Przypadek czy przeznaczenie?: kwietnia 2015\nBojąc się, że chłopak mógłby okazać się tylko wymysłem mojego umysłu, płatającego mi teraz figle, desperacko mocniej złapałam za ciemny materiał jego ubrania. W tej chwili nie wiedziałam, czy rzeczywistość to naprawdę realistyczny świat, czy skutek wstrząsu psychicznego albo stracenia dużej ilości krwi. Byłam w amoku. To wszystko, co działo się wokół mnie, tak jakby nie dotyczyło mojej osoby. Nie czułam własnego ciała. Gdyby ktoś zapytał mnie, jak się nazywam, nie potrafiłabym wypowiedzieć nawet jednego słowa. Byłam na tyle wstrząśnięta i przestraszona, że nie kontrolowałam swoich ruchów i poczynań. Miałam szczęście, że mój dom znajdował się niedaleko, bo nie wiadomo, co mogłoby się jeszcze stać. Skok z dłużej wysokości, potrącenie przez samochód to tylko jedne z czarnych scenariuszy. Kiedy przeżyjesz coś takiego, nawet najmocniejsze narkotyki wydają się pestką.\nMyślisz, że to stan, gdy dostaniesz piątkę z niezwykle trudnego testu z matematyki czy może, kiedy przyjaciele przygotują dla ciebie urodzinową niespodziankę, o której nie masz pojęcia? Gdyby zdarzały się tylko takie sytuacje, świat byłby idealny. Jednak... Oboje wiemy, że tak nie jest. Dlaczego? Prawie wszyscy ludzie to okrutne i bezduszne maszyny, walczące wyłącznie o własne korzyści w (według nich) najprostszy sposób.\nTwój przyjaciel wystawił cię na pośmiewisko innych?\nPorozmawiaj z nim i wyjaśnij sytuację.\nZemścij się, żeby błagał o wybaczenie.\nMasz "kłopoty" ze swoją wagą i ciałem?\nSchudnij, nic nie jedząc.\nWidzisz bezbronną, samotną dziewczynę, która znalazła się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiedniej porze?\nPomóż jej. Ty też możesz kiedyś jej potrzebować.\nWYKORZYSTAJ SYTUACJĘ!! ONA SIĘ NIE POWTÓRZY!\nOd zawsze wiedziałam, że na świecie istniało wielu złych ludzi, którzy nie powstrzymaliby się nawet przed zamordowaniem drugiego człowieka. Ale nie przykładałam do tego większej uwagi. Słuchając już tyle razy w porannych wiadomościach o kolejnych gwałtach czy zabójstwach, przyjmowałam to mechanicznie, jako kolejną zwykłą informację czy plotkę. Jednak inaczej było, gdy doświadczyłam tego na własnej skórze. Teraz mogłam zrozumieć, jak czuła się ofiara, potraktowana jak nic nie warta rzecz, zabawka do kolekcji. To było straszne przeżycie i na pewno tak łatwo o tym nie zapomnę. A jeśli coś takiego się powtórzy i tym razem nie zdołam się obronić? Mój dręczyciel na pewno nie odpuści i będzie chciał dokończyć to, co nie udało mu się skończyć. Czy będę wystarczająco silna?\nKolejny gwałtowny przypływ strachu, zamącił mi w głowie, aż świat wokół zawirował. Z tego wszystkiego, prawie bym upadła, gdyby nie silnie ramiona motocyklisty, które nie pozwoliły na upadek. To wszystko działo się tak szybko, zbyt szybko. Nie miałam najmniejszej chwili na racjonalne myślenie. Wtulona w chłopaka, który kilka razy uratował mi życie, jednocześnie sprawiając, że omijałam go szerokim łukiem, próbowałam choć trochę się uspokoić. W tym momencie taka cecha jak wrażliwość, działała na moją niekorzyść.\n- Cii. Już wszystko dobrze. Nic ci nie grozi- pocieszał mnie szatyn, opiekuńczo gładząc moje plecy, by panika, siedząca we mnie, opadła. Lekko kołysząc nasze ciała, próbował opanować dreszcze, przechodzące po całej powierzchni mojego kręgosłupa. Jego dotyk działał kojąco, tak, że po chwili napad strachu trochę się zmniejszył. Byłam ciekawa, dlaczego on. Dlaczego to właśnie on był tutaj i uspokajał mnie, jak gdyby nigdy nic. Co stało się z tym zaborczym i zadziornym chłopakiem, którego widziałam kilka dni temu? Nie miałam pojęcia i nawet o tym nie rozmyślałam. Liczyło się to, że jego obecność sprawiała, iż czułam się o wiele spokojniejsza.\n- N... ni...niee mo...gę t... tu by...ć. On... on m... mnie zna...jdzie - wyjąkałam, przy każdym słowie biorąc kilka wdechów, by motocyklista mógł mnie zrozumieć. Naprawdę ciężko było to zrobić, gdyż każde słowo sprawiało mi wielką trudność. Może wyglądałam na opanowaną, ale kiedy chociaż na krótki czas mój umysł wracał do tamtej chwili, zamieniałam się w kłębek nerwów. To było jak sen na jawie - niemożliwe, a jednak prawdziwe.\n- Kto? - delikatnie zapytał szatyn, szczelniej zamykając mnie w uścisku. Dając mi wsparcie, którego desperacko potrzebowałam, motocyklista wyglądał tak naturalnie, jakby to naprawdę wychodziło od niego. Byłam mu naprawdę wdzięczna, że jakimś dziwnym przypadkiem trafił tu o tej porze. Może jednak anioły istniały i mój postawił na mojej drodze takiego opiekuna? Pewnie chciał mi wynagrodzić tym te wszystkie przykrości, które spotykały mnie w życiu.\n- O... on... by...ł w t...tym skle...pie a te... teraz chcia...ł - przełknęłam głośno ślinę, nie mogąc się wysłowić. W kącikach oczu pojawiły się nowe łzy, które powoli spływały po policzkach i wsiąkały w koszulkę szatyna. Nie mogłam dokończyć tego zdania. Ciężar na moich barkach, przygniatał mnie do ziemi. Natomiast motocyklista nadal nie uzyskując odpowiedzi, odsunął mnie na niezbyt dużą odległość, by móc spojrzeć mi w oczy. Kiedy utkwiłam w nim swój wzrok, chłopak początkowo się zawahał, lecz po chwili otarł dłonią moje mokre policzki. Robił to tak delikatnie, jakby bał się, że może mnie jeszcze bardziej skrzywdzić.\n- Co ci zrobił? - kolejne proste pytanie, chociaż zabrzmiało ostrzej niż poprzednie. Widziałam, że szatyn próbował trzymać emocje na wodzy, ale w końcu nie mógł tak długo z tym wytrzymać. W jego oczach ujrzałam ogromną wściekłość, jakby chłopak zamierzał zaraz zabić mojego oprawcę. Dlatego bałam się odpowiedzi. Bałam się, że, zostawi mnie samą i pójdzie nie wiadomo gdzie. Samą bez jakiejkolwiek pomocy. Samą na pastwę losu. Samą w nocy, kiedy o mało mnie nie zgwa...\nNadal bałam się wypowiedzieć tego słowa, a nawet o nim pomyśleć. Od teraz nie był to tylko pusty, nic nie znaczący wyraz, ale wspomnienie koszmaru, który mnie spotkał.