Książka o historii Jerozolimy - rp.pl\nKsiążka o historii Jerozolimy\n40 procent Amerykanów spodziewa się powtórnego przyjścia Chrystusa w Jerozolimie. W Polsce podobne sondaże nie są przeprowadzane, ale pielgrzymki do Ziemi Świętej cieszą się powodzeniem\nAktualizacja: 24.05.2011 09:24 Publikacja: 21.05.2011 01:01\nJerozolima to pole bitwy między Izraelczykami a Palestyńczykami oraz zachodnim sekularyzmem a islamskim fundamentalizmem\nPod koniec lat 20. XIX stulecia do Jerozolimy przybyli z Anglii państwo Montefiore – Judith i Moses. Byli – jak powiada po prawie 200 latach współczesny nam Montefiore, Simon, znany pisarz, autor m.in. książek: „Stalin. Dwór czerwonego cara" i „Potiomkin. Książę książąt" – „pierwszymi przedstawicielami nowej klasy wpływowych i dumnych Żydów europejskich, pragnących usilnie pomóc swym nieoświeconym braciom z Jerozolimy".\nTymczasem ta ostatnia pod rządami osmańskiego paszy zwanego Mustafą Zbrodniarzem wyludniła się i pogrążyła w nędzy. Jak zanotowała Judith: „Ani śladu nie pozostało z miasta, które było kiedyś radością całej kuli ziemskiej". Państwo Montefiore swoją działalność w Jerozolimie rozpoczęli od odrestaurowania grobu Racheli pod Betlejem. Od razu zamierzali zaofiarować więcej – a mieli co! Urodzony we Włoszech Moses, wybitny finansista choć samouk, był szwagrem Nathana Rothschilda – ale sami Żydzi jerozolimscy prosili ich, by nie szastali zbytnio pieniędzmi, gdyż po ich wyjeździe Turcy obciążą ich jeszcze wyższymi podatkami.\nPrzyjeżdżając do Jerozolimy, Moses nie był przesadnie religijny, wyjeżdżał jako ortodoksyjny Żyd. Ponoć kiedy Montefiore wracali statkiem do Anglii, rozpętał się gwałtowny sztorm, a wtedy w trakcie największej nawałnicy Moses rzucił na fale kawałek macy pozostały z zeszłorocznego święta Pesach, który przezornie zabrał ze sobą w podróż. Oczywiście morze natychmiast się uspokoiło. Montefiore wierzył, że Bóg wziął w opiekę ludzi pielgrzymujących do Jerozolimy. Do dziś – zaświadcza Simon Montefiore – jego rodzina co roku w święto Pesach odczytuje relację Mosesa o tym cudownym wydarzeniu. W przedmowie do wydanej właśnie książki Simona Sebaga Montefiorego „Jerozolima. Biografia" (Wydawnictwo Magnum, Warszawa 2011) autor wyznaje, że do napisania jej przygotowywał się przez całe życie. I pisze dalej: „Z powodu powiązań rodzinnych, omówionych w tej książce, »Jerozolima« jest moją rodzinną dewizą. Niezależnie od więzi osobistych, starałem się opowiedzieć o tym, co się wydarzyło i w co ludzie wierzyli. Wracając do punktu wyjścia: zawsze były dwie Jerozolimy, doczesna i niebiańska, obie rządzone bardziej wiarą i emocjami niż rozsądkiem i faktami. A Jerozolima pozostaje środkiem świata".\nKrok w krok za Biblią\nKiedy w trakcie lektury tej gigantycznej rozmiarami książki dzieliłem się z bliskimi swoimi wrażeniami, zdarzyło mi się usłyszeć: „Jerozolima? A cóż o niej można powiedzieć nowego, wszystko już dawno napisano". Otóż niekoniecznie. Rzeczywiście, powstały niezliczone książki (i filmy!), ale niewiele znajdziemy wśród nich opracowań historycznych. A Montefiore opowiedział dzieje tego wyjątkowego miasta, jak Bóg przykazał, chronologicznie, poczynając od Dawida. W tym miejscu niezbędna uwaga. Zdaniem Simona Montefiorego źródłem dziejów Dawida jest Biblia, a odkrycie steli z Tel Dan w 1993 roku kładzie kres wątpliwościom, czy Dawid istniał naprawdę.\nAutor „Jerozolimy. Biografii" podąża krok w krok za Biblią. „Dlaczego mam psuć opowieść – zadaje retoryczne pytanie – która, by użyć hollywoodzkiej sztampy w tym przypadku usprawiedliwionej, jest najwspanialszą historią, jaką kiedykolwiek opowiedziano?". Cztery najważniejsze dla Jerozolimy epoki: Dawida, Jezusa, krzyżowców i trwającego po dziś dzień konfliktu arabsko-izraelskiego, są w zasadzie nam znane, ale czy rozumiane i odpowiednio odczytywane w kontekście dziejowym?