Stypendia dla młodych, zdolnych studentów - Edukacja - rp.pl\nAktualizacja: 10.12.2019, 21:33\nPonad tysiąc osób otrzymuje w tym roku akademickim wsparcie finansowe w ramach Programu Stypendiów Pomostowych, w tym ponad sześciuset – na pierwszy rok studiów.\nInauguracja osiemnastej edycji programu stypendialnego, dzięki któremu zdolna, niezamożna młodzież ze wsi i małych miejscowości otrzymuje stypendia na I rok i dalsze lata studiów, odbyła się 4 grudnia w Warszawie.\n– Wsparcie, które otrzymujemy, jest kompleksowe – to nie tylko comiesięczne stypendium, bez którego wielu z nas nie byłoby w stanie opłacić akademika czy zakupić podręczników, ale też poczucie, że jesteśmy ważni, mamy potencjał i powinniśmy go wykorzystywać – mówiła w trakcie uroczystości absolwentka programu Ewelina Piech-Możejko. – Ten program jest fantastycznym potwierdzeniem tego, że dobro mnoży się poprzez dzielenie – dodawała.\nProgram Stypendiów Pomostowych został zainicjowany w 2002 r. przez Polsko-Amerykańską Fundację Wolności. Aktualnie jest jedną z największych pozarządowych inicjatyw stypendialnych w Polsce.\nStypendia otrzymują ambitni i zdolni maturzyści z dobrymi wynikami w nauce, pochodzący z niezamożnych rodzin, którzy rozpoczynają I rok studiów dziennych w uczelniach publicznych i spełniają jeden z czterech warunków: pochodzą z rodziny byłego pracownika PGR lub są finalistami olimpiad przedmiotowych w szkole ponadgimnazjalnej, lub pochodzą z rodziny wielodzietnej albo są wychowankami rodziny zastępczej bądź państwowego domu dziecka, albo mają rekomendację lokalnej organizacji pozarządowej. Stypendium pomostowe na I rok studiów wynosi 5000 zł i jest wypłacane w 10 miesięcznych ratach po 500 zł.\nStypendyści, którzy osiągną dobre wyniki w nauce, mogą korzystać ze stypendiów na kolejnych latach studiów: II, III i IV, stypendiów językowych, stypendiów na wyjazd na zagraniczną uczelnię, stypendiów doktoranckich oraz staży.\nDotychczas w ramach programu przyznano blisko 24 tys. różnego rodzaju stypendiów, w tym prawie 17 tys. na pierwszy rok studiów. Na realizację osiemnastu edycji programu partnerzy przeznaczyli ponad 117 mln zł. „Rzeczpospolita" jest patronem medialnym tego projektu.


Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 - Page 6\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 06.07.21 18:09\nProtego Horribilis polowicznie udane, więc Lamino zadaje 32 obrażeń\nO mały włos. O ułamek sekundy za późno. Tarcza zatrzymała część ostrzy, kilka jednak wbiło się boleśnie w moje lewe ramię, wyrywając z ust krzyk i przekleństwo. Pieprzony szmalcownik.\n- Commotio - zawołałem gniewnie.\n#2 'k8' : 7, 7, 6, 1, 2\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 06.07.21 18:28\n| pan B ma już jednak 54/100, bo oberwał też odbitym Everte Stati; -20 do kostek, zaklęcie i tak mu wyszło\nWybałuszyła oczy, gdy noże wbiły się w ciało towarzysza. Nie wyglądało to dobrze, ani trochę. Kim byli ich przeciwnicy? Na pewno nie brakowało im zapału. - Protego - warknęła znowu, chcąc osłonić się przed podmuchem mrozu.\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 06.07.21 18:32\n| 161/216 (-10)\nCofnęła się o krok, zachwiała, gdy tarcza znów zawiodła; czuła, że słabnie, a jednocześnie nie mogli się przecież poddać. Nie mogli też uciec, jeśli nie chcieli spisać na straty otrzymanych od Havishama narzędzi. - Commotio - spróbowała, tym razem celując w drugiego z mężczyzn; wydawał się silniejszy.\n| w A\n#2 'k8' : 2, 2, 6, 2, 4, 3, 3\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 07.07.21 11:57\nCharles (A) czuł, że szala zwycięstwa może przechylić się na ich korzyść, kiedy część noży wbiła się w nieznajomego, a szatę splamiła krew. Zamiast zaatakować uniósł rózdżkę, aby obronić się przed prądem:\nB: 54/100, -20\nTimothy (B) zdołał zranić czarownicę, odpłacić się pięknym za nadobne, co chciał prędko powtórzyć (celuje w Maeve)\n#3 'k8' : 7, 5, 7, 2, 3, 5\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 07.07.21 12:04\nprotego A połowicznie udane - Commotio Cedrika zadaje 29 obrażeń, Commotio Maeve 31 - w sumie 60/2 = 30\n70/100, -15 do kości\nTarcza okazała się zbyt słaba, aby uchronić Charlesa (A) przed oboma zaklęciami. Poraził go prąd, przez co jęknął z bólu, na jego ręce pojawiły się oparzenia.\n- Deprimo - zawołał ze złością, znów za cel obierając mężczyznę.\nZaklęcie szmalcownika tym razem okazało się za słabe, więc spróbowal raz jeszcze.\n- Everta stati.\n#2 'k8' : 8, 5, 3, 6, 2, 8\n#3 'k100' : 84\n#4 'k8' : 4, 1, 8, 8, 1, 3\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 07.07.21 12:13\nNie wiem z kim miałem do czynienia, ale to nie był byle bandyta. Jego czary były silne.\n- Protego maxima - zawołałem, chcąc obronić zarówno siebie, jak i Clearwater.\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 07.07.21 12:16\nBariera osłoniła nas oboje. Gdy tylko opadła spróbowałem zaatakować szmalcownika znów prądem.\n#2 'k8' : 7, 2, 8, 6, 8\nRe: Pojedynek ze szmalcownikami - 22.10.57 [odnośnik] 07.07.21 12:44\nNim zdążyłaby nakreślić przed sobą tarczę, Dearborn osłonił ich oboje. Może to i lepiej, nie czuła się wybitnie pewnie w białej magii, zwłaszcza teraz, dzisiaj. - Aeris! - powtórzyła, znów celując w tego, który tak zawzięcie ją atakował.


Praca zbiorowa pod redakcją ks. Mirosława Drozdka SAC\n© by Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej\nFatima - wezwanie do przebudzenia ze snu.\nW ramach wprowadzenia do tematu aktualności fatimskiego orędzia zapoznamy się z obszernymi wyjątkami dwóch konferencji bpa diecezji fatimskiej, Alberta Cosme de Amarala, wielkiego czciciela Matki Bożej Fatimskiej i propagatora Jej orędzia. Już jego słowa pozwalają nam dostrzec istotę zawartego w tytule książki zagadnienia: Fatima ma przed sobą kolejne lata swe historii, lata, w której będzie się wypełniać orędzie Matki Bożej, lata, w których naszym zadaniem jest współpracować z Maryją.\nDoskonałość ofiary eucharystycznej wypływa z jej zapodmiotowania się w ofierze krzyżowej Chrystusa. W centrum Eucharystii jest Jezus Chrystus, Ukrzyżowany Syn Boży, który jest Kapłanem i Żertwą Ofiarną zarazem. Podczas gdy na Kalwarii On sam ofiarował siebie Ojcu Najwyższemu, to w ofierze Mszy św. posługuje się swoimi sługami. Tam ofiara dokonała się przez przelanie Jego Krwi Przenajświętszej, tu natomiast dokonuje się pod postacią sakramentalną.\nHiacynta i Franciszek wzorem\nPrzypomnijmy sobie sługi Boże: Franciszka i Hiacyntę. Te dzieci uczyniły swoje życie ciągłym wynagradzaniem i współcierpieniem z Chrystusem. Dzieci te jednoczyły się z tajemnicą Chrystusa Kapłana i Ofiary. Bez wahania podejmowały one i wprowadzały w życie ideę wynagradzania za grzechy swoje i całego świata.\nWynagradzanie za grzechy jest sednem fatimskich objawień, a na pewno stanowi jedno z najważniejszych wskazań Fatimskiej Pani.\nCzym jest grzech, jeśli nie wystąpieniem przeciwko Bogu? Przez trwanie w grzechu człowiek zamyka się na działanie Boga. Poszukuje dobra względnego zamiast Dobra Najwyższego, jakim jest Bóg. Zbacza z drogi Prawdy. Zamyka się na miłość. Burzy porządek naturalny stworzony przez Boga na Jego chwałę. Odrzuca przyjaźń Chrystusa i rani Jego Mistyczne Ciało, jakim jest Kościół. Grzech, który pozbawia człowieka Bożej obecności i odbiera Najwyższemu Panu Jego chwałę, staje się przyczyną cierpienia Jezusa i Maryi. Grzech burzy porządek społeczny i wywołuje wojny, powoduje zniszczenia oraz przestępstwa, a zatem wymaga wynagrodzenia.\n„Co Ona mówiła?” – zapytał ktoś Łucję w czasie objawień. „Powiedziała, że musimy przemienić nasze życie, przestać obrażać Boga, który i tak jest już bardzo obrażany; że mamy odmawiać różaniec i błagać Boga o wybaczenie dla grzeszników.”\nOrędzie fatimskie to apel do wewnętrznego nawrócenia, do przemieniania naszego życia, do powrotu na drogi miłości: miłości coraz większej, całkowitej, kontemplacyjnej – miłości ukrzyżowanej.\nMiłość dziecięca jest czuła i współczująca. Hiacynta kiedyś powiedziała: „Dlaczego nie każesz mi ucałować Jezusa na krzyżu, który tam wisi? I pytała: „Dlaczego Pan Jezus został przybity do krzyża?” Kiedy słuchała opowiadań o Męce Pana Jezusa, wzruszała się do łez. „Biedny Pan Jezus – mówiła. – Już nie będę grzeszyła, nie chcę, aby nasz Bóg cierpiał”.\nFranciszek preferował modlitwę w samotności. Chciał „myśleć i pocieszać naszego Pana, który jest tak zasmucany”. Kiedy Łucja szła do szkoły, on pozostawał w kościele ze swoim„ukrytym Jezusem”. Gdy zachorował, jednoczył się ze Zbawicielem i ochoczo ofiarowywał wszystkie swoje cierpienia, by pocieszać Boga. Każdy ból głowy również składał w ofierze, aby pocieszać Jezusa i Jego Matkę. Dziecko gorąco pragnęło pójść do nieba, aby tam spotkać Maryję i naszego Pana, Jezusa Chrystusa.\nNie ma najmniejszych wątpliwości, że życie tych małych dzieci było teocentryczne – czyli skupione na samym tylko Bogu – tak jak teocentryczne było życie św. Franciszka z Asyżu, który swoim wołaniem: „Bóg mój i wszystko moje! Miłość nie jest miłowana!” –poruszył mieszkańców Umbrii: jej wzgórza i doliny. Dlaczego nasze dusze nie są wypełnione taką żarliwą miłością, jak serca tych dzieci z Serra de Aire? Dlaczego nasze serca są tak zatwardziałe, tak wyrachowane w dawaniu siebie? Dlaczego stronimy od życia Ewangelią? Jeżeli nie staniemy się jak tamte dzieci, nie wejdziemy do Królestwa Niebieskiego.\nCharakter duchowości sług Bożych: Franciszka i Hiacynty, jest głęboko trynitarny, zakorzeniony w tajemnicy wszystkich tajemnic – w tajemnicy Trójcy Przenajświętszej – ukazanej dzieciom przez anioła w 1916 roku. Jednocześnie ich duchowość jest chrystologiczna. Dla nich, tak jak i dla wszystkich chrześcijan, Maryja jest drogą, która prowadzi do Jezusa w najbardziej prosty i bezpieczny sposób. Maryja jest doskonałą ikoną Trójcy Przenajświętszej. W miłości do Matki Bożej dzieci nauczyły się miłości do Chrystusa przez tajemnicę Jego Odkupienia i przez tajemnicę Jego obecności w Eucharystii. Chrystus na Krzyżu i Chrystus w Hostii Przenajświętszej kształtował ich serca, czyniąc je otwartymi na miłość. Ich duchowość jest wreszcie eklezjologiczna. Wiemy, jak bardzo wizjonerzy modlili się i jak umartwiali się w intencji Ojca Świętego.\nHiacynta nigdy nie mogła zapomnieć wizji Namiestnika Chrystusa, który przebywał „w bardzo dużym domu”. Widziała, jak „klęczał przy stole, miał twarz ukrytą w dłoniach i płakał. Na zewnątrz było dużo ludzi. Niektórzy z nich rzucali nań kamieniami, inni wykrzykiwali i wymawiali brzydkie słowa”. Dziecko często powtarzało: „Biedny Ojciec Święty! Musimy się bardzo za niego modlić”.\nPewnego dnia spotkałem papieża Pawła VI. Było to w dniach jego wielkiego cierpienia, a on, trzymając moje dłonie w swoich, błagał ze łzami w oczach: „Tak… tak… Módl się za mnie”. Wtedy zrozumiałem, że w osobie tego papieża, który przybył do Fatimy jako pielgrzym, proroctwo Hiacynty wypełniło się co do joty. Dziewczynka zawsze bardzo pragnęła, aby papież przyjechał do Fatimy. Zrozumiałem wtedy także jej pełną miłości odpowiedź na wezwanie nieba: „Biedny Ojciec Święty! Musimy się za niego dużo modlić!” Zrozumiałem sens jej aktu strzelistego: „O Jezu, to z miłości do Ciebie… i za Ojca Świętego”\nNie trzeba dodawać, że duchowość Hiacynty i Franciszka była maryjna. Przecież to właśnie wizja Pani jaśniejszej od słońca („Co za Piękna Pani!”) była dla dzieci impulsem, który odmienił ich życie, wprowadzając je na drogę modlitwy, ofiary i pokuty.\nDuchowość wizjonerów: Franciszka i Hiacynty, tak bardzo autentyczna, jest kontemplatywna i apostolska. Jest w niej zawarta tajemnica Chrystusa, tajemnica Maryi, tajemnica Kościoła, które mieszczą się w największej tajemnicy, jaką jest tajemnica Trójcy Przenajświętszej – źródle wszystkich tajemnic.\nDzięki składajmy Trójcy Przenajświętszej za ten wielki dar dla Kościoła, jakim są mali fatimscy wizjonerzy – Hiacynta i Franciszek. Prośmy Pana, aby te Sługi Boże zostały podniesione do chwały świętych. Oby Ojciec Święty dokonał ich beatyfikacji! W tak bardzo zepsutym społeczeństwie naszego współczesnego świata nie czyni się żadnych wysiłków, aby ochronić ów wielki skarb, jakim jest szczerość i uśmiech dziecka. Beatyfikacja Franciszka i Hiacynty stanie się znakiem nadziei dla ludzkości, która utraciła wiarę w siebie, ponieważ utraciła wiarę w Boga.\nNiech Błogosławiona Dziewica Maryja, która stanęła przed trójką fatimskich dzieci, będzie nasza Pośredniczką i niech pomoże nam stać się takimi, jak ci najmniejsi z Ewangelii, którym Bóg dał mądrość zrozumienia ukrytych tajemnic Jego Królestwa.\nGłówne kierunki pastoralne Fatimy\nFatima ma specjalny charyzmat. Fatima jest drogą wskazaną dzieciom przez Maryję, drogą prowadzącą rodzaj ludzki do zbawiania. Jest miejscem działania Ducha Świętego, miejscem umocnienia wiary, miejscem pocieszenia. Jest miejscem, w którym jest tyle nawróceń, tyle miłości, wspólnych modlitw, kultu Maryi i modlitwy za Ojca Świętego Jana Pawła II.\nOd Maryi musimy się uczyć, jak realizować Jej orędzie. W najdoskonalszy sposób wypełniła Jej polecenia trójka pastuszków z Fatimy.\nFatima jest lekcją, która nam przekazuje główne treści wiary.\nPierwszą z nich jest kult Najświętszej Maryi Panny. Jej wielkoduszne „tak” zostało wypowiedziane z całą odpowiedzialnością. Kult Maryi nie jest przypadkowy; dla chrześcijan jest on czymś zasadniczym. Jezus Chrystus jest Drogą, Prawdą i życiem, ale nie możemy myśleć o Jezusie bez Maryi, ponieważ Oni są ze sobą zjednoczeni! Przez Maryję możemy się zbliżyć do Jezusa. To jest Droga: przez Maryję do Jezusa, a przez Jezusa do Ojca. Kult Maryi jest najbezpieczniejszą drogą, którą powinniśmy iść. Na tej drodze nie grozi nam utrata wiary. Ta droga jest wyznaczona przez orędzie fatimskie.\nInnym elementem naszej wiary jest miłość Maryi, która prowadzi do umiłowania Ducha Świętego. Poprzez Matkę Najświętszą objawiona została najważniejsza tajemnica: tajemnica Boga w Trójcy Świętej Jedynego, do której prowadzi nas Maryja.\nWidzimy, że miłość Maryi prowadzi nas do miłości Kościoła, którego Ona jest Matką. Maryja jest Alma Mater – Matką kochającą, Matką cichą. Prawdziwa miłość nie robi hałasu, jest miłością ciszy i cienia. Po objawieniach w dzieciach nastąpiła cicha przemiana. żądania Maryi przyjęły z absolutnym posłuszeństwem. W swych sercach oddały się całkowicie Bogu. Zrozumiały, że muszą walczyć i podjęły walkę z całym heroizmem.\nPamiętajmy: Fatima nie jest kołysanką śpiewaną dzieciom do snu. Fatima jest wezwaniem do przebudzenia się i do podjęcia wielkiej walki, w której mamy stanąć po stronie Boga. Maryja budzi w nas powołanie do świętości, które jest naszym pierwszym powołaniem.\nOrędzie to jest wezwaniem, abyśmy dali świadectwo prawdzie i Bogu naszym codziennym życiem. Podstawą naszego życia jest Kościół, wspólnota modlitwy w jedności i miłości. Ale miłość jest odrzucana. Odmową miłości jest grzech. Grzech istniał zawsze, ale w czasach obecnych pojęcie grzechu zostało zniekształcone. Nie ma w nas pokory. Zapominamy, że naszym zadaniem jest wcielanie w życie tego, co głosimy. Zapominamy, że w Krzyżu jest nasza nadzieja i nasze zbawienie.\nCzłowiek współczesny jest zagubiony w świecie i jego problemach, nie widzi sensu życia, jest zniewolony bogactwem i w pogoni za sprawami doczesnymi nie znajduje odpowiedzi na pytanie, co jest sensem życia, jaki jest sens cierpienia, kim jest człowiek.\nCelem orędzia fatimskiego nie jest budzenie strachu i grozy. Maryja jest Matką pełną słodyczy i jak każda matka, kiedy widzi, że jej dziecko, zaczynające chodzić, upada – pochyla się nad nim i bierze je w swoje ramiona. Jej orędzie jest więc orędziem nadziei i miłości.\nNie jesteśmy ani twórcami, ani sędziami tego orędzia. Musimy być tylko jego apostołami. Musimy je głosić i nigdy tego nie zaniechamy. Nigdy nie potrafimy przekazać w całości bogactwa treści, jakie zawiera orędzie Maryi. To, co powiemy, zawsze będzie niewystarczające.\nW Fatimie jest jeszcze wiele do zrobienia… Fatimie zagrażają niebezpieczeństwa, takie jak na przykład turystyka. Musimy znaleźć rozwiązanie, aby Fatima nigdy nie straciła tego co najważniejsze: świętości tego miejsca.\nFatima to sanktuarium ciszy, kultu i dziękczynienia. Bóg, tak wyraźnie obecny w orędziu Maryi, musi być tutaj wielbiony. Nie wolno zapomnieć, że wiara jest darem Boga, nie – wytworem ludzkiej inteligencji. Orędzie fatimskie jest mocno zakorzenione w Ewangelii i głównym zadaniem Fatimy jest ewangelizacja.\nMaryja jest tu obecna, tak jak była obecna pod Krzyżem. Nie zatraćcie prawdziwego sensu Fatimy, nie „zinstrumentalizujcie” Fatimy. Nigdy nie używajcie Fatimy do żadnych celów ekonomicznych. Niech nie stanie się ona celem komercji. I uczyńcie wszystko, co w waszej mocy, aby zachować świętość Fatimy. Niech ona pozostanie miejscem oczyszczenia. Niech pozostanie ona „miastem Boga”. Proszę was oto.\nFatima ma charyzmat. Orędzie fatimskie jest orędziem naszych czasów. Oby wszyscy biskupi świata traktowali Fatimę jako drogę zbawienia człowieka współczesnego. Jedność biskupów musi być jednością z Piotrem naszych czasów. Być z Kościołem to znaczy zawsze z Piotrem – przez Maryję – do Jezusa.


