegających na okupowaniu swojego przestrzennego stanowiska pracy, by zapobiec zajęciu go przez łamistrajków lub przeniesieniu produkcji. Strajki siedzące (sit-downs) etaty się inspiracją dla dzisiejszych sittingów. - przyp. tłum.


Papierowy Jarmark: Po prostu radość…\nGdybym umiała pięknie pisać, to ułożyłabym cały poemat o niespodziance dnia dzisiejszego. A tak to będzie prosto – ale też prosto z serca.\nPrzede wszystkim strasznie Wam dziękuję za tak duże zainteresowanie moim albumem z poprzedniego posta i chęć wzięcia udziału w candy. Jednak bez losowania się nie obejdzie – za co Wam jestem bardzo wdzięczna.\nA teraz o niespodziance. Otóż dzisiaj, ledwie przeczytałam posta Jadzi sercem tworzącej i popodziwiałam cudeńka, które przywiozła sobie z Anglii, gdy usłyszałam energiczne pukanie do drzwi. Uśmiechnięta pani listonoszka wręczyła mi paczuszkę – ku mojemu zaskoczeniu, bo niczego nie oczekiwałam. I co się okazało? Jadzia podzieliła się ze mną swoimi skarbami. Spójrzcie tylko :\nAle to nie wszystko. Czyż można się oprzeć takim zakładkom?\nA teraz prawdziwa wisienka na torcie. Widziałam ten album na zdjęciach TUTAJ i na filmiku TUTAJ (Wy też koniecznie obejrzycie), ale ani zdjęcia, ani film nie są w stanie oddać jakim jest niesamowitym cudem. Uwierzcie mi, Jadzia stworzyła arcydzieło, sama okładka jest godna podziwu. A do tego środek pełen kieszonek, zakamarków, sekretnych miejsc na pamiątki i zapiski – aczkolwiek wątpię, czy ośmielę się w nim cokolwiek pisać. Na razie przeglądam co jakiś czas i buzia sama mi się uśmiecha. Nie wiem, czym sobie zasłużyłam…\nKochani, wybaczcie jakość zdjęć, ale burza szaleje co jakiś czas, wiatr napędza czarne chmury, pogoda bynajmniej nie zdjęciowa, ale ja koniecznie chciałam już, tu i teraz podzielić się z Wami moją radością. „Ludzi dobrych woli jest więcej…”, a ja dzięki blogowi tylko takich poznałam. „I mocno wierzę w to, że ten świat nie zginie nigdy dzięki nim…”\nAutor: Małgosia X o 16:24\nszepty serca 17 czerwca 2016 17:07\nach ,i znów wzdycham ;)\ncudny album od wspaniałej Jadzi co serce ma wieększe od dzwonu Zygmunta i do tego jeszcze tym sercem tworzy a nie rękoma :)\nuściski dla Was Perełki :)\nMałgosia X 17 czerwca 2016 20:52\nBasieńko, masz rację, serca Jadzi jest ogromne i wspaniałe. Ile ja już cudów dostałam odkąd założyłam bloga - przecież również od Ciebie, kochana:)\nMonika M. 17 czerwca 2016 17:12\nMałgosiu, cieszę się Twoim szczęściem. Dostałaś same cudowności. Tekst piosenki Czesława Niemena piękny. Pozdrawiam cieplutko ❤\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:11\nMoniczko, dziękuję za ciepłe słowa i pozdrawiam z serca:)\nAnita T. 17 czerwca 2016 17:46\nMałgosiu, cudowności- niech Ci się buźka cieszy jak najdłużej, na pewno chmury przegoni 👄\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:17\nAnitko, mam nadzieję, że przegoni i słoneczko przywoła:)\nMałgorzata Burczyk 17 czerwca 2016 18:04\nJak to miło czytać o tym, że są jeszcze takie osoby, które potrafią dzielić się bezinteresownie z innymi! Pozdrowienia dla Was obu!