\n- Jeśli nie chcesz mówić, zrozumiem- ton głosu szatyna złagodniał, co sprawiło, że na nowo mogłam mu zaufać. Wiedziałam, że on nie zostawiłby mnie w takim stanie. W końcu zależało mu na moim życiu. W każdym razie miałam takie wrażenie. Tyle razy się dla mnie poświęcił, że miałam wrażenie, jakby był moim osobistym ochroniarzem. Zawsze zjawiał się, gdy go "potrzebowałam". Jednak nigdy nie wiedziałam, skąd miał takie wyczucie czasu.\n- Cho...dźmy s...stąd, pro...szę -wydukałam, bojąc się, że w każdym momencie zza rogu mógł wyjawić się mężczyzna, któremu przestał działać mój gaz pieprzowy. Co chwilę zerkałam w tamtym kierunku, by upewnić się, że nikogo nie było. Wiatr rozwiewający drzewa, szczekanie psów i lampy, dające niewiele światła nadawały temu miejscu jeszcze mroczniejszy klimat. Jak dotąd, wracając do domu, nie zwracałam uwagi na takie szczegóły, a teraz przerażał mnie nawet najcichszy dźwięk. Dlatego szybko chciałam znaleźć się w domu - mojej cudownej oazie.\n- Już. Trzeba opatrzyć twoje ramię- zawtórował mi motocyklista i robiąc krok do tyłu, jedną ręką oplótł mnie w pasie, bym nie musiała iść o własnych siłach. Natomiast drugą trzymał moją dłoń, pomagając mi w utrzymaniu równowagi.\nByłam wycieńczona, więc wsparcie chłopaka sprawiało, że jeszcze stałam na nogach. Mimo trudności powoli ruszyliśmy do przodu. Cały mój ciężar spoczywał na barkach szatyna, a on dzielnie dawał sobie radę. W końcu od czegoś miał aż tyle widocznych mięśni. Kiedy nareszcie doczołgaliśmy się do drzwi wejściowych, przystanęliśmy, abym mogła wyciągnąć z torebki swój komplet kluczy. Następnie motocyklista odebrał je ode mnie i włożył do zamka. Po chwili znaleźliśmy się w środku. Będąc niewyobrażalnie cicho, próbowaliśmy nie budzić rodziców ani Linsey. Nadal eskortowana przez chłopaka, dotarłam do salonu, gdzie bezwładnie opadłam na sofę. Mój oddech stawał się coraz bardziej naturalny, a serce wybijało stałe, niezmienne od dawna rytmy. Gdy szatyn usiadł, również próbując złapać więcej powietrza, z wdzięcznością na niego spojrzałam. Nie spodziewałam się takiego obrotu wydarzeń, a tym bardziej jego pomocy i opiekuńczości.\nPatrząc ciągle w stronę chłopaka, obok niego mignęła mi czerwona, dość charakterystyczna lampka. To oznaczało, że na telefonie stacjonarnym była do odczytania jedna wiadomość. Nie mogąc samej wstać, poprosiłam motocyklistę, aby nacisnął odpowiedni przycisk. Kiedy to zrobił, odezwał się głos mojej mamy:\n'Cześć, kochanie! Jeśli tego słuchasz, to znaczy, że wróciłaś już do domu. Wcześniej nie mogłam się do ciebie dodzwonić, więc się nagrywam. Przed chwilą dowiedziałam się, że babcia trafiła do szpitala i chciałam ci tylko przekazać, że wszyscy do niej pojechaliśmy. Mam nadzieję, że nie będziesz na nas zła, że nie zabraliśmy cię ze sobą. To wszystko działo się tak szybko, że nie miałam głowy, aby ściągać cię tutaj. Wracamy jutro wieczorem. Mam nadzieję, że do tej pory poradzisz sobie bez nas. Oczywiście dzwoń o każdej porze. Kochamy cię!'\nKiedy moja rodzicielka skończyła swoją przemowę i dowiedziałam się, że zostaję sama do jutra, całkowicie się załamałam. Ukryłam twarz w dłoniach, czując przypływ kolejnego ataku strachu. Przecież będąc tutaj, stanę się łatwym celem. Nie mogłam dopuścić do tego, bym znowu znalazła się w rękach tamtego mężczyzny. Po prostu nie mogłam.\n- Amelia, spokojnie. Ze mną nic ci się nie stanie - oznajmił szatyn, kucając przede mną i patrząc mi głęboko w oczy, jakby to była jego osobista obietnica, którą za wszelką cenę nie zamierzał złamać. Miałam ogromną nadzieję, że właśnie tak będzie.\nLUUUUDZIEE! MAM JESZCZE 4 MINUTY DO PÓŁNOCY!\nObiecałam rozdział w MOJE urodziny, więc macie :D\nWyszło mniej niż chciałam, ale dzisiejsze dzień jest mego SZAALONY!\nTyle życzeń, całusów i niespodzianek!\nKochaaam całą moją rodzinę i wspaniałych przyjaciół! ♥\nDziękuję też wszystkim za życzenia i pamięć ;)\nCo do rozdziału nie jestem z niego zbyt zadowolona, bo miało wyjść o wiele więcej, ale niestety nie zdążyłam tego zrobić ;) Myślę, że w takim dniu (#sweet16 xD) mi wybaczycie.\nKolejna część powinna was bardziej usatysfakcjonować.\nPiszcie co myślicie o tych wypocinach :)\nLOWAAAM WAS! ♥\nPS.: UWAGA! W zakładce "Opis" pojawił się zwiastun! Zachęcam do luknięcia!\nAutor: Isia♥♥ o 23:59 18 komentarzy:\nGłośnym wydechem wypuściłam powietrze i po raz kolejny wzięłam głęboki oddech. Zamknęłam oczy, by się uspokoić, gdyż zbyt pochopne działania nigdy nie prowadziły do niczego dobrego. Musiałam pomyśleć, a co najważniejsze odpędzić od siebie te czarne obrazy, gromadzące się w mojej głowie. Właśnie w takich chwilach wyobraźnia to najgorszy wróg człowieka. Możesz próbować ją stłumić, ale zawsze coś wedrze się do twojego umysłu.\nW jednym momencie byłam w swoim pokoju, a w drugim znajdowałam się na opustoszałej ulicy z mężczyzną, który trzymał w ręce nóż. Kiedy próbował się do mnie zbliżyć, szybko podniosłam swoje powieki. Znów byłam u siebie. Ale czy do końca odcięłam się od tych złych myśli? Przecież jedna produkuje się szybciej niż w pół minuty. To tak jakby bieganie po polu pełnym niewidzialnych min. Jest ich naprawdę dużo, jedna koło drugiej, a ty nie potrafisz zrobić kroku, by nie natrafić na jakąkolwiek. Nie widzisz ich, więc jak masz je ominąć?\n'Musisz rozwiązać tę sprawę' - podpowiadał mój rozum, próbując pomóc mi walczyć z natrętnymi myślami. Wahałam się, czy to na pewno dobry pomysł. Przecież nie chciałam pakować się w jeszcze większe kłopoty.\nCo jeśli oprawcy w końcu spełnią swoje obietnice? To pytanie nie dawało mi spokoju przez dłuższy czas. Bałam się, że w najbliższej przyszłości wydarzy się coś złego. Ja to czułam. Ale dlaczego oni tak się na mnie uwzięli? Niby posiadałam informacje, przez które mogliby wylądować w więzieniu, ale ich zachowanie nie przypominało rozumowania "normalnego" przestępcy.\nMiałam wrażenie, że za tym kryło się coś większego, a ja przez przypadek właśnie się w to wplątałam. Jedynym wyjściem było nie prowokowanie szantażystów i wykonywanie ich poleceń. Jak na razie ta opcja wydawała się tą najlepszą.