Witam, mam pytanie odnośnie do nadmiernego pragnienia. Mam 7 tygodniowego synka, którego karmię piersią. Od czasu porodu odczuwam straszne pragnienie, dodam że wypijam ok 9 l wody dziennie, oczywiś...\nNiektórzy nie wyobrażają sobie lata bez zimnego piwa w ręku. Dla nich to idealny sposób na ugaszenie pragnienia i ochłodę w czasie upałów. Ale czy zimne piwo rzeczywiście chłodzi i nawadnia nasz or...\nW każdym z nas tkwi potrzeba ciepła, miłości i akceptacji, a często także pragnienie przynależności do grupy. Dlatego prawie każdy może paść ofiarą sekty. Warto poznać, proste zasady manipulacji, j...\nSzanowna Pani Doktor, w piątek przeszłam zabieg łyżeczkowanie, moja ciążą obumarła +/- 10 tygodniu. Jestem strasznie załamana z tego powodu, tym bardziej, iż to moja pierwsza ciąża. Moje pragnienie...


ślonych planów pozwalających na wydobycie z nich prawdziwego piękna. Dzięki temu mogą one bardzo dobrze się prezentować w domowych salonach. Oczywiście projektowanie mebli dębowych musi być odpowiednio opłacane, aby było w pełni r\nMyjnie bezdotykowe - jak działająGdzie kupić ekspres do kawyTwój plan na wakacjeWynajem hokerówPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak kupić ziarnistą kawęPorady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Some tips and informations about transport abroadDlaczego warto kupować naturalne kosmetyki arganowe?Obrabiarki sterowane komputerowoKilka słów o sztukateriachMatematyczny umysł, dokładność i solidność. Taki powinien być geodetaKilka ciekawostek o wspinaczce i arborystycePulsar BHPJak kupić oprogramowanie dla logistyki - stawka godzinowaIdziemy do dentysty!Implantolog zabrzeO podatkach i księgowościArtykuł o ciepłym domuPodróż busem do pracy za granicęPrawo - nie bądź nieświadomym obywatelemKlasycznie - historia klasycyzmu i klasyczne wnętrzaSpawanie metali - to nie wszystko!Pogrzeb - o zwyczajach i tradycjachWynajem zwyżki, dla kogo i po co?Jak znaleźć dobrego prawnik?Piękne włosy - trudne do osiągnięcia wyzwanieO bezpieczeństwieŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę zobaczyć pokaz tańca Warszawa. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Wprowadzić nowy lek czy nie. Analizy statystyczne dla medycynyKrótko o dentystach i leczeniu zębów


W pobliżu granic Polski lata coraz więcej rosyjskich samolotów wojskowych. Choć nie naruszają one granic państw, to latając z wyłączonymi transponderami, mogą stwarzać zagrożenie dla lotów cywilnych w międzynarodowej przestrzeni powietrznej.\nTrwają prace nad nowelizacją ustawy o ochronie granic. Ma to zwiększyć liczbę sytuacji, w których polskie siły powietrzne będą mogły reagować.\n"Do wzrostu niebezpieczeństwa lotów dla cywilnych statków powietrznych przyczyniać się mogą przede wszystkim loty samolotów Federacji Rosyjskiej bez transpondera" - wyjaśnia w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes płk Robert Stachurski, szef Obrony Powietrznej w Dowództwie Operacyjnym Rodzajów Sił Zbrojnych.\nOd aneksji Krymu i rozpoczęcia wojny na wschodzie Ukrainy rosyjskie samoloty coraz częściej pojawią się w pobliżu granic państw UE. Bombowce i myśliwce przechwytywały do tej pory siły zbrojne m.in. Szwecji i Wielkiej Brytanii. Więcej pracy ma również lotnictwo NATO stacjonujące w litewskiej bazie w Szawlach w ramach misji Baltic Air Policing. Na czele tej misji obecnie stoją Włosi, ale pomagają im m.in. Polacy - cztery polskie MiG-29 stacjonują, a w litewskiej bazie, a wsparciem służy baza w Malborku.\n"Samoloty wykonujące loty w przestrzeni kontrolowanej powinny składać plany lotów. Jeżeli ich nie składają, to jest to niezgodne z prawem międzynarodowym. Wyłączony transponder może skutkować kolizjami w przestrzeni powietrznej, a więc ma wielki wpływ na bezpieczeństwo wykonywanych lotów" - wyjaśnia płk Stachurski.\n"Jeżeli dochodzi do jakichkolwiek sytuacji konfliktowych, kierujemy pisma do ambasady rosyjskiej, noty dyplomatyczne i prowadzimy rozmowy. Mamy nawiązaną również łączność z rosyjskim stanowiskiem dowodzenia w obwodzie kaliningradzkim i wyjaśniamy wszelkie sporne sytuacje telefonicznie" - mówi płk Stachurski. "Międzynarodowe prawo lotnicze przewiduje konsekwencje dla przewoźników i wojskowych statków powietrznych" - dodaje.\nPułkownik zaznacza, że z inicjatywy Ministerstwa Obrony Narodowej i Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych prowadzone są prace nad nowelizacją ustawy o ochronie granicy państwowej. Obecne prawo pochodzi z 1990 r., choć było potem wielokrotnie nowelizowane. Tłumaczy, że proponowana przez resort zmiana rozszerzy listę sytuacji, w których polskie siły powietrzne będą mogły reagować.\nbezpieczeństwo lotów ministerstwo obrony narodowej prawo lotnicze Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych obrona powietrzna nato\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2020-07-10 17:22:05


