Samsung Galaxy S7 świetnie nada się na gwiazdkowy prezent – Life Taste Blog\nMarzeniem wielu osób jest otrzymać nowoczesny smartfon jako gwiazdkowy prezent przy okazji nadchodzących świąt Bożego Narodzenia. Osoby, które chcą sprawić najbliższym taki właśnie prezent i chcą, żeby zakupiony telefon był jak najwyższej klasy, mogą rozpatrzyć zakup jednego z wcześniejszych modeli. W przypadku firmy Samsung, flagowcem, który nie jest już najnowszym modelem, jest Galaxy S7. Dzięki temu, jego cena jest znacznie przystępniejsza, niż modelu najnowszego, oznaczonego numerem ósmym.\nSamsung Galaxy S7 – wciąż wyróżniający się na rynku flagowiec\nChoć od premiery Samsunga Galaxy S7 minął już rok z okładem, to specyfikacja tego smartfona wciąż plasuje go w czołówce telefonów dostępnych obecnie na rynku. Niezależnie czy będzie to Galaxy S7 Black czy Galaxy S7 Edge Silver, ich użytkownik na pewno ni będzie mógł narzekać. A atutem tych modelu jest zdecydowanie niższa cena, niż ta, jaką trzeba zapłacić za któryś z najnowszych modeli.\nSamsung tradycyjny czy z zakrzywionym ekranem?\nFirma Samsung, poza tym, że oferuje wiele modeli telefonów, to w każdej z nich daje klientom kilka opcji do wyboru. Smartfon Samsung Galaxy S7 Black to podstawowa, tradycyjna, wersja. Z kolei smartfon Samsung galaxy S7 Edge Silver to wersja z zakrzywionym ekranem. Jest to wynalazek firmy Samsung, a smartfon taki nie tylko świetnie się prezentuje i wyróżnia spośród innych smartfonów, ale zwiększa funkcjonalność. Każdy z tych telefonów na pewno sprawi ogromną radość osobie, która znajdzie go pod choinką.\n← Zegarki Casio dla kobiet\nPiękne paznokcie u stóp →


Dzialka na sprzedaż - Rabka-Zdrój - ARK-GS-13308 - 3038.00m² - Ofertus Kraków\n88,87 zł/m2 cena: 270 000 zł\nPrzedmiotem sprzedaży jest bardzo ładnie położona działka budowlano-leśna w miejscowości Rabka-Zdrój. Działka znajduje się w bardzo cichym i spokojnym miejscu, stok o lekkim nachyleniu południowym, nasłoneczniony. Powierzchni budowlanej jest 26 arów, natomiast 4 ary stanowi las. Szerokość działki od 25m przy lesie do 55m przy drodze, długość ok..90m.\nMedia: na sąsiedniej działce jest prąd oraz gaz, kanalizacja w pobliżu.\nDojazd bardzo dobry. Sąsiedztwo z jednej strony stanowią domy jednorodzinne, które jednak nie zasłaniają ładnego widoku, ponieważ znajdują się dużo niżej. Z dwóch stron jest łąka, a ostatnią granice działki budowlanej stanowi las.\nDo centrum Rabki jest 2km, do wyciągu narciarskiego 4km, Zakopane 30km. Bardzo dobra dla osób chcących mieć wokół domu więcej przestrzeni oraz ładne widoki.\nSymbol oferty ARK-GS-13308\nPrzedmiotem sprzedaży jest działka położona nieopodal wyciągu narciarskiego na Maciejowej. Powierzchnia 30 arów, wymiary 45mx66m. Część działki nieznacznie nachylona. Dojazd drogą utwardzoną bez stromych podjazdów. Media: prąd na działce sąsiedniej. W sąsiedztwie ...\nPrzedmiotem sprzedaży jest ładna działka budowlana o powierzchni ponad 24 arów położona w Rabce Zdrój. Kształt prostokąta o wymiarach 27x68 z 5 arową odnogą o wymiarach 16x30m. Usytuowana na południowo - wschodnim stoku jednego ze wzniesień które okalają centrum Rabki. ...\nPrzedmiotem sprzedaży jest działka budowlana położona w widokowym miejscu Rabki-Zdrój. Widok na Rabkę i okoliczne wzniesienia. Powierzchnia 3386m2, kształt regularny, wymiary 50x70. Dojazd utwardzony. Media oraz najbliższa zabudowa na chwilę obecną w odległości 150m. ...\n3 386,00 m2\nPrzedmiotem sprzedaży jest działka budowlana o powierzchni 18,5 ara położona vis a vis wyciągu narciarskiego w miejscowości Rabka Zdrój. Działka kształtem przypomina prostokąt o średnich wymiarach 30x64m. Media: prąd, kanalizacja w odległości 15m, wodociąg (50m), ...


291 - Nowa hala na Bielanach - budżet obywatelski w Warszawie\nNowa hala na Bielanach\nProjekt zakłada przykrycie istniejącego boiska w okresach jesienno- zimowych halą pneumatyczną tworząc boisko wielofunkcyjne całoroczne. Realizacja projektu stworzy warunki do systematycznego uczestnictwa w zajęciach rekreacyjno- sportowych przez caly rok kalendarzowy.\nDogodny dojazd : metro ( stacja stare Bielany), autobus - np. 103,197,181,121,156, tramwaj- 6,17. Teren szkolny ZS nr 119.\nProjekt zakłada postawienie hali pneumatycznej na istniejącym boisku sportowym. Powstałoby miejsce gdzie każdy mieszkaniec mógłby aktywnie i pożytecznie spędzać czas wolny. Nowa inwestycja przyczyniłaby się do integracji środowiska lokalnego i promowania zdrowego stylu życia wśród mieszkańców. Obiekt o charakterze wielofunkcyjnym miałby wymiary 36 metrów na 54 metry i obejmował boisko do piłki nożnej, piłki ręcznej, boiska do koszykówki, boiska do piłki siatkowej i tenisa ziemnego. Efektem zmiennego wykorzystania funkcji boisk ( różnokolorowe linie wyznaczające konkretne boiska) byłoby szerokie spektrum korzystania z obiektu przez wszystkich odbiorców, do których oferta jest skierowana. Zastosowanie technologii budowy jakim jest hala pneumatyczna daje możliwość korzystania z obiektu przez cały rok. Wielofunkcyjność hali pozwala na rozszerzenie oferty sportowej skierowanej zarówno do uczniów szkoły, okolicznych mieszkańców jak i innych zainteresowanych osób. Skierowanie oferty do osób prywatnych pozwala na częściowy zwrot kosztów eksploatacji obiektu.\nJako nauczyciel wychowania fizycznego, korzystając ze swojego wieloletniego doświadczenia, uważam sport jako istotny element kształtujący młode pokolenie wpływający na tężyznę fizyczną, hart ducha, uczący współpracy. Czas wolny organizowany w ramach zajęć sportowych sprzyja prowadzeniu efektywnego procesu wychowania, a tym samym ułatwia kształtowanie nawyków świadomej dbałości o własny rozwój, sprawność fizyczną i zdrowie. Stworzenie takiego wielofunkcyjnego obiektu, przeznaczonego dla szerokiej grupy mieszkańców, będzie miało istotny wpływ na poprawę jakości życia mieszkańców, zagospodarowując czas wolny przeciwdziałając patologiom społecznym.\n1. System powłok- 210 000zł\n2. System grzewczo nadmuchowy- 100 000 zł\n3. Drzwi - 25 000 zł\n4. Oświetlenie- 35 000 zł\n5. System kotew- 10 000 zł\n6. Montaż- w cenie hali\n7. Transport- w cenie hali\n8. Miejsce na składowanie hali- 15 000 zł\n9. Wyznaczenie boisk ( pomalowanie linii)- 10 000 zł\n10. Wyposażenie boisk ( kosze, bramki, słupki, siatki)- 15 000zł\n11. Kotary rozdzielające boiska- 5000 zł\n12. Przystosowanie powierzchni boisk- 100 000 zł\n13. Koszty technologiczne- przyłącze gazowe, elektryczne, prace budowlane-m 150 000zł.\nCałkowity koszt netto 675 000 zł + 23 % VAT= 830 250 zł\n1. Koszty energii elektrycznej /gazu/olej opałowy\nZestawienie na sezon:\n- koszty energii elektrycznej- 26 000zł\n- koszty gazu ziemnego- 72 000zł\n- koszty stałe ( sezon) 25 000zł\nPrzyjęto założenia: sezon zimowy- 180 dni użytkowania hali.\nKoszty stałe zawierają pensję pracownika/ pracowników hali , koszt sezonowego montażu/ demontażu hali - 5000zł\nJeny, jakie to drogie, może by poprzestać na"sportowych czwartkach", bez takich ekstrawagancji?\nMieszkaniec2096 01.02.2016 23:57


Gady | Blog dla miłośników zwierząt\nArchiwum kategorii: Gady\n16 stycznia 2016 Gadyżółw, żółwiemikedo24\nŻółw grecki jest to gatunek gada należący do grupy gadów lądowych. Żółw grecki jest bardzo podobny do wielu tego typu żółwi i podobnie jak one żyje. Jest to żółw z grupy skrytoszyjnych. Oznacza to, że jego szyja, w większej części znajduje się skryta pod pancerzem i dzięki niemu jest stale osłaniana.\nŻółw Grecki – źródło obrazka Wikipedia.org\nGłowa żółwia greckiego jest bardzo masywna, w niektórych miejscach pokryta tarczkami. Jego pancerz jest bardzo charakterystyczny. Góra, górna część pancerza jest bardzo wypukła, natomiast warstwa brzegowa jest płaska, lekko zadarta do góry. Samce żółwia greckiego mają tył skorupy nieco wklęsły i to odróżnia je od samic tego właśnie gatunku. Szczęki żółwia greckiego tworzą bardzo charakterystyczny dziób. Szyja żółwi tego gatunku jest bardzo długa i bardzo miękka w stosunku do reszty całego ciała. Okrywa ją bardzo miękka skóra. Przednie kończyny żółwia są nieco jakby spłaszczone, natomiast o tylnych można by powiedzieć, że są słupkowate. Zakończone są pięcioma pazurami. Niektóre osobniki mają jedynie 3 pazury.


Miasto pomaga gastronomii - Stargard Portal Informacyjny - Stargard, okolice - wiadomości, aktualności, informacje, sport, kultura, rozrywka, dziennik,\nW ubiegłym roku mimo trwającej pandemii rząd zdecydował, że wiosną i latem mogliśmy zjeść posiłek na miejscu – w swojej ulubionej restauracji.\nJeśli tym razem też tak będzie, to prezydent Rafał Zając chce ułatwić działalność stargardzkiej gastronomii. Na marcowej (30.03.) sesji zaproponuje radnym Rady Miejskiej znaczne obniżenie opłat za tzw. ogródki przy lokalach. Chodzi o to, żeby właściciele restauracji mogli zapłacić aż 14 razy mniej niż dotychczas.\n– Cały czas staramy się wspierać działalność stargardzkiej gastronomii. Zmniejszenie opłaty za zajęcie pasa drogowego to z jednej strony ulga w budżetach tych firm, a z drugiej możliwość legalnego rozszerzenia powierzchni lokali. Dzięki temu obsłużą większą liczbę gości i więcej zarobią. To szczególnie ważne w obliczu wciąż przedłużanego ograniczenia działalności – mówi prezydent Rafał Zając.\nZmniejszenie należności sprawi, że przedsiębiorcy zapłacą za ustawienie ogródka symboliczne kwoty. Różnica może być ogromna. W zależności od wielkości takiego miejsca np. zamiast 2800 zł należność wyniesie niewiele ponad 200 zł, zamiast 500 zł jedynie 38 zł i zamiast 210 zł tylko 15 zł.\nPropozycja prezydenta to kolejna forma pomocy lokalnym przedsiębiorcom w czasie pandemii koronawirusa. W lutym podjęto decyzję o zwolnieniu z opłaty za tzw. koncesję na sprzedaż alkoholu dla gastronomików, a także właścicieli pubów i dyskotek. Przedsiębiorcy, którzy już za to zapłacili, dostaną zwrot pieniędzy. Będzie to możliwe po publikacji uchwały Rady Miejskiej przez wojewodę zachodniopomorskiego. O szczegółach piszemy tutaj.\nJuż od prawie roku działa platforma www.kupujlokalnie.stargard.pl. To baza adresów i ofert stargardzkich firm. Dołączyły do niej także te sklepy i punkty usługowe, które do tej pory nie były widoczne w internecie. Sukcesem zakończył się również konkurs „Stargard kupuje lokalnie”. 350 zwycięzców wygrało vouchery o łącznej wartości 87 500 zł. Te pieniądze trafiły do przedsiębiorców ze strony www.kupujlokalnie.stargard.pl, zwiększając tym samym obrót w stargardzkich firmach z różnych branż.\nOd początku pandemii koronawirusa przedsiębiorcy korzystają w naszym mieście z odroczenia płatności podatku od nieruchomości i ewentualnych zaległości bez ponoszenia dodatkowych kosztów, w tym odsetek i tzw. opłaty prolongacyjnej. W indywidualnych przypadkach jest też możliwość umorzenia tego podatku. Kilkudziesięciu przedsiębiorców otrzymało także tzw. pożyczki płynnościowe na korzystnych warunkach. Było to możliwe dzięki przekazaniu z budżetu miasta do Stargardzkiej Agencji Rozwoju Lokalnego 1 000 000 zł.


