My Imagiland: 3 sposoby na udaną domówkę (WB3)\n3 sposoby na udaną domówkę (WB3)\nOrganizujesz imprezę i boich się, że okaże się klapą? Ze mną nie będziesz miał/a takiego problemu. Pokażę ci 3 sposoby na udaną domówkę :D\n1. Motyw przewodni:\nFajnie jest uruchomić kreatywność i wymyślić motyw przewodni swojej imprezy. Może on być jakikolwiek: hipisi, lata 80'te, disney, bal maskowy, średniowiecze, science- fiction, fantasy...Co tylko przyjdzie ci do głowy. Wszystko podporządkowujemy do tego motywu: przekąski, dekoracje, rozrywkę. I oczywiście na zaproszeniach informujemy gości o tym, że mają się przebrać. To świetny pomysł na rozbawienie gości już na wstępie imprezy. Dlaczego? Można ich zainteresować dekoracjami, przekąskami, zabawami oraz mogą śmiać się nawzajem z własnych przebrań\nBalony i serpentyny to standard. Ale jeśli chcesz się wykazać pomysłowością, to proponuję ci zrobić piniatę . Jak? bardzo prosto.tutaj masz przepis > https://www.youtube.com/watch?v=v9H_-KnowsI\n(zamiast cukierków możesz wsypać tam konfetti :D\nJeśli nie masz ochoty na taką zabawę, możesz zrobić coś innego, np. udekorować pokój lampkami choinkowymi, aby zrobić klimat. Możesz też powymieniać żarówki w lampkach nocnych i w żyrandolu na kolorowe. Albo kupić specjalną, kręcącą się kulę dyskotekową. Wszystko zależy od ciebie.\nOprócz świateł i piniaty proponuję ci zrobienie słomek do napojów z wąsami, a także kanapek powycinanych w różne wzory. Poza tym możesz pozapalać świeczki (tylko uważaj gdzie je zapalasz, by któryś z gości nie podpalił ci domu :p). Albo na przykład zrobić rożki na słodycze które razem ze słodyczami podarujesz gościom na odchodne. Na halloween świeczniki z dyniami lub duchami.\nJeśli jest to impreza w gronie najbliższych przyjaciół, możesz rozwiesić sznurek i na nim poprzyczepiać wasze wspólne zdjęcia.\n+ inne pomysły na imprezę na kanale 5 sposobów na\nJeden z najcięższych tematów podczas przygotowań do imprezy. Bo dekoracje już są, przekąski i motych przewodni też, ale czym zabawić gości. No oczywiście poza tańcem. Można na przykład pobawić się w karaoke na serwisie iSing, obejrzeć film lub zrobić pojedynek taneczny. Fajne są też kalambury, butelka na pytania, karty. Wszystko byle się dobrze bawić!\nI ostatni, bonusowy punkt. Na imprezę przygotuj przede wszystkich dobry humor :D\nTo tyle, do napisania :*\nAutor: Julia Trubacz o 04:15\nEtykiety: Lista, Poradnik, Wyzwanie blogowe\nAKot 11 marca 2015 14:33\n:D wszystko co najważniejsze :)\nMimi.Mami 11 marca 2015 14:44


Wniosek o upadłość – może złożyć osoba prywatna jak i przedsiębiorca. Poznaj ogólne zasady\nW życiu zdarzają się sytuacje losowe, które nas przerastają. Choroba, kalectwo, śmierć bliskich to dramaty osobiste, z których ciężko się podźwignąć. Najgorzej jeśli z powodu pogorszenia poziomu życia nasze obecne zobowiązania staję się niemożliwe do spłaty. Oczywiście w pierwszej kolejności należy porozumieć się z wierzycielami i spróbować polubownie załatwić całą sytuację.\nKiedy zobowiązania przygniatają\nNie zawsze jednak porozumienie się pożyczkodawcami przynosi spodziewane rezultaty. Czasami sytuacja jest tak trudna, że jedynie co pozostaje to złożenie wniosku o upadłość. Wiele osób boi się bankructwa, gdyż kojarzy się im bardzo negatywnie. Jednak w wielu wypadkach to jedyny sposób by pozbyć się zobowiązań i rozpocząć w miarę normalne życie na nowo. Ogłoszenie upadłości wcale nie jest trudne wymaga jedynie odrobiny determinacji.\nWniosek o ogłoszenie bankructwa składa się przed sądem upadłościowym, on po zbadaniu sprawy powołuje syndyka masy upadłościowej. Ten urzędnik gromadzi informacje o całym posiadanym majątku, wycenia go a następnie sprzedaje w celu pokrycia najbardziej pilnych zobowiązań. Następnie dłużnik otrzymuje realne plan spłaty pozostałych zobowiązań, jeśli uda mu się tego dokonać przez 5 lat reszta długów zostaje anulowana.\nGregory: No to mało fajna sprawy gdy ktoś ogłasza bankructwo, mój ojciec musiał to zrobić bo jego firma przestała zarabiać. Cały proces jest trudny z punktu widzenia rodziny, ale koniec końców to dobre rozwiązanie. Dzięki temu mogliśmy wyjść na prostą i pomału zaczęliśmy się na nowo dorabiać, myślę, że czasem odbudujemy cały nas prywatny kapitał.\nNie możesz dodawać nowych komentarzy do tego materiału. torty dla dzieci warszawa http://sukcesja-polska.com/read/8/kupcy-zagraniczni\nLiczba osób, które emigrują do Islandii w celach finansowych nadal rośnie. Polacy szukają stabilizacji życiowej i lepszych warunków pracy, które odnajdują w północnej części Europy. ForexRev.pl https://www.wprost.pl/508329/Polacy-emigruja-by-zbankrutowac


Opóźnione i odwołane pociągi [25.05.2022]. Pociąg nr 77205 relacji Żagań - Forst Lausitz został odwołany | Zduńska Wola Nasze Miasto\nOpóźnione i odwołane pociągi [25.05.2022]. Pociąg nr 77205 relacji Żagań - Forst Lausitz został odwołany\nNewsroom 360 25 maja 2022, 9:31\nZarówno losowe sytuacje, jak i planowane remonty oraz modernizacje taboru i infrastruktury kolejowej, sprawiają, że niektóre pociągi są opóźnione, a niektóre zostają całkowicie odwołane. Pociąg nr 77205 relacji Żagań - Forst Lausitz został odwołany. Obecnie (25.05.2022 09:31) liczba utrudnień czyhających na podróżnych wynosi 34. Zobacz, gdzie i dlaczego aktualnie występują problemy w ruchu kolejowym.\nOpóźnione pociągi, stan na 25.05.2022 09:31\nPociąg INKA relacji Lublin Główny - Warszawa Wschodnia\nNumer pociągu: 21120\nOdjazd ZKA 617 Babimost - ul. Dworcowa 1, przed budynkiem dworca\nPociąg nr 99521 relacji Pruszków - Otwock\nPociąg nr 5400 relacji Gdynia Główna - Gliwice\nPociąg nr 12343 relacji Łódź Kaliska - Skarżysko-Kamienna\nPociąg nr 69224 relacji Kąty Wrocławskie - Wrocław Główny\nZ: Kąty Wrocławskie\nNumer pociągu: 77327\nMateriał oryginalny: Opóźnione i odwołane pociągi [25.05.2022]. Pociąg nr 77205 relacji Żagań - Forst Lausitz został odwołany - Nasze Miasto


Gdzie jest potrzebna wiza? Sprawdź nim wyjedziesz | Beesafe\nStrona główna > Turystyczne > Gdzie jest potrzebna wiza?\nGdzie jest potrzebna wiza?\nDo których krajów nie wjedziesz bez wizy turystycznej?\nWiza turystyczna stanowi zezwolenie na przekroczenie granicy danego kraju przez cudzoziemca. Nie jest ona jednak wymagana wszędzie. Kraje bez wizy, a konkretniej lista państw, do których wjedziemy bez takiego pozwolenia, składa się ze 123 pozycji. Nadal jednak, dziesiątki państw wymagają od nas takiego dokumentu. Gdzie nie wystarczy paszport, a gdzie jest potrzebna wiza?\nCoraz częściej i coraz więcej podróżujemy. Charakteryzuje nas natura globtrotera. Jeśli tylko możemy sobie na to pozwolić, chcemy zwiedzać, podziwiać i eksplorować to, co bardziej lub mniej znane. Coraz chętniej za granicą… Nie jest to trudne i bardzo wymagające, ponieważ na mapie świata znajdziemy kraje bez wizy, czyli takie, do których wjedziemy jedynie z paszportem czy dowodem osobistym. Według raportu Passport Index 2020, Polacy wjadą bez wizy do 123 krajów. W przypadku podróży do 45 państw będzie wymagana wiza wjazdowa kupowana na granicy, a 30 krajów będzie wymagało wizy turystycznej.\nCzytaj także: Wyrobienie paszportu\nWiza: co, gdzie i jak?\nRodzaje wiz: jak wyrobić wizę?\nKraje bez wizy vs. gdzie jest potrzebna wiza?\nKażdego roku, firma Arton Capital opracowuje ranking najsilniejszych paszportów na świecie. W 2020 roku, polskie obywatelstwo znalazło się na 5. miejscu, a to oznacza, że Polakom bardzo łatwo podróżować po świecie. Jeśli posiadasz polski paszport, granice przed Tobą otworzą aż 123 państwa. Z wizą wyrobioną na granicy państwa – lista ta wydłuży się o kolejne 45 pozycji.\nAle czym tak naprawdę jest wiza turystyczna?\nJest to dokument pozwalający na przekroczenie granicy danego kraju.\nTo, czy jest wymagana, uzależnione jest od ustaleń między państwami. Tam, gdzie dopuszczalny jest ruch bezwizowy, bez problemu wjedziesz jedynie z ważnym paszportem. Co istotne, do państw należących do Unii Europejskiej, możesz wjechać z samym dowodem osobistym. Jeśli jednak planujesz podróż do państw, które wymagają wizy, pomyśl o tym wcześniej. Jeśli dane państwo wymaga jedynie wizy wjazdowej, tą często będziesz mógł nabyć na granicy państwa. Niektóre z nich umożliwią Ci także kupno wizy elektronicznej. W innych przypadkach, będziesz musiał udać się do ambasady lub konsulatu docelowego kraju, a na wyrobienie dokumentu czekać nawet kilka tygodni.\nZastanawiasz się jaki rodzaj wizy będzie wymagany w przypadku Twojej podróży? Wszystko tak naprawdę zależy od celu, w jakim wybierasz się za granicę. Wyróżnia się między innymi wizy turystyczne, tranzytowe, biznesowe, pracownicze czy studenckie. Załóżmy jednak, że Polskę opuszczasz jedynie w celach wypoczynkowych – wówczas będziesz potrzebował klasycznej wizy turystycznej, którą jest tak naprawdę najłatwiej otrzymać. Tak, jak wspominaliśmy – w przypadku niektórych państw, będziesz mógł kupić ją na granicy. Wygodnym rozwiązaniem, które pozwoli Ci uniknąć stania w długich, lotniskowych kolejkach, jest zakup wizy elektronicznej.\nW niektórych przypadkach konieczne będzie udanie się do konsulatu czy ambasady. Wcześniej sprawdź jednak, spełnienia jakich formalności wymaga kraj, do którego się wybierasz. Standardowym wymogiem może okazać się paszport ważny co najmniej 6 miesięcy do daty przekroczenia granicy. Niektóre placówki dyplomatyczne mogą wymagać także dowodu posiadania ubezpieczenia turystycznego na czas pobytu w danym kraju. Ten będziesz musiał przedstawić ubiegając się o pozwolenie na pobyt np. w Egipcie, na Kubie czy w Nepalu. W urzędzie będziesz musiał złożyć wniosek wraz ze zdjęciem oraz paszportem, a także dowód wniesienia opłaty konsularnej.\nTo, na jaki czas zostanie wydana wiza zależy od wewnętrznych uregulowań między państwami. Maksymalny czas jednorazowego pobytu w celach turystycznych wynosi 90 dni. Są jednak państwa, które na wizie turystycznej pozwalają jedynie na 30 czy 60-dniowy pobyt.\nPolacy mają ogromne możliwości turystyczne. Zdecydowaną większość na mapie stanowią kraje bez wizy. Ta będzie formalności, bez której jednak nie zwiedzimy kawałka świata. Gdzie wiza turystyczna będzie konieczna? W Europie będzie ona wymagana jedynie w dwóch krajach – na Białorusi i w Rosji. Wyjątek tak naprawdę stanowią kraje afrykańskie, z których prawie każdy nakłada na Polaków obowiązek posiadania wizy. Nieco łatwiej jest nam podróżować do Ameryki Północnej i Południowej czy do Australii, ponieważ tam zdecydowanie mniej krajów nałoży na nas obowiązek wizowy.\nJeśli masz duszę prawdziwego globtrotera i planujesz zwiedzić cały świat, oprócz podstawowych obowiązków związanych z podróżą, powinieneś zaczerpnąć minimum informacji o specyfice danego kraju. Niektóre z nich stawiają bowiem dosyć niecodzienne wymogi, takie jak okazanie wyciągów z konta czy okazanie zaproszenia do danego kraju. Z większymi problemami możesz spotkać się planując nieco ekstremalniejszą podróż np. do Arabii Saudyjskiej – tam, posiadanie w paszporcie izraelskiej pieczęci uniemożliwi Ci przekroczenie granicy.\nWiza stanowi pisemne lub elektroniczne zezwolenie na przekroczenie granicy cudzoziemcowi.\nW 2020 roku, Polacy bez wizy wjadą aż do 123 krajów.\nRodzaj wizy uzależniony jest od celu podróży. Wyróżnia się m.in. wizy tranzytowe, turystyczne, pracownicze czy studenckie.\nMaksymalny czas jednorazowego pobytu na wizie wynosi 30, 60 albo 90 dni – w zależności od kraju.\nPrzeczytaj więcej na temat: wiza turystyczna