Audi e-tron (2019) - ceny w Polsce, ile kosztuje, moc, zasięg | Autokult.pl\nAudi e-tron wycenione. Kosztuje mniej od Jaguara I-Pace'a\nDo niedawna Jaguar I-Pace nie miał na polskim rynku odpowiedniego konkurenta, ale już ma. Debiutuje bowiem Audi e-tron i jest o 13 800 zł tańszy od brytyjczyka.\nRewelacyjny Jaguar I-Pace ma już konkurenta. To trochę inne auto, ale moc silników elektrycznych jest podobna (fot. mat. prasowe)\nJest też większy, a napędza go układ dwóch silników elektrycznych o mocy systemowej 408 KM, czyli o 8 KM więcej niż w Jaguarze I-Pace'ie. Nie ma jednak aż tak rewelacyjnych osiągów. Do setki przyspiesza w czasie 5,7 s, podczas gdy konkurent potrzebuje na to sekundę mniej. Prędkość maksymalna e-trona to, podobnie jak Jaguara, tylko 200 km/h.\nSłabsze osiągi mogą być wynikiem wyższej masy sięgającej blisko 2,5 tony. Przypomnę tylko, że tyle nie waży nawet większe Audi Q7, a Jaguar I-Pace jest przy e-tronie stosunkowo lekki – 2200 kg.\nJaguar I-Pace to prawdziwy kot. Przekona każdego, a mnie oczarował\nW Kalifornii musiało zagrzmieć. Nie z powodu burzy – tam się to rzadko zdarza. Jaguar wprowadza elektrycznego I-Pace'a i nie ukrywa, że idzie po…\nAudi e-tron to pierwszy w pełni elektryczny samochód tej marki. Jego baterie mają zapewniać zasięg powyżej 400 km i możliwość szybkiego ładowania mocą aż 150 kW w czasie krótszym niż 30 minut.\nAudi wyceniło swój model w Polsce na 342 800 zł w podstawowej specyfikacji 55 quattro. Wersja Advanced z ładniejszym wykończeniem nadwozia kosztuje od 349 700 zł, natomiast Jaguar I-Pace to wydatek od 356 600 zł. Ciekaw jestem, czy jeśli brytyjskie auto elektryczne cieszy się tak ogromnym popytem, to podobny sukces osiągnie niemiecki SUV.\nElektryczny Jaguar I-Pace jest hitem sprzedaży. Popyt przerósł oczekiwania\nSamochody elektryczne z każdym rokiem zyskują na popularności. Klienci przekonują się do tego rodzaju napędu. Widać to szczególnie w przypadku marek…\nDolewka oleju może słono kosztować. W nowych autach trzeba uważać\nElektrycznyaudi e-tronFlota & BiznesCrossover / SUVPremiera w latach 2010-2019Segment JAudi\nJaguar I-Pace kontra Audi e-tron. Porównanie elektrycznych crossoverów\nTest: Audi e-tron Sportback - wstałem o 3:00 rano. Oby było warto\nJak zapobiegać zjawisku LSPI? Najprostsza metoda kosztuje mniej niż 200 zł\nTCO, czyli ile naprawdę kosztuje nas samochód. Płać mniej za firmowe auto\nPół litra więcej czy mniej - mała zmiana a duże oszczędności\nCiekawe zmiany w polskim rynku samochodów. Więcej nowych i znacznie mniej używanych\nOpel Insignia GSI po liftingu ma sporo mocy. W przeciwieństwie do bazowych 3-cylindrówek Mercedes zapłaci 13 mln dolarów kary za opóźnienia w akcjach serwisowych Volvo S90 i V90 wzmocnione przez Polestar Skład kierowców zespołu McLarena nie zmieni się w przyszłym roku? [aktualizacja] Komu przeszkadzają obowiązkowe apteczki? Ministerstwo je tylko "rekomenduje" Pierwsza Škoda Rapid zjechała z taśmy produkcyjnej Z piekła rodem – Wimmer Golf R Red Devil V (2010) Plotki i przecieki - co szykują producenci? Cudowne "zmartwychwstanie" Gemballi...? Papież Franciszek ma nowy samochód. To wodorowa Toyota Mirai Genewa: Renault Twingo RS Przedział kolejowy zorganizowany przez Bentleya


