Fanpage facebook | Strona Internetowa\nczwartek, 19/5/2022 | 9:05 CEST\nWszechstronne usługi, z jakich można skorzystać w agencji marketingowej MINT obejmują: prowadzenie profilu w mediach społecznościowych, projektowanie witryn www, przeprowadzanie skutecznych kampanii reklamowych, pozycjonowanie nowopowstałej albo od jakiegoś już czasu prosperującej witryny, jak i copywriting. Zleceniodawcy mogą korzystać z przykładowej wskazanych świadczeń, paru bądź decydować się na realizację kompletu, w zależności od tego, jakie mają wymagania względem promocji własnego biznesu w sieci. Doświadczeni specjaliści w trakcie pierwszej konsultacji dowiadują się dokładnie, czego wprost potrzebują przedsiębiorcy w zakresie Prowadzenie fanpage cennik i innych świadczeń a także na tej podstawie ustalają skuteczną drogę postępowania. Oferta skierowana jest na równi do małych, jak i do większych przedsiębiorstw. Nie ma w tym przypadku znaczenia, czy są to firmy które zaczynają działalność, bądź te które chcą rozwinąć własny dotychczasowy interes. Usługi zawsze dopasowane są indywidualnie.\nWszechstronne usługi, z jakich można korzystać w agencji marketingowej MINT Wszechstronne usługi, z jakich można skorzystać w agencji marketingowej MINT obejmują: prowadzenie profilu w mediach społecznościowych, projektowanie witryn www, przeprowadzanie skutecznych kampanii reklamowych, pozycjonowanie nowopowstałej albo od jakiegoś już czasu prosperującej witryny, jak i copywriting. Zleceniodawcy mogą korzystać z przykładowej wskazanych świadczeń, paru bądź decydować […]\nOlejki CBD pozyskane z naturalnych upraw Olejki CBD uzyskane z naturalnych upraw udostępnione są w punkcie sprzedaży Apteka CBD Holland. Przed przekazaniem do użytku każdy wyrób ze wskazanego sklepu jest przetestowany pod względem jakości, czyli nie trzeba się przejmować, że nie spełni oczekiwań co do spodziewanego zastosowania. Wykorzystanie najlepszego surowca, wdrożenie precyzyjnej techniki ekstrakcji a także odpowiednie przechowywanie powodują, że leczniczy olej konopny jest skuteczny. Punkt sprzedaży nie sprzedaje pobrudzonych odmian, co wpływa na cechy korzystne dla zdrowia poszczególnych wyrobów.…


Główna wygrana w Mini Lotto padła w Toruniu. Szczęśliwy gracz wygrał prawie 300 tys. zł | Nowości Dziennik Toruński\nGłówna wygrana w Mini Lotto padła w Toruniu. Szczęśliwy gracz wygrał prawie 300 tys. zł\nMałgorzata Pieczyńska 2 września 2021, 16:27\nKupon został zakupiony w kolekturze przy ul. Żółkiewskiego 15 w Toruniu. Wygrana kwota to dokładnie 296 tys. 565 zł i 90 groszy. Mariusz Kapała\nBlisko 300 tys. zł zgarnie szczęśliwy gracz, który kupił kupon Mini Lotto w Toruniu. To najwyższa wygrana, jaka padła w tym roku w grodzie Kopernika. Losowanie odbyło się 1 września 2021 roku.\nSzczęśliwe losowanie odbyło się w środę 1 września, gdy wylosowane zostały liczby: 8, 16, 27, 29 i 36. Kupon został zakupiony w kolekturze przy ul. Żółkiewskiego 15 w Toruniu . Wygrana kwota to dokładnie 296 tys. 565 zł i 90 groszy.\nAby odebrać nagrodę, gracz musi zgłosić się do jednego z 17 regionalnych oddziałów Totalizatora Sportowego w całej Polsce. Ma na to 60 dni od dnia następnego po losowaniu.\nTo szósta wygrana, która w tym roku padła w Toruniu, ale najwyższa. Ostatnia padła w Mini Lotto - system na 12 liczb - 25 maja br. w kolekturze przy ul. Szosa Bydgoska 30. Wygrana kwota wyniosła wtedy 150 tys. 597 zł i 90 groszy.\nWcześniej, bo 4 kwietnia br. inny szczęśliwy gracz wygrał 191 tys. 415 zł i 60 groszy w Mini Lotto i do 1 września była to w tym roku najwyższa kwota, która padła w Toruniu. Kupon został wtedy zakupiony w kolekturze przy ul. Kujawskiej 1 w Toruniu.\nMateriał oryginalny: Główna wygrana w Mini Lotto padła w Toruniu. Szczęśliwy gracz wygrał prawie 300 tys. zł - Express Bydgoski


Czym powinien charakteryzować się dobry gabinet chirurga naczyniowego? – Serwis medyczny\n3 marca 2020 3 kwietnia 2020 fifadown_crikLeave a Comment on Czym powinien charakteryzować się dobry gabinet chirurga naczyniowego?\nJesteś na etapie wyboru gabinetu naczyniowego? Nie wiesz, jaki gabinet jest wart Twojej uwagi? W takim razie zajrzyj do poniższego tekstu! Przedstawiamy w nim, czym powinien się charakteryzować dobry gabinet chirurga naczyniowego.\nPrzede wszystkim dobry gabinet naczyniowy powinien mieć wykwalifikowany personel medyczny. Przyjmujący w nim chirurg naczyniowy powinien być osobą wyszkoloną i doświadczoną, której nie brakuje wiedzy, umiejętności oraz kwalifikacji. Poza tym pozostały personel medyczny również powinien być odpowiednio przygotowany do tego, by służyć profesjonalnym wsparciem pacjentom. Nie ma tutaj miejsca na pomyłki, bo chodzi o ludzkie życie.\nNa pewno w dobrym gabinecie chirurga naczyniowego nie może też zabraknąć podstawowego sprzętu. Jednak nie mówimy tutaj o byle jakim sprzęcie, lecz o tym nowoczesnym, który pozwala na szybkie stawianie diagnozy i dokładne badanie pacjentów. W profesjonalnym gabinecie chirurga naczyniowego na pewno powinny być aparatury, które pozwolą od ręki wykonać badanie dopplerowskie, tomografię, czy też inne badania, które pozwolą określić funkcjonowanie naczyń krwionośnych i limfatycznych.\nNieposzlakowana opinia wśród klientów\nNa tym jednak nie koniec, ponieważ https://chirurg-naczyniowy.warszawa.pl/opinie/ również powinien mieć dobrą wśród swoich klientów. W ustaleniu tego, czy dany gabinet cieszy się nieposzlakowaną opinią, nie powinno być większych trudności, zwłaszcza w dobie powszechnego dostępu do Internetu. Wystarczy przejrzeć media społecznościowe, fora tematyczne, bądź portale branżowe, by ustalić, jaką opinią cieszy wybrany przez nas chirurg naczyniowy, jak również cały personel medyczny z danego gabinetu.\nDobry gabinet diagnostyczny poznamy również po przystępnych cenach. W dobrym gabinecie cennik ustalany jest zgodnie z zakresem świadczonych usług, nie stosowane są żadne nieuczciwe praktyki, dzięki czemu mamy szasnę na profesjonalne wsparcie w przystępnych cenach.\nTagged chirurg naczyniowy warszawa chirurgia naczyniowa warszawa chirurg naczyniowy


3latka zażyczyła sobie nietypowy motyw przewodni urodzin | strona 1 - styl życia - SuperMamy.pl\n3latka zażyczyła sobie nietypowy motyw przewodni urodzin\n3-latka zażyczyła sobie nietypowy motyw przewodni na urodziny\nNie zgadniecie, co takiego wymyśliła dziewczynka!\nKiedy tygodniami Rebecca, mama Audrey z St. Louis, pytała córkę, co chce dostać i jak chce świętować swoje 3 urodziny, dziewczynka nie potrafiła udzielić jej odpowiedzi. Przynajmniej takiej, jaka satysfakcjonowałaby mamę i byłaby, cóż, w dobrym guście.\nZobacz też: Najdziwniejsze imiona nadawane dzieciom na cześć... marek?\nAudrey jako motyw przewodni wybrała sobie... emotikonkę w kształcie kupki.\nW końcu rodzice dziewczynki się poddali i przygotowali takie przyjęcie, jakiego życzyła sobie jubilatka. Motyw był wszędzie: na balonach, na torcie, na bluzkach i serwetkach. Pojawiła sie nawet piniata w nietypowym kształcie.\nRebecca nie jest pewna, jak czuli się pozostali goście przyjęcia, ale jest pewna, że córka była zachwycona.\n"W czasach Facebooka i Pinteresta wpadamy w pułapkę, którą jest wywarcie jak najlepszego wrażenia na innych za wszelką cenę" - wyjaśniła mama Audrey. "To przyjęcie nie było dla mnie, było dla Audrey. Uwielbiam patrzeć na zdjęcia z tej imprezy, gdzie widzę moją szczęśliwą, choć nieco dziwaczną dziewczynkę".\nPolecamy: Rodzice wysyłają swoje dzieci na korki... z grania w gry. Nowa moda?\nInternauci oszaleli na punkcie fotek z przyjęcia.\nPrzygotowalibyście takie przyjęcie na życzenie swojego Malucha?