\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:20\nGosiu, cała radość w dawaniu. Ale owszem, w dostawaniu takich cudeniek też:):):)\nAgata Fleszar 17 czerwca 2016 18:21\nKochana wspaniała niespodzianka, albumik jest przecudny, mistrzostwo po prostu:)\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:21\nAgatko, takiego albumiku to ja jeszcze w rękach nie miałam. Cudo!\nmicia Marzena Przybyła 17 czerwca 2016 19:13\nMałgosiu bo Jadzia to taki człowiek wielkiego serca i Jej bezinteresowność jest ogromna, Ty na pewno wykorzystasz dobrze te upominki. Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego tworzenia :-)\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:22\nMarzenko, nie pierwszy raz się o tym przekonuję. Jadzia jest niezwykłą Osobą.\nEwa Jurewicz 17 czerwca 2016 20:07\nNasza Jadzia już taka jest - serce ma ogromne i uwielbia uszczęśliwiać innych. Sama jestem szczęśliwą posiadaczką niejednej jej prześlicznej pracy. Nasze blogowe przyjaźnie często dostarczają nam podobnych emocji i to jest piękne. Album który dostałaś jest cudny! Miłego weekendu Małgosiu.\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:24\nEwciu, nawet nie przypuszczałam, że dzięki blogowi znajdę tyle przyjaciół. Jestem tu dopiero dwa miesiące, a mam wrażenie, że niektóre osoby znam od lat. To jest niesamowite!\nPozdrawiam ciepło i przesyłam same dobre myśli:)\nDobranocne Twory 17 czerwca 2016 20:11\nMałgosiu wspaniałą niespodziankę zrobiła Ci Jadzia :) Same śliczności dostałaś :) Pozdrawiam serdecznie :)\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:25\nTak, Agnieszko, Jadzia jest niesamowita.\nJadwiga Kluczyńska 17 czerwca 2016 20:14\n:D <3 ;) buziam Was wszystkie :) cmok, cmok, cmok ;)\nOj, Ty mój dobry duszku <3\nAnna T 17 czerwca 2016 20:46\nCudne prezenty :) Też mi się buzia uśmiechała, gdy je podziwiałam :) Pozdrawiam cieplutko :)\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:26\nAniu, mi się do tej pory śmieje i pewnie jeszcze jutro nie przestanie:)\nlucy z mazur 17 czerwca 2016 21:25\nJadzia tworzy prawdziwe cuda,a jest to Osoba niezwykłego ciepła,którym emanuje dokoła,a słowa piosenki są bardzo piękne i chcę wierzyć,że ciągle prawdziwe,pozdrawiam serdecznie\nMałgosia X 17 czerwca 2016 21:28\nKochana, myślę, że prawdziwe. Tylko zło jest bardziej krzykliwe i widoczne. Ale dobrych ludzi nie brakuje.\nPozdrawiam ciepło i przesyłam wiele dobrych myśli:)\nKrysia 17 czerwca 2016 22:44\nMałgosiu! Prześliczne prezenty dostałaś od Jadzi, Jadzia już nie jeden przepiękny album zrobiła a że ma dobre serce to już chyba każdy wie ale Małgosiu Ty również należysz do tych z dobrym sercem - Pozdrawiam Cię gorąco\nMałgosia X 18 czerwca 2016 11:20\nKrysiu, dziękuję za miłe słowa... A serce Jadzi jest ogromne, jak i wielu osób, które miałam szczęście tu poznać:)\npasjonaty małgorzaty 17 czerwca 2016 22:54\nGosieńko,przepraszam za brak komentarzy w poprzednich Twoich postach... Ostatnio brakuje mi czasu i mam jakąś niechęć do zsiadania przed komputerem... Nie znaczy to jednak, że nie widziałam poprzednich Twoich prac;) Widziałam;) Są śliczne! Ale aby zostawić komentarz u wszystkich, trzeba non stop siedzieć przed komputerem, na co nie zawsze mogę sobie pozwolić... Wiosną, czy latem jakoś brakuje mi tego czasu... Cieszę się, że jesteś tak obdarowywana