Przy nisko oprocentowanych lokatach bankowych Polacy coraz częściej decydują się na inne formy inwestowania. Jak wynika z sondażu Deutsche Bank, inwestycje alternatywne, np. w wino, sztukę czy grunty, wybierze 8,7 proc. Polaków, jednostki funduszy inwestycyjnych zakupi 7,1 proc., a akcje spółek giełdowych – 4,1 proc. badanych. Zdaniem eksperta Union Investment TFI, Grzegorza Drybały, wybierając rozwiązanie inwestycyjne, powinniśmy patrzeć nie tylko na konkretny produkt i ryzyko z nim związane, lecz także na renomę instytucji, która nam go oferuje.\n– Aktualnie średnie oprocentowanie depozytów w gospodarstwach domowych w Polsce – według danych NBP – wynosi ok. 1,5 proc. Biorąc pod uwagę poziom inflacji, tego typu oszczędności przy realnym zysku często są ujemne, dlatego powinniśmy coraz częściej interesować się alternatywnymi formami inwestowania, żeby przynajmniej przewyższyć poziom inflacji. Patrząc na dotychczasowe decyzje Polaków, najczęściej wybierane były inwestycje w nieruchomości, zakup funduszy inwestycyjnych czy inwestowanie na giełdzie w akcje czy obligacje Skarbu Państwa, ewentualnie obligacje korporacyjne –podkreśla w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes Grzegorz Drybała, ekspert ds. kluczowych klientów w Union Investment TFI.\nNajczęściej odkładamy pieniądze na depozytach w bankach i SKOK-ach. Według sondażu Deutsche Bank ponad 16 proc. Polaków w tym roku ulokuje odkładane pieniądze na lokatach terminowych. Jednak ze względu na niskie oprocentowanie bankowych lokat częściej sięgamy po innego typu inwestycje.\n– Przewidywany zysk z naszej inwestycji powinien być dla nas bardzo ważny, ale powinniśmy przede wszystkim patrzeć, na ile dana inwestycja przewyższa ryzyko w stosunku do lokaty w banku, a dodatkowo, na jakim poziomie będzie ona płynna. Z tej drugiej perspektywy bardzo atrakcyjnie wygląda rynek kapitałowy, zwłaszcza jeżeli uczestniczymy w nim w formie funduszu inwestycyjnego. W ostatnich miesiącach widzimy bardzo mocne przesunięcie środków z depozytów bankowych właśnie do funduszy inwestycyjnych – ocenia Drybała.\nJak podaje portal Analizy Online, na koniec 2017 roku wartość aktywów zgromadzonych w krajowych funduszach inwestycyjnych wyniosła blisko 279 mld zł i było to o 20 mld zł więcej niż w 2016 roku. Najlepszy rok od 4 lat zanotowały fundusze mieszane (wzrost o 5,3 mld zł rdr.). Wysoka dynamika aktywów charakteryzowała też fundusze gotówkowe i pieniężne (9 mld zł więcej rdr.).\n– Fundusze inwestycyjne pieniężne inwestują w sposób możliwie najbezpieczniejszy ze wszystkich rodzajów funduszy inwestycyjnych i są naturalną alternatywą dla depozytów w banku. Dla przykładu najlepsze fundusze pieniężne w ubiegłym roku osiągały wyniki powyżej 4 proc. i co ważne, realizowały to przy bardzo niskim ryzyku inwestycyjnym i zachowaniu wysokiej płynności. Pieniądze można wypłacać praktycznie z dnia na dzień, ponieważ są prowadzone bardzo często w formie funduszy otwartych – tłumaczy ekspert Union Investment TFI.\nJak podkreśla Grzegorz Drybała, równie istotny co potencjalny zysk, jest wybór odpowiedniej instytucji, która oferuje konkretny produkt. Podstawą jest sprawdzenie, czy figuruje na czarnej liście Komisji Nadzoru Finansowego. Trafiają na nią najczęściej takie instytucje, które wykonują działalność regulowaną bez zezwolenia i znajdują się poza nadzorem KNF.\n– Wybierając rozwiązanie inwestycyjne czy instytucję, która je prowadzi, powinniśmy również dbać o to, żeby wiązać się z firmą, która ma wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu swojego biznesu, żeby była w stanie przedstawić nam historyczne wyniki danego rozwiązania inwestycyjnego – nie tylko w perspektywie roku czy dwóch, lecz także dłuższej, np. dziesięciu czy dwudziestu lat – przekonuje Grzegorz Drybała.\nPrzy wyborze instrumentu inwestycyjnego warto zwrócić też uwagę na ryzyko inwestycji, a jeśli nie dysponujemy odpowiednią wiedzą finansową – postawić na współpracę z profesjonalistami. Przykładem mogą być obligacje korporacyjne, w Polsce wciąż jeszcze stosunkowo mało popularne, ale dające zarobić – w przypadku polskich firm 2,7 proc., a w przypadku globalnych – 3,3 proc. (dane Analizy Online). To inwestycje o znacznie wyższym stopniu ryzyka, przy ich zakupie wymagana jest więc ostrożność.\n– Jeżeli decydujemy się na zakup obligacji konkretnej spółki, to musimy się liczyć z tym, że wynik naszej inwestycji jest uzależniony od sytuacji finansowej tej konkretnej firmy. Z drugiej strony jeżeli zdecydujemy się na skorzystanie z funduszu inwestycyjnego, w którym tego typu obligacje są bardzo rozproszone, a fundusz dokona analizy kredytowej, czyli dogłębnie sprawdzi sytuację finansową firmy oraz jej potencjał rozwoju, aby mieć pewność, że w przyszłości sytuacja finansowa spółki będzie na tyle stabilna, żeby regularnie wypłacać odsetki i po ustalonym terminie wykupić obligacje – wyjaśnia Grzegorz Drybała.\nkiedy 2019-04-02 18:30\nStand-Up: Marcin Zbigniew Wojciech & Ewa Błachnio\nkiedy 2019-04-07 16:00\nkiedy 2019-04-07 16:30\nkiedy 2019-05-24 18:00\nkiedy 2019-05-26 17:00\nkiedy 2019-09-28 18:00


Be happy.: Book haul.\nChciałam kupić książkę ,,Style w architekturze". Byłam w dwóch księgarniach i empiku. Okazało się, że nie ma ich stacjonarnie albo w ogóle mi jej nie sprowadzą. I tak zdecydowałam się na zakup online w swiatksiazki.pl. I tak od jednej książki powstał aż 4. Szaleństwo, ale tak na prawdę każdą zamierzałam kupić. Czekałam tylko na moment gdy ktoś będzie robił zakupy i będę mogła się dołączyć.\nNa większe zakupy zdecydowałam się również poprzez fakt, że każda książka była w przecenie. Style w architekturze normalnie kosztują 60 zł, a na przecenie 40 zł. Sekrety urody Koreanek normalnie kosztują 36 zł, a na przecenie 22 zł. Pożegnanie z nadmiarem normalnie kosztuje 44 zł, a na przecenie 25 zł. Czyli zaoszczędziłam 53 zł. Zakupy w koszyku, więc przeszłam do wysyłki. I okazało się, że darmowa wysyłka zaczynała się od kwoty 99 zł. A ja miałam 85 zł. Coś około tego. I kwota jaka brakuje mi do wysyłki paczki to kwota, która również brakuje do darmowej wysyłki. Więc logiczniejsze jest dobranie czegoś. Nie miałam zbytniego pomysłu. Więc chciałam coś za właśnie 10/15 zł. I Trafiłam na Fit Kuchnię Konrada Gacy. Nie miałam zamiaru jej kupować ale skoro miałam dać 10 zł na wysyłkę albo dać 10 zł za coś. To wybrałam coś. Może kiedyś mi się przyda. A co jest w tym wszystkim najlepsze? Ta książka również jest z przeceny. Kosztowała 10 zł. A początkowa cena to 40 zł. Wow wow wow. Można powiedzieć, że świetny interes. Czyli na całości zaoszczędziłam poprzez przeceny 83 zł. Bardzo ładnie.\nZapewne pomyślicie, że kupiłam trochę książki bez żadnego składu. Każdy inna, z innej dziedziny/tematu. No cóż. Tak też jestem i ja. Sekrety Koreanek chciałam kupić od dłuższego czasu. Aby móc sobie czytać np. w podróży. Coś lekkiego i jak dla mnie ciekawego. Ostatnio temat pielęgnacji bardzo mnie zainteresował więc wydaje mi się, że na pewno przestudiuję tę książkę.\nNastępnie są Fit przepisy. Nie był to mój must have. Jednak spróbuję coś wyczarować z pomocą Konrada. Może dodam opinię jak mi się to udało.\nKolejna książka jest o minimalizmie. Temat ten często spotykam. Chciałam wypożyczyć tę książkę w bibliotece. Jednak nie było jej. Dlatego też ją kupiłam. Czytałam wiele przychylnych komentarzy na jej temat. Nic więcej o niej, póki co wam nie powiem.\nA ostatnio książki i mój cel zakupowy to książka poświęcona stylom w architekturze. Absolutnie kompendium wiedzy architektonicznej. Polecało ją dwóch architektów. Podobno czasem używana jest jako podręcznik na studiach. Moja odczucia w pierwszej chwili... Po pierwsze ilość wiedzy. Na prawdę jest to coś czego szukałam. Zarówno podstawowe rzeczy jak i rozszerzone tematy. Gdy byłam w empiku oglądałam dwie podobne książki. Były one jednak dużo chudsze i 2/3 razy droższe. Dlatego też cieszę się, że poczekałam i zamówiłam ją przez internet.\nNa pewno każdą książkę przeczytam. Jednak pozostawię je sticte na maj. Już po maturach i całym szale nauki. Napiszcie mi jednak czy o którejś z tych książek chcielibyście usłyszeć coś więcej. Recenzja czy też coś w tym guście. xoxo\nAutor: Angela o 17:47\nGabi 28 lutego 2018 21:04\nNie czytałam żadnej z wyżej wymienionych. Ta książka Sekrety Koreanek może być ciekawa :)\nAnia 28 lutego 2018 21:49\nispossiblee 1 marca 2018 23:24\nPolecam Ci ksiązki autorsta ewy chodakowskiej mega pyszne rzeczy <3\nKa Wa 2 marca 2018 19:38\nNie sa to ksiazki ,ktore by mnie interesowaly ,ale odnoszac sie do posta moja mama kiedys zamawiala ze strpny swiatksiazki. Ja od kilku miesiecy robie sobie zakupy czegos do czytania na taniaksiazka.pl. Kurier przywozi mi paczki do Holandii, koszty nie sa wysokie a ja mam zajecie na wieczory :)\nUna 6 marca 2018 16:09\nMam na wishliście "Style w architekturze", pozostałe książki - niekoniecznie.\nAle jesteś chyba pierwszą osobą, u której widzę na blogu książki o architekturze - super! :-)\nUnknown 5 października 2020 21:28


Zadowolona Doda na pokazie Dawida Wolińskiego (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Doda » Zadowolona Doda na pokazie Dawida Wolińskiego (FOTO)\nPo bójce ani śladu.\nDoda jest aktualnie największą skandalistką w Polsce. Na gali Niegrzeczni 2014 pokazała, kto jest najbardziej rozbrykany.\nGdyby, jakimś cudem, ominęła Was wiadomość o wybrykach Dody, to przypominamy: wokalistka pobiła Agnieszkę Szulim w eleganckim miejscu, jakim jest toaleta w klubie.\nW każdym razie, Dorota Rabczewska dzień po głośnym incydencie pojawiła się na pokazie Dawida Wolińskiego. Niczym nieskrępowana, niezawstydzona i zadowolona z siebie pozowała na ściance.\nUbrana była w złotą sukienkę z bogatymi zdobieniami, a na głowie miała diadem. W końcu królowa jest tylko jedna i sprawuje rządy twardą ręką?\nIch pierwszy wspólny wywiad. Anna Bałon rozkwita! Finalistka Top Model zakochała się z wzajemnością i chce o tym opowiedzieć całemu światu. Wybranek Ani to model, Karol Fijałkowski. Para udzieliła właśnie pierwszego wywiadu - ... czytaj więcej