Jak zadbać o psa w czasie pandemii? Domowe spa dla naszych czworonogów | Dzień Dobry TVN\nZwierzęta piątek, 13 listopada 2020\nDomowe spa dla psa\nDbanie o czworonoga, to obowiązek każdego właściciela. Pies potrzebuje nie tylko spacerów i jedzenia, ale także regularnego wyczesywania, obcinania pazurków i czyszczenia zębów. Na co dzień zajmują się tym groomerzy, czyli fryzjerzy zwierząt. Może się jednak tak zdarzyć, czego nikomu nie życzymy, że trzeba będzie zostać w domu i nie będzie można z takich usług korzystać. Warto więc wówczas posiadać umiejętności, które pozwolą zadbać o pupila w domowych warunkach. Małgorzata Adamczyk i Michał Adamczyk są groomerami. W Dzień Dobry TVN pokazali, jak psu zrobić domowe spa. Od czego zacząć?\nNa pewno powinniśmy się do tego przygotować. Najpierw wyprowadzić psa na solidny spacer, żeby się zmęczył wybiegał. My musimy być w dobrym nastroju, pozytywnie nastawieni, przygotować się. Najlepiej być w dwie osoby, jeżeli zaczynamy przygodę z domowym groomingiem, żeby była osoba do przytrzymania psiaka, pogłaskania i dopiero wtedy zabieramy się do roboty\n- mówi Małgorzata Adamczyk.\nPazury, sierść i zęby - jak o nie dbać u psa\nGroomerzy radzą, żeby zacząć od najprzyjemniejszego zabiegu, więc wyczesywania, a skracanie pazurków zostawić na koniec. Na wstępie należy zaznaczyć, że wyczesywanie i sposób, w jaki jest wykonywane, zależy od rasy i długości sierści. I tak, w przypadku ras gładkowłosych jest to usuwanie martwej okrywy za pomocą zgrzebła brzeszczotowego, np. furminatora czy gumowej rękawicy. Z kolei w przypadku psów długowłosych, zabieg polega na dokładnym czesaniu psa od czubka nosa do koniuszka ogona, raz koło razu, od samej skóry do końca włosa.\nMycie zębów zarezerwowane jest tylko dla ludzi? Nic bardziej mylnego. Zabieg czyszczenia zębów u psów przynosi rezultaty wtedy, kiedy jest wykonywany regularnie, to znaczy minimum raz w tygodniu. Należy zaopatrzyć się w specjalną szczoteczkę i pastę. Pasty te nie wymagają płukania, nie powodują zatrucia w przypadku połknięcia. Nie można stosować past dla ludzi.\nWszystko wprowadzamy stopniowo\n- zauważa Małgorzata Adamczyk.\nObcinanie pazurów to zabieg, który może być wykonany przez każdego właściciela. Wystarczy, że odrobinę zapozna się z fizjologią psiego pazura i zaopatrzy w narzędzia. Jak często przycinać pazury? To zależy od wieku i masy ciała psa, jego aktywności i cech osobniczych takich jak: twardość pazura czy odporność tkanki na ścieranie, a także podłoża po jakim pies się porusza. I tak, u niektórych zabieg powtarzany raz na pół roku wystarczy, a u niektórych tę częstotliwość trzeba będzie zwiększyć. Nie zapominajmy o uspokajaniu czworonoga i nagradzaniu go za właściwe zachowanie.\nMożna spokojnie położyć ręczniczek na jego główce. Wtedy ograniczymy percepcję i bodźce\n- dodaje Michał Adamczyk.\nAlbuś szuka domu\nGościem naszego programu był także Albuś. Wesoły, przyjazny, bardzo dobrze nastawiony do człowieka piesek. Ma około 5 lat, jest zaczipowany, wykastrowany i po szczepieniach. Szuka domu i zapewnia, że właściciela obdaruje ogromną miłością. Jeżeli jesteś zainteresowany adopcją Albusia, skontaktuj się ze schroniskiem w Celestynowie - 22 789 70 61.\nAlbuś Wiktoria Polkowska


Axel, cudny DOMOWY i przyjazny rudzielec wypatruje domku! - Oferty kupna i sprzedaży zwierząt - Zwierzęta domowe, oswojone - ROZGLOS.net\nfirma praca stanowisko\nadecco zapraszamy zgodnie klienta pracy danych także wynagrodzenie oferujemy ramię miejsce umowę możesz firmy zatrudnienia terenie dzięki naszego naszych chcesz ponad poland możliwość pracę ● które\nOgłoszenie nr 1961093 zamieszczono 2021-12-20\nAlex to średniej wielkości ok. 20 kg psiak. Ma ok 8 lat przez całe życie stał na łańcuchu przypięty do rozwalającej się budy odebrany interwencyjnie dziś mieszka w domu tymczasowym i wypatruje domu stałego. Może ktoś z was potrzebuje rudego przyjaciela. Alex doskonale dogaduje się z innymi psami uwielbia bawić toleruje koty. Alex kocha ludzi jest wesoły i przyjaźnie nastawiony do nowo poznanych osób w zabawie jest delikatny nawet z dziećmi.\nPiesek utrzymuje czystość w domu, ładnie chodzi na smyczy, doskonale znosi wizyty u weterynarza jest wykastrowany i zaszczepiony jest również odrobaczony.\nKontakt w sprawie adopcji telefoniczny!\nWyróżnij to ogłoszenie Ogłoszenie przeczytano 2030 razy. Data wygaśnięcia: 19.01.2022 (przedluż czas emisji)


Serwis telefonów Rydułtowy\nWykonuje on naprawy telefonów i smartfonów w Chorzowie i na terenie całego kraju serwis online usługą door-to-door w całym kraju zaufanym przewoźnikiem. Naprawę telefonu można wykonać na miejscu. Urządzenie możesz dostarczyć osobiście do serwisu, który mieści się w centrum Chorzowa obok szpitala dziecięcego, mieszczącego się 5 minut od DTŚ, na ulicy W. Truchana 30/1 – SmartSerwis24. Na wszystkie usługi udzielana jest gwarancja i wystawiana jest FV, lub paragon. SmartSerwis24 cieszy się bardzo dobrą opinią wśród klientów i słynie z bardzo szybkiego czasu realizacji usługi. Naprawy są wykonywane z najwyższą precyzją i dokładnością. SmartSerwis24 serwis telefonów komórkowych prowadzi sprzedaż akcesoria do telefonów komórkowych.


maja skorupska: ciasto dyniowe daktylami i śmietankową polewą na Święto Dziękczynienia\nciasto dyniowe daktylami i śmietankową polewą na Święto Dziękczynienia\nOstatni czwartek listopada to dla Amerykanów wielkie święto, to Święto Dziękczynienia. Thanksgiving jest dla nich jak dla nas Boże Narodzenie. Całe rodziny się zjeżdżają, homecoming to słowo jest na ustach wszystkich, to bardzo rodzinne święta. Święta, bo trwają cały tydzień, to czas wolnego od pracy i szkoły, chociaż kalendarzową datą jest jeden dzień, co roku inny jako że to święto ruchome.\nMenu na Święta Dziękczynienia jest tradycyjne i dość ścisłe. Są dopuszczalne pewne wariacje w obrębie świątecznej karty, ale wszystkie dania kręcą się wokół dyni, kukurydzy i ziemniaków słodkich i zwykłych, a królem stołu jest zdecydowanie indyk, indyk pieczony z nadzieniem albo sam, a wtedy nadzienie stanowi niezależne danie. Do indyka obowiązkowo podaje się sos, najczęściej na bazie żurawiny.\nW tym roku poprowadzę warsztaty z okazji Thanksgiving, na których przygotujemy tradycyjne dania, to będzie prawdziwa uczta. Będzie indyk, ciasto z dyni, zupa z kukurydzy i wiele innych dań. W mojej kuchni prace nad potrawami już w pełnym toku.\nPrzygotowania zaczęłam od końca, od deseru, bo to lubię najbardziej. A ciasto dyniowe ze śmietankową polewą jest rewelacyjne, to nie tylko świąteczny deser ale przede wszystkim doskonała jesienna propozycja.\ntortownica 28cm wyłożona papierem do pieczenia\n270g surowej dyni startej na tarce o drobnych oczkach\n130g daktyli, posiekanych\n120g serka śmietankowego typu Philadelphia - ja używam 'Twój Smak'\n2 łyżka masła, rozpuszczonego\nlistki świeżego tymianku ( opcjonalnie )\n1. Mąkę wymieszałam z solą, proszkiem do pieczenia i cynamonem. Dodałam startą dynię, wymieszałam.\n3. Połączyłam obie masy, mąkę z dynią i jajka z cukrem i olejem i ubiłam dokładnie. Dodałam startą skórkę pomarańczową i wymieszałam mikserem. Wsypałam daktyle i orzechy, wymieszałam całość łyżką.\n4. Piekłam w 180'C przez około 60 minut, do suchego patyczka.\nPo upieczeniu wystudziłam całkowicie.\nMascarpone wymieszałam z cukrem pudrem na gładki krem. Ciasto przekroiłam ostrym dużym nożem na pół, krem rozsmarowałam na spodzie, nałożyłam górną część ciasta i docisnęłam.\nWszystkie składniki, rozpuszczone masło, cukier puder, ekstrakt waniliowy, szczyptę soli i serek śmietankowy wymieszałam w misce dokładnie mikserem na bardzo gładką, kremową masę. Rozprowadziłam ją dokładnie na wystudzonym cieście. Ozdobiłam daktylami i posypałam tymiankiem.\nAutor: Maja Skorupska o 02:38