przez blogerki;) Ale zasłużyłaś na tego typu niespodzianki;)Pozdrawiam Cię cieplutko ,,błyskawico";)Życzę Ci Goniu miłego weekendu i przesyłam buziaczki;)\nP.S. Postaram się nie ,,nawalać" w komentarzach;););)\nMałgosia X 18 czerwca 2016 11:23\nGosiaczku, nic się nie przejmuj komentarzami. Ja i tak wiem, że mnie lubisz i jesteś mi życzliwa... Rozumiem brak czasu i niechęć do zasiadania przed komputerem - pewnie i mnie ona dopadnie, gdy dłużej pobloguję, bo na razie rozpiera mnie gorliwość początkującej:):):)\nŚciskam Cię mocno i przesyłam same dobre myśli, kochana:)\nHanna Pater 18 czerwca 2016 00:15\nWłąsciwie to mogłabym podpisac sie pod komentarzem wyżej, naszej Gosi. Mam okrutne wyrzuty sumienia że nie wyrabiam z komentarzami, ale czas letni to czas na mój ogród, który pochłania mój cały czas i cała mnie. Wiem, ze nie będziesz się gniewać. Jadzia obdarowała Cię całym swoim serduchem dając Ci ten album. Ona w każda swoją pracę wkłada całą siebie. To piękny album napewno trafił w dobre ręce. Zasłuzyłąs sobie Gosiu na to swoimi pracami, które są fantastyczne. Buziaczki przesyłam i pozdrowionka.\nMałgosia X 18 czerwca 2016 11:26\nHanuś, nie miej żadnych wyrzutów. To, co napisałam wyżej do Gosi, mogę tez odnieść do Ciebie. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy gniewać się na tak wspaniałe, życzliwe osoby. I powiem jeszcze, że gdybym sama miała ogród, to pewnie przed komputer bym nie siadała wcale.\nCałuję, ściskam i przesyłam dużo słońca, kochana:)\nBarbara Wójcik 18 czerwca 2016 08:00\nJadzia jest wspaniała- tak samo jak Ty Małgosiu!\nMałgosia X 18 czerwca 2016 11:27\nDziękuję, Basiu kochana... I Twoje serce jest wielkie...\nTina J 18 czerwca 2016 10:28\nWspaniałe prezenty otrzymałaś od Jadzi, bo Jadzia sercem tworzy i z sercem daje ;)\nMałgosia X 18 czerwca 2016 11:28\nTak, Tinko, a serce ma wielkie i szczodre.\nPozdrawiam - też sercem:)\nAnnette ;-) 18 czerwca 2016 16:03\nCudowny prezent, a album, o którym wspomniałem w komentarzu pod poprzednim Twoim wpisem, właśnie od Jadzi dostałam.\nMałgosia X 18 czerwca 2016 22:42\nDziękuję... I patrz, jaki zbieg okoliczności z tymi albumami:)\nDanuta Kielar 18 czerwca 2016 19:05\nMałgosiu, nie nadążam zaglądać i komentować Twoich postów.\nJadzia zrobiła Ci super niespodziankę z tym albumem/piękny/, i przydasiami. Wiem jakie są fajne wyroby z angielskiego scrapu, bo dzieciaki mnie nimi obdarowały, ale jeszcze nie odważyłam się ich użyć, czas to zmienić.\nDo dobrych ludzi, nawet tych nieśmiałych, szczęście przychodzi nieproszone, tak jest z tobą. Ciesz się nowymi znajomościami.\nMałgosia X 18 czerwca 2016 22:46\nDanusiu, cieszę się ogromnie tymi znajomościami i są one dla mnie niezwykle cenne. Nawet nie przypuszczałam, że tyle wspaniałych osób obdaruje mnie swoją życzliwością.\nPozdrawiam ciepło (burzę miałam wczoraj, a nawet łamanie drzew, na szczęście nie na moim osiedlu:)\nCzarna dama 18 czerwca 2016 21:31\nPięknie Cię Jadzia obdarowała, ale jak to mówią Dobro powraca. Ty jesteś super osobą Gosiu, które też już nie jednej z nas swoje serce okazała, teraz czas na rewanż :)\nMałgosia X 18 czerwca 2016 22:49\nLidziu, dziękuję Ci serdecznie za ciepłe słowa i pozdrawiam z całego serca (bardzo szczęśliwego:)\n"Szalka" - Agnieszka 20 czerwca 2016 09:57\nWspaniałe prezenty dostałaś, tylko pozazdrościć!!