Po drugiej stronie tęczy [Dorota Stachura] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00156 003335 20653101 na godz. na dobę w sumie\nPo drugiej stronie tęczy - ebook/epub\nAutor: Dorota Stachura Liczba stron:\nISBN: 978-83-8219-361-9 Data wydania: 2021-06-07\nCzy można być samotnym, nawet wtedy gdy żyje się wśród przyjaciół? Na to pytanie wkrótce będzie musiała sobie odpowiedzieć grupka młodych ludzi, którzy właśnie planują wspólny wyjazd na Maderę. Podczas podróży odkryją nie tylko niezapomniane widoki, ale też uczucia, jakich do tej pory nie doświadczyli. Może się okazać, że to, co na pozór piękne, skrywa w sobie kłamstwo, a miłość jest tylko przykrywką dla strachu przed rozstaniem... Ich szalone i pełne intensywnych doznań wakacje zakończą się w sposób, którego żadne z nich nie przewidziało - zderzeniem z pandemiczną rzeczywistością Warszawy. Czy mimo wszystko zdołają uporać się z traumami i odnaleźć spokój ducha?\nZuza znalazła się na Maderze, bo chciała nieco potrząsnąć swoim życiem, wyrwać się codzienności i zobaczyć nowe miejsca. Ta wyspa, wyłaniająca się z Atlantyku jak czarodziejski ogród, kusiła ją od lat. Dlatego, gdy tylko nadarzyła się sposobność wyjazdu, spakowała walizkę i czekała na chwilę, w której koła samolotu dotkną płyty lotniska w Funchal.\nDorota Stachura – urodziła się w 1990 roku w Warszawie. Absolwentka europeistyki oraz studiów latynoamerykańskich na Uniwersytecie Warszawskim. Wielokrotna laureatka „Przeglądu Twórczości Literackiej Dzieci i Młodzieży”. Jej wiersze ukazały się w zbiorach „Przyjacielu, gdzie jesteś” (1999), „Kocham, lubię, szanuję” (2001), „Kobiety w nauce, sztuce i kulturze” (2002), „Wspomnienia rodzinne” (2003). Współautorka antologii „Zemsta jest kobietą” (2011). W czasach studenckich współpracowała z redakcją uniaeuropejska.org. Laureatka konkursu „Euro – ratunek czy katastrofa” organizowanego przez Fundację Koncept Europa i Komisję Europejską (2012).\nPrywatnie miłośniczka podróży, języków obcych (biegle posługuje się kilkoma) i sportu. Jest licencjonowanym sędzią narciarskim.\nA kiedy przyjdzie także po mnie Zegarmistrz światła purpurowy By mi zabełtać błękit w głowie To będę jasny i gotowy Spłyną przez mnie dni na przestrzał Zgasną podłogi i powietrza Na wszystko jeszcze raz popatrzę I pójdę nie wiem gdzie – na zawsze… Bogdan Chorążuk, Zegarmistrz światła\nJaki dziwnie mokry i ponury dzień… Szara mgła wypełza na ulice, sączy się z nieba, oblepia wszystko. Wilgoć przedziera się do wnętrza, odgradza od tego, co ciepłe i przyjazne. Zimno poraża jak samotność. Samotność zawsze jest szara, ziębi i wyrzuca poza nawias. Idę Alejami Jerozolimskimi. Mijają mnie nijakie twarze bez życia. Przemykają chyłkiem tuż przy burych, wilgotnych murach. Twarze bez oczu, bez uśmiechu, bez koloru. Neon Terranovy nie jest w stanie przebić się przez gęstą, szarą zawiesinę. Smętnie próbuje kusić swoim ciepłem, ale światło zanika gdzieś w oparach mgły. Zaciskam rękę, w której niosę coś swojego i ukochanego – plastikową torebkę z rybką. Chcąc ją ogrzać, chowam lodowaty woreczek pod sweter, przyciskam do gorącego ciała. Oddaję swoje ciepło, przyjmując przenikające mnie zimno. Docieram do domu. Zgrabiałymi rękami wyjmuję rybkę. Zauważam, że na skutek ciepła plastik przywarł do niej, stanowią teraz jedność. Próbuję go odkleić. Na próżno. Sztywne palce nieumiejętnie zrywają go razem ze skórą. Spod łusek zaczyna sączyć się czarna krew. Przerażona odrywam rybie głowę. Chcę w ten sposób skrócić jej cierpienie. Urwana głowa patrzy na mnie smutnymi oczami, usta rozchylają się w jakimś niemym szepcie. Mam świadomość, że muszę wyjąć z niej mózg, bo inaczej wciąż będzie czuła, patrzyła, cierpiała. Wydłubuję więc szarą galaretę, obdzieram rybi łeb z resztek skóry. W rękach zostaje mi jedynie biała czaszka. Miniaturowa biała ludzka czaszka… Budzę się. Szeroko otwarte oczy wlepiam w sufit, rozpamiętując sceny z tego makabrycznego snu… A za oknem mleko rozlało się po całym niebie. Listopadowy poranek spowity jest mgłą. Domy i drzewa, owinięte kokonem lepkiej wilgoci, jakby nadal tkwiły w moich mrocznych, sennych majakach. Kubek aromatycznej kawy stawia mnie na nogi. Wygrzebuję się na powierzchnię rzeczywistości. W radiu Leonard Cohen zapewnia, że I’m your man. Nie wiem, czemu akurat ta piosenka zawsze daje mi tyle energii. Muzyka – choć piękna – nie jest przecież dynamiczna, a słowa są zbyt uległe. „Oto jestem cały twój” to jakieś ckliwe wyznanie, a nie mobilizacja do działania z rana. Ale słucha się dobrze. Gdy Cohen wyśpiewał już swoim męskim, aksamitnym głosem wszystkie zapewnienia, zaczęło się gadanie. Dzisiaj rozmowy o katastrofach lotniczych. Przypominają awaryjne lądowanie dreamlinera na warszawskim Okęciu. Jakiś dziennikarz, uczestnik lotu, relacjonuje z wielkim podnieceniem, jakim to ogromnym i historycznym wyczynem było sprowadzenie przez kapitana Wronę tego lotniczego cuda na ziemię. Oczywiście załoga zebrała brawa. Słucham tego i słucham, dopijam drugą filiżankę kawy i jakoś tak bez sensu chce mi się powtórzyć za wieszczem: „klaskaniem mając obrzękłe prawice, znudzony pieśnią, lud wołał o czyny…”. No, co to, u licha, za wyczyn, że zawodowy pilot umie wylądować? Czy mam bić brawo motorniczemu, że dowiózł mnie na przystanek? Dentyście, że zaplombował ząb? Niechże każdy robi to, co umie i za co bierze pieniądze. Gadanie, gadanie, gadanie… Na parapecie siedzi wrona. Taka zwyczajna, ptasia, nie kapitańska. Maltretuje moje kwiaty, próbując dostać się do karmnika. Specjalnie zastawiłam domek skrzynkami z chryzantemami, aby dostęp do niego miały jedynie małe ptaszki. Wrona usiłuje wyciągnąć sikorkową słoninkę. Przechyla głowę, jakoś tak po kociemu próbuje się spłaszczyć, aby się zmieścić. Nic z tego. – Widzisz, głupia, nie dasz rady! Siedzi napuszona, jakaś taka zła. Po chwili zaczyna demolkę. Wielkim dziobem ułamuje badylek po badylku, przerzedza moje chryzantemy, torując sobie drogę do wyżerki. Nie przeszkadzam jej w tym. Pomyślała, wykombinowała, wykonała – to się jej należy. Niech ma! Odpalam komputer. Sprawdzam wieści ze świata, a potem zaglądam na Facebooka. Pierwsze, co rzuca mi się w oczy, to kłótnia. Ktoś komuś wyrzuca, że jest platfusem. Z kolei ten, którego ponoć dręczy płaskostopie mózgowe, zarzuca swojemu rozmówcy, że jego kultura ogranicza się do branżowego wykształcenia i nabycia umiejętności trzymania widelca. Obie strony rozżarzone do czerwoności. Parada Równości… „Dziwiłeś się ludziom spod krzyża, że obwieszają się flagami Polski i wizerunkami ofiar katastrofy, a sam robisz to samo, tylko w gejowskim aspekcie! Można być gejem i walczyć o swoje prawa, ale nie każdy chce, byś walczył w jego imieniu. Ja stanowczo odcinam się od takiego fanatyzmu, jaki propagują gejowskie organizacje. Dlaczego? Bo nie pokazują homoseksualizmu jako czegoś oczywistego i normalnego. Takie plakaty «Przebadaj się na HIV» czy «Pamiętaj o prezerwatywie» sprowadzają wszystko do przygodnego seksu. Przeciętny człowiek, widząc takie slogany lub osoby poprzebierane na Paradzie Równości za wróżki i skórzaków, pomyśli: no, tak… homosie to pedały, dziwadła, zwyrodnialcy, mają HIV. Zamiast pokazywać przejaskrawioną cząstkę tej społeczności, pokazujcie normalne oblicze homoseksualizmu, bo to przecież normalne pary, normalni ludzie, którzy osiągają sukcesy, są szczęśliwi i do nich nijak mają się idiotyczne kampanie plakatowe napchane seksualnymi podtekstami. Ty propagujesz fanatyzm gejowski i niedługo zaczniesz już nawet rzygać tęczą…”. Adwersarz nie próżnował. Gdyby Facebook był bardziej plastyczny, piana wylewałaby się spod każdego klawisza. Gdyby klawisze potrafiły przemówić, byłoby głośno. „Jeśli boisz się publicznie ujawnić na Paradzie, bo to jest wbrew twoim zapyziałym, kołtuńskim, konserwatywnym poglądom, to może wróć do starego zwyczaju prania gaci w rzece! I dlaczego mówisz «homosie»? Nie znasz słowa «gej»? Był już taki, który publicznie powiedział, że nie używa słowa na g, bo to mu się tylko z gównem kojarzy. Popierasz go? A zresztą… po co w ogóle ma się wypowiadać ktoś, kto w życiu widział tylko, jak psy dupami piją wodę!”. Dyskusja zeszła na niższy level. W takich sytuacjach, z odrazą przełykając gorycz, zwykłam mawiać, że naszła mnie refluksja… Bo na refleksję nie było miejsca. Myślenie o problemie zostało zarzucone wyzwiskami, zagracone złośliwościami, utopione w pianie nienawiści. Nie warto było marnować sobie dnia czyjąś żółcią. A zresztą, cóż obchodzą mnie cykliści? * * * Siedziała w kuchni oparta o ścianę. Jej brudnofioletowy szlafrok potęgował szarość zwiotczałej skóry. Przyklepane, zrudziałe, rzadkie włosy raziły odrostami siwizny i lepkością. Całe pomieszczenie spowite było papierosowym dymem. Konglomerat papierosów, brudu, wilgoci i zjełczałego tłuszczu tworzył jedno: zwykły smród. Do mlecznych od brudu szyb dobijał się padający deszcz. Jego strugi, jak wielkie szare łzy, spływały na parapet, zmywając ptasie odchody. Jesień... Jesień wszystkiego. Coś zaczyna się kończyć… Z szarości wyłania się tylko beznadzieja. – Dopóki byłam potrzebna, to wszystko jakoś się toczyło. Wychowałam i wykształciłam syna. To moje jedyne dziecko. Dbałam, jak umiałam. Przeglądałam zeszyty, pomagałam pisać wypracowania, kleiłam jakieś bryły z kartonu… – Drżącą ręką, oszpeconą zażółconymi nikotyną paznokciami, ugniatała kolejnego papierosa. Po chwili zaciągnęła się dymem. Jej oczy zalśniły łzami. Łapczywie połknęła dym, jakby dawał jej siłę. – Dzisiaj mogę powiedzieć, że nie mam już syna, nie mam rodziny… wnuków nawet nie mam. Nie jestem nikomu potrzebna i nie pasuję do wizerunku rodziny. – Przerwała na moment, wypluwając wraz z przekleństwem jakąś drobinę tytoniu, która przywarła do jej wąskich, zaciśniętych warg. – Synowej nigdy nie lubiłam. To było od początku takie byle co. Ot, zwykła kobieta przechodnia. Dla niej małżeństwo to taka olimpiada, przed którą trzeba potrenować. A ponieważ po jednej olimpiadzie po paru latach odbywa się kolejna, w której można wziąć udział, to i potrzebny jest ciągły, wszechstronny trening. Seks przedmałżeński i pozamałżeński to zwykły styl życia. Gdy jej kiedyś powiedziałam, że żyje bez Boga i nie rozumie, że Jezus przyszedł podnieść godność człowieka, to mnie wyśmiała. – Mamuśka, oprzytomnij! – Z niezwykłą lekkością, pewnością siebie i wyraźnie brzmiącym w głosie brakiem szacunku zrobiła mi wykład. – Chrystus ze swoją nauką był rewolucyjny jak na tamte standardy. Podkreślam jednak: jak na tamte. To fajnie, że w społeczeństwie ściśle patriarchalnym i nastawionym na bezwzględną prokreację, i mam tu na myśli niechęć do homoseksualizmu, masturbacji czy przekonanie, że kobieta w czasie menstruacji jest nieczysta i należy jej unikać, znalazł się człowiek, który zauważył, że w interesie pastucha jest dobrze traktować swoją krowę i dbać o nią. Tylko że minęły dwa tysiące lat. Dziś takie standardy to norma w hodowli świń i kurczaków, a sprowadzanie kobiet do ich pozycji to duży krok wstecz. Na szczęście to, czy chcę być „kobietą przechodnią” czy żyć w czystości do ślubu, jest tylko moją osobistą sprawą. Bycie kurą domową i podleganie woli nawet najlepszego męża jakoś mnie nie zachwyca i nie podzielam przekonania, że moje zbliżenie z mężczyzną obowiązkowo powinno kończyć się ciążą. Nie będziesz zapędzać mnie do kuchni, rodzenia dzieci i piętnować za moje wybory życiowe, które ciebie w żaden sposób nie dotyczą! – Wraz z długością wywodu wzmagała się agresja młodej. Zatracała już lekkość głosu, jej mowa była coraz szybsza i sycząca. Żmija i tyle. Moje uszy nie mogły już chłonąć tego słowotoku, a ona wypluwała z siebie coraz to nowe argumenty. – Jak mama myśli? Czy zasady antycznych pastuchów bydła, dla których kobieta była własnością jak krowa, a seks z nią kradzieżą, to dobra podstawa dla demokratycznego społeczeństwa w dwudziestym pierwszym wieku? Poza tym zasady to zasady, a życie to życie. W czasach Chrystusa zasada „nie cudzołóż” też była regularnie łamana. I to wcale nie bezpośrednio przez zdradliwe żony, a przez ich mężów, którzy mając taką krowę na własność, użyczali jej co bardziej wpływowym gościom, bo mieli prawo rozporządzać swoją własnością! To nawet nie podpadało pod szóste przykazanie i wynikało wprost z zapisów starego testamentu! Niech mama nie czepia się też seksu przedmałżeńskiego, bo to tylko świadczy o tym, że jest mama kołtunką, ciemną babą, która dużo ględzi o religii, a nie ma o niej bladego pojęcia! Może i „nie cudzołóż” kogoś bezwzględnie obowiązuje, ale z pewnością nie dwie osoby, które wprawdzie nie tworzą formalnego związku, ale mają jedno wspólne łóżko i w cudzych nie bywają! Niech mama wreszcie wyjdzie ze swojej religijnej skorupy i przyjmie do wiadomości, że ciało jest magnesem, seks przyjemnością, a orgazm to rozkosz… – Tu, chyba tylko po to, aby mnie dręczyć, zaczęła wnikać w szczegóły różnych rodzajów współżycia i w swojej zapalczywości słownie drążyć te obszary ciała, w których kręcić się zwykły co najwyżej owsiki… Przyzwoitość. Bardzo cenię i szukam tego w ludziach. Te wywody synowej, świadczące o kompletnym niezrozumieniu kobiecości i przyjmujące kształt opowieści o własnym kroczu, były odpychające. Czułam, że jeszcze trochę, jeszcze chwila, a doczekam się jej kolejnych wyznań, tym razem na temat koloru kupy, próbowania moczu i co robi z wydłubanymi gilami z nosa… Ohyda – podniosła na chwilę głowę, by zaciągnąć się kolejnym haustem dymu, po czym wróciła do swoich żalów. – Samotność dopadła mnie jak grypa: gwałtownie, zdradziecko, i wyssała ze mnie wszystkie siły. Może to moja wina, że nie zwracałam uwagi na drobne zdarzenia zapowiadające, że niebawem mogę znaleźć się w rodzinnej próżni. Mąż opuścił mnie wiele lat temu. Nie rozpaczałam po jego odejściu. Można powiedzieć, że nawet odetchnęłam z ulgą. Nie musiałam już znosić jego skacowanego oddechu czy seksu ubarwianego przypalaniem mnie papierosem. Pijak i sadysta z wozu, to babie lżej. Dla mnie wtedy liczył się tylko mój syn. Byłam bez reszty pochłonięta jego życiem, jego dziecięcymi sukcesami czy małymi dramatami. Zawsze obecna i gotowa do pomocy. Z biegiem lat ta pomoc ewoluowała w kierunku prania, sprzątania i gotowania, by w końcowym efekcie pozostać tylko w takiej formie. Zabrakło już rozmów. Do zwierzeń dopuszczani byli tylko przyjaciele. Ja byłam zbyt prosta w jego oczach, a może raczej zbyt prostacka. Wraz z zanikiem bliskiego kontaktu rosły natomiast oczekiwania syna co do zapewnienia odpowiedniego, jego zdaniem, standardu życia. Zaczęły się awantury, że w lodówce jest zbyt biednie i zwyczajnie, a półka w łazience zamiast wody toaletowej Davidoff dźwiga kosmetyki o zapachu przypominającym preparaty na insekty. Potulnie więc prałam, prasowałam, zostawiałam synowi najlepsze kąski, kupowałam mu dobre papierosy, a sama zadawalałam się byle czym. Trudno zresztą było wykrzesać coś więcej z moich dochodów. Syn jeszcze nie pracował, a były mąż nigdy nie dał ani grosza alimentów. W pewnym momencie pojawiła się ona, córeczka dość bogatych rodziców, tak jak mój syn nienawykła do pracy, lubiąca żyć szybko i mocno. Pasowali do siebie jak dwie połówki jabłka. Poszło więc jak lawina: błyskawiczny seks, błyskawiczna wyprowadzka i nieco mniej błyskawiczny ślub (w końcu te dwa miesiące urzędowe musieli poczekać). Zostałam sama. Z czasem kontakty między nami ustały. Syn już mnie nie potrzebował, stałam się niepotrzebnym gratem. Poczułam, że moi najbliżsi wyssali już ze mnie całą radość życia, całą pozytywną energię, wszystkie dobre uczucia w stosunku do innych… Co mi pozostało? Chyba tylko uciekać w strefę marzeń. Gdy przed zaśnięciem robiłam rachunek sumienia i roztrząsając każde, nawet najdrobniejsze, zdarzenie z mojego życia, próbowałam doszukać się przyczyn dzisiejszej samotności, to zamiast snu przychodził siwy poranek i nowe zmarszczki. Nie miałam pretensji do Boga, że tak mnie doświadczył. Sama postanowiłam stać się bogiem. Wyobrażałam więc sobie różne historie i umieszczałam w nich siebie: istotę wszechmogącą, która zaradzi na wszelkiego rodzaju ludzką biedę. Czułam się wtedy doceniona, potrzebna. Doszło do tego, że czekałam na noc, aby móc snuć swoje historie. Uświadomiłam sobie, że potrzeba akceptacji jest tak samo ważna w naszym życiu jak chleb, woda i ciepło. Prowadziłam więc te swoje dwa życia – jedno dzienne i beznadziejne, drugie nocne, dające mi siły. * * * Czy można się obronić przed drwiną? Oczywiście, że można, ale pod warunkiem, że ma się do siebie zdrowy dystans i jest się choć trochę mentalnym ekshibicjonistą. Znajoma para gejów doskonale poradziła sobie z niezdrowym zainteresowaniem środowiska ich związkiem. Pytani, jak zamierzają spędzić urlop, z rozbrajającym uśmiechem odpowiedzieli, że właśnie przy wspólnym śniadaniu, jedząc ulubiony serek homo–genizowany i czekoladowe rożki, postanowili pojechać nad Morze Eeee–gejskie… Jednych taka odpowiedź szczerze rozbawiła, innych zgorszyła. Wszystkim jednak zamknęła usta. Przestano szeptać po kątach, czy ich koledzy z pracy to tylko przyjaciele czy też może waginosceptycy, patrzący wspólnie na świat przez tęczowe okulary. Marcin tak nie potrafił. Czuł się jak ślimak pozbawiony skorupki. Z natury był delikatny, miły dla wszystkich. Lubiany przez dziewczyny, często był obiektem ich zainteresowania. To one zawsze inicjowały spotkania, proponowały kino, koncerty, a nawet wspólne wyjazdy. Marcin poddawał się temu. W sumie miło spędzał z nimi czas. Zwierzały się mu ze swoich zmartwień, a on zawsze potrafił taktownie pomóc, doradzić, pocieszyć. Nigdy jednak nie zdobył się na to, aby im powierzyć swoje tajemnice. Mało tego, zawsze obsesyjnie się bał, że ktoś coś zauważy, że którejś z przyjaciółek nie wystarczą już miłe słowa, trzymanie za rękę i lekki buziak w policzek. Najbardziej lubił spotykać się z Anką. Byli podobni. Anka, zawsze uśmiechnięta, delikatna, cicha, uważała Marcina za przyjaciela i w tej przyjaźni nie było podtekstów. Nie chciała od niego niczego oprócz rozmowy, zrozumienia, pocieszenia. Ostatnio nie układało się jej z chłopakiem, Danielem. – Widzisz, Marcin, jestem z Danielem już pół roku. Początkowo było świetnie. Rozumieliśmy się w pół słowa. Nie brakowało nam nigdy tematów do rozmów, kochałam i czułam się kochana. Nie było tylko fajerwerków w naszym związku. Wszystko było takie grzeczne, spokojne… Mnie to nawet odpowiadało. Tłumaczyłam sobie, że to, co gwałtowne, gorące i intensywne, szybciej gaśnie. Wydawało mi się, że bardziej spłaszczona amplituda emocji daje gwarancję na związek dłuższy i bardziej stabilny. – Anka na chwilę zamilkła. Trzymała w obu rękach filiżankę z resztką gorącej kawy, jakby chciała nie tylko rozgrzać ręce, ale zyskać więcej upragnionego ciepła dla siebie. – To chyba nie była miłość. Dzisiaj myślę, że widziałam to, co chciałam widzieć i wierzyłam w to, w co chciałam wierzyć. Daniel nadal jest miły, opiekuńczy, dba o mnie jak dawniej, ale ja czuję, że jego już ze mną wcale nie ma… Pewnie znalazł sobie inną dziewczynę i nie wie, jak mi to powiedzieć. Chyba przymuszę go wreszcie do szczerej rozmowy… – Wpatrywała się w filiżankę, jakby z fusów chciała wyczytać, co ją czeka. – Aniu, daj sobie spokój z tą szczerą rozmową. Ona i tak nie będzie szczera. Może lepiej poczekaj, aż Daniel sam do niej dojrzeje. – Opuścił głowę i nerwowo przeczesał ręką włosy. W tym momencie jego telefon zaczął lawinowo sygnalizować nowe wiadomości na WhatsAppie. – No, sama widzisz. Na mnie już czas. – Szybko wstał, aby pożegnać się z przyjaciółką. Anka była wyraźnie zawiedziona. – Myślałam, że jako nasz przyjaciel będziesz chciał i potrafił pomóc. A może ty coś wiesz? Powiedz! Przecież po pracy chodzicie razem na siłownię, dużo rozmawiacie. Pewnie tam kogoś poznał? Trzymasz stronę Daniela, tak? Zniecierpliwiony Marcin machnął Ance ręką na pożegnanie i odszedł, jakby chciał uciec od jej próśb, podejrzeń i rozmów o Danielu. Anka została nad pustą filiżanką. Sięgnęła po telefon. Po chwili w słuchawce usłyszała ciepły głos swojego chłopaka. Ucieszył się, że zadzwoniła. Powiedział, że zaplanował dzisiaj na kolację jej ulubione sushi. Poprosił, aby zrobiła odpowiednie zakupy, a on zadba o butelkę dobrego wina. Uradowana wstała energicznie od stolika. W myślach skarciła się za swoje wcześniejsze smutki i podejrzenia. – Idiotka ze mnie! Przewrażliwiona idiotka! Daniel stara się o dobrą atmosferę, o to, aby zrobić mi przyjemność, a ja opowiadam o nim naszemu przyjacielowi jakieś niestworzone rzeczy, które są jedynie wytworem mojej chorej wyobraźni. Ogarnij się, kobieto, bo przez bzdurne podejrzenia nie tylko zamęczysz swojego chłopaka, ale i stracisz przyjaciela! – Teraz było jej wręcz wstyd, że zawracała Marcinowi głowę opowieściami o oddalającym się od niej Danielu. Powściągliwa reakcja kumpla była dowodem na to, że jej urojenia były wręcz śmieszne, a ona nie wykazała się odpowiednią klasą. Poza tym postawiła go w dość dziwnej sytuacji, próbując na nim wymusić przyjacielską lojalność tylko wobec siebie. Teraz trzeba będzie to jakoś zatrzeć. Może zorganizować jakiś wspólny wakacyjny wypad? Wieczór z Danielem wypadł świetnie. Jedzenie smaczne, wino wspaniałe, a potem szybki seks. Szybki, bo w najmniej odpowiednim momencie zaalarmowało ich uporczywe dzwonienie domofonu. Po chwili w drzwiach stanął Marcin. Jakiś taki niewyraźny, spłoszony, bezradny. Patrzył tym swoim wzrokiem skrzywdzonego spaniela, przepraszał za najście. Ankę natychmiast zaatakowało poczucie winy. To pewnie przez jej dzisiejsze gadki kumpel nie wiedział, jak się zachować. Dlatego serdeczniej niż zwykle zapraszała go do środka i zapewniała, że bardzo cieszą się z odwiedzin. Wyciągnęła z barku dziesięcioletniego tellusa, kieliszki i prawie siłą zaciągnęła kumpla do salonu. Z lekkim rumieńcem (nie tyle wstydu, co triumfu) ściągała z sofy i foteli porozrzucane części swojej garderoby – jawne dowody tego, jak bardzo jej i Danielowi śpieszyło się do sypialni. Marcin stał na środku salonu zażenowany krzątaniną Anki. – Wpadłem do was, bo umawialiśmy się z Danielem na oglądanie filmów u mnie. Czekam i czekam, w telefonie Daniela włącza się tylko automatyczna sekretarka. Nie wiedziałem, co się stało i dlatego przyszedłem. – Marcin próbował wytłumaczyć swoją niespodziewaną wizytę. – Jeśli moje najście burzy wasze plany, to nie będę przeszkadzać. Anka, mając w pamięci swoje gorzkie żale wylane dzisiaj do przyjaciela, postanowiła wyprostować całą sytuację. – Marcin, musisz zostać. Mam wam coś ważnego do powiedzenia. To dotyczy i ciebie, i Daniela – tu Anka dla lepszego efektu zawiesiła głos. Zapadła cisza, którą przerwał Daniel, gdy rozstawiając kieliszki, tak nieszczęśliwie trącił butelkę, że ta chlusnęła czerwienią na biały dywan. – O, szlag! Krwawo się ta rozmowa zaczyna! – Anka próbowała żartować, ale widać było, że nie jest jej do śmiechu. Zawsze pedantyczna, chuchająca i dmuchająca na swoje gniazdko, nie znosiła jakiegokolwiek zaburzenia ładu. Co innego ściągane naprędce i rzucone na sofę pończochy, a co innego rozlane wino. Początkowo w milczeniu starała się ratować dywan. Po chwili jednak jej mina przestała być przyjacielska, a emocje wylazły jak diabeł z pudełka. – Rusz się, Daniel! Przynieś ręcznik papierowy! Powycieraj stolik, bo z niego też kapie! – Anka wydawała komendy jak sierżant. Daniel próbował zapanować nad rozlewającą się czerwienią. Robił to tak nieporadnie, że furia Anki zaczynała sięgać zenitu. – Ale z ciebie ciota! Nie potrafisz nawet po sobie posprzątać?! Zejdź mi lepiej z oczu! Daniel w milczeniu odszedł od stolika. Marcin wziął od niego rolkę ręczników. Sprawnie uporał się z czerwoną plamą. Ręczniki i vanish w rękach Marcina zdziałały cuda. Anka, chwaląc opanowanie i umiejętności przyjaciela, jakby zapomniała o swoim niedawnym wybuchu złości, przytuliła się do stojącego z boku Daniela. – Uśmiechnij się, gapo moja! Zobacz, jaki z tego Marcina skarb. Nalej do kieliszków to, co z tego tellusa zostało, a ja coś wam powiem. – Aniu, może innym razem. Wpadłem tylko na chwilę, a przeze mnie macie ten bałagan. Jeszcze zdążymy pogadać, niejeden raz. Marcin wyglądał na zakłopotanego. Wyraźnie nie chciał zostać i sprawiał wrażenie, jakby bał się tego, co zaraz powie Anka. Daniel też jakoś nie był ciekawy. Stał chmurny, oporny na przytulanie się Anki i jej uśmiech. Dziewczyna jednak nie dawała za wygraną. Skoro postanowiła, że powie, to nie zamierzała odpuszczać. – Chłopaki, jedziemy razem na wakacje! Wymyśliłam superwycieczkę! W sam raz dla takich przyjaciół jak my! Załatwiajcie urlopy na przełom kwietnia i maja i szykujcie się na cudowny, aktywny wypoczynek! – Marcin i Daniel zaskoczeni spojrzeli na siebie, a potem na Ankę, którą rozbawiła reakcja chłopaków. Po chwili entuzjazm udzielił się wszystkim. Usiedli razem przy komputerze i zaczęli sprawdzać najpierw piękne zakątki wybranego przez przyjaciółkę celu podróży, a potem ceny pensjonatów i połączenia lotnicze. Czekała na nich Madera – wyspa wiecznej wiosny. * * * – Masz twarz jak cipa. – Alejandro, śmiejąc się, przytulił Zuzę. Bawiło go jej naburmuszenie. Wiedział, że jak ją zaraz pocałuje, powie kilka ciepłych słów, to dziewczyna znów bez reszty będzie rozpływała się w zachwycie, że spotkała tak czarującego przystojniaka, który tylko na nią zwrócił uwagę. Hiszpański urok tak działał, zwłaszcza na Polki i Czeszki. Jeździł chętnie na te projekty finansowane przez Unię Europejską, bo tylko tutaj miał kolorowy czas, czas bez kłopotów, a na dodatek zawsze pełen przyjaznych mu dziewczyn. A Zuza? Niech wreszcie przyzwyczai się do jego żartów. Zuza znalazła się na Maderze, bo chciała nieco potrząsnąć swoim życiem, wyrwać się codzienności i wykorzystując projekt UE, zobaczyć nowe miejsca. Ta wyspa, wyłaniająca się z Atlantyku jak czarodziejski ogród, kusiła ją od lat. Dlatego gdy tylko nadarzyła się sposobność wyjazdu, spakowała walizkę i czekała na chwilę, w której koła samolotu dotkną plyty lotniska w Funchal. Do tej pory Maderę znała jedynie z opowiadań i… z barku. To wino zawsze jej smakowało i zawsze ją ciekawiło. A historia tego trunku jest rzeczywiście interesująca. Jest to udany mariaż trzciny cukrowej i winogron. Pierwsze winnice i pierwsze plantacje trzciny cukrowej pojawiły się na wyspie niedługo po jej odkryciu w piętnastym wieku. Wprawdzie istnienie Madery, leżącej bliżej Afryki niż Europy, już w starożytności było znane Fenicjanom, ale dopiero Portugalczyk João Gonçalves Zarco przyczynił się do jej odkrycia i zasiedlenia. Pierwszymi działaniami osadników było karczowanie i wypalanie lasów (nazwa Ilha Madeira to nic innego jak „wyspa drewna”). Na wykarczowanych terenach sadzono winną latorośl i trzcinę cukrową. Leżąca na atlantyckim szlaku komunikacyjnym wyspa była dla żeglarzy punktem, gdzie mogli zaopatrzyć się w wodę pitną, uzupełnić zapasy jedzenia i wtoczyć na pokład beczki lokalnego wina. Początkowo maderskie wino nie cieszyło się dobrą sławą – miało bardzo krótki żywot. Wysokie temperatury panujące pod pokładem podczas dalekomorskich rejsów sprawiały, że wino w beczkach najzwyczajniej się psuło. Jedynym sposobem, aby czerpać przyjemność z tego trunku, było albo szybkie opróżnienie beczek (ku krótkotrwałej radości załogi), albo opracowanie technologii wydłużającej jego żywot. I tu w sukurs przyszła trzcina cukrowa. Do beczek z winem zaczęto dolewać destylat z trzciny. To nie tylko wzmocniło trunek, ale i zapewniło jego długowieczność. Zauważono jednocześnie, że podczas rejsów dalekomorskich wino zyskiwało wyjątkowy smak i aromat. Im dłuższą drogę przebywały beczki, tym lepsze stawało się wino. Najlepsze było to, które po długotrwałym rejsie wracało na Maderę. Nazwano je vinho da roda – co można tłumaczyć jako wino zataczające koło czy bardziej poetycko: wino powracającej drogi. Początkowo sądzono, że wpływ na jego jakość ma kołysanie statku. Dopiero później zorientowano się, że (po wzmocnieniu wina destylatem) tak zaskakujące działanie ma to, co do tej pory było przekleństwem – tropikalna temperatura. Teraz, będąc już w Funchal, Zuza mogła rozkoszować się Maderą i maderą. Lubiła poranki nad oceanem. Podpatrując miejscowe zwyczaje, rano rozkładała koc w parku Santa Catarina i piknikowała. Tu miała wszystko: palmy, kwitnące wokół kwiaty, ocean, błękitne niebo, po którym wiatr gonił białe chmury. No i miała Alejandro, któremu szykowała te piknikowe śniadania. Wyciągnięci na kocu leniwie pałaszowali przygotowane przez Zuzę przysmaki i żartowali, sącząc maderę. Z myślą o tych śniadaniach Zuza wstawała, gdy mieszkańcy akademika – zwanego tu szumnie rezydencją – jeszcze spali. Do niej należały zakupy. Nie narzekała, bo spacer o poranku dodawał jej energii. Wchodząc na teren targu miejskiego – Mercado dos Lavradores – najpierw przechodziła przez stoiska z kwiatami. Feeria barw i zapachów oszałamiała. Idąc dalej, mijała stragany z przeróżnymi owocami, o których istnieniu wcześniej nie wiedziała. Były tu marakujo-ananasy i marakujo-brzoskwinie, banano-ananasy, kwaśne pitangi, pomidorki tamarillo, gwiaździste karambole. Po raz pierwszy spróbowała tu anony – owocu pochodzącego z Ameryki Południowej, który ze względu na swój smak zwany jest budyniowym jabłkiem. Sprzedawcy już ją znali i traktowali jak miejscową – jej nie wciskali posłodzonych plasterków owoców na spróbowanie. Ona wiedziała, że to tylko sztuczka kierowana do naiwnych turystów. Nie śpiesząc się, rozmawiała ze znajomymi sprzedawcami, wymieniała się uprzejmościami, słuchała nowych ploteczek i z siatką kupionych wspaniałości wracała do akademika. Niektóre z tych rozmów nieco ją jednak niepokoiły. – Zuza, jesteś naszym promyczkiem. Gdy widzimy ciebie rano, to słonce jaśniej świeci. Czemu ty zadajesz się z tym Hiszpanem? To nic dobrego! Każdy Hiszpan chciałby Portugalczyka utopić w oceanie. On nie jest ciebie wart. To nie jest dobry człowiek, on ciebie wykorzystuje! My dużo o nim wiemy! – Takie słowa bardzo często padały z ust Maderczyków. Zuza kwitowała je uśmiechem. Nie lubiła słuchać plotek. Niepokoiło ją jednak, że tak często i od tak wielu miejscowych słyszy ujadanie na Alejandro. W akademiku też nie do końca było dobrze. Na początku wszyscy mówili, że gdy tylko przyjechała do Funchal, to Alejandro z mruka przemienił się w uśmiechniętego człowieka. Informował wszystkich dookoła, jak to od pierwszego wejrzenia bardzo się zakochał, że Zuza jest kobietą jego życia i już do końca swoich dni chce być tylko z nią. Po tygodniu jednak zaczęły do Zuzy docierać jakieś plotki, że to do szpiku kości zepsuty człowiek, że ją wykorzystuje. Była zdezorientowana – czy to zazdrość kieruje ludźmi, że nie mogą znieść widoku szczęśliwie zakochanych? Jeden z kolegów z akademika powiedział, że Alejandro to kryminalista, że w Hiszpanii był zatrzymany za handel narkotykami i pobicie. Zuza nie uwierzyła w te rewelacje. Jak to? To na projekt unijny ktoś by kierował kryminalistę? Codziennie docierały do niej różne rewelacje. Najbardziej zaskoczył ją Pedro. Też Hiszpan i niby przyjaciel Alejandro. Początkowo mieszkali tutaj w jednym pokoju. Pedro w zaufaniu zdradził, że jego kumpel jest bipolarny. Na dodatek uraczył opowieścią, że w Hiszpanii podczas pracy w stadninie Alejandro „dosiadał” klaczy i bynajmniej nie chodziło tu o jazdę konną… Tego już dla Zuzy było za wiele. Zamknęła uszy na te plotki, odseparowała się od wszystkich i cały swój czas poświęciła przyjacielowi. Razem chodzili na lewady, na mecze miejscowej drużyny piłkarskiej, spędzali ze sobą praktycznie każdą chwilę. Imponowało jej, że zawsze stawał w jej obronie, gdy ktoś próbował być dla niej niemiły. Nieco niepokoiło ją, gdy agresją reagował na skierowane do niej nawet drobne oznaki sympatii kolegów. Tłumaczyła to jednak gorącą hiszpańską krwią. Starała się więc nie dawać mu powodów do zazdrości. Doceniała, że oprócz pocałunków nie domagał się od niej niczego więcej, że uszanował to, że ona nie jest gotowa na zbliżenie. Miło więc spędzali czas, objęci, przytuleni, zatopieni we wspólnych planach na przyszłość. * * * Dalsza część dostępna w wersji pełnej\nCyprian Kamil Norwid, Do potomności, w: Dzieła Cyprjana Norwida, Spółka Wydawnicza „Parnas Polski”, Warszawa 1834.\nSpis treści: Okładka Karta tytułowa Po drugiej stronie tęczy Karta redakcyjna\nWszystkie postacie i wydarzenia opisane w książce są fikcyjne, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących jest przypadkowe. Po drugiej stronie tęczy Wydanie pierwsze ISBN: 978-83-8219-361-9 © Dorota Stachura i Wydawnictwo Novae Res 2020 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. Redakcja: Monika Kasperek-Rucińska Korekta: Małgorzata Szymańska Okładka: Paulina Radomska-Skierkowska Wydawnictwo Novae Res ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Katarzyna Rek\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Po_drugiej_stronie_teczy-ebookRO/p00659583i006" target="_blank" title="Po drugiej stronie tęczy [Dorota Stachura] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Po drugiej stronie tęczy [Dorota Stachura] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ricardo Duchesne: Tradycyjny konserwatyzm nigdy nie zwycięży oświeceniowej Lewicy - Portal 3droga.pl\nRicardo Duchesne: Tradycyjny konserwatyzm nigdy nie zwycięży oświeceniowej Lewicy\nNikt nie zna Friedricha Juliusa Stahla (1802-1861). Był filozofem prawa pochodzenia żydowskiego, który przeszedł na chrześcijaństwo i stał się obrońcą pruskiego luterańskiego konserwatyzmu przeciwko narzuceniu wartości oświeceniowych. Odrzucił on argument Hegla, że można stworzyć ustroje oparte na zasadach tworzonych przez racjonalne umysły, zamiast na zasadach tworzonych przez “boskie autorytety”. Stahl upierał się, że jakakolwiek polityka, która czerpała zasady z ludzkiego rozumu w oderwaniu od tradycyjnych praw i chrześcijańskich przekonań narodu niemieckiego, naruszała naturalne rozróżnienie między ludźmi i “Boży porządek świata”.\nBył to standardowy argument tradycyjnych konserwatystów od czasu ruchu “kontroświeceniowego” przeciwko Rewolucji Francuskiej roku 1789. Jest to argument, który ponosił klęskę jedną po drugiej w obliczu nieustannego postępu nauki i praw jednostek do podążania za ich własnym szczęściem. Tradycjonalistyczne pochwały dla “boskiej świętości rządów monarchicznych”, wartości wiary i wrodzonych zalet arystokracji nie mogą się równać z lewicowymi celebracjami “postępu” “edukacji ponad ignorancją”, “tolerancji ponad nietolerancją”- “społeczeństwa otwartego” ponad “zamkniętymi umysłami” świata konserwatywnego.\nNawet gdy tradycyjni konserwatyści zaakceptowali nieunikniony koniec boskiego autorytetu, powstanie klas średnich i naukowego charakteru modernizacji, nie byli oni w stanie się oprzeć radykalnemu liberalnemu argumentowi, że żadna wykształcona osoba nie powinna akceptować polityki, na którą krytyczne standardy rozumu nie mają odpowiedzi.\nNie ma znaczenia, że lewicowcy zaczęli oskarżać Oświecenie o bycie ruchem eurocentrycznym, który uprzywilejowuje zachodni rozum nad intuicyjny i holistyczny sposób bycia nie-Europejczyków. Lewica na zawsze pozostanie utożsamiana z “uświadomieniem sobie rozumu” przeciwko wszelkim przeważającym formom uprzedzeń, które “zrodziły irracjonalny i zniewolony porządek”- by zacytować kilka słów z dzieła Herberta Marcuse’a Reason and Revolution (1941), bardzo wpływowej książki w okresie powstawania marksizmu kulturowego.\nMusiałem przeczytać niektóre książki Marcuse’a i trochę innych pozycji Szkoły Frankfurckiej, żeby uzyskać stopień doktora. Istnieje nawet strona internetowa dokumentująca popularność książek Marcuse’a na kursach uniwersyteckich. Zobacz: Courses using books by Herbert Marcuse (Kursy wykorzystujące książki Herberta Marcuse’a).\nMarcuse versus Stahl\nMarcuse powitał z zadowoleniem zniszczenie “wielu teologicznych i metafizycznych iluzji” dokonanych przez nauki przyrodnicze. Zganił on również socjologów za badanie “rzeczywistości społecznych według wzoru natury i pod kątem obiektywnej konieczności”. Społeczeństwa nie powinny być postrzegane jako rzeczywistość naturalna, ale jako wytwory ludzkie podatne na ulepszenia poprzez krytyczne zastosowanie rozumu do rozwiązywania społecznych niesprawiedliwości. Uważał on, że cele oświeceniowego rozumu zostały porzucone w “pozytywistycznej” akceptacji tego co “dane” przez socjologów, którzy nie chcą poddawać społeczeństwo krytycznemu kwestionowaniu.\nW Reason and Revolution Marcuse argumentował, że “siła dialektyki” nie powinna być “zneutralizowana”. Współczesny świat był nadal “w całości sprzeczny i irracjonalny” w swoich imperialistycznych zachowaniach, militaryzmie i przemocy, rasizmie i seksizmie. Dlatego, aby świat stał się prawdziwie racjonalny, nauki społeczne nie powinny pozostać “apologetyczne i usprawiedliwiające” w obliczu tych irracjonalnych rzeczywistości.\nPodczas gdy starzy konserwatyści próbowali dostosować swój tradycjonalizm i chrześcijańską ideę państwa do pomyślnego powstania klas średnich i nauk przyrodniczych, Marcuse nawoływał do “krytycznej”, lub “negatywnej” dialektyki przeciwko wciąż obecnemu we współczesnych zachodnich społeczeństwach irracjonalizmowi. Podczas gdy konserwatyści wygłaszali wykłady do malejącej liczby zwolenników na temat nieprzerwanej ważności tradycjonalistów takich jak Joseph de Maistre, Edmund Burke, czy Russell Kirk, krytyczna filozofia Marcuse’a i Nowej Lewicy stała się oficjalną myślą uniwersytetów na Zachodzie.\nBłędem tradycyjnego konserwatyzmu było myślenie o Oświeceniu jako o zaledwie ideologii, a nie jako ruchu głęboko przesiąkniętym w wyjątkowym upodobaniu ludzi Zachodu do usprawiedliwiania swoich działań na podstawie ich wiedzy i zdolności racjonalnych. Konserwatyści powinni byli przedstawić racjonalne wyjaśnienia dotyczące znaczenia tradycji, więzi społecznych i naturalnych nierówności między ludźmi, aniżeli polegać na odwoływaniu się do “nieziemskiego porządku Boga”, czy “autorytetu historii i tradycji”.\nMarcuse z łatwością obalił odrzucenie nowoczesnego racjonalizmu przez Stahla. Stahl mógł przekonać starą arystokrację, że chrześcijański porządek społeczny nie może odpowiadać rozumowi, ponieważ jest on już usankcjonowany przez tradycję i wiarę. Nie mógł on jednak przekonać dominującej klasy średniej. Stahl mógł argumentować, że przedstawia kompromis pomiędzy starą feudalną przeszłością a nową klasą średnią, opowiadając się za konstytucyjnym systemem monarchicznym z reprezentacją ograniczoną przez własność i edukację, ale z trudem mógł przekonać przyszłe pokolenia, że to nie rozum, a tradycja i obyczaje są źródłem prawa.\nStahl miał wiele racji, gdy zauważył, że “człowiek nie jest istotą całkowicie wolną [ale] stworzoną i ograniczoną, a zatem zależną od mocy, która dała mu istnienie”. Lecz było łatwym dla Marcuse’a by zakwestionować wniosek Stahla z tej obserwacji, że “władze zatem mają nad nim pełną kontrolę, nawet bez jego zgody”.\nMarcuse’owi nie było trudno skontrować tego, że filozofia prawa Stahla sprowadzała się do “poddania się niekwestionowanym roszczeniom” tych, którzy są u władzy. W ten sposób Lewica uczyniła się partią rozumu, podczas gdy starzy konserwatyści mówili dalej o “boskim objawieniu lub prawie naturalnym”, “wierze w obyczaj” i “uporządkowanej akceptacji naturalnych różnic między klasami”.\nRozwój rozumu jest osobliwym osiągnięciem Zachodu. Dysydencka prawica nie powinna pozwolić lewicy na utrzymanie jej obecnego monopolu politycznego na rozum. To jest właśnie to, co sprawia, że psychologia ewolucyjna jest ważną dziedziną badań dla naszej strony. Nie musimy odwoływać się do religii, wiary, boskości i obyczajów (do nich samych, bez racjonalnego uzasadnienia), aby obronić nasze poglądy. Mamy racjonalne wyjaśnienia dotyczące nierówności między ludźmi, genetycznych różnic między płciami i rasami, oraz różnicami pomiędzy białymi i niebiałymi w etnocentryzmie.\nOd kilku dziesięcioleci Lewica opiera się na niekwestionowanych dogmatach dotyczących równości, autorytarnych mandatach PC (poprawności politycznej), irracjonalnych etykietach mających na celu ostracyzowanie krytycznych myślicieli i blokowania jakichkolwiek racjonalnych badań w wielu różnych dziedzinach. My na prawicy dysydenckiej nie musimy odwoływać się do dogmatów. Mamy oparte na racjonalnych zasadach badania pokazujące, że etniczni obywatele odnoszą korzyści psychologiczne i ekonomiczne z ograniczonej imigracji, oraz z państwa, które zachęca swoich obywateli do rozwijania poczucia spójności społecznej zakorzenionej w pochodzeniu, obyczajach i religii. To my jesteśmy tymi, którzy zadają racjonalne pytania. My mamy badania pokazujące, że etnocentryzm jest racjonalną strategią behawioralną i że socjologowie z establishmentu uznają ten fakt, dlatego opowiadają się za “związkami międzyetnicznymi” w celu zniesienia etnocentryzmu i stworzenia narodów mieszanych rasowo na Zachodzie.\nOczywiście polityki nie można sprowadzać się do opartych na racjonalizmie twierdzeniach i debatach. Polityka jest napędzana pasją, emocjami i siłą woli. Istnieją symbole takie jak flaga, czy wezwanie do “Ojczyzny”, które wykraczają poza rozum. Szkoła Carla Junga ustaliła, że jakkolwiek racjonalni się staniemy, część naszego umysłu zawsze pozostanie modelowana przez zbiorowe nieświadome siły wyrażane przez archetypy, które są wrodzone, oraz odziedziczone i nigdy nie mogą zostać wyeliminowane przez edukację, ale są one w rzeczywistości niezbędnymi częściami zmysłowej energii twórczej ludzi. Niemniej jednak nie powinniśmy zapomnieć, że powodem, dla którego byliśmy w stanie uczynić nieświadomość przedmiotem myśli, zamiast pozwolić, aby pozostała czymś tajemniczym i niezgłębionym w głębi naszych umysłów, jest to, że byliśmy najbardziej racjonalną rasą w historii. Przebiegłej, skorumpowanej, zdegenerowanej Lewicy, którą wychował Marcuse, nie powinno się pozwolić zastrzec rozum tylko dla niej samej.\nTłumaczenie: Korneliusz Wyszyński