Projekt rezolucji w sprawie niedawnych wydarzeń w Polsce i ich wpływu na prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej - B8-0977/2016\nw sprawie niedawnych wydarzeń w Polsce i ich wpływu na prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (2016/2774(RSP))\nManfred Weber, Esteban González Pons w imieniu grupy PPE\nGianni Pittella, Tanja Fajon, Josef Weidenholzer, Péter Niedermüller, Birgit Sippel, Marc Tarabella w imieniu grupy S&D\nGuy Verhofstadt w imieniu grupy ALDE\nBarbara Spinelli, Marie-Christine Vergiat, Gabriele Zimmer, Cornelia Ernst, Patrick Le Hyaric, Sofia Sakorafa, Kateřina Konečná, Takis Hadjigeorgiou, Xabier Benito Ziluaga, Tania González Peñas, Lola Sánchez Caldentey, Miguel Urbán Crespo, Estefanía Torres Martínez, Josu Juaristi Abaunz, Merja Kyllönen w imieniu grupy GUE/NGL\nRebecca Harms, Judith Sargentini, Ulrike Lunacek, Terry Reintke, Benedek Jávor, Helga Trüpel w imieniu grupy Verts/ALE\nRezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie niedawnych wydarzeń w Polsce i ich wpływu na prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (2016/2774(RSP))\n– uwzględniając opinię ekspertów Rady Europy z dnia 6 czerwca 2016 r. w sprawie trzech projektów ustaw o polskich mediach publicznych,\nJ. mając na uwadze, że paraliż Trybunału Konstytucyjnego sprawił, iż Komisja na podstawie ram na rzecz praworządności podjęła dialog z polskim rządem w celu zapewnienia pełnego poszanowania państwa prawa; mając na uwadze, że w wyniku intensywnego dialogu z polskimi władzami oraz ze względu na fakt, że polski rząd nie poczynił postępów w rozwiązywaniu kryzysu konstytucyjnego, Komisja uznała, że musi sporządzić opinię, aby nadać formalny charakter swojej ocenie obecnej sytuacji;\nK. mając na uwadze, że mimo dalszych rozmów z polskimi władzami problemy, które zagrażają praworządności w Polsce, nie zostały zadowalająco rozwiązane, a Komisja uważa, że w Polsce istnieje systemowe zagrożenie dla rządów prawa; mając na uwadze, że w związku z tym wydała polskim władzom konkretne zalecenia co do tego, jak je rozwiązać w trybie pilnym;\nN. mając na uwadze, że już przyjęte i nowo proponowane zmiany w polskiej ustawie o mediach publicznych, w szczególności dotyczące zarządzania, niezależności wydawniczej i autonomii instytucjonalnej mediów publicznych, wzbudzają obawy co do poszanowania wolności wypowiedzi oraz wolności i pluralizmu mediów;\nO. mając na uwadze, że eksperci z Rady Europy po przeprowadzeniu z władzami polskimi dialogu ekspertów na temat pakietu trzech projektów ustaw o mediach publicznych stwierdzili, że potrzebne są ulepszenia, zwłaszcza odnośnie do zarządzania, treści oraz misji publicznej i ochrony dziennikarzy;\nR. mając na uwadze, że nowa ustawa antyterrorystyczna budzi podobne obawy, szczególnie co do zgodności z art. 5, 8, 10 i 11 EKPC oraz z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej;\nS. mając na uwadze, że Komisja Europejska uważa, że tak długo jak Trybunał Konstytucyjny nie ma możliwości prowadzić w pełni skutecznej kontroli zgodności ustaw z Konstytucją, brak będzie skutecznego nadzoru nad konstytucyjnością ustaw – w tym także w przypadku zapisów Konstytucji dotyczących praw podstawowych – takich jak szczególnie kontrowersyjne nowe akty ustawodawcze przyjęte niedawno przez Sejm;\nV. mając na uwadze, że Komisarz Praw Człowieka Rady Europy w swoim raporcie sporządzonym po wizycie w Polsce stwierdził, że przyjęte ostatnio zmiany w kodeksie postępowania karnego i ustawie o prokuraturze mogą osłabić ochronę prawa do rzetelnego procesu w postępowaniach karnych, domniemanie niewinności i prawo do obrony, szczególnie w przypadku stwierdzenia braku wystarczających gwarancji zapobiegających nadużyciom władzy, a także zasadę podziału władz;\nX. mając na uwadze, że rzetelny, bezstronny, zawodowy i politycznie neutralny korpus służby cywilnej stanowi podstawowy element demokratycznych rządów, lecz nowa ustawa o służbie cywilnej wydaje się zagrażać tej zasadzie oraz art. 153 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;\nY. mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny RP orzekł, że niektóre przepisy ustawy przyjętej w dniu 22 lipca wciąż są niezgodne z Konstytucją;\nZ. mając na uwadze, że polski minister środowiska zatwierdził plan bardziej ekstensywnej wycinki drzew w Puszczy Białowieskiej; mając na uwadze, że kiedy Państwowa Rada Ochrony Przyrody zaprotestowała przeciw planowi ministra, rząd wymienił 32 z 39 jej członków; mając na uwadze, że wycinka w Puszczy Białowieskiej rozpoczęła się w maju; mając na uwadze, że Komisja w dniu 16 czerwca 2016 r. wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z wycinką drzew w Puszczy Białowieskiej;\n2. przypomina swoje stanowisko wyrażone w rezolucji z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie sytuacji w Polsce, w szczególności odnośnie do paraliżu Trybunału Konstytucyjnego, który to paraliż zagraża demokracji, prawom podstawowym i praworządności w Polsce;\n3. wyraża ubolewanie i zaniepokojenie, ponieważ do tej pory nie znaleziono kompromisowego rozwiązania i nie wdrożono zaleceń Komisji Weneckiej z dnia 11 marca 2016 r.; ubolewa także nad faktem, że polski rząd odmówił opublikowania wszystkich wyroków Trybunału Konstytucyjnego, w tym wyroków z dni 9 marca i 11 sierpnia 2016 r.;\n7. wzywa Komisję, która jest strażniczką Traktatów, aby w ramach kolejnego etapu monitorowała reakcję polskich władz na zalecenia, a jednocześnie aby w pełni wspierała Polskę w poszukiwaniu odpowiednich rozwiązań umożliwiających umocnienie państwa prawa;\n8. ze względu na brak w pełni funkcjonującego Trybunału Konstytucyjnego jest zaniepokojony niedawnymi pospiesznie realizowanymi i przeprowadzanymi bez należytych konsultacji działaniami ustawodawczymi w pozostałych dziedzinach oraz wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny przyjętego ustawodawstwa pod kątem jego zgodności z pierwotnym i wtórnym prawem UE oraz z wartościami, na których oparta jest Unia, uwzględniając przy tym zalecenia Komisji Weneckiej z dnia 11 czerwca 2016 r. oraz Komisarza Praw Człowieka Rady Europy z dnia 15 czerwca 2016 r. i zalecenia Komisji w sprawie praworządności, a w szczególności do przeprowadzenia oceny:\n– ustawy o mediach publicznych, biorąc pod wagę, że potrzebne są ramy regulujące media publiczne i umożliwiające przedstawianie niezależnych, bezstronnych i dokładnych treści odzwierciedlających różnorodność społeczeństwa polskiego, a także biorąc pod uwagę odpowiednie orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz unijny dorobek prawny w dziedzinie mediów audiowizualnych;\n– ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej, biorąc pod uwagę poważne niebezpieczeństwo, jakim jest upolitycznienie polskiej administracji, które zagroziłoby bezstronności służby cywilnej;\n– ustawy antyterrorystycznej, biorąc pod uwagę poważne zagrożenie dla prawa do prywatności oraz wolności wypowiedzi, jakim jest rozszerzenie uprawnień Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bez odpowiednich gwarancji sądowych;\n9. wzywa Komisję, by na bieżąco i szczegółowo oraz przejrzyście informowała Parlament o dokonywanych postępach i podejmowanych działaniach;\nOstatnia aktualizacja: 22 wrzesień 2016 Informacja prawna