Rozmowa z: Piotr Nowak\nCzy w przypadku albumu "The Head" może mówić o "concept albumie"?\nZ pewnością The Head nie jest klasycznym albumem koncepcyjnym. Powiedziałbym raczej, że jest to zestawienie kawałków, które łączy myśl przewodnia. Przedstawiamy ją w sposób spójny w postaci liryki, muzyki i obrazu, który widnieje na okładce płyty i ma frapować jeszcze przed jej otwarciem. W trakcie pracy nad płytą, gdy powstała już część muzyczna i liryczna, rozpoczęliśmy poszukiwania grafiki, obrazu, który stanowiłby jej odzwierciedlenie i zarazem stałby się jej dopełnieniem. Natknęliśmy się na cykl „głowy” wybitnego polskiego artysty malarza prof. Lecha Kołodziejczyka. Jak się dowiedzieliśmy inspiracją i motywacją do jego powstania był 11 września 2011 roku, moment zderzenia zagrożenia i kruchości świata, nieprzewidywalności kolei losu z naszą osobistą jednostkową pewnością, że substancja, w której istniejemy jest stała i niezmienna. Cykl ten można również określić jako refleksję nad kondycją ludzkiej natury, zanegowaniem sytego zadowolenia ze stanu konsumpcyjnego amoku i przypomnieniu o nieuchronnej przemijalności tego świata. W odniesieniu do muzyki i liryki obraz stał się więc osią spinającą temat płyty. Przedstawia symbol jednostki, naszego działania, decyzji, które musimy podejmować w różnych momentach życia, naszych reakcji, ale również w wymiarze metafizycznym głowa jest symbolem naszej duszy, która w przeciwieństwie do materii jest nieśmiertelna.\nChcieliśmy stworzyć album osobisty dla każdego odbiorcy. Zwracamy się w nim ku człowiekowi jako indywidualności jaką jest każdy z nas. Stanowi on również wyraz buntu przeciwko siłom, które starają się zatrzeć w nas tą indywidualność i sprowadzić do roli niemyślącego i nieczującego przedmiotu.\nPłyta jest zatytułowana podobnie jak jeden z utworów na tej płycie. Czy ta kompozycja ma dla Was szczególne znaczenie?\nJest to jeden z trzech utworów, który zagraliśmy po reaktywacji XpressivE w nowym składzie już na pierwszej naszej wspólnej próbie. To spotkanie pokazało nam jak świetnie rozumiemy się muzycznie, że rozmawiamy wspólnym językiem i aż dziw, że znaleźliśmy się na tej krętej drodze dopiero teraz. Dlatego tak, pod tym względem jest dla nas szczególny. Jest to też chyba jeden z trudniejszych, również w sferze lirycznej, i ciężkich do zaszufladkowania utworów na naszej płycie, jednocześnie oddający złożoność ludzkiej natury. Przedstawiony w nim świat nie jest doskonały, a wiele naszych wyborów w konsekwencji okazuje się bolesnych dla nas i dla bliskich nam osób. Niejednokrotnie zostajemy z tym sami zadręczeni własnymi pytaniami. Nie chciałbym jednak wyróżniać któregokolwiek z nagranych na The Head utworów. Każdy z nich oprócz tego, że niesie jakiś przekaz, posiada również swoją historię powstania, ma swój tytuł roboczy, którym posługujemy się między sobą w XE i pewnie każdy z nas ma na tej płycie swój własny typ, który dla niego pod pewnymi względami jest wyjątkowy. Jeśli zaś spojrzeć indywidualnie pod kątem muzycznej drogi każdego z nas, to ta płyta, w całości, jest jej podsumowaniem, czymś naprawdę dla nas szczególnym. Tytułowy The Head jest swoistym drogowskazem, pokazuje, że podobnie jak w życiu nie wszystko jest białe lub czarne - tak w sferze liryki, tak też i w sferze muzyki, to nie proste piosenki o budowie zwrotka, refren, zwrotka, refren. Kamieniem węgielnym The Head są emocje.\nW jaki sposób powstają kompozycje XpressivE? Czy najpierw są teksty, czy muzyka?\nIstotą w pisaniu tekstu do muzyki, czy odwrotnie muzyki do tekstu jest to by muzyka i słowa tworzyły jedność, by były ciałem i duszą. W przypadku utworów umieszczonych na The Head zazwyczaj najpierw była muzyka, później teksty i tak bywało na ogół również w przeszłości. Nad materiałem pracujemy na różne sposoby. Z technicznego punktu widzenia najczęściej ktoś z nas przynosi pomysł w mniej lub bardziej zaawansowanej formie nad którym następnie wspólnie pracujemy, nierzadko jest to gotowy utwór, w który każdy z nas stara się dopasować. Bardzo lubimy również improwizować i jeśli tylko czas na to pozwala w taki właśnie sposób rozpoczynamy każdą próbę. To prawdziwa kopalnia pomysłów, które pozostaje tylko ubrać w zjadliwą dla słuchacza zamkniętą formę. A jest to możliwe, nagrywamy bowiem niemal każdą próbę o charakterze twórczym. W taki sposób powstało co najmniej kilka utworów, które znalazły się w repertuarze XpressivE. Nie ograniczamy się wzajemnie, ważne by każdy z nas był sobą, nie kopią kogoś, by miał swobodę w wyrażaniu własnych emocji i pomysłów.\nA propos tekstów: dlaczego część z nich jest po polsku, a część po angielsku?\nUznaliśmy, że czasem łatwiej oddać nam charakter utworu, gdy jest on prezentowany w naszym rodzimym języku, czasem lepiej, gdy jest to język angielski. Ciekawostką jest np. to, że Ostatnia z kart w pierwszej wersji była w języku angielskim, a No forgiveness w języku polskim i jak się później okazało, to nie było to. Kto wie, może w przyszłości poeksperymentujemy z inni językami, jak już to robimy w Zdrajcach w czasie koncertów. Liryka jest ważnym elementem naszych utworów, w związku z czym zdajemy sobie również sprawę, że teksty prezentowane w języku angielskim będą zrozumiane nie tylko przez naszych rodaków.\nJaka jest tematyka tekstów Waszych utworów? Skąd czerpiecie do nich inspiracje?\nPraca twórcza jest formą ekshibicjonizmu niezależnie od tego, czy się z tym zgadzamy, czy nie. Jeśli pragnie się napisać żywą historię z duszą, która ma kusić, uwodzić, by miała znaczenie musi być prawdziwa, nie da się oszukać odbiorcy. Jednak dzięki temu każdy może się z tymi opowieściami utożsamiać, a co za tym idzie asymilować z zespołem i jego twórczością. To tworzy niepowtarzalną więź i atmosferę. Dlatego też nigdy nie zamierzamy odstępować od prawdy, a inspiracją jest dla nas samo życie. Nie szukamy tematów oderwanych od świata, nie uciekamy od problemów, z którymi trzeba się zmierzyć. Zaglądamy do wnętrza człowieka, do jego duszy, do jej najodleglejszych czasem mrocznych zakamarków. Życie posiada tak wiele obszarów które nas dotyczą, że nie sposób ich wszystkich opisać, jednak to co najważniejsze to emocje, które towarzyszą nam na co dzień. Radość i smutek, ból i rozczarowanie, nadzieja, miłość i żal, przyjaźń i zdrada towarzyszą nam stale. Jednak interpretacja tego co tworzymy to zadanie indywidualne dla każdego. Nie jest naszym zamiarem cokolwiek narzucać, a nawiązać więź.\nAlbum „The Head” jest pierwszym wydawnictwem długogrającym XpressivE nagranym przez nowy skład zespołu. Do Ciebie i Karola (dwóch założycieli XpressivE) w 2012 roku dołączyło trzech nowych muzyków. Nagraliście świetny album. Czy uważasz obecny skład zespołu za najlepszy w dziejach XpressivE?\nDziękuję za ocenę albumu. Muzyka sama w sobie jest dziełem subiektywnym, a paradoksalnie szeroki wachlarz gatunkowy tworzonej przez nas muzyki wymaga otwartości i odwagi od każdego z nas. Odnalezienie się w kierunku tworzenia XE, który przez lata grał w niezmienionym składzie, nigdy nie było łatwym zadaniem. Obecny skład jest na pewno najbardziej kompletny w dziejach XpressivE. Od pierwszego spotkania pokazał niesamowity potencjał, każdy pomysł, każdy dźwięk spinał się z kolejnym jakby były tam od zawsze i od razu wiedzieliśmy, że możemy razem zrobić coś wartościowego, że pod względem artystycznym jesteśmy dla siebie stworzeni. A to, że każdy z nas niesie za sobą bagaż muzycznych i około muzycznych doświadczeń, nie zawsze pozytywnych, powoduje, że tworzona wspólnie muzyka jest dojrzalsza i ciekawsza, a jako zespół jesteśmy silniejsi. Z całą pewnością na uwagę zasługuje również pierwszy skład głównie dlatego, że razem dojrzewaliśmy muzycznie i przez lata wspólnego grania ukształtował się nasz styl.\nHistoria XpressivE rozpoczęła się w 1995 roku, ale przez pierwszych kilka lat byliście zespołem nagrywającym instrumentalną muzykę art-rockową. Co skłoniło Was w 2002 roku do zmiany nazwy na XpressivE oraz modyfikacji brzmienia oraz dodania do składu wokalisty?\nGdy rozpoczęliśmy naszą przygodę z XpressivE - wtedy zespół nosił jeszcze nazwę Impressive – liczyło się dla nas jedynie bezkompromisowe granie i realizowanie własnych pomysłów twórczych. Nie miało dla nas znaczenia, czy to co tworzymy komukolwiek się podoba, nam się podobało i to nam wystarczało. To nie koncerty były wtedy dla nas celem przewodnim, a wspólne granie. Istotne również było to, by grać własną autorską muzykę i tak pozostało w XpressivE do dziś. Od początku istnienia bardzo ważnym elementem naszego rozwoju była gra improwizacyjna, często wielogodzinna bez przerw. Spotykaliśmy się co sobotę, zamykaliśmy się na cały dzień i graliśmy do późnych godzin nocnych, z krótką przerwą na obiad. To tworzyło niesamowitą atmosferę. Wpadaliśmy w trans. Ten model pracy twórczej i przeprowadzania prób pozostał niezmienny do dziś choć niestety już w krótszym wymiarze czasowym.\nDopiero po jakimś czasie poczuliśmy potrzebę wzbogacenia naszej muzyki o kwestie liryczne i tak w 1998 roku zarejestrowaliśmy pierwszą płytę z cyklu Live, na której znalazło się 11 utworów z czego już tylko jeden był instrumentalny. Postanowiliśmy, że partie wokalne załatwimy we własnym zakresie nie powiększając składu i w pierwszym okresie naszej działalności to ja pełniłem również rolę wokalisty. Na ten czas przypadły też pierwsze występy publiczne i kolejne dwie płyty z cyklu Live w latach 2000 i 2001.\nModyfikacja brzmienia przyszła wraz z „rewolucją” sprzętową na którą się zdecydowaliśmy. Inwestycje jakich dokonaliśmy stworzyły nowe możliwości brzmieniowe co znacznie wzbogaciło nasza muzykę. Rozpoczęliśmy nową erę zespołu i postanowiliśmy odświeżyć również nazwę. I tak pod nowym już szyldem powstała nasza pierwsza studyjna płyta Encounter. Jako, że rejestrowaliśmy ją samodzielnie ucząc się przy okazji sprzętu i oprogramowania minęły cztery lata zanim efekty tych prac ujrzały światło dzienne. W 2006 roku nagraliśmy jeszcze singla Żart, w którym w roli wokalisty wystąpił Damian Szczyguła, a na basie zagrał Robert Skorupka. I w takim składzie zagraliśmy kilka koncertów zanim postanowiliśmy zawiesić działalność zespołu.\nJaki był powód zawieszenia przez Was działalności w 2008 roku i czy patrząc z perspektywy na te 4 lata ciszy i gruntowną zmianę składu: miało to dobry wpływ na XpressivE czy też spowodowało, że teraz musicie odbudowywać swoją pozycję od nowa?\nWydana w 2005 roku płyta Encounter miała pomóc nam wypłynąć na szersze wody, niestety brak profesjonalnego managera, właściwej promocji i pomysłu w jaki sposób przeniknąć do mediów z tą jednak nie do końca komercyjna muzyką istotnie przyczyniło się do podjętej niebawem decyzji. Nastąpiło ogólne zniechęcenie i pomimo trwania realizacji nagrań do kolejnego albumu postanowiliśmy odpocząć od siebie nawzajem. Ten okres znacząco się wydłużał i nastąpiły naturalne zmiany - nowe projekty muzyczne w innych składach. Te cztery lata „ciszy” w działalności XE, tak naprawdę były latami zdobywania kolejnych doświadczeń w dziedzinie poznawania meandrów rynku muzycznego oraz grania i tworzenia innych gatunków muzycznych. Również w tamtym okresie rodziły się już pomysły, które częściowo można usłyszeć na The Head. To był czas, w którym poznaliśmy się i graliśmy z wieloma bardzo zdolnymi muzykami i ciekawymi osobowościami. W takich właśnie okolicznościach spotkaliśmy Adama. Adam dołączył do ostatniego projektu, w którym graliśmy z Karolem przed reaktywacją XpressivE. Kiedy żar zaczął się wypalać postanowiliśmy wskrzesić do życia XE i zaproponowaliśmy Adamowi wspólne granie pod szyldem i w konwencji XE. Niemalże od razu pojawili się Andrzej, którego los również rzucił w wir poszukiwań czegoś nowego i świeżego, oraz Władek, z którym znamy się od lat, a początki znajomości sięgają podstawówki szkoły muzycznej. I tak rozpoczął się nowy rozdział w historii XE, który piszemy teraz wspólnie. Z perspektywy czasu i tego co dzieje się obecnie uważam, że zawieszenie działalności w 2008 roku było nieuniknione, podobnie jak moment reaktywacji i niewątpliwie miało to dobry wpływ nie tylko na XpressivE, ale również na nas wszystkich, którzy go w tej chwili tworzymy. Wygląda to tak, jakby każdy z nas krocząc swoją drogą, szedł w kierunku pozostałych. I nagle spotykamy się na skrzyżowaniu dróg, poznajemy i stwierdzamy, że dalej idziemy razem, przekonani o słuszności podjętej decyzji. Nigdy byśmy się nie spotkali, gdyby nie decyzja o reaktywacji XpressivE i pewnie nigdy nie bylibyśmy tu gdzie teraz jesteśmy, gdyby nie to spotkanie. Od razu zabraliśmy się do pracy nad materiałem co zaowocowało nagraniem w 2013 roku Preludium do The Head, który z kolei wydaliśmy wspólnie we wrześniu 2014.\nPolska muzyka prog-rockowa ma dobrą markę poza granicami naszego kraju. Czy planujecie podbicie zagranicznych rynków i czy już poczyniliście może ku temu jakieś działania?\nTo prawda mamy w Polsce w tym gatunku co najmniej kilka świetnych i słusznie docenionych na świecie kapel. Przyglądając się ich historii od razu rodzą się dwa pytania. Pierwsze, to czy przypadkiem rynek zagraniczny dla tego gatunku muzyki to nie jedyna droga, bo polski w sferze zawodowej praktycznie nie istnieje. I drugie, bardziej złożone, kto jest za to odpowiedzialny? My jednak na przekór idziemy swoją, nam przeznaczoną drogą. Najbliższy czas dla XE to działania ukierunkowane głównie na rynek Polski, choć nie możemy wykluczyć, że w miarę rozwoju sytuacji ta strategia ulegnie zmianie. Już w tej chwili wiemy, że nasze utwory znalazły się na playlistach, oraz listach przebojów w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, czy Wielkiej Brytanii. Rynki zagraniczne to jak najbardziej również nasz cel długofalowy do którego dążymy i będziemy dążyć. Chcemy dać się poznać jak najszerszej grupie słuchaczy, koncertować w Polsce, ale również poza jej granicami. Mierzymy w duże festiwale, bo tam znajduje się potencjalnie największa liczba serc, do których możemy trafić naszą muzyką i liryką. Obecnie trwają prace nad układaniem najbliższej trasy koncertowej promującej album The Head i jeśli wszystko dojdzie do skutku to szczególnie w jej części wiosennej znajdzie się kilka niespodzianek. Głównie będą to koncerty, które damy w Polsce i na które już teraz serdecznie zapraszam. Warto również śledzić naszą stronę internetową www.xpressive.pl, oraz portale społecznościowe, gdzie na bieżąco informujemy o wszystkich związanych z nami wydarzeniach.\nCzy macie już plany na kolejne wydawnictwo, abyśmy nie musieli czekać na nie kilka lat?\nOczywiście mamy plany, ale na ich realizację składają się różne czynniki. W tej chili wąskim gardłem jest czas. Promujemy najnowszy album i jednocześnie pracujemy zawodowo. Ważnym aspektem są też kwestie finansowe. Do tej pory wszystkie nasze wydawnictwa były finansowane z środków własnych bez udziału wytwórni płytowych. Są tego dobre strony, głównie w sferze wolności twórczej, ale stwarza to również ograniczenia w sferze promocji. Z pewnością wiele zależy od tego jaką część z tego co zaplanowaliśmy w związku z wydaniem albumu The Head uda się zrealizować w najbliższym czasie. I to właśnie najbliższe miesiące będą kluczowe dla tego jak potoczą się dalsze losy XpressivE.\nDziękuję serdecznie za rozmowę. Pozdrawiam wszystkich czytelników CantaraMusic.pl\nFoto: Adam Ciężarek


"Der Spiegel": zamachowiec z Berlina działał na rozkaz Państwa Islamskiego\nopublikowano: 2017-04-14 20:36:21+02:00 · aktualizacja: 2017-04-14 20:36:09+02:00\nTerrorysta z Tunezji Anis Amri, który w grudniu ub. r. dokonał zamachu w Berlinie, zabijając 12 osób i raniąc ponad 50, działał na rozkaz dowództwa Państwa Islamskiego (IS)\n—podał w piątek niemiecki tygodnik „Der Spiegel”.\nZ informacji tej wynika, że Amri otrzymał rozkaz ataku od funkcjonariusza ze szczebla dowódczego IS Abu Barra al-Irakiego, odpowiedzialnego za „operacje zewnętrzne”.\nJak pisze „Der Spiegel”, federalny prokurator generalny i Federalny Urząd Kryminalny sprawdzają informację przekazaną przez ZEA. Nazwisko bojownika IS znane jest niemieckiej policji z innych postępowań w Niemczech, prowadzonych przeciwko dżihadystom zakonspirowanym jako uchodźcy.\nZdaniem „Spiegla” Niemcy oceniają źródło ZEA jako wiarygodne. Amri miał podobno utrzymywać kontakty z IS co najmniej od 10 listopada 2016 roku.