2019-12-13 Projekt dot. waloryzacji rent i emerytur trafił do konsultacji społecznych\nProjekt w sprawie waloryzacji rent i emerytur trafił do konsultacji społecznych. W przyszłym roku świadczenia wzrosną o co najmniej 70 zł. Najniższe będą wynosiły 1200 zł, a obecnie to 1100 zł.\nMRPiPS wyjaśnia, że wszystkie wypłacane świadczenia zwiększą się o ten sam procent. To oznacza, że im niższa kwota, tym niższa podwyżka.\nDo kwoty najniższej 1200 zł wzrosną emerytury, renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, renty rodzinne i socjalne. Osoby pobierające świadczenie z tytułu częściowej niezdolności do pracy otrzymają 900 zł. To o 75 zł więcej.\nWiceminister rodziny Stanisław Szwed wyjaśnia mechanizm przyszłorocznej waloryzacji.\n– Przyjmujemy tę samą zasadę, jaka była w tegorocznej waloryzacji, czyli świadczenie minimalnie wzrośnie o 70 zł, czyli robimy waloryzację kwotową, procentową, czyli ta kwota gwarantowana to będzie 70 zł. Jeżeli byśmy tego nie zrobili, to najniższe świadczenie wzrastałoby o 35 zł, czyli tutaj gwarancja 70 złotych. Podnosimy też najniższe świadczenie, czyli najniższa minimalna emerytura będzie wynosiła 1200 złotych. To są te najważniejsze zmiany i oczywiście Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie tym, który – jak co roku – będzie te świadczenia wypłacał – tłumaczy Stanisław Szwed.\nUstawa o waloryzacji rent i emerytur ma zostać uchwalona na początku przyszłego roku. Świadczenia wzrosną od 1 marca 2020 roku.\nŹródło: radiomaryja.pl, 12 grudnia 2019