Za co kochamy Joanne Kathleen Rowling - pomorski magazyn literacko-artystyczny Latarnia Morska\nZa co kochamy Joanne Kathleen Rowling\nKategoria: proza\tOpublikowano: sobota, 11 maj 2013\tDrukuj\tE-mail\nMoja córka czyta „Harrego Pottera”. Leży godzinami w łóżku i czyta do późna w nocy. Kiedy wchodzę do jej pokoju następnego dnia widzę, że wciąż czyta „Harrego Pottera”. Kiedy zachodzę tam wieczorem widzę, że nie może się oderwać od książki. Rano znów stwierdzam, że „Harry Potter” nieustannie zajmuje jej uwagę. W południe, gdy córka robi sobie przerwę i na chwilę podnosi głowę znad książki, spostrzega, że Harry Potter przysiadł właśnie na skraju jej łóżka. Patrzy na niego trochę zdumiona tym nieoczekiwanym przybyciem, a potem uśmiecha się i Harry też odpowiada uśmiechem.\n- Co robisz ? – pyta Harry.\n- Czytam o tobie – odpowiada moja córka.\n- A o którym mnie?\n- O tym, który przybywa do, żeby…\n- Interesujące, chociaż lepiej wypadłem w … – Harry zaczyna się trochę wiercić – ale wiesz, napiłbym się trochę soku z dyni.\n- Idź do kuchni i nalej sobie z kartonu… i nalej też i mnie – poprawia sobie poduszkę pod głową. – Wybacz, że sam musisz się obsłużyć, ale tak mnie wciągnęła twoja historia, że nie mogę się od niej oderwać.\nHarry nie rusza się. Moja córka podnosi głowę znad książki i patrzy na niego wyczekująco. Harry uśmiecha się z zakłopotaniem.\n- To on jest… W czym?\n- W kartonie, takim opakowaniu na soki, z twoją podobizną. Rozumiesz chyba, że stałeś się bardzo popularny i wszystko, co ciebie dotyczy również. Ludzie, którzy produkują soki chcą to wykorzystać.\n- Ciekawe. Więc już do tego doszło.\nOna czyta dalej, a Harry idzie do kuchni. Nalewa do dwóch kubków soku z dyni i ostrożnie je niesie do pokoju. Jeden podaje mojej córce, a z drugiego trochę upija i odstawia na stolik. Siada na poprzednim miejscu i znów patrzy na moją córkę. Ona odpowiada pytaniem:\n- Zaraz przybędzie tu Voldemort.\n- Tutaj? Nie mów – moja córka trochę podciąga kołdrę pod brodę, chyba czuje się niepewnie. - Nie boisz się?\n- Nie, bo wcześniej spotkam się z Hermioną i Ronem.\nHarry wstaje i podchodzi do półek z książkami. Bez specjalnego zainteresowania wodzi wzrokiem po brzegach okładek, ale wyraźnie ożywia się, kiedy dostrzega książki ze swoimi przygodami. Odwraca się do mojej córki i mówi:\n- Masz wszystkie, to znaczy że rozumiesz po co tu przybyłem?\nCórka uśmiecha się z wyrazem zakłopotania i odpowiada:\n- Nie mów! – przerywa jej Harry. – Wiem, że wiesz i to będzie nasza tajemnica.\n- Bardzo lubię tajemnice.\n- To fajnie, ale nikt nie powinien wiedzieć, dlaczego tu…\n- Nie musisz kończyć, potrafię trzymać język za zębami – Oboje się teraz uśmiechają. Chyba w ten sposób przypieczętowali to nie całkiem zrozumiałe dla mnie porozumienie.\nStoję w przedpokoju i staram się pojąć to nagłe najście mojego domu przez Harrego Pottera. Co zamierza i czy będzie tu bywał częściej? Czy będą to tylko sporadyczne odwiedziny, czy też jakieś inne działania tak sugestywnie opisane w książkach o nim.\nGubię się w domysłach i nic sensownego nie przychodzi mi do głowy. Trzeba czekać na dalszy rozwój sytuacji. Idę więc do drugiego pokoju i staram się zająć swoimi sprawami. Ale trudno mi się skupić na czymkolwiek. Co teraz będzie? Mieszkanie zmieni się w jakąś filę Hogwartu? Bo sądząc po rozwoju sytuacji chyba się na to zanosi. Zgodzić się na to? Ale właściwie dlaczego? Bo już czas na poważne zmiany moim domu? A jakby się nie zgodzić, bo… bo na przykład… jestem mugolem i w związku z tym… Mugolem?!... Ja mugolem, też coś… Chociaż może i jestem… ale tylko trochę, tylko trochę…No bo z drugiej strony… Przecież czasem udaje mi się spełnić czyjąś niemożliwą prośbę lub wykonać inne, równie skomplikowane przedsięwzięcie. Czy to nie jest magia!? Bo może to jest magia? Więc może nie powinienem się tak obawiać?\nKiedy tak snuję się po mieszkaniu udając, że mam coś do roboty – w końcu pojawienie się Harrego u nas czy u kogokolwiek innego nie zdarza się często, jeśli w ogóle - słychać jakiś gwar w pokoju córki. Młode głosy – to pewnie Hermiona i Ron, których przybycie przegapiłem (zresztą ostatnio wszyscy tu zjawiają się jakoś bezgłośnie i niepostrzeżenie) – domagają się wyraźnych i zdecydowanych działań wobec świata, jednak przede wszystkim rozważana jest kwestia opuszczenia tego pomieszczenia i spotkania się z Voldemortem gdzieś na zewnątrz.\nIdę zrobić sobie herbatę. Z tego wszystkiego zachciało mi się pić, ale prawdę mówiąc nie wiem czy to jest pragnienie fizyczne czy już bardziej psychiczne. Chwilę czekam aż woda się zagotuje i gdy nalewam sobie z czajnika wrzątek nagle zza ściany dobiegają mnie jakieś krzyki, słyszę też groźny męski głos i spokojnie wypowiadane przez Harrego, ale zupełnie mi nieznane, słowa. O mało się nie oparzyłem próbując jednocześnie trafić wrzątkiem do filiżanki i skoncentrować się na wyłowieniu znaczenia tych słów z przytłumionego ścianą hałasu.(Przez moment nawet walczyłem z decyzją czy nie rzucić się swojemu dziecku na pomoc, ale co mi się nie zdarza prawie nigdy, szybko opuściły mnie siły i porzuciłem ten zamiar) Jednak wszystko cichnie tak nagle jak i nagle się zaczęło. Podchodzę do przymkniętych drzwi. Chyba moje kroki zostały usłyszane, bo z wewnątrz dobiega mnie głos córki: „wszystko w porządku”. „Naprawdę?”, upewniam się. „Nie martw się tato, Harry sobie ze wszystkim doskonale poradził”. „ Z kim sobie poradził?”, pytam wciąż przez drzwi. „No, z Voldermortem”, odpowiada spokojnie moje dziecko jakby to było tyle, co pstryknięcie palcem. „No to ekstra”, mówię do siebie w myślach i wracam do kuchni i do herbaty. Patrzę przez okno. Jest już popołudnie. Samochody jak co dnia przesuwają się beznamiętnie w jedną i w drugą stronę. Ludzie też jakoś zwyczajnie gdzieś się spieszą albo się nie spieszą i tylko sobie spacerują. W ogóle jest tak jak co dzień, tylko u nas jest trochę (ważę dłuższą chwilę to słowo w myślach nim je w myślach wypowiem)… inaczej. Inaczej – co to właściwie znaczy w dzisiejszych, niestabilnych czasach, teraz co chwila jest inaczej – nachodzi mnie taka mało budująca refleksja.\nSłyszę jak do mieszkania wchodzi matka mojej córki. Wychodzę jej naprzeciw i mówię:\n- Nie wchodź (bo ona już, już chce sięgnąć do klamki drzwi, prowadzących do pokoju naszego dziecka).\n- Ona ma gości.\n- Mówisz tak jakoś tajemniczo.\n- No bo to jest tajemnicza wizyta.\n- Więc kto przyszedł?\n- Jakby ci tu powiedzieć… tylko się nie śmiej, jestem naprawdę przy zdrowych zmysłach. Tak jest jak mówię, więc…\n- Wiesz, wejdę tam i sama zobaczę.\n- Nie, poczekaj. Wszystko ci wytłumaczę. Nie musimy im przeszkadzać, to znaczy… (zawieszam głos na chwilę, ale nie dla lepszego efektu tylko po prostu nie wiem jak to powiedzieć, przecież ta wizyta jest co najmniej dziwna) tam… tam jest Harry Potter i jego towarzysze…\n- Naprawdę! Przed chwilą stoczyli jakiś pojedynek z Voldemortem, ale nasze dziecko poinformowało mnie, że wszystko w porządku czyli chyba nic nie zostało w pokoju zniszczone.\n- Słuchaj, dobrze się czujesz? Jestem zmęczona i chcę odpocząć – patrzy na mnie z nieukrywanym politowaniem – i nie mam ochoty na żarty.\n- Tak. Najzupełniej cię rozumiem. Nie. Nie. To nie żart.\n- Nie, ty dzisiaj… Rano wstałeś taki nie swój. Pamiętam, że zwróciłam na to uwagę.\nChwyta za klamkę, chcąc najwyraźniej tam wtargnąć, kiedy odzywa się Harry:\n- Bardzo proszę nie wchodzić.\nMatka mojej córki wciąż nie puszcza klamki, ale z pomocą Harremu przychodzi nasze dziecko:\n- Mamo, nie tylko Harry z Hermioną i Ronem cię proszą, ja też.\n- A widzisz – mówię z niejaką satysfakcją – nic nie zmyślałem.\n- A to dopiero – mruczy pod nosem zmieszana, udaje, że się zastanawia, ale ja wyraźnie widzę, że ona trzeźwa i nienawykła do zdumień realistka gdzieś wewnętrznie jest kompletnie zdruzgotana tym, przekraczającym jej wyobraźnię, wydarzeniem.\n- Podobno – informuję ją lojalnie – tak ma być już do końca.\n- Do jakiego końca? – słyszę rozpacz w jej głosie (matka mojej córki zawsze zaczyna tragizować, gdy tylko ustalony porządek egzystencji choćby na chwilę wykoleja się z traktów codzienności). – Co to znaczy na miłość boską?\n- Podobno ma być tu filia Hogwartu.\n- Tak wypadło czy jak, ale to przecież jeszcze nie koniec świata.\nJakoś w sobie przeżuwa tę wiadomość, bo przez chwilę nic nie mówi tylko beznamiętnie zdejmuje z siebie wierzchnie odzienie. Idzie do łazienki, myje – znów beznamiętnie – ręce, twarz, niby patrzy w lustro, jednak cokolwiek za długo, więc żeby ją trochę wytrącić z tego przygnębienia – ale właściwie czym tu być przygnębionym, rodzą się jakieś zmiany i teraz sam nawet próbuję znaleźć dobre strony w tej niezwykłej sytuacji - proponuję:\n- Może byś napiła herbaty?\nMilczenie. Nie rezygnuję jednak i ponawiam prośbę:\n- No to może soku z dyni?\nKolejny brak odpowiedzi. Idzie w milczeniu do dużego pokoju i zaraz włącza telewizor. Nie chce soku z dyni? Czemu? Przecież jest dobry. Mnie smakuje, nawet bardzo. A poza tym nie próbowała. Jak ją znam to przypuszczalnie teraz zarzuca mi, że chcę to wszystko zagadać zamiast siąść i znaleźć jakiś sposób, żeby tę nową rodzinną sytuację wtłoczyć w ustalony porządek dnia.\nMatka mojej córki wciąż gapi się w telewizor. Pewnie myśli, że stamtąd przyjdzie jakiś ratunek.\n- Co tam nowego? – pytam, też licząc po cichu na jakiś informacyjny cud.\n- Premier przemawia.\n- Co, znowu?! – wybucham jak kocioł w którym para przekroczyła dopuszczalne ciśnienie. Widać przeliczyłem się w swoich nadziejach na państwową pomoc. Dzisiaj już tylko można polegać na sobie. Co za czasy.\n- No tak, premier przemawia. – odpowiada trochę obrażona.\n- A o czym on tam mówi? – pytam teraz jakby od niechcenia, chcąc osłabić poprzednie wrażenie.\n- O tym co będzie – odpowiada ona po niejakiej chwili. – Tak, wciąż mówi o tym, co będzie.\n- I o niczym innym nie mówi?– czepiam się resztką nadziei słabo słyszalnych słów premiera. – Nie mówi o tym co jest teraz?\n- Nie. Ani mu to w głowie.\nOdgłosy w pokoju naszego dziecka znowu przybierają na sile. Słyszę jak córka wybucha śmiechem i coś mówi. Ale nie słyszę o czym. Więc żeby zorientować się na co tam znowu się zanosi podchodzę w stronę źródła narastającego hałasu. Drzwi są jednak zamknięte, a ja przecież nie będę podsłuchiwał jakoś tak nachalnie z uchem przylepionym do dziurki od klucza. Wystarczy, że tym swoim bezsensownym kręceniem się po domu zaczynam zwracać uwagę domowników. Udaję więc, że tu pobliżu drzwi mam do zrobienia trochę porządku. Nagle ktoś wychodzi z jej pokoju i zmierza w moją stronę. To moja córka. Wydaje się, że ma mi coś do powiedzenia.\n- Tatku, wychodzimy na miasto trochę poczarować – oznajmia mi beztrosko.\n- Poczarować? – nie potrafię ukryć niedowierzania. – Ty już potrafisz?\n- Podstawy sama wcześniej opanowałam, no wiesz, jak czytałam o Potterze. A resztę pokaże mi Hermiona.\n- W drodze – dorzuca na moje zdumione spojrzenie.\n- To nie możecie od razu pokazać na co was stać i wylecieć na miotłach z pokoju przez okno? – silę się na ironię by jakoś utrzymać się w tej absurdalnej sytuacji.\n- Jestem twoją bystrą córką i głowę noszę nie od parady, ale wybacz, na wszystko przyjdzie czas – odpowiada z niejaką wyższością na moją złośliwość nie w porę.\n- No to hej – rzuca mi na odchodnym, zostawiając mnie zbitego z tropu, z głową różnorakich myśli. Będę czarować, dobre sobie – analizuję na zimno sytuację. Tym dzisiejszym młodym wszystko tak łatwo przychodzi, nie to co nam, zużytym przez życie weteranom zwyczajności – myślę z goryczą. Ale co będzie jak przesadzą z czarami i coś pójdzie nie tak? I jak właściwie się zachować, gdy dorastająca córka chce się wyrwać na miasto ze swoimi przyjaciółmi czarodziejami – kołacze mi w głowie trwożliwa myśl. Jak dotąd miała takich zwyczajnych przyjaciół i było mniej więcej wiadomo czego można się spodziewać po takich znajomościach. A teraz… wszystko, co wiąże się z życiem mojej dorastającej córki zaczyna się stawać niepojęte, nie do ogarnięcia. To już nie jest konflikt pokoleń, to jest … to jest… Coś zaczyna krzyczeć we mnie: jak w dzisiejszych czasach ojcowie dorastających córek mają zapanować nad życiem rodziny, nieustannie zderzanym z tymi wszystkimi globalnymi opowieściami o stylach życia, pożądanych priorytetach czy nieuniknionych zmianach?! Jak?!\nNiesłabnący potok słów premiera wybija mnie z rozpaczliwego toku mojego myślenia i, przykuwając na chwilę moją uwagę, każe mi zaglądnąć do dużego pokoju gdzie trajkocze telewizor. Widzę, że matka mojej córki zasnęła przed ekranem. No tak, jest to jakiś sposób na odizolowanie się od pędzącej w niewiadomym kierunku rzeczywistości, choćby i chwilowy. Oddalenie momentu, gdy trzeba zająć w tej sytuacji zdecydowane stanowisko, zrobić ten trudny krok naprzód. Więc znowu ja.\nWieczór się zbliża a młodych ludzi jak nie ma tak nie ma. Co będzie jak nie wrócą? Pójść z tym na policję? Jak tam opowiem o swoich problemach, to niechybnie wezmą mnie za człowieka, którego trzeba wziąć na obserwację, najlepiej w jakimś zamkniętym na klucz pomieszczeniu. Poradzić się kogo? Ale kogo? Sympatycy Harrego i jego niezwykłych przygód – a są tacy nawet wśród moich rówieśników – poradzą mi po prostu, żebym się nie przejmował, inni moi znajomi, którzy nawet nie wiedzą kto to jest Harry mogą po tej próbie zerwać ze mną wszelkie kontakty. Pełen rosnącego niepokoju rozważam różne warianty mojej reakcji na przedłużającą się nieobecność mojej jedynaczki. Nie mogę już usiedzieć na miejscu, po prostu nosi mnie, nie wiem co zrobić ze sobą, kiedy tam na zewnątrz filii Hogwardu dzieją się być może straszne rzeczy…\nKtoś mi puka w okno pokoju.\n- Cześć tato – słyszę przerażony. Wokół okna szaleją na miotłach moja córka i jej nowi przyjaciele. Patrzę na to sparaliżowany i dopiero z tego letargu wyrywa mnie kolejne pukanie:\n- Tatku, widzisz co już potrafię… ale otwórz wreszcie okno, bo zrobiło się zimno.\nOd kiedy Harry Potter zagościł nie tylko w umyśle mojej dorastającej córki, ale i w moim domu nie mogą się opędzić od myśli, że fakt ten niesie daleko poważniejsze konsekwencje niż mi się to początkowo wydawało. To już nie jest jakaś tam nastoletnia ekstrawagancja towarzyska. To coś dużo więcej – bo tak zaczynam odbierać wciąż ponawiane nalegania mojej córki, dotyczące mojej osoby, i na które bez wątpienia ma poważny wpływ przyjaźń jej nowego kolegi. Staram się nie dawać za wygraną i nie ulec tej presji podsuwanych mi nowych możliwości, ale moja niestrudzona córka nastawiła się na długotrwałe oblężenie.\n- Tato, spróbuj, tylko ten jeden raz.\n- Nie, dziękuję córciu. Mam wszystko, co jest mi potrzebne do życia.\n- Nic więcej nie chcesz? Ale może komuś chciałbyś sprawić jakiś nadzwyczajny prezent, zaskoczyć go czymś nieoczekiwanym i bardzo przyjemnym?\n- Wiesz, czary nie są mi w tym celu potrzebne. Ja po prostu na to zapracuję.\nWidzę błąkający się po twarzy mojej córki uśmieszek niedowierzania, więc szybko dodaję:\n- Naprawdę. Dorośli w taki właśnie sposób rozwiązują podobne problemy.\n- Pomyśl jednak ile musisz się natrudzić, żeby zrobić coś wyjątkowo pożytecznego, pomóc jakiejś osobie czy powstrzymać jakieś zło. I jak często to się nie udaje.\n- Moja rezolutna córko tak już jest urządzony świat – zauważam sentencjonalnie, ale bez zbytniej wiary, że obronię tym mój świat wartości - musimy czasem beznadziejnie zmagać się z siłami, które nas przerastają.\n- Tato, skoro jest tak jak mówisz i niewiele tu można poradzić dawnymi sposobami więc spróbuj wreszcie czegoś nowego, co bardziej ci pomoże.\n- Nie uważasz, że to czarowanie jest zbyt łatwe dla was? Teraz czego tylko zapragniecie możecie mieć prawie natychmiast.\n- Nie jest tak do końca, ale rzeczywiście nasze możliwości są znaczne – córka milknie na chwilę po czym dorzuca z mocą:\n- Czary mają przed sobą wielką przyszłość. Więc co, spróbujesz?\nCoraz trudniej mi się bronić przed tymi prośbami, zwłaszcza, że kochanemu dziecku z reguły nie odmawiam. Jednak te czary… jakoś do mnie nie pasują. Po prostu trudno mi zaakcepto-wać fakt, że w mój uporządkowany i zrozumiały świat wkraczają siły, których istoty nie pojmuję. Z jednej strony kredyty, zobowiązania, jazda do pracy, praca, powrót do domu lub czasem włóczęga po barach kolegami z pracy, obiad, kupowanie, sprzątanie, wieczorny posiłek z rodziną, sen, środek tygodnia, koniec tygodnia, weekendowy wyjazd z rodziną za miasto, powrót do domu, znowu praca, a z drugiej co? Jakieś tajemnicze próby? Jakieś… czary? Ryzykować? Z powodu chwilowego uporu córki? Tylko po co?\n- Tato, nie bój się, to łatwe, będę przy tobie przy pierwszych próbach.\n- Dobrze, ale tylko ten jeden raz\n- Zobaczysz, że na jednym razie się nie skończy.\n- Czarować czyli wypowiadać zaklęcie.\n- To znacznie więcej niż ci się wydaje, tatku.\n-Tatooo, nie, nie, poradzisz sobie.\n- Dobrze, już dobrze, żartowałem.\n- Ale nie żartuj, kiedy już zaczniesz.\n- Więc co mam robić? – pytam już trochę zniecierpliwiony.\n- Spróbuj na początku kogoś przywołać.\nI córka zaczyna mnie wprowadzać w tajniki magii. Okazuje się, że wszystkiego można się nauczyć jak się tylko chce. A przecież chcieć to nic trudnego. Stąd pewnie tyle czarodziejów wśród dzieci. Po paru chwilach instruktażu czuję, że mam zadatki na niezłego maga wśród dorosłych. Ale trzeba będzie to jeszcze potwierdzić praktycznie. Trochę się tego boję.\n- Wypowiadaj je starannie, nasycając słowa emocjami i siłą przekonania, że tak się stanie – córka niestrudzenie zachęca mnie do kolejnych kroków.\n- A co innego? Tato! Skoncentruj się wreszcie.\nZatem najstaranniej jak tylko potrafię wypowiadam wybrane zaklęcie. I o dziwo od razu coś się dzieje. Chyba przykładam się albo za bardzo, albo nie tak jak powinienem, bo czary wymykają mi się spod kontroli. Patrzę zafascynowany i zarazem przestraszony jak stół zaczyna wędrować po pokoju, szafa zatacza się od ściany do ściany, okna stukają jak niedomknięte, a parkiet podłogi falując i grzechocząc mocuje się z podłożem i za chwilę na pewno opuści to pomieszczenie.\nNarasta we mnie uczucie zniechęcenia. Nie radzę sobie, po prostu nie radzę. Zwyczajnie zestarzałem się i teraz brak mi już tej dziecięcej otwartości, którą niektórzy dorośli mają czasem do późnych lat. Ja jej nie mam. Przykro mi.\n- Dobraaa, nic się nie stało – córka odzywa się pojednawczo. – Na początku tak zawsze jest. Ochłoniesz trochę, tatku, jak się przejedziemy na mojej miotle.\nCzuję jak nadzieja na częściową rehabilitację wlewa się do mojego serca, a uśmiech powraca na twarz. Trzeba się teraz tylko bardziej zmobilizować i w ten sposób docenić wspaniałomyślność swojego dziecka.\n- Stąd będziemy startować? - i patrzę pytająco na okno, które niedawno pełniło rolę wejścia na domowe lądowisko.\n- Nie, nie będziemy tu wzbudzać taniej sensacji – i zaczyna się ubierać. – Wyjdziemy na zewnątrz. A poza tym tak będzie dla ciebie bezpieczniej.\nWychodzimy z mieszkania, a potem udajemy się na osiedlowy parking. Jest południe. Prawie nikogo w pobliżu. Córka staje w wyczekującej postawie.\n- Do ręki – rzuca komendę w przestrzeń przed siebie.\nI w tym samym momencie pojawia się obok mojej córki dziwny pojazd. Wisi w powietrzu i raczej nie przypomina tradycyjnej miotły o której tyle się opowiada we wszystkich starych baśniach, a także w tych dużo nowszych. Nowoczesna stylizacja, błyszczące osłony, całość w żywych kolorach – wszystko to robi nawet na mnie wrażenie. Zaraz też przypominam sobie ciche marzenie mojej córki: mieć skuter. No i marzenie w końcu się spełniło. Szkoda, że bez mojego udziału, myślę sfrustrowany. Moja córka jakby odgaduje moje myśli, bo mówi:\n- Zawsze marzyłam o skuterze i wreszcie mam coś podobnego, chociaż nie od ciebie.\n- Bałem się, że może ci się coś stać złego – odpowiadam zgodnie z prawdą – no, rozumiesz, takie ojcowskie przewrażliwienie.\n- Niepotrzebnie, bo jak widzisz świetnie sama sobie daję radę.\nFaktycznie, dziecko zrobiło się nad wyraz samodzielne. I na dodatek otwarcie to podkreśla. A ja od razu sięgam pamięcią do czasów, gdy uczyłem ją jeździć na rowerze – proste to było i emocjonalnie nie skomplikowane.\n- To miotła? – próbuje naiwnym pytaniem zatrzeć ten zgrzyt w rodzinnym mechanizmie.\n- Jakaś taka nad wyraz nowoczesna.\n- To nowy model, ale nie zrywamy z tradycją, zaklęcia na przykład zachowują dawną formę.\n- Opakowanie ulega modyfikacji, zasada działania – nie.\nRuszamy prawie z kopyta momentalnie nabierając zatrważającej prędkości. Nie ma co, jest w mojej córce dość ikry, żeby tak znienacka zmusić moje serce do obezwładniającego dech sprintu. Ale co tam, raz się żyje, nawet na miotle. Przylgnąłem tylko bardziej całym ciałem do mojej pociechy nie z obawy, by jej czasem nie utracić – bardziej, aby to ona mnie gdzieś po drodze nie zawieruszyła, bo pędzimy jak szaleni. Po chwili jednak odprężam się i rozluźniam i zaczynam spoglądać na to co pode mną. A tam nic specjalnego. Ludzie jak zawsze zaaferowani swymi sprawami, z rozbieganymi spojrzeniami, gdzieś bezładnie miotający się wte i we wte. Zupełny brak zainteresowania naszą szybującą dwójką. Widać nie jesteśmy tu pierwsi. Cóż, nowoczesność i postęp to już nie jutro – to dzisiaj za jakieś kilka godzin.