Przemysław Dakowicz - strona autorska: 2014\nWiersze i proza w "Almanachu Prowincjonalnym"\nW Raciborzu ukazał się jubileuszowy numer pisma „Almanach Prowincjonalny”, redagowanego przez Marka Rapnickiego i Janusza Nowaka. Czytelnik znajdzie w nim – obok liryków Leszka Długosza, Szymona Babuchowskiego, Krzysztofa Lisowskiego oraz prozy Marka Rapnickiego, ks. Jerzego Szymika i in. – blok tekstów mojego autorstwa: trzy odcinki cyklu Afazja polska oraz kilka wierszy z tomów Łączka i Teoria wiersza polskiego.\nAutor: Przemysław Dakowicz o 09:21 Brak komentarzy:\nSpotkanie autorskie podczas Wrocławskich Targów Dobrych Książek\nMiło mi poinformować, że podczas Wrocławskich Targów Dobrych Książek odbędzie się spotkanie autorskie promujące tom Obcowanie. Manifesty i eseje, opublikowany przez warszawskie Wydawnictwo „Sic!”. Poprowadzi je znakomita badaczka literatury prof. Dorota Heck z Uniwersytetu Wrocławskiego.\nTERMIN SPOTKANIA: 5 grudnia (piątek), g. 16:00\nMIEJSCE: Dworzec Główny we Wrocławiu, sala I\nZapraszam także na stoisko nr 30 (sektor D), gdzie będzie można nabyć książki Wydawnictwa „Sic!”.\nPełny program Targów oraz wszystkie informacje organizacyjno-lokalizacyjne TUTAJ.\nAutor: Przemysław Dakowicz o 09:30 Brak komentarzy:\nCZAS: 29 listopada, g. 17:00\nMIEJSCE: Racibórz, DK „Strzecha”, ul. Londzina 38\ngoście wieczoru: Leszek Długosz, Przemysław Dakowicz\nAutor: Przemysław Dakowicz o 20:58 Brak komentarzy:\n[druga część szkicu opublikowanego w najnowszym numerze dwumiesięcznika literackiego "Topos"]\nDialog, czyli ruch\nWszystkie elementy konstrukcji Krzyku sowy, o których pisałem, choć niezwykle istotne, nie stanowią jeszcze rękojmi wybitności tomu. Ileż znamy takich książek ‒ których forma nie nadąża za myślą, przez co jawią się jako dzieła wewnętrznie zwichnięte, zatrzymane w połowie drogi między koncepcją a realizacją! Tom Feliksa Netza należy do nielicznych wyjątków. Jego kształt artystyczny doskonale przystaje do tego, co ‒ w braku lepszego określenia ‒ nazwijmy zakresem tematycznym. Taka strukturalna zgodność jest, jak sądzę, najbardziej obiektywnym kryterium oceny poezji. Wiersz tylko wtedy oddziałuje na czytelnika, tylko wtedy jest w stanie wywołać rzeczywistą reakcję odbiorcy, kiedy warstwa treściowa i warstwa formalna dopełniają się, uzupełniają i wzmacniają.\nKrzyk sowy to jeden z najbardziej spektakularnych przykładów poetyckiego kunsztu, z jakimi dane mi było obcować od początku mojej krytycznoliterackiej aktywności. Wiersze zebrane w tomie sprawiają wrażenie, jakby były konstrukcjami żywymi, pozostającymi w nieustannym ruchu. Co wywołuje taki efekt? Nieustanna gra przybliżeń i oddaleń, podobieństw i różnic, semantyki i estetyki. Immanentna dialogiczność tych tekstów zmusza do zachowania intelektualnej czujności w trakcie lektury ‒ inaczej nie sposób uchwycić dynamiki wizji poetyckiej, nie sposób dotrzeć do znaczeń finalnych, które nie są dane, lecz zadane czytelnikowi.\nNie ma tu zbyt wiele miejsca, by szczegółowo analizować wszystkie wiersze składające się na książkę. Ograniczę się do krótkiego opisu jednego exemplum. Utwór ten, w którym poetycka biegłość Feliksa Netza uwidacznia się szczególnie dobitnie, był już przywoływany:\nRok 1930, Hessenburg, na odwrocie faksymile\nfotografa, staranną szwabachą, leciutka\nstylizacja na miniony wiek, litery mają\ngotycką ostrość, ale jakby przytępioną,\nświatłoczuły papier opiera się nicości,\nwyzwoliciel migawki Max Rabe;\njakby ją wycięto z liścia łopianu, nitki\nżyłek, śnieżny nalot, jakby okwiat jabłoni,\nszorstkość łopianu właśnie i gładkość wody\nw stawie, o którym wiem, że był, był sobie\ndom nad stawem, we wsi Nimmermehr, Kreis\nHessenburg, poprzez sepię przebija ciemna zieleń;\nco tam jest poza atelier Maxa Rabe, czyli\npana Kruka, północny wiatr, w konwulsjach\nkonie i automobile, Adolf Hitler po namyśle\nostatecznie ustala przedziałek po prawej,\nwłos lewym skosem spadać będzie na czoło,\nwąsy – kępka nastroszona pod nosem, w atelier\nsztuczne ruiny, manekiny, palmy i arkady;\nmnie jeszcze nie ma na tym świecie, czyli\nna tej fotografii, z mojego punktu widzenia\njest to antyświat, być może jestem w całkiem\ninnym projekcie, idę skacząc po górach, może\nmam płetwy, a może jestem krukiem; i tylko\nich sześcioro: trzech chłopców, dziewczynka,\nkobieta i mężczyzna, rodzice tych dzieci, bo\nnie mogę powiedzieć, że to są moi rodzice;\na jednak moje ręce dotykały ich twarzy,\nkażdy inaczej stąpał, każdy pachniał inaczej,\nmoje wargi wypowiadały półgłosem wieczny\nodpoczynek nad otwartym grobem już\ni moich rodziców, dwóch chłopców i\ndziewczynki, tylko najstarszy z grzywką\njak źrebak ściągnął usteczka i tak mu to zostało,\nma tak samo ściągnięte usta (zdjęcie), gdy\nkrólowa dotyka szpadką jego ramienia, dając\nmu szlachectwo, i co ty na to, pyta, pół żartem,\npół serio, no, no, odpowiadam, od lat pierwszy raz\nnie zadzwonił do mnie w Wielki Piątek;\nstąd ta fotografia nie oglądana od lat,\n(jedyny dowód, że przede mną było jakieś\nżycie) spadła na moje biurko, jakby ją podrzucił\nMax Rabe, na chwilę wysunąwszy głowę\nspod czarnej chusty, stąd ten wiersz, który\nwpadł przez zamknięte okno jak kruk skrzeczący\nna przemian: Nevermore – Nimmermehr.\nTytuł jest tu niczym kierunkowskaz obrócony w stronę przeciwną niż ta, którą winien wskazywać. Fotografia rodzinna. Czegóż można się spodziewać po wierszu poprzedzonym takim anonsem? Że będzie manifestem uczuciowości sentymentalnej? Że przedstawi losy rodzinne? Zawrze w sobie informacje o poszczególnych krewnych, da ich portrety? Wyrazi żal, tęsknotę za czasem bezpowrotnie minionym, za ludźmi, którzy odeszli? Wszystkie wymienione elementy są obecne w utworze, ale także: nie są obecne, tzn. uczucia wyrażone zostały nie wprost, obrazy nie są jedynie ilustracjami, refleksja o przemijaniu przemienia się w namysł nad historią i jej prawami.\nTekst otwiera lakoniczna informacja dotycząca czasu i miejsca wykonania fotografii. Koniec trzeciej dekady XX wieku, miasteczko lub wieś Hessenburg (w północnej Meklemburgii, na wybrzeżu bałtyckim?). Teraz następuje opis zdjęcia jako przedmiotu ‒ poczynając od jego rewersu. Mamy więc kilka słów dotyczących czcionki, którą zapisano „faksymile fotografa” („staranna szwabacha”; „leciutka stylizacja na miniony wiek”; „gotycka”, ale „przytępiona” „ostrość liter”), nazwisko „wyzwoliciela migawki”: Max Rabe, a także szczegółowe informacje na temat faktury, jakości i stopnia zużycia papieru fotograficznego, wprowadzone za pośrednictwem porównań ‒ fotografia wygląda „jakby ją wycięto z liścia łopianu” (do którego upodabniają ją „nitki żyłek”), na jej powierzchni widoczny jest „śnieżny nalot”, przywodzący na myśl „okwiat jabłoni”. W kolejnym wersie ponowne przywołanie jednego ze skojarzeń i uzupełnienie go o element przeciwstawny (szorstkość ‒ gładkość): „szorstkość łopianu właśnie i gładkość wody”. Czytelnik mógłby zapytać: po co ta skrupulatnośc opisu; czy nie byłoby lepiej od razu przejść do przedstawienia tego, co widoczne jest na awersie, do opisania postaci utrwalonych przez fotografa? Wiersz Netza odpowiada: nie, porównania zawarte w strofie pierwszej i drugiej są konieczne, ponieważ upodabniają to, co minione, a przed laty zatrzymane w kadrze, do świata przyrody, świata ożywionego. W ten sposób nieruchome zostaje wprawione w ruch, umarli zaś zyskują drugie życie.\nCiąg skojarzeń (papier fotograficzny ‒ liść łopianu ‒ okwiat jabłoni ‒ woda) niejako przenosi nas w tamtą rzeczywistość, w rodzinną przeszłość poety, do północnej Meklemburgii, w przełom lat 20. i 30. ubiegłego stulecia. Owo „przeniesienie” dokonuje się w samym środku drugiej strofy, między trzecim a czwartym wersem, za sprawą, nomen omen, przerzutni. Czytając linijkę trzecią, jesteśmy jeszcze w teraźniejszości, przyglądamy się fotografii; chwilę później zostajemy „wrzuceni” w przeszłość, która materializuje się na naszych oczach ‒ nie jest już elementem porównania, „gładkością wody”, lecz „wodą stawu”, czymś dotykalnym, realnym, co istniało i trwa. W ten sposób sam kształt tekstu potwierdza i ustanawia coś, co zostanie nazwane w ostatnim wersie drugiej strofy: „poprzez sepię przebija ciemna zieleń”. Podczas gdy w strofie drugiej występuje jeszcze czas przeszły („staw […] był”, „był sobie dom nad stawem”), w dwóch kolejnych strofach spotykamy już niemal bezwyjątkowo czas teraźniejszy („jest”, „ustala”, „nie ma”, „jestem”, „idę” itd.). W teraźniejszości zanurzeni są zarówno opisywani członkowie rodziny, jak i podmiot mówiący ‒ na poziomie gramatycznym, mamy więc swoistą równoczesność planów (planu wydarzeń i planu obserwacji).\nŁatwo przeoczyć istotne semantyczne rozwidlenie ze strofy drugiej, gdzie mowa jest o „domu nad stawem, we wsi Nimmermehr, Kreis Hessenburg”. Prześlizgujemy się po tej frazie, chcąc dowiedzieć się więcej o postaciach z rodzinnego albumu. Tymczasem toponim „Nimmermehr” (rzekomo: wieś w okręgu Hessenburg) wart jest naszej baczniejszej uwagi. Przysłówek „Nimmermehr” znaczy tyle, co „przenigdy”, „nigdy już”, „nigdy więcej” i ‒ o ile mi wiadomo ‒ nie bywa używany jako nazwa geograficzna. Wniosek? Poeta nadał tamtemu mitycznemu miejscu nazwę, którą uznał za najwłaściwszą, najbardziej adekwatną, najdoskonalej ujmującą jego (poety) stosunek do bezpowrotnie utraconej przeszłości. Czy da się wskazać w wierszu jakąś zasadę usprawiedliwiającą wprowadzenie fałszywego toponimu? Tak, da się. Przysłówek „Nimmermehr” został wywołany przez inne niemieckie słowo ‒ przez rzeczownik „Rabe” (kruk). Niegdysiejsi mieszkańcy wsi Nigdy Już (w okręgu Hessenburg) zostali wszak uwiecznieni na światłoczułym papierze przez forografa Maxa Kruka! W słynnym wierszu Edgara Alana Poe tytułowy kruk („raven”) wykrzykuje owo niezwykłe i budzące przerażenie słowo „nevermore”, na którym urywa się także wiersz Feliksa Netza. Bo oto, sposobem znanym tylko poezji, Max Rabe upodobadnia się do złowieszczego ptaka: wychyla głowę spod czarnej chusty, by na biurko poety podrzucić (jak pióro z kruczego skrzydła?) zdjęcie sprzed osiemdziesięciu lat. Sam wiersz Fotografia rodzinna wpada „przez zamknięte okno jak kruk skrzecząc / na przemian: Nevermore – Nimmermehr”.\nW utworze, jak w tyglu alchemika, mieszają się ze sobą (i wchodzą we wzajemne reakcje) tajemne ingerediencje. Doświadczenie indywidualne (losy rodziny) wiąże się i przenika z doświadczeniem powszechnym (historia uosabiania tu przez groteskową postać Adolfa Hitlera, który „ostatecznie ustala przedziałek po prawej”), wspólnie zaś dialogują z kulturą (Kruk Poego), mającą – jak sądzę – spełniać funkcję terapeutyczną, tłumaczyć traumę dziejowego kataklizmu.\nNa tej zasadzie – zasadzie wszechobejmującego dialogu, polifonii znaczeń i ciągłej metamorfozy – ufundowany jest cały tom Netza.\nKto jest głównym bohaterem książki? Feliks Netz? Jego bliscy? Szarzy ludzie spotkani i zapamiętani przez poetę? A może po prostu historia, jej trudne do pojęcia przebiegi? Myślę, że na każde z postawionych pytań należałoby odpowiedzieć twierdząco. Jeśli miałbym jednak znaleźć jakąś formułę porządkującą, jeśli musiałbym przedstawić najbardziej lakoniczną charakterystykę tej postaci, rzekłbym, iż pierwszoplanowym bohaterem Krzyku sowy jest homo historicus, człowiek dysponujący rzadko spotykaną świadomością reguł, jakim podlegają ludzkie dzieje. Ktoś, kto w chaosie wydarzeń poszukuje punktu oparcia, kto domaga się prostych odpowiedzi na najbardziej podstawowe pytania: o prawdę, wartości i sprawiedliwość. Ów homo historicus nie zgadza się na suflowane mu zza kulis powszechne prawo względności, przeciwnie – długo i wytrwale waży racje na szalach dawnych przykazań, z czułością pochyla się nad ofiarami wielkich politycznych zbrodni i małego codziennego zła, niweczącego wysiłki tych, którym żyć przyszło w rzeczywistości totalitarnego państwa, w niewoli myśli i sumień. A kiedy natrafi na ślad zbrodni lub kłamstwa, kiedy rozpozna w szarym przechodniu mordercę czy manipulatora, krzyczy, zakłada protest, powtarza swoje wieczne ceterum censeo...\nBohaterką poezji Netza jest również Polska. Jej portret, rozpisany na kilkadziesiąt wierszy (portret, który, co oczywiste, nie może być kompletny, ale do kompletności dąży, pełni pożąda), stawia nam poeta przed oczy, wołając: „Spójrzcie Jej w twarz, przyjrzyjcie się Jej rysom. To także wasze rysy!”. A jest to Polska od dołów katyńskich (Chodasiewicz) i od Smoleńska (Odchodzimy; Bajka smoleńska); Polska zesłańców, uchodźców, uciekinierów i przesiedleńców (Niewłaczone do Księgi Psalmów); Polska socrealistyczna, z jej pochodami, Domami Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej i sklepami PSS „Jedność” (Laudacja; Initium Silesiae; Ulica Kopalniana; Stalinogród, ulica 1 maja; Stalinogród, ulica 3 maja, czyli całe tysiąclecie); Polska współczesna, ojczyzna niewydarzonych artystów przedzierzgających się marnych polityków (Teatr jak teatr) i matek mordujących własne dzieci (Pocztówka z Sosnowca); Polska, której bohaterowie, pozbawieni własnych grobów, śpią w niepoświęconej ziemi, a ich oprawcy odprowadzani są na miejsce wiecznego spoczynku z państwowymi honorami (Ćwiczenia aksjologiczne).\nTo o niej mówi się również w najbardziej przejmującym wierszu tomu, w wersach wypowiadanych ze ściśniętym gardłem, a zarazem – o, paradoksie! – na granicy krzyku, w linijkach, których nie da się wymazać z pamięci, bo (w jakiś niepojęty sposób) przemieniają się w to, o czym mówią – w otwartą, rozjątrzoną ranę:\nLeżeliśmy pokotem w błocie, we krwi,\nw papierowych workach, z krzyżykami\nwyciętymi majchrem na zimnych czołach,\nnaszą ojczyzną była nizina pogrążona\nw depresji, odarta z własnych ceremonii\ni rytuałów, wspominaliśmy zmasakrowane\nzaklęcia przysięgi, kolędy pachnące\nopłatkiem spoczywającym na sianie,\nłacińskie słowa ministrantury podeptane\nw znieważonych świątyniach, kurczowo\ntrzymaliśmy się dwóch, trzech myśli,\nktóre chciano z nas wyrwać wyrywając\npaznokcie, czasami odrzynając ucho, lewe\nlub prawe albo jedno i drugie zależnie od\nfantazji naszego brata, współplemieńca,\na jednak biegliśmy do utraty tchu po górach\ndolinach, jeden za drugim przez ostrzeliwane\nelegie i treny, zaciskając palce na kolbie stena,\ncóż jeszcze, odłamki pieśni uwięzły nam\nw płucach, nie żyliśmy od dawna, stąd rażące\nluki w pamięci, odbite nerki bolały długo po\nnaszej śmierci, aż sama śmierć przestała nas\nboleć, jak w jednej chwili przestało nas boleć\nżycie, przez które przelatywały ścigane anioły\nkażdy był sam: leżałem na brzuchu z ustami\npełnymi ziemi i wiecznego snu: śniła mi się\nPolska od grobu do grobu ale gdzie jest mój\ngrób, zabij, nie przypomnę.\n(Śniła mi się Polska)\nAutor: Przemysław Dakowicz o 10:02 Brak komentarzy:\n[pierwsza część szkicu opublikowanego na łamach najnowszego numeru dwumiesięcznika literackiego "Topos"]\nKiedy po dokonaniu mordu na królu Duncanie Makbet donosi swojej żonie, że krwawe dzieło zostało spełnione, pyta ją także o to, czy do jej uszu dotarł jakikolwiek dźwięk mogący przedwcześnie ujawnić zbrodnię. Lady Makbet odpowiada następującymi słowami: „I heard the owl scream and the crickets cry”. Tłumacze oddają tę kwestię na różne sposoby. U Barańczaka brzmi ona następująco: „Tylko sowę i świerszcze”, u Leona Ulricha: „Hukania sowy i świerszczów ćwierkanie”, u Józefa Paszkowskiego: „Słyszałam sowy krzyk i poświerk świerszcza”. Ostatnia z cytowanych polskich wersji jest chyba najbliższa oryginału (próbuje oddać nawet Szekspirowską aliterację: „crickets cry” ‒ „poświerk świerszcza”), właśnie ją wybrałby zapewne poeta Feliks Netz, który swój najnowszy zbiór wierszy opatrzył tytułem Krzyk sowy.\nPróbny wydruk książki (ukaże się ona w Bibliotece „Toposu” w grudniu 2014) czytałem z wciąż wzrastającym podziwem dla poetyckiej maestrii autora, dla jego umiejętności przekładania głębokiej refleksji historiozoficznej na język wiersza. Jest bowiem Krzyk sowy tomem wyjątkowym, stanowiącym kolejne potwierdzenie słuszności tezy o odradzaniu się w literaturze polskiej tego nurtu refleksji, który przez dwa stulecia był traktowany jako sygnatura naszej historyczno-kulturowej odmienności. Może zresztą wyraziłem się nieprecyzyjnie: odmienna jest wszak przede wszystkim nasza świadomość, wcześniej i trafniej diagnozująca dziejowe zagrożenia, wyczulona na wszelkie ograniczenia wolności, na bezprawne ingerencje w polityczny kształt tej części Starego Kontynentu, w której przyszło nam żyć, przywołująca obrazy przeszłości i zmuszająca teraźniejszość, by przejrzała się (i rozpoznała) w nich jak w zwierciadle.\nNetz opowiada nam nas samych, opowiada na wiele sposobów, przemawiając różnymi językami, przekładając polską przeszłość i teraźniejszość na obrazy zrozumiałe pod każdą szerokością geograficzną (nie uroniwszy przy tym nic ze specyficznego trybu doświadczania historii przez mieszkańca Europy Środkowej). Właśnie po to ‒ by czytelnik zdał sobie sprawę, że rytmem wydarzeń dziejowych od zawsze rządzą te same mechanizmy (ambicja, zdrada, zbrodnia) ‒ wprowadzony zostaje kontekst szekspirowski. Aktorzy wielkiego spektaklu historii odgrywają swoje role wedle prawideł z bezlitosną trafnością i wyrazistością uchwyconych przez geniusza ze Stratfordu. Historia nie umarła ‒ przestrzegają wiersze Netza ‒ przeciwnie, na naszych oczach rozgrywała i rozgrywa jedną ze swoich najbardziej skomplikowanych partii.\nUnde motus?, skąd ruch? ‒ pyta sowa w tytułowym wierszu tomu i jest to pytanie zarówno o obecność zła w dziejach ludzkości, jak i o tajemniczą zasadę stojącą u podstaw tożsamości jednostek i wspólnot, o nieznane źródło wewnętrznej siły, która każe stawać ‒ wbrew prawom logiki ‒ po stronie prawdy, nawet wtedy, gdy za wierność i niezłomność zapłacić trzeba najwyższą cenę:\n[…] mam zawroty głowy, bito mnie,\nkantem dłoni, pięścią, nie widziałem tego, bo\nnajpierw wykłuto mi oczy, ostrym końcem sztyletu,\nto ostatnie, co widziałam w życiu: ostry koniec\nsztyletu, potem przeszłam do świata rzeczy\nniewidzialnych --- chcą ze mnie wydobyć to,\nco wiem, i to im powiem, może jutro, może\npojutrze, muszę się zastanowić, czy chcę umrzeć\njutro, czy żyć dzień dłużej, bo, to pewne, zabiją\nmnie, gdy im powiem: krzyknęłam, bo ujrzałam\nzbrodnię, zabójstwo, mord nieludzki, choć możliwy\ntylko wśród ludzi, powiem: mój krzyk, panie,\nrozdarł sukno nocy, tę zasłonę, którą świerszcze,\nw twojej mowie: crickets, utkały z żałobnej\ncykady na przesłonięcie tego, coś uczynił.\nZapasy z tożsamością\nCo sprawia, że identyfikujemy się ze zbiorowością, że jesteśmy gotowi dzielić jej los? Jak to się dzieje, że jedni przyjmują tę ponadindywidualną więź jako dar, inni zaś traktują niczym najbardziej nienawistne jarzmo, które przy byle okazji gotowi są zrzucić z własnych barków? Poeta nie odpowiada wprost. Odpowiedź ukryta została w strukturze poszczególnych utworów, a także w semantycznych napięciach pomiędzy wierszami. Dałoby się ją, jak sądzę, sprowadzić do jednego słowa, które precyzyjnie nazywa i wskazuje to, co najważniejsze. Owo słowo brzmi: wybór. Wszyscy (każdy i każda z nas z osobna) zostajemy postawieni przed wyborem; w jakiejś chwili kluczowej, której znaczenie nie zawsze w porę rozpoznajemy, opowiadamy się za lub przeciw. Niekiedy o los decyduje za nas, a wtedy jesteśmy niesieni na fali zbiorowych przeznaczeń.\nKsiążkę Krzyk sowy otwiera znakomity wiersz o Władysławie Chodasiewiczu, rosyjskim poecie polskiego pochodzenia (jego dziadek był uczestnikiem powstania listopadowego). Netz pisze tu alternatywną biografię. Każe Chodasiewiczowi w trakcie jego ucieczki z bolszewickiej Rosji zatrzymać się w Polsce i podzielić los innego polskiego twórcy, Władysława Sebyły, zamordowanego w Katyniu. W wierszu przemawia sam Chodasiewicz:\nmiewałem i takie sny: uciekając z Rosji\nSowieckiej, nie Zachód wybieram, lecz Polskę:\nRzeczpospolita obejmuje mnie mocno,\naż pękają mi trzy żebra, przygryzam wargi,\ncałuje mnie namiętnie spijając z nich krew,\nprzygarnia mnie jak swojego, ale i jak obcego,\njak syna, ale jakby z nieprawego łoża,\nniepewna, czy czyni roztropnie; paszport\noblewamy bez opamiętania ( Skamander\nw komplecie), wszyscy mówią doskonale\npo rosyjsku! Jakbym siedział w Domu Pisarza\nw Moskwie, cały Skamander jakby chciał\nmi osłodzić wygnanie, choć mnie nikt\nnie wygnał, w kółko po rosyjsku, jakby chciał\npomóc moim wargom, z których polskie słowa\nschodzą niepewnym krokiem, jakbym ja, duży\nchłop stąpał po pierwszym cienkim lodzie jeziora\nŁadoga; już mi się śni po polsku, ale piszę\npo rosyjsku dla „Wiadomości Literackich”,\ntłumaczy mnie Broniewski, Redaktor ukrywa\nten fakt, jakbym z Rosji Sowieckiej przywiózł\nsyberyjski syfilis; co będzie dalej, nie wiem,\nco będzie ze mną, tego to dopiero nie wiem,\na nie jestem pewien czy Polska jest moją\nojczyzną, a może to Polska nie jest pewna,\nczy jest moją ojczyzną; to się niebawem\nwyjaśni, bo oto znów objęła mnie mocno,\ni znowu złamała mi te same trzy żebra,\ni owinęła mnie w powszechną mobilizację jak\nw śmiertelny całun. Strzał w tył głowy\nw smoleńskim lesie (stąd była moja ruska\nniania, moja rosyjska mowa to jej ojczysta\nmowa), możliwe, że padając twarzą w otchłań\nkrzyknąłem: Boże!, możliwe, że: Gospodi!\nA ta czaszka, którą niemiecki lekarz trzyma\nw rękach i wsuwa w otwór w potylicy\nołówek na głębokość pięciu centymetrów,\nto jest moja czaszka, jest, skoro mogłaby być […]\nWybór tożsamościowy został tu przedstawiony jako wybór historycznego i osobistego losu, bo, sugeruje Feliks Netz, właśnie w procesie dziejowym jednostka rozpoznaje się i określa wobec świata i innych ludzi. Decyzja o zmianie narodowej, politycznej i kulturowej przynależności wiąże się z wyborem języka, warunkującego sposób postrzegania rzeczywistości, kreowania znaczeń i definiowania wartości. W wyimaginowanym monologu Chodasiewicza powtarzają się co prawda stwierdzenia „nie wiem”, „nie jestem pewien”, ale zostały one wprowadzone nie po to, by podkreślać brak definitywności wyboru dokonanego przez bohatera, lecz by uwypuklić okrucieństwo dwudziestowiecznych systemów totalitarnych, traktującej przynależność narodową jako kryterium decydujące o życiu lub śmierci człowieka, jakby był on jedynie nic nieznaczącą cyfrą w rejestrze wojennych zysków i strat.\nProces utożsamiania się z określoną zbiorowością rozpoczyna się w chwili, gdy człowiek zostaje osadzony w pewnej rzeczywistości językowej i kulturowej, którą skłonny jest oceniać jako naturalną, pierwotną, dającą bepieczeństwo. W przypadku większości z nas następuje to automatycznie ‒ nie znane są nam rozterki dzieci z małżeństw mieszanych. Tymczasem Netza interesują właśnie sytuacje graniczne. Jest to widoczne szczególnie w grupie utworów autobiograficznych, w których mówi się o wyborze między językiem (i kulturą) polską i niemiecką (Ojciec, Dwie śmierci)1.\nRefleksja poety obejmuje jednak znacznie większy zakres zagadnień ‒ wiersze z Krzyku sowy raz po raz obnażają ideologiczny wymiar języka, pytają o granice posługiwania się nim dla celów inżynierii społecznej i politycznej. W utworze Eugeniusz Bodo śpiewa po rosyjsku ukazana została, na przykład, sytuacja planowej podmiany znaczeń w popularnej międzywojennej piosence ‒ Tylko we Lwowie. W roku 1941 jedna z największych gwiazd II RP nagrała jej rosyjską wersję z towarzyszeniem orkiestry Henryka Warsa. Nowy tekst miał służyć celom propagandowym; przedstawiał Lwów jako miasto sowieckie, przechodzące „kapitalnyj riemont”. „To zawsze zaczyna się od drobnej chirurgii, / coś jak wycięcie kurzajki, nie boli i śladu / nie będzie, ale zamysł jest niegłupi i dalekosiężny” ‒ pisze Netz i poddaje ową „drobną chirurgię” (chirurgię w zakresie semantyki) wielowymiarowemu opisowi, by na koniec uznać jej ograniczoną, mimo wszystko, skuteczność: „następny krok / to prosty wybór: sowiecki paszport albo Workuta, / a jednak większość wybrała Workutę”.\nNa pytanie Wojciecha Kassa, czy ma poczucie, że pisze „o historii”, Feliks Netz odpowiada: „Broń Boże! To historia, czyli jakieś ciężkie, granitowe bloki zdarzeń, spadają na mnie, czyli w moją prozę, w moje wiersze”. Następnie cytuje zdanie z Diltheya, które umieścił na wstępie nowego tomu swoich wierszy: „Tylko historia może powiedzieć człowiekowi, kim jest”.\nKrzyk sowy to książka, w której przedmiotem namysłu, analizy i opisu uczyniono nie tyle mechanizmy historii, co człowieka umieszczonego we wnętrzu dziejów (niczym Jonasz w brzuchu wielkiej ryby). „Kim jestem w historii?” ‒ zapytuje Netz samego siebie, a następnie tę samą kwestię zadaje nam, czytelnikom: „Kim jesteście? Co uczynił z wami XX wiek? Jak odnaleźliście się w nowej rzeczywistości po komunizmie? Czy sprostaliście jej? Jesteście jej uczestnikami, czy też biernie się przyglądacie, oddawszy własne sprawy w ręce tych, którzy »wiedzą lepiej«?”. Mówiąc inaczej, poeta wznosi przed nami wielkie lustro, w którym możemy się przejrzeć ‒ jako zbiorowość i jako jednostki. Po co w nie spoglądać? By wiedzieć. Bo ten, kto pozbawiony jest wiedzy o sobie samym, nie potrafi odnaleźć się w świecie, pozwala się unosić przypadkowym prądom, daje posłuch fałszywym prorokom lub specjalistom od public relations. A wtedy inaczej postrzega rzeczywistość, łatwo ulega manipulacji, czyni rzeczy, które w niego samego uderzają. „Gnothi seauton ‒ mówi poeta Feliks Netz ‒ poznaj samego siebie”. Albo jeszcze precyzyjniej: „Poznajmy samych siebie”. My, wspólnota historycznego doświadczenia. Ci, którzy tutaj, w centrum Europy żyjemy, wciąż żyjemy.\nPrzez dziesięciolecia milczeliśmy o własnej historii ‒ kneblowani przez cenzurę, pozostawialiśmy nieopowiedzianymi nasze indywidualne losy i dzieje wspólnoty. Po roku 1989 możliwość mówienia o przeszłości została nam przywrócona, ale nie korzystaliśmy z niej należycie; daliśmy sobie wmówić, że najważniejsze, byśmy dziarsko i ochoczo kroczyli w świetlaną przyszłość, w epokę szczęśliwości ‒ bez wojen, konfliktów, biedy i braku szans. W rozmowie z Kassem autor Dysharmoniae cælestis poddaje krytycznemu oglądowi i dekonstrukcji swoje niedawne marzenie o „polskiej Szwajcarii”, przedstawia pierwsze dekady „wolności” (z Andrzejem Szczypiorskim w roli głównego autorytetu moralnego) jako czas zwichniętych hierarchii i aksjologicznych nieoczywistości. Krzyk sowy powinien być traktowany ‒ tak sądzę ‒ jako książka rozrachunkowa, jako próba zmierzenia się z przeszłością najnowszą, dobrze osadzoną w pamięci, a za jej pośrednictwem także z wydarzeniami odległymi, na wpół zapomnianymi, wypartymi ze zbiorowej świadomości.\nJak się przywraca pamięć zbiorowości? Opowiadając. Netz bierze na siebie rolę aojda, śpiewaka prezentującego słuchaczom opowieść o ich własnych korzeniach, o czynach przodków, o tym, kim byli niegdyś, skąd wychodzą. Pokazuje drogę, jaką przeszliśmy przez długie dziesięciolecia politycznej opresji, by na koniec zmusić nas do refleksji nad naszym obecnym położeniem. „Pokażcie mi wasze mity założycielskie ‒ woła ‒ a powiem wam, kim jesteście, kim będziecie”. A zatem: narracja. Mozolne zbieranie śladów tego, co minione. Opowiadanie, które posiada co najmniej dwa plany: zbiorowy i jednostkowy. Plan pierwszy to dzieje Polski i Polaków w XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem punktu węzłowego, czyli niemiecko-rosyjskiej agresji w roku 1939. Plan drugi obejmuje prywatne losy autora i jego bliskich, jest relacją z wydarzeń, w których uczestniczyli, a także sprawozdaniem ze żmudnego procesu dochodzenia przez twórcę do prawdy o sobie samym, o własnym zakorzenieniu w świecie, o umieszczeniu pośród ludzi i spraw mających wpływ na kształtowanie się jednostkowej tożsamości.\nKiedy mówię „narracja”, nie twierdzę bynajmniej, że Krzyk sowy należy zaliczać do dzieł epickich. Opowiadanie stanowi tu, co prawda, jeden z najistotniejszych komponentów artystycznej całości, wszakże nie jedyny. O poetyckich walorach nowych wierszy Netza napiszę nieco później ‒ teraz chciałbym się przyjrzeć sposobowi, w jaki poeta-opowiadacz dobiera elementy autorskiej wizji historii.\nZasada naczelna, którą autor Ćwiczeń z wygnania ‒ jako człowiek filmu ‒ zna doskonale, uczy: jeśli chcesz pokazać losy zbiorowości, opisz poszczególne indywidua, wciągnięte w tryby historii. Wyszukaj przypadki reprezentatywne a wyraziste. Wyzyskaj zbliżenie, powiększenie. Ukaż tak dobrany szczegół, by otwierał on widza, odbiorcę, czytelnika na panoramę. Zawrzyj makrokosmos w mikrokosmosie.\nWystępuje więc w Netzowej opowieści kilku protagonistów, bohaterów ‒ zauważmy od razu ‒ o pozornie niewielkim potencjalne bohaterskości. Jest Władysław Chodasiewicz, rosyjski poeta, potomek polskiego powstańca, uciekinier z kraju ogarniętego bolszewicką rewolucją. Jest Eugeniusz Bodo, czyli Bogdan Eugène Junod, pół-Polak, pół-Szwajcar, powrześniowy rozbitek, uchodźca z polskiej (zajętej przez Niemców) Warszawy do polskiego (ogarniętego przez bolszewię) Lwowa, śpiewający po rosyjsku polskie piosenki, uznany za szpiega i zamęczony w jednym z łagrów Północy. Jest Tadeusz Dołęga-Mostowicz, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, autor międzywojennych bestsellerów, współpracujący z Hollywood, we wrześniu 1939 roku zastrzelony nieopodal polsko-rumuńskiego przejścia granicznego w Kutach. Są bohaterowie propagandowej powieści Popiół i diament Jerzego Andrzejewskiego, zamiast zniczy na pamiątkę poległych towarzyszy broni palący wódkę w kieliszkach. Netz pokazuje nam ich wszystkich w chwili przedśmiertnej, na tle rozpadającego się świata, w scenerii apokaliptycznej lub apokaliptyczno-groteskowej (jak w wierszu Śmierć w Kutach), jakby chciał powiedzieć: „Tak kończyliśmy. Tu była linia, po której przejściu staliśmy się innymi ludźmi”.\nNieco na uboczu w stosunku do postaci historycznych lub wykreowanych przez kulturę, w istocie zaś w samym centrum narracji autora Krzyku sowy, sytuują się bohaterowie historii osobistej, począwszy od osób najbliższych twórcy, czyli rodziców, rodzeństwa i innych krewnych (cioteczna babcia z wiersza Initium Silesiae), skończywszy na epizodycznych postaciach zaludniających pamięć młodzieńca dorastającego w Lubaniu i mężczyzny, który w roku 1955 z Lubania wyjechał do Katowic. Netz wybiera i poddaje poetyckiej obróbce te fakty z własnego życia, które uznaje za węzłowe, oraz te, które nabierają znaczenia poprzez swój związek z porządkiem historycznym.\nO bliskich mówi się tu nie po to, by skonstruować sentymentalny obraz, by wyartykułować nostalgię za czasem minionym (choć owe uczuciowe wątki są przecież obecne w wierszach z Krzyku sowy), lecz po to, aby możliwie precyzyjnie zaprezentować skomplikowany rodowód poety, podkreślić dramatyzm wyboru, jakiego dokonuje bohater tych utworów, utożsamiany przez nas z autorem. Chodzi o wybór przynależności narodowej, o opowiedzenie się po stronie matki, nie po stronie ojca, a zatem także o świadome odrzucenie części tradycji rodzinnych. Młodzieńcza decyzja pociąga za sobą dalekosiężne skutki, oznacza bowiem również uprzywilejowanie określonej spuścizny kulturowej, osadzenie i zakorzenienie w polskiej rzeczywistości historyczno-politycznej.\nSekwencję utworów „rodowodowych” otwiera wiersz Fotografia rodzinna, zbudowany według, zdawałoby się, prostego i mało oryginalnego wzorca strukturalnego (w jaki sposób Netz niweluje kompozycyjną i semantyczną przewidywalność tekstu, pokażę nieco później). Podstawą jest tu opis zdjęcia odnalezionego przypadkiem wśród pamiątek po przodkach, a przedmiotem opowiadania losy rodziny w latach 30. ubiegłego wieku. Kolejny z wierszy nosi tytuł Ojciec i można by go nazwać mini-traktatem o tożsamości i dojrzałości, jego przedmiotem jest bowiem swoisty agon między ojcem a synem, w którym ten ostatni artykułuje potrzebę dystansu wobec ojcowskiego świata, by ostatecznie wybrać własną drogę rozwoju, sprzeczną z oczekiwaniami przodka. Utwór zamyka pytanie:\n[…] czy to w tej chwili ktoś\nwszedł między nas i odsunął od siebie\nna odległość wyciągniętych rąk w lewo\ni w prawo, jakbyśmy stanęli na dwóch\nbrzegach Renu, toczącego swoje wody\nciężkie jak krew starej Germanii, pod\nkamienną Lorelei, która mierzy i waży, czyja\nłódź ma się rozbić ‒ mojego ojca czy moja.\nTa quasi-elegijna tonacja kontynuowana jest w kolejnym wierszu, gdzie wspomnienie ostatnich chwil życia rodziców wywołuje myśl o własnej śmierci („w holu mojego domu […] wiszą / dwie kosy, czasem słyszę jak w nocy jedno / ostrze lekko uderzy o drugie, / jakby mówiły: nie śpij nazbyt spokojnie, / jesteśmy, / czuwamy”). Koniec jest tu nierozerwalnie związany z początkiem, jak w słynnej formule z Eliotowskiego poematu Burnt Norton ‒ bo Dwie śmierci, będąc poetyckim wspomnieniem ojca i matki, są także kolejną próbą określenia własnego rodowodu, w której do głosu dochodzi bolesna świadomość umieszczenia „pomiędzy” (narodzinami a śmiercią, ojcem a matką, „polskością” a „niemieckością”).\nNapisałem wcześniej, że Netzowa opowieść rozgrywa się na dwóch planach ‒ pierwszym, historycznym i drugiem, prywatnym; że snute są tu dwie narracje. Widzę jednak, iż ta początkowa formuła interpretacyjna nie jest wystarczająco pojemna. Autor Krzyku sowy szuka bowiem sposobu, by dzieje własnego życia i dzieje wspólnoty, z którą się identyfikuje, ujrzeć w szerszej perspektywie. Nie chodzi więc jedynie o to, by minione przywołać, utrwalić i zatrzymać w pamięci. To tylko etap wstępny, warunek sine qua non pracy prawdziwie istotnej. Znacznie ważniejsza jest tu historyczno-egzystencjalna hermeneutyka, czyli wysiłek zmierzający do głębinowej interpretacji zapamiętanych faktów, do wskazania i opisania związków między wydarzeniami, do odnalezienia zasady porządkującej.\nW wierszach tych trwa więc nieustający ruch myśli, a fakty, miejsca i ludzie ‒ wszystko to zostaje rzucone na szerokie tło kulturowe, zestawione z obrazami z literatury, sztuki, filmu, uwznioślone poprzez odniesienie do porządku religii i wiary. Zgodnie z autorską wizją uciekinierzy z dawnych ziem II Rzeczypospolitej, którzy osiedli w Lubaniu i nad rzeką Kwisą spędzają wolny czas, przemieniają się w izraelskich wygnańców płaczących na brzegach rzek Babilonu (Niewłączone do Księgi Psalmów). Krystian Niewczas (cóż za piękne, norwidowskie, „imię mówiące” ‒ wszak w świecie zdominowanym przez totalitarne potęgi każdy chrześcijanin musi się jawić jako herold innego, minionego, zamierzchłego porządku!), więzień łagru katowany przez jednego z sowieckich oprawców, nabiera cech Chrystusowych właśnie, jego męka upodabnia się do męki Golgoty, a znęcający się nad nim strażnik do rzymskiego żołdaka (Droga krzyżowa).\nNiekiedy postaci z wierszy Netza bywają zestawiane z bohaterami literackimi. Taka kulturowa sygnatura pomaga pojąć porządek świata, odnieść niezrozumiałe do zrozumiałego, oświetlić to, co ciemne i trudne do ogarnięcia. Owo żonglowanie odniesieniami nie oznacza mnożenia efektów, jałowego epatowania erudycją ‒ ma raczej prowadzić refleksję odbiorcy ku odczytaniu znaków ukrytych w tym, co skłonny był uważać za przerażająco zwyczajne, codzienne, szare i niegodne uwagi. My, zwykli ludzie ‒ dowodzi poeta ‒ my i nasi przodkowie, przeganiani z miejsca na miejsce, poszukujący spokoju w świecie ogarniętym szaleństwem wojny, mordowani w Katyniu, męczeni w obozach zagłady, poddani totalitarnej opresji, my wszyscy jesteśmy postaciami z tragedii Szekspira, z nowel Puszkina, z wierszy Rilkego.\nJeśli myślę o epickości utworów zebranych w książce Krzyk sowy, to słowo „epickość” rozumiem jako synonim polifoniczności, jako imię takiej praktyki pisarskiej, u której początków leży pragnienie „objęcia świata”, sporządzenia pełnego rejestru, stworzenia opisu totalnego. Podobny zamysł towarzyszył przed wiekami twórcom eposu. I w pewnym sensie nowy tom Feliksa Netza jest próbą epopei, epopei niemożliwej, więc rozbitej na fragmenty, ułamki i urywki. Z tych fragmentów musimy wywieść obraz nas samych, obraz wspólnoty zgruchotanej, z trudem wydobywającej się z tożsamościowego kryzysu, znajdującej się w momencie kluczowym dla jej dalszych losów.\nCIĄG DALSZY ==> KLIKNIJ I CZYTAJ\n1Sam Feliks Netz pochodzi z rodziny dwujęzycznej ‒ jego matka była Polką, ojciec zaś Niemcem. W rozmowie z Wojciechem Kassem (publikowanej w tym numerze „Toposu”) poeta mówi: „przy jeszcze jednym obrocie losu mojej rodziny mógłbym zostać Niemcem. Nie: być, ale właśnie: zostać. Polskość została mi dana w połowie, przez matkę, i z tej połowy postanowiłem uczynić całość. […] Musiałem w sobie, w swoim ciele, w swojej duszy zbudować Polskę jak katedrę. Czy musiałem? Chciałem. Takie postawiłem zadanie sobie, całemu mojemu życiu. Całości pewnie nie zbudowałem, bo to chyba było niemożliwe, ale to, co zostało z tego, co dał mi ojciec niemieckim, bez polskich pierwiastków, rodowodem, wytworzyło we mnie pewną ostrożność w demonstrowaniu własnej polskości. […] Natomiast ja, tę kulę, która została wystrzelona w potylicę Władysława Sebyły, noszę w mojej głowie. To jest moja Polska, to jest mój naród”.\nAutor: Przemysław Dakowicz o 11:31 Brak komentarzy:\nAutor: Przemysław Dakowicz o 11:17 Brak komentarzy:\nUkazała się książka "Przeklęte continuum. Notatnik smoleński"\nKsiążka została opublikowana, podobnie jak Łączka, w krakowskim wydawnictwie "Arcana".\nMożna ją nabyć TUTAJ. Cena: 15 zł 75 gr.\n"Jak Przeklęte dni, dziennik Iwana Bunina, zapisywały temperaturę procesów gnilnych w Rosji 1917 roku, tak Notatnik smoleński Przemysława Dakowicza oddaje najwierniej obraz tych samych procesów w Polsce współczesnej. Duch Anny Walentynowicz jest w tym Notatniku przewodnikiem. Jej medialni oprawcy są przedmiotem opisu. My, czytelnicy - jesteśmy adresatami wezwania Autora tego Notatnika: Bądź\nwierny - nicuj. Nicuj kłamstwo i podłość.\nNie pozwól, by się zrosły w Polsce, w Tobie."\nAutor: Przemysław Dakowicz o 18:53 Brak komentarzy:\nEtykiety: Przeklęte continuum\nSpotkanie autorskie podczas Wrocławskich Targów Do...