Antropolożka, Veronica Barassi przedstawiła na konferencji TED wyniki swojego badania na temat tego, jaką wiedzę o naszych dzieciach dostają algorytmy i co z tego może wynikać. Jej zdaniem najwyższy czas, żebyśmy domagali się większej kontroli nad naszymi danymi.\n– Jestem antropolożką i matką dwóch małych dziewczynek, Zaczęłam się interesować tym problemem w 2015 roku, kiedy to nagle uświadomiłam sobie, jak ogromna jest, prawie niewyobrażalna, ilość danych produkowanych i gromadzonych na temat dzieci. Dlatego zaczęłam projekt badawczy, który nazwałam Child Date Citizen, żeby dowiedzieć się czegoś więcej – mówiła Veronica Barassi ze sceny TED. Problem nie tkwi w tym, że rodzice wrzucają zdjęcia dzieci do internetu. Problem jest systemowy.\n– Pierwszy raz w historii śledzimy dane osobowe dzieci jeszcze przed ich narodzinami – mówiła badaczka. Przyszli rodzice szukają, bowiem w internecie porad w sprawie zajścia w ciążę. Potem czytają w serwisach porad na temat samopoczucia w czasie ciąży, wrzucają do serwisów społecznościowych zdjęcie z USG. Kiedy dziecko się narodzi monitorują jego aktywność za pomocą różnych technologii.\n– W 2019 roku British Medical Journal opublikował badanie, które pokazało, że spośród 24 mobilnych aplikacji zdrowotnych 19 udostępniało informacje innym firmom. Te z kolei udostępniały je 216 innym organizacjom. Wśród tych 216 organizacji były tylko trzy, które należały do sektora opieki zdrowotnej – mówiła Barassi. Były wśród nich miedzy innymi agencje reklamowe i kredytowe.\nAktywność dzieci śledzą też inne aplikacje jak na przykład platformy edukacyjne, portale w gabinetach lekarskich, zabawki podłączone do internetu. Pytani przez badaczkę rodzice nie widzieli nic złego w zbieraniu tych danych przez firmy. Zwraca ona jednak uwagę, że na podstawie tych danych jesteśmy profilowani przez algorytmy. Potem te profile są używane przez banki przy decyzjach o przyznaniu kredytu a rekruterzy i pracodawcy przy sprawdzeniu czy ktoś się nadaje do pracy. Policja i sądy używają ich do prognozowaniu prawdopodobieństwa ponownego popełnienia zbrodni – zwraca uwagę badaczka.\nVeronica Barassi stawia tezę, że profilowanie przez algorytmy, chociaż przydatne w wielu dziedzinach nie sprawdza się w przypadku człowieka. Dane nie są odbiciem tego, co myślimy i robimy, często mówimy jedno a robimy drugie. Prognozy algorytmiczne nie biorą pod uwagę ludzkiej nieprzewidywalności. Dodatkowo algorytmy są stronnicze, bo są stworzone przez ludzi i w konkretnym kontekście kulturowym. Maszyny uczą się na stronniczych algorytmach a często i stronniczych bazach danych.\nDane zbierane dzisiaj na temat dzieci mogą zaprzepaścić ich plany w przyszłości – takim ostrzeżeniem podsumowała swoje wystąpienie Veronica Barassi, apelując jednocześnie o podjęcie wzmożonych działań zanim będzie za późno.