\nMałgosia X 20 czerwca 2016 13:08\nKijankowo Monika 20 czerwca 2016 14:36\nNic dziwnego, że od razu chciałaś się takimi skarbami podzielić :)\nMałgosia X 20 czerwca 2016 14:55\nDanka Witkowska 20 czerwca 2016 16:38\nSłoneczko Ty nasze ,wcale się nie dziwię ,ze Jadzia co rusz obdarowuje Cię takimi ślicznymi albumami,przecież ona ma wielkie serce.Kto wie może w tym roku się uda i uściskam ją osobiście,bo jej pielgrzymka co rok przechodzi przez moją miejscowość.\nOby mi tylko nic nie wypadło po drodze,jak ostatnio bywało.\nMałgosia X 20 czerwca 2016 19:39\nDanutko, ale Wam zazdroszczę tego spotkania, jak i tego wspaniałego weekendu szalonej czwóreczki:)\nBarbara Niezgoda 22 czerwca 2016 17:25\ncuda, śliczności, cudeńka...zasłużyłaś sobie Kochana! pozdrawiam :)\nMałgosia X 22 czerwca 2016 17:39\nBasiu, dziękuję z całego serca i pozdrawiam:)


ORFA - SOS Bokserom\n20.10.2008r. Orfa ma już własny kochający dom.\nDo tej pory Orfa nie miała za wiele szczęścia. W kwietniu 2008r., razem ze swoimi szczeniakami, trafiła do olsztyńskiego schroniska. Szczeniaki zabrano, biedna, samotna matka tęskniła w zimnym boksie. Na szczęście znalazł sie ktoś litościwy i boksia trafiła do domu tymczasowego, gdzie przeszła zabieg sterylizacji.\nPotem, nawet dosyć szybko, znalazł się dom stały.\nDo Orfy uśmiechnęło się szczęście, niestety tylko na cztery miesiące.\nTak opisała historię Orfy wolontariuszka:\n„Nowy dom nie poradził sobie z temperamentną suczką o typowo bokserzym charakterze. Najpierw były problemy z zachowaniem wobec innych psów na spacerach, po dwóch miesiącach zaczęły się z zostawaniem w domu. W końcu, po czterech miesiącach dom postanowił zwrócić Orfę. Na pamiątkę dostała piszczałkę w kształcie dinozaura…\nObecnie suczka znów mieszka w domu tymczasowym, gdzie nie sprawia żadnych kłopotów."\nNowy właściciel Orfy powinien umieć postępować z psami, żeby łagodnie, ale stanowczo dogadać się z Orfą.\nMusi być też dosyć aktywny, gdyż suczka potrzebuje dużo ruchu i zabawy.”


Strony związane z hasłem: mapa - strona 1 - Katalog stron internetowych - Top-strony.com.pl\nMapa internetowa pozwalająca na przeglądanie zdjęć lotniczych i satelitarnych. Unikalną cechą serwisu jest możliwość wyboru skąd mają pochodzić prezentowane zdjęcia. Dostępne źródła to mapy Google, Bing, Nokia i MapQuest ...\nJesteśmy młodą, prężnie rozwijającą się firmą geodezyjno kartograficzną. Prace wykonujemy używając nowoczesnego sprzętu. Nasze usługi wykonują młodzi, kreatywni geodeci, którzy dbają o klienta. Staramy się wykonywać usłu ...\nEko-pomiar.com.pl Hałas bhp\nPracownia Akustyczno Środowiskowa Eko-Pomiar oferuje ekspertyzy akustyczne i pomiary hałasu. Od samego początku działalności misją EKO-POMIAR było zwracanie szczególnej uwagi na rzeczowe i profesjonalne realizacje zadań ...\nSoudal to znana marka produkująca rozmaite materiały dla branż budowlanej i remo ...\nPosiadająca swoją siedzibę w miejscowości Źródła przy drodze nr 94 pomiędzy Wroc ...\nNasza firma istnieje od 1990 roku i od tego czasu zajmujemy się serwisem kompute ...