Bench SNOWTURN Kurtka zimowa jet black - MODNAPOLKA.pl\nwtorek, 11 grudnia 2018 Dzieci Odzież Kurtki i płaszcze Bench SNOWTURN Kurtka zimowa jet black\nBench SNOWTURN Kurtka zimowa jet black\nBench SNOWTURN Kurtka zimowa jet black Promocje w Zalando.pl | Materiał: 63% bawełna, 37% poliamid | Promocje teraz Darmowa wysyłka\nwzór: kolor jednolity~Kształt kołnierza: stojący kołnierz~Materiał: 63% bawełna, 37% poliamid~Podszewka: 100% poliester~Wypełnienie: 100% poliester\n189.99 zł Kurtka narciarska nieprzemakalna i wiatroszczelna bonprix czarny Nieprzemakalna kurtka narciarska ze sztucznym futerkiem w kapturze i 2 kieszeniami z zamkiem z przodu i na lewym rękawie. W dole rękawów elastyczny ściągacz.\n119.90 zł 199.90 zł Brave Soul - Kurtka dziecięca 122-164 cm - czarny Kurtka dziecięca z kolekcji Brave Soul. Lekko ocieplony model wykonany z gładkiego materiału. - Ocieplony model na podszewce. - Prosty fason. - Zapinane kieszenie. - Model z kapturem. - Zapięcie na guzik i suwak. - Cienka, nieelastyczna tkanina. - Długość rękawa: 51 cm. - Długość: 59 cm. - Szerokość pod pachami: 43 cm. - Szerokość w ramionach: 33 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 122 cm. Rodzaj: ocieplane Rodzaj: przejściowe Skład: Podszewka: 100 % Poliester Wypełnienie: 100 % Poliester Materiał zasadniczy: 100 % Nylon Futerko: 100 % Akryl ID produktu: 4930-KUB04D Kod producenta: BJK.NOEL\n219.90 zł 269.90 zł Nativo - Kurtka dziecięca 104-152 cm - czarny Kurtka dziecięca z kolekcji Nativo. Ocieplony model wykonany z pikowanego materiału. - System Termotex zapewnia komfort cieplny nawet w temperaturach do -20. - Prosty fason. - Zapięcie na suwak. - Wsuwane kieszenie. - Model z kapturem. - Model na podszewce. Rodzaj: ocieplane Skład: 100 % Poliester ID produktu: -70-KUG00R Kod producenta: KURTKA.G.JKT.301\n449.90 zł 559.90 zł Pepe Jeans - Kurtka dziecięca Coleman 122-180 cm - czarny Kurtka dziecięca z kolekcji Pepe Jeans. Ocieplony model wykonany z gładkiego materiału. - Prosty fason. - Zapięcie na suwak i zatrzaski. - Zapinane kieszenie. - Model z kapturem. - Długość rękawa: 39 cm. - Długość z przodu: 54 cm. - Długość z tyłu: 59 cm. - Szerokość pod pachami: 42 cm. - Szerokość w ramionach: 30 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 122 cm. Rodzaj: ocieplane Skład: Wypełnienie: 25 % Pierze, 50 % Poliester, 25 % Puch, Materiał zasadniczy: 100 % Poliester, ID produktu: 4920-KUB014 Kod producenta: PB400757\n339.90 zł Guess Jeans - Kurtka dziecięca 125-175 cm - czarny Kurtka dziecięca z kolekcji Guess Jeans. Lekko ocieplony model wykonany z gładkiego materiału. - Prosty fason. - Model z kapturem. - Kaptur z odpinanym sztucznym futerkiem. - Wsuwane kieszenie. - Zapięcie na suwak i zatrzaski. - Długość rękawa: 50 cm. - Długość: 68 cm. - Szerokość pod pachami: 38 cm. - Szerokość w ramionach: 33 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 140 cm. Rodzaj: przejściowe Skład: Podszewka: 100 % Poliester, Materiał zasadniczy: 100 % Poliester, ID produktu: 4920-KUG00I Kod producenta: J84L11.W7S10


Cerkiew i państwo - Przegląd Prawosławny\nHome > Artykuł > Najnowszy numer > Cerkiew i państwo\nCerkiew i państwo\nMinęło 30 lat od uchwalenia ustawy o stosunku państwa do Cerkwi prawosławnej. By uzmysłowić wagę aktu na wszelkich płaszczyznach cerkiewnego życia, zorganizowano 8 grudnia w Warszawie, w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, konferencję na temat ustawy. Znawcy tematu, głównie z tytułami profesorskimi, zapewnili wysoki poziom spotkania.\nPrzyjęcie przez Sejm ustawy metropolita Cerkwi w Polsce Sawa określił w swym posłaniu do uczestników spotkania jako historyczne i możliwe tylko po przemianach ustrojowych końca XX wieku. Zauważył, że w wielowiekowych dziejach polskiego państwa istniały dwie zasadnicze koncepcje jego stosunku do prawosławnej Cerkwi. Jedna przewidywała dla niej stałe miejsce w państwie, uważając że prawosławie sprzyja rozwojowi życia politycznego, społecznego i kulturalnego. I ona, charakterystyczna zwłaszcza dla dynastii Jagiellonów, sprzyjała rozwojowi potęgi państwa. Druga traktowała Cerkiew jako pole misji innego Kościoła, dyskryminowała wiernych prawosławnych, uważała ich za ludzi niższej kategorii i dowodziła obcości prawosławia w państwie. Niestety i dzisiaj, według hierarchy, wśród najwyższych warstw rządzących spotykamy tych, którzy hołdują drugiej koncepcji, zapominając, że prawosławie na ziemiach Polan, Wiślan i Lachów trwa od przełomu dziewiątego i dziesiątego wieku, czyli od misji świętych Braci Cyryla i Metodego.\nMetropolita przypomniał, że 20 czerwca 1989 roku Sobór Biskupów naszej Cerkwi zwrócił się z prośbą do władz państwowych o powołanie komisji państwowo-cerkiewnej, która opracowałaby projekt ustawy. Komisję powołano. W jej skład weszli ówcześni arcybiskupi – Sawa, Szymon i Jeremiasz oraz o. Jerzy Tofiluk, mecenasi Aleksander Stelmaszuk i Aleksander Pańko. Stronę państwową reprezentowali Aleksander Merkel, Grzegorz Rydlewski, Bogusław Skręta, Krzysztof Jabłoński, potem dołączyli Józef Bołdak, Andrzej Piniążek, Stefan Wasilewicz i Andrzej Czochara.\nPrace nad projektem trwały dwa lata. Ustawa, przyjęta przez Sejm, została opublikowana w Dzienniku Ustaw 24 lipca 1991 roku. „Było to wydarzenie doniosłe, ważne i z pewnością historyczne” – zabrzmiało w wystąpieniu. A to oznaczało, że po raz pierwszy w dziejach Rzeczypospolitej Cerkiew mogła organizować swoje życie w oparciu o ustawę, bez ingerencji w jej życie państwa.\nMetropolita Sawa napisał: „Wiele prac włożył w przygotowanie ustawy i przyjęcie jej przez Sejm poseł Eugeniusz Czykwin, za co mu serdecznie dziękuję”. Zwierzchnik naszej Cerkwi zauważył, że po uchwaleniu ustawy można było zabiegać o zwrot własności cerkiewnej, zabieranej Kościołowi prawosławnemu przez państwo i częściowo przez Kościół katolicki po 1918 roku. Ten proces był najtrudniejszy.\nTeza o historyczności ustawy przewijała się chyba we wszystkich wystąpieniach. A druga charakterystyczna dla tego forum refleksja dotyczyła współczesności, że dziś niemożliwe byłoby uchwalenie przez Sejm takiej ustawy ze względu na zwrot polityki w kierunku narodowo-kościelnym oraz klasę polityczną rządzących krajem.\nŚwiadek wydarzeń sprzed 30 laty i wielu późniejszych, związanych z sytuacją prawną Cerkwi, poseł Eugeniusz Czykwin, występujący na konferencji, ma zapisane w głowie tamte emocjonujące lata, kiedy projekt ustawy przygotowywano i kiedy jej uchwalenie dosłownie wisiało na włosku, kiedy wielu duchownych prosił o molebny, by projekt nie spoczął w sejmowej zamrażarce i w ogóle trafił pod obrady. Kiedy trzeba było, jeszcze w 1989 roku, wejść w spór z przedstawicielami Kościoła rzymskokatolickiego przy uchwaleniu ustawy „o stosunku państwa do Kościoła katolickiego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” – w przygotowanym przez Komisję Wspólną PRL-owskiego rządu i episkopatu projekcie znalazł się zapis umożliwiający rewindykację prawosławnych świątyń, które w przeszłości, przy czym nie oznaczono ram czasowych, należały do Kościoła greckokatolickiego (unickiego). I kiedy nieustannie tkwiła w pamięci sytuacja międzywojenna, gdy Cerkiew funkcjonowała jakby poza prawem i można z nią było zrobić wszystko, nawet odebrać jej mienie, świątynie, albo je zburzyć, nie pozwolić na zakładanie szkół teologicznych, używając nacisków i szantażu, wbrew woli wiernych, ją polonizować. Poseł Czykwin wspominał, jak zabiegał o usunięcie z ustawy katolickiej zapisów, których przyjęcie umożliwiałoby roszczenia do naszych świątyń.\n– W Sejmie chyba pięć razy zgłaszałem się do głosu, zadając reprezentującemu Kościół katolicki ks. Alojzemu Orszulikowi i mecenasowi Jackowi Ambroziakowi to samo pytanie: „Czy intencją rządu i strony katolickiej jest wywołanie wojny religijnej?”. Ksiądz, później biskup Orszulik na to: „Kolejny raz odpowiadam panu, że nie jest naszą intencją…”. Ja: „No to zapiszmy w ustawie, że roszczenia nie mogą dotyczyć świątyń, które należą do Kościoła prawosławnego”. W końcu wyszedł, wraca i mówi: „Zgadzamy się na zapis według zasady status quo”. Byliśmy wtedy szczęśliwi. Potem to szczęście prysło, gdy Kościół znów zażądał przywrócenia pierwotnej wersji.\nPo dyskusji w Sejmie Kościół zgodził się na zastosowanie zasady status quo. Ostateczne uzgodnienia zapadły w czasie spotkania w Urzędzie do spraw Wyznań, w którym Kościół katolicki reprezentowali biskupi Jerzy Dąbrowski, Kazimierz Romaniuk i prof. Andrzej Stelmachowski, a prawosławny arcybiskup Jeremiasz i Eugeniusz Czykwin. Przebieg prac nad ustawą prawosławną nie byłby tak dramatyczny, gdyby nie żądania przedstawicieli Kościoła katolickiego obrządku bizantyńsko-ukraińskiego przekazania im 24 cerkwi na Podkarpaciu. Po długich, burzliwych obradach w komisjach i na sali plenarnej ustawę uchwalono.\nCzykwin wskazał na osoby życzliwe wobec prawosławnych. To marszałek Mikołaj Kozakiewicz, prof. Jerzy Trzciński, Włodzimierz Cimoszewicz, Józef Oleksy, prof. Bronisław Geremek, Jacek Kuroń, prof. Michał Pietrzak. O nieżyczliwych nie wspominał.\nTrzeba napisać książkę-wspomnienia, a nie parę akapitów, by przybliżyć gorącą atmosferę, towarzyszącą rodzeniu się tej historycznej ustawy. Jedynie zapis głosów ludzi, pracujących w dwóch komisjach sejmowych – ustawodawczej i mniejszości narodowych liczy blisko 140 stron formatu A4. Liczymy na Eugeniusza Czykwina!\nProf. Eugeniusz Mironowicz, którego wystąpienie rozpoczęło konferencję, mówił o prawnej sytuacji Cerkwi w I Rzeczypospolitej. Wskazał na faworyzowanie wyznania katolickiego jako panującego, co równało się z nietolerancją wobec prawosławia i innych wyznań. A to ostatecznie doprowadziło do przejęcia opieki nad innowiercami przez Rosję i Prusy. Co więcej, Rzeczypospolita na opiekę Rosji nad ludnością prawosławną wyraziła zgodę w traktatach dwustronnych, sądząc zapewne, że będzie ona tylko pustym aktem, ponieważ całkowity upadek „wiary greckiej” w ramach państwa, jest tylko kwestią czasu. Przez całe siedemnaste i osiemnaste stulecie dążono do całkowitej likwidacji Cerkwi prawosławnej na swoim terenie. Aż polityka ta poniosła fiasko. Ingerencja sąsiadów w sprawy wyznaniowe poszła daleko dalej, do rozbioru Rzeczypospolitej. Sejm Czteroletni, obradujący w końcu wieku osiemnastego, próbował uregulować prawny status Cerkwi. Ale było już za późno. Za późno zrozumiano, że narzucenie wielonarodowej i wielowyznaniowej Rzeczypospolitej jednej religii panującej, niesie zgubne skutki.\nDoświadczenie upadku państwa i nauka płynąca z obrad Sejmu Czteroletniego nie nauczyły władz odrodzonej II Rzeczypospolitej dbania o zapewnienie odpowiedniego statusu prawnego innowiercom, w tym prawosławnym w okresie międzywojennym. Kontynuowano politykę przedrozbiorową, również wobec prawie czteromilionowej rzeszy Białorusinów i Ukraińców, w zasadniczej masie prawosławnych. Na tym okresie w swym wystąpieniu skupił się dr Grzegorz Kuprianowicz, zauważając że władze państwowe i duża część społeczeństwa nierzadko dyskryminowały, a nawet prześladowały prawosławnych i to w sytuacji świeżych wtedy procesów narodotwórczych i bolesnych prób podejmowanych przez Cerkiew znalezienia sobie miejsca, zgodnego z tradycją i kanonami, w nowej sytuacji geopolitycznej.\nPolska przyjęła politykę integracji ziem wschodnich poprzez asymilację ludności białoruskiej i ukraińskiej i powiększanie tam żywiołu polskiego, rzymskokatolickiego, uważając że najlepszą podstawą jedności państwowej jest jedność wyznaniowa. Mówca przywołał opinię Mirosławy Papierzyńskiej-Turek, która stwierdziła, że kierunek likwidacyjnej polityki prawosławia, zbiegał się z interesami Kościoła katolickiego. Państwo maksymalnie ograniczało stan posiadania Cerkwi, zmniejszając liczbę parafii, duchownych, majątków. Przez większą część okresu międzywojennego Cerkiew nie miała uregulowanego statusu prawnego. Opierano się na prawie sformułowanym w Konstytucji Marcowej z 1921 roku, potem na akcie niższego rzędu, „Tymczasowych przepisach” o stosunku rządu do Kościoła prawosławnego w Polsce.\nByła minister, prof. Danuta Waniek, przez wiele lat zajmowała się relacjami między państwem i Kościołem rzymskokatolickim. Jej książki to między innymi „Orzeł i krucyfiks”, „Orzeł bez tronu”. Prof. Waniek po raz pierwszy w ostatnich miesiącach 2021 roku pochyliła się nad analizą stosunków między państwem a Kościołem prawosławnym w okresie PRL-u. Uznała, że jest to temat niezwykle ciekawy. Cerkiew znalazła się w nowej rzeczywistości ustrojowej, wciąż bazując na przepisach z okresu międzywojennego. Badaczka przedstawiła jej burzliwe dzieje – rolę metropolity berlińskiego Serafima w okresie okupacji, problem autokefalii, który wrócił po wojnie, spór o podległość jurysdykcyjną parafii na Białostocczyźnie pod koniec wojny i zaraz po niej, rola w tym procesie metropolity mińskiego Benedykta, odsunięcie przez władze od zarządzania Cerkwią metropolity Dionizego i wreszcie stabilizacją życia cerkiewnego przy metropolicie Bazylim (Doroszkiewiczu).\nPani minister zapewniała o swojej dużej życzliwości wobec Cerkwi prawosławnej obecnie i kiedy pracowała w ministerstwie obrony narodowej.\nWystąpienie prof. o. Jerzego Tofiluka, rektora Prawosławnego Seminarium Duchownego w Warszawie, wyraziście pokazało, jak wielki wpływ na kształcenie teologiczne prawosławnej młodzieży ma uregulowany stosunek prawny państwa wobec Cerkwi. Do 1991 roku tych regulacji nie było. W okresie międzywojennym z trudem ocalały dwa seminaria duchowne. A wiernych było wtedy z dziesięciokrotnie więcej niż dzisiaj. W 1923 roku próbowano na Polesiu założyć prywatną szkołę duchowną. Ale władze województwa poleskiego wyraziły zdecydowany sprzeciw – bo szkoła będzie rozsadnikiem kultury wschodniej. A nie o to władzom chodziło. Przedstawiciele ministerstwa wyznań i oświecenia publicznego nie pozwalali na reformę szkół duchownych, ingerowali w program ich nauczania, podporządkowując go polityce państwa.\nMiędzywojnie to okres ograniczania i ingerencji w prawosławną oświatę.\nW swym obszernym referacie o. Jerzy przedstawił i sytuację w latach 1945-1991. Po wojnie metropolita Dionizy chciał reaktywować studium teologii prawosławnej przy Uniwersytecie Warszawskim. Projekt władze odrzuciły. Wtedy chciał założyć prywatne studium teologiczne. I ta między innymi inicjatywa, zdaniem mówcy, przyczyniła się do internowania metropolity i osadzenia go w Sosnowcu.\nDopiero ustawa z 1991 roku dała osobowość prawną szkołom teologicznym, czyli uczyniła je samodzielnymi i niezależnymi od władzy placówkami. Dotychczas tę osobowość posiadały jedynie diecezje i parafie. Wszystkie szkoły, także ikonopisania, czy psalmistów, mają teraz osobowość prawną. I to jest duże osiągnięcie ustawy, jeśli chodzi o szkolnictwo – podkreślił rektor seminarium.\nArcybiskup wrocławski i szczeciński Jerzy, prawosławny ordynariusz Wojska Polskiego, rektor ChAT, mówił o prawosławnym duszpasterstwie wojskowym i służb mundurowych w kontekście ustawy z 1991 roku, która to dała podstawy prawne do utworzenia ordynariatu w służbach mundurowych. Dziś mamy już doświadczenie 27-letniej obecności duszpasterzy w wojsku. Co ona dała? Bezpośredni kontakt z prawosławiem – inspirujący i ciekawy – generałów, oficerów, żołnierzy, pracowników cywilnych wojska i służb, a także ich rodzin – mówił władyka. – Dla niektórych z nich ta obecność stała się impulsem do duchowego wzrastania i przemiany, czy zwykłej możliwości otrzymania duchowej porady. Rodziny żołnierzy dzielą napięcia i trudy swoich ojców i mężów. Dla nich niezwykle cenny jest wtedy kontakt z kapelanem i jego duchowa opieka.\nOrdynariat prowadzi misję i poprzez głoszenie homilii, słuchanych nie tylko przez prawosławnych, obecność ich słowa w mediach, poprzez własne wydawnictwa. Więcej o dorobku Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego przeczytamy w rozmowie z arcybiskupem Jerzym, którą opublikujemy w najbliższym czasie.\nA oto przykład misji, z konferencji. Pani minister Danuta Waniek skierowała do uczestników spotkania pytanie, dlaczego Cerkiew w Polsce w kontekście raskołu na Ukrainie popiera Cerkiew moskiewską. Władyka Jerzy odpowiedział:\n– Stoi przed panią minister biskup, który pod groźbą śmierci nie stanie do ołtarza razem z tymi, którzy święceń nie mają. Podobny problem ma 80 procent prawosławnych biskupów na świecie. Nie chodzi o to, czy biskupi z ukraińskiej raskolniczeskiej struktury są godni czy niegodni, tylko o to, że święcenia kapłańskie zostały im udzielone przez osobę ekskomunikowaną. Wyjaśniając sytuację, mówię katolikom – rozumiecie swój problem lefebrystów, postarajcie się zrozumieć i nas. Problem dotyczy tu nie tylko kwestii jurysdykcji i administracji, ale i nienaruszalności zasad w prawosławiu. A jedna z nich mówi, że jeśli ktokolwiek z osób wyświęconych stanie do ołtarza z osobą o kwestionowanych święceniach, sam traci świecenia i urząd w Cerkwi. To są bardzo poważne kwestie. O tym mówiłem w Kijowie na konferencji. A zagraniczne media rozpisywały się, że polowy biskup prawosławny powiedział o wojnie hybrydowej. A ja powiedziałem: „Stan, w którym teraz znajduje się ze względu na Ukrainę prawosławie, jest podobny do hybrydowej wojny.” Czyli nikt formalnie nie nazywa nikogo schizmatykiem, ale nie chce stanąć razem do wspólnego ołtarza. To nasz zasadniczy problem, że oprócz autokefalii Cerkwi na Ukrainie mamy znacznie poważniejszy problem z uznaniem ważności święceń tych osób, które są teraz w tak zwanej Prawosławnej Cerkwi Ukrainy.\n– Mój indywidualny problem polega na tym, że patriarcha Konstantynopola Bartłomiej, który nadał tomos PCU, udzielił mi osobiście kapłańskich święceń. Mnie więc ta sytuacja boli podwójnie. Jako członek Soboru Biskupów Cerkwi w Polsce nigdy nie usłyszałem z ust metropolity Sawy, że nie uznajemy autokefalii Cerkwi na Ukrainie, bo stoimy ramię w ramię z Cerkwią moskiewską. My nie uznajemy naruszenia kanonów w Cerkwi.\nPierwszy był Gogol\nChrystus się rodzi, wychwalajcie!