\nSpuściłam wzrok na zdjęcie z Covent Garden, a w mojej głowie pojawiła się sytuacja z dzisiejszego dnia, o której całkiem zapomniałam.\nTo On. To musiał być On. Gdy rozmawiałam przez telefon, podsłuchał moją wymianę zdań z sierżantem i przekazał pozostałym. Był tak tym przejęty, że od razu wyszedł, by pochwalić się zdobytymi nowinkami. Jak mogłam nie skojarzyć tych faktów wcześniej? Po prostu dałam się zwieść jak mała dziewczynka, której da się prawie wszystko wmówić. Byłam taka naiwna...\nPo sytuacji w sklepie chciałam dać motocykliście nawet drugą szansę. Dziwne? Na sto procent. Ale myślałam, że jego bezczelne zachowanie miało jakiś powód. Wmawiałam sobie, że nie był taki zły, tylko udawał. Uratował mnie kilka razy, dlatego wierzyłam, że w głębi duszy nie był tym, za kogo się podawał. Jednak czy teraz mogłam mieć jakieś nadzieje?\nMusiałam to sprawdzić. A na to był tylko jeden sposób.\nJeszcze drżącą ręką sięgnęłam po telefon i wybrałam numer motocyklisty. Po przyłożeniu do ucha, niecierpliwie czekałam aż odbierze. A może wcale tego nie chciałam?\nMój oddech gwałtownie przyspieszył.\nTelefon prawie wypadł mi z ręki,\nSerce chciało wyskoczyć i uciec jak najdalej.\n- Amelia? - tylko jedno słowo sprawiło, że cała pewność siebie, która zebrała się we mnie dotychczas, zniknęła jak za dotknięciem magicznej różdżki. Zaczęłam nerwowo chodzić po pokoju i starałam się, by mój głos brzmiał stanowczo. Musiałam być zdeterminowana w tym zadaniu, bo rozmowa z motocyklistą mogła opierać się wyłącznie na kolejnych żartach z jego strony.\n- Jak weszliście do mojego pokoju? Okno było zamknięte, a z drugiej strony raczej byście się nie dostali- wypaliłam prosto z mostu, nie zwracając uwagi na konsekwencje. Potrzebowałam odpowiedzi i wyjaśnień, a co najważniejsze chciałam, by to zamieszanie się w końcu skończyło. Czy naprawdę dużo wymagałam?\n- Co?- zdezorientowany głos motocyklisty świadczył o tym, jakim dobrym był aktorem. Zachowywał się tak jakby to, co mówiłam było dla niego obce.\n- Dlaczego mi to robicie? Czemu obserwujecie mnie cały czas i wysyłacie te straszne wiadomości? - desperacko drążyłam temat dalej. Czy on myślał, że uwierzę w to, że był niewinny? To właśnie motocyklista był moim głównym podejrzanym, więc nie miał co liczyć na taryfę ulgową. Nie zamierzałam być dla niego miła za to, co mi zrobił. Pewnie ta sytuacja w sklepie też była ustawiona. Chłopak myślał, że okaże się księciem na białym koniu, który pomoże mi z oprawcami, a tymczasem było na odwrót. Przyjrzałam go na wylot. To on był jednym z moich prześladowców.\n-Jeśli robicie to wszystko przez policję, to obiecuję, że nic nie powiem, ale pro... proszę dajcie mi spokój - zaczęłam się jąkać, będąc bliska płaczu. Bałam się, że to całe oświadczenie im nie wystarczy i będą chcieli czegoś więcej. Czy kiedykolwiek dadzą mi spokój i przestaną mnie obserwować? A może już niedługo zrobią coś gorszego? Z takimi ludźmi nie da się rozmawiać. Oni zawsze dostają to, czego chcą.\n- Amelia wszystko w porządku?- zapytał jakby z...troską? Na pewno udawaną. Naprawdę nie mam już siły, żeby zmusić go do powiedzenia prawdy.\n- Dlaczego udajesz, że nie masz pojęcia, o czym mówię? Przecież ty też za tym wszystkim stoisz. Ale wiesz, co jest najgorsze? Chciałam ci wybaczyć te wszystkie chamskie zachowania, bo w końcu tyle razy mnie uratowałeś, a każdy zasługuje na drugą szansę. Miałam nadzieję, że zmienię twoje zachowanie, ale ty właśnie to zniszczyłeś. Jesteś gorszy niż mogłam to sobie wyobrazić - wyznałam na jednym tchu, dając upust swoim emocjom. Wypłynęła ze mnie cała złość, frustracja i rozczarowanie. Ku zdziwieniu to pomogło, bo czułam się o wiele lepiej.\n- Nie rozumiem, o czym... - nie chcąc dłużej słuchać głupich, zmyślonych kłamstw chłopaka, zakończyłam połączenie i wyłączyłam telefon. Jednocześnie odłożyłam telefon i zabrałam się za zbieranie zdjęć, które następnie umieściłam na spodzie szafy i przykryłam je stertą ubrań. Nie chciałam, by ktokolwiek je zobaczył. Byłam w tym sama i sama musiałam sobie z tym poradzić, nie narażając innych na niebezpieczeństwo.\nGdy to zrobiłam, padłam zmęczona na łóżko i od razu zasnęłam.\nPo wstaniu i zrobieniu wszystkiego, co zaplanowałam wczorajszej nocy (wyszykowaniu się do pracy i posprzątaniu swojego pokoju), ruszyłam do Covent Garden. Czekał mnie kolejny pracowity dzień. Jednak z towarzystwem Suz i Ashtona nie mogło być aż tak źle. Liczyłam na kolejne żarty i pogaduszki w przerwie i między obsługiwaniem klientów. Miałam nadzieję, że dzięki temu zapomnę chociaż na chwilę o wczorajszym wydarzeniu.\nDobrze posiadać prawdziwych przyjaciół, którzy zawsze potrafią cię rozśmieszyć i sprawić, że zapomnisz o swoich problemach. Oni są najlepszym lekiem na całe zło.\n- Ashton! Proszę! Przestań! - wykrzykiwałam na cały głos, podczas gdy chłopak łaskotał mnie od jakiś pięciu minut. Byłam razem z Suzanne w jego domu i razem postanowiliśmy obejrzeć kilka filmów. Kiedy szatyn zaproponował wspólne popołudnie, od razu się zgodziłam. Akurat dzisiaj nie miałam najmniejszej ochoty na przesiadywanie w samotności. Ponadto spotkanie miało odbyć się u Asha, więc nie mogłam odmówić. Spędziłabym z nim każdą chwilę, by posłuchać niewypalonych kawałów czy popatrzeć jak robi z siebie głupka. A może on już taki był? Na pewno nie posiadał cechy, jaką było opanowanie, gdyż w najbardziej nieodpowiednich momentach, potrafił wybuchnąć śmiechem. Czy to było normalne? U niego na pewno tak, a w rzeczywistości nie.\nChłopak właśnie torturował mnie za wyśmianie misia, którego znalazłam podczas szpiegowania w jego pokoju. Jak go odkryłam?\nAshton stwierdził, że zrobi popcorn, a ja razem z Suz po kryjomu udałyśmy się do\nkomnaty tajemnic szatyna. Podczas rozglądania się po nawet czystym (jak na chłopaka) pokoju, pod łóżkiem znalazłam dużego brązowego pluszaka. On był taaaaki słodki. Oczywiście nie mogłam wrócić bez niego i nie ponabijać się z chłopaka. Co dziwne on mi nawet wtórował i śmiał się razem ze mną.