Fermented Complex 94 Boosting Essence - kolejny hit od Purito?\nKosmetyki od Purito gościły już nie raz na moim blogu.\nJeżeli chcecie przeczytać inne recenzje, zapraszam na wpis o:\nTym razem trafiło na coś nieco innego i jest to wspomniana w tytule esencja, która znalazła się również na mojej liście zakupowej, którą stworzyłam już jakiś czas temu (zajrzyjcie do niej, a dowiecie się, jakie serum i esencje jeszcze mam na oku).\nFermented Complex 94 Boosting Essence to kosmetyk, który Ma odżywiać, nawilżać, działać przeciwzmarszczkowo, rozjaśniająco i wyrównująco koloryt skóry. Według informacji producenta kosmetyk składa się w 94 % z produktów fermentacji, a kolejne 3% stanowi Niacyniamid, czyli składnik odpowiedzialny za rozjaśnienie skóry.\nCo daje fermentacja w składnikach kosmetycznych? Otóż sama fermentacja jest to enzymatyczny proces przemian związków organicznych, tworzony przez mikroorganizmy, zwykle w warunkach beztlenowych. W jego wyniku powstaje energia, ale powstają też cząsteczki znacznie mniejsze niż pory skórne, co pozwala na lepszą przenikalność w głąb naszej skóry. Sam proces jest znany nie od dzisiaj i bardzo często jest spotykany w przemyśle spożywczym.\nProdukty fermentacji są juz od dłuższego czasu stosowane w przemyśle kosmetycznym a ich efektywność objawia się przez rozjaśnianie skóry, ujędrnianie czy przywrócenie równowagi pigmentacyjnej.\nEsencja Purito została przygotowana z myślą o skórze. Powstała na bazie fermentacji ziół, ziaren i kwiatów. Dzięki procesowi fermentacji kosmetyk absorbowany jest przez skórę szybko i efektywnie, w efekcie rozjaśniając, nawilżając i wygładzając skórę. Tyle od producenta. A jak jest w rzeczywistości?\nKosmetyk umieszczony jest w plastikowej butelce z ciemnobrązowego, ale przezroczystego plastiku o pojemności 150 ml, dzięki czemu spokojnie można zauważyć jego zużycie. Butelki i kartonowe opakowania niezmiennie kojarzą mi się z Bentonem, tu jest nie inaczej. Na opakowaniu jest wyraźna informacja, że kosmetyk nie jest testowany na zwierzętach.\nSKŁAD: Butylene Glycol, Lactobacillus/Rice Ferment, Camellia Sinensis Leaf Extract, Taraxacum Platycarpum Extract, Morus Alba Bark Extract, Niacinamide, 1,2 - Hexanediol, Bifida Ferment Lysate, Acrylates/C10-30 Alkyl Acrylate Crosspolymer, Allantoin, Viscum Album Leaf Extract, Arginine, Caprylyl Glycol, Nelumbo Nucifera Flower Extract, Portulaca Oleracea Extract, Sodium Hyaluronate, Adenosine, Perilla Ocymoides Seed Extract, Glycerin, Saccharomyces/Viscum Album Ferment Extract, Saccharomyces/Imperata Cylindrica Root Ferment Extract, Lactobalillus/Soybean Ferment Extract, Dipotassium Glycyrrhizate, Disodium EDTA.\nPatrząc na skład przede wszystkim rzucają się w oczy fermenty. Jest ich naprawdę sporo. Mamy bakterie mlekowe z ryżem, z nasionami soji, mamy drożdże z jemiołą, imperatą cylindryczną, mamy probiotyki w postaci Bifida Ferment Lysate. No i oczywiście ekstrakty roślinne. Zresztą Purito słynie ze składów, w których jest zminimalizowana ilość chemii nieorganicznej, za to w większości można znaleźć ekstrakty roślinne.\nEsencja ma dość płynną konsystencję, choć jest ciut gęstsza od wody. Rozprowadza się łatwo, wnika szybko, raczej nie posiada zapachu.\nCzy zauwazyłam jej wpływ na skórę?\nOwszem nawilża i wyrównuje koloryt skóry, jednak dla przesuszonej cery może być zbyt delikatna. Chociaż producent poleca ją również w formie tonera i przy takim użyciu może być naprawdę petardą. Jeżeli lubicie naturalne składy i nie przepadacie za zapachem w kosmetykach, z powodzeniem polecam Wam tę esencję. Myślę, że jest to jeden z ciekawszych zakupów (aczkolwiek esencji z wąkrotką nie przebiła 😉.\ncruelty free , esencja , naturalna , nawilżająca , purito , recenzja , serum , vegan\nJoy of jelly 5 marca 2020 17:58\nLubię Purito za składy :). Sama dopiero powoli testuje fermenty.\nAsian Beauty World 10 marca 2020 07:05\nSkłady mają świetne.