Lustra na wymiar Warszawa - GalaxyGlass\nWydaje się, że lustra są bardzo niewielkim i mało istotnym elementem mieszkania lub budynku. Często te prace zostawia się na koniec, próbując wykonać je jak najtaniej. Tymczasem doświadczenie pokazuje, że inwestorzy zwracają szczególną uwagę do detali. Tym, co najbardziej zmienia wystrój mieszkania lub budynku są właśnie duże powierzchnie luster. Mają znacznie większy wpływ na wygląd niż okładziny szklane ze szkła lakierowanego.\nRodzaje oferowanych luster ze względu na rodzaj szkła\nlustra srebrne gr. 3, 4, 5, 6, 8mm - standardowe lustra\nlustra srebrne na szkle Optiwhite lub ClearVision (lustra superbezbarwne lepiej oddające kolory odbicia)- nazywane również lustrami białymi lub niewłaściwie lustrami kryształowymi\nlustra kolorowe brązowe, grafitowe, antyczne\nlustra weneckie- jednostronnie przezierne\n"Od ręki" mamy w ofercie lustra srebrne gr 4 i 5mm. Pozostałe lustra na zamówienie.\nKrawędzie mogą być szlifowane i polerowane lub fazowane. Dodatkowo dla bezpieczeństwa lustro można podkleić folią safe, dzięki czemu po przypadkowym zbiciu lustra na podłogę nie spadną kawałki szkła.\nMaksymalny wymiar luster jaki montujemy jest uzależniony od wielkości tafli oraz możliwości wniesienia lustra do pomieszczenia. Montowaliśmy już m.in. lustra o wymiarach 2,00x2,00m oraz 3,00x1,50m. Standardowo możemy dostarczyć lustra o maksymalnym wymiarze 3,21m.\nLustra moga być cięte w dowolnych kształtach oraz z dowolnymi otworami (technologia water jet).\nLustra z krawędziami szlifowanymi w naszym standardzie są przycinane do kształtu wnęki, która bardzo rzadko ma kształt prostokąta. Takie rozwiązanie gwarantuje idealną szczelinę między krawędzią lustra i płytkami lub ścianą. Naszym standardem jest szczelina szerokości 1,5mm, którą proponujemy wypełnić fugą, co daje najlepszy efekt bez prześwitów na krawędzi.\nW większości konkurencyjnych firm szklarskich wycinanie luster do kształtu wnęki zwiększa cenę usługi o około 30%. Pamiętajcie Państwo, że u nas ta usługa zawsze jest w standardzie bez dodatkowych opłat.\nLustra z fazą od około 1,5 do 3,5 cm szerokości wycinamy standardowo do kształtu prostokąta, jeżeli linia odchodzi do 3mm od pionu lub poziomu. Jest to spowodowane złym schodzeniem się fazy na krawędziach szkła przy małych kątach i psuje efekt fazowania szkła.\nObecnie modne są na ścianach mozaiki z luster fazowanych. Do wykonania takich montaży jest niezbędna duża precyzja, żeby krawędzie np. 9 luster równo się połączyły. Mamy doświadczenie w tego typu realizacjach.\nBardzo ładnie prezentują się na ścianach lustra z krawędziami gierowanymi od strony widocznej. Idealnym przykładem jest lustro 5mm OptiWhite z krawędziami gierowanymi przyklejone do ściany pomalowanej na czarno. Niesamowite złudzenie głębi szkła sprawia wrażenie, jak by lustro było kryształowe.


Kraków wprowadza politykę muralową. "Dobry mural to nie tylko kwestia monumentalnego malowidła" | Dziennik Polski\nJulia Kalęba 28 grudnia 2021, 15:53\nW styczniu 2022 roku ogłoszony zostanie otwarty konkurs na członków Zespołu ds. murali. Aneta Zurek / Polska Press\nJako pierwsze polskie miasto zamierzamy stworzyć dobry standard wspierania rozwoju nowych i pielęgnacji najbardziej wartościowych murali istniejących w przestrzeni miejskiej - deklarują przedstawiciele miasta i koordynatorzy prac nad "polityką muralową", czyli spójnym sposobem działania wobec wielkopowierzchniowych malowideł powstałych i planowanych w przestrzeni Krakowa.\n- Celem polityki muralowej jest uporządkowanie procedur związanych z muralami, a dokładnie - stworzenie systemu wspomagającego ochronę przestrzeni publicznej przed powstawaniem przypadkowych, czy też słabej jakości murali - tłumaczy Katarzyna Olesiak, dyrektor Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego UMK. - Dotychczas tę ochronę pośrednio sprawowała Plastyk Miasta Krakowa, głównie w obrębie ścisłego centrum Krakowa i strefy buforowej, jednak biorąc pod uwagę ilość inicjatyw związanych z muralami, które pojawiały się w ostatnim czasie, uznaliśmy, że jednak to jest niewystarczające - dodaje.\nUrzędnicy zapewniają, że celem nowej polityki muralowej nie ma być ustrukturyzowanie procesu tworzeniu murali, ale współpraca – z pomysłodawcami, twórcami i realizatorami malowideł. Wszystko po to, by przeciwdziałać powstawaniu mało wartościowych dzieł, brakowi poszanowania kontekstu miejsca, komercjalizacji czy nadprodukcji. Potrzebę stworzenia polityki muralowej sygnalizowała Rada Miasta z przewodniczącą Komisji ds. Kultury i Ochrony Zabytków Małgorzatą Jantos na czele. Jej wypracowanie natomiast powierzono zespołowi DNA Miasta pod kierunkiem Artura Celińskiego - politologa, miejskiego konsultanta oraz eksperta w dziedzinie polityki kulturalnej i znaczenia kultury dla rozwoju miast.\nJednym z najważniejszych wyzwań, przed jakim stanęła polityka muralowa, było zbudowanie definicji dobrego muralu - mówi Artur Celiński. - Dobry mural to nie jest tylko kwestia monumentalnego malowidła, ale również jego walory artystyczne, sposób, w jaki koresponduje z kontekstem, społecznością, która mieszka wokół, a także w jaki sposób buduje wizerunek miasta - czy jest narzędziem, czy sztuką samą w sobie. Dodatkowym tematem jest tu kwestia murali reklamowych, coraz częściej goszczących w przestrzeni miast - dodaje. - Przy pomocy artystów, kuratorów, badaczy sztuki murali, urzędników nimi zarządzających udało nam się te dobre standardy polityki muralowej wypracować i teraz chcemy promować je na zewnątrz.\nWypracowane zasady w życie będzie wcielać Zespół ds. murali. Jego członkowie będą przyglądać się wnioskom, opiniować je, prowadzić analizy umożliwiające ocenę kondycji krakowskich murali, gromadzić dokumentację związaną z istniejącymi malowidłami, czy koordynować współpracę z poszczególnymi jednostkami miasta zaangażowanymi w powstawanie murali albo ich opiniowanie. Jak zapewniają przedstawiciele miasta, w skład zespołu obok urzędników wejdą także przedstawiciele środowisk artystycznych i eksperckich, osoby, które na podstawie swojego doświadczenia i wiedzy chcą wesprzeć prace grupy. Otwarty konkurs na członków zespołu miasto ogłosi jeszcze w styczniu.\nTrzeba jednak pamiętać, że na estetykę miasta wpływa z jednej strony dbanie o to, co ładne i wartościowe, a z drugiej - walka z tym, co tę przestrzeń szpeci. Tymczasem krakowskie kamienice, pojazdy komunikacji miejskiej, wiadukty, mosty i ekrany akustyczne non stop padają ofiarą pseudoartystów, i mimo licznych akcji i interwencji nie udaje się wyeliminować działalności pseudografficiarzy. Ostatnim przykładem jest dewastacja murów na bulwarach wiślanych. Czy nowa polityka muralowa obejmie również i to zagadnienie?\nMurali nie łączymy z bazgrołami - odpowiada Robert Piaskowski, Pełnomocnik Prezydenta miasta Krakowa ds. Kultury. - Istotnie temat bazgrołów jest ogromnym problemem i społecznym, i konserwatorskim, i estetycznym, i etycznym. Nielegalne gryzmoły to wandalizm. Niszczy społeczność, obniża wartość i stan nieruchomości i pogarsza jakość życia. Zespół do spraw bazgrołów przygotowuje raport w tej sprawie, ale sądzę, że muszą powstać bardziej zdecydowane działania. Mamy w tej sprawie umówione spotkania i będziemy uruchamiali osobną komunikację. Ale byłoby bardzo nieszczęśliwie, gdyby sprawa murali była z wandalizmem łączona. Także piękne murale są ofiarami wandali. Nasza polityka muralowa ma chronić takie realizacje także przed dewastacją - zaznacza.\nMateriał oryginalny: Kraków wprowadza politykę muralową. "Dobry mural to nie tylko kwestia monumentalnego malowidła" - Gazeta Krakowska