Nr 53 wśród 3 928 Restauracje w lokalizacji Kalkuta $$$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 191Doskonałe46%B. dobre34%Średnie13%Złe5%Okropne1%4 kwi 2017“Bengali Fine Dining ”22 lut 2017“Good non vegetarian stuffs”Teraz zamknięteN - So18:30 - 21:3001:00 - 05:00Wszystkie godziny KUCHNIE Indyjska, Miejsce przyjazne dla wegetarianCENA $$$$SZCZEGÓŁY 3rd Floor J B S Haldane Avenue | T-1, T-2 (EM Bypass), Kalkuta 700105, IndieObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nOceny podróżnych Doskonałe88B. dobre66Średnie25Złe10Okropne2Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (50)angielski (184)chiński (trad.) (1)Więcej języków Język polski (50)angielski (184)chiński (trad.) (1)francuski (1)hiszpański (1)holenderski (1)japoński (1)niemiecki (1)włoski (1)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRupa M5Zrecenzowano 1 tydzień temu Yummy Bengali food. Love this placeJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nsuradhunikolkata57Zrecenzowano 3 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Extremely disappointing!! Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, suradhuni Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNievijay121Kalkuta, Indie38Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu Best FoodJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSoubhik_NaskarKalkuta, Indie42Zrecenzowano 16 kwietnia 2017 Oh-Calcutta = Oh bangaliWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieshahbaazz517Zrecenzowano 4 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych Bengali Fine Dining Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieG RKolonia, Niemcy3910Zrecenzowano 19 marca 2017 Expensive but goodWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nShashanksingh72611848Zrecenzowano 19 marca 2017 z urządzeń przenośnych Largest Bengali chain restaurant of the countryTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Shashanksingh7261 Epicurien2013Ibiza, Hiszpania42989Zrecenzowano 12 marca 2017 L'un des meilleurs restaurants de KolkataTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Epicurien2013 Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSPMukherjeeKolkata131109Zrecenzowano 11 marca 2017 Disappointing Oh CalcuttaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPrahlad_VaidyanathanBhopal, Indie115Zrecenzowano 6 marca 2017 Excellent authentic food with great serviceTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Prahlad_Vaidyanathan Poprzednie\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjePan AsianLiczba recenzji: 140 w odległości 1,14 km The GRIDLiczba recenzji: 22 w odległości 0,18 km Golden JoyLiczba recenzji: 107 w odległości 0,59 km Pobliskie atrakcjeMother HouseLiczba recenzji: 1 084 w odległości 2,47 km South Park Street CemeteryLiczba recenzji: 412 w odległości 2,53 km Birla TempleLiczba recenzji: 310 w odległości 2,29 km Science CityLiczba recenzji: 543 w odległości 1,33 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Oh! Calcutta.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie


Dioda Steroe - kiedy powinna się zapalać Radmor 5102 | UNITRA-Klub\nDioda Steroe - kiedy powinna się zapalać Radmor 5102\nwt., 06/04/2021 - 09:33\nCzy dioda stereo w Radmorze 5102 powinna się też zapalać gdy selektor wejścia ustawiony jest na "uniwersalne" lub inne nie związane z FM ? Czy jest ona tylko powiązana z odsłuchem FM ? Zauważyłem że czasem gdy mam ustawione na "uniwersalne" to dioda od Stereo miga, czy dzieje się tak dla tego że poziom sygnału FM jest czasem niski i dlatego dioda miga mi na innych wejściach niż FM ?\nwt., 06/04/2021 - 10:34\nDioda stereo jest powiązana tylko z torem FM, choć świeci również przy odsłuchu z innych źródeł. Przy korzystaniu z innych źródeł np. magnetofonu, o ile stacja FM nadaje w stereo i ma dobry sygnał, dioda będzie świecić, przy słabym może gasnąć lub migotać. Zwróć uwagę, że przy wybraniu źródła innego niż radio, dotykając kolejnych sensorów programatora, stacje będą się zmieniać, choć wskaźniki nie będą podświetlone oprócz dwóch "poziom". Przełączenie FM w położenie "mono" lub AM skutkuje wyłączeniem diody stereo.


Zamknięte granice przed koronawirusem – Media Group Info\nOd niedzieli 15 marca zamknięte będą na 10 dni granice naszego kraju dla cudzoziemców. Wszyscy polscy obywatele znajdujący się teraz poza granicami – mogą wracać do Polski. Będą także poddani obowiązkowej 14-dniowej kwarantannie domowej. Zawieszane będą międzynarodowe pasażerskie połączenia lotnicze i kolejowe, ale transport cargo działa. Towary będą wyjeżdżały i wjeżdżały do Polski bez zakłóceń.\n← Uczniu i studencie –ogranicz kontakty towarzyskie!\nOgraniczenia w gastronomii, rozrywce, galeriach handlowych →\n24 kwietnia 2018 mg


Motoryzacja - porównaj ceny z Najtaniej.co\nNajtaniej.co > Motoryzacja\nOpony Oleje, smary i płyny samochodowe Motocykle Wyposażenie samochodu Układ elektryczny Nawigacja i akcesoria GPS\nKategoria opony mieści w sobie wszystko czego potrzebujesz w kwesti ogumienia do wszelkich pojazdów mechanicznych. Rozwijając tę kategorię, znajdziesz wszelkie możliwe ogumienie do pojazdów osobowych, ciężarowych, motocykli czy pojazdów specjalnego przeznaczenia.\nW Olejach i smarach znajdziesz to wszystko, co będzie Ci niezbędne do konserwacji silnika i pobliskich układów. W tej kategorii zebrane są produkty różnych marek produkujących tego typu specyfiki.\nPlanujesz zakup motocykla? Zebraliśmy tutaj wszelkie dostępne w sklepach typy tych pojazdów: crossy, enduro, motocykle turystyczne, skutery czy choppery. Zobacz ile najróżniejszych jednośladów tutaj zebraliśmy.\nWyposażenie samochodu, czyli kompleksowy zbiór produktów związanych z utrzymaniem i eksploatacją auta. Mamy tutaj elementy wyposażenia kabiny kierowcy, a także wszystko co powinno znaleźć się w bagażniku czy przedziale pasażerskim.\nTa obszerna kategoria zawiera w sobie wszystko czego możesz potrzebować, w temacie elektryki samochodowej. Zebraliśmy tu wszystko co związane z tematem: akumulatory, alternatory, bezpieczniki, podnośniki, przetwornice, prądnice a także dodatkowe akcesoria.\nJeździsz samochodem? Masz problemy z korkami i jazdą po rejonach, których nie znasz? Sprawdź tę kategorię. Jeśli szukasz nawigacji i akcesoriów GPS, jesteś w świetnym miejscu.


Licznik odwiedzin:84 127 / 3094 dni\nJuż koniec ferii ... niestety\nKomu się skończyły ???\nI want death †: Hah , mi się dopiero zaczęły : *\nKrólik Burgundzki to stara francuska rasa królików. Odznaczająca się bardzo dobrym umięśnieniem, dobrymi przyrostami masy ciała, dużą plennością i odpornością. Hodowana głównie we Francji, Włoszech, Belgii, Szwajcarii i Czechach. Używana jako materiał do produkcji żywca króliczego.\nUbarwienie podobne jak u nowozelandzkiego czerwonego. W Europie występuje duże zróżnicowanie barwy okrywy włosowej od jasno-ceglastej do ciemno-ceglastej. W Polsce wzorzec przyjął umaszczenie włosów pokrywowych piaskowoczerwone(płowe), jednolite na grzbiecie i bokach. Obwódki wokół oczu, podbrzusze oraz wewnętrzna strona ud i ogon rozjaśnione.\nKrólik podpalany (P) zaliczająca się do małych ras królików użytkowanych w kierunku futerkowym. Najliczniej występuje w Polsce w odmianie czarnej. Odmiana niebieska i hawana jest mniej popularna. Królik ten został wyhodowany w Anglii w latach osiemdziesiątych dziewiętnastego wieku, przez krzyżowanie zajęczaków z dzikimi królikami. Królik ten posiada charakterystyczne ubarwienie - barwa włosów pokrywowych jest czarna z pomarańczowym (płomienistym) podpalaniem 1. Masa ciała w wieku 6 miesięcy i powyżej:\nkg 2,00-2,19 2,20-2,49 2,50-3,29 3,30-3,50\nNajniższa dopuszczalna masa ciała królika w wieku 6 miesięcy i powyżej - 2,0 kg, najwyższa - 3,5 kg.\nHarmonijna budowa ciała. Tułów walcowaty. Głowa osadzono mocno na krótkiej szyi. Kończyny krótkie. Ogon prosty. Budowa samic wyraźnie delikatniejsza. Brak podgardla.\nGłowa krótka i szeroka(okrągła). Uszy mięsiste, owłosione, o długości od 9 cm do 10 cm.\nOkrywa włosowa bardzo gęsta i sprężysta, jedwabista, o silnym połysku. Długość włosów pokrywowych 2,5 cm.\nGalaxy Lama: kroliczanorka.blogspot.com/ obserwuj moje pierwsze kroki na nowym blogu. Pozdrawiam :*\nbelieve ♥ .: hahahahaha :D wpadnij do mnie xD\nInspiracją dla stworzenia postaci Królika Bugsa był Clark Gable w filmie Ich noce z 1934. Scena, w której aktor u boku Claudette Colbert próbuje złapać autostop, jednocześnie chrupiąc marchewkę, przeszła do historii kinematografii.\nW 1953, postać pojawia się w filmie Bycza sprawa.\nW 2002 amerykański magazyn TV Guide ogłosił Królika Bugsa największą osobowością filmu rysunkowego wszech czasów.Zwariowane Melodie (oryginalny tytuł angielski: Looney Tunes lub Merrie Melodies, 1929-1969) – seria krótkich, animowanych filmów, produkowana przez wytwórnię Warner Bros. Kreskówki te opowiadają o przygodach królika Bugsa, kaczora Daffy’ego, kota Sylwestra, ptaszka Tweety’ego, myśliwego Elmera, Diabła Tasmańskiego Taza, Kojota i Strusia Pędziwiatra, Pirata Sama, Babci i innych postaci.\nRasa holenderski (H) została wyhodowana w Holandii i jest jedną z najstarszych ras królików. Królik holenderski należy do ras małych królików. Masa dorosłego zwierzęcia powinna mieścić się w granicach pomiędzy 2,25 a 3,25 kg. Zaliczany jest do ras futerkowych normalnowłosych. Okrywa włosowa powinna być bardzo gęsta, sprężysta, jedwabista, o silnym połysku. Królik holenderski występuje w wielu odmianach barwnych i cechuje się bardzo swoistym rysunkiem. Przednia część tułowia jest biała a tylna cześć tułowia kolorowa (różna w zależności od odmiany barwnej). Co ciekawe tylne kończyny powinny być zakończone w białe 3 - 5 cm skarpetki. Uszy oraz górna część głowy zabarwiona na kolorowo - ta sama barwa, co w tylnej części tułowia. Szczegóły co do barwy znajdą państwo poniżej.\nW Polsce rasa ta jest hodowana amatorsko, ale wszystkim, którzy podejmują się tej trudnej hodowli (ze względu na uzyskanie optymalnego rysunku) życzę wyhodowania samych wybitnych sztuk.\nHermeliny (He) należą do najmniejszych przedstawicieli królików.\nWaga dorosłych królików nie powinna przekraczać 1,5 kg.\nKróliki miniaturowe są rasą hodowaną głównie na potrzeby sklepów zoologicznych.\nczerwonooki (Hec) - genotyp aa -- -- -- --\nniebieskooki (Hen) - genotyp AA -- -- -- -- xx\nwiek (miesiąc) 3 4 5 6\nmasa w kg 0,6 0,8 1,0 1,3\nKrólik tej rasy swoją sylwetką przypomina zająca i stąd też wzięła się jego nazwa zajęczak. Zaznaczyć jednak należy na wstępie, iż królik ten nie został wyhodowany ze skrzyżowania królika z zającem tylko dzięki selekcji i pracy hodowlanej idącej w tym kierunku.\nZajęczak posiada długi tułów, wysoko ustawiony, z podkasanym brzuchem. Głowa mocno osadzona na krótkiej szyi z charakterystycznymi wypukłymi i ciemnobrązowymi oczami. Uszu stojące dobrze owłosione na krawędziach zakończone czarną barwą. Kończyny tylne mocne, długie, ustawione równolegle do tułowia. Dzięki cienkim, długim, prostym i wysoko ustawionym przednim kończynom królik uzyskuje tak charakterystyczną dla tej rasy sylwetkę. Ogon długi, prosty, ustawiony prostopadle do tułowia. Barwa okrywy mahoniowo-brązowa (lisia) z połyskiem w części brzusznej jaśniejsza. W polskim wzoru zajęczak występuje w jednej odmianie barwnej mahoniowo-brązowej. Za granicą wyhodowano później osobniki o barwie: białej, podpalanej czarnej i podpalanej niebieskiej.\nRasa kalifornijska (K) została wyhodowana w Ameryce niedaleko Kalifornii, dzięki temu zawdzięcza swoja nazwę. Stworzył ją hodowca J. Westa przez szereg skomplikowanych krzyżowań międzyrasowych. Materiałem wyjściowym do pracy hodowlanej były rasy: nowozelandzki biały, szynszyl oraz himalajski (inaczej rosyjski po której odziedziczył barwę umaszczenia). Króliki kalifornijskie cechują się bardzo szybkim wzrostem a zarazem dobrym umięśnieniem. Za zaletę tej rasy uważa się stosunkowo nieduże zużycie paszy na jednostkę przyrostu oraz niewielkie wymagania co do jakości paszy. Ta ostatnia cecha spowodowała, że królik ten jest często hodowany nie tylko na fermach, ale również w przydomowych hodowlach.\nRasa ta znana również pod nazwami "srebrzysty duży", i "srebrzysty szampański" została wytworzona we Francji około 1730 r. Odznacza się harmonijną budową ciała, tułowiem walcowatym i dobrze umięśnionym.\nOsobniki dorosłe osiągają masę ciała około 4,5 kg. Uszy mają stojące, mięsiste, średnio długie, o wyraźnie zaokrąglonych końcach; oczy i pazurki brązowe.\nBarwa okrywy włosowej jest srebrzysta (w odmianach jasnej i ciemnej); na głowie i kończynach występują ciemniejsze oznaki. Efekt srebrzystości wywołują białe wierzchołki włosów pokrywowych na tle popielato-niebieskiego podszycia. Cecha ta może występować w połączeniu z każdym umaszczeniem zasadniczym; rozróżnia się np. króliki czarnosrebrzyste, niebieskosrebrzyste i żółtosrebrzyste. Skóry stanowią cenny surowiec futrzarski.\nKróliki tej rasy odznaczają się wysokimi wskaźnikami użytkowości rzeźnej. Udział mięsa w tuszce wynosi ponad 82%. Używane są do produkcji materiału rzeźnego będą też do krzyżówek międzyrasowych.\nSpośród wielu różnorodnych ras królików możemy wyróżnić tak zwanego królika belgijskiego. Jest to rasa zaliczana do grona dużych królików, a dorosłe zwierzę jest w stanie osiągnąć wagę nawet do około dziesięciu kilogramów. Królik belgijski może być oczywiście hodowany w warunkach domowych, chociaż ze względu na swoje dość duże rozmiary, jest o wiele rzadziej wybierany niż inne domowe króliki dla dzieci.\nKrólik belgijski odznacza się przede wszystkim prostym ogonem, dość szeroką głową, osadzoną na krótkiej szyi oraz tułowiem o długości sięgającej do około siedemdziesięciu centymetrów. Zwierzę to najczęściej jest barwy ciemnoszarej, chociaż można się również zetknąć z królikami belgijskimi posiadającymi brązowawy odcień sierści.\ndługo już pisałam o kotach teraz zajmę się opisywaniem królików <3\nPaj: jak wiosennie ;) Wielkanoc<3\ntakorzeczeporzeczka: Świetne foremki ;)\nhypothermia †: super ;p zapraszam :)