HSG Medi-Medic nowoczesna medycyna, Gdańsk Wrzeszcz, Kolbudy\nHisterosalpingografia (HSG) – ocena drożności jajowodów\nJedną z najczęstrzych przyczyn niepłodności kobiet jest niedrożność jajowodów. W przypadku niedrożności tylko jednego jajowodu i poprawnym funkcjonowaniu drugiego prawdopodobieństwo zajścia w ciążę znacznie spada. W diagnostyce niepłodności bardzo ważna jest ocena drożności jajowodów.\nHSG (histerosalpingografia) to jedno z podstawowych badań stosowanych w diagnostyce niepłodności. Polega na podaniu do jamy macicy Srodka kontrastującego i obrazowaniu z wykorzystaniem aparatu RTG. HSG jest badaniem inwazyjnym i pozwala na uzuskanie bardzo dokładnego obrazu. W badaniu ocenia się kształt i budowę macicy, zmiany w jamie maicy (wady rozwojowe, guzy, zrosty, polipy itp.), drożność i kształt jajowodów.\nPrzyczyną niedrożności jajowodów mogą być zmniejszenie lub zamknięcie światła jajowodów przez powstawanie czopów śluzowych, stany zapalne, zrosty, choroby przenoszone drogą płciową, przebte zabiegi operacyjne w obrębie jamy brzusznej, endometrioza.\nBadanie HSG wykonuje się po zakończeniu miesiączki, w pierwszej fazie cyklu. W przypadku przyjmowania tabletek antykoncepcyjnych badanie można wykonać w dowolnym dniu po ustąpieniu krwawienia.


Trójmiasto atrakcją denturystyczną?\n25 marca 2013 - 12:09\nJuż nie trójząb Neptuna, a nowy ząb jest jedną z największych atrakcji turystycznych Trójmiasta. Coraz częstszym powodem wizyt Niemców, Szwedów i Brytyjczyków są tutejsze gabinety stomatologiczne. Obok Szczecina, Krakowa i Katowic, Trójmiasto to dziś jeden z najważniejszych ośrodków denturystyki w Polsce. Obcokrajowców kuszą zarówno ceny leczenia - w wielu przypadkach niższe nawet o 60 proc., standard trójmiejskich klinik, jeden z najwyższych w Polsce, a także tzw.\nRaport UE: zaledwie 28 proc. Polaków ma wszystkie zęby naturalne\n18 marca 2013 - 10:35\n18 marca 2013 - 9:32\n11 marca 2013 - 10:44\n28 lutego 2013 - 16:56\nNa początku kwietnia br. we Wrocławiu odbędzie się organizowana przez Polskie Towarzystwo Studentów Stomatologii i Fundację BE ACTIVE konferencja z okazji XV-lecia PTSS.\n26 lutego 2013 - 10:49\nUtrata zęba i choroby dziąseł powodują wyższe ryzyko zachorowania na raka – wynika z badań japońskich i szwedzkich naukowców. Jakiego typu nowotwory powiązane są z utratą zębów lub chorobami dziąseł?\n18 lutego 2013 - 15:46\nNiewielki półprzezroczysty płatek porcelany, a efekt oszałamiający! Licówki, bo o nich mowa, są najbardziej popularną metodą poprawy estetyki zębów naturalnych. Pozwalają wyrównać zęby, pozbyć się szpar między nimi oraz uzyskać lśniący uśmiech! Nic więc dziwnego, że licówki są modne, i to nie tylko wśród celebrytów!\n18 lutego 2013 - 13:50\nSzklanka, a w niej duża, niewygodna proteza wykonana z różowego akrylu – taki obraz przed oczami ma większość, gdy pomyśli o tzw. trzecich zębach. Tymczasem rzeczywistość wcale nie musi być aż tak przerażająca. Obecnie medycyna daje szerokie możliwości wykonania wygodnych i stabilnych uzupełnień protetycznych, które wyglądem przypominają naturalne uzębienie.