\n- Odkryłaś moją tajną broń. Jak mogłaś? Jacky to mój chłopak, z którym zasypiam każdej nocy, a ty... a ty pogwałciłaś jego przestrzeń osobistą! Co z ciebie za potwór! - zarzucił mi, dalej kontynuując łaskotanie.\nCzasami jego odpowiedzi dosłownie zwalały mnie z nóg. To co tworzyło się w głowie Asha, zawsze mnie zaskakiwało i sprawiało, że kąciki moich ust samowolnie się unosiły. Nie miałam pojęcia, skąd brał te wszystkie niezwykłe historie życia, ale musiał mieć naprawdę nierówno pod sufitem (w pozytywnym znaczeniu). Przez ten krótki czas znajomości z nim, pokochałam to. Jego optymizm i szczególne nastawienie do świata ukazywało, że jednak uśmiech był w życiu najważniejszy.\n- Ale ja go uratowałam, bo biedny sam leżał! Nim się trzeba opiekować. A poza tym od teraz to jest mój chłopak, bo ty już go nie szanujesz! Myślałeś, że go tak sobie po prostu odłożysz i będzie w porządku? On ma uczucia, a ja go w końcu od ciebie uwolniłam! - oznajmiłam, zanosząc się śmiechem. Kiedy szatyn przestał na chwilę swoich tortur, wykorzystałam to i pobiegłam przed siebie. Zanim zdążyłam się schować, Ashton już dawno zareagował na zaistniałą sytuację. Stanęliśmy po dwóch stronach stołu i staraliśmy się wyczuć następnych ruch przeciwnika. Ja trzymałam misia w ręce i przytulałam go do piersi, a chłopak groził mi palcem.\nNasza "kłótnia" dopiero się zaczynała.\n- Zostaw go! To my się z Jackym bardziej kochamy! - odpowiedział Ash, próbując wyrwać mi pluszaka nad stołem, co nie wychodziło mu zbyt dobrze. Dlatego kiedy ruszył się z miejsca, biegnąc wokół prostokątnego mebla, zrobiłam to samo tylko w drugą stronę tak, że znowu znaleźliśmy się naprzeciwko. Bawiliśmy się jak małe dzieci, czego od dawna mi brakowało.\n- Nie, bo znowu go wyrzucisz!- zaprotestowałam, ciaśniej oplatając misia ramionami. Szatyn wydął dolną wargę do przodu i szeroko otworzył oczy, robiąc minę tzw. zbitego psa. Pewnie myślał, że w końcu mu ustąpię, ale ja nie miałam takiego zamiaru. Pokiwałam przecząco głową, na co wulkan po drugiej stronie eksplodował.\n- Ale on jest moim jedynym kochankiem! - użalał się nad sobą i próbował wziąć mnie na litość. Kiedy zobaczył, że to nie działało, rzucił się na kolana, składając razem ręce. Jednak zamiast się śmiać, patrzyłam na niego z kamienną twarzą. Szczerze? Miałam ochotę jeszcze trochę się z nim podroczyć. Mało brakowało a śmiech, który dusiłam w środku, wydostałby się na zewnątrz.\n- To teraz nie masz już żadnych, bo misiu powiedział, że chce się z tobą rozstać. Źle go traktowałeś.\n- Ty złodziejko cudzych chłopaków! Takie z ciebie ziółko, co? Niby taka miła i pomocna, a w głębi siedzi mały diabeł! - wybuchnął chłopak, wskazując na mnie palcem i wrogo się patrząc.\nTrwało to przez kilka sekund, bo nasza powaga zaraz się skończyła. Oboje nie mogliśmy wytrzymać takiego napięcia, a nasz śmiech rozniósł się po całym mieszkaniu. Na pewno słyszała to Suzanne urzędująca w kuchni. To ona dzisiaj była tam królową i po zapachu można było wywnioskować, że przygotowywała pizzę, a my, niestety,nie mieliśmy tam wstępu. Kiedy na początku zaproponowaliśmy pomoc, szybko nas stamtąd wygoniła.\n- Muszę przyznać, że to od początku był mój plan. Po pierwsze zaprzyjaźnić się z tobą, a potem uwieść Jacky'ego - odparłam, uśmiechając się przebiegle i ruszyłam w kierunku Suz. Niestety zbyt nie przemyślałam tej decyzji, bo Ash szybko zagrodził mi drogę, gotowy na każdy mój ruch.\n- Nie oddam ci go nigdy! - wykrzyknął na cały głos, aż ziemia zadrżała, a pluszak wypadł mi rąk. Chwilę później przede mną zmaterializował się szatyn, który w tym samym momencie co ja chciał zabrać misia. Podnieśliśmy go razem i zaczęliśmy nim lekko szarpać. Żadne z nas nie zamierzało dać za wygraną.\n- O! Nie! Nie dostaniesz go! - krzyczeliśmy na zmianę, walcząc zawzięcie. Gdy szala zwycięstwa przechylała się na jedną stronę, przeciwnik prędko nadrabiał straty. Mogłabym powiedzieć, że starcie było wyrównane. Oczywiście Ashton dawał mi fory, czego nie dało się nie zauważyć. Gdyby chciał pluszak należałby już dawno do niego.\n- Heeeej, ludzie! Rozumiem, że macie konflikt w trójkącie, ale czy możemy już zacząć nasz seans? - wtrąciła się Suzanne, siadając na sofie z miską popcornu. Patrzyła na nas z lekkim rozbawieniem, które przepełnione było też znudzeniem. Pewnie podczas robienia posiłku, nasłuchała się naszych kłótni i miała już dość. Nie dziwiłam jej się, bo jak można tyle wytrzymać z takimi dziećmi.\n- Okeeeej- odpowiedzieliśmy jednocześnie, spuszczając na dół głowy i podreptaliśmy w stronę dziewczyny ze (specjalnymi) smutnymi minami. Potem usiedliśmy z szatynem obok siebie, usadawiając misia pośrodku i włączyliśmy jakąś komedię. Oczywiście podczas filmu nie mogło zabraknąć dziwnych komentarzy Asha oraz wielkiej popcornowej bitwy i ogromnej pizzy.\nByło około dwudziestej trzeciej, a nadal wielu ludzi przedzierało się przez miasto. Jednak w miarę oddalania się od centralnych przecznic robiło się coraz puściej, a tylko nieliczni przechadzali się ulicami. Pani spacerująca z psem, trójka dzieci bawiących się w parku, biznesmen wracający do swojej rodziny to obrazy, które obserwowałam, jadąc autobusem. Patrząc się w okno, zupełnie straciłam poczucie czasu. Ogarnęła mnie tak jakby wielka hipnoza. Dobrze, że zawczasu poznałam okolicę i wysiadłam na odpowiednim przystanku, bo mogłabym później zabłądzić. Niby mieszkałam w Detroit od urodzenia, ale miasto było naprawdę ogromne, dlatego nie znałam go jeszcze całego.