W połowie puste – gra w nieobecność\nWłącz / 2013 / Wrzesień / 19 / W połowie puste – gra w nieobecność\n19 września 2013 · Sebastian Łąkas\n„W połowie puste” – powieść dwóch autorów: Łukasza Gorczycy i Łukasza Rondudy – to narracja o Oskarze Dawickim, jednym z członków artystycznej Grupy Azorro znanej ze swoich wideoartów komentujących instytucje sztuki, swoistą hierarchię sukcesu i nieformalne reguły. Jest to narracja specyficzna, nasuwająca na myśl żart, mrugnięcie okiem do czytelnika… a może samego Oskara?\nAle po kolei, odkryję kilka kart. Powieść otwiera rozdział „Ha, ha, ha!”, na który składają się 130 niezadrukowane strony. W takiej atmosferze utrzymane są kolejne cztery rozdziały poświęcone m.in zagadnieniom „Sztuki jako problemu i zaniedbania” czy „Spisku”, potem trafiamy do polskiego Hollywood. Razem z bohaterem wpadamy do reżyserskiego snu, gdzie rozpoczyna się konstrukcja „w połowie wymyślona, w połowie prawdziwa i w połowie pusta” życiorysu Oskara.\nZnacząco odbiega jednak od monotonnego opisu wydarzeń i emocji, na które możemy natrafić, wybierając na chybił trafił jakąkolwiek pozycję biograficzną na półce. Wrzucenie w narrację odbywa się dramatycznie, nie wiadomo które wspomnienie traktować jako fikcję, które brać za prawdziwe.\nProwadzeni jesteśmy wraz z Oskarem, aby za chwilę dołączyć do bardziej zdystansowanych „biografów”, reżyserów tego spektaklu. Role mieszają się, wciągani jesteśmy w wyobraźnię Dawickiego, którego główne artystyczne credo rozpisuje się wokół konceptualnej gry w nieobecność. Dla czytelnika tą grą są ciągłe próby wyłonienia przez niego prawdy o artyście z chaosu, jaki rozpościera się na kolejnych kartach.\nNa czym polega specyfika „W połowie pustego”? Jest to unaoczniona relacja na temat Dawickiego, jego podejścia do sztuki, które jest ciągłą próbą ucieczki, grą w nieobecność, w zniesienie mitu artysty jako wielkiego człowieka. Twórca popłakuje, kaja się, bierze na siebie winę („I’m sorry”, 2004); nie stawia się na wernisaż (Kraków 2001, Orońsko 2003, Reykjavik 2010); markuje ucieczkę przez okno („Wyjście”, 2009); organizuje loterię, w której każdy przegrywa („Fatalna loteria”, 2010). Traktowałbym tę książkę jako swoistą retrospektywę twórczości artysty, wchodzącego w pojęciową grę ze znaczeniami ukrytymi za, wydawałoby się, prostymi słowami. Sztuka, śmierć, życie. Najważniejsze zachodzi w procesie rozumienia tych słów. Konceptualizm jako nurt w sztuce własnie na tym polega – dąży do zniesienia materialnego obiektu. Idealny konceptualizm to świadomość projektu niezrealizowanego materialnie, gdy jego idea nie zostaje zabrudzona niedoskonałościami techniki czy materiału. Dawicki to artysta pokolenia obarczonego tym sposobem myślenia o sztuce.\nStruktura powieści wymusza na czytelniku podjęcie tej konceptualnej gry. Odbiorca, kiedy wpadnie w sidła zastawione przez autora, zaczyna kreować to, czego w opowieści nie ma, musi znaleźć do niej klucz na miarę własnych przeżyć. I tutaj mogą zacząć się (niskie) schody. Między opowieściami o zakrapianych wódą wyprawach raczeni jesteśmy swoistym wglądem w funkcjonowanie rynku sztuki, często nieuświadomionej sytuacji między kuratorem wystawy a artystą zaprzęgniętym do roli ‚o(d)powiadacza’ na zadany temat. Podglądamy na przykład relację prywatnej (?) korespondencji między Dawickim a kuratorką Sośnicką, która zachwycona swoim krytycznym podejściem do sztuki, chce odgrzewać stare kotlety, a ściślej – odkryć zapomniane „wytwory“ fizjologii artystów. Dialog o kupie. Tak często ogląd sztuki współczesnej opiera się na swoich kontrowersyjnych – medialnie wykreowanych – przykładach, że wydaje się, iż w tej opowieści musiała zajść dyskusja o kupie i jej artystycznej wartości, skonfrontowana z mniej szumnymi rozważaniami o statusie ‚artysty’. Bo i jest kupa zjawiskiem marginesowym.\nDawicki ucieka od gęby, nie chce dawać odpowiedzi, próbuje walczyć z narzuconym statusem ‚powodzenia’ na rynku i ‚sukcesu’ artysty. Jak sam mówi, chce być pierwszym wśród drugich. Sądzę jednak, że brawurowo skomponowana struktura narracyjna tej powieści wyniesie go na pierwsze miejsce. Poziom satyrycznej fikcji, nakładania się snów i dopowiadania znaczeń przez przypisy sugerujące małe eskapady po rozdziałach, piętra absurdu (pisuar jako deszcz nad Nowym Jorkiem), wyłaniające się nieraz z mgły nazwisk ludzi związanych z polską sztuką lat 70. doprowadził Darka Foksa („Bluszcz”) do następującego wniosku:… w ostatecznym rozrachunku śmiech czytelnika tej książki to raczej dobra wróżba dla przyszłości sztuki w Polsce. Dwójka autorów dystansuje się od miałkiego problemu definicji sztuki. Fikcyjna powieść, częściowo (?) fikcyjny życiorys bohatera nabiera wagi przy kolejnych kartach zbliżających podróż do końca. Nie jest to bowiem koniec życiorysu, wszak i artysta wciąż żyje!\nilustracje Oskara Dawickiego, udostępnione ze strony www.wpolowiepuste.blogspot.pl\nNie jest to też opowieść o kolejnych celebrytach polskiej sztuki. Powierzchowny, medialny sukces, lans artystyczny spuentowany jest tutaj gorzką satyrą. Lans – jak wywodzą autorzy – pochodzi bowiem od nazwiska głośnego artysty XXI wieku – Lansasa. Mała gra językowa i Wilhelm Sasnal leży na deskach. Nie jest to również artyleria wymierzona w nieznającego sztukę czytelnika – powieść raczej stara się być jak najdalej od „przelecenia dyskursem” (przeleciał mnie dyskurs – powtarza Dawicki) i obijania głowy zmalałemu czytelnikowi. Nie da się tutaj zatonąć w morzu odrealnionych dyskusji o statusie sztuki w dzisiejszym świecie.\nTeraz to w waszych głowach zachodzi gra. Stawką jest tutaj obecność lub nieobecność tej książki w dłoniach. Zwierzę się tylko na koniec, że odkryłem ledwie skrawek możliwości tego wglądu w sztukę.\nŁukasz Gorczyca, Łukasz Ronduda, „W połowie puste”, Art Stations Foundation, wydanie II rozszerzone, 2013. Blog zawierający kontynuację książki\nTagi: literatura, sztuka\nBardzo fajny artykuł. Od dawna zanosiłam się z zamiarem przeczytania tej książki, ale teraz (przy okazji nowego wydania) muszę to zrobić n-a-t-y-c-h-m-i-a-s-t-o-w-o!\n:) polecam szczególnie to II wydanie, uaktualnione, ono było również częścią wystawy „PERFORMER” w galerii Art Stations, Stary Browar, Poznań (18.01 – 05.05.2013).\nhttp://www.dwutygodnik.com/artykul/4829-poczucie-zazenowania.html WYWIAD Z ARTYSTĄ\n← Robotnicy sztuki. Komentarz do „Płyty” Rafała Jakubowicza\nHigh Five! Stressed, depressed but well dressed →


Trwa dodatkowa rekrutacja na kieleckie uczelnie - Wrota Świętokrzyskie - Wrota Świętokrzyskie – Portal Województwa Świętokrzyskiego\nTrwa dodatkowa rekrutacja na kieleckie uczelnie\nNa Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach i Politechnice Świętokrzyskiej są jeszcze wolne miejsca. Dodatkowa rekrutacja na dwóch publicznych kieleckich uczelniach potrwa do połowy września.\nWyniki pierwszego naboru kieleckie uczelnie ogłosiły już w lipcu. Ale zarówno Politechnika Świętokrzyska jak i Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach mają jeszcze wolne miejsca na niektórych kierunkach.\nNa Politechnice Świętokrzyskiej są jeszcze wolne miejsca tylko na studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku edukacja techniczno-informatyczna – informuje Kamil Dziewit, rzecznik Politechniki Świętokrzyskiej. Uczelnia natomiast prowadzi do połowy września rekrutację na studia niestacjonarne I i II stopnia na większości kierunków. Szczegółowy wykaz znajduje się na stronie http://www.tu.kielce.pl/\nW tym roku najbardziej popularnym kierunkiem na PŚ była geodezja i kartografia, na którą na jedno miejsce było aż trzech chętnych. Dużą popularnością cieszyła się też informatyka, mechatronika i budowa maszyn, automatyka i robotyka, ekonomika i budownictwo.\nDodatkową rekrutację prowadzi także Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach. Uczelnia ma jeszcze wolne miejsca na studiach I i II stopnia. Na kandydatów czeka szeroki wybór kierunków. A szczegółowe informacje dostępne są na stronie internetowej www.ujk.edu.pl\nOd tego roku akademickiego uniwersytet przygotował nową ofertę dla studentów na studiach II stopnia. Jedną z propozycji jest filologia angielska stacjonarna i niestacjonarna drugiego stopnia. Studenci uniwersytetu będą się uczyć w nowym Centrum Języków Obcych przy ul. Świętokrzyskiej, gdzie przy pomocy najnowocześniejszej i doskonałej bazy dydaktycznej będą mogli skorzystać m.in. z interaktywnych metod nauczania. Na chętnych czeka 120 miejsc.\nW ofercie edukacyjnej pojawiła się również administracja. Tu studenci będą mogli kształcić się na dwóch specjalnościach: administracja bezpieczeństwa oraz procedury w administracji. Studia skierowane są do absolwentów po kierunkach z obszaru nauk społecznych pierwszego lub drugiego stopnia (z tytułem licencjata lub magistra): administracja, ekonomia, zarządzanie, politologia, stosunki międzynarodowe, bezpieczeństwo wewnętrzne, bezpieczeństwo narodowe, europeistyka. Limit przyjęć na studia stacjonarne i niestacjonarnym wynosi 130 miejsc.\nPo raz pierwszy został również uruchomiony nabór na dziennikarstwo i komunikację społeczną II stopnia. Uczelnia przyszłym studentom proponuje trzy specjalności: dziennikarstwo prasowe, dziennikarstwo radiowe i dziennikarstwo internetowe. – Przygotowaliśmy 60 miejsc na studia stacjonarne i niestacjonarne – informuje rzecznik UJK. Studia przeznaczone są dla absolwentów studiów I stopnia kierunku dziennikarstwo i komunikacja społeczna, a także absolwentów studiów I stopnia z obszaru nauk humanistycznych lub społecznych.