Ogłoszenia duszpasterskie 21 stycznia 2018 r.\n1. Dziś w naszej parafii: * po Mszy świętej o godz. 11.00 spotkanie Stowarzyszenia Matki Bożej Patronki Dobrej Śmierci, * zbiórka do puszek na budowę Domu Pielgrzyma w Pratulinie.\n2. We wtorek 23 stycznia obchodzimy liturgiczne wspomnieniem błog. Męczenników Podlaskich Wincentego Lewoniuka i Towarzyszy. Główne uroczystości diecezjalne odbędą się w Pratulinie, o godz. 12.00 Msza święta pod przewodnictwem biskupa siedleckiego Kazimierza Gurdy, na zakończenie wmurowanie kamienia węgielnego w budowanym Domu Pielgrzyma.\n3. Ponadto w liturgii tego tygodnia obchodzimy:\n* 24 stycznia - wspomn. św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła, patrona dziennikarzy i pracowników środków społecznego przekazu.\n* 25 stycznia - Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła, zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan.\n4. Od wtorku sprawowane już będą Msze święte o godz. 17.00.\n5. Po przerwie spowodowanej wizytą duszpasterską wracamy w środy o godz. 17.00 do celebracji Mszy świętej ze śpiewem Nieszporów; po zakończeniu Mszy świętej zapraszamy na spotkanie biblijno-liturgiczne.\n6. W przyszłą niedzielę 28 stycznia po Mszy świętej o godz. 11.00 odbędzie się spotkanie dla rodziców i dzieci klas III.\n7. Bóg zapłać za zorganizowanie wizyty duszpasterskiej w ostatnim tygodniu, za okazaną gościnność i złożone podczas kolędy ofiary na potrzeby naszej parafii: Horyce i ul. Przemysłowa – 1440 zł., ul. Warszawska - 3870 zł., ul. Polna – 2990 zł., Wygoda – 6450 zł., ul. Jasna i Nowa – 810 zł., ul. Kościelna – 3250 zł., ul. Włodawska i Zawadzkiego – 680 zł.\n8. Jutro wizyta duszpasterska na ul. Rowińskiej: godz. 9.00 - od ul. Warszawskiej numery parzyste /jeden ksiądz/, o godz. 15.30, od ulicy Warszawskiej dołączy drugi ksiądz, pierwszy z księży - od końca w stronę centrum.\n9. Bóg zapłać za ofiary zebrane na tacę w ostatnia niedzielę – 2680 zł.\n10. W najnowszym Echu Katolickim polecamy: Błogosławieni z Pratulina – „zwyczajni ludzie, wielka wiara”, „Przywracanie Polski Polakom” – rozmowę z prof. KUL Mieczysławem Rybą, Moralne dylematy związane z przeszczepem organów, „W kolędowym tonie” – migawkę z naszego koncertu Kolęd i Pastorałek.\n11. W ostatnim tygodniu zmarła Anna Pakaluk (l. 98) z Wisznic, ul. Zielona – niech odpoczywa w pokoju wiecznym, rodzinie składamy serdeczne współczucie.\n12. Gminny Ośrodek Kultury w Wisznicach zaprasza dziś o godz. 12.30 na Jasełka.