\nDo domu zostało mi jeszcze kilkaset metrów, gdyż przystanek autobusowym nie był tak daleko. Idąc jak zwykle na skróty, weszłam do starego, podziemnego tunelu. Miałam szczęście, że za mną szedł jeszcze chłopak, którego trochę kojarzyłam ze szkoły, gdyż dzięki temu czułam się bezpieczniej niż jakbym musiała robić to sama. Oczywiście wcześniej Ashton nalegał, żeby mnie odprowadzić, ale wiedząc, że Suz musiała przemierzyć mroczniejszą część miasta, poleciłam mu, by poszedł z nią. Ponadto to miejsce było bardzo oddalone od pamiętnego sklepu, więc nie miałam się czego obawiać. Statystycznie w ostatnich latach nie zanotowano tu żadnych zabójstw czy pobić. Ale czy czegoś nie ukryto? Tego nie mogłam zaprzeczyć. Jednak nie było tak strasznie jak w niektórych dzielnicach Detroit.\nSpokojnie zeszłam po schodach, ciągle słysząc za sobą kroki i ruszyłam dobrze oświetlonym korytarzem. Czując coraz większy chłód w rękach, wsadziłam je do kieszeni. Nocą latem wcale nie było tak ciepło, jak się wydawało. Właśnie minęłam nieczynny sklep, mieszczący się dokładnie pośrodku wielkiego tunelu, kiedy usłyszałam potężny huk, pochodzący najprawdopodobniej z jednego z dodatkowych korytarzy. Pod mocą głośnego odgłosu skuliłam się i samowolnie cofnęłam. Osoba podążająca za mną zrobiła to samo. Oboje spojrzeliśmy na siebie ze zdziwieniem, gdyż nie mieliśmy pojęcia, co to mogło być. Byliśmy naprawdę zdezorientowani. Pierwszy z tego transu wyrwał się chłopak, który zaczął biec przed siebie w stronę wyjścia. Aby go nie zgubić, prędko zerwałam się w tym samym kierunku. Na pewno nie chciałam zostać tu sama.\nBędąc dokładnie obok rozwidlenia tunelu, dobiegł mnie kolejny dźwięk, taki sam jak wcześniej. Moja głowa instynktownie przechyliła się w prawą stronę, a moim oczom ukazała się grupka ludzi otaczająca coś leżącego. Było ich około pięciu, a postury wskazywały, iż to mężczyźni. Aby nie narobić hałasu swoimi krokami, przystanęłam od razu i po cichu- na paluszkach próbowałam się oddalić. Przez cały czas próbowałam uspokoić swój przyspieszony oddech. Brakowało mi tylko kilku kroków do oddalenia się od tego przeklętego korytarza, ale moja niezdarna część musiała się ujawnić. Nie zauważając kamienia, leżącego na chodnikowej płycie, przez przypadek go kopnęłam, a echo jego odbić rozniosło się po całym miejscu. Szybko podniosłam głowę, sprawdzając, czy zostałam nakryta. Niestety pięć par oczu skoncentrowanych było na mnie. Zdziwieni? Na pewno, chociaż wydawało mi się, że bardziej chcieli mnie tym wzrokiem zabić. Musiałam im przeszkodzić w czymś ważnym.\n- O cholera - przeklęłam pod nosem, kiedy dojrzałam między mężczyznami coś, a raczej kogoś leżącego na ziemi. To był człowiek! C-z-ł-o-w-i-e-k który w ogóle się nie ruszał i nie dawał żadnych oznak życia. Co więcej, dzięki jednej z lamp dostrzegłam jakąś kałużę wokół bezwładnie spoczywającego ciała.Natomiast w dłoni u jednego z oprawców zobaczyłam coś czarnego, jakby pistolet. On miał broń! Czy... oni właśnie go zamordowali?! Czy... czy... oni zamierzają zrobić to samo ze mną?\n'Bum. Bum. Bum' Serce zachowywało się jakbym przebiegła czternastokilometrowy maraton bez zatrzymania i tym sposobem w ogóle nie pomagało mi podczas ucieczki. Po krótkiej chwili, gdy mężczyźni odkryli moją obecność, dwóch z nich ruszyło wprost na mnie. Przerażona zaczęłam biec w stronę schodów, gdyż już niedaleko znajdowało się wyjście. Nie trwało to długo, bo moment później, ktoś brutalnie pociągnął mnie do tyłu i przyparł do ściany. Z moich oczu zaczęły lecieć łzy, a wargi i ręce drżeć jak opętane. Uginające się kolana mogły w końcu nie dać rady unieść tak ciężkiego ciała. Zamazany obraz spowodowany płaczem również nie pomagał. Dlaczego ja zawsze musiałam mieć takiego pecha?\n- Kurczę! Co za spotkanie!- wykrzyknął jeden z napastników, przy okazji się śmiejąc. W ogóle nie rozumiałam jego reakcji, więc kiedy zaczęłam lepiej widzieć, dobrze mu się przyjrzałam.\nN-I-E!!! To nie mogła być prawda. To nie... nie był mężczyzna ze sklepu. On... on tylko tak wyglądał, prawda?\n- To moja dobra znajoma- zwrócił się do drugiego, gdyż tamten też nie wiedział, o co chodziło. Bardziej znany mi oprawa podszedł bliżej, uprzednio wyjmując coś z kieszeni. Z jego twarzy w ogóle nie znikał ten straszny uśmieszek. Bałam się nawet pomyśleć, co planuje. W szybkim tempie na mojej szyi znalazł się nóż, który jak ma razie tylko przyciśnięty do skóry nie powodował żadnych ran. Teraz już nie hamowałam swych łez, które litrami spływały po policzkach.\n- Co powiesz na pewien układ, kotku? - zaproponował mężczyzna, zabierając rękę z ostrym narzędziem w "bezpieczną" odległość od mojego ciała. Na jego słowa przełknęłam w gardle wielką gulę i szybko starałam się wymyślić jakikolwiek plan, który pomógłby mi się uratować. Byłam na skraju wytrzymałości, bo pomysł nie przychodził. Modliłam się o chociaż jedną, jedyną szansę na ucieczkę.\n- Dam ci jeszcze jakieś piętnaście minut życia, jeśli pokażesz na co cię stać - napastnik ruchem dłoni machnął drugiemu, żeby się oddalił, a sam przysunął się bliżej mnie, znacznie za blisko.\nByłam pewna, co miał na myśli, więc desperacko zaczęłam odpychać go rękami, uderzając na oślep w jego klatkę piersiową. Za wszelką cenę nie chciałam do tego dopuścić. Jednak on niewzruszony, znajdował się w tym samym miejscu i kontynuował swoje zamiary. Kiedy ataki z mojej strony nie ustępowały, mężczyzna złapał za moje nadgarstki i przyparł je do ściany. Przestraszona, wprawiłam w ruch swoje nogi, które starały się jak najdalej go odsunąć, kopiąc i wierzgając. Oprawca, by to zatrzymać, przygniótł mnie swoim ciałem tak, że stykało się z moim w prawie każdym miejscu. Następnie niespodziewanie wpił się w moje usta, zachłannie je całując. Cały czas starałam się wykręcić głowę w drugą stronę, ale przez jego przeważającą siłę, nie udało mi się tego zrobić. Kiedy mężczyzna zobaczył, że powoli odpuszczam, zabrał swoje ręce z moich, by móc jeździć nimi po moim ciele. Jego pocałunki były gwałtowne i bolesne, a dotyk coraz bardziej nachalny. Dłonie napastnika po krótkiej chwili znalazły się na moich pośladkach, a usta na dekoldzie.