rakieta balistyczna | Page 4 | zmianynaziemi.pl\nniedziela, Marzec 5, 2017 - 11:40\nPodczas gdy Stany Zjednoczone prowadzą wyraźną nagonkę na Iran, który zapowiedział całkowite porzucenie dolara amerykańskiego w swoich rozliczeniach już 21 marca, kraj oficjalnie informuje o...\nwtorek, luty 21, 2017 - 10:45\nPo ostatniej próbie rakietowej, która odbyła się 12 lutego w Korei Północnej, Zachód zaczął domagać się nałożenia kolejnych sankcji. Chiny postanowiły tymczasowo wstrzymać import węgla z tego kraju...\nniedziela, luty 5, 2017 - 14:30\nJames Mattis, Sekretarz Obrony USA stwierdził, że Iran to największy sponsor terroryzmu i jest zagrożeniem dla amerykańskich interesów w regionie. W tym samym czasie, Stany Zjednoczone zatwierdziły...\npiątek, luty 3, 2017 - 14:30\nUderzenie militarne na Iran wydaje się o wiele bardziej prawdopodobne za rządów Donalda Trumpa, niż Baracka Obamy. Jeszcze w zeszłym roku wydawało się, że porażka Hillary Clinton uratuje świat przed...\nwtorek, Styczeń 24, 2017 - 13:05\nHongkońskie i tajwańskie media twierdzą, że w chińskiej prowincji Heilongjiang, która graniczy z Rosją, umieszczono międzykontynentalne rakiety balistyczne Dongfeng-41. Żaden inny kraj nie posiada...\nsobota, Grudzień 3, 2016 - 18:20\nPo raz kolejny przekonujemy się, że gdy chodzi o Iran, Stany Zjednoczone nie zmienią swojej polityki. W amerykańskim Senacie odbyło się niedawno głosowanie w sprawie przedłużenia specjalnej ustawy...\nwtorek, Listopad 22, 2016 - 09:35\nJak donoszą rosyjskie media, w Obwodzie Kaliningradzkim znajdą się kolejne systemy rakietowe. Będzie to S-400 zdolny do zwalczania celów latających i następne, zdolne do przenoszenia broni jądrowej,...\nczwartek, Październik 20, 2016 - 14:40\nStany Zjednoczone są oburzone tym, że Korea Północna przeprowadziła kolejny "nielegalny" test rakiety balistycznej. W ciągu kilku dni, odbyły się już dwie nieudane próby. Amerykański rząd...\npiątek, Wrzesień 9, 2016 - 09:35\nŚwiatowe agencje informacyjne donoszą, że Korea Północna przeprowadziła dziś piątą próbę jądrową. W ośrodku Punggye-ri miała miejsce najpotężniejsza jak dotąd eksplozja. Co więcej, północnokoreański...\nśroda, Lipiec 20, 2016 - 14:55\nKim Dzong Un zapowiadał "fizyczną reakcję" na instalację amerykańskiej tarczy antyrakietowej w Korei Południowej. Jak się dziś okazało, reakcja ta polegała na odpaleniu trzech rakiet balistycznych -...\nniedziela, Maj 15, 2016 - 22:32\nRosnące napięcie międzynarodowe powoduje, że można już mówić o okresie drugiej "zimnej wojny". Oznacza to, że arsenał atomowy staje się ważnym argumentem politycznego nacisku. Największy potencjał...\nśroda, Marzec 9, 2016 - 13:45\nPrzywódca Korei Północnej po raz pierwszy publicznie powiadomił o ważnym przełomie w pracach nad wojskową technologią jądrową. Północnokoreańska Centralna Agencja Prasowa zaprezentowała pierwszą...


Strona główna / Atlasy i plany miast / WILNO. Plan Starego Miasta  – seria TYFLOGRAFIA POLSKA NR 5 / TRASA nr 2\nDZIELNICA ŻYDOWSKA – KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO DUCHA – SANKTUARIUM MIŁOSIERDZIA BOŻEGO (KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ TRÓJCY) – PAŁAC PREZYDENCKI – KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO KRZYŻA – UNIWERSYTET WILEŃSKI – KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO JANA CHRZCICIELA I ŚWIĘTEGO JANA EWANGELISTY (KOŚCIÓŁ ŚWIĘTYCH JANÓW) – CERKIEW ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA – CERKIEW ŚWIĘTEJ PARASKIEWY (PIATNICKA)\nZwiedzanie zaczynamy od miejsca, gdzie skończyła się pierwsza trasa, czyli przy Ratuszu na Rynku, przy ulicy Didžioji g. Ulicę tę znajdziemy na planszy B5 w dolnej jej części i będziemy przemieszczać się nią w górę mapy, na północny wschód, by niedługo dojść do ulicy Stiklių g. (dawna ulica Szklana), odchodzącej na lewo na mapie, czyli na północny zachód. Podążając nią, znajdziemy się na terenie, gdzie podczas II wojny światowej były utworzone dwa getta żydowskie – małe i wielkie. Niemieccy okupanci wywieźli stąd i stracili w pobliskich Ponarach około 70 tysięcy osób. Dziś na terenie dawnych gett jest nadal gęsta, niska zabudowa podobna do tej sprzed lat. W przewodniku „Wilno” prof. Kłos tak pisał o tym miejscu: „Dzielnica żydowska tzw. ghetto (...) zabudowana starymi, ciemnymi i ciasnymi domami, z wieków minionych, połączonymi przez niezliczone przejścia w jeden niesłychanie skomplikowany labirynt, posiada plątaninę nieregularnych, wąskich uliczek, poprzecinanych w wielu miejscach przerzuconymi przez nie arkadami. Pośród licznych zaułków dzielnicy żydowskiej najciekawszy jest maleńki placyk wytworzony u zbiegu uliczek: Szklanej, Klaczki, Żydowskiej i Zaułka Dominikańskiego”.\nPrzy ulicy Gaono g. (dawna ulica Gaona) obecnie mieści się jeden z najdroższych i najbardziej luksusowych hoteli w Wilnie, hotel „Stikliai”. Kiedyś w tym miejscu znajdował się bazar – serce dawnej dzielnicy żydowskiej.\nGdyby wejść w ulicę Žydų g. (odchodzącą na lewo od Stiklių g.), trafilibyśmy na budynek, w którym mieści się przedszkole, zaś obok niego stoi pomnik Gaona Wileńskiego – wybitnego znawcy świętych ksiąg judaizmu: Tory i Talmudu.\nNiegdyś w miejscu pomnika znajdował się jego dom. Natomiast na miejscu dzisiejszego przedszkola stała, zbudowana w XVI wieku, Wielka Synagoga mogąca pomieścić kilka tysięcy mężczyzn. Na tym terenie na początku okupacji niemieckiej było utworzone tzw. małe getto, w którym hitlerowcy zamknęli około 10 tysięcy niezdolnych do pracy fizycznej Żydów. Wszyscy oni w październiku 1941 roku zostali rozstrzelani w ponarskich lasach.\nPrzed II wojną światową Żydzi stanowili około 36 proc. ludności Wilna; według spisu z 1921 roku mieszkało ich tu około 46 tysięcy. Obecnie w całej Litwie mieszka pięć tysięcy wyznawców judaizmu.\nWilno zostało ponoć przez Napoleona nazwane „litewską Jerozolimą”. Po wkroczeniu do miasta cesarz miał tak powiedzieć na widok wielu synagog i modlących się Żydów. Było też nazywane przed II wojną światową „Jerozolimą Północy”, co było nobilitujące dla miasta, ale – jak wspomina Miłosz – nie było przesadzonym określeniem: „Dla żydowskich historyków Wilno pozostaje (…) jednym z najważniejszych na świecie centrów kultury żydowskiej. (…) rozmyślam o minionym na zawsze żydowskim Wilnie ze zdumieniem. Było to miasto olbrzymich sprężonych energii, stolica domów wydawniczych publikujących książki w jidysz i hebrajskim, siedziba pism literackich i teatrów. Pod tym względem z Wilnem mógł konkurować jedynie Nowy Jork. Nic dziwnego, że wśród Żydów amerykańskich najwyżej cenione jest pochodzenie z Wilna”.\nIdziemy dalej ulicą Stiklių g. Trzeba uważać na różne bariery – bardzo wąskie chodniki z wysokimi krawężnikami, a na nich słupki, tablice informacyjne stojące w poprzek drogi, donice na kwiaty. Latem jeszcze trudniej tędy przejść, ponieważ restauratorzy wystawiają letnie ogródki.\nPo przejściu ulicy Dominikonų g. (dawna ulica Dominikańska), skręcamy w lewo. Po prawej stronie mamy ścianę kościoła Świętego Ducha.