\nNasz wehikuł nabiera jeszcze większej prędkości, aż wiatr zatyka mi usta, ale mnie to coraz bardziej rajcuje. Gdzieś zniknął strach przed lataniem jednak z racji bycia wciąż rodzicem rzucam standardowe pytanie:\n- Nie za szybko czasem?\n- Nie bój się tato, to normalna prędkość przelotowa, ale niekiedy w nadzwyczajnych sytuacjach poruszamy się naprawdę szybko.\n„Naprawdę szybko” – dźwięczą mi w głowie jej słowa. To teraz jak jest? Za wolno?! Tak sobie?! Więc żeby się uspokoić zaczepiam ją raz jeszcze:\n- Pytam tylko czy jesteśmy bezpieczni?\n- Spoko, wszystko mam pod kontrolą, ale niebawem zamienimy się miejscami i wtedy będziesz musiał uważać o wiele bardziej niż ja teraz, no bo ty pierwszy raz – przerywa na chwilę a na jej twarzy pojawia się filuterny uśmiech, kiedy mówi dalej:\n- Nie, skądże. Wszystko mi się tu podoba.\n- A tak się wcześniej zapierałeś?\n- Nie wiedziałem co mnie czeka. A poza tym… sam wiesz, jaki na początku bywam nieufny.\nSuniemy teraz trochę niżej, tak na wysokości balkonów ostatnich pięter budynków. Ktoś stoi na jednym z nich więc wyciągam dłoń i pozdrawiam człowieka, ale zupełny brak reakcji z jego strony. No co, tak już będzie od dzisiaj, bo taki jest obecny pęd epoki, zapóźniona istoto. Szybko dołącz do nas albo zginiesz na poboczach historii. Chyba osobnik ów poznał jakoś moje myśli, bo zaraz po cywilnemu mi odsalutowuje. Ale mnie wzięło – myślę z niejaką satysfakcją – to niechybnie od tej prędkości.\nWracamy z przejażdżki poobijani, posiniaczeni. Na dodatek… ech, szkoda gadać, miotła prawie w kawałkach. Osłony pogniecione, podrapane, kolory przygasły jakby swoje najlepsze lata miały już za sobą. Córka, zła jak osa, nie odzywa się. Podążam za nią pełen niewesołych myśli. Co teraz będzie? Zawiodłem na całej linii. Nie dla mnie wielkie szybkości, nagłe zwroty, ostre zakręty, błyskawiczne przyspieszenia i gwałtowne hamowania. Po prostu rzecz ujmując metaforycznie: wszystko leciało mi z rąk. Nie dla mnie ta najnowsza nowoczesność. Albo wpadałem na przechodniów albo niszczyłem uliczne stoiska, albo demolowałem miejskie reklamy. Nic tu po mnie.\nIdziemy w milczeniu, jednak coś mnie korci, aby znów mówić, aby jeszcze raz się usprawiedliwić.\n- Jednak Harry… - zaczynam nieśmiało. Moja córka nie daje mi dojść do słowa, reaguje natychmiast:\n- Harry, Harry, co ty ciągle o tym Harrym.\n- Taaatoooo (córka przeciąga sylaby do granic możliwości), ty nie jesteś Harry, ty nawet nie wiesz dokąd zmierza Harry, tobie bardzo dużo brakuje do Harrego. Jest bardziej dorosły niż ci się wydaje.\nI wie doskonale do czego służy taka miotła jak ta – i ciężko wzdycha nie wiedząc jak dojść ze mną do ładu, a ja, niepoprawny rodzic, wykorzystując tę chwilę, pospiesznie wypalam:\n- Ale Harry też się ściga!!\n- Tylko dla wyższych celów – ripostuje prawie z pogardą, jakbym nie wiedział po co Harry pojawia się tu i tam. – Walczy ze złem, dlatego musi się doskonalić przed kolejnymi starciami Voldemortem. Również w ten sposób.\nJuż nie wiem co powiedzieć. Jednak nie chcę tak łatwo dać za wygraną, bo przecież…\n- Przecież się starałem…\n- Ty to nazywasz pozytywnym i odpowiedzialnym nastawieniem?!\n- Chyba tak – odpowiadam zbity z tropu tym jej tonem.\n- Nie i jeszcze raz nie – dziecko zaskakuje mnie swoją bezwzględnością. - Widziałam tylko człowieka, który dorwał się do ekstrawaganckiej zabawki – a to jest pojazd, nie zabawka, jak pewnie sądzisz – i chce zaszaleć. Ale za nic w świecie nie chce zrozumieć głębszego sensu, tego w czym bierze udział. I który… ech, tato, szkoda słów. Myślałam, że wy dorośli zawsze jesteście dorośli, że potraficie się uczyć na każdym etapie swego życia.\nDocieramy w pobliże naszego domu w ponurym nastroju. Prawie nie zauważyłem jak ta już sfatygowana miotła gdzieś zniknęła. Jest mi smutno. Chciałbym, żeby między moim dzieckiem a mną było jak dawniej, choćby tak jak przed przybyciem do nas (do niej?) Harrego Pottera. Czy to jest jeszcze możliwe? Po co tak szalałem na nic nie zważając? Żeby popisać się przed córką? Ale czym? Odwagą, tylko jaką? Przecież nic nam nie groziło, zwłaszcza w jej obecności. Więc? Może gdybym dostał jeszcze jedną szansę, to…\nCóż, spróbuję wysondować na jakim etapie są nasze rodzinne relacje.\n- Co się da naprawić, to się naprawi, ale ty tato… sam widzisz, że coś się musi zmienić, bo wokół ciebie tyle zmian i do tego każdy dzień przynosi następne…\nStoję w pokoju i opieram się dłońmi o blat stołu. A na nim rozłożony mój nowy nabytek. Co za niezwykła mapa. Prawie zdobycz, jeśli przypomnę sobie wszystkie starania, żeby wreszcie mogła leżeć tu na tym stole. Co z tego, że reprint. Za to z limitowanej serii. Tylko kilkanaście egzemplarzy rozsianych po świecie.\nA sam oryginał - z czasów Drake`a. XVI wiek i gdzie wtedy człowiek potrafił zawędrować? Tamte wyprawy dla ówczesnych ludzi graniczyły wręcz z magią, były istnymi cudami (cudami!? łapię się na tym, że coraz częściej zaczynam używać tego nowoczesnego żargonu). Bo przecież to nic innego jak cud odwagi w połączeniu z cudem ciekawości (tak, tak, to nic innego jak poetyckie natchnienie, które nie wiadomo dlaczego zawładnęło mną w tej chwili, każe mi tak szarżować słowami) pozwolił Drake`owi opłynąć kulę ziemską. Niesamowity wyczyn.\nKiedy tak rozmyślam i rozkoszuję się kreską nieznanego kartografa, tworzącą zagadkowe linie brzegowe, zakreślającą wyspy, które może istnieją, a może nie, kiedy tak wpatruję się w rozłożoną płachtę papieru i kiedy zaczynam zastanawiać się, co by to było gdyby… nagle potężna morska fala zatapia mój pokój, a ja wypluwając wodę z ust i ratując się przed wypadnięciem za burtę próbuję kurczowo uchwycić się masztu statku, raz po raz zanurzającego się w morskiej kipieli. I już wiem, że jestem na pokładzie „Pelikana”, który właśnie wpływa na burzliwe wody cieśniny Magellana. Rozglądam się by coś dojrzeć w słonej mgle i gdy wreszcie widzę w oddali obok sternika ciemną sylwetkę Drake`a, tego Wielkiego Drake`a, prawdziwego maga (maga!? dlaczego maga? a dlaczego nie?) wśród wszystkich korsarzy, jestem prawie pewien, że nic nam nie grozi i że to dzięki niemu pokonamy wszelkie przeszkody by za niespełna trzy lata powrócić znów do Anglii. Sztorm jeszcze bardziej się wzmaga, wodne bałwany, wielkie jak góry, zwalają się na dziób galeonu, kadłub trzeszczy, a żagle zaraz pękną od nadmiaru wiatru, ale „Pelikan” prowadzony pewną ręką nie poddaje się żywiołowi i prze wciąż przed siebie. Gdzieś w tym hałasie ledwo słyszę jakieś kroki. Marynarz? Czyżby z poleceniem od kapitana?\n- Tato, tato – słyszę jakby z zaświatów głos mojej córki.\n- Sztorm… - krzyczę w odpowiedzi – uważaj…\nCzuję na ramieniu czyjąś dłoń, a wtedy ostatni bałwan opuszcza wnętrze pokoju, który powraca do swych zwyczajnych rozmiarów i wyraźniej słyszę wciąż ten sam głos:\n- Tato, ocknij się wreszcie.\n- Więc nie przychodzisz od Drake`a? – pytam przekornie, ale i z nutką żalu za tym, co się przed chwilą skończyło.\n- Ale ta burza… to twoja sprawka?\n- Może moja, może Harrego, a może stało się tak, bo ty już tak wiele potrafisz.\n- W tej cieśninie… - uśmiecham się do swojej córki za tę nie wiem czy zasłużoną pochwałę – no, nie powiem, mocne to było.\nOna milczy i nie odzywa się. Wygląda jakby na coś czekała. Wskazuję na mapę, mówiąc:\n- Wspaniała robota. Tylko dawni mistrzowie tak potrafią… a ten to prawdziwy czarodziej (pewnie że czarodziej! A nie?!) wśród kartografów, niewiarygodna wirtuozeria i jubilerska precyzja – i znów zapadam się w podziwie dla tego, co mam przed oczyma. Córka stoi za mną i wciąż milczy. Coś za długo.\n- Mógłbyś mieć nawet te o których nigdy nie słyszałeś. Wystarczy tylko… - córka zawiesza na chwilę głos, a ja kończę za nią:\n- Wypowiedzieć właściwe zaklęcie. Tak?\n- Kusząca propozycja – zauważam – ale niech zostanie tak jak jest. Bardziej cieszę się jak je zdobywam w ten dawny i pracochłonny sposób.\n- Tato, jaki ty jesteś niedzisiejszy i za nic nie chcesz sobie pomóc – i córka odchodzi nadąsana. Z korytarza jeszcze słyszę:\n- Czy ty się nigdy nie zmienisz?\nA ja myślę: no tak, znów ta droga na skróty. Wszędzie pełno teraz takich ofert, wszędzie, gdzie się tylko obejrzysz. Nic tylko wybierać. Tymczasem ja nie, tylko po wydeptanych dawno ścieżkach, uparty, śmieszny tradycjonalista. Zmiany są jednak widoczne. Jak będę tak stał z boku… Poza tym nie mogę być taki nieprzejednany – potrzebne są czasem wyjątki, tu przecież chodzi również o międzypokoleniową więź i dobrą rodzinną atmosferę…\nZmienić się. Ale jak się zmienić? Jak można się gruntownie zmienić mając na karku kilkadziesiąt lat? To wcale nie takie proste. A poza tym te zmiany, szalone, wręcz niepojęte... Boję się ich.\nZostajemy w trybie pilnym wezwani do szkoły naszej córki. Wypytujemy ją na tę okoliczność, ale odpowiada lakonicznie:\n- Nic nie wiem, ale u mnie wszystko w porządku.\nIdziemy więc właściwie nie wiedząc co nas tam czeka. Jak dotąd nasza córka prawie ze wszystkiego nam się zwierzała. Wiedzieliśmy o jej godnych uznania postępach w nauce, z kim się w szkole i poza szkołą spotyka, znaliśmy jej koleżanki i kolegów, jej pozalekcyjne zajęcia zawsze uzgadniała z nami. A teraz? Jakaś podejrzana i tajemnicza historia z tym wezwaniem. W końcu widać budynek szkoły. Mam niejasna wrażenie, że jest z nim coś nie tak. Jakoś jego ogólny wygląd nie chce się nałożyć na ten utrwalony w pamięci. Jakby mniej koloru w fasadach – a może więcej? Sam nie wiem. Nie mogę rozgryźć tej zmiany, bo o takowej jestem absolutnie przekonany, że miała miejsce. Wchodzimy do środka, a tam cisza, spokój, skupienie. Docieramy do gabinetu wychowawczyni naszej córki. Pukam, wchodzimy i widzę, że osoba, którą zapamiętałem jako wychowawczynię mojej córki nie do końca ją teraz przypomina. Jej młodzieńcza i pogodna jak dotąd twarz jakby się postarzała i przybrała surowy i powściągliwy wyraz, a zza okularów (skąd u niej okulary i po co?) jej świdrujący wzrok przewierca nas wylot. Co tu się stało? Nic nie rozumiem i matka mojej córki chyba też nie, kiedy kątem oka dostrzegam jej pełną niepewności i przestrachu minę. Kobieta szybkim, jakby żołnierskim gestem wskazuje nam krzesła. Siadamy w pewnym oddaleniu, pełni obaw. Wychowawczyni pochyla głowę nad jakimiś zapiskami, rozłożonymi na biurku i zaczyna je starannie wertować. W gabinecie słychać już tylko szelest przewracanych kartek. Wciąż ślęcząc nad rozłożonymi dziennikami i innymi brulionami niespodziewanie odzywa się:\n- Źle pan lata na miotle.\n- Słucham? Ja? Córka pani powiedziała?\n- Nie. Cały czas obserwowaliśmy pana. To był egzamin.\n- Tak. Na rodzica XXI wieku. Nowe czasy wymagają nowych umiejętności.\n- To i takie teraz będą potrzebne?\n- Bezwzględnie. I wniosek z tego płynie jeden: nie daje pan sobie rady z wychowaniem.\n- Jak to? Chodzę na wywiadówki, doglądam odrabiania lekcji, załatwiam dodatkowe zajęcia, zapisuję na kółka zainteresowań, córka uczy się przecież bardzo dobrze.\n- Pan po prostu nie nadąża.\n- Za tym co dzieje się w świecie.- Wychowawczyni na chwilę zawiesza głos i przez chwilę mierzy mnie wzrokiem. Po czym dodaje:\n- Za naprawdę istotnymi zmianami. Zakłóca pan swoją biernością rozwój córki, a mówiąc wprost; jest pan w swoich życiowych celach absurdalnie anachroniczny, grzebie pan ciągle w tych starociach i cóż z tego, że ma pan tam nawet jakieś osiągnięcia, kiedy…\n- Ale przecież ja mam rozległą wiedzę historyczną i geograficzną również… potrafię uporządkować wiele faktów… wyciągnąć z tego jakąś syntezę… - próbuję chaotycznie odeprzeć tę, w moim mniemaniu, niesprawiedliwą ocenę.\nPo twarzy nauczycielki zaczyna się błąkać pełen ironii i wyższości uśmiech.\n- Synteza?!... W naszych szalonych czasach?... no, no, no, … pan naprawdę w to wie- rzy?! – przez chwilę przyszpila mnie wzrokiem do oparcia krzesła, a ja czuję jak resztki mojej rodzicielskiej odwagi ulatują w przestworza. – Przecież to zupełnie niemożliwe i na dodatek kompletna strata czasu, i nie muszę chyba panu tłumaczyć jak dziecku na co należy go przeznaczyć.\n- Ale… – desperacko próbuję się jeszcze bronić.\n- Nie ma żadnego ale – głos mojego adwersarza jest ostry i nieprzyjemny. - Albo podąża się we właściwym kierunku z odpowiednia prędkością albo… - rozmówczyni robi efektowną pauzę i kończy złowieszczo - … albo zostaje się w tyle i w konsekwencji ląduje się na jakimś zapomnianym i nieważnym poboczu, gdzieś w okolicach opieki społecznej lub czegoś gorszego jeszcze.\nZapada przejmująca cisza. Siedzimy jak na rozżarzonych węglach.\n- A pani – tu zwraca się do matki mojej córki, pochylonej, przycupniętej na brzegu siedziska i wpatrzonej tępo w podłogę - to już zupełnie się wycofała, jeśli chodzi o otwarcie ku nowym wyzwaniom.\nMatka mojej córki smagnięta tym ostrym stwierdzeniem kuli się w sobie jeszcze bardziej. I dopiero po dłuższej chwili zaczyna nieśmiało i lękliwie:\n- Ja, ja jestem jak najbardziej na bieżąco… Śledzę wszystko, co dzieje się wokół mnie… Oglądam wiadomości… czytam też dużo… nawet bardzo dużo… właściwie wszystko, co mi wpadnie w ręce… i jeszcze… i jeszcze…\n- Wystarczy, naprawdę wystarczy. Wszystko już wiem. Wszystko. Biedne dziecko, praktycznie pozostawione samemu sobie. – nauczycielka odwraca głowę w stronę okna i czegoś tam wypatruje, po czym znów spogląda w naszą stronę.\n- No i oto są skutki takiej małodusznej postawy, lekceważącej dzisiejsze rodzinne priorytety – nauczycielka z hukiem zamyka dziennik i zaczyna zbierać notatki i zeszyty. – O konsekwen-cjach takiego niezaangażowania w proces rozwoju swojego dziecka zostaniecie państwo w stosownym czasie poinformowani. Do widzenia.\n- Do widzenia – odpowiadam prawie szeptem i z wysiłkiem podnoszę się z krzesła. Za mną cicho stuka obcasami matka mojej córki. Wychodzimy na korytarz. A tam… szaleństwo kończącej się przerwy. Uczniowie wrzeszczą, hałasują, biegają jak opętani, a niektórzy śmigają na miotłach. Przepychamy się na zewnątrz, gdy nagle za plecami słyszymy:\nChcę się odwrócić, jednak córka jest szybsza i ląduje na miotle przed naszymi oczami. Patrzę na nią z nieukrywanym żalem i mówię:\n- Więc to był egzamin? Nic mi o tym nie mówiłaś?\n- Tato, tak wyszło.\n- A ja myślałem…\n- Było inaczej, ale to już nieważne. Ja was bardzo proszę: po tym wszystkim musicie wreszcie coś ze sobą zrobić.\n- My?! Ze sobą?! – przez chwilę pociemniało mi w oczach i byłem pewien, że się tu przewrócę, ale matka mojej córki przytomnie, przy pomocy sprawdzonych sposobów opanowywania kryzysowych, rodzinnych sytuacji, włącza się w tę zaskakującą nas wymianę zdań. Z jej ust płyną słowa naładowane niezwykłą emocją:\n- Córko, córeczko, córuniu, powiedz swojej matce o co ci tak naprawdę chodzi?\nNasze dziecko tak jakoś niefrasobliwie uśmiecha się i jakby trochę ucieka ze spojrzeniem, i mówi:\n- Najlepiej byłoby żebyście… nie wiem jak wam to powiedzieć… żebyście wrócili… to takie trudne dla mnie… żebyście wrócili do domu jakby z książek… no, wiecie których…\n- Co ty opowiadasz?! Przecież przygody Harrego to fikcja!! – szukam jakiegoś punktu zaczepienia do podważenia tych absurdalnych oczekiwań mojej nad wyraz wyemancypo-wanej latorośli. – Co się tu dzieje na miłość boską?\n- Córuniu, popatrz swojej matce prosto w oczy. Czy ty to mówisz poważnie?\n- Tak, mamo, tak – odpowiada z przekonaniem nasza córka i spojrzenia jej i jej matki spotykają się na dłuższą chwilę. A ja czuję jak podłoga szkolnego korytarza nabiera niebez-piecznej chybotliwości.\n- Jak to z książek!!! Jak to z książek!!! Przecież to niemożliwe! – wołam w końcu wielkim głosem. Córka przez chwilę wygląda tak jakby bardzo żałowała, że ma takich nie rozgar-niętych rodziców po czym przenosi swój wzrok na mnie.\n- A Harry skąd przyszedł? – pyta, patrząc mi badawczo w twarz.\nFaktycznie. Ona ma chyba rację. Przecież widzę Harrego, chłopaka z krwi i kości, z jakimś tam ludzkim rodowodem. Ale on przecież nie istnieje! Istnieje tylko w wyobraźni autorki i czytelników!!! Ja go jednak… widzę, do cholery, słyszę jego głos, patrzę jak porusza się, jak pije… sok z dyni. Rzeczywiście, jest jak najbardziej realny. A nawet więcej niż realny. Tylko skąd on przyszedł?\nJestem prawie pewien, że moja córka osiągnęła kolejny poziom czarodziejskiego wtajemniczenia i już potrafi czytać w ludzkich myślach, bo mówi:\n- No właśnie. Więc musicie w jakiś inny sposób, w zupełnie inny sposób zmienić…\nOstatnie słowa mojej córki zagłusza dźwięk dzwonka, a ona sama siada na miotłę i odlatuje na lekcje. Słyszę jeszcze z oddali jej głos:\n- Wszystko będzie dobrze, tylko więcej się starajcie! I na wszystko miejcie oczy otwarte… i … bardzo was kocham…będziemy rodziną... na pewno czarodziejską...\nPrzepychamy się do wyjścia. W mojej głowie obijają się o siebie tylko dwie myśli: „... z ksią-żek...” i „... zmienić się...”. Skupiony na nich zupełnie nie zważam na potrącenia, ścisk i wrza-wę kończącej się szkolnej przerwy. Wreszcie docieramy do wyjścia i stajemy przed budyn-kiem szkoły. Jestem załamany. Nie wiem, co mamy ze sobą zrobić. Przecież nie opuścimy domu ot tak sobie. I co dalej? Gdzie pójść? I po co? Zaczyna we mnie wzbierać gniew i wściekłość. Za dużo tych nowości, tego zapatrzenia w przyszłość, tych nie wiadomo dokąd prowadzących transformacji. Gdzie w takim razie ma się podziać teraźniejszość?\nKiedy tak stoję nieruchomo przed szkołą mojej córki, targany różnymi emocjami i myślami, kątem oka zauważam, że ulicą nadjeżdża jakiś pojazd. Rosnąca od pewnego czasu i niczym nieukierunkowana siła popycha mnie wreszcie do działania więc prawie bez namysłu ruszam przed siebie i... wpadam gwałtownie na jezdnię, machając bezładnie rękoma. Czarna furgonetka z piskiem hamuje, a ja jakimś cudem odskakuję na chodnik. (Jednak niektóre magiczne odruchy pozostały mi po tych nieudanych pireutach na miotle). Z kabiny auta gramoli się zwalisty mężczyzna w ciemnym uniformie, a ja z całych sił krzyczę do niego:\n- Nie mogę, po prostu nie mogę się na to zgodzić! Nie mogę!!!\nMężczyzna, nie spiesząc się, podchodzi bliżej i mówi:\n- Proszę się uspokoić. W takim stanie nie da się podejmować rozsądnych kroków. Podwie-ziemy państwa.\n- Gdzie podwieziecie?\n- Do domu, oczywiście – i otwiera tylne drzwi pojazdu. W środku siedzi parę kobiet i mężczyzn w naszym wieku. I raczej obojętnie reagują na nasze wejście. Ja i matka mojej córki siadamy na ostatnich wolnych miejscach.\n- No to chyba komplet – jakiś mężczyzna, siedzący dalej, mówi to apatycznym, zrezygno-wanym głosem, może do siebie, a może do pozostałych osób. Ruchem głowy wskazuję kabinę furgonetki i pytam siedzącego obok mnie współpasażera:\n- Z pogotowia – słyszę beznamiętną odpowiedź.\n- Edukatorzy – i dodaje zaraz na moje nic nie rozumiejące spojrzenie – z pogotowia edukacyjnego. Mówią, że działają w stanach wyższej konieczności, kiedy dyspersja rodzinnych uczuć jest już tak dalece posunięta, że następuje całkowity rozpad międzypokoleniowej komunikacji... i tak dalej, jeśli tylko da się to spamiętać.\nChwytam gwałtownie za klamkę tylnych drzwi pojazdu i próbując je otworzyć, wrzeszczę w stronę kierowcy:\n- Gdzie nas wieziecie, chcę wysiąść, otworzyć, otworzyć do jasnej cholery!\n- Tak mi się wydaje, że to nic nie da, a warto na później oszczędzać siły – jeden z pasażerów próbuje spokojem i łagodnością powstrzymać mnie od gwałtowniejszych reakcji. - W czym odstajecie?\n- O co chodzi? – pytam zaczepnie.\n- Chyba jesteście rodzicami? Pewnie z brakami jak my tu wszyscy.\nCoś zaczyna mi świtać w mojej skołatanej głowie i chyba opadam z sił, bo przestaję szarpać za drzwi. Już całkiem spokojnie, jakby dostrajając się do atmosfery panującej w furgonetce, odpowiadam:\n- Wciąż wywalałem się na tej przeklętej miotle.\n- Ja nawet do tego nie doszedłem. Za nic mi do głowy nie mogły wejść te zaklęcia. Zresztą, cóż mnie to w końcu obchodzi. To nie moje życie…\nKobieta o ptasiej twarzy i z rudymi, długimi włosami zaczyna opowiadać o swoim synu. Zmęczonym głosem mówi że:\n- Wciąż musiałam we wszystkim uczestniczyć, co tylko mu przyszło do głowy i na co miały wpływ te książki, które wciąż od nowa czytał... wiecie przecież które...\nDo niej dołącza jeszcze jeden kobiecy głos, cichy, zgaszony, nawet płaczliwy. Gdzieś opada we mnie to całe poprzednie napięcie, a ja próbuję się jakoś odizolować od tych niewesołych rozmów. Po prostu już mnie to wszystko mało co obchodzi. Obserwuję jeszcze jak matka mojej córki gwałtownie przepycha się do przodu samochodu, jak natarczywie, nawet histerycznie puka w szklaną przegrodę kabiny kierowcy. Ale ten obraz powoli traci dla mnie ostrość. Więc już ledwie widzę jej twarz, wtopioną w szybę i dłoń rozcapierzoną, z palcami ślizgającymi się po szybie i słyszę słowa zlewające się w jedną mantrę: „to jego wina, to jego wina…” Za szybą rozpogodzona, pucułowata buźka drugiego edukatora, potakuje ze zrozumieniem.\nW końcu tak jakoś bezwiednie zapadam się w siebie. Zamyślam się. I siedząc tak bez pomysłu, co należałoby zrobić dalej, pełen beznadziei i zniechęcenia i wszelkiej frustracji, kolebiąc się ciałem na wybojach, zacząłem się coraz usilniej zastanawiać za co tak właściwie kochamy Joanne Kathleen Rowling?