MEDIA SOLUTIONS GROUP: Hosting - Tworzenie Stron internetowych - Pozycjonowanie Stron WWW - Kampanie Google Adwords\nPodmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest operator Serwisu www.mediasolutionsgroup.pl\nPotrzebujesz niezawodnego hostingu pod stronę internetową wraz z skrzynką pocztową?\nSprawdź nasz hosting! U nas z łatwością utworzysz nielimitowaną ilość skrzynek pocztowych, znajdziesz miejsce na swoją stronę www oraz ...\nW obecnych czasach strona internetowa to dla każdego przedsiębiorcy wizytówka firmy. Dobrze zrobiona strona dobrze wpłynie na wizerunek firmy.\nZaufaj naszym specjalistom ...\nDobrze zrobiona strona www to dopiero 50% sukcesu. Aby do naszej strony docierali potencjalni klienci musimy zaistnieć w najpopularniejszej obecnie wyszukiwarce internetowej GOOGLE.\nMożesz zlecić nam pozycjonowanie swojej strony www...\nWszelkie prawa zastrzeżone Media Solutions Group © / Polityka Plików Cookies\nMediaSolutionsGroup / www.adamrozbicki.pl


Zupa z pokrzywy? Lepsza niż szczaw i mirabelki! - menway.interia.pl\nZupa z pokrzywy? Lepsza niż szczaw i mirabelki!\nZupa z pokrzyw to jedno z najzdrowszych dań polskiej kuchni /123RF/PICSEL\nPoniedziałek, 16 kwietnia (08:57)\nRemineralizująca, przeciwdziałająca anemii, przeciwtrądzikowa. Oprócz tego, że jest pyszna, zupa z pokrzywy ma wiele zalet prozdrowotnych. Wiosną - najlepsza. Główny składnik zupy znajdziemy na spacerze.\nJuż wkrótce na ugorach i nieużytkach w okolicach ludzkich posiadłości (to są rośliny, które "idą" za człowiekiem i rosną tam, gdzie on mieszka) pojawią się pokrzywy. Nie mijajmy ich z obrzydzeniem. Pokrzywa to znakomita, pełna cennych składników roślina, którą można dodać do sałatek albo ugotować z niej wiosenną, zdrową zupę.\nPokrzywa zawiera wiele cennych składników, ważnych w naszej diecie. Jest bogatym źródłem witamin A, C oraz E jak również B1, B2, B3 i B5. Jest również bogata w składniki mineralne, jak wapń, żelazo, potas, magnez, fosfor, selen oraz cynk. Pokrzywa ma także właściwości bakteriobójcze, dlatego w medycynie ludowej jest stosowana w leczeniu trądziku, czyraków, ropni, przyspiesza gojenie się ran.\nDo przygotowania zupy pokrzywowej potrzebujemy: 500 g młodych świeżych liści pokrzywy, 2 l wody, 500 g ziemniaków, 30 ml oliwy z oliwek (najlepiej tłoczona na zimno), 2 łyżki świeżej śmietany, sól morską, pieprz, kromki wiejskiego chleba lub grzanki domowej roboty.\nLiście pokrzyw dokładnie myjemy. W rondlu rozgrzewamy oliwę i dodajemy po chwili liście pokrzyw, pozwalamy im brązowieć przez 2 minuty. Wlewamy wodę, dodajemy sól, następnie ziemniaki obrane i pokrojone w kostkę. Gotujemy zupę przez około 30 minut na małym ogniu, w połowie przykrywając garnek.\nNa koniec dodajemy pieprz, śmietanę. Podajemy gorącą z chlebem lub grzankami.\nUdostępnij Komentuj (14)\nLegia Warszawa - Piast Gliwice 2-0 w meczu 19. kolejki Ekstraklasy\nSerie A. Torino - Juventus Turyn 0-1 w 16. kolejce\nPŚ w bobslejach. Dominacja Niemców w Winterbergu\nPŚ w saneczkarstwie. Siódme miejsce Polaków w Lake Placid\nEuropejskie Nagrody Filmowe 2018: Wielki sukces Polaków!\nBorussia Dortmund – Werder Brema 2-1 w 15. kolejce Bundesligi\nFulham - West Ham 0-2 w Premier League. Fabiański w świetnej formie\nReal Madryt - Rayo Vallecano 1-0 w Primera Division\nGórnik Zabrze - Arka Gdynia 1-1 w meczu 19. kolejce Ekstraklasy\nDrzwi zewnętrzne - Oknoplast Kraków\nZakopane: Sprawdź koncepcję budowy kolei.\nSkórzane paski do zegarków - Swiss.com.pl\nPaski do różnych modeli zegarków - swiss.com.pl


Pisanki i święconki [Agnieszka Bojrakowska-Przeniosło] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00039 003804 20651629 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Agnieszka Bojrakowska-Przeniosło Liczba stron: 64\nISBN: 978-83-7773-288-5 Data wydania: 2011-09-21\nPisanki i święconki Agnieszka Bojrakowska-Przeniosło Copyright © 2014 by Wydawnictwo RM All rights reserved Wydawnictwo RM, 03–808 Warszawa, ul. Mińska 25 rm@rm.com.pl, www.rm.com.pl Żadna część tej pracy nie może być powielana i rozpowszechniana, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny, mechaniczny) włącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na taśmy lub przy użyciu innych systemów, bez pisemnej zgody wydawcy. Wszystkie nazwy handlowe i towarów występujące w niniejszej publikacji są znakami towarowymi zastrzeżonymi lub nazwami zastrzeżonymi odpowiednich firm odnośnych właścicieli. Wydawnictwo RM dołożyło wszelkich starań, aby zapewnić najwyższą jakość tej książce, jednakże nikomu nie udziela żadnej rękojmi ani gwarancji. Wydawnictwo RM nie jest w żadnym przypadku odpowiedzialne za jakąkolwiek szkodę będącą następstwem korzystania z informacji zawartych w niniejszej publikacji, nawet jeśli Wydawnictwo RM zostało zawiadomione o możliwości wystąpienia szkód. ISBN 978-83-7243-818-8 ISBN 978-83-7773-288-5 (e-Pub) ISBN 978-83-7773-289-2 (mobi) Redaktor prowadzący: Justyna Mrowiec Redakcja: Marta Stefańska-Parafiniuk Korekta: Justyna Mrowiec Projekt graficzny książki i okładki: Grażyna Jędrzejec Opracowanie wersji elektronicznej: Marcin Fabijański Weryfikacja wersji elektronicznej: Justyna Mrowiec W razie trudności z zakupem tej książki prosimy o kontakt z wydawnictwem: rm@rm.com.pl\nSpis treści Wstęp Zdobienie wydmuszek Pisanki Ażurowe Koszyczek Kurczaczek Kwiatki na srebrze Otulona mchem Cekinowe Różane Papierowe ślimaczki Skorupkowe Sznurkowe Tęczowe W kolorach tęczy W brokacie W koronkach W plamki Wydzierankowa pisanka Z drewnianymi ozdobami W wiosennych kwiatach Z perełkami W pajęczynie Koszyczki Koszyczek z piórkami Koszyczek z falbanką Koszyczek z gałązkami Koszyczek z tulipanami\nWSTĘP Na Wielkanoc nie może zabraknąć jajek, które są symbolem odradzającego się życia. Pięknie pomalowane i ozdobione królują na wielkanocnym stole. Tradycja ozdabiania jaj sięga daleko wstecz, jeszcze przed erę chrześcijaństwa. Już starożytni Persowie malowali jaja, a od nich tę tradycję przejęli Rzymianie oraz Grecy. W Polsce najstarsza pisanka pochodzi z X wieku. W tej książce chciałam pokazać nieco inne możliwości dekoracji pisanek – dalekie od tych tradycyjnych. Są tu proste projekty, które każde dziecko może samo wykonać, oraz trochę trudniejsze wzory, wymagające więcej czasu i precyzji. Własnoręcznie wykonane pisanki będą wyjątkową ozdobą stołu podczas świątecznej uroczystości, a także mogą stać się wartościowym i oryginalnym prezentem dla przyjaciół i rodziny. Agnieszka Bojrakowska-Przeniosło\nZdobienie wydmuszek Najłatwiej wykonuje się pisanki na jajkach ugotowanych na twardo, gdyż są mocniejsze i podczas dekorowania się nie potłuką. Jednak takich pisanek nie przechowamy zbyt długo. Dlatego warto skorzystać z innego sposobu przygotowania pisanek, polegającego na wykorzystaniu wydmuszek. Choć są delikatniejsze i podczas zdobienia ich trzeba bardziej uważać, by nie pękły, to odpowiednio przechowywane przetrwają nawet kilka lat. Wydmuszkę szykujemy w bardzo prosty sposób. Skorupkę jajka dokładnie myjemy, a następnie po obu stronach jajka (u góry i na dole) robimy małe otworki. Do tego celu używamy grubszej igły lub innego ostrego narzędzia. Po wykonaniu dziurek wydmuchujemy ze skorupki całą zawartość. Gdy wydmuszka jest już pusta, strzykawką wstrzykujemy do niej troszkę wody. Następnie, zakrywając palcami otworki, delikatnie potrząsamy wydmuszką, by dokładnie umyć ją od wewnątrz. Ponownie wydmuchujemy zawartość wydmuszki i pozostawiamy do wyschnięcia. Dawniej do barwienia jaj używano naturalnych barwników roślinnych. Gotowano jajka w łupinach cebuli, korze dębowej lub olchy, a także w kwiatach malwy, soku z młodej trawy lub zboża. Piękne efekty otrzymywano również, zanurzając jaja w soku z buraków, czarnego bzu lub jagód. Dziś, by zabarwić pisanki, stosuje się różnokolorowe barwniki chemiczne rozpuszczone w gorącej wodzie. Do zdobienia jajek można użyć także: kolorowych papierów, serwetek, tasiemek, farb, koralików, brokatów, nici do wyszywania. To zależy od naszej inwencji twórczej. Inspiracją może być wszystko... obrazek, widok za oknem, a nawet opowieść o tradycjach świątecznych.\nPotrzebne materiały: • wydmuszka • minigrawerka • konturówka do malowania na szkle • ołówek\n1. Na czystej wydmuszce rysujemy ołówkiem wybrany wzór. Wydmuszka powinna być z jajka kaczego lub gęsiego. Wydmuszka z jaja kurzego nie nadaje się do tworzenia ażurowych pisanek, ponieważ jest za delikatna i połamałaby się w trakcie pracy. 2. Minigrawerką wycinamy w skorupce otworki zgodnie z narysowanym wzorem. Czynność tę wykonujemy bardzo ostrożnie, uważając, by wydmuszka nie pękła. 3. Gdy wzór jest już gotowy, usuwamy z wydmuszki powstały przy grawerowaniu pyłek. Następnie miedzianą konturówką do malowania na szkle ozdabiamy skorupkę na brzegach wyciętego wzoru. Pozostawiamy do wyschnięcia. Musimy pamiętać, że praca malowana konturówką potrzebuje kilku godzin, by wyschnąć całkowicie. Dlatego jednego dnia malujemy połowę pisanki i pozostawiamy do wyschnięcia. Następnego dnia ozdabiamy drugą połowę wydmuszki i ponownie czekamy, aż wyschnie.\nPotrzebne materiały: • barwnik do pisanek • wydmuszka • ołówek • zielona, brązowa i biała farba • brązowa mulina • kawałek białej koronki • klej • motywy z taśmy dekoracyjnej (kaczuszki i kokardki) • pędzelek • nożyczki\n1. Przygotowaną czystą wydmuszkę barwimy na wybrany kolor, postępując zgodnie z przepisem na opakowaniu barwnika. 2. Na wysokości mniej więcej jednej trzeciej pisanki, patrząc od dołu, zakreślamy ołówkiem na skorupce linię wokół jajka. 3. Powyżej zaznaczonej linii zieloną farbą malujemy trawkę, a brązową i białą – bazie. Wydmuszkę pozostawiamy do wyschnięcia. 4. Na spód wydmuszki nanosimy odrobinę kleju. Koniec brązowej muliny zwijamy w palcach, tworząc „ślimaczek”. Następnie przyklejamy go do wydmuszki. 5. Po chwili, gdy klej „złapie”, również na pozostałą część wydmuszki nanosimy klej i owijamy mulinę wokół pisanki, zaczynając od przyklejonego już „ślimaczka”. Dokładnie oklejamy wydmuszkę muliną aż do zaznaczonej ołówkiem linii, czyli do miejsca, w którym zaczyna się namalowana trawa. W ten sposób dół koszyczka jest już gotowy. 6. Brązową mulinę tniemy na trzy kawałki równej długości. Łączymy je i przyklejamy z jednej strony powstałego wcześniej koszyczka. Luźne końce muliny przekładamy nad wydmuszką i przyklejamy z drugiej strony koszyczka. W ten sposób otrzymujemy rączkę koszyczka. 7. Wokół brzegu koszyczka przyklejamy koronkę. 8. Koszyczek dekorujemy za pomocą małych kokardek wyciętych z taśmy dekoracyjnej, przyklejając je po obu stronach koszyczka w miejscach umocowania rączki. 9. Na namalowanej trawie przyklejamy kaczuszki wycięte z taśmy dekoracyjnej.\n