\nPolscy dentyści coraz… ładniejsi. Już tak nie straszą?\n14 lutego 2013 - 15:05\nMyślisz, że dentysta wciąż straszy wyglądem? Nic bardziej mylnego. Nowoczesne gabinety stomatologiczne bardziej przypominają redakcje magazynów mody, galerie sztuki współczesnej czy salony SPA. Znikają natomiast obskurne poczekalnie, białe ściany i zielone kafelki, przez lata kojarzące się z wizytą u dentysty. Do projektowania klinik zatrudnia się natomiast znanych architektów, projektantów mebli, a nawet florystów i psychologów. Ci ostatni podpowiadają, jaki fotel i kolor dobrać, żeby nie stresować pacjenta. Nie brak także w gabinetach perełek nowoczesnego wzornictwa, a nawet aromamarketingu. Jak twierdzą dentyści, nowoczesny gabinet ma nie tylko dobrze wyglądać i budzić pozytywne skojarzenia, ma także oszukiwać nasze zmysły.\n7 lutego 2013 - 12:06


ŚKPR Świdnica - Młodzież na plus\nDwa zwycięstwa i jedną porażkę zanotowały w miniony weekend młodzeżowe zespoły ŚKPR-u Świdnica. Z dwóch punktów na inaugurację swoich rozgrywek cieszyli się młodzicy trenera Krzysztofa Terebuna i chłopcy trenera Ryszarda Pietrzykowskiego. Gorycz przegranej musieli przełknąć młodzicy młodsi, podopieczni Wiesława Iwanio.\nNajstarszy w tym towarzystwie pierwszy zespół młodzików nie miał większych kłopotów z wysoką wygraną z UKS-em Dobroszyce. Już po pierwszej połowie świdniczanie mieli siedem bramek zapasu, a w drugiej połowie jeszcze powiększyli tę przewagę.\nŚKPR Świdnica – UKS Dobroszyce 31:21 (18:11)\nŚKPR: Gąsior, Matlęga, Wiśniowski – Paleń 8, Marcinkowski 7, Starosta 7, Koźmińczuk 4, Chmiel 2, Zarmba 1, Kopyciak 1, Etel 1, Schwartz, Trzpil, Wieczorek, Ingram\nDrugi zespół młodzików niestety nie miał wiele do powiedzenia w starciu z Górnikiem Złotoryja. Wynik 10:32 mówi w zasadzie wszystko. Pamiętajmy jednak, że ta drużyna debiutuje w lidze młodzików, a sukcesy przyjdą z czasem.\nŚKPR Świdnica – Górnik Złotoryja 10:32 (3:14)\nŚKPR: Nosal, Zerka – Kryśpiak 4, Bal 3, Fiłonowicz 1, Pietraszek 1, Wojewodzic 1, Mleko, Szczepański, Łach\nZdecydowanie najwięcej emocji dostarczył pojedynek najmłodszych. Szare Wilczątka po dramatycznym spotkaniu pokonały na wyjeździe Śląsk Wrocław 20:18. Do przerwy nic nie wskazywało na sukces, bo ŚKPR przegrywał 9:12. W przerwie trener Pietrzykowski potrafił jednak zmobilizować zespół do walki i po zmianie stron świdniczanie zdominowali rywali. W 31. minucie wyszli na pierwsze prowadzenie 16:15 i nie oddali go już do końca. Doświadczony szkoleniowiec był dumny z całej drużyny, ale szczególnie podkreślał grę Damiana Bobera, który umiejętnie wywalczał rzuty karne. Cztery siódemki zamienił na gole Szymon Zając.\nŚląsk Wrocław – ŚKPR Świdnica 18:20 (12:9)\nŚKPR: Mirga, Karpiński – Sz. Zając 7, Zelek 3, Gołembiowski 3, Bober 3, Barcik 2, Majczak 1, Kaczmarek 1, Gładysz, Leończyk, Gołębiowski, Markowski