\nJest to jedyny kościół w Wilnie, w którym nabożeństwa odprawiane są wyłącznie w języku polskim. Stojąc na ulicy przed kościołem, można właściwie usłyszeć tylko język polski, co świadczy o tym, jak ważne to miejsce dla Polaków.\nWedług tradycji, pierwszy kościół w tym miejscu został ufundowany w czasach Jagiełły i Witolda. W 1501 roku król Aleksander Jagiellończyk przekazał go dominikanom, którzy wybudowali obok klasztor.\nKościół był wielokrotnie trawiony przez pożary, a potem odbudowywany. Ale w odróżnieniu od większości świątyń wileńskich, nigdy nie był zamknięty ani zamieniony na cerkiew. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku na pewien czas został odzyskany przez dominikanów z polskiej prowincji tego zakonu. Obecnie dominikanie już w nim nie rezydują.\nKościół widziany z pewnej odległości, na przykład z jednego ze wzgórz, jest uważany za jedną z najbardziej okazałych i charakterystycznych budowli. Z bliska, od strony ulicy, nie robi takiego wrażenia, ponieważ widoczny jest jedynie rokokowy portal z herbem Rzeczypospolitej i Wazów.\nNatomiast będąc wewnątrz, ma się wrażenie, że poszczególne elementy wystroju wzajemnie się przenikają, wypełniając całą przestrzeń świątyni. Na wyposażenie wnętrza składa się aż szesnaście rokokowych ołtarzy o znacznych rozmiarach. Główny ołtarz przedstawia Trójcę Świętą: błogosławiący Bóg Ojciec jest umieszczony w górnej części ołtarza, Jezus na krzyżu w centralnej, a Duch Święty w postaci gołębicy na dole, nad tabernakulum. Przy ołtarzu Jezusa Miłosiernego znajduje się ołtarz św. Rafała Kalinowskiego (1835–1907) – karmelity, który był przez długi okres związany z tym kościołem (mieszkał przy nim z rodzicami). Godna zauważenia jest m.in. ambona połączona w jedną całość z konfesjonałem. W tylnej części kościoła zachowały się dwa ocalałe z pożarów osiemnastowieczne portrety przedstawiające króla Aleksandra Jagiellończyka oraz jego spowiednika na tle pierwszej gotyckiej jeszcze świątyni.\nNa chórze znajdują się organy sprowadzone z Królewca pod koniec XVIII wieku (dzieło wybitnego mistrza Adama Caspariniego). Są to najstarsze i najcenniejsze organy barokowe na Litwie. Obecnie są restaurowane.\nZ kościołem tym wiąże się historia obrazu, który, podobnie jak wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej, jest ściśle związany z Wilnem. Można powiedzieć, że jest nawet bardziej rozpoznawalny, ponieważ został rozpowszechniony w wielu rejonach świata. To obraz Jezusa Miłosiernego, który został namalowany w 1934 roku przez Eugeniusza Kazimierowskiego.\nObraz, namalowany według wskazówek siostry Faustyny Kowalskiej, przedstawia Jezusa zmartwychwstałego w białej szacie. Spod jego lewej dłoni trzymanej na wysokości serca wychodzą dwa promienie: biały i czerwony. Prawa dłoń wzniesiona jest w geście błogosławieństwa. Na ramie znajdował się pierwotnie napis: „Jezu ufam Tobie”. Obraz ten trafił tu w 1948 roku z zamykanego wtedy kościoła św. Michała. Następnie został wywieziony do miejscowości Nowa Ruda nieopodal Grodna, a w 1986 roku został tajnie przewieziony do Wilna i umieszczony w bocznym ołtarzu kościoła Świętego Ducha. W 2005 roku, pomimo protestów wiernych, obraz został przeniesiony do ówczesnego kościoła Świętej Trójcy, gdzie powstało Sanktuarium Miłosierdzia Bożego.\nW kościele Świętego Ducha znajduje się dziś kopia obrazu wraz z wizerunkiem Świętej Faustyny.\nW tym miejscu warto przybliżyć pokrótce sylwetkę siostry Faustyny, jej losy i przesłanie. Faustyna Kowalska została skierowana do Wilna po złożeniu ślubów wieczystych w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Wcześniej przebywała w zakonie w Warszawie i Płocku. Natomiast od maja 1933 do marca 1936 roku mieszkała w Wilnie. W trakcie swojego pobytu w Wilnie zajmowała się ogrodem, a na polecenie spowiednika i duchowego przewodnika ks. Michała Sopoćki spisała tu „Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w duszy mojej”. Zawarła w nim swoje mistyczne przeżycia, które stanowiły orędzie Miłosierdzia Bożego. To przesłanie, o którym za pośrednictwem Faustyny dowiedział się cały świat.\nW Wilnie przyszła święta doznała także objawienia modlitwy znanej jako koronka do Miłosierdzia Bożego. Ksiądz Sopoćko natomiast odegrał ważną rolę w powstaniu wizerunku Jezusa, ponieważ wskazał odpowiedniego malarza, który wykonał obraz na zamówienie.\nPod koniec pobytu w Wilnie stwierdzono u siostry Faustyny gruźlicę płuc. Zmarła młodo (mając 33 lata) w Krakowie w 1938 roku. Beatyfikowano ją w 1993 roku. W dniu 30 kwietnia 2000 roku błogosławiona Faustyna została kanonizowana w Rzymie przez Jana Pawła II. Wyniesienie jej na ołtarze oraz ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego, obchodzonego uroczyście w całym Kościele katolickim w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, przyczyniło się do rozpowszechnienia kultu miłosierdzia Bożego.\nNatomiast w dzisiejszym Wilnie na Antokole zachował się domek, który przed II wojną światową należał do zgromadzenia sióstr i w którym siostra Faustyna mieszkała z innymi zakonnicami, a także pisała swój Dzienniczek. Świętej Faustynie poświęcona jest ekspozycja.\nW kościele św. Ducha 6 września 1993 roku papież Jan Paweł II modlił się przed oryginalnym obrazem Jezusa Miłosiernego i spotkał się z miejscowymi Polakami.\nPo wyjściu z kościoła, z ulicy Dominikonų g. skręcamy w lewo, dochodzimy do skrzyżowania z ulicą šv. Ignoto g. (dawna ulica św. Ignacego) i mijając ją, idziemy dalej. Po lewej stronie znajduje się Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, urządzone w kościele Świętej Trójcy.\nKościół św. Trójcy jest jedną z najmniejszych świątyń, wkomponowaną w ciąg kamienic przy ulicy Dominikonų g. 12. Pozostaje on w cieniu pobliskiego, tradycyjnie polskiego kościoła Świętego Ducha. Został ufundowany w XVI wieku przez Ulryka Hozjusza – zarządcę mennicy w Wilnie (ojca kardynała Stanisława Hozjusza). Fundację wsparł król Zygmunt Stary. Przy kościele został założony szpital, później oddany w ręce dominikanów z położonego po sąsiedzku klasztoru Świętego Ducha. Po dwóch pożarach i po III rozbiorze Polski szpital i kościół zostały zamknięte. W XIX wieku kościół zamieniono na cerkiew prawosławną. Wiązało się z to z przeprowadzeniem przebudowy, która bardzo mocno zmieniła architekturę.\nPo I wojnie światowej do kościoła powrócili katolicy, ale w 1945 roku został on ponownie zamknięty przez władze sowieckie.\nPo odzyskaniu niepodległości przez Litwę świątynia powróciła do Kościoła katolickiego, a w 2005 roku decyzją metropolity wileńskiego, mimo kontrowersji i sprzeciwu Polaków, przeniesiono do niej obraz Miłosierdzia Bożego. Jednocześnie utworzono w kościele Sanktuarium Miłosierdzia Bożego.\nObraz zajmuje w nim centralne miejsce, jest zawieszony na ołtarzu głównym.\nPo opuszczeniu kościoła udajemy się w górę mapy, czyli skręcamy w lewo w ulicę Universiteto g. (dawna ulica Uniwersytecka). Idąc tą ulicą i wyczuwając, że teren się obniża, dojdziemy do Pałacu Prezydenckiego, który jest po lewej stronie.