\nMontefiore nie napisał historii judaizmu ani tym bardziej islamu czy chrześcijaństwa i nie zamierzał rywalizować z Karen Armstrong, autorką „Jerozolimy. Jednego miasta, trzech religii", zagłębiając się w naturę Boga. Poprzez dzieje poszczególnych osób i rodów, które wpłynęły na kształt Jerozolimy, zaprezentował kalejdoskop kultur i tożsamości: arabskiej, żydowskiej, greckokatolickiej, rzymskokatolickiej, protestanckiej. Nie zapomniał o Koptach, Etiopczykach, niezliczonych odłamach żydowskich, nie pominął chyba nikogo. Opowiedział się nie po stronie jednej religii przeciw drugiej (choć co do proporcji wypadających na niekorzyść chrześcijaństwa można by mieć pretensje), lecz po stronie faktów. Przy czym pamiętał słowa palestyńskiego historyka Nazmiego al Dźube: „W Jerozolimie nie pytajcie mnie o fakty historyczne. Bez zmyśleń nic tu nie pozostanie". A zatem historia Jerozolimy musi być jednocześnie historią prawdziwą i historią legendarną. Żadne inne miasto nie ma takiego przywileju, ale jakież miejsce równać się może z tym świętym centrum dziejów świata?\nJerozolima miała swoje wzloty i upadki, rozrastała się i kurczyła, nigdy nie pozwalała zapomnieć o sobie. W czasach Dawida zajmowała prawdopodobnie 6 hektarów powierzchni, gdy pobliskie miasto Charon 80 hektarów, a ówczesny Babilon – 1000 hektarów. Dziś Jerozolima wielka jest, już w przeważającej mierze żydowska, ale wciąż zasługuje na miano najludniejszego miasta palestyńskiego. W zeszłym roku ludność Wielkiej Jerozolimy obliczono na 780 tysięcy: 514 800 Żydów (w tym 163 800 ortodoksyjnych) i 265 200 Arabów. Stare Miasto miało około 30 tys. arabskich i 3 tys. żydowskich mieszkańców. W nowych dzielnicach wschodniej Jerozolimy mieszkało 200 tys. Żydów. Montefiore zwraca uwagę, że wszystkie dzielnice miasta znajdujące się za murami zostały zbudowane w latach 1860 – 1948 przez Arabów, a także Żydów i Europejczyków. A więc „dzielnice arabskie, na przykład Szejch Dżarrah, nie są starsze od żydowskich, i ani mniej, ani bardziej legalne".\nCo natomiast rzuca się w Jerozolimie już na pierwszy rzut oka? Niknie Jerozolima chrześcijańska. W 1995 r. doliczono się w mieście zaledwie 14 100 chrześcijan, nawiasem mówiąc, pozostających ze sobą w nieustannym sporze. Może dlatego tak chętnie przeczytałbym książkę bliźniaczą do tej, jaka wyszła spod pióra Montefiorego, tyle że napisaną przez rzymskiego katolika. Ale pewnie nie przeczytam.\nJerozolima to pole bitwy między Izraelczykami a Palestyńczykami. Ale to też coraz wyraźniej miejsce zmagań zachodniego sekularyzmu z fundamentalizmem islamskim. Tyle że nie do końca trzeba się zgodzić z tym, co pisze Montefiore: „Nowojorczycy, londyńczycy i paryżanie żyją w ateistycznym, świeckim świecie, w którym zorganizowana religia i jej wyznawcy co najwyżej wywołują drwiny (dotąd pełna zgoda – przyp. K.M.), tymczasem liczba fundamentalistycznych wyznawców religii abrahamowych – chrześcijan, Żydów i muzułmanów – ciągle rośnie".\nJeśli chodzi o chrześcijan, nie jest to do końca prawda, ale z pewnością dzisiejsza Jerozolima to, jak powiedział król Jordanii Abdullah II, „beczka prochu, która może wybuchnąć w każdej chwili. Wszystkie drogi i wszystkie konflikty w naszej części świata prowadzą do Jerozolimy". Czy prawnuk Abdullaha Popędliwego nie przesadza aby? Otóż nie.\nHistoria Jerozolimy to nie tylko historia tego miasta, które było i jest, ale także tego, które będzie. A istnieć ma dwa razy – na ziemi i w niebie. I tu się świat skończy – w dzień Sądu Ostatecznego. „Apokaliptyczna rola Jerozolimy – pisze Simon Montefiore – może być wyolbrzymiona, ale w obliczu zmian zachodzących w świecie arabskim to wyjątkowe połączenie władzy, wiary i mody wywiera wpływ na Uniwersalne Miasto, obserwowane przez czujne oko kamer dwudziestoczterogodzinnych programów informacyjnych i będące znów, pod pewnymi względami, centrum świata".\nKolejne rządy Stanów Zjednoczonych uważają pokój (i spokój) w Jerozolimie za warunek stabilizacji na Bliskim Wschodzie i uczynili z niego najważniejszy czynnik strategiczny w stosunkach z państwami arabskimi. Ale amerykańscy ewangelicy nadal czekają na koniec świata w tym właśnie Świętym Mieście. Dlatego też nie powinny być im obojętne sygnały z Iranu, gdzie od 1979 roku obchodzony jest Dzień Jerozolimy, która dla muzułmanów nie jest wyłącznie islamskim sanktuarium. To Jerozolima właśnie jednoczy na co dzień wrogich sobie irańskich szyitów i arabskich sunnitów, będąc jednakim sztandarem i dla Hezbollahu, i dla Hamasu; sztandarem antysyjonizmu i antyamerykanizmu. Irański prezydent Mahmud Ahmadineżad wielokrotnie deklarował, że okupacyjny reżim rządzący Świętym Miastem powinien zniknąć z kart historii, a rychłe przyjście „ukrytego" Dwunastego Imama, „sprawiedliwego, doskonałego Mahdiego" wyzwoli Jerozolimę.