Pöttinger - kiedy wybrać Terrasema z sekcją Wave Disc?\nKażdy rolnik zna zasadę, zgodnie z którą na polu trzeba wykonywać tak dużo zabiegów, jak to jest konieczne i jednocześnie tak mało, jak to jest możliwe. Dzięki sekcji uprawowej WAVE DISC przygotowującej glebę do siewu w siewnikach TERRASEM uprawa gleby stała się jeszcze łatwiejsza.\nSekcja uprawowa WAVE DISC składa się z talerzy falistych o średnicy 510 mm ustawionych prostopadle do podłoża w dwóch rzędach. Na każdym ramieniu znajdują się dwa talerze umieszczone na jednej osi wyposażonej w łożyska bezobsługowe. Zabezpieczenie przed przeciążeniem, składające się z gumowych elementów umieszczonych pomiędzy ramieniem a ramą maszyny, uaktywnia się pod wpływem siły przekraczającej 100 kg nacisku. Dzięki prostopadłemu ustawieniu talerzy w sekcji uprawowej jest dużo miejsca do prawidłowego przepływu resztek pożniwnych. Każdy z talerzy systemu WAVE DISC uprawia pas gleby o szerokości około 5–8 cm w głąb gleby. Na siewniku umieszczony został czytelny wskaźnik, na którym operator kontroluje, na jakiej głębokości pracuje.\nKiedy wybrać WAVE DISC?\nNowe rozwiązanie sprawdza się wtedy, kiedy rolnik musi walczyć o zachowanie każdego milimetra cennej wody podczas uprawy gleb suchych. Bardzo wąski pas uprawianej gleby powoduje bowiem minimalne straty wody. System sprawdza się również, gdy wody jest zbyt dużo i zachodzi potrzeba minimalnej ingerencji w jej strukturę. Taka „nacięta” przez faliste talerze gleba ma także lepszą nośność i mniejszą tendencję do zaskorupiana się. Dużo resztek pożniwnych leżących na powierzchni gleby sprzyja również ograniczeniu erozji wodnej i wietrznej. W końcu niewielka ingerencja w glebę pomaga w walce z chwastami odpornymi na herbicydy. Minimalna uprawa pozytywnie wpływa także na wzrost życia biologicznego w glebie, co przekłada się na większy plon.\nTalerze faliste mogą być rozstawione w rzędach oddalonych od siebie co 12,5 lub 16,7 cm. Węższy rozstaw jest zalecany na gleby o wysokim potencjale plonowania, szerszy sprawdzi się doskonale na glebach ciężkich i wilgotnych z dużą ilością resztek pożniwnych. Za sekcją uprawową znajduje się wał oponowy składający się z niskociśnieniowych opon, które są przesunięte względem siebie. Za wałem umieszczono redlice wysiewające, rozstawione w takiej samej odległości od siebie jak talerze faliste. Redlice wysiewają nasiona dokładnie w pasie uprawionym przez talerze. Przy rozstawie 12,5 cm uprawione zostaje tylko 36% całej powierzchni gleby, natomiast przy rozstawie 16,7 cm – tylko 27%. Tak mała ingerencja w glebę sprawia, że zapotrzebowanie na moc spada o 15% w porównaniu do maszyny o takiej samej szerokości roboczej, ale wyposażonej w talerze ustawione pod kątem. Przekłada się to na mniejsze zużycie paliwa.\nFaresin - Błyskawiczne mieszanie\nPöttinger - Duże, uniwersalne Torro 7010 Combiline


Co robić, aby cieszyć się wspaniałym śmiechem? | Portal internetowy\nPragniesz cieszyć się niezwykłym uśmiechem? Początkowo podstawowe porady – powinieneś często myć oraz nitkować zęby. Sądzisz, że to nic istotnego? Zatem jesteś w dużym błędzie. W żadnym razie nie powinieneś myśleć, iż jakoś to będzie, czyli nie ma sensu w dbaniu o uzębienie. Bardzo wielu ludzi w zupełności deprecjonuje znaczenie opieki dentystycznej, ale osobiście ciężko mi się z tym zgadzać. Musisz również szczotkować zęby po wszystkich posiłkach oraz spożywaniu kawy. Wiele zależy od nas samych. To powie pewnie każdy stomatolog Wrocław. Jednak i tak trzeba korzystać z usług dentystów!\nWychodzę z tego założenia, że za często sądzimy, iż stomatolog to postać z koszmarów, lekarz, którzy najzwyczajniej w świecie żyje tylko po to by zadawać nam ból. Jednak prawda jest taka, iż generalnie polskie gabinety stomatologiczne stoją na dobrym poziomie – jeśli trochę się rozejrzymy, pewnie znajdziemy idealny gabinet dentystyczny, dzięki to któremu bez żadnego bólu dentysta Wrocław zdoła przywrócić nasze zęby do świetności. Wcale nie przesadzam! Osobiście przed kilkoma miesiącami trafiłem na słabego stomatologa. Dlaczego? Najzwyczajniej nie sprawdziłem dokładnie informacji na temat jego osoby. Opinie dot. stomatologów sporo mówią.