\nPałac od 1997 roku jest oficjalną rezydencją prezydenta Litwy. Zatknięta nad wejściem litewska flaga jest oznaką tego, że głowa państwa jest w kraju.\nZa czasów Olgierda była w tym miejscu rezydencja i ogrody wielkiego litewskiego rodu Gasztołdów. Po przyjęciu chrztu przez Litwę w 1387 roku, król Władysław Jagiełło założył w Wilnie pierwsze biskupstwo wileńskie oraz podarował parcelę pod zabudowę pałacu. Pierwszy biskup wileński Andrzej Wasillo zbudował tu pałac, który nazywany był biskupim. Jego następcy niejednokrotnie rozbudowywali i odnawiali to miejsce. Pod koniec XVIII wieku Wawrzyniec Gucewicz przebudował pałac biskupi w stylu klasycyzmu.\nPo rozbiorach Wilno znalazło się pod władzą carską, a w pałacu urządzono siedzibę dla gubernatora. Pałac zawsze pełnił funkcje reprezentacyjne. Zatrzymywali się w nim m.in. król Stanisław August Poniatowski, imperator rosyjski Aleksander I, francuski cesarz Napoleon III Bonaparte.\nW dwudziestoleciu międzywojennym pałac gościł marszałka Józefa Piłsudskiego. Piłsudski zatrzymywał się w tym miejscu już w 1919 roku. Następnie w latach 1932–1935 przyjeżdżał z rodziną co roku na swoje imieniny. Ponoć dobrze robiły mu te wyjazdy. Mógł spotkać się z rodziną i, jak wynika z relacji osób mu towarzyszących, stawał się radośniejszy. Pałac wiąże się więc szczególnie z ostatnimi latami życia marszałka. O silnym związku marszałka z miastem świadczy na pewno fakt, że mimo zaawansowanej choroby przyjechał do Wilna nawet w marcu 1935 roku na niecałe dwa miesiące przed śmiercią (a w lutym na pogrzeb jego siostry Zofii).\nPrzy tej okazji wypada jeszcze dodać, że związek marszałka z Wilnem to szerszy temat i wymagałby osobnego rozdziału, ale tym tropem nie idzie żadna z naszych tras. Można natomiast taką wędrówkę odbyć we własnym zakresie. Jak podaje Waldemar Wołkanowski na portalu Wilnoteka, jeszcze przed wojną układano trasy wycieczkowe śladem marszałka pod umowną nazwą „Wilno Piłsudskiego”. W mieście jest wiele miejsc z nim związanych, wciąż istnieją nawet domy, w których mieszkał.\nDla wielu Polaków pewne jest jedno: Piłsudski był dumą przedwojennego Wilna. Od 1919 roku marszałek był honorowym obywatelem miasta. Miasto to odwiedzał kilkadziesiąt razy. A i ono upamiętniło swojego mieszkańca na wiele różnych sposobów: nadaniem nazwy ulicy, trasy z Wilna do Warszawy czy obiektu na uniwersytecie. Były także liczne tablice, popiersia i pomniki.\nWilno Piłsudskiego z pewnością nie byłoby tak samo odbierane w dwudziestoleciu jak Wilno bez marszałka. Tego przekonania Wołkanowskiego trudno nie podzielić, ale w ramach tego opracowania musimy na tym poprzestać.\nOkolice pałacu to dobre miejsce na spacer, na chwilę odpoczynku w cieniu parkowych drzew. Możemy odwiedzić, na lewo od pałacu, kościół św. Krzyża i były klasztor bonifratrów. Idziemy w lewo w kierunku północno zachodnim, dochodząc do ulicy Liejyklos g. (dawna ulica Ludwisarska) i przechodzimy na jej drugą stronę.\nKościół św. Krzyża to nieduża budowla, charakteryzująca się prostotą formy. Nad wejściem widoczne są dwie wieżyczki z frontonem pomiędzy nimi. Na wieżyczkach i frontonie umieszczone są metalowe krzyże o delikatnej ornamentyce.\nDo fasady przylega kruchta, nad którą umieszczony jest obraz Matki Boskiej (będący kopią obrazu znajdującego się wewnątrz świątyni).\nWnętrze świątyni jest jednonawowe, o nisko zawieszonym sklepieniu. Są w nim trzy niewielkie ołtarze o barokowym wystroju. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej Śnieżnej, zwany też Matką Boską Bonifratrów, i krucyfiks. Kościół słynął niegdyś z cudownego źródełka. Wierzono, że jego woda uzdrawia. Legenda głosi, że wytrysnęło ono tutaj na pamiątkę zamordowanych w 1345 roku franciszkanów.\nHistoria tego niewielkiego kościółka sięga roku 1543, kiedy biskup wileński Paweł Holszański wzniósł tu kaplicę. Prawie sto lat później biskup Abraham Woyna zbudował przy niej szpital, a do opieki nad chorymi sprowadził w 1635 roku zakon bonifratrów. Zakonnicy rozebrali kaplicę i wznieśli na jej miejscu niewielki kościół, który – jak wiele innych budowli – spłonął w pożarze. Ten, który jest dziś, został odbudowany w XVIII wieku. W chwili I rozbioru Polski w wileńskim konwencie przebywało 14 bonifratrów. Prowadzili oni szpital do 1843 roku, kiedy to nastąpiła kasata zakonu. Leczył się w nim m.in. hrabia Eustachy Tyszkiewicz (1814–1873), archeolog, historyk, kolekcjoner, działacz społeczny.\nBonifratrzy powrócili do Wilna w 1924 roku. W klasztorze otworzyli przytułek dla starców i jadłodajnię dla ubogich. Z wybuchem II wojny światowej jednak ponownie opuścili Wilno. W 1947 roku kościół zajęły siostry Zakonu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Po dwóch latach, decyzją władz komunistycznych kościół i klasztor zostały zamknięte. Budynek klasztoru przebudowano na mieszkania. Natomiast w kościele w 1976 roku urządzono salę koncertową.\nW 1990 roku świątynię zwrócono Kościołowi katolickiemu. Do kościoła ponownie sprowadziły się siostry Zakonu Niepokalanego Poczęcia NMP, a w 2002 roku kościół został odnowiony.\nNa skwerze obok kościoła znajduje się pomnik Wawrzyńca Gucewicza (1753–1798) – wybitnego i zasłużonego dla Wilna architekta, profesora Uniwersytetu Wileńskiego, uczestnika powstania kościuszkowskiego. Jego postać przewija się przy okazji innych tras w tym przewodniku, ponieważ zasłynął on jako autor przebudowy w duchu klasycystycznym pałacu prezydenckiego, katedry wileńskiej i ratusza. Pomnik postawiono w 1984 roku.\nTą samą drogą wracamy do ulicy Universiteto g., mijając z prawej strony wejście do Pałacu Prezydenckiego. Przechodzimy na drugą stronę i wchodzimy w wąską uliczkę, dochodząc do Uniwersytetu Wileńskiego (który sąsiaduje z kościołem św. św. Janów). To nie jest główne wejście, ale za to wchodzimy od razu na piękny uniwersytecki dziedziniec.\nAkademia Wileńska założona w 1579 roku przez króla Stefana Batorego jest jedną z najstarszych uczelni na terenie Europy Wschodniej. Jej pierwszy rektor – Piotr Skarga zaliczany jest do grona wybitnych kaznodziei i kapłanów. Do dziś Dziedziniec Wielki nazywany jest jego imieniem, a w fasadzie kościoła św. św. Janów po prawej stronie od drzwi wejściowych umieszczono poświęconą mu tablicę pamiątkową. Po lewej stronie natomiast znajduje się tablica poświęcona Jakubowi Wujkowi. W otaczających dziedziniec arkadach znajdują się tablice pamiątkowe poświęcone słynnym wychowankom i profesorom. Dziedziniec Wielki przypomina place włoskiego renesansu, ale są tu elementy baroku, klasycyzmu, a na ścianach umieszczone są portrety osób zasłużonych i mecenasów uczelni.\nPoczątkowo językiem wykładowym w akademii była łacina, ale stopniowo zaczęto nauczać w języku polskim. Wykładał tutaj m.in. Maciej Kazimierz Sarbiewski (1595–1640), światowej sławy poeta, jezuita, nadworny kaznodzieja króla Władysława IV, którego tablica pamiątkowa wisi nad bramą wejściową, a dziedziniec nosi jego imię. Na tym samym dziedzińcu znajduje się również tablica pamiątkowa poświęcona Czesławowi Miłoszowi.