\nNie mogłam już dłużej tego wytrzymać. Dlatego właśnie teraz nadszedł moment, by wdrożyć w życie mój wymyślony niedawno plan. Aby zadziałał, musiałam poczekać na odpowiednią chwilę.\nZebrawszy wcześniej wszystką energię, która posiadałam, odepchnęłam oprawcę od siebie, co nawet mi się udało i szybko wyjęłam z torebki gaz łzawiący. Dobrze, że od sytuacji ze sklepu, cały czas nosiłam go ze sobą. Kierując aerozol na oczy przeciwnika, bez wahania nacisnęłam odpowiedni przycisk, na co usłyszałam jego krzyk. Zanim jednak zaczęłam uciekać, mężczyzna ponownie wyjął nóż i nic nie widząc, zamachnął się przed sobą. Próbując ominąć ostrze, prędko wyminęłam przeciwnika, robiąc specjalny unik. W rezultacie nóż nie przeciął mojej skóry oprócz zranienia na lewym ramieniu, które cholernie bolało.\nJednak nie mogłam się poddawać. Nie teraz, gdy tak niewiele brakowało od uratowania się przed tym przerażającym gwałcicielem. Więc nie zważając na krew, wyciekającą z mojej rany, rzuciłam się do ucieczki. Słysząc jeszcze czyjeś kroki, diametralnie przyspieszyłam, bojąc się, że on znowu mnie dopadnie.\nPo kilku minutach wyszłam już z tego cholernego tunelu i pognałam do domu. W związku z tym, że zostało mi tylko sto metrów, zaraz byłam przed budynkiem. Potykając się o własne nogi, wzrok utkwiłam w chodniku, a jedną ręką uciskałam ranę na ramieniu. Łzy nadal spływały po mojej twarzy, gdyż po głowie cały czas krążyła mi sytuacja sprzed chwili. Oszołomiona i nie za bardzo kontaktująca że światem, skręcając do domu, wpadłam na kogoś i prawie znalazłabym się na ziemi, gdyby nie silne ramiona, które zdążyły mnie w porę złapać.\nZadrżałam pod obcym dotykiem, przypominającym mi o natarczywych rękach tamtego mężczyzny na moim ciele. W końcu przezwyciężając swój strach, uniosłam swoje oczy do góry i napotkałam te znane mi brązowe tęczówki, z których zawsze odczytywałam tyle złych emocji, a teraz widziałam zmartwienie. Nie miałam czasu, ani głowy na rozmyślanie, dlaczego motocyklista stał pod moim domem. Po prostu potrzebowałam kogokolwiek, kto by mnie obronił, ochronił przed całym złem tego świata, a wiedziałam, że właśnie on mógł mi to zapewnić. Dlatego zamiast stać i wpatrując się w chłopaka, wtuliłam się w jego klatkę piersiową, opierając na niej swoją głowę i zaciskając piąstki na czarnej koszulce. Na początku motocyklista chyba był zdziwiony, bo w ogóle się nie ruszał, lecz po chwili poczułam jego silne ramiona przygarniające mnie do siebie i szczelnie zamykające w uścisku.\nWłaśnie tutaj czułam się bezpieczna.\nŁOOOŁ!!! NARESZCIE COOŚ WYSZŁO!!! :D\nDługo czekaliście? Taki żart (było tak z prawie miesiąc, ale nie cały, NIE CAŁY!)\nTylko nie bijcie! xD Boooję się...\nKończąc już ze złymi wieściami, mam jedną DOBRĄ!\nNastępny rozdział w moje urodziny, czyli za mniej niż dwa tygodnie!!!\nDołożę wszelkich starań, aby ten plan w całości wypalił, a wy za to nabijajcie obserwatorów i komentarzy! Maaały szantaż nigdy nie jest zły :P\nA tak już serioooo to JEŚLI CHCECIE, ZOSTAWICIE ZNAK PO SOBIE, A JEŚLI NIE, TO NIE ;D\nOczywiście każdy, nawet najmniejszy komentarz BARDZO MOTYWUJE! ♥\nJeśli chodzi o rozdział to sama jestem nim zaskoczona. Jednak spontaniczne pisanie daje o sobie znaki. Mam nadzieję, że tą częścią nie zburzyłam waszych wyobrażeń tej historii. Jeżeli tak to przepraszam, ale nic lepszego do głowy mi nie wpadło ;)\nAha! I jeszcze coś!\nDziękuję bardzo dziewczynie, która uświadomiła mi, że nazwa motorzysta nie odnosi się do tego, czego chcę, żeby się odnosiła, więc zmieniłam ją na motocyklista :) Dziękuję, kochanie!\nW końcu perfekcjonistką nie jestem, a błędy (nawet te najgłupsze) zdarzają mi się caaały czas.\nNa końcu tak już emocjonalnie:\nKOOOCHAAAM WAS!! ♥♥♥\nPS.: Nowa postać w zakładce "Bohaterowie". Niektórzy z was się pewnie tego spodziewali ^_^\nAutor: Isia♥♥ o 00:34 17 komentarzy:


Łazienka w stylu francuskim oraz wyśmienite miękkie, w odcieniu ecru ręczniki, to kapitalny relaks. - hanyang-dmp.pl\nOsoby kochające nastrój Francji, mogą umeblować pokoje własnych mieszkań w zbliżonym stylu. Kapitalnym zamiarem jest zaaranżowanie pomieszczenia do kąpieli we prowansalskim duchu. Kąpiel w miejscu przypominającym najbardziej zmysłowe miasto – Paryż – zadziała nadzwyczaj odprężająco. To w jaki sposób zaprojektujemy nasz dom ma bez wątpienia duży wpływ na nasz nastrój oraz pogodę ducha.\nDlatego należy przeznaczyć trochę czasu na zgromadzenie hipotetycznej wiedzy w tej dziedzinie. Łazienka zaprojektowana w stylu prowansalskim proponowana jest osobom, które kochają komfort i nie tolerują minimalizmu. Umeblowanie łazienek w wyjątkowo rzeźbione sprzęty, przepiękny żyrandol, pastelowe odcienie ścian oraz dużej ilości ozdoby, wytworzą niepowtarzalny klimat w miejscu, w którym branie długiej kąpieli po trudnym dniu będzie zdumiewająco relaksującą czynnością. Zobacz również:\nGłówną rolę w aranżacji pomieszczenia są ręczniki, najwłaściwiej w jasnym lub beżowym kolorze. Idealnie wyglądają żakardowe z aksamitnymi wykończeniami lub wyszywanymi zdobieniami. Biorąc po takiej kąpieli po ręcznik, przyjemnie jest dotknąć dłonią na miękką, delikatną w dotyku dzianinę. Otulenie się nią pozwala doznać prawdziwego luksusu, dlatego dobrze jest wybierać ręczniki wysokiej jakości, dobrze chłonące wilgoć i aksamitne w dotyku. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą autora: Oferta madoza\nKraków, starodawna siedziba królów polskich, jest jedynym z najstarszych ośrodków miejskich , o ponad tysiącletniej historii, z wieloma atrakcjami turystycznymi oraz zamkiem królewskim na Wawelu, przyciąga nie tylko krajowych zwiedzających ale i zagranicznych. Zanim jednak wybierzemy się na zwiedzanie Krakowa i okolic, warto zastanowić się, jak podróżować w wybrane przez nas zabytki oraz jaki środek lokomocji wybrać. Najlepiej wybrać busy Kraków.\nTowarzyszą nam na co dzień nie tylko w łazience – nieduże ręczniki do rąk można powiesić także w kuchni, natomiast wielkie ręczniki plażowe bezwarunkowo trzeba wziąć ze sobą na wypoczynek nad morze. Nie wszyscy lubią delikatne ręczniki, ręczniki z bardziej twardej tkaniny, również mają dużo wielbicieli.