\nZałóżmy jednak, co wydaje się więcej niż pewne, że prezydent Iranu nie doczeka się Mahdiego. Jakie będzie jutro miasta? Izraelski polityk Szymon Peres stwierdził jakiś czas temu, że „Jerozolima będzie stolicą obu państw, przedmieścia arabskie będą należeć do Palestyńczyków, a przedmieścia żydowskie do Izraela". A co ze Starym Miastem? I tu – uwaga, uwaga! – Simon Montefiore daje dojść do głosu zadziwiającym koncepcjom: „Jerozolimska Starówka stanie się czymś na podobieństwo zdemilitaryzowanego Watykanu zarządzanego przez międzynarodową komisję (...) może nawet jerozolimski odpowiednik watykańskiej gwardii szwajcarskiej". A że Arabowie nie lubią Amerykanów, a Izraelczycy Unii Europejskiej, „zadanie to mogłoby wykonać NATO wraz z Rosją"!\nTo nie pomyłka, dawny kult Rosjan dla Jerozolimy przybrał zdaniem Montefiorego nowoczesną formę, odpowiadającą autorytarnemu nacjonalizmowi Władimira Putina. To on w 2007 roku patronował zjednoczeniu byłego sowieckiego Patriarchatu Moskiewskiego z emigracyjną Rosyjską Cerkwią Prawosławną poza granicami Rosji. Pielgrzymi rosyjscy znów wypełniają ulice Jerozolimy, a Święty Ogień wozi się do Moskwy samolotem czarterowanym przez Ośrodek Chwały Narodowej i Fundację Apostoła Andrieja, na której czele stoi Władimir Jakunin, jeden z sowieckich dygnitarzy, były agent KGB. Przed grobem Dawida postawiono kiczowaty posąg „Cara Dawida", a prezesujący reaktywowanemu Towarzystwu Palestyńskiemu były premier Stiepan Stiepaszyn powiada: „Rosyjska flaga w centrum Jerozolimy jest wartością bezcenną".\nNikt w to nie wątpi, tyle że – pocieszmy się – przynajmniej na razie „żaden polityk izraelski nie zrezygnuje z roszczeń do kamienia węgielnego Świątyni, a żaden islamski dostojnik nie uzna zwierzchnictwa Izraela nad Sanktuarium".\nAle skoro się powiedziało „a", trzeba powiedzieć też „b". Rosyjsko-sowieckie tradycje są tu bogate. Także te nie tak znów odległe w czasie. Na początku lat 50. zeszłego wieku, jeszcze przed dojściem Nasera do władzy w Egipcie, zimna wojna w Jerozolimie nie ustępowała tej, która toczyła się w innym podzielonym mieście – Berlinie. I tak na przykład ówczesny wicekonsul amerykański Kai Bird radził CIA, by wyasygnowała 80 tysięcy dolarów na renowację złotych kopuł cerkwi Marii Magdaleny zbudowanej przez wielkiego księcia Sergiusza, gdyż jeśli nie CIA, to KGB wyłoży te pieniądze. A prawosławie rosyjskie podzielone było między Cerkiew z siedzibą w Nowym Jorku i jej moskiewską odpowiedniczkę. „Jordańczycy – pisze Simon Montefiore – wierni sprzymierzeńcy Stanów Zjednoczonych, oddali rosyjskie kościoły antykomunistycznej Cerkwi, natomiast Izraelczycy, pamiętając, że Stalin pierwszy uznał ich państwo, przekazali prawosławne nieruchomości na swoim terytorium Sowietom. Ci zorganizowali w zachodniej Jerozolimie misję pod kierownictwem »popa«, w rzeczywistości pułkownika KGB, dawnego doradcy rządu komunistycznego Korei Północnej".\nTo tłumaczy wiele z niepojętych zachowań Cerkwi, nie tylko w Jerozolimie zresztą. Ale w 1964 roku przybył tam z pielgrzymką papież Paweł VI. Swoją drogą to wtedy król Husajn rozkazał ponownie pozłocić ołowianą kopułę meczetu Omara, która od wieków miała – o czym nie mają pojęcia dzisiejsi pielgrzymi – kolor ciemnoszary. Papieża powitali książę Muhammad i księżna Firjal, towarzysząc mu w drodze do miasta, gdzie na spotkanie Pawła VI wyszedł gubernator Jerozolimy Anwar Nusajbe. Dostojny gość musiał jednak jak wszyscy przejść przez linię demarkacyjną przy Bramie Mandelbauma. Kiedy poprosił o zgodę na pomodlenie się w greckiej kaplicy na Kalwarii, prawosławny patriarcha kazał mu złożyć prośbę na piśmie, a następnie – a co! – odrzucił ją.\nGeneralnie zaś rosyjska ekspansja na Jerozolimę datuje się od XIX stulecia, francuski zakonnik zauważył wtedy, że z 4000 pątników przybyłych do Świętego Miasta na Boże Narodzenie katolików było... czterech, a cała reszta mówiła po rosyjsku. Montefiore utrzymuje, że ta miłość do Jerozolimy wzięła się z pobożności „wszystkich rosyjskich warstw społecznych: od kudłatych chłopów z zabitych deskami wsi syberyjskich po samego cara (...). Wszyscy oni wierzyli w prawosławną misję świętej Rusi". Wierzyli też, jak autor „Martwych dusz" Mikołaj Gogol, w uzdrowicielską moc Świętego Miasta. Rozczarował się jednak bardzo, po powrocie nie chciał opowiadać o Jerozolimie, ale dał się przekonać zaprzyjaźnionemu duchownemu, że jego dzieła są grzeszne. Spalił więc drugą część „Martwych dusz", by następnie zagłodzić się – jak sądzono – na śmierć. To ostatnie nie jest takie pewne: kiedy już w XX stuleciu otwarto jego trumnę, ciało leżało twarzą w dół.