\nSzczególny okres rozkwitu uczelnia przeżywała w drugiej połowie XVIII i na początku XIX wieku. W drugiej połowie XVIII wieku działało tu słynne Obserwatorium Astronomiczne, którego zarządcą był wybitny astronom Marcin Odlanicki Poczobutt (1728–1810), który był też wieloletnim rektorem uczelni. Dzięki niemu sprowadzono do Wilna najnowszy sprzęt astronomiczny z Europy Zachodniej.\nNa początku XIX wieku wykładowcami byli słynni polscy naukowcy: Jan i Jędrzej Śniadeccy czy prof. historii Joachim Lelewel. Studiowali tutaj i Adam Mickiewicz, i Juliusz Słowacki, i Józef Ignacy Kraszewski.\nMimo rozbiorów Polski uczelnia miała wysoki poziom kształcenia. Za czasów cara Aleksandra I jako Cesarski Uniwersytet Wileński miał szeroką autonomię. Wileńska Alma Mater stała się ważnym centrum życia intelektualnego i kulturalnego. Uczelnia miała własną bibliotekę, drukarnię, kościół, szpital uniwersytecki, obserwatorium astronomiczne. Uniwersytet słynął z trzynastu zamkniętych dziedzińców i najwyższej w mieście dzwonnicy.\nTen stan trwał do 1832 roku, kiedy to car Mikołaj I po stłumieniu powstania listopadowego w ramach represji zamknął uniwersytet. Ukarał w ten sposób uczonych i studentów za udział w zrywie niepodległościowym.\nDzięki marszałkowi Piłsudskiemu Uniwersytet Stefana Batorego został ponownie otwarty w październiku 1919 roku. Sprawę wskrzeszenia działalności uczelni traktował bardzo poważnie. Sukces ten, mimo zaangażowania wielu osób, powołania komitetu odbudowy, to w dużej mierze jego zasługa jako osoby decyzyjnej. Na tę uroczystość Naczelnik Państwa specjalnie przybył do Wilna. Ale co ważne, był patronem uczelni także w znaczeniu materialnym. Zdecydował, by przekazywać swoją pensję, jak i inne datki Senatowi uczelni. Środki finansowe, które w ten sposób otrzymała uczelnia, szły na remont, ale też na stypendia. Mimo tych starań nie można powiedzieć, by uczelnia w okresie międzywojennym odzyskała swoją świetność. Wybitnym absolwentem uczelni z tego okresu był na pewno Lech Leon Beynar, który ukończył tu historię (należał też do AK i brał udział w akcji Ostra Brama), znany później jako Paweł Jasienica – autor popularnych esejów historycznych: „Polski Piastów”, „Polski Jagiellonów”, „Rzeczpospolitej Oboga Narodów”. Na uczelni powstała też grupa poetycka Żagary, do której należał inny znany student tego Uniwersytetu – Czesław Miłosz. Studiował on na uniwersytecie prawo i polonistykę i jak stwierdził po latach: „Jest błogosławieństwem, jeżeli ktoś otrzymał od losu takie miasto studiów szkolnych i uniwersyteckich, jakim było Wilno”.\nPoeta był przekonany o wyjątkowości wileńskiej uczelni zarówno pod względem architektonicznym, jak i sposobu, w jaki go uformowała. Dał temu dowód w swoich wspomnieniach: „Alma Mater Vilnensis, z której piersi ssałem mleko wiedzy – to staroświeckie zdanie jest dla mnie pełne uroku – tak różniła się od uniwersytetu funkcjonującego w Warszawie, jak złocona karoca różni się od Forda model 1925, jak drzewo różni się od słupa z sygnałem. Mury takie, jak powinna mieć academia. Skarpy. Arkady. Trzeba było widzieć senat uniwersytecki w togach, birety, łańcuchy, pochody studentów (…). Dopiero też wykładając w Ameryce, zrozumiałem, jak wiele przeniknęło we mnie z grubych murów naszego starego uniwersytetu, z zapamiętanych formuł prawa rzymskiego, z historii i literatury dawnej Polski”.\nWracając do czasów współczesnych, obecnie na Uniwersytecie Stefana Batorego studiuje około 23 tysięcy osób.\nTeren uniwersytetu jest dość skomplikowany, więc najlepiej zwiedzać go z osobą towarzyszącą, która poprowadzi nas po dziedzińcach i między filarami, czytając napisy z pamiątkowych tablic.\nPo przejściu z jednego dziedzińca na drugi znajdziemy się przed kościołem św. św. Janów – św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty.\nŚwiątynia ta jest jednym z najstarszych kościołów wileńskich, ponieważ została ufundowana przez króla Władysława Jagiełłę w kilka lat po chrzcie Litwy. Pierwotnie była to budowla gotycka o charakterystycznych oknach ostrołukowych. Podupadły kościół w XVI wieku odnowili sprowadzeni do Wilna jezuici, którym przekazał go król Zygmunt August, a następnie za już za króla Stefana Batorego zbudowali klasztor. Później kościół był kilkakrotnie odbudowywany po pożarach, aż w połowie XVIII wieku dokonano odbudowy pod kierunkiem Jana Krzysztofa Glaubitza. Z tego okresu pochodzi charakterystyczna fasada kościoła.\nW związku z tym, że pełnił funkcję kościoła uniwersyteckiego odbywały się w nim nie tylko nabożeństwa, ale też różne obchody uroczystości religijnych i państwowych, egzaminy publiczne, dysputy naukowe, pogrzeby dygnitarzy oraz innych wybitnych osób.\nKościół pozostawał w rękach jezuitów aż do kasaty zakonu w 1773 roku. Po zamknięciu uniwersytetu przez władze carskie w 1832 roku, nadal pełnił swoją funkcję sakralną, a jednocześnie był miejscem uroczystości patriotycznych. Został nawet czymś więcej, pewnego rodzaju polskim panteonem narodowym, kiedy dla upamiętnienia wielkich Polaków postawiono wewnątrz pomniki m.in.: Adama Mickiewicza, Władysława Syrokomli, Tadeusza Kościuszki, Stanisława Moniuszki.\nW 1919 roku ponownie został kościołem akademickim.\nW czasach sowieckich świątynię zdewastowano i ograbiono, a następnie służyła jako magazyn. Od 1963 roku mieściło się tu Muzeum Nauki i Techniki. W 1979 roku podczas obchodów 400. rocznicy założenia Uniwersytetu Wileńskiego, w kościele utworzono Muzeum Uniwersytetu Wileńskiego. Wreszcie po 1991 roku kościół został przywrócony celom sakralnym.\nTuż obok kościoła stoi dzwonnica. Ma ona 68 metrów, jest wyższa od kościoła. Przylega do Auli Kolumnowej. Można się na nią wspiąć po 193 schodach lub wjechać windą.\nOd kościoła św. św. Janów dochodzimy do ulicy Pilies g. (dawna ulica Zamkowa). Z tego punktu, w zależności od możliwości czasowych i wytrzymałościowych, możemy się udać na dalsze zwiedzanie – proponujemy trasę nr 6, obejmującą m.in. Muzeum Adama Mickiewicza lub ulicą Pilies g., która przechodzi w ulicę Didžioji g., skąd możemy dojść do Ratusza albo dalej do Ostrej Bramy. Na mapie będzie to w dół, czyli na południe, natomiast idąc pieszo, będziemy wyraźnie odczuwać większe zmęczenie, ponieważ trasa prowadzi pod górkę. Jeżeli zdecydujemy się na wariant powrotny, po lewej stronie będziemy mijać dwie ciekawe cerkwie.\nAle najpierw dwa obiekty przy ulicy Pilies g. Pod numerem 22 naprzeciwko kościoła św. św. Janów znajduje się brama prowadząca do domu, który był kiedyś częścią uniwersytetu. Na piętrze tego domu mieszkał wraz z matką i ojczymem Juliusz Słowacki (1809–1849). Ojczym poety – August Bécu zginął w tym mieszkaniu na skutek rażenia piorunem, a scenę tę opisał Mickiewicz w III części „Dziadów”. W latach międzywojennych mieszkający tu znany malarz Ferdynand Ruszczyc był inicjatorem wmurowania pamiątkowej tablicy i popiersia poety Juliusza Słowackiego. Słowacki mieszkał w Wilnie w czasach młodości (z przerwą), skończył tu gimnazjum i studia, napisał też pierwsze utwory. Na zawsze wyjechał z miasta w 1928 roku i tworzył już na emigracji. Mimo że w Wilnie mieszkał dłużej od Mickiewicza, to pamiątek po nim jest zdecydowanie mniej. Pewnie dlatego, że w przeciwieństwie do Mickiewicza w swoim emigracyjnym dorobku nie podkreślał tak związku z miastem.