\nCzy chcesz rozpracować opisywany temat nieco głębiej? Kliknij zatem ten link - więcej w witrynie (http://www.iprojektowaniewnetrz.pl/portfolio/mieszkanie-w/). Te materiały również okażą się przydatne.\nPodobnie jak w przypadku barw, jest to kwestia gustu i preferencji. Istnieją mimo wszystko pewne właściwości, które cenią wszyscy: chłonność, trwałość oraz szybkość schnięcia. Wybierając ręcznik, dobrze jest zrezygnować z materiałów z nieprawdziwymi dodatkami.\nŻyrandol to zwykle znacznie więcej niż tylko oświetlenie. W wielu mieszkaniach to niezwykle ważny element, który jest perfekcyjnie dopasowany do wnętrza i stanowi jego dekorację. Stylowe żyrandole w mieszkaniu muszą zatem zostać odpowiednio dobrane, zarówno pod kątem rozmiaru, jak także wyglądu wnętrz.\nWrocław jest jednym z największych miejscowości w Polsce, aktualnie ma on sześćset tysięcy mieszkańców oraz liczne grono dziennych i zaocznych studentów. Jest także niezwykle prężnie działającym środkiem naukowym i biznesowym, oraz miastem niezwykle chętnie odwiedzanym przez turystów. Akurat w tej ostatniej kwestii nie ma się czemu dziwić, bo miasto to nie tylko oferuje niezliczoną ilość atrakcji, lecz również jest doskonałą bazą wypadową w okoliczne rejony.\nOświetlenie w całym domu jest niesłychanie istotne. Niestety często nie pamiętamy o oświetleniu do przedpokoju. Wydaje nam się, że to nie za bardzo ważna sprawa i stawia się na jakiekolwiek lampy do tego pomieszczenia. Kiedy tymczasem to dokładnie do przedpokoju wchodzą na początku goście, to owy przedpokój robi tak zwane pierwsze wrażenie. Tak, więc powinniśmy z rozmysłem kupować lampy do przedpokoju.


Phanteks prezentuje wielką obudowę Enthoo Primo | PurePC.pl\nArkad | 01-08-2013 18:23 |\nZastój na rynku obudów komputerów najwidoczniej dobiega końca... Kilka dni temu mieliśmy okazję pisać o odświeżonym model CM 690 III od Cooler Master (LINK), zaś dzisiaj dobiegła nas bardzo ciekawa informacja zza zachodniej granicy. Dystrybutor marki Phanteks na Polskę, firma Caseking, opublikowała kilka godzin temu wiadomość o rozszerzeniu działalności wspomnianego producenta na nowy sektor. Jak się okazuje, sukcesy systemów chłodzenia dla procesora oraz wentylatorów marki Phanteks spowodowały wzrost entuzjazmu wewnątrz firmy, dzięki czemu możemy Wam dzisiaj zaprezentować pierwszą obudowę w portfolio tej firmy. Model o nazwie Enthoo Primo niewątpliwie rozpoczyna nowy rozdział w historii Phanteksa, jednakże jego popularność nie będzie zapewne zbyt wielka z powodu zwiększonych rozmiarów. Obudowa została zbudowana w oparciu o standard Full Tower, który nie jest zbyt często spotykany w domach polskich użytkowników.\nNa lewej stronie został umieszczony panel boczny z oknem pozwalający obserwować wnętrze naszego komputera o każdej porze. Warto wspomnieć, że przód obudowy oraz górna ściana zostały wykonane ze szczotkowanego aluminium. Pięć wyeksponowanych zatok 5,25 cala zostało przykrytych eleganckimi drzwiczkami. W środku znajdziemy jeszcze sześć zatok na dyski w formacie 3,5 cala lub 2,5 cala, jednakże nośniki SSD możemy zamontować aż w dwunastu miejscach dzięki dodatkowym gniazdom DoubleStack. Phanteks Enthoo Primo ma pomieścić do pięciu chłodnic, zaś dwie mogą mieć długość aż 480 milimetrów. Fabrycznie otrzymujemy pięć wentylatorów - dwa 140-milimetrowe z przodu oraz trzy 140-milimetrowe u góry, z tyłu oraz na dole.\nW sumie obudowa może pomieścić do szesnastu "śmigieł". Dzięki standardowi Full Tower możemy zamontować płyty główne w standardzie E-ATX oraz dwa zasilacze ATX. Phanteks Entoo Primo posiada gustowne podświetlenie w kolorze niebieskim, które w każdej chwili możemy wyłączyć. Na panelu I/O umieszczono po dwa gniazda USB 2.0 oraz USB 3.0, jak również złącza audio. Maksymalna długość karty graficznej to 515 milimetrów (bez klatek na dyski) lub 390 milimetrów (z klatkami na dyski). Chłodzenie procesora może mieć wysokość aż 207 milimetrów. Podoba Wam się prezentowany i chcielibyście go kupić produkt? W takim razie musicie odłożyć co najmniej 990 złotych, bowiem własnie tyle wynosi sugerowana cena detaliczna. Jaki bank by tu okraść... ;]


W Gnieźnie również po pierwszym treningu - Sport WP SportoweFakty\nW Gnieźnie również po pierwszym treningu\nMimo śniegu, który spadł w nocy z czwartku na piątek, na torze Stadionu Miejskiego w Gnieźnie przeprowadzono pierwszy w tym roku trening.\nSzymon Kaczmarek 08 Marca 2013, 16:58\nNa domowy owal Lechma Startu Gniezno wyjechali m.in. Antonio Lindbaeck i Davey Watt. Intensywne prace prowadzone na jego nawierzchni pozwoliły utrzymać tor w dobrym stanie, mimo opadów atmosferycznych.\nKolejne treningi uzależnione są od pogody. Pewnym jest natomiast, że do skutku nie dojdą zaplanowane na weekend treningi punktowane z Wybrzeżem Gdańsk.\nITF-Rz-ów 09-03 10:15 Zgłoś komentarz\nmanak 09-03 07:15 Zgłoś komentarz\na co z młodzieżą trenowali, Fajfer, Gała, Lisek i inni bo z tej relacji wynika że nie trenowali, czyżby nie byli jeszcze przygotowani do sezonu ? Lech mówił że wszyscy ostro się\nprzygotowują i on ma wszystka pod kontrolą. Ma może ktoś jakieś istotne informacje dotyczące tego zagadnienia.\nGD 08-03 22:05 Zgłoś komentarz\nZ okazji Święta Kobiet wszystkim napinaczom na forach naszych życzę wszystkiego najlepszego ..... pozostałym panom ... poważnym kibicom ... miłośnikom żużla wszystkim zakręconym w\nlewo życzeń nie składam ... po prostu macie fajnie :) pozdro .\nZKŻdawid 08-03 22:03 Zgłoś komentarz\nI tu też medale się marzą,haha.\nrealnie patrzac 08-03 21:23 Zgłoś komentarz\nTak pytałem odnośnie bjarne bo w opisie nie napisali,że był... a widziałem jego busa jak jechałem do pracy. A jak się tor zachowywał ?