\nOpętani Jerozolimą byli też zdaniem Simona Montefiorego Romanowowie.\nW 1847 r. skradziono gwiazdę wmurowaną w posadzkę bazyliki Narodzenia w Betlejem. W swoim czasie podarowali ją Francuzi, teraz wszystko wskazywało na to, że ukradli ją Grecy. Kłótnia między zakonnikami o to, kto ma prawo do zastąpienia gwiazdy – Francuzi czy Rosjanie – przerodził się z czasem w konflikt dwóch cesarzy: Napoleona III i Mikołaja I. Naciskany przez nich sułtan wydał w 1852 r. dekret, w którym potwierdził dominującą pozycję prawosławia w bazylice Grobu Świętego. Reperkusje tego dekretu odbijają się czkawką do dzisiaj.\nTymczasem w Jerozolimie odmieniał się z wolna los żydowski. Za sprawą Mosesa Montefiorego sułtan zgodził się na odbudowę synagogi Hurwa zburzonej w 1720 r., jak również na kupno ziemi z przeznaczeniem na osadnictwo żydowskie. Melville, autor „Moby Dicka", tak przedstawiał Mosesa Montefiorego: „Ten krezus – wielki siedemdziesięciopięcioletni mężczyzna przybyły z Jaffy w lektyce niesionej przez muły". „Ten krezus" w końcu dożył lat 100 łącząc – jak pisze wyraźnie zafascynowany jego osobą Simon Sebag Montefiore – „dostojeństwo bogatego wiktoriańskiego baroneta z okresu świetności brytyjskiego imperium z godnością Żyda, który zawsze spieszył na pomoc swym braciom i nigdy nie sprzeniewierzył się judaizmowi". Autor „Jerozolimy. Biografii" przywołuje charakterystyczną dla swego przodka anegdotę. Otóż kiedy przyjechał do Rzymu „przeciąć jakąś antysemicką intrygę, jeden z kardynałów zapytał go, ile złota zapłacił mu Rothschild w zamian za sułtański dekret w sprawie »mordów rytualnych«. »Mniej niż dałem pańskiemu lokajowi za powieszenie płaszcza« – odpowiedział Montefiore". „Ten krezus" zawsze śnił o tym, że Święte Miasto stanie się kiedyś siedzibą żydowskiego imperium. Siedem razy tam przyjeżdżał, zawsze z wielkimi pieniędzmi, swoimi, a przede wszystkim Rothschildów. Po raz ostatni opuszczając Jerozolimę, orzekł, że „niechybnie nadchodzi czas, gdy spełnią się święte obietnice Boga dotyczące Syjonu".\nObietnice te na nic by się zdały, gdyby nie syjonizm, w swojej nowoczesnej formie wykoncypowany przez krytyka literackiego z Wiednia Theodora Herzla, który doszedł do wniosku, że Żydzi będą bezpieczni tylko w swojej ojczyźnie. Dla swojej sprawy postanowił pozyskać niemieckiego Kaisera – Wilhelma II, zawziętego antysemitę zresztą, ale to w niczym Herzlowi nie przeszkadzało. Przeciwnie, właśnie antysemici byli jego naturalnymi sojusznikami. W końcu Wilhelm II, usłyszawszy o syjonizmie, napisał: „Jestem całym sercem za tym, żeby Mośki wyjechały do Palestyny. Im wcześniej się wyniosą, tym lepiej". Herzlowi nie chodziło o nic innego. Gdy jednak sułtan odrzucił plany Herzla, Kaiser stracił zainteresowanie dla projektów zbudowania państwa żydowskiego za pieniądze zachodnich (a zatem i niemieckich) plutokratów.\nDwa różne nacjonalizmy\nNastępny egzotyczny sojusz z udziałem Niemców usiłował zawrzeć mufti Jerozolimy z Hitlerem. Mieli wspólnych wrogów: Brytyjczyków i Żydów. W listopadzie 1941 r. niemiecki führer przyjął Husajniego, który poprosił o poparcie planu „niepodległości i jedności Palestyny, Syrii i Iraku" oraz utworzenia Legionu Arabskiego mającego walczyć u boku Wehrmachtu. Ambitny zamiar muftiego – opanowania całego Bliskiego Wschodu i definitywnego „rozwiązania kwestii żydowskiej" – musiał jednak poczekać, aż Hitler upora się z Rosją i Wielką Brytanią. Husajni był niepocieszony; jeszcze w napisanych dużo później pamiętnikach dał wyraz przekonaniu, że „gdyby Niemcy zwyciężyły, to w Palestynie nie zostałoby śladu po syjonistach".\nŻydzi z Jerozolimy oburzyli się na wieść o rozmowach muftiego z Hitlerem, ale trudno stwierdzić, że nacjonaliści arabscy przyjęli je z entuzjazmem. To były jednak dwa różne nacjonalizmy. A w Jerozolimie czasu wojny – jak pisał Hazem Nusajbe – „panował bezprecedensowy spokój i dobrobyt". Niewykluczone, że po części dlatego, że w twierdzy w Akce osadzony został wraz z towarzyszami z Hagany pewien żydowski bojówkarz. Nazywał się Mosze Dajan.