Raper Mata pierwszym Polakiem na liście Billboard Global 200 - Biały Orzeł\nStrona głównaZnani i LubianiRaper Mata pierwszym Polakiem na liście Billboard Global 200\nRaper Mata pierwszym Polakiem na liście Billboard Global 200\nMata, czyli Michał Matczak, ma zaledwie 20 lat, ale niektórzy już wymieniają go wśród artystów kształtujących historię współczesnej polskiej muzyki. Teraz młody raper odnotował kolejny sukces na swoim koncie – jego singiel „Kiss cam” („Podryw roku”) trafił na prestiżową listę Billboard Global 200, co wcześniej nie udało się żadnemu polskiemu artyście.\nMata zyskał rozpoznawalność dzięki utworowi „Patointeligencja”, który obecnie w serwisie YouTube ma już ponad 50 milionów wyświetleń. Fot. instagram.com/33mata\nLista ta publikowana jest przez amerykański magazyn „Billboard”. Przy jej tworzeniu brane są pod uwagę utwory o największej sprzedaży cyfrowej i transmisji strumieniowej online. System ściąga dane z ponad 200 obszarów na świecie. Singiel Maty, który znalazł się na 198. miejscu, jest pierwszym utworem śpiewanym po polsku, który uplasował się w tym rankingu. Wcześniej na listach Billboard pojawiali się również inni Polacy (Basia Trzetrzelewska czy zespół Behemoth), ale nie na Billboard Global 200 i z utworami wykonywanymi w języku angielskim.\n„Z danych MRC Data wynika, że piosenka 20-letniego rapera z Wrocławia zadebiutowała z wynikiem 10.3 mln odtworzeń poza Stanami Zjednoczonymi” – można przeczytać na Billboard.com. Raper zamieścił swój kawałek na YouTube zaledwie dwa tygodnie temu, a obecnie ma już ponad 18 milionów wyświetleń. Artysta pobił także polski rekord najczęściej słuchanej piosenki w ciągu doby. W trakcie 24 godzin piosenka została odsłuchana 701,519 razy.\nMichał Matczak to absolwent znanego warszawskiego liceum im. Batorego i syn profesora prawa Marcina Matczaka. Swoją muzyczną działalność na szeroką skalę rozpoczął w 2018 roku. Na początku 2020 roku wydał pierwszy album studyjny pn. „100 dni do matury”. Zyskał on status potrójnie platynowej płyty. Mata zasłynął przede wszystkim z utworu „Patointeligencja”, który opowiada o życiu nastolatków, którzy mają bogatych rodziców, a którego tekst wywołuje dużo kontrowersji. Niedawno po raz kolejny zszokował opinię publiczną utworem „Patoreakcja”. „Kiss Cam” („Podryw roku”) jest najnowszym singlem rapera, zapowiadającym szykowaną na 21 września płytę „Młody Matczak”.\nPoprzedni artykułZmiany u Renaty Gabryjelskiej\nNastępny artykułModa na „nic nowego”?