\nBATS 08-03 21:18 Zgłoś komentarz\nŁadnie chłopcy śmigali.. oby jak najwięcej treningów bo w sezonie czeka ich ciężkie zadanie. Pozostali też nie próżnowali bo Matej i Świder również trenowali-jeden w Gorican a drugi\nchyba w Krsko\nsamuel 08-03 21:16 Zgłoś komentarz\n[quote]Problemy finansowe a nie zły stan toru spowodował opóźnienie inauguracji sezonu żużlowego w Gdańsku. W sobotę przy Długich Ogrodach miał się odbyć sparing Wybrzeża ze\nStartem a dzień później rewanż w Gnieźnie. Do spotkań nie dojdzie, ponieważ w klubie nie ma pieniędzy i nie dokonano przelewów na konta zawodników. Jest na czym jeździć , ale nie ma za co - mówi trener Stanisław Chomski.[/quote] Czyli w Gdańsku niezbyt wesoło:(\njadowity 08-03 21:10 Zgłoś komentarz\nnie przesadzajcie nazywanie murzyna murzynem żółtego żółtym białego białym itd nie jest żadnym rasizmem dopiero uważanie się za lepszego ze względu na kolor skóry narodowość itp\njest nie ok. robicie z igły widły slaw nie chciał nikogo obrażać więc dajcie spokój a swoją drogą co słychać w bydzi tor już nadaje się do jazdy?\nsks-Gno 08-03 19:11 Zgłoś komentarz\nBjarne prezentował się najlepiej z tej trójki na trudnym torze.\nAMON 08-03 19:00 Zgłoś komentarz\nAntonio (3,3,3,3,3,3,6)w GP !!!!\nSKStart 08-03 17:44 Zgłoś komentarz\nAkurat dzisiaj nie mogłem przyjechać :/ szkoda. Ciekawe jak się nawierzchnia zachowuje.\nrealnie patrzac 08-03 17:14 Zgłoś komentarz\nMam pytanko, bjarne był też ale chyba nie jeżdził ?\nStadion Startu Gniezno Gniezno Polska PGE Ekstraliga Żużel Start Gniezno


Dopasowana sukienka z rozcięciem -błękitna- TARANKO\nEfektowna, dopasowana sukienka w kolorze błękitu królewskiego z rozcięciem pięknie eksponującym nogę. W pasie odcięcie eksponujące talię. Przy ramionach ozdobne guziki. Sukienka zapinana z tyłu na zamek. Idealna propozycja stylizacji na większe wyjście. Bez podszewki.


8 czerwca 2020 Adam Choryński 0 Comments koncert, Poznań, przyroda, Swarzędz\nBrzmi jak żart, prawda. A tymczasem to się dzieje naprawdę! Obostrzenia związane z Covid-19 są stopniowo znoszone, dlatego Instytut Zoologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu serdecznie zaprasza na jedyny taki koncert – wieczorne występy wybitnych klasycznych śpiewaków.\nMożna by nawet powiedzieć niezwykle klasycznych, bo bardzo starych, w sensie obecności w teatrze natury – tak, lekko się uśmiechając wyjaśniają ideę – mgr Mikołaj Kaczmarski i prof. Piotr Tryjanowski z Instytutu Zoologii UP w Poznaniu. Ci znamienici śpiewacy naszej części Europy przybyły po ostatnim zlodowaceniu, jednak ich śpiew wyewoluował znacznie wcześniej. Jak co wieczór od ponad czterech tygodni chór ropuch zielonych, przez systematyków i taksonomów nazywany Bufotes viridis, wykona melodyczny trel z udziałem nawet 50 solistów w Rosarium na Cytadeli, w Parku Rataje, a mniejsze grupy w wielu innych oczkach wodnych i zbiornikach położonych na terenie miasta. Na występy solowe wyjątkowo twardych osobników, które przetrwały postępującą urbanizację zapraszamy w wybrane wieczory w pobliże „fontanny” przed centrum handlowym Avenida (dworzec zintegrowany PKP Główny) oraz przy odrobinie szczęścia w pobliskim Parku Marcinkowskiego. Ropuchy zielone zasiedlające centrum naszego miasta są bezpośrednimi potomkami ropuch śpiewających ze średniowiecznych zbiorników na terenie dawno już nie istniejących stawów miejskich. Kto wie może nawet śpiewały dla biskupa Jordana? – zauważa – dr Anna Maria Kubicka z Instytutu Zoologii.\nZapraszamy każdego wieczoru czerwca, tuż po zmroku między 22:00 do 23:30 jednak pod warunkiem, że dzień jest ciepły i słoneczny, a w szczególności po burzy lub intensywnym opadzie deszczu. Ropuchy nie śpiewają, gdy wieje wiatr i jest zbyt chłodno poniżej około 12 stopni Celsjusza. Koncerty z czasem będą słabły, jednak ropuchy można usłyszeć nawet do początku lipca.\nSwój występ chór wykona bezpośrednio ze zbiorników rozrodczych, w którym już od jakiegoś czasu pływają kijanki tego gatunku. Prosimy by wszyscy Państwo zajęli wygodne miejsca przynajmniej kilka metrów od brzegu z zachowaniem obowiązującego dystansu od współtowarzyszy. Prosimy nie podchodzi zarówno do chóru jak i do solistów, a także nie oślepiać ich światłem smartfonów czy latarek. Koncert nie jest biletowany, ale pojemność widowni to jedynie 100 miejsc. I proszę nie świecić latarkami i nie rozmawiać głośno przez telefon.\n„Zawsze lubiłem ptaki, też śpiewają i czasem słychać je w tle płazów” – dodaje prof. Tryjanowski – „ale ich wspólne śpiewy to prawdziwa gratka. Lubimy taka współpracę, bo tak też – jako całościowy element ekosystemu, patrzymy na zwierzęta w trakcie naszych badań” – wspólnie wyjaśniają mgr Kaczmarski, dr Kubicka i prof. Tryjanowski.\nJeśli zainteresowali się Państwo tym pięknym gatunkiem trochę bardziej informujemy, że jest to gatunek ściśle chroniony i zanikający w Polskich miastach. Głównym powodem tego niepokojącego stanu rzeczy jest postępująca urbanizacja i niszczenie ich siedlisk i miejsc rozrodu. Młoda ropucha zanim przystąpi do rozrodu ponad dwa lata rośnie i nabiera masy. Dorosłe osobniki w warunkach miejskich mogą żyć nawet do kilku lat: co wieczór polując na bezkręgowce. Kijanki natomiast pomagają oczyszczać wodę w zbiornikach, gdzie występują, ponieważ zjadają olbrzymią ilość glonów i bakterii pokrywającej dno i roślinność.\n– o tym jak miejska wyspa ciepła i zmiany klimatu powodują wcześniejsze przystępowanie gatunku do godów (rozrodu) niż jeszcze 20 – 30 lat temu i jakie są tego konsekwencje dla kijanek, i gatunku:\n– o tym jak ropuchy żerują na muszkach owocówkach i innych owadach zwabionych zalegającymi na trawnikach owocach mirabelek:\n– o zaskakującej kolonizacji nowo powstałego zbiornika retencyjnego przed poznańskim nowych dworcem kolejowym:\n← Previous 10 przypadek zarażenia koronawirusem w gminie Swarzędz\nMatury w czerwcu… Next →\nMama z 18-miesięcznym dzieckiem odesłana z pomocy doraźnej\n3 lipca 2020 Adam Choryński 3\nWiemy dla kogo kawa z Bike Café – 3 osoby wygrały kawę nad Jeziorem