\nA Święte Miasto na jakiś czas stało się ulubionym azylem władców zmuszonych w swoich krajach do emigracji. W hotelu King David mieszkali: Jerzy II, król Grecji, Piotr II, król Jugosławii, i cesarz Etiopii Hajle Sellasje. Ten ostatni chodził boso po ulicach miasta i kładł koronę u stóp ołtarza w bazylice Grobu Świętego. Jego modlitwy zostały wysłuchane, gdyż powrócił na tron etiopski, po latach jednak w zderzeniu z marksizmem utraciły swoją moc. W 1974 r. został zamordowany na rozkaz marksistowskiej Rady Wojskowej, po czym Ryszard Kapuściński napisał „Cesarza".\nSimon Sebag Montefiore, pisząc „Jerozolimę. Biografię", obficie, w znacznie większym stopniu niż jego poprzednicy korzystał ze źródeł arabskich. Po raz pierwszy też opowiedział, jakby żywcem przeniesioną z filmów o Indianie Jonesie, historię kapitana Monty'ego Parkera, który po skorumpowaniu rządu młodotureckiego w Stambule (włącznie z wielkim wezyrem) otrzymał zgodę na podjęcie prac wykopaliskowych w Jerozolimie mających na celu – ni mniej, ni więcej – odnalezienie ukrytej rzekomo przez Żydów Arki Przymierza.\nZ początku wszystko szło jak po maśle, kiedy jednak Parker ze swymi ludźmi przebranymi za Arabów zakradli się na Wzgórze Świątynne i na terenie Kopuły na Skale zerwali chodnik, by dostać się do podziemnych tuneli, miarka się przebrała. W kwietniu 1911 r. mufti potępił spisek turecko-brytyjski, a tłum jerozolimian wsparty pielgrzymami ruszył bronić Szlachetnego Sanktuarium. Parkerowi udało się zbiec, ale część jego wspólników i ochroniarzy trafiła do więzienia. W mieście tymczasem rozeszły się plotki, że Anglik ukradł i wywiózł za jednym zamachem: Arkę Przymierza, koronę Salomona i miecz Abrahama. „Fiasko Parkera – pisała Bertha Spafford – omal nie spowodowało masakry chrześcijan. Podczas naszego długiego pobytu w Jerozolimie nigdy nie byliśmy tego bliżsi". Zmarły w 1962 r. Parker przez pewien czas próbował jeszcze wyjaśnić całą sprawę, nikt jednak go nie słuchał. Współpracownicy archeologa amatora stanęli przed sądem, ale ponieważ nic im nie udowodniono, zostali uniewinnieni. Oczywiście, niczego nie ukradziono, skarb okazał się mrzonką, a archeolodzy są odtąd w Jerozolimie źle widziani. Chyba że żydowscy.\n„Z perspektywy czasu widać – pisze Simon Montefiore – że władza nad Jerozolimą stopniowo zmieniła atmosferę panującą w Izraelu, tradycyjnie świecką, socjalistyczną, nowoczesną. Jeśli państwo miało jakąś religię, to była to równie dobrze judejska archeologia, jak ortodoksyjny judaizm".\nPo zdobyciu Jerozolimy w wojnie sześciodniowej zapanował entuzjazm nie tylko wśród Żydów. „Znacznie liczniejsi od nich – czytamy – i potężniejsi ewangelikanie, zwłaszcza amerykańscy, również popadli w chwilową, niemal apokaliptyczną ekstazę. Wierzyli, że dwa warunki konieczne do nadejścia Sądu Ostatecznego zostały spełnione: Izrael powstał na nowo i Jerozolima stała się żydowska. Pozostało tylko czekać na odbudowę Trzeciej Świątyni i siedem lat udręk, po których nastąpi bitwa w Armagedonie, a Święty Michał przybędzie na Górę Oliwną, aby walczyć z Antychrystem na Wzgórzu Świątynnym".\nZ wielu sondaży, utrzymuje Montefiore, wynika, że 40 procent Amerykanów spodziewa się powtórnego przyjścia Chrystusa właśnie w Jerozolimie. W Polsce podobne sondaże nie są przeprowadzane, a szkoda. Pielgrzymki do Ziemi Świętej cieszą się wszak niesłabnącym powodzeniem. Warto przed wyruszeniem w drogę przeczytać dzieło Simona Sebaga Montefiorego nie tylko o Świętym Mieście trzech religii, ale też o zaklętej w jego murach ludzkiej historii. O dziejach wielu rodów: potomków Dawida, Machabeuszy, Herodian, Umajjadów, a także następców Baldwina i Saladyna, aż do Husajnich, Chalidich, Spaffordów, Rothschildów i, jakże by inaczej, Montefiore. ?\nSimon Sebag Montefiore „Jerozolima. Biografia". Magnum 2011\nJerozolima Publicystyka Literatura\nMarcin Wojewódka o sygnalistach: Na kontrakcie lepiej niż etacie\nPolski ustawodawca zamierza lepiej chronić przedsiębiorców czy zleceniobiorców niż pracowników.\nBeata Baran: Demaskator współpracujący z prasą, bez nowej ochrony\nDemaskator ujawniający w mediach nieprawidłowości będzie mógł liczyć wyłącznie na tajemnicę dziennikarską.\nMaciej Strzembosz: Do polityków opozycji\nZamiast narzekać na narrację PiS, opowiedzcie nam, jak będzie wyglądała Polska pod Waszymi rządami – wzywa publicysta.\nAdemar Seabra: Wspólnie łatwiej o innowacje\nPolska i Brazylia mogą i powinny stać się nieodzownymi partnerami na drodze do gospodarki opartej na wiedzy – pisze radca przy ambasadzie Brazylii w Warszawie.\nJoanna Zaremba-Stanulewicz o pieczy zastępczej: czy zmiany są słuszne\nPełniejsze zabezpieczenie dobra dziecka to dobry postulat. Niestety, niektóre konkretne propozycje pozbawione są praktycznego uzasadnienia.\nJarosław Gwizdak: Klikajcie narody, a będzie sprawdzone\nSzkatułę wiedzy trzeba czym prędzej wynieść ze skarbca i otworzyć.