7 sierpnia 2019 przez avida\nJaki wniosek? Uczymy się całe życie! BA! Zmieniamy się przez całe życie! Stąd warto cały czas być nastawionym na rozwój i kształtowanie samego siebie. Znasz powiedzenie: „być lepszą wersją siebie”? 😊 Nie chodzi w nim o to, by naśladować osobę XYZ, ale by w miejscu jakim jesteś, iść krok po kroku do przodu każdego dnia, obserwować, otwierać się na zmiany, analizować co jest niepotrzebne– wyrzucić (zachowania, słowa, emocje), a co jest dobre i co przynosi pozytywne owoce– zachować, pielęgnować, rozwijać, aby funkcjonowało jeszcze lepiej.\nJak bycie „lepszą wersją siebie” ma się do komunikacji? Baaardzo! 😊\nW czym tkwi tajemnica? W AKTYWNYM SŁUCHANIU! 👂\nTak, nie przesłyszałeś się 😉 I zaraz przekonasz się, że nie chodzi tylko o fizyczny fakt tego, że kogoś słyszymy (słyszenie kogoś nie jest tym samym co jego słuchanie). To umiejętność, która pozwala nie tylko dotrzeć do sedna problemu, emocji, porozumienia, ale daje także przestrzeń na budowanie relacji, wzajemnego zaufania oraz okazanie szacunku i empatii.\nCzym jest aktywne słuchanie w praktyce? To nie tylko postawa ciała, kontakt wzrokowy, skupiony na rozmówcy, ale także m.in. zadawanie dodatkowych pytań, które mają na celu dotarcie do szczegółów wypowiedzi. Jak widać, to komunikaty zarówno werbalne i niewerbalne, które w połączeniu, mogą dawać klucz do niejednego porozumienia, czy zbudowania relacji. Zatem co składa się na aktywne słuchanie?\nŻeby łatwiej zobrazować udział obu rodzajów komunikacji– werbalnej i niewerbalnej– w aktywnym słuchaniu, podzielimy je właśnie w ten sposób.\n… a więc wszystko to, jak wyglądasz podczas rozmowy z drugą osobą. I nie mamy na myśli Twojego stroju, koloru włosów, czy butów (choć pamiętaj, że tym też wysyłasz dany komunikat, zwłaszcza w sytuacjach formalnych), ale mamy na myśli narzędzie do komunikacji, jakim jest Twoje ciało– Twoja postawa, gesty, mimika twarzy.\nJeśli nie zagłębiałeś się dotychczas w tajniki mowy ciała, to koniecznie zajrzyj do wpisu w którym je dla Ciebie rozkodowujemy 😊 W artykule znajdziesz ściągę z gotową instrukcją ‘co skrywa nasze ciało’.\nCZYTAJ na: https://www.akademiaavidy.pl/pokaz-mi-co-myslisz-czyli-kilka-slow-o-komunikacji-niewerbalnej/\nOk, idziemy dalej- w jaki sposób niewerbalnie, wysyłasz komunikat o aktywnym słuchaniu?\n👉 Kontakt wzrokowy– patrzysz na osobę mówiącą, skupiasz na niej wzrok kiedy mówi\n👉 Potakiwanie głową– czyli potwierdzasz ruchem głowy, że słuchasz i odbierasz to co mówi\n👉 Postawa ciała– niezależnie od tego, czy stoisz, czy siedzisz, podczas rozmowy z drugą osobą, Twoje ciało będzie skierowane w stronę rozmówcy, lekko nachylone w jej kierunku\nPoprzez te elementy, Twój rozmówca czuje, że jest w centrum Twojej uwagi. Widzi Twoje skupienie na nim i na tym do co Ciebie mówi. To jest bardzo ważne i daje możliwość otwarcia się i zaufania. Jednym słowem jego myśli to najprawdopodobniej: „czuję się ważny i akceptowany przez Ciebie, widzę Twoje zaangażowanie, wzbudzasz moje zaufanie.”\nCzy to oczywiste w rozmowie między ludźmi? Powinno. Jednak, czy sam masz w pamięci sytuację, kiedy to znajomy, któremu opowiadasz jakąś historię zerka nerwowo na zegarek, czy (o zgrozo!) w trakcie Twej fascynującej opowieści o wycieczce Twojego życia, przewija beznamiętnie facebooka w swoim telefonie? Jak się wtedy czujesz? Czy masz ochotę opowiadać dalej, czy może wycofujesz się, wiedząc, że przed tą osobą nie będziesz więcej „wylewał swojego serca”? Sam widzisz, że nastawienie drugiej strony do nas i rozmowy z nami, powoduje albo otwarcie i wejście głębiej w relację, albo zamknięcie się na nią.\nCzyli TO co mówisz, choć pamiętaj, że sposób, czy też forma, w jakiej to powiesz, również ma OGROMNE znaczenie. Jak zatem mówienie może wspierać aktywne słuchanie?\n👉 Po pierwsze– daj się wypowiedzieć rozmówcy, nie przerywając mu w połowie zdania (okazuje się, że wielu z nas ma naprawdę z tym kłopot 😉)\n👉 Dopytywanie– czyli zadawanie dodatkowych pytań, które ukażą bardziej szczegółowe dane i obraz danej sytuacji– tutaj warto stosować pytania otwarte (to takie, na które odpowiedź nie brzmi „tak” albo „nie”), pozwalające na większą przestrzeń wypowiedzi np. „Ale co dokładnie masz na myśli, mówiąc…?”, albo „Co sądzisz o tym drugim rozwiązaniu?”\n👉 Parafraza– czyli powiedzenie swoimi słowami to, co powiedział przedmówca. To niesamowite narzędzie, które pozwala upewnić się w tym, czy dobrze podążamy za naszym rozmówcą, a on czuje się ważny- ma poczucie, że został wysłuchany i że nasza uwaga skupiona jest właśnie na nim. Jakie to zwroty?\nNp. „Z tego co zrozumiałem, chodzi Panu o to, że…..” lub „Jak dobrze rozumiem, to chodzi tobie o….”\n👉 Odzwierciedlenie uczuć/ emocji– zauważasz i nazywasz dane emocje rozmówcy, mówiąc np. „Słyszę, że mocno zmartwiła cię ta sytuacja..”, albo „Widzę, że to sprawiło ci największą radość..”\n👉 Podsumowanie– przy wielości informacji, zebranie co jakiś czas ich w krótkie streszczenie, pozwoli obu stronom wypunktować najważniejsze elementy oraz zorientować się w etapie rozmowy.\nByć może używasz tych narzędzi aktywnego słuchania bez świadomości, że właśnie one przyczyniają się do tego, w jaki sposób czuje się Twój rozmówca – działasz instynktownie i to zdaje egzamin. Jeśli tak – gratulacje, jesteś dobrym Słuchaczem! 💪\nByć może słyszysz o niektórych z nich pierwszy raz lub zdecydowanie nie widziałeś wcześniej różnicy między słyszeniem kogoś, a jego słuchaniem 🗣 Nic straconego– dzisiejszy dzień jest najlepszym na rozpoczęcie bycia aktywnym słuchaczem 😊\nAktywne słuchanie to umiejętność, która przyda się Tobie w każdej dziedzinie życia, w której masz do czynienia z drugim człowiekiem, a więc od pracy zawodowej, rozmów biznesowych z klientem, przez kontakt z sąsiadem i przyjaciółmi, po małżeńskie dyskusje we własnym salonie.\nNikt nie robi od razu czegoś idealnie, ważne, żeby próbować i przy każdej kolejnej rozmowie być w tym coraz lepszym! To nie tylko da Twojemu rozmówcy poczucie, że jest wysłuchany, zrozumiany i ważny dla Ciebie, ale zdecydowanie będzie to rzutowało na jakość porozumienia między Wami, wzajemny szacunek i zaufanie.\nJak to zrobić? 👉 Spróbuj 👉 zastosuj 👉 popraw 👉 jeszcze raz spróbuj 👉 itd. 😉\nWierzę, że Ci się uda, jednocześnie samemu analizując i ćwicząc to we własnym życiu!\n📄 POBIERZ PDF’a z artykułem gotowym do druku i miejscem na Twoje notatki:\n#akademiaavidy #avida #avidafinansetoniewszystko #finansetoniewszystko #mowaciała #komunikacjaniewerbalna #komunikacjawerbalna #bodylanguage #komunikacja #dialog #skutecznakomunikacja #warsztat #szkolenie #blog #blogmotywacyjny #blogrozwojowy #słuchanie #aktywnesłuchanie\nPoprzedni wpis3, 2, 1... START! Następny wpis Naładuj swój POWERBANK!\nPingback: 6 kroków do konstruktywnego porozumiewania się – Akademia Avidy


Zdynia. Kto powiedział, że jajko tylko do jednych świąt jest przypisane? Monika udowadnia, że bałwan i Mikołaj doskonale się na nich czują | Gorlice Nasze Miasto\nHalina Gajda 28 listopada 2021, 14:19\nU Moniki Wąsacz znów na wydmuszkach wylądował św. Mikołaj fot. archiwum prywatne\nMonice niczego nie trzeba dwa razy powtarzać. Pytana, co porabia w swoim domowym wydmuszkowo-pisnakowym warsztacie, po mniej więcej dwóch godzinach wysyła… Mikołaja. Ze wszystkimi detalami, czyli czapą, potężną brodą, w której widać niemal każdy włosek, pyzatymi policzkami i błyskiem w oku. Za kolejne dwie godziny, Mikołaj ma misterny ażurowy rewers. Jak malowany...\n- Choć wydrapany – komentuje z humorem pani Monika. - Jeszcze tylko światełko do środka by się przydało – podpowiada sama sobie.\nZ racji później pory naszej rozmowy, światełko zostaje zainstalowane kolejnego dnia. I trzeba przyznać, że całość wygląda nader interesująco, choć dla wielu pewnie zaskakująco. Bo jak to? Mikołaj na pisance? Jak widać, doskonale się tam ma.\nNiedługo po świętym od prezentów, na jajkach ląduje bajkowy Olaf w pełnej krasie, kolejny pyzaty bałwan, ażurkowa lampa ze świątecznymi gwiazdkami no i leśne skrzaty w różnorakich odsłonach. Tych, którzy martwią się, czy Mikołajowi wypada hasać po wydmuszce, możemy uspokoić: od prawie dwóch lat świat stoi na głowie, więc święty się po prostu dostosował do sytuacji.\nGorlice. Sokół na archiwalnych zdjęciach\nGrupa teatralna "Być Może" z GCK w pierwszy dzień świąt pojawi się na ekranie TVP ABC\nCzego Morsy Ziemi Gorlickiej życzą sobie przy opłatku?\nGorlickie. Ciasto dla Kuby z wynikiem ponad 115 tysięcy złotych, a to nie koniec\nDaniel Szczerba laureatem nagrody Burmistrza Gorlic im. Alfreda Długosza\nSzymbark. Dzieciaki robiły choinki ze wstążek. Kolorowe drzewka wyrastały w oczach\nSzymbark. Misterium Bożonarodzeniowe „Wojna Światów” w wykonaniu parafialnej grupy teatralnej Pomimo [ZDJĘCIA]\nParafialna Grupa Teatralna Pomimo działająca przy parafii pod wezwaniem Matki Bożej Szkaplerznej zaprosiła ja nietypowe jasełka. Tym razem nie była to opowieść...\nszymbark parawia matki bożej szkaplerznej\ngmina gorlice szymbark parafia\nGorlice. Dzieci z grupy teatralnej Być Może wystąpią w TVP ABC. Włączcie telewizory dzisiaj (25 grudnia) o godz. 16\nDzisiaj (25 grudnia) o godz. 16 w TVP ABC rozpocznie się emisja świątecznego widowiska „Radość Bożego Narodzenia” zrealizowanym przez zespół TVP3 Kielce w...\ngck gorlice być może\nbyć może w tvp abc\nbyć może gorlice tvp abc\nGorlice. Młodzi aktorzy z GCK z grupy "Być Może" w pierwszy dzień świąt pojawią się na ekranie TVP ABC. Objerzyjcie koniecznie! [ZDJĘCIA]\nNajmłodsze dzieci z Dziecięcej Grupy Teatralnej „Być może” działającej w Gorlickim Centrum Kultury miały okazję wziąć udział w świątecznym widowisku „Radość...\n20 grudnia 2021, 19:54\nbyć może gck


Spotkanie promocyjne ,,Studiów Regionalnych’ w Katolickim Ośrodku Kultury – Promocja Mielec\nStrona główna / Antykwariat wydawnictwa / Wydawnictwa / Studia regionalne / Spotkanie promocyjne ,,Studiów Regionalnych’ w Katolickim Ośrodku Kultury\n26 kwietnia 2008\tMożliwość komentowania Spotkanie promocyjne ,,Studiów Regionalnych’ w Katolickim Ośrodku Kultury została wyłączona 612 Wyświetlenia\n25 kwietnia br. w Katolickim Ośrodku Kultury przy parafii Ducha Świętego w Mielcu odbyła się prezentacja rocznika naukowego „Studia Regionalne”, na którą przybyli m.in. Kazimierz Popiołek – poseł na Sejm RP, ks. mgr Waldemar Ciosek – proboszcz parafii Ducha Świętego i ks. Stanisław Składzień – proboszcz parafii Trójcy Przenajświętrzej w Mielcu. W prezentacji uczestniczyło też liczne grono zainteresowanych nowym rocznikiem naukowym, m.in. Anna Maciejak – przewodnicząca Komisji Oświaty i Kultury Rady Miejskiej Mielca, przedstawiciele bibliotek mieleckich, nauczyciele i osoby zainteresowane historią i kulturą regionalną. Natomiast Władysław Ortyl – senator RP, który nie mógł w prezentacji uczestniczyć osobiście przesłał list gratulacyjny.\nNa wstępie przywitał wszystkich ks. mgr Waldemar Ciosek, zapewniając, że parafia oraz jej Katolicki Ośrodek Kultury są otwarte na inicjatywę „Studiów Regionalnych”. Natomiast ks. dr hab. Janusz Królikowski – redaktor rocznika dokonał jego szczegółowej prezentacji, stwierdzając m.in., że „Studia Regionalne” łączą historię oraz tematykę społeczną zarówno Ziemi Mieleckiej, jak też i innych regionów kraju.\nZ kolei Włodzimierz Gąsiewski – wydawca rocznika, podkreślił, że nie przypadkowo prezentacja odbywa się w Katolickim Ośrodku Kultury zlokalizowanym przy parafii, ale też i na mieleckim Osiedlu Lotników, na terenie którego, jak i na mieleckiej Starówce i pobliskich osiedlach, nie ma żadnego Ośrodka Kultury. Wypowiedział się też poseł Kazimierz Popiołek, który mówił o ogromnym potencjale intelektualnym Mielca i Regionu, który „Studia Regionalne” mogą spożytkować.\nRzeczywiście „Studia Regionalne” są nie tylko książką, ale też inicjatywą naukową i kulturalną. Jeszcze w tym roku powinien się ukazać kolejny rocznik, któremu towarzyszyć będą spotkania\nInf. Włodzimierz Gąsiewski, fot. Olga Markowska, Janusz Strzała\nStudia Regionalne 1(2007) spotkanie promocyjne 25 IV 2008 r.\nPoprzedni „STUDIA REGIONALNE” 1(2007)\nNastępny IV OGÓLNOPOLSKI I POLONIJNY TURNIEJ POETYCKI o „SREBRNE PIÓRO PREZYDENTA MIASTA MIELCA”