Korytarz w lewym skrzydle - Page 6\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 07.05.17 23:01\nI znów zawiódł - nie do końca świadomie marszczył mocno brwi, obserwując jak promień zaklęcia, co do którego powodzenia był pewien, roztrzaskuje się brutalnie o niematerialną powierzchnię wyczarowanej tarczy. Byłby przeklął, gdyby nie oznaczało to marnowania czasu; zamiast tego uniósł rękę, by obronić się zaklęciem tarczy, gdy... gdy przed niego wysunęła się kolejna sylwetka, której w ferworze walki nie zdążył dostrzec. Pomona bez słowa wyczarowała tarczę potężniejszą niż którekolwiek z zaklęć, jakie tego felernego dnia wypełzło z jego różdżki - stracił więc na rezonie już zupełnie, choć, kierując się ludzką życzliwością, powinien podziękować za ratunek. Kobiecie. Nauczycielce. A choć szanował ją - i zawsze lubił, Pomona zdawała się jednym z promyków wśród tabunów mężczyzn o oczach zamglonych katastroficzną wizją wszechświata - był, cholera jasna, na gacie Merlina i damskie przymioty Helgi, aurorem: i powinien ratować, a nie być ratowanym.\n- Pomona... - zaczął, gdy formowało się wyczarowane przez nią Protego, ale nie zdążył dodać ani słowa; coś tylko wyblakło w jego spojrzeniu (może frasunek, ujma, dyshonor?), by zaraz znowu stężeć, gdy przypomniał sobie, że nie mieli czasu do stracenia. Uniósł różdżkę ponownie, kierując ją na przeciwnika - i doszedł do wniosku, że jeżeli znów zawiedzie, porzuci aurorską karierę, zmieni nazwisko i opuści Europę. Limit hańbienia rodu w jego rodzinie zdążył się wyczerpać, naprawdę nie chciał dokładać następnej, rozpaczliwej cegiełki. - Expelliarmus - powiedział więc po raz kolejny, mocno, gorzko, chcąc ostatecznie rozbroić potężnego przeciwnika, który beztrosko pragnął przed chwilą rzucić nim o ścianę. Musieli iść dalej, nie mogli marnować czasu - a robili to od dłuższej chwili.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 11.05.17 1:16\nPomona, udało ci się wyczarować świetlistą tarczę, która wchłonęła zaklęcie wycelowane w Garretta. Garrett, twój expelliarmus pomknął prosto na czarodzieja, który wykrzyczał inkantację protego. Samuel, twoje zaklęcie chybiło celu. Nie wiedzieliście jeszcze, czy obrona waszego przeciwnika odniesie skutek - mogliście jednak zareagować przed nim.\nEileen, celtycki wojownik nie wydawał się szczególnie urażony twoim brakiem ogłady, ale też nie wyglądał, jakby twoje słowa zrobiły na nim większe wrażenie. Założył ręce na piersi, opierając trzon topora o biodro, i zaśmiał się cicho pod nosem:\n- Pokojowego? Nienajlepiej idą pani groźby, pani Wilde. Nie pani pierwsza mi grozi ani nie ostatnia. Nadeszły straszne czasy, dziś nawet Irytek jest wierniejszy Hogwartowi niż nauczyciele, którzy sprzedali się czarnoksiężnikowi. Nie lękam się mówić o tym głośno.\nSpróbowałaś wyczarować patronusa, ale to skomplikowane zaklęcie znajdowało się poza twoim zasięgiem. Wiedziałaś też, że nie nawet przy ogromnej dozie szczęścia, nie potrafiłaś wyczarować patronusa, który mógłby służyć za tarczę.\n- Dobra robota - pochwaliła cię postać z obrazu.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 11.05.17 16:20\nPrawie zgrzytną zębami, kiedy różdżka - zamiast smugi trafnego zaklęcia, posłał snop iskier płynący gdzieś obok czarodzieja, który - wciąż dziwnie umykał ich zabiegom neutralizacji. Samuel miał dosyć trwania w miejscu i ciskania w siebie nawzajem chybionymi inkantacjami. Zupełnie, jakby ktoś kpił z ich zabiegów. Może i tak było? Nie wierzył, by stare zamczysko próbowało im się przeciwstawić. To wciąż było miejsce, które kiedyś tak uwielbiał, tylko...zmienili się ci, którzy nim rządzili. Albo próbowali to robić. Czy każdy z nauczycieli bez słowa zdecydował się przejść na stronę Grindewalda? Czy milczeniem udawali, że nie dzieje się nic niezwykłego? W końcu strach potrafił być potężna bronią. Mógł oceniać, nie znając podstaw?\nZerwał się z miejsca nim pomyślał dokładniej. Nieznajomy czarodziej bez większych kłopotów unikał ich zaklęć. Skoro i tym razem miał szansę się obronić (słyszał kreślona inkantację tarczy), auror musiał przynajmniej spróbować mu w tym przeszkodzić. Czarowanie i unikanie fizycznego ataku, nie było zbyt proste.\nPróbował zajść bardziej za plecy przeciwnika. Nachylił się nisko nastawiając się barkiem i nogą, by podciąć (powalić?) jegomościa i w końcu wyeliminować go z ich drogi. Za długo trwali w miejscu, jak kołki , które nie mogą trafić do celu. A to już zaczynało zahaczać o ironię. Ile czasu minęło, odkąd przybyli do chatki Eileen? Ile stracili cennych chwil? Oby nie było za późno. Albo zbyt wcześnie.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 13.05.17 22:01\nTo nie tak, że nie wierzę we własne możliwości - wierzę, tylko czasem dopada mnie sceptycyzm. W ekstremalnych sytuacjach niekiedy pod wpływem niekończących się porażek mój umysł popada we zwątpienie, ale przecież to takie ludzkie. Dlatego trzymając różdżkę z silnym zamiarem ochrony przede wszystkim Garretta o wyglądzie jednego z Thomasów nie jestem przekonana, czy ten spontaniczny plan ma szansę na powodzenie. Tak naprawdę to w myślach przygotowuję się na gruchnięcie o ziemię lub ścianę nabawiając się przy tym obrażeń (swoją drogą nie pamiętam, że jednego, w postaci zakrwawionego nosa już się nabawiłam) - bez wątpienia bolesnych. Przełykam ślinę ostatkiem optymizmu koncentrując się na wyczarowaniu odpowiedniej tarczy obronnej. I udaje się, ku mojemu wielkiemu zadowoleniu. Oddycham z ulgą, chociaż wszystko dzieje się niesamowicie szybko.\n- To ja! - rzucam wesoło słysząc swoje imię. Pozwalam sobie na chwilowe rozprężenie, kiedy kolejne zaklęcia szybują w powietrzu. Obracam się w stronę Herewarda, dając mu znać, że trzeba wreszcie uciekać. I znaleźć Eileen. Spoglądam też na podnoszącego się Sama w ciele drugiego z Thomasów i włos mi się jeży na głowie, ale nadzieja na pomyślność dekoncentracji przeciwnika pozostaje żywa. Nie wiem co się działo - wiem, co dzieje się teraz. I pamiętam, że musimy dostać się do sali numerologii. To u góry, u szczytu schodów. Rzucam szybkim spojrzeniem w tamtym kierunku. Profesorze, musimy biec.\nDlatego kierując się jak najbliżej ściany próbuję biec, sądząc, że reszta uczyni tak samo. W biegu zresztą też można ciskać zaklęciami. Dlatego ściskam mocniej różdżkę oraz zbliżam się do nieznajomego. I myślę sobie, że to straszne tak ciągle w biegu być. W zasadzie to dość dziwne, bo nie pamiętam, żebym biegła, ale organizm czuje się zmęczony. Aż strach pomyśleć co jeszcze mnie omija. Zaciskam usta koncentrując się na powziętej akcji. Zresztą, może jak będę bliżej to udałoby mi się go popchnąć? Niech gryzie kamień zamiast atakować uczniów oraz nauczycieli!\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 14.05.17 1:02\nZnów nagromadzenie jednoczesnych wydarzeń na ulotny moment sprawiło, że poczuł się nieznacznie wytrącony z równowagi - potrzebował chwili na to, by objąć absurd sytuacji umysłem i te wymykające się spomiędzy palców sekundy zdawały się jakby przebiegać w zwolnionym tempie. Coś trzasnęło, coś błysnęło (brakowało tylko widowiskowego wybuchu w tle i fajerwerków), za ramieniem przebiegła mu Pomona, a nieznajomy, z którym walczyli, unosił rękę, by wyczarować broniącą go przed atakiem różdżkę. Garrett zbierał się do ataku - inkantacja tańczyła mu już na końcu języka - kiedy jednak zdecydował się odpuścić; przesunął się o krok, przepuszczając Pomoną jako pierwszą i jeszcze przelotnie kiwając jej głową, a potem ruszył za nią, za wszelką cenę próbując uchronić towarzyszkę przed potencjalnym atakiem broniącego się mężczyzny. Nie odwrócił się do niego plecami - zamiast tego biegł poniekąd tyłem, starając się jak najrzadziej spuszczać intruza z oczu, ale jednocześnie podążał ku schodom za Pomoną, która niechybnie znała drogę do sali od numerologii.\n- Sam - powiedział jeszcze, tym razem nie używając nazwiska Skamandera - nie potrzeba im było tak jawnej dekonspiracji - chcąc jednocześnie dać mu znać, co się święci; jeżeli wskutek swojego ataku nie będzie mógł rozejrzeć się, by sprawdzić, w którą stronę ruszyli pozostali, może na trop naprowadzi go jego głos.\nKątem oka obserwował kierunek, jaki obrała Pomona, ale zatrzymał się, nie biegnąc za nią dalej - stanął tak, by dalsza droga do sali od numerologii była jak najkrótsza, ale żeby mógł także potencjalnie kontynuować walkę z przeciwnikiem. I dostrzec przybycie bliżej nieokreślonych posiłków. I osłaniać Herewarda w trakcie jego szaleńczego biegu - Barty, do diaska, gdzie ty jesteś?\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 14.05.17 2:02\nKawalkada porażek przerażała ją, powodowała ciarki na skórze i spadające coraz niżej poczucie wartości. Ściskana w dłoni jodłowa różdżka zdawała się być przerażona jeszcze bardziej niż sama Eileen, a to połączenie było już niemal wybuchowe. Drżała w środku – drżały jej usta, drżały myśli, drżało serce, drżały palce od zbyt intensywnego wymuszania na magicznym narzędziu posłuszeństwa. Ale jednocześnie siłą własnej woli rytmizowała oddech i uspokajała mięśnie, by utrzymać prostą postawę i nie schować się w kącie ze strachu przed własnym, kolejnym fiaskiem.\n- To nie groźby, drogi panie. To desperacja. Bo dość mam już patrzenia na to, co dzieje się dookoła – na wykładanie uczniom czarnej magii na zajęciach, na szaleństwo i wszechobecny jad, który wylewa się po naszym starym, mądrym Hogwarcie. Ja również nie będę bała się mówić o tym głośno – zacisnęła na chwilę szczęki, czując jakieś dźgnięcie przewrażliwienia na czyhające za rogiem niebezpieczeństwo. Słyszałaś to, Eileen? Słyszałaś. Czemu nie ma cię tam, gdy oni walczą? Przełknęła ślinę. – Nie jesteśmy z tych, którzy oddają swoje idee na rzecz kilku galeonów albo uginają się pod presją słów Grindelwalda. Nie jesteśmy tymi, którzy walczą o potęgę, drogi Celcie. Pustą i obiecującą tak naprawdę nic. Ty każdego dnia walczysz z kelpią, próbując jej założyć na pysk magiczne wędzidło. – stworzenie spało, najwyraźniej nabierając sił przed kolejnym dniem przepełnionym potyczkami z celtyckim wojem. – My każdego dnia głowimy się, jak zakończyć pogrom wśród tych, których uważa się za gorszą krew, a ich życie, ich wola przetrwania jest równa naszej, o ile nie większa. Grupa mugolaków została porwana i przetrzymywana jest w starej wieży astronomicznej, gdzie ja, profesor Bartius i profesor Sprout chcemy się dostać i uwolnić ich, choćbyśmy mieli postawić swoje życie na szali. I być może moje umiejętności są wątpliwe – na litość, przyznałaś się do błędu? – ale jeśli będę musiała wydrapać wrogowi oczy własnymi rękami, własnymi pazurami, zrobię to. Bo żyjemy w strasznych czasach, mości Celcie, to prawda. I musimy być zdolni do najwyższych poświęceń. Dlatego proszę, błagam, wskaż nam drogę, zdradź sekrety kryjące się wśród farb, żebyśmy nie tracili już więcej czasu i mogli dotrzeć do więźniów i uwolnić, jeśli jeszcze płynie w ich żyłach ta drogocenna krew. Będę wdzięczna po grób.\nBo teraz wojna wygląda inaczej niż jeszcze kilkaset lat temu, gdy wojownicy dzierżyli miecze i topory brudne od krwi wrogów godnych siebie. Teraz uderza się w tych najmniejszych, bezbronnych, bo tak jest łatwiej.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 17.05.17 0:07\nSam, Garry, Pom\nExpelliarmus Garretta bez trudu przedarł się przez obronę waszego przeciwnika, zaklęcie wytrąciło mu z ręki różdżkę. Samuel próbował zajść za jego plecy, ale ten nie pozostawał ślepy - widział aurora i w momencie, kiedy ten podchodził bliżej niego - on zaczął się wycofywać, nie dając zajść się od tyłu. Auror w ogóle nie mógł wykonać zaplanowanego działania: czarodzieje stali naprzeciw siebie, gdy między nimi przebiegła Pomona, a zaraz za nią - Garrett. Pomona nie pamiętała wskazówek Herewarda, nie wiedziała, dokąd powinniście się udać, ale Garrett pamiętał, że zgrzyt pochodził z korytarza znajdującego się naprzeciw was. Nadciągały posiłki, od wejścia, z którego przybyliście, dobiegł was jazgot rzucanych zaklęć - słyszeliście inkantacje rzucane przez Herewarda, który został w tyle. Mężczyzna wciąż stojący przy was, pobladły i przerażony spoglądał to na Samuela, to na Garretta i Pomonę. Cofając się przed Samuelem odsunął się od własnej różdżki i prawdopodobnie własnie zaczynał zdawać sobie z tego sprawę.\nNajwyraźniej tym razem udało ci się wywrzeć na wojowniku większe wrażenie, zacmokał z przejęcia i choć wyraz jego twarzy wydawał się pogodny, to coś się w nim zmieniło - pojawił się zawzięty błysk w oku, a dłoń mocniej zacisnęła się na drewnianym trzonku topora; twoja siła i zapał do walki najwyraźniej mu się udzieliły - a co najważniejsze, wyglądało na to, że faktycznie uwierzył w twoje słuszne intencje.\n- Chciałbym pomóc bardziej, niż jestem w stanie - wyznał w końcu, wzdychając; nie zwlekał jednak z odpowiedzią - był człowiekiem czynu. - Zakazano nam wchodzić do wieży. Dyrektor zakazał, kiedy tylko się zorientował, że możemy być świadkami tego, co się tam dzieje. Na początku... na początku o nas zapomniał. Nie było mnie tam nigdy, pani Wilde, ale rozmawiałem z parą podlotków, która zwykła piknikować na jednym z pejzaży i relacja, którą zdali, była okropna. Takie rzeczy nigdy nie powinny dziać się w Hogwarcie. Ma pani zły trop, pani Wilde, nie chodzi o krew. Mugolaki, o których pani mówi, to tylko pożywka dla prawdziwych więźniów, zmuszanych do czynów straszliwych; pomóżcie im, nim będzie za późno. Musicie wejść do Złotej Wieży, prowadzą tam schody znajdujące się na prawo ode mnie. Macie szczęście, pani Wilde, w drzwiach nie ma żadnego zaczarowanego zamka, to przejście runiczne. Bez trudu rozczytacie znaki. - A w każdym razie byłabyś w stanie rozczytać, gdybyś znała runy: nie znałaś, a tego już wojownik wiedzieć nie mógł. - Niebawem będą nadchodzić. Zawsze przychodzą nocą. Nie macie dużo czasu.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 17.05.17 23:28\nNajpierw dobiegły go dźwięki padających trzasków i inkantacji - nie miał czasu się rozejrzeć, ale nie musiał tego robić, by zrozumieć, że Barty został z tyłu. I być może w innej sytuacji wycofałby się, żeby mu pomóc: ale teraz nie mieli czasu, a Hereward wiedział, na co się pisze, godząc się zasilić szeregi Gwardii. Jakkolwiek okrutnie mogłoby to zabrzmieć - w szczególności, że profesor od niepamiętnych czasów był jego najlepszym przyjacielem - Garrett nie zastanawiał się nad losem pozostawionego Zakonnika; będzie musiał sobie poradzić. Zamiast tego kątem oka obserwował tor lotu różdżki, która wypadła przeciwnikowi z ręki. A potem odwrócił się, by spojrzeć przez ramię na stojącą za nim Pomonę.\n- To tam - chyba - ale tego już nie dodał, wskazując wysuniętą brodą pobliski korytarz, z którego jeszcze niedawno dobiegała ich cała kakofonia niepokojących dźwięków. Uśmiechnął się nawet przelotnie - jeżeli tak można zdefiniować drgnięcie jednego z kącików ust, co w przypadku Garretta Weasleya było oznaką najszczerszej sympatii - a jego spojrzenie na krótkie sekundy zawieszone na towarzyszce mówiło więcej niż nieruchome usta. Ktoś musiał iść - idź więc, Pomono, my zabezpieczymy tyły i dołączymy do ciebie, gdy sytuacja się ustabilizuje. A jeśli nie będzie miało to miejsca, dąż do celu bez oglądania się w tył: naszym zadaniem bowiem jest walka, przysięgliśmy toczyć batalie do ostatniej kropli krwi rozgrzewającej żyły. A ty zadbaj o powodzenie naszej misji. - Bądź ostrożna - dodał jeszcze niewylewnie, nie zatrzymując jej dłużej; zamiast tego, ignorując niepokojące dźwięki toczących się pojedynków tuż za rogiem, uniósł różdżkę raz jeszcze, by posłać ostatnie (oby!) zaklęcie w stronę rozbrojonego przeciwnika. - Esposas - bo potrzebowali gwarancji, że nie będzie dalej ciskał w nich zaklęciami.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 18.05.17 0:09\nU wylotu korytarza znaczyły się dwie sylwetki jego towarzyszy, a Samuel zdążył tylko nieznacznie kiwnąć głową przebiegającemu Garrettowi. razem z Pomoną biegli do przodu. Dobrze. Niech ktokolwiek w końcu trafi na właściwą ścieżkę i odnajdzie zaginionych. Czemu to wszystko tak piekielnie się komplikowało? I tym razem nie chciał tracić czasu na bezsensowne rozmyślania.\nRefleks oszukał go. Wyuczone (jak mu się wydawało) ruchy, by zajść czarodzieja od tyłu i spróbować go znokautować - nie wyszło. Mężczyzna wycofał się, blokując Samuelowi dostęp do zdradzieckiego? uderzenia. Nieznajomy uparcie unikał jego zabiegów, ale muzyką dla uszu okazał się dźwięk upadającej na posadzkę, różdżki przeciwnika. Mniej melodyjnie i bardzo złowieszczo rozbrzmiał za to łoskot gdzieś z tyłu. Tam, gdzie powinien znajdować się Bartius. Został sam? Czemu się zatrzymał? Nie mógł teraz zapytać i powstrzymał automatyczne drgnienie ciała, które chciało skierować się w stronę odgłosu ciskanych zaklęć. Jeśli było to możliwe, zacisnął usta jeszcze mocniej, raniąc wargi. Palce zwinął silniej, układając w pięści. Nim zamiar zakiełkował w jego głowie, który miał popchnąć jego ciało raz jeszcze ku umykającemu czarodziejowi - słowo inkantacji wypowiadanej głosem drugiego aurora - wyprzedziło go. I zdążył dostrzec materializującą się smugę światła, która miała własnie dopaść celu. A Skamander musiał to wykorzystać i ruszyć niewygodne? ciało, które niedługo mogło zacząć wracać do naturalnej postaci.\nRzucił się w stronę rozbrojonego czarodzieja, ale tym razem nie potrzebował go nokautować. Jedną ręką chciał złapać za kołnierz? (kaptur), a drugą, w której miał różdżkę, przytknąć pod brodę mężczyzny. I co najważniejsze - pociągnąć do przodu, śladem Garretta i Pomony. Nie mogli zostawić nieznajomego za sobą, który kolejnym próbom wyeliminowania - umykał, więc wyjścia większego nie widział. Konspiracja już dawno straciła swój sens i kolejne planowane działania rozsypywały się, jak brzydko ustawione domki z kart. Musieli dowiedzieć się czegokolwiek, albo przynajmniej zdobyć zakładnika, który wskaże im właściwą drogą. Jeśli się uda, bo los wciąż rzucał kości na ich przesądzenie.\n- Krzyknij, spróbuj się wyrywać, a wbiję ci różdżkę przez gardło - warknął przez zęby, głosem ciężkim i zachrypniętym od długotrwałego napięcia.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 18.05.17 10:42\nNa wszystkie słodycze świata oraz wypieki mamy Sprout - naprawdę nie wiem jak to się wszystko stało. Skąd pojawił się ten niewyobrażalny chaos oraz brak zorganizowania. Przecież wchodziliśmy razem do chatki, żeby ustalić plan i… no tak, nie mam pojęcia co się działo dalej. Usilnie próbuję wydostać tamte wspomnienia z pamięci, ale na darmo. Nic się nie pojawia, nawet ich marny strzępek. Nie rozumiem dlaczego nie ma z nami Eileen, dlaczego dwóch Thomasów są tutaj razem zamiast osobno oraz jak to możliwe, że obudziliśmy na nogi cały zamek. Włos mi się jeży na głowie kiedy pomyślę o celu tej misji, który oddala się od nas z każdym oddechem. Tak samo jak zresztą czas. Biegnę w panice tam, gdzie sądzę, że powinnam biec, ale nagle zwalniam kroku.\nPo pierwsze - dlaczego Hereward został w tyle? Oglądam się za siebie słysząc odgłosy walki. Czy nie powinniśmy tam iść? Zaraz jednak dopada mnie wątpliwość - straciliśmy już dużo czasu. Nadal nie jesteśmy chociażby u celu, który przybliżyłby nas do uwolnienia zakładników. Część mnie chce się cofnąć, część biec do przodu, chociaż moje płuca wybierają opcję zaśnięcia na parapecie. Napotykam na wzrok Garretta-Thomasa, na jakże uprzejmy uśmiech oraz słowa potwierdzające moje przypuszczenia odnośnie miejsca, do którego powinnam się udać. Spoglądam na Sama-Thomasa, który też się nie wycofuje, a wręcz ciągnie napastnika z nami. Odgłosy wydają mi się coraz głośniejsze, a może to moja własna wyobraźnia wyolbrzymia sprawę? Idę tak jeszcze chwilę w zwolnionym tempie, z okropnie szybko bijącym sercem starając się wymyślić najlepsze rozwiązanie. Ale ono nie istnieje.\n- Profesorze! - krzyczę jeszcze za sobą z naiwną nadzieją, że mężczyzna zdoła jeszcze umknąć nieznajomym oraz pobiec razem z nami. Zaraz potem przekuwam całą swoją determinację na bieg we wskazanym kierunku. Poczucie winy osiada na barkach coraz mocniej, aż w pewnym momencie zaczyna brakować mi tchu, a oczy szklą się od nieuwolnionych jeszcze łez. Do przodu. Trzeba iść do przodu. Uwolnić tych, których gdzieś tutaj zamknął Grindelwald. Niech cię ziemia pochłonie. To wszystko właśnie powtarzam sobie jak mantrę pokonując kolejne metry.\nTemat: Re: Korytarz w lewym skrzydle 18.05.17 13:05\nWszystkie komórki jej ciała stanęły na baczność, gdy wojownik zaczął mówić. Cieszyła się, że nie rozwlekał głosek w nieskończoność, jak to miały w zwyczaju robić niektóre z obrazów, wyznając zasadę, że one mają mnóstwo czasu na opowiadanie bzdur, ale ty tego czasu mieć nie możesz. Słuchała go uważnie, ale cóż… jak to zwykli mawiać – im dalej w las, tym więcej drzew. Pobladła cała. Ból w dolnej części pleców na chwilę przestał istnieć, a w centrum jej uwagi znajdowały się drzwi gdzieś za schodami i uwięzieni za nimi bezbronni ludzie – czarodzieje lub nie, to nie było ważne.\n- Obawiam się, że to nie będzie takie proste, drogi panie – odezwała się, gorączkowo i w prawdziwym chaosie przekopując szuflady i szafy swojej wiedzy. Znalazła tylko porzuconą, nadpaloną karteczkę z napisem „runy”, ale po odpowiednim pojemniku nie było ani śladu. Poczuła się, jakby zaraz miała wejść do Wielkiej Sali i pisać z run owutemy z przygotowaniem mniej niż znikomym. Nic nie pamiętała z zajęć, nic. Może nie trzeba było rysować serduszek przy imieniu Christophera, kiedy Montgomery wykładała uczniom podstawowe informacje na temat run. Powinna dostać różdżką po łapach za to, że miała w tak ważnej chwili pusty umysł. – Pamiętasz może, drogi woju, jakie znajdowały się tam runy? Jakie było ich znaczenie? Może pamiętają je te dzieci, o których mówiłeś? Nie wiem, czy będziemy mieli czas je rozgryzać, jeśli już dotrzemy do drzwi. Wystarczająco dużo go straciliśmy, a sterczenie przy drzwiach, nawet jeśli mechanizm będzie prosty, wymaga jednak pomyślunku. Im mniej czasu, tym bardziej się stresujemy. Im bardziej się stresujemy, tym więcej zapominamy.\nObróciła się w stronę szerokiego korytarza, potem w stronę schodów. Czuła, jak topi się od wewnątrz pod naporem upływającego czasu. Niech ta walka za nią się skończy, niech w końcu znajdą się wszyscy w jednym miejscu. Sama sobie przecież nie poradzi!