\nNieopodal, przy Pilies g. 24, w latach 1829–1835 mieszkał też Józef Ignacy Kraszewski – pisarz, historyk, działacz, znany jako autor 232 książek w tym m.in. „Starej Baśni”. Przyjechał tu na studia, ale został aresztowany jako podejrzany o współpracę przy organizacji powstania listopadowego. Otrzymał dozór policyjny i nakaz przebywania w mieście do końca 1832 roku. Przymusowy pobyt wykorzystał na badania historyczne Wilna. Spisał je w czterech tomach w latach czterdziestych XIX wieku w dziele „Wilno od początków jego do roku 1750”.\nIdąc w dół naszej mapy, odwiedzimy dwie cerkwie. Pierwsza to Cerkiew świętego Mikołaja (Nikolska, pełna nazwa to cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja Cudotwórcy). Jest ona jedną ze starszych murowanych świątyń w stolicy Litwy i obecnie siedzibą parafii.\nNa jej miejscu najpierw była cerkiew drewniana, wzniesiona około roku 1340. W 1350 roku, o czym przypomina tablica znajdująca się w jednej z kaplic, z polecenia Julianny Twerskiej, drugiej żony księcia Olgierda, zbudowano kamienną cerkiew. Następnie w 1514 roku powstała w tym miejscu zupełnie nowa. Kolejne burzliwe lata to przekształcenie cerkwi w świątynię unicką, ale też pożar, który ją zniszczył. Stale rozbudowywana i odbudowywana w 1839 roku powróciła do prawosławnych.\nWówczas do świątyni dobudowano kaplicę Michała Archanioła, wewnątrz której możemy podziwiać wykonaną w Petersburgu piękną mozaikę z wizerunkiem patrona. Na bocznych ścianach widnieją ikony w rzeźbionych dębowych ramach. Dolną wewnętrzną część kopuły kaplicy zdobią wizerunki świętych aniołów. Nad wejściem do kaplicy umieszczono cytat z księgi proroka Daniela wzywający pomocy Michała Archanioła.\nIdąc dalej ulicą Didžioji g., znów z lewej strony, mijamy kolejną cerkiew. Jest to cerkiew Świętej Paraskiewy (zwana Piatnicką). Według podania świątynia ta, podobnie jak inne, została wzniesiona w miejscu świątyni pogańskiej. Było to w 1345 roku.\nZ przewodnika „Wilno” dowiemy się, że „(…) z pewnością istniała tu murowana cerkiew w wieku XVI, przekazana później unitom. Wkrótce uległa zniszczeniu na skutek zaniedbania; została wyremontowana w XVII wieku. Lecz już w wieku XVIII znowu zniszczona, z zarwanymi sklepieniami, a w XIX w ruinie. Po powstaniu styczniowym (1863) w ramach akcji rusyfikacyjnej nadzorowanej przez Murawjewa wzniesiona w obecnej postaci”.\nW 1705 i 1708 roku cerkiew tę odwiedził car Piotr I. Istnieje legenda, że w 1705 roku w jego obecności odbył się chrzest dziadka Aleksandra Puszkina Hannibala – niewolnika carskiego, który stając się ulubieńcem cara, najpierw zyskał tytuł szlachecki, potem rangę kapitana, a w końcu generała i gubernatora Tallina. Cerkiew św. Paraskiewy po II wojnie światowej na skutek splądrowania utraciła swoje znaczenie. W czasach radzieckich urządzono w niej Galerię Medali.\nPrzy cerkwi znajduje się dzwonnica, a w jej wnętrzu znajdziemy żyrandol z dwugłowym orłem (herbem Rosji). Przed cerkwią zaś, na placyku, spotkamy artystów, którzy sprzedają tu swoje prace, obrazy i pamiątki.


SUV PEUGEOT 3008 GT | Niepowtarzalny design\nPEŁEN LEKKOŚCI, EFEKTOWNY DESIGN\nZakochaj się od pierwszego wejrzenia w pełnym siły przodzie nadwozia, ozdobionym grillem z motywem szachownicy. Zwróć uwagę na efektowne reflektory przednie, wykonane w technologii Full LED, odkryj solidne i jednocześnie zgrabne linie nadwozia, podkreślone przez eleganckie elementy stylistyczne wykonane ze stali nierdzewnej.\nSUV Peugeot 3008 GT jest pełen sportowego temperamentu, który wręcz rzuca się w oczy i jest podkreślony przez poszerzone nadkola oraz 19” felgi. Elegancka strona samochodu to jakość użytych materiałów, wykończenia wnętrza i charakterystyczne akcenty stylistyczne, takie jak chromowane osłony lusterek bocznych, solidne aluminiowe relingi dachowe czy miedziane monogramy GT na nadwoziu. To wysmakowane detale, które podkreślają charakter samochodu.\nWyjątkowy design SUV Peugeot 3008 GT stawia na doskonały balans pomiędzy prostą formą, a inspirującym wyrafinowanym stylem. Elegancką stylistykę podkreślają czarny dach Black Diamond, tylny spojler i efektowna czysta forma nadwozia, która może być podkreślona dzięki dwukolorowemu malowaniu Coupe Franche, do tej pory zarezerwowanemu dla wyczynowych wersji sygnowanych logo „Peugeot Sport”.\nNOWY, ZAAWANSOWANY i-COCKPIT®\nWitaj na pokładzie SUV Peugeot 3008 GT. Nowy, Peugeot i-Cockpit® drugiej generacji zaprasza kierowcę do zajęcia miejsca przed efektowną deską rozdzielczą, wyposażoną w liczne rozwiązania high-tech. Kompaktowa kierownica, 12,3” panel wirtualnych zegarów wykończony miedzianym podświetleniem oraz 8” centralny ekran dotykowy o wysokiej rozdzielczości zapewnią intuicyjne, bezpieczne i nadzwyczaj przyjemne prowadzenie.\nPanel wirtualnych zegarów posiada zarówno możliwość wyboru spośród 5 trybów, jak i personalizację jednego z nich, tak aby kierowca mógł korzystać z informacji, które w danym momencie są dla niego najbardziej praktyczne. Konsola centralna została wyposażona w 6 przełączników typu „Toggle Switch”, które zapewniają bezpośrednich dostęp do głównych funkcji auta takich jak system audio, klimatyzacja, nawigacja, parametry samochodu i telefonu.\n-ożywczym, rześkim Aerodrive (domyślnym przy ustawieniu Boost),\n-oryginalnym, relaksującym Harmony Wood, stworzonym przez mistrzów sztuki perfumiarskiej, Scentys i Antoine’a Lie (domyślny przy ustawieniu Relax).\nZmieniaj intensywność oświetlenia Ambient oraz kolor wyświetlaczy. Korzystaj z komfortu, który zapewnią przednie fotele z funkcją wielopunktowego masażu i ciesz się naturalnym światłem, przenikającym do wnętrza dzięki ogromnemu otwieranemu panoramicznemu dachowi. System i-Cockpit Amplify zapewnia również dodatkowe doznania dzięki wbudowanemu Pakietowi Sport., który utwardza działanie układu kierowniczego, zwiększa responsywność pedału gazu i potęguje doznania dzięki cyfrowemu podbiciu dźwięków silnika. Idealny dla pobudzającego trybu Boost.\nFINEZJA I ELEGANCJA\nZajmij miejsce w luksusowym wnętrzu SUV Peugeot 3008 GT. Rozkoszuj się miękkimi w dotyku materiałami, najwyższą jakością wykończenia i wszechogarniającym komfortem. Materiały wykończeniowe we wnętrzu SUV Peugeot 3008 GT to m.in. Alcantara, skóra Nappa czy prawdziwe dębowe drewno w kolorze Grey Oak. Elementy stylistyczne wykonane są z chromowanej stali, a do przeszycia foteli i deski rozdzielczej wykorzystano nić w miedzianym kolorze Aiknite.\nSUV PEUGEOT 3008 GT może być wyposażony w cztery typy dwukolorowych, diamentowanych aluminiowych felg o rozmiarze 18″ lub 19″ .