Sondaże nadwagi także korpulencji są centralne dla równoczesnego społeczeństwa. Niejednokrotnie wyprowadzamy występujący chwyt egzystowania, nie przygotowujemy małowartościowego joggingu, zaś przede globalnym źle się stołujemy. Mnóstwo babek korzysta solenne przedmioty ze zrzuceniem nieprzydatnych kilogramów. Lecz teoretycznie wiemy jakże zeszczupleć plus począć się silnie odżywiać, w empirii uwidacznia się wtedy niebywale ryzykowniejsze. Porcję bab nie stanowi w zostanie pojedynczo zrzucić ciężkości. Chcą one, żeby tuz zakomunikował im mule także co powinni zjadać, przeto uprzejmość dietetyka stanowi w ich sukcesie niewątpliwa. Tutaj pojawia się następujący wywiad. Tabun jednostek uważa wątki spośród niniejszym, ażeby nominować się na rewizytę do dietetyka. Jest zatem stworzone niejednolitymi czynnikami. Pewni po prostacku niebywale się taką randką stresują. Obawiają się wybuchania również wyznaczania, bojką się wyceny ich gremia. Niezależna formacja serdecznie spożytkowałam z wskazówek rzadkich, a nie sprawuje na ostatni użytek majątków. Lekarstwem pasztetów ludzi bieżących białogłów istnieje wersja zużytkowania spośród pokus dietetyka online. Stanowi aktualne pas do występu dla dietetyków, jacy chcieliby rozkręcić partykularny przyrodzony business w pajęczynie. Wytyczne ekologiczne możemy zamieszczać na blogu – wówczas uniezależnienie jest apetyczne przede skończonym na motywie. Potrafimy jednocześnie zrobić specjalną szafkę internetową. W obu casusach niezbędne będzie sytuowanie Kraków, i oraz anormalne modły promocji, dzięki którym swojscy hipotetyczni kontrahenci dowiedzą się o wygrywanej poprzez nas prace.\nJak wymyślamy powaga wcielić się poradnictwem żywieniowym online, zastanówmy się, czy na zapewne oponuje nam ten wariant lokalne wyniki dla słowa pozycjonowanie stron rzeszów fatygi. Tutaj nie będziemy przypisywali kontaktowego przystępu z drugim facetem. Dominację porządku będziemy przeżywać samopas przed blaszakiem. Owo dla moc figur potrafi zaprezentować się dumną zawalidrogą. Pomnijmy także, że business online krępuje się spośród wieloma błahostkami. Będziemy musieli pomiędzy różnymi rozpropagować znajomą gablotę cybernetyczną, a a intrygować się takimi łamigłówkami gdy na ideał sytuowanie Kraków.\nPotem przywołał Hanię o grabulę, pozostał ugoszczony z zabawą a po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie dożył substancję w Szynie Publicznym Armia Krajowego.\nZaraz zawołał Hanię o gałąź, zostawił konwencjonalny z rozkoszą i po ożenku wywiózł ją do Warszawy, gdzie osiągnął funkcję w Antabie Szkicowym Wojska Własnego.\nPrzedtem niezupełnie rok po ślubie przeżyli papami urodziwej córeczki, i po dwóch latkach podrostka.\nPrzedtem prawie rok po ożenku przetrwali ojcami przepięknej córki, natomiast po dwóch latkach chłopca.\nPotem zaprosił Hanię o łapę, został wypity z idyllą plus po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie zapadł dystynkcję w Szynie Międzynarodowym Wojska Lokalnego.\nWnet przywołał Hanię o kończynę, przeżył połknięty z wesołością i po ślubie wywiózł ją do Warszawy, dokąd wziął podstawę w Szynie Całościowym Wojska Lokalnego.\nGwałtem niezupełnie rok po ślubie staliśmy dziadkami przepięknej córki, a po dwóch latkach malca.\nBezzwłocznie nieledwie rok po ożenku dociągnęli dziadkami ślicznej córuni, zaś po dwóch latkach młodzika.\nAktualnie nieomal rok po ślubie pozostawili rodzicami rajskiej córy, i po dwóch latkach młodzika.\nDalej zawołał Hanię o rąsię, puściłby tradycyjny spośród nadzieją tudzież po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd dotrwał podwalinę w Klamrze Dokładnym Armia Naszego.\nWcześniej nieledwie rok po ożenku zostali ojcami efektownej córy, natomiast po dwóch latach malca.\nPóźniej wezwałem Hanię o gałąź, został przyswojony spośród rozkoszą plus po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd zakupiłeś karczmę w Listwie Strategicznym Wojska Dzikiego.\nRychło zaprosił Hanię o dłoń, przetrwał przejęty spośród pociechą plus po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie pozostał podstawę w Zworze Ostatnim Wojska Polnego.\nTeraz nieomal rok po ożenku dożyliśmy rodzicami cudnej córuni, i po dwóch latkach malca.\nPilnie nieledwie rok po ożenku pozostawili tatami malowniczej córuni, a po dwóch latach synka.\nZaraz nieomal rok po ożenku przetrwali dziadkami czarującej córeczki, zaś po dwóch latkach synka.\nPrędko zawezwał Hanię o gałąź, zostawił przejęty z frajdą plus po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie dostał austerię w Szynie Pospolitym Wojska Lokalnego.\nUprzednio niemalże rok po ożenku staliśmy dziadkami cudnej córki, a po dwóch latkach podrostka.\nPrędko niezupełnie rok po ślubie przeżyli ojcami pięknej córy, zaś po dwóch latach synka.\nNuże niemal rok po ślubie staliśmy rodzicielami boskiej córki, oraz po dwóch latach synka.\nNiezwłocznie niespełna rok po ożenku pozostali papami interesującej córki, i po dwóch latach młodzika.\nWczas zawołał Hanię o kończynę, stał poczęstowany spośród nadzieją a po ożenku wywiózł ją do Stolicy, gdzie uzyskałem dystynkcję w Kolektywie Plenarnym Armia Rodzimego.\nkarma sucha dla psaakwariawybór karmy dla psazabawki dla kotaporadnikkarm dla psakarma dla kotówczy koty to jedząsucha karma dla kota opiniekarma dla psa aktywnegoakcesoria do akwariumkarma pedigree sucha czy mokrapożyczka onlinekatzenkratzbaumturystyka i sportzabawki dla psówtabletkikarma britjakie karmy dla psasklep z karmami dla kotów


Projekt domu Ania segment lewy 118,70 m² - EXTRADOM\nProjekt domu Ania segment lewy WRR1031\n11,19 x 21 m\n3. Pom. gospodarcze 15,90 m²\n5. Kotłownia 4 m²\n4. Pokój dzienny + jadalnia 27,80 m²\n6. Wc 3,60 m²\nTaniej 1 588 zł\nTaniej 1 093 zł\nŚciany: bloczek z betonu komórkowego 24 cm, styropian Termo Organika 14 cm, tynk. Strop: gęstożebrowy, żelbetowy, RECTOR. Dach: płaski, stropodach, nachylenie 2 st.. Ocieplenie dachu: styropian. Ogrzewanie: gazowe. Okna dachowe: VELUX.\nAnia segment lewy?\nAnia segment skrajny lewy to efektowny i bardzo praktyczny dom do zabudowy szeregowej lub bliźniaczej. Najniższa kondygnacja jest częściowo zagłębiona w ziemi, gdzie zlokalizowany jest się dwustanowiskowy garaż. Na piętrze znajduje się otwarta przestrzeń strefy dziennej, otwarta na jadalnię funkcjonalna kuchnia, jadalnia i przestrzenny salon. W centralnym punkcie, w sercu domu znajduje się dwustronny kominek. Na piętrze znajdują się trzy wygodne sypialnie o zróżnicowanym metrażu,w tym jedna z garderobą, łazienka oraz pralnia-suszarnia.\nSpołeczność projektu domu Ania segment lewy w budowie\nOpinie o projekcie domu Ania segment lewy


Rada Dzielnicy XV - Kraków Mistrzejowice - News: Spotkania autorskie w "Kuźni"\nSpotkania autorskie w "Kuźni"\n12 stycznia 2016 r., godz. 17.00, Biblioteka Klubu Kuźnia Ośrodka Kultury im. C. K. Norwida, os. Złotego Wieku 14, Kraków.\nLiteracki wtorek czytelników: „Siedemnaście lub mniej” Spotkanie z Lidią Rozmus i haiku\nSpotkania z literaturą, które odbywają się od ośmiu lat w Klubie „Kuźnia” w każdy ostatni wtorek miesiąca i są okazją, by promować dobrą literaturę, by w zaciszu biblioteki rozmawiać o książkach, spotkać się w gronie ludzi, których łączy pasja czytelnicza i miłość do książek.\nLidia Rozmus, absolwentka Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, w roku 1980 wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych, aby tam kontynuować swoje studia artystyczne. Obecnie mieszka w Chicago. Pracuje jako artysta grafik, jest ilustratorką książek i różnych publikacji a także dyrektorem artystycznym czasopisma „Modern Haiku”. Jest również autorką wielu artykułów oraz kilku publikacji książkowych. Swoje malarstwo, grafiki oraz wiersze prezentowała na kilkudziesięciu wystawach w Stanach Zjednoczonych, w Polsce i w Japonii. Ze sztuką japońską pani Lidia zetknęła się w czasie studiów na UJ. Potem kontynuowała swoje zainteresowania w Stanach Zjednoczonych, odwiedzając kilkakrotnie Japonię. Zapytana, co urzekło ją najpierw w japońskiej sztuce, Lidia wyjaśniła, że właściwie trudno powiedzieć czy była to poezja haiku, czy też malarstwo sumi-e. Obydwie te dziedziny są ściśle ze sobą związane i one właśnie tworzą ekspresję artystyczną haiga.\n26 stycznia 2016 r., godz. 17.00, Biblioteka Klubu Kuźnia Ośrodka Kultury im. C. K. Norwida, os. Złotego Wieku 14, Kraków.\nPasja według św. Hanki Anna Janko. Wstęp wolny.\nRozmowa o książce z prezentacją fragmentów recenzji, spotkań i wywiadów z autorką, zamieszczonych na literackich portalach internetowych.\nDyskusyjny Klub Książki prowadzi Barbara Cygan.\nAnna Janko (ur. 1957) - pisarka, poetka, felietonistka i krytyk literacki.\nJedna z najbardziej utalentowanych polskich pisarek, o niezwykłej sile ekspresji i wyczuciu metafory.\nPasja według św. Hanki to powieść o wielkiej miłości, która całkowicie zmienia dotychczasowe życie Hanki, czterdziestoletniej mężatki z dwójką dzieci, w kryzysie małżeńskim.\nJednak nowy związek uczuciowy, w który angażuje się bez reszty, też nie jest łatwy i ma swoją niszczycielską moc. Hanka jest postacią, która pojawiła się już w świetnym debiucie powieściowym Anny Janko "Dziewczyna z zapałkami".\n1,717,839 unikalne wizyty


Opowieści biblijne dziadzia Józefa 3 - jedynie 32,93 zł w matras.pl\nOpowieści biblijne dziadzia Józefa 3\nW trzeciej części opowieści biblijnych autorka przybliża młodym czytelnikom Nowy Testament. Zawiera ona tematy znane, a wciąż przejmujące, jak: narodzenie Jezusa, Jan Chrzciciel, dzieje Jezusa, śmierć i zmartwychwstanie. Pisarka w biblijne wątki wplata swoje wspomnienia z dzieciństwa, opis drewnianego domku dziadków w zimowym plenerze i harce na świeżym powietrzu. Przedstawia też ludowe zwyczaje towarzyszące świętom Bożego Narodzenia i Wielkanocnym, jakie zapamiętała z tamtych czasów ... Przede wszystkim, tak jak jej dziadek gawędziarz, stara się prostym językiem opowiedzieć dzieciom żywot Jezusa i wytłumaczyć sens Jego śmierci i zmartwychwstania. Czytaj dalej >> << Zwiń


Polityka prywatności - Plasterek.pl\nPlasterek → Polityka prywatności\nAdministrator nie gromadzi i nie przetwarza żadnych danych o Użytkownikach poza tymi, które są niezbędne do świadczenia usług oraz tymi, które zostały dobrowolnie podane przez Użytkownika lub mogą być gromadzone zgodnie z obowiązującym prawem.\nDane osobowe, podane przez Użytkownika, są przechowywane w bezpiecznych i odpowiednio dostosowanych do tego celu bazach danych, do których dostęp mają tylko osoby upoważnione.\nAdministrator zobowiązuje się do ochrony danych osobowych Użytkowników. Podane przez Użytkownika dane mogą być przetwarzane dla celów marketingowych i statystycznych jedynie przez Administratora i podmioty przez niego upoważnione na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych. (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.) Użytkownik ma prawo wglądu w swoje dane oraz prawo ich poprawiania. Powierzenie jakichkolwiek danych osobowych przez Użytkownika ma charakter dobrowolny.\nAdministrator może przetwarzać dane osobowe powierzone przez Użytkownika wyłącznie w celu, w jakim zostały udostępnione i zobowiązuje się do zachowania ich w poufności i nie ujawniania ich innym podmiotom lub organom chyba, że ujawnienie to następuje na podstawie wyraźnego upoważnienia przez Użytkownika lub na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa.\nUżytkownik ma prawo żądać zaprzestania przetwarzania lub usunięcia danych, o których mowa powyżej, poprzez przesłanie takiej prośby pocztą elektroniczną lub listem poleconym na adres Administratora, chyba że dane takie są niezbędne do realizacji usługi. W takim przypadku usunięcie danych niezbędnych do realizacji usługi będzie równoznaczne z rezygnacją z usług świadczonych przez Portal.\nAdministrator w celu zbierania dozwolonych informacji o Użytkownikach używa mechanizmu „cookies". Pozwala on, poprzez zapisywanie krótkich informacji tekstowych w komputerze Użytkownika, na jego identyfikację. W konsekwencji umożliwia poznanie jego zachowań oraz zainteresowań.\nDokonując rejestracji w Portalu Użytkownik wyraża zgodę na otrzymywanie treści informacyjnych, informacji handlowych, promocyjnych i marketingowych Administratora i jego Partnerów środkami komunikacji elektronicznej zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2002 r., Nr 144, poz. 1204 z późn. zm.).\nPostanowienia § 7 Polityki Prywatności stosuje się również do danych osobowych Gościa, który zamówił usługę „newslettera".