Autentyczność przyciąga. Jak budować swoją markę na prawdziwym i porywającym przekazie? - Anna Piwowarska - Recenzje książek z każdej półki - MoznaPrzeczytac.pl\nW dobie reklamy, marketingu i PR nastawionych na maksymalizację zysku, Piwowarska proponuje rewolucyjne podejście do biznesu. Sama mówi o tym tak:\nJuż wstępne przewertowanie recenzowanej pozycji pozwala dostrzec, że zbudowana została w sposób przemyślany – niezwykle jasny, przejrzysty, czytelny i logiczny – zarówno pod względem układu treści, jak i merytorycznym, a także graficznym. Dzięki temu jej lektura (o czym przekonuję się już w trakcie czytania) to prawdziwa przyjemność. Dla umysłu i oczu.\nTytuł oryginału: Autentyczność przyciąga. Jak budować swoją markę na prawdziwym i porywającym przekazie?\nAnna PiwowarskaAutentyczność przyciągaAutentyczność przyciąga. Jak budować swoją markę na prawdziwym i porywającym przekazie?HelionISBN 9788328306622OnepressPiwowarskaPoradniki


24artykuly.pl :: Okres zimowych emocji z FunSnow.pl\nKategoria: Różności Tagi: ferie zimowe, funsnow, narciarstwo, turystyka, zima\nMimo, że pora zimowa to już przeszłość, a już niedługo czeka na nas moc wakacyjnych emocji, to jest to niezmiennie doskonały czas, aby zaplanować swoje zimowe wycieczki na narty czy snowboard. Decydując się odgadnięcie ofert krajoznawczych obejmujących zimowy sezon mamy ogromną szansę na to aby oszczędzić naprawdę duże pieniądze.\nJest to doskonały czas na to żeby zaplanować np. szkółkę narciarską dla swojej pociechy, zrobić plany na świąteczny wyjazd czy ferie, dlatego że mamy spore pole do popisu i niezwykły wybór. Gdzie szukać takich propozycji zwłaszcza, jeśli znajdujemy się w przededniu lata? Klarowną odpowiedzią jest internet, gdzie możemy znaleźć propozycje wyjazdów z obfitym wyprzedzeniem i w bardzo fascynujących cenach. Jedną z tych stron, gdzie dostępne są propozycje wyjazdów związanych z narciarstwem jest FunSnow.pl.\nPortal ten jest wizytówką biura podróży, które specjalizuje się w aranżowaniu wycieczek i wyjazdów w góry polskie i zagraniczne. FunSnow.pl to też wyrobiona szkoła narciarska, rozliczne szkolenia dla dzieci i dorosłych, którzy pragną się nauczyć porządnie jeździć na nartach.\nFunSnow.pl czerpie nie bez kozery własną nazwę, albowiem wyjazdy organizowane przez to biuro za każdym razem są pełne radości i zawodowego nastawienia do nauki jazdy po stoku czy to na desce snowboardowej czy nartach. Nie ma więc na co czekać, bowiem nawet jeżeli nie chcemy się jeszcze podejmować tak oddalonych planów to jest to świetna okazja do rozpoznania się w obecnej i rysującej się w przyszłym czasie sytuacji turystycznej. FunSnow.pl to najlepsze centrum dla narciarzy!\nWarto już poszukać zimowych okazji\n« Ciekawe płytki paradyż\nSamodzielna budowa mebli »