Transkrypcja odcinka 78. - W związku z życiem\nPobierz transkrypcję w formacie PDF TU Posłuchaj odcinka TU | Przeczytaj całą rozmowę poniżej |\nWitam Cię serdecznie w nowym odcinku podcastu. Do dzisiejszej rozmowy zaprosiłam Kasię Warpas, która – już mogę to powiedzieć – będzie częstszą Gościnią podcastu.\nBo od kiedy Gosia zrezygnowała ze współprowadzenia audycji stanęłam przed takim głównym pytaniem – czy zamienić audycję na monologi? Czy skupić się na wywiadach z ekspertami?\nPrzez ostatnie pół roku próbowałam różnych form, które myślę przypadły Wam do gustu. Ja czuję się dobrze i w odcinkach solo (które od czasu do czasu będą się pojawiać) i w rozmowach z ekspertkami czyli terapeutkami, psycholożkami ale też tak jak Gosia Budzich z Odnawialni kreatywnymi Kobietami, które chcą dzielić się swoją pasją i doświadczeniem życiowym.\nNatomiast brakowało mi też takiej lekkiej formuły. Zwłaszcza w przygotowaniu, bo rozmowy z Gośćmi można powiedzieć rządzą się swoimi prawami. Taką rozmowę planuje się czasem dużo wcześniej. No i przede wszystkim zależało mi też na kontynuowaniu audycji w duchu takich luźnych rozmyślań. Dlatego bardzo się cieszę, że Kasia przyjęła zaproszenie do kolejnych odcinków. Tak jak mówię, będzie różnorodnie, także z gośćmi, czasem solo, ale Kasia będzie się częściej pojawiać.\nKasia jest graficzką z zawodu, blogowała przez wiele lat, teraz prowadzi swoje konto na Instagramie w jedynym w swoim rodzaju klimacie moim zdaniem. Jest wrażliwą osobą, mamą. Mieszka w Monachium. Słucha audycji od pierwszych odcinków. I myślę, że wniesie do podcastu bardzo ciekawe empatyczne spojrzenie na różne tematy, które będziemy poruszać.\nI pomysł na temat dzisiejszego odcinka wypłynął także od niej. Na początku rozmowy usłyszysz dlaczego go poruszamy. Natomiast chciałabym jeszcze powiedzieć, że ten odcinek nagrałyśmy na początku października, kiedy nikt nie miał pojęcia co zadzieje się w Polsce pod koniec miesiąca. Także temat może wydawać się trochę zbieżny z tymi wydarzeniami, ale nagrywałyśmy go w zupełnej nieświadomości tej historii i wynika po prostu z życia i momentu, w jakim jesteśmy i decyzji przed jakimi same stoimy teraz jako kobiety powiedzmy trzydziestoparoletnie.\nW tym odcinku mówimy między innymi właśnie o decyzjach, wyobrażeniach i marzeniach na temat życia rodzinnego. O byciu wysoko wrażliwą mamą. O społecznym postrzeganiu oraz tym jak to wpływa też na to jak widzimy same siebie i swoje role oraz jakie mamy oczekiwania wobec siebie w temacie macierzyństwa. I jak wpływa to na nasze decyzje o (kolejnym) dziecku?\nPoruszamy te tematy myślę w łagodny sposób. Szukając po prostu różnych punktów widzenia. I chcemy rozpocząć rozmowę na temat naszych doświadczeń, przemyśleń, odczuć w tym temacie.\nDlatego już teraz zachęcam także Ciebie do podzielenia się przemyśleniami na stronie w komentarzu, mailowo lub na Instagramie.\nNa stronie znajdziesz nasze instagramowe adresy, podam je też na końcu odcinka. Jest tam też transkrypcja dzisiejszej rozmowy, za której wykonanie jak zawsze dziękuję bardzo Agacie Podsiadły.\nTo dzisiaj mamy temat, który nazwałyśmy „tematem z grubej rury”, ale być może dla nas jest takim tematem, a myślę, że dla części słuchaczek może być, a dla części nie. Jeśli nie – to prosimy też o wiadomości, maile, bo chcemy tak naprawdę omówić pewien temat, przejrzeć jakieś różne możliwości, opcje, punkty widzenia, żeby wyjść z tej rozmowy z większym spokojem głowy może albo jakimś takim poznaniem tego tematu, rozszerzeniem. W każdym razie roboczo nazwałyśmy sobie – ja sobie to tak nazwałam – „Czy muszę mieć (drugie) dziecko?”\nBo my tu mówimy o tej decyzji kolejnego dziecka, tak naprawdę, ale w gruncie rzeczy ja bardzo bym chciała też ten temat rozszerzyć na to, czy my – jako kobiety – w ogóle musimy mieć dzieci. I oczywiście pewnie znajdą się głosy, że nie, my nic nie musimy, ale prawda jest taka, że żyjemy w takiej kulturze w jakiej żyjemy – o czym też będziemy rozmawiać – i nawet jak nie musimy, to jednak w dużej części jesteśmy uznawane, nawet jak nie przez same siebie, to przez większość społeczeństwa, jak jakieś heroski, które taką decyzję podjęły. Tak mi się wydaje.