Fryzury Toruń | Gornystudio.pl\nStart Zdrowie i uroda Salony fryzjerskie 17\nGórny Studio nowoczesne fryzjerstwo w najpiękniejszym wydaniu. Możemy zaoferować fryzury wieczorowe, ślubne, oraz stylizacje artystyczne. Jesteśmy salonem fryzjerskim specjalizującym się w strzyżeniu i modelowaniu włosów kobiecych i męskich. Zapewniamy najwspanialsze środki do pielęgnacji włosów i wykwalifikowanych specjalistów, którzy chętnie zajmą się Twoją fryzurą.\nFryzjer nie tylko strzyże i modeluje włosy swoich Klientów. Prawdziwy specjalista podpowiada w której fryzurze i w jakim odcieniu włosów będziesz prezentować się najładniej. Wierzymy, że dobry gust jest w naszym zawodzie najważniejszy, stąd zatrudniamy specjalistów o niepowtarzalnych pomysłach i niespotykanych umiejętnościach. W toruńskim studio fryzjerskim zawsze możesz liczyć na wspaniałe koncepcje i ciekawe stylizacje.\nZapraszamy do czterech fachowych salonów fryzjerskich w Toruniu. Studio fryzur Izabela i Marcin Górny zatroszczy się o kondycję Twoich włosów. Oferta obok typowych usług fryzjerskich zawiera także nowoczesne zabiegi pielęgnacyjne regenerujące zniszczone włosy. Wspólnie tworzymy nowe kanony piękna. Zatroszcz się o swoje włosy w innowacyjny sposób i zaplanuj termin spotkania w jednym z najlepszych gabinetów fryzjerskich w regionie.\nNumer ID strony: 37387/37155\nTyp strony: wyróżniona od 24/03/2017 13:00\nData edycji: 24/03/2017 13:01