Yusef Komunyakaa laureatem Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Zbigniewa Herberta 2021 – Fundacja Herberta\nStrona główna>Yusef Komunyakaa laureatem Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Zbigniewa Herberta 2021\nFundacja im. Zbigniewa Herberta ogłosiła laureata Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Zbigniewa Herberta 2021. Uhonorowano nią Yusefa Komunyakę, Afroamerykanina mieszkającego w Stanach Zjednoczonych, weterana wojny w Wietnamie, poetę inspirującego się jazzem i bluesem. Partnerem strategicznym Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Zbigniewa Herberta jest Fundacja PZU.\n„Podobnie jak Zbigniew Herbert, Komunyakaa jest awangardowym klasykiem, nigdy nie zapominającym o etyce, o »tablicach wartości«. Jego dzieło, charakteryzujące się unikalnym kunsztem poetyckim, można odczytywać jako trwające całe życie poszukiwanie pokoju, wolności\ni sprawiedliwości społecznej” – podkreślał inny członek Jury, Edward Hirsch, amerykański poeta i eseista.\n„W roku akademickim 1970/1971 razem z Herbertem mieszkaliśmy w Pasadenie, mój mąż wykładał na tamtejszym California State College, opowiadał amerykańskim studentom o Rimbaudzie i Rilkem. Sam pracował nad tomem »Pan Cogito«, którego bohater przypadł do serca tegorocznemu laureatowi Nagrody. Choć Herbert interesował się przede wszystkim kulturą europejską, to oczywiście dostrzegał tragiczny los Afroamerykanów, instynktownie opowiadał się po stronie, jak mówił, »poniżonych i bitych«. Jestem pewna, że cieszyłby się dzisiaj, że Nagroda jego imienia przypada przedstawicielowi tej właśnie kultury, dopiero współcześnie uzyskującej pełnię swoich praw” – wspominała Katarzyna Herbert, wdowa po poecie i założycielka Fundacji.\n„Zbigniew Herbert powiedział kiedyś, że interesują go szczególnie te narody czy nacje, którym się »nie powiodło w historii”, dodając na temat Polaków: »nam się też przecież niespecjalnie udawało«. Cenił wolność, heroiczne dążenie do jej obrony czy zdobycia, myślę więc,\nże opowiedziałby się za przyznaniem nagrody właśnie Yusefowi Komunyace. Do tego wyboru pasowałaby zresztą ocena, jaką wystawił współczesnej sobie poezji amerykańskiej, mówiąc, że jest ona »maksymalistyczna, odważna, próbuje dać odpowiedź na zagadnienia nękające człowieka współczesnego«” – podsumowywał Andrzej Franaszek, sekretarz Nagrody, autor dwutomowej książki „Herbert. Biografia”.\nLaureata wskazało Jury, w skład którego weszli poeci, eseiści, tłumacze i wydawcy: Jurij Andruchowycz (Ukraina), Edward Hirsch (USA), Michael Krüger (Niemcy), Mercedes Montany (Hiszpania) oraz Tomasz Różycki (Polska).


Depresja Depresja inaczej zaburzenia depresyjne - Zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem. - ppt video online pobierz\nOpublikowałGenowefa Makulski Został zmieniony 7 lat temu\nPrezentacja na temat: "Depresja Depresja inaczej zaburzenia depresyjne - Zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem."— Zapis prezentacji:\n1 Depresja Depresja inaczej zaburzenia depresyjne - Zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.\n2 Typy depresji: Depresja epizodyczna (epizody depresyjne – trwa krócej niż dwa lata i charakteryzuje się wyraźnym początkiem; Zaburzenia depresyjne nawracające – powtarzające się epizody depresji bez objawów wzmożonego nastroju i zwiększonej energii w przeszłości depresja endogenna – uwarunkowana biologicznie, typowa; ostrzejsza w przebiegu od egzogennej; depresja duża, epizod depresyjny o znacznym nasileniu; depresja egzogenna (depresja reaktywna) – poprzedzona stresującym zdarzeniem. Niektórzy badacze twierdzą, iż w rzeczywistości jest to ta sama depresja jednobiegunowa, a powyższy podział tak naprawdę odzwierciedla podział na depresję ostrą i łagodną. Depresja przewlekła – trwa co najmniej dwa lata, a remisja nie trwa dłużej niż dwa miesiące. Depresja poschizofreniczna – przejawia się w epizodzie depresyjnym po psychozie schizofrenicznej. Objawy schizofreniczne występują, lecz nie dominują już w obrazie klinicznym.\n3 Występowanie depresji\nOkoło 10% populacji cierpi na depresję. Choć najczęściej ujawnia się pomiędzy 15 a 30. rokiem życia, zachorować mogą także dzieci i osoby w podeszłym wieku. Wskazuje się na dwa szczyty zachorowania na depresję: pierwszy około 30 lat a drugi około 60 lat. Około 25% epizodów trwa krócej niż jeden miesiąc. 50% ustępuje przed upływem trzech miesięcy. Depresja ma skłonność do nawrotów. 75% chorych zachoruje ponownie w ciągu 2 lat od wyleczenia poprzedniego epizodu. Na depresję częściej chorują kobiety niż mężczyźni, zwykle rozwija się ona później niż choroba afektywna dwubiegunowa. Około 15% pacjentów z ciężką depresją umiera wskutek samobójstwa, 20-60% chorych na depresję próbuje sobie odebrać życie, 40-80% ma myśli samobójcze.\n4 Kryteria Kryteria diagnostyczne.\nWedług klasyfikacji ICD-10, aby stwierdzić występowanie epizodu depresyjnego, muszą występować przez co najmniej dwa tygodnie najmniej dwa z trzech poniższych objawów: - obniżenie nastroju, - utrata zainteresowań i anhedonia, - mniejsza energia lub wytrzymałość na zmęczenie, - oraz dwa lub więcej objawów takich jak: - trudności w skupieniu uwagi, - obniżenie samooceny, - odczuwanie winy, czucie się bezwartościowym, - pesymistyczne postrzeganie przyszłych wydarzeń, - myśli bądź zachowania suicydalne lub zachowania autoagresywne, - problemy ze snem, - zmniejszenie apetytu.\n5 Czy depresja jest pomocna ?\nDepresja jako dostosowanie. Szacuje się, że około 30-50% ludzi cierpiało w swoim życiu na zaburzenia depresyjne, a największe ryzyko ich wystąpienia jest wśród młodych. Sugeruje to, że depresja jest formą dostosowania, pozwalającą skupić się na rozmyślaniu nad złożonymi problemami życiowymi. Ludzie w depresji myślą bardziej analitycznie, a takie objawy depresji jak izolowanie się czy utrata odczuwania przyjemności zmniejszają możliwości rozproszenia uwagi.\n6 Leczenie depresji Leczenie depresji.\nLeczenie depresji powinno odbywać się pod okiem specjalisty psychiatry, czasem może to być specjalista neurolog. Najważniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa chorego, w tym zapobieżenie ewentualnej próbie samobójczej. Niektóre leki, działając silniej aktywizująco mogą spowodować "odhamowanie" chorego przed wyrównaniem nastroju i poważne ryzyko targnięcia się chorego na własne życie. Zatem w wielu przypadkach depresji zalecana jest hospitalizacja, często nie dłuższa niż kilkanaście dni, która pomaga też w doborze leków i wielkości dawki. Przed podjęciem właściwego leczenia przeciwdepresyjnego lekarz zazwyczaj zaleca badania ogólne, aby wstępnie wykluczyć inne przyczyny.\n7 Ja nie mam depresji a ty?! Wykonał artek Hajduk\nPobierz ppt "Depresja Depresja inaczej zaburzenia depresyjne - Zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem."


Ziemniaczane kotleciki z kapustą. Aromatyczne Aloo Tikki >> vito gryzie\nhabronema in horses ivermectin ivexterm tabletas 6 mg para que sirve ivermectin for lice reviews ivermectina tabletas sirve para los piojos does ivermectin 1% kill fleas ivermectin tablets 3mg\nDzisiejszy przepis inspirowany jest kuchnią hinduską, a dokładnie aloo tikki. Kilka razy zdarzyło mi się próbować tych aromatycznych kotlecików, na różnego rodzaju ulicznych festynach w Hadze.\nTikki to popularna północnych Indiach przekąska przygotowywana z ziemniaków i dużej ilości aromatycznych przypraw. Ziemniaczane kotleciki [ czyli po hindusku kotlety ] najczęściej podawane są z mango chutney lub sosami na bazie jogurtu.\nDanie jest bardzo proste do zrobienia, a dodatek świeżo startej kapusty nadaje mu przyjemnej chrupkości. Spora porcja kuminu, kolendry, gorczycy i garam masala sprawia, że ziemniaczane kotleciki są super aromatyczne i naprawdę ciężko się im oprzeć!\nTakie ziemniaczane kotleciki to nie tylko świetna przekąska ale też znakomite lunchowo-brunchowe danie, podane w towarzystwie sałatki.\nZasięgnęłam języka u znajomej z Indii, odnośnie przygotowania kotlecików. Okazało się, że dodatki do tikki różnią się wraz z rejonem, gdzie są przygotowywane.\nBardzo ważne jest natomiast schłodzenie gotowych kotlecików przed smażeniem. Zapobiega to ich rozpadaniu się.\nSkładniki 40 min + godz chłodzenia 8 sztuk\nszklanka drobno poszatkowanej kapusty, u mnie włoska\ngarść poszatkowanej natki pietruszki lub kolendry\nZiemniaki ugotuj w łupinach, najlepiej na parze. Odstaw, aby przestygły i obierz ze skórki\nNasiona kolendry, gorczycy i kuminu podpraż na suchej patelni. Gdy zaczną intensywnie pachnieć przesyp do moździerza i rozetrzyj na proszek [ jeśli nie masz moździerza, użyj młynka do kawy albo przełóż nasiona do woreczka lub między arkusze papieru i roztłucz dnem garnka, możesz też oczywiście dodać przyprawy już w zmielonej wersji – świeżo uprażone są po prostu bardziej aromatyczne ]\nWymieszaj ziemniaki z kapustą, pietruszką/kolendrą i wszystkimi przyprawami. Dopraw do smaku solą. Podziel na 8 części i uformuj kotleciki. Tak przygotowane ułóż na talerzu, nakryj i wstaw do lodówki na co najmniej godzinę\nSmaż na rozgrzanym oleju, kilka minut z każdej strony, aż będą rumiane i chrupiące. Po usmażeniu przełóż na papierowy ręcznik, aby pozbyć się nadmiaru tłuszczu\nPodawaj gorące z sałatką lub sosami\nZamiast włoskiej możesz użyć białej lub czerwonej kapusty. Ziemniaczane kotleciki dobrze smakują też zielonym groszkiem.\nGotowe przechowuj w lodówce, w zamknięty pojemniku do 3 dni. Odgrzewaj na suchej patelni lub w piekarniku, chociaż zimne też są smaczne.\nWartość odżywcza | 1 kotlecik\nWartość energetyczna 68.8 kcal | Węglowodany 10.2 g | Białko 1.6 g | Tłuszcz 2.8 g\nbez glutenu garam masala kapusta ziemniaki\nPrevious postWytrawna tarta z pieczarkami i czosnkiem niedźwiedzim\nNext postPesto z czosnku niedźwiedziego


Opłata legalizacyjna musi być wniesiona w całości : Czasopisma C.H.Beck\nOpłata legalizacyjna musi być wniesiona w całości\nZgodnie z prawomocnym wyrokiem NSA z 23.4.2013 r. (II FSK 113/12) nie można umorzyć, ani rozłożyć na części opłaty legalizacyjnej wniesionej w zamian za uniknięcie rozbiórki samowoli budowlanej. Zdaniem organu do nielegalnie wzniesionych nieruchomości nie można bowiem stosować przepisów podatkowych odnoszących się do ulg w spłacie zobowiązań wobec urzędu skarbowego.\nPrzywoływany wyrok został wydany w sprawie dotyczącej podatnika, na którego nadzór budowlany nałożył obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 tys. zł za nielegalne rozpoczęcie budowy domu. Ponieważ kwota ta znacznie przewyższała możliwości podatnika, zwrócił się on do wojewody z wnioskiem o umorzenie opłaty. Wnosząc tę prośbę mężczyzna powoływał się na fakt, że przepisy Prawa budowlanego odsyłają do Ordynacji podatkowej, która z kolei przewiduje możliwość zastosowania ulg. Jednak zakres ich stosowania jest niejednoznaczny. Zależy on od uznania, czy w danej sprawie zaistniał ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny.\nPodatnik, chcąc udowodnić swoją trudną sytuację materialną, składając wniosek przedłożył dokumenty określające jego dochody i wydatki. Przedstawił również zarobki osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, a także określające ich stan zdrowia. Pomimo takiego udokumentowania sprawy wniosek podatnika spotkał się z odmową. Wojewoda stwierdził, że w jego sprawie nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności. Podobną opinię wydał Minister Finansów.\nMężczyzna skierował sprawę do sądu. Co prawda WSA w Warszawie uchylił wcześniejsze decyzje, ale NSA dopatrzył się wielu błędów na wcześniejszych etapach postępowania. Organ ten uznał, że już na samym początku sporu wojewoda powinien był odmówić podatnikowi. Sąd wytłumaczył, że gdyby w zaistniałej sytuacji dopuszczono zastosowanie ulgi, byłoby to sprzeczne z samą istotą wprowadzenia opłaty legalizacyjnej. Ma ona bowiem stanowić swoistą rekompensatę za nielegalnie wybudowaną nieruchomość. Jeśli zostanie ona wniesiona, nie zostanie spełniony warunek dopuszczający zachowanie budowli i będzie ona musiała zostać rozebrana. Opłata legalizacyjna musi zatem zostać wniesiona i to jednorazowo w całości. Obowiązujące prawo nie przewiduje innego rozwiązania.