\nTak myślisz? Mi się wydaje, że my wcale nie jesteśmy heroskami, tylko że nam należy się zrobić to dziecko.\nAle ja myślę o tych dziewczynach, które tak świadomie się decydują, że nie chcą mieć, że one są wtedy jako te heroski.\nTak, one są przodowniczkami.\nPatrzymy na nie i podziwiamy.\nAle się byśmy nie odważyły.\nNo ja nawet nie wiem, czy bym się nie odważyła, bo ja chciałam mieć to pierwsze.\nNo właśnie, bo też mówimy o różnych punktach widzenia, bo ty jesteś z tej opcji, która bardzo chce mieć dziecko – zresztą oddaję ci głos tutaj…\nSytuacja wygląda następująco: mam prawie sześcioletnią córkę, no i od kiedy ona ma trzy lata, to pytanie: czy drugie dziecko? kiedy drugie dziecko? – od rodziny raczej „kiedy” niż „czy”. Pojawia się. No i teraz pytanie jest: czy chcemy, czy nie chcemy? Czy co z tym wszystkim? No i ja miałam ostatnio parę miesięcy, że zaczęłam jak to ja – lubię sobie popisać o różnych uczuciach – więc też chciałam poczytać o innych, którzy też mają podobne uczucia i nie znalazłam niemalże nic. Na ratunek przyszedł mi tylko jeden jedyny pan, o dziwo, który właśnie opisał taką sytuację, że ma już jedno dziecko i że zastanawiali się z żoną, czy drugie, czy nie. I ona poszła do biblioteki i wróciła z taką wielką torbą pełną książek na temat jedynaków, na temat rodzeństwa i on zobaczył jedną książkę pod tytułem „One and only” – to jest taka, powiedzmy, biblia na temat jedynactwa – i on zobaczył tę okładkę i mówi: „Zobacz, to znaczy, że my wcale nie musimy!” I tak się ucieszył tym faktem, że właśnie zdecydowali jednak nie mieć tego drugiego dziecka. Dla mnie to było takie odkrywcze, że właśnie nie muszę. Nie muszę mieć drugiego dziecka.\nNo właśnie, bo widzisz, ja jak cię znam, to dla mnie jesteś taką…\nMagnes na małe dziewczynki, tak?\nJak ludzie są „kociary”, to ty jesteś „dzieciarą”. Takie określenie mi przyszło do głowy.\nCudowne. Biorę to!\nMiłośniczką dzieci, lubisz dzieci, kochasz dzieci. W sensie ja to tak widzę, bo ja mam skrajne podejście do dzieci. Chodzi o to, że ja jestem zadeklarowaną osobą, która nie przepada za dziećmi i raczej o tym mówię głośnio. Już się nauczyłam, nie mówić tego w drugim zdaniu, jak się przedstawiam, gdyż czasem jest to opatrznie rozumiane. Ponieważ ja nie jestem przeciwnikiem dzieci, natomiast to nie jest totalnie moja bajka. Jak byłam mała, to nigdy nie marzyłam o dzieciach, nie bawiłam się „w dzieci”. Pamiętam nawet, jak miałam sześć lat i byłam w przedszkolu i miałam mieć – mam taki flash, takie wspomnienie – ślub z kolegą z przedszkola i jest ten ślub zaaranżowany, i te dzieci siedzą już w ławkach, i już mamy mieć ten ślub, i w tym momencie ktoś mówi, czy ten chłopak mi daje taką lalkę, która mówi: „Mama”. I mówi: „Pójdziesz z tą lalką do tego ślubu”, a ja mówię: „ Nie ma mowy, nie idę z tą lalką!” i ślubu nie ma. No, do dziś trochę żałuję – lubiłam tego chłopaka, ale jednak to jakoś w taki być może anegdotyczny sposób, ale przedstawia mój punkt widzenia na dzieci. Może ktoś, kto mnie znał w dzieciństwie, pamięta, jak tam chodziłam, woziłam lalki, ale raczej bawiłam się w nauczycielkę, fryzury im robiłam, ubrania, ale nie miałam tego takiego marzenia, żeby mieć bobaska. Mam też młodszą o sześć lat siostrę, więc ona była tak naprawdę tym bobaskiem, więc znam cienie tego bobaska, który po prostu wtargnął w twoje życie, zabrał ci wszystkie zabawki, rodziców i tak dalej. Trochę się śmieję teraz – jak moja siostra tego słucha, to nie mówię tego przeciwko tobie. W każdym razie to wszystko mi się składa na taki bardzo jasny obraz tego, że ja w stu procentach rozumiem ludzi, którzy nie chcą mieć dzieci, nie muszą mieć dzieci. Mam też w rodzinie nawet – siostra mojego taty nie ma męża ani dzieci i wyrosłam w takim przekonaniu, że możesz wybrać tak, a możesz wybrać tak. To było też dla niej takie bardzo jasne zawsze, że ona nie ma dzieci. Więc zawsze – wracające po tej długiej dygresji do ciebie – miałam takie wrażenie, że ty bardzo chcesz, ale wchodzą te racjonalne tutaj argumenty. Wiesz, ja nie chcę tu wchodzić zbyt głęboko w takie bardzo osobiste twoje tematy, bo jednak przyglądamy się temu, ale ja mam wrażenie, że oczywiście w tym temacie może być dużo bolących miejsc dla każdego z nas.