Zmiany w ustawie o systemie oświaty - Strona 13 - Forum dla nauczycieli\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-17, 21:19\nzmzm99 pisze: Ten wątek jest czytany przez ponad dwieście osób dziennie, co oznacza, że liczbę osób zainteresowanych poruszaną tematyką można uważać za pokaźną.\nNie. To oznacza wyłącznie, że wątek odwiedzany jest 200 razy dziennie. Nic więcej. Równie dobrze może go czytać 10 osób, wchodząc po 20 razy na forum. Tylko tyle\nW ciągu ostatnich 24 h wątek był wyświetlony ponad 300 razy. Jeśłi Pani "dushka" ma rację, wyświetliło go 10 osób, wchodząc po 30 razy na forum.\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-18, 00:33\nPani Irena Lipowicz, Rzecznik Praw Obywatelskich\nPan Marek Michalak Rzecznik Prawd Dziecka\nW nawiązaniu do wcześniejszej korespondencji przesyłam kolejne informacje i wnioski.\nDyskusja na forum http://www.45minut.pl/forum/ wykazała, że żaden z wypowiadających się nauczycieli nie przestrzega obowiązku dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia posiadającego orzeczenie lub opinię PPP, wskazującą na specyficzne trudności w uczeniu się oraz uczniów nie mających opisanej diagnozy, lecz objętych pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole.\nBrak przestrzegania opisanego obowiązku oznacza, że nauczyciel nie opracowuje dla ucznia indywidualnych wymagań edukacyjnych i nie informuje o nich ucznia. Wtedy uczeń ma świadomość, że musi przerabiać ten sam materiał, co pozostali uczniowie. Jednak taki uczeń widzi co się dzieje w klasie i wie, że inni potrafią, a on nie potrafi. Postawienie go w sytuacji, że musi potrafić tyle samo, co inni jest silnym ciosem w jego psychikę, bo uczeń czuje się gorszy, przez to, że nie potrafi. Ciosu w psychikę by nie było, gdyby nauczyciel mówił uczniowi przy klasie, masz dysleksję, więc na razie uczysz się wolniej, ale kiedyś z tego wyrośniesz. Konsekwencją braku opracowania dla ucznia odrębnych wymagań są niskie oceny szklone, ponieważ ocena wystawiana określonemu uczniowi wskazuje, w jakim stopnie spełnia on stawiane mu wymagania. Przy braku odrębnych wymagań ocena dyslektyka musi być odnoszona do ocen pozostałych uczniów. Przez takie postępowanie dyslektyk jest pozbawiany prawa do sukcesu szkolnego. On stale ma najniższe oceny i wie, że jeśli dostanie ocenę wyższą niż dopuszczająca, następuje to z łaski nauczyciela. Promocję też uzyskuje z łaski. Tym sposobem nauczyciel niszczy psychikę ucznia poprzez stałe wprowadzanie go w poczucie niższości. Długotrwałe niepowodzenia w nauce stają się czynnikiem patogennym wywołującym zaburzenia w sferze emocjonalno-motywacyjnej dziecka. Uczeń przejawia niepokój spowodowany swoją wolniejszą i mało efektywną pracą. Odczuwa lęk na samą myśl o szkole, przejawia brak zaufania do własnych możliwości. Przyjmuje postawę niechętną wobec całej szkoły i wszystkich nauczycieli, coraz bardziej utwierdzając się w przekonaniu, że jest gorszy niż jego rówieśnicy i że w ogóle nie warto podejmować wysiłku. Uczeń, żyje w ciągłym strachu, że jego niski stan wiedzy będzie kolejny raz ujawniony, wyciągnięty na forum klasy. Nauczyciel wielokrotnie utwierdza ucznia, że strach jest uzasadniony, bo albo zadaje mu pytania na forum klasy, na które uczeń nie potrafi odpowiedzieć albo przeprowadza klasówki lub kartkówki, z których dyslektyk otrzymuje bardzo niskie oceny, czego nie da się ukryć. Utrzymywanie ucznia w stałym poczuciu strachu nosi cechy terroru psychicznego, uważanego przez psychologów za jedną z najbardziej zdradliwych form maltretowania. 2 % populacji to osoby o cechach osobowości dyssocjalnej. Taki nauczyciel zwykle się nad uczniem dyslektycznym znęca.\nPermanentnego niszczenia psychiki uczniów nie byłoby, gdyby nauczyciel dostosował wymagania do potrzeb ucznia. Uczeń wiedziałby, że potrafi się nauczyć tego, czego się od niego wymaga. Otrzymywałby dobre oceny i doświadczał sukcesu szkolnego. Nikt by go nie wyśmiewał. Nie cierpiałby z powodu ciągłego strachu, bo nie miałby się czego bać. Uczeń z dostosowanymi wymaganiami opanowałby mniejszy zakres materiału szkolnego, jednak niewątpliwie opanowałby go lepiej. Z pewnością wiedza szkolna uczniów z dostosowanymi wymaganiami była by w sumie większa, niż wiedza jaką zdobywają, nie mając dostosowanych wymagań.\nNie wiadomo, czy nauczyciele wypowiadający się na opisywanym forum stanowią grupę reprezentatywną w zakresie stosunku do obowiązku dostosowywania wymagań. Prawdopodobnie istnieje potrzeba ustalenia skali zjawiska uchylania się od obowiązku dostosowywania wymagań w polskich szkołach. Badanie jest łatwe, bo wystarczy, żeby wizytatorzy sprawdzili, czy dany nauczyciel posiada spisane dostosowane wymagania i podpis rodziców potwierdzający, że zostali o nich poinformowani. Prawdopodobnie należy też zbadać drogę życiową uczniów, dla których nie dostosowano wymagań pomimo obowiązku prawnego.\nPostautor: iluka » 2015-02-18, 08:29\nzmzm99 pisze: Dyskusja na forum http://www.45minut.pl/forum/ wykazała, że żaden z wypowiadających się nauczycieli nie przestrzega obowiązku dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia posiadającego orzeczenie lub opinię PPP, wskazującą na specyficzne trudności w uczeniu się oraz uczniów nie mających opisanej diagnozy, lecz objętych pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole.\nO! Nareszcie mam odpowiedź na pytanie Peonii i moje - do czego Pan zmierza w tej dyskusji?\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-18, 11:31\nW poście 146 wyraźnie napisałem: "Celem mojego działania było uzupełnienie ustawy o systemie oświaty o przepis na nakładający na nauczyciela obowiązek dostosowania wymagań dla uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się i nie tylko. Cel ten został w praktyce osiągnięty i dotyczy praw tysięcy uczniów.\nW rozmowie na forum nie stawiam sobie żadnego celu, jednak jeśli określona osoba publicznie mnie o coś pyta, staram się odpowiedzieć. Czasem polemizuję w poglądami osób wypowiadających się na forum".\nWcześniej na myśl mi nie przyszło, że na forum nauczycielskim nie znajdzie się ani jedna wypowiadająca się osoba, która wypełnia obowiązek dostosowania wymagań. Polemizuję z takim postępowaniem, ponieważ spotkałem się z nieszczęściem wielu osób spowodowanym przez nauczycieli, którzy nie chcieli dostosowywać wymagań. Spotkałem się też ze spowodowanymi takim postępowaniem próbami samobójczymi. Jestem głęboko przekonany, że należy o tym mówić i należy polemizować z poglądami nauczycieli, skutkującymi nieszczęściem. Nie należy lekceważyć ludzkiego nieszczęścia, a nawet śmiać się z niego pisząc "Tia... , w Warszawie jest tylko jeden taki uczeń.\nUważam, że nauczyciel, który nie szanuje jednej z podstawowych zasad pedagogiki mówiącej, że uczeń rozwija się prawidłowo, gdy otrzymuje odpowiednie wymagania, ani za niskie ani za wysokie, powinien interesować się skutkami swojego postępowania, śledzić dalsze losy uczniów, którym nie dostosował wymagań i sam wobec siebie się z tym problemem zmierzyć.\nPs.Spiskowe teorie dziejów, wyrażające się przypisywaniem komuś wydumanych intencji należy raczej zostawić.\nPostautor: Peonia » 2015-02-18, 23:42\nWitam Irytuje mnie ta dyskusja, bo klepie pan w kółko to samo i nie przyjmuje do wiadomosci cudzych wypowiedzi. Na dodatek śmie pan nas osądzać, a już to stwierdzenie, że nikt z nas nie dostosowuje wymagań jest żenujące. Ja wypraszam to sobie!\nZdaniem pana dziecko, które nie potrafi pisać i czytać oraz ma problemy poważne w nauce powinno otrzymywać piąteczki, bo w przeciwnym razie się stresuje. Oświadczam, że każdy dzieciak przeżywa traumę, gdy dostaje jedynkę, zarówno ten słaby w nauce, jak i dobry. To w pewnym sensie pan dyskryminuje dzieci, bo broni pan tylko dyslektyków, a przecież jest wiele innych przypadków, gdzie choroba dziecka uniemożliwia mu naukę, a dziecko jest w normie intelektualnej. Określenie, w normie intekektualnej, oznacza, że dziecko jest w stanie opanować podstawę programową. Jeśli pańskie dzieci są w normie intelektualnej i zdały maturę, to czego pan chce? Moim zdaniem pan dąży do obniżenia wymagań, a nie do dostosowania wymagań. No i jeszcze mnie interesuje to:\nA) czy pan z dziećmi pracował w domu bez pomocy osób trzecich, samodzielnie\nB) jak to się stało, że dzieci nie potrafiły się nauczyć podstawowych wiadomości, a zdały maturę\nC) kto będzie dzieciakom obniżał wymagania w pracy\nD) czym się chłopcy obecnie zajmują\nPostautor: Peonia » 2015-02-18, 23:49\nPostautor: Melizabeth » 2015-02-19, 00:37\nNa jakiej podstawie stwierdza Pan, że nie przestrzegamy takiego obowiązku? Bo żaden z nauczycieli nie miał takiego przypadku, jak Pan opisał, więc nie miał jak wykonać takiego dostosowania? Ja, i pewnie wszyscy pozostali nauczyciele, dostosowujemy nasze wymagania do zaleceń z orzeczeń i opinii NASZYCH uczniów, tych, z którymi mamy pracować. List/post Pana uważam za obraźliwy.\nA kontrole niech przychodzą i sprawdzają papiery, w końcu nie ma ważniejszych problemów. U nas właśnie była, wykryła brak jednego dostosowania dla ucznia z niedostosowaniem społecznym. Powód? Nauczyciel nie został powiadomiony o istnieniu takiej opinii, nie miał jak dostosowania przygotować. Ups, jasnowidzami nie jesteśmy.\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-19, 00:45\nPeonia pisze: Witam Irytuje mnie ta dyskusja, bo klepie pan w kółko to samo i nie przyjmuje do wiadomosci cudzych wypowiedzi. Na dodatek śmie pan nas osądzać, a już to stwierdzenie, że nikt z nas nie dostosowuje wymagań jest żenujące. Ja wypraszam to sobie!\nNikogo nie osądzam ani nie obrażam. Trzymam się faktów w celu ustalenia określonego stanu rzeczy. Opisywany przepis nakazuje nauczycielowi dostosować wymagania edukacyjne, do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych ucznia. To fakt. Ministerialna wykładnia przepisu ( Pismo MENiS z dnia 30 maja 2003 (DKOS-620-47/03/RP)) stanowi, że "wymagania te powinny zapewniać realizację celów edukacyjnych wynikających z podstawy programowej w takim stopniu, w jakim jest to możliwe z uwagi na występujące u ucznia trudności w uczeniu się". Kolejny fakt. Skoro wykładnia przepisu expressis verbis stwierdza, że podstawa nie obowiązuje w całości, tylko w takiej części w jakiej jej opanowanie jest możliwe ze względu na występujące u ucznia trudności w uczeniu się, wymaganie całości jest obowiązkowe oznacza, że nauczyciel nie przestrzega przepisu o obowiązku dostosowania wymagań. Mam taki pogląd. Nie istnieje obowiązek podzielania go przez Panią. Bywa, że osoba, która nie podziela cudzego poglądu polemizuje z nim. Jednak etykietowanie cudzego poglądu słowem żenujący jest raczej trudne do pogodzenia z przyjętymi zasadami toczenia dyskusji publicznych. Czytam wszystkie wypowiedzi w tym wątku i przyjmuje je do wiadomości. Proszę nie oczekiwać, że będę podzielał zawarte w nich poglądy. Pogląd, który była Pani łaskawa zaprezentować, że "określenie, w normie intelektualnej, oznacza, że dziecko jest w stanie opanować podstawę programową", jest nieuprawniony i moim zdaniem wskazuje, że osoba, która go głosi ma niewielką wiedzę o specyficznych trudnościach w uczeniu się. Wymagania w pracy a wymagania edukacyjne w szkole to raczej bardzo odległe zagadnienia. Pisząc o "piąteczkach" warto uwzględniać, że dla właściwego rozwoju ucznia konieczne jest doświadczanie zarówno porażek szkolnych jak i sukcesów szkolnych. Nie należy nikogo tego pozbawiać. Ma Pani rację, że każdemu uczniowi należy dostosowywać wymagania. Jednym zwiększać, innym zmniejszać. Jeśli można, trzymajmy się zasady unikania tzw. wycieczek osobistych.\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-19, 00:51\nPeonia pisze: No i jeszcze - proszę poczytac o IPETach.\nW przypadku IPET-ów podzielam pogląd głoszony przez Panią Minister Krystynę Szumilas, że przepis je wprowadzający nadaje się wyłącznie do uchylenia.\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-19, 01:19\nJeśli Pani czuje się obrażona moimi wnioskami, serdecznie Panią przepraszam i zapewniam, że nie było moim zamiarem obrażanie kogokolwiek. Pragnę przy tym zaznaczyć, że osoby wykonujące wobec obywateli funkcje Państwa podlegają krytyce.\nSwój pogląd sformułowałem na podstawie wyników badań naukowych potwierdzających, że że w Polsce 4% uczniów jest dotkniętych nasiloną dysleksją rozwojową, a 10-30 % dyslektyków wykazuje objawy ADHD. Można więc szacować, że przynajmniej 1% uczniów z nasiloną dysleksją rozwojową cierpi na ADHD. W Polskich szkołach jest takich osób około przynajmniej 4 tysiące w każdym roczniku. Wiadomo, że uczeń z ADHD jest dotknięty silną męczliwością w pracy intelektualnej i nie jest w stanie pracować nieprzerwania dłużej niż 10 minut, a łącznie nie dłużej niż 1-1,5 godziny dziennie. Taki uczeń nie ma szans na opanowanie podstawy programowej. Tymczasem z wypowiedzi na forum wynika, że nikt nie zetknął się z takim uczniem i nikt nie dostosował wymagań schodząc poniżej podstawy programowej. To trochę koresponduje z Pani uwagą o jasnowidztwie. Przepisy rozporządzenia o pomocy psychologiczno-pedagogicznej nakładają na każdego nauczyciela obowiązek rozpoznanie dysfunkcji występującej u uczniów, na podstawie oceny jego funkcjonowania w szkole, bez potrzeby posiadania wiedzy jasnowidza o ukrytej opinii.\nJa nie postuluje kontrolowania nauczycieli. Postuluje przeprowadzenia badań ustalających skalę zjawiska uchylania się od obowiązku dostosowywania wymagań zwłaszcza pod pretekstem niedostrzegania w określonego ucznia takiej potrzeby. Nie po to, żeby ewentualnie karać nauczyciela, ale po to, żeby wyciągnąć konieczne wnioski w sferze zarządzania oświatą i doskonalenia przepisów prawa oświatowego. Cały ten wątek zaczął się od mojej inicjatywy doprowadzenia do wprowadzenia przez Senat poprawki do ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty, a mój wpis na forum był jednym z kilkudziesięciu zamieszczonych na różnych stronach i zgodny z brzemieniem ponad półtora tysięcy wysłanych e-maili. Ja nie podejmuję działania przeciwko określonej osobie osobie czy grupie osób, lecz działania dla dobra publicznego. Jest mi przykro, że konieczna jest przy tym daleko idąca krytyka konkretnych osób, co jednak nie dotyczy użytkowników niniejszego forum.\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-19, 01:31\nJa raczej polemizuje z użytkownikami forum, starając się powstrzymywać od krytyki. Jeśli już, staram się, żeby była stonowana. Przyznaje ze smutkiem, że zdumiewa mnie okoliczność, iż niektóre osoby okazują trudność w panowaniu nad swoimi emocjami i zamieszczają wpisy niekonieczne zgodne z oczekiwaniami społecznymi wobec nauczycieli jako elity intelektualnej i wychowawców młodego pokolenia\nPostautor: haLayla » 2015-02-19, 14:59\nzmzm99 pisze: Przyznaje ze smutkiem, że zdumiewa mnie okoliczność, iż niektóre osoby okazują trudność w panowaniu nad swoimi emocjami i zamieszczają wpisy niekonieczne zgodne z oczekiwaniami społecznymi wobec nauczycieli jako elity intelektualnej i wychowawców młodego pokolenia\nUroczy przykład paternalizmu.\nPostautor: zmzm99 » 2015-02-19, 20:25\nDzięki za "uroczy".\nPostautor: Peonia » 2015-02-19, 20:32\nTo dla mnie jest żenujące. Nie zna nas pan, nie wie, jak pracujemy, a ocenia....\nDo tego adresatem jest:\nzmzm99 pisze: Pani Joanna Kluzik-Rostkowska, Minister Edukacji Narodowej\nzmzm99 pisze: Nie wiadomo, czy nauczyciele wypowiadający się na opisywanym forum stanowią grupę reprezentatywną w zakresie stosunku do obowiązku dostosowywania wymagań. Prawdopodobnie istnieje potrzeba ustalenia skali zjawiska uchylania się od obowiązku dostosowywania wymagań w polskich szkołach.\nWiadomo. Kilka osób biorących udział w dyskusji nie jest grupa badawczą i reprezentatywną.\nzmzm99 pisze: Badanie jest łatwe, bo wystarczy, żeby wizytatorzy sprawdzili, czy dany nauczyciel posiada spisane dostosowane wymagania i podpis rodziców potwierdzający, że zostali o nich poinformowani. Prawdopodobnie należy też zbadać drogę życiową uczniów, dla których nie dostosowano wymagań pomimo obowiązku prawnego.\nKuratoria badają na bieżąco. Dostosowane wymagania spisane są w dokumencie o nazwie IPET. A on powstaje w oparciu o orzeczenie PPP. Rodzice są informowani, podpisują dokument\nPostautor: linczerka » 2015-02-19, 20:47\nPeonia pisze: To dla mnie jest żenujące.\nPeonio, czym się denerwujesz? Tyle błędów merytorycznych, że zanim odszyfrują, co autor miał na myśli, to miną wieki.\nNo i będziemy mieć wizytację na forum