Drotkiewicz Agnieszka - Książki | Dobreksiazki.pl\nDrotkiewicz Agnieszka Tessa Capponi-Borawska\n„Nieszpory” to zwierciadło, w którym możesz się przejrzeć; gabinet luster, w którym współistnieją podobne do siebie, a jednak różne odbicia; wnikliwy i wciągający obraz naszych czasów. Skonstruowana niczym pieśń chóralna, rozpisana na głosy, czwarta powieść w dorobku Agnieszki Drotkiewicz (nominowanej do Paszportu Polityki za książkę „Teraz”) nawiązuje tytułem do „Nieszporów maryjnych” Claudio Monteverdiego, kompozytora, którego muzyka jest w książce bardzo istotna. To wielogłosowa opowieść o samotności i miłości, o współczesnych emocjonalnych nomadach. Joanna żyje między Polską i Paryżem, jak wiele współczesnych kobiet po trzydziestce jest ofiarą pracoholizmu i syndromu wypalenia. Dla jej matki - Sylwii - najważniejszym tematem życia jest miłość do malarza Romana, a dla niego sztuka jest drogą do przeżycia wzruszenia. Helena, 50-letnia sekretarka uniwersytecka tęskni za bliskością innych i… Paryżem – metaforą przygody i powodzenia. Ten chór poszukuje sensu życia w pracy, sztuce, miłości, religii. Używając oszczędnego i poetyckiego zarazem języka, autorka „Nieszporów” pokazuje, że wszystko ma swoją cenę – zarówno szczęście, jak i jego brak, spełnianie marzeń i ich porzucenie. Czyni to z namysłem, ciekawie, z humorem i ironią.\n36,50 zł 24,07 zł\n"Jak żyć? To z pozoru proste pytanie Agnieszka Drotkiewicz zadała dziesięciu różnym osobom. Usłyszała dziesięć różnych życiorysów, dla których osią jest czy była praca, sztuka, religia, natura. Dziesięć opowieści o pomyłkach, ślepych zaułkach, ale i wielkich odkryciach, olśnieniach, prowadzących do głębszego i lepszego zrozumienia tego, co w życiu ważne. O sprawach drobnych i fundamentalnych, o przełomowych wydarzeniach i spotkanych na drodze ludziach. A nade wszystko o zadanej nam na całe lata pracy dojrzewania. Rozmowa jest według mnie jedną z największych wartości, a zarazem jedną z największych przyjemności w życiu. Agnieszka Drotkiewicz Nikt nie powie sobie: 'A, będę żył bezsensownie!'. Być może wyjdę teraz na kogoś, kto się opowiada za przebrzmiałym już doświadczaniem świata, czy też sposobem bycia. Ale naprawdę myślę, że potrzeba samoogarniania się, rozumiana głębiej niż w duchu codziennej pielęgnacji; potrzeba spoglądania na siebie, jak na kogoś 'innego' - może nam przynosić odrobinę pewności. prof. Roch Sulima, fragment książki Musimy się zdobyć na pokorę, przyznać, że nic nie wiemy. Strasznie trudno to zrobić po trzydziestce i czterdziestce, ale jeszcze trudniej zrobić to zaraz po studiach. Wtedy dopiero nam się wydaje, że wszystko wiemy! Wtedy mamy dopiero poukładane, wtedy rzucamy się z motyką na słońce. Monika Richardson, fragment książki Camus wyobrażał sobie Syzyfa jako człowieka szczęśliwego. Ale to nie jest szczęście kogoś pozbawionego wiedzy o własnych ograniczeniach, kogoś, kto nie zna swojego losu. Wręcz przeciwnie, szczęście Camusowskiego Syzyfa rodzi się ze znajomości trudnego losu, z niego rodzi się też honor, poczucie własnej wartości Syzyfa. Basil Kerski, fragment książki\nDrotkiewicz Agnieszka Dziewit Anna\n"Trzynastu nietuzinkowych mężczyzn. Wybitni twórcy, podziwiani intelektualiści, budzące szacunek autorytety. Łączy ich odwaga przekraczania granic, pasja życia, nieustępliwość, umiejętność realizacji marzeń. Ich rozmówczyniom ? Agnieszce Drotkiewicz i Annie Dziewit ? udaje się podważyć kulturowy pancerz i zachęcić do szczerych, zaskakujących wyznań. Przed nami maluje się barwny portret Mężczyzny. Intelektualisty. Europejczyka. A może... kulturowego trutnia? ?Wczoraj wieczorem, kiedy nie mogłem zasnąć, zastanawiałem się, jak to jest być istotą ludzką, na której organizm bezpośredni wpływ ma Księżyc. Wy przecież tak macie? Gdybym był kobietą, czułbym się chyba pewniej jako Ziemianin. Jeśli już mam się narażać, to mogę zaryzykować twierdzenie, że nie mielibyśmy telefonów komórkowych czy innych wynalazków, gdyby mężczyźni mogli rodzić dzieci. Bo czymś trzeba wypełnić życie. Moja teoria trutnia podpowiada mi, że w tym trutniowym życiu trzeba sobie samemu stworzyć sens. Bo biologia to nie tylko przekazywanie genów, to o wiele więcej?" Maciej Zaremba