”On cię przeprowadzi” - Mateusz Wyrwich - Portal OPOKA\nŚw. Faustyna Kowalska i jej spowiednik\nOjciec Józef Andrasz, jezuita, był spowiednikiem św. Siostry Faustyny. Jego postać nie jest jednak tak znana, jak innego jej spowiednika — ks. Michała Sopoćki\n„(...) Z tą samą prostotą i zaufaniem mów do ojca Andrasza, jako mówisz do mnie” (215). „Córko moja, niech cię nic nie przeraża ani miesza, zachowuj głęboki spokój, wszystko jest w ręku moim, dam ci zrozumienie wszystkiego przez usta ojca Andrasza. Bądź jak dziecko wobec niego” (219). Kilkadziesiąt stron dalej „Boża sekretarka” tak pisała w „Dzienniczku” o o. Józefie: „Dziś byłam u spowiedzi u ojca Andrasza, u tego kapłana, który ma wielkiego ducha Bożego, który mi rozwiązał skrzydła do lotu — do największych wyżyn. Uspokoił mnie we wszystkim i każe mi wierzyć w Opatrzność Bożą — ufaj i idź śmiało. — Po tej spowiedzi udzieliła mi się dziwna moc Boża. Ojciec kładł nacisk, abym była wierna łasce Bożej, i powiedział: Jeżeli nadal zachowasz tę prostotę i posłuszeństwo, to nic ci się złego nie stanie. Ufaj Bogu, na dobrej drodze jesteś i w dobrych rękach jesteś — w Bożych rękach” (257). „Dziś ujrzałam ojca Andrasza w postawie klęczącej zatopionego w modlitwie i nagle stanął Jezus przy nim i wyciągnął obie ręce nad głową jego i rzekł do mnie: On cię przeprowadzi, nie lękaj się” (712).\nTe kilka niemal encyklopedycznych zdań pokazuje, jak bardzo aktywnym kapłanem był o. Andrasz. Więcej warto przeczytać w znakomitej biografii o. Andrasza, napisanej przed 5 laty przez jego konfratra, profesora historii o. Józefa Cieślaka — „Kierownik duchowy św. Faustyny”. O działalności jezuickiego kapłana można się również nieco dowiedzieć ze wspomnianej na początku książki, napisanej przez samego o. Andrasza, a poświęconej Miłosierdziu Bożemu. Wydano ją w ubiegłym roku, po blisko 70 latach od jej powstania. Dzięki niej można poznać wiele mniej znanych szczegółów z życia świętej. O. Andrasz oraz współsiostry Faustyny zbierali na bieżąco świadectwa od jej bliskich — rodziny, sąsiadów.\nDziś nazwisko spowiednika św. Faustyny pojawia się coraz częściej w mediach. Przede wszystkim na łamach prasy katolickiej. Organizowane są też sesje naukowe i konferencje poświęcone temu wyjątkowemu kapłanowi. Zasługa w tym niemała ojców jezuitów, ale i świeckich. Wielkim jego popularyzatorem jest nowosądecki przedsiębiorca Czesław Bogdański, od lat aktywnie propagujący w kraju i za granicą postać o. Andrasza. Jego marzeniem jest beatyfikacja, a później kanonizacja tego niezwykłego kapłana, urodzonego na ziemi sądeckiej. Początek zainteresowania przedsiębiorcy o. Andraszem nastąpił w Medjugorie, choć — jak mówi — „mieliśmy tego wielkiego spowiednika tuż pod ręką”. Najpierw jednak Czesław Bogdański wraz z małżonką i rodziną przyłączyli się do modlitw za kapłanów. Później przyszedł czas na lekturę „Dzienniczka”. Tu często pojawiało się nazwisko jezuity — o. Józefa. Zaintersował się nim tym bardziej, że pochodził on z pobliskiej wioski jego przodków. Z czasem spowiednik stał się dla przedsiębiorcy symbolem i wzorcem posługi kapłańskiej.\n— Ale myślę, że wszystko zaczęło się jeszcze w Mystkowie, nieopodal Nowego Sącza — mówi Czesław Bogdański. — Tam właśnie rodziny moich pradziadków i dziadków poświęcały się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, tam chodziłem jako dziecko do kościoła. Tam, gdzieś w tle, podczas rozmów bliskich pojawiała się postać o. Andrasza. Kiedy w latach 80. ubiegłego wieku chodziłem do szkoły średniej w Nowym Sączu, lekcje religii prowadzili jezuici. Zapewne więc i oni wspominali o swoim współbracie. Ale tak świadomie zauważyliśmy o. Józefa i w niego „wsiąknęliśmy” po wizycie w Medjugorie. Później ułożyliśmy z gronem znajomych „Modlitwę do Boga Ojca Miłosiernego o wyniesienie do chwały ołtarzy o. Józefa Andrasza i udzielenie przez jego pośrednictwo potrzebnych łask”. Modlitwa otrzymała imprimatur Kurii w Tarnowie. To olbrzymia radość, bo o. Andrasz jest dla nas takim żywym świętym. Nie tylko tym „przywoływanym”, którego modlitwy leżą gdzieś na półce. Jest stąd i dlatego ciągle przywołujemy jego wstawiennictwa — mówi Czesław Bogdański.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: świętość Jezuici spowiednik Siostra Faustyna miłosierdzie Boże Faustyna Kowalska Dzienniczek WAM Józef Andrasz Czesław Bogdański


Juvederm Vollure zatwierdzony przez FDA - Dermatologia – Termedia\nJuvederm Vollure zatwierdzony przez FDA\nAutor: Alicja Kostecka |Data: 28.03.2017\nFDA zatwierdziła kwas hialuronowy Juvederm Vollure XC stosowany do korekcji zmarszczek twarzy.\nBadania kliniczne prowadzone w USA potwierdziły, że u 59% pacjentów poddanych zabiegom korekcji zmarszczek przy pomocy Juvederm Vollure XC wystąpiła wyraźna korekcja zmarszczek, która utrzymywała się w ciągu 18 miesięcy, a 82% pacjentów było usatysfakcjonowanych w ciągu 6 miesięcy po zabiegu.\nNajczęstsze działania niepożądane, jakie zaobserwowano w badaniach klinicznych dotyczyły miejscowych reakcji – obrzęk, zaczerwienienie, ból, swędzenie w miejscu wstrzyknięcia preparatu. Większość z nich ustępowała w ciągu tygodnia.\nJednym z zagrożeń z użyciem tego preparatu jest niezamierzone wstrzyknięcie do naczynia krwionośnego i -choć występuje to rzadko, komplikacje mogą być poważne i trwałe. Powikłania mogą dotyczyć zaburzeń widzenia, ślepoty, udaru, tymczasowych strupów lub trwałych blizn.\nProdukt będzie dostępny na rynku amerykańskim od kwietnia 2017 roku, wcześniej, bo w 2013 roku jako Juvéderm Volift, został zatwierdzony przez Europejską Agencję Leków.


Średnia penetracja (PP/APCR)\nŚrednie uszkodzenia na pocisk\nŚrednia penetracja (PP/HEAT)\nMimo że jego nazwa zawiera skrót od legendarnego IS, komponenty tego czołgu przywodzą na myśl raczej KV-3, który, podobnie jak IS-2-II, był wyposażony w 100 mm działo. Chociaż IS-2-II nie zadaje wielkich uszkodzeń, jest wszechstronnym pojazdem, wspaniale nadającym się do treningu. W dodatku wygodnie strzela się z jego 100 mm dział, co pozwoli Wam na szybsze opanowanie ich mechaniki. Przygotowanie do strzału zajmie Wam mniej czasu, a kara po podwójnym strzale zostanie pomniejszona.\nZ tym czołgiem możesz wypróbować wszystkie trzy tryby ostrzału—cykliczny, sekwencyjny oraz podwójny. Pamiętając, że jest to etap przejściowy do nowej gałęzi, dobrze jest poćwiczyć strzelanie w trybie cyklicznym (standardowym) , aby przyzwyczaić się do pewnych niuansów wynikających z posiadania dwóch dział na swoim pojeździe. Przyjrzyjmy się ich mechanice.\nKiedy chcecie strzelić w przeciwnika, wystarczy wycelować i strzelić, tak jak w standardowym czołgu. Po strzale, aktywne, powiedzmy, że lewe, działo zaczyna przeładowywać. Drugie (prawe działo) staje się wtedy aktywne. Kiedy załadowywane jest lewe działo, oddaj strzał prawym. Następnie prawe działo zaczyna przeładunek, lewe ponownie staje się aktywne i cykl zostaje odnowiony. Zasady ostrzału są takie same jak w każdym innym czołgu, z wyjątkiem dodatkowego ruchu kamery celującej.\nMożliwość zadania druzgocącego podwójnego strzału jest budująca, ale nie zapomnijcie, że ST-II szczyci się trzema trybami ostrzału,podobnie, jak pozostałe dwa czołgi. Przyjrzyjmy się teraz mechanice podwójnego strzału.\nPo podwójnym strzale oba działa są zablokowane na kilka sekund,podczas których nie mogą ani strzelać, ani się ładować. Kiedy działa stają się dostępne, kolejno się ładują. Po załadowaniu obu dział, ponownie można oddać podwójny strzał. Nie istnieje limit dla liczb podwójnych strzałów, które możecie oddać.\nZałoga wszystkich dwudziałowych pojazdów składa się z pięciu członków, włącznie z dwoma ładowniczymi :


Przygotuj się na PoE z Testerami do Certyfikacji Okablowania Fluke Networks\nW okresie od 1 września do 15 grudnia 2020 r. możesz skorzystać z następujących OFERT PROMOCYJNYCH: Kup analizator DSX2‐5000 lub DSX2‐8000 CableAnalyzer™ i zostaw w rozliczeniu swój stary tester do certyfikacji, aby uzyskać...[więcej]\nKup FLUKE otrzymasz dodatkowe urządzenie FLUKE GRATIS!\nTeraz bardziej niż kiedykolwiek zasługujesz na coś więcej. Niezależnie od tego, czy instalujesz nową instalację kablową, konserwujesz okablowanie czy też rozwiązujesz trudne problemy, oferujemy Ci wsparcie. Możesz polegać na...[więcej]\nWyświetla nowości od 15 do 21 ze wszystkich 41


Wrocław: Agencja Nieruchomości Rolnych zarobiła ponad 2 mln zł na terenach inwestycyjnych - terenyinwestycyjne.info\nWrocław: Agencja Nieruchomości Rolnych zarobiła ponad 2 mln zł na terenach inwestycyjnych\nW marcu Oddział Terenowy ANR we Wrocławiu sprzedał nieruchomości inwestycyjne o łącznej powierzchni prawie 0,6 ha na wrocławskich Krzykach za ponad 2,32 mln zł.\nW połowie marca OT ANR we Wrocławiu sprzedał pierwszą część kompleksu działek budowlanych we wrocławskiej dzielnicy Krzyki na osiedlu Wojszyce. Działkę o powierzchni 724 mkw. nabywca wylicytował za 269,1 tys. zł. Natomiast 2 tygodnie później w przetargu wyłoniono nabywcę działki o powierzchni 5084 mkw., za którą nowy właściciel zapłacił ponad 2,05 mln zł. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki te, będące częścią kompleksu o łącznej powierzchni 5 ha, przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zieleń parkową.\nWrocławski Oddział Terenowy Agencji przygotowuje do sprzedaży kolejne działki inwestycyjne w południowej części Wrocławia. Obecnie na terenie o powierzchni ok. 3,7 ha przygotowanych jest już 37 działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Areały tych działek wynoszą od 7 do 13 arów. Gotowa do sprzedaży jest także działka przy drodze wojewódzkiej nr 395, która w planie zagospodarowania przeznaczona jest m.in. pod usługi hotelarskie.


CONCOR COR 5 mg - 56 tabl. ( import ) | Apteka Melissa\nCONCOR COR 5 mg - 56...\nCONCOR COR 5 mg - 56 tabl. ( import )\nCena jednostkowa: 4,82 zł za 10 tabletek\nSubstancją czynną preparatu Concor Cor jest bisoprolol. Jest to substancja należąca do grupy leków zwanych beta-blokerami. Działanie tych leków polega na zablokowaniu pewnego typu receptorów, nazywanych receptorami adrenergicznymi typu beta. Działanie bisoprololu, podobnie jak innych leków z tej grupy, prowadzi do zmniejszenia częstotliwości rytmu serca i siły jego skurczu oraz do obniżenia ciśnienia tętniczego. Preparaty z tej grupy stosowane są jako leki przeciwnadciśnieniowe oraz w leczeniu chorób układu sercowo–naczyniowego. Bisoprolol ma działanie selektywne w stosunku do receptorów beta 1, co między innymi oznacza, że zwykle nie powoduje zwężenia dróg oddechowych zależnego od receptorów beta 2 zlokalizowanych w mięśniach gładkich oskrzeli. Preparat jest wskazany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca z osłabioną czynnością skurczową lewej komory w skojarzeniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), lekami moczopędnymi oraz, w razie konieczności, z glikozydami naparstnicy.\nBardzo często może wystąpić zmniejszenie czynności serca (bradykardia). Często: nasilenie niewydolności serca, bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, bóle brzucha, uczucie zimna lub drętwienia kończyn, objaw Raynauda, nasilenie objawów chromania przestankowego, zmęczenie, stan klinicznego zmęczenia i wyczerpania (astenia). Niezbyt często możliwe: niedociśnienie ortostatyczne, nasilenie objawów wcześniej istniejącej niewydolności serca, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, skurcz oskrzeli u chorych na astmę oskrzelową lub chorobę obturacyjną płuc, osłabienie mięśni, kurcze mięśni, niedociśnienie tętnicze, depresja, zaburzenia snu. Rzadko: omdlenia, zmniejszony wypływ łez (jest to szczególnie istotne w przypadku osób noszących soczewki kontaktowe), zaburzenia słuchu, alergiczny nieżyt nosa, reakcje alergiczne (wysypka, świąd, zaczerwienienie), zapalenie wątroby, zwiększenie stężenia trójglicerydów, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT), zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, zespół toczniowy, zaburzenia funkcji seksualnych, koszmary senne, omamy. Bardzo rzadko: ból w klatce piersiowej, zapalenie spojówek, łysienie plackowate, nasilenie objawów łuszczycy, wysypka podobna do łuszczycy.\nPrzechowywać w temp. pokojowej, w miejcu niedostępnym dla dzieci.\nCARVEDILOL 123 RATIO 25 mg - 30 tabletek\nCEROXIM 250 mg - 14 tabletek powlekanych\nCARDILOPIN 10 mg - 30 tabletek\nCO-PRENESSA 8 mg + 2,5 mg - 30 tabletek\nCi, którzy kupili CONCOR COR 5 mg - 56 tabl. ( import ) kupili także:\nDebretin 100 mg - 100 tabl. Na poprawę metabolizmu.\nCONTROLOC 40 mg - 28 tabletek dojelitowych\nEMANERA 20 mg - 28 kapsułek dojelitowych\nPRESTARIUM 5 mg - 30 tabl.