Świętokrzyskie. Wsparcie aktywności zawodowej osób pozostających bez zatrudnienia - Dziennik Warto Wiedzieć\nOd 15 do 22 czerwca br. potrwa nabór konkursowy w ramach poddziałania 10.2.1 Wsparcie aktywności zawodowej osób powyżej 29 roku życia pozostających bez zatrudnienia, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020.\nszkolenia/kursy prowadzące do podniesienia, uzupełnienia lub zmiany kwalifikacji zawodowej;\nWsparcie adaptacyjne pracownika, który uzyskał zatrudnienie w ramach projektu lub wsparcie adaptacyjne dla osoby odbywającej staż, praktykę zawodową lub wolontariat, w zakresie dostosowania kompetencji i kwalifikacji pracownika/stażysty/praktykanta/wolontariusza do potrzeb pracodawcy oraz profilu wykonywanej pracy, obejmujące doradztwo, szkolenia oraz wsparcie indywidualnego opiekuna.\nMaksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu wynosi 85%, natomiast minimalny wkład własny Beneficjenta wynosi 15%.


Poduszkowa mniejsza połowa - Pukapuka\nWiadomość dla Pani Doroty: poduszki gotowe. (Hania mnie poprawia, że nie poduszki, tylko powłoczki, w sumie racja.) Umówiłyśmy się na cztery powłoczki i koc. Początkowo miał być kocyk, ale o tym za chwilę.\nNa drodze dialogu 🙂 doszłyśmy do tego, że powłoczki mają być zielono-niebieskie, przy czym jeden zielony będzie ciemniejszy a drugi jaśniejszy. Zatem dwie są zielono-niebieskie\nłączone jasnozieloną włóczką, a dwie niebiesko-jasnozielone\nłączone zieloną włóczką.\nJeden bok otwarty, zapinany na cztery kokosowe guziki, odkryte przeze mnie przy okazji poduszki matikowej.\nUstaliłyśmy także, że obie strony powłoczki będą wykonane słupkami nakładanymi.\nEfektem są grube, mięsiste powłoczki. Przyjemne, jest za co złapać :).\nZielony i niebieski, lllubię!\nPowłoczki pasują na poduszki o wymiarach 40×40 cm.\nAle… Pani Dorota jeszcze czeka na ciąg dalszy, poduszki to dopiero początek. Jak wspomniałam, pierwotnie miał być kocyk, który w ostatecznych ustaleniach urósł do całkiem sporego koca. Zatem przede mną jeszcze sporo pracy, którą zobrazować mogę tak:\nMiły widok. Efekty, mam nadzieję, wkrótce.\nguziki, koc, kokos, narzuta, niebieski, poduszka, szydełko, włóczka, zielony\nŻycie tarasowe i głodne kawałki


Biustonosz Bardotka z odpinanymi ramiączkami. Silikon od wewnątrz utrzymuje stanik bez ramiączek. Gładkie, zgrabnie wyprofilowane miseczki. Śnieżno biały z lekkim połyskiem, z miłej w dotyku dzianiny. Klasyczny wygląd pod dopasowaną odzież.\nKod produktu: 00073 1\nBardotka z odpinanymi ramiączkami. Guma silikonowa od wewnatrz swobodnie utrzymuje stanik bez ramiączek. Gładkie, wytłaczane, zgrabnie wyprofilowane miseczki. Stanik śnieżno biały z lekkim połyskiem, z miłej w dotyku dzianiny zawierajacej (14% włokna Lycra, i 86% włókna Tactel Diabolo), Klasyczny wygląd pod dopasowaną odzież.\nPosiadamy w ofercie także taki sam model z figami i stringami w kolorze czarnym, zamówienie przez telefon.


Azoo.pl - Produkty akwarystyczne - Katalog Stron Gaper.pl\nAzoo.pl - Produkty akwarystyczneLink nie działa/spam ?\nnowoczesna akwarystyka, akwarystyka, azoo, produkty akwarystyczne\nJako wiodąca firma oferujemy wyłącznie produkty najwyższej jakości. Nasza marka została założona w 1996 roku. Dzięki temu nasze bogate doświadczenie pozwala nam na świadczenie usług na najwyższym poziomie. Nasz różnorodny asortyment obejmuje m. in. artykuły do akwarium. Jesteśmy liderem akwarystyki nowoczesnej, przez co oferujemy innowacyjne rozwiązania na najwyższym poziomie, dbając o zadowolenie naszych klientów. Szczegóły naszej oferty znajdziesz na stronie internetowej, zapraszamy serdecznie.\nJeśli nie masz planów na sobotni wieczór a kochasz śpiewać, zorganizuj imprezę karaoke. Twoi znajomi z pewnością będą zachwyceni takim pomysłem. O teksty utworów się nie martw. Znajdziesz je na naszej stronie internetowej: teksty.org. Wysta...\nkatalog, warszawa, wrocław, ciekawe strony, Sennik, zbiór stron, domy, ogłoszenia, katalog stron, firma, biuro rachunkowe, katalog stron internetowych, szkolenia, mieszkania, sennik online