\nMasz rację, że jeżeli chodzi o decyzję o drugim dziecku, to zaczęło się… Przy drugim dziecku dopiero zaczęłam myśleć racjonalnie. Bo przy pierwszym dziecku to był taki impuls – tak, chcę mieć dziecko. Nie było w ogóle dyskusji, czy damy radę, czy pieniądze, czy fizycznie, czy psychicznie. W ogóle to było na jakimś piętnastym miejscu w myślach. Pierwsze było to chcenie tego dziecka. Więc to się zdarzyło. Ale przy drugim dziecku zaczęły pojawiać się te myśli typu: no, mam problem z plecami, więc jak ja to dziecko będę nosić; mój mąż często wyjeżdża w delegacje, to właściwie będę samotną matką od poniedziałku do piątku. Nie mamy żadnej rodziny tutaj w pobliżu ani znajomych, którzy chętnie zajmą się dziećmi, więc też pomocy raczej nie mam. Więc zostanę z dwójką sama. I zaczęły pojawiać się takie myśli i stwierdziłam, że to chyba oznacza, że nie powinnam mieć drugiego dziecka, skoro te wątpliwości się pojawiają. Ale ty chyba jesteś z tych osób, które wiedziały od początku, że nie chcą mieć kolejnych dzieci. Tak?\nJa mam taką dziwną sytuację, że ja zawsze wiedziałam, że nie przepadam za dziećmi, ale z drugiej strony zawsze wiedziałam, że chcę mieć rodzinę. Takie dwie sprzeczne informacje. W związku z tym, tak jak obserwuję moje koleżanki, które borykają się z bezpłodnością i muszą podjąć decyzję o tym, czy się decydować na in vitro na przykład, to myślę sobie w takiej sytuacji, że gdybym była postawiona przed taką sytuacją, to byłby dla mnie ogromny dylemat. Bo zaczęłyby się takie momenty, w których może będę żałować, że nie spróbowałam, a może jednak to takie nagle nie możesz, to bardzo chcesz. Nie miałam czegoś takiego, więc w pewnym momencie raczej otworzyłam sobie taką furtkę: ok, to jest ten czas, że mogłabym mieć dziecko, no to spróbujemy, nic na siłę, ale jakby, wiesz, ok. Natomiast w najśmielszych moich snach i koszmarach nie spodziewałam się, że razem z tym przyjdzie jakaś kaskada życiowych katastrof, zmian – po prostu życiowe tornado – że ja zajdę w ciążę. Ja zaszłam w ciążę, jak mój mąż miał bardzo dobre stanowisko w stabilnej pracy, żyliśmy w Warszawie, ja miałam bardzo dobre stanowisko. Po kilku miesiącach musiał zmienić tę pracę, musieliśmy się wyprowadzić z Warszawy, ja musiałam właściwie z dnia na dzień odejść z pracy, w takich niefajnych też okolicznościach. Szukał tej pracy, w pewnym momencie było wiadomo, że jej w Polsce nie dostanie, więc ta wizja tej emigracji nagłej, wylot do Irlandii i jeszcze po tym, jak urodziłam dziecko i sobie myślałam, że ok, już wiemy, że on tę pracę ma, że już będzie dobrze… I taka myśl – to był początek października, sześć lat temu – teraz to już czekam tylko na Boże Narodzenie, wszystko już tak dojdzie do normy, jakoś przeżyjemy tę emigrację. I ta informacja o chorobie mojej mamy, która właściwie była jak taka bomba wrzucona.\nWięc dla mnie, powiem tak, zawsze wiedziałam, że to będzie trudność bycie tą mamą i opiekowanie się tym dzieckiem, bo to nie jest mój świat. Natomiast okoliczności sprawiły, że było to ekstremalnie trudne, bo nałożył się wyjazd, nałożyła się żałoba, niespodziewana śmierć, bycie też w Irlandii – no, moja teściowa też mi pomagała, tu muszę powiedzieć – ale jednak w takiej prawie że samotności, bo nie miałam przyjaciół. Tak że po tym wiedziałam już na pewno, że to nie jest mój świat i nie będę się już na to drugie dziecko jakoś tam porywać w swojej takiej myśli z tyłu głowy, że może ta rodzina to jednak są dwa plus dwa. Bo mam też taki obraz rodziny. Nawet mam takie ostatnio – bo moi rodzice już nie żyją – ale ostatnio wokoło wyborów, obserwuję Kasię Tusk, ty Kasi Tusk nie znasz – ale miałam taki błysk, jak ona pokazała, jak oni całą rodziną, dziadzia po prostu, ten nasz znany pan premier były, i jej mama, i jej dziecko, i ten pies, i wszyscy tacy na takim pięknym obrazku sobie jedzą lody w Gdyni-Orłowo… I miałam takie ukłucie i taką myśl, że to jest ta rodzina, która mi się całe życie marzyła. Ona oczywiście już się nigdy nie zrealizuje, natomiast to też mi pokazało, jakie przekonania siedzą w głowie.\nWłaśnie jak tak opowiadasz, to myślę, że mamy taki rozdźwięk między tymi marzeniami, które są w głowie, tymi wyobrażeniami, jak nasze rodziny miały wyglądać, a tym jaka jest rzeczywistość i jakie możliwości nam daje ta rzeczywistość. Ja miałam taką trudność właśnie w tym, że ja tego sobie tak nie wyobrażałam, miałam taką wręcz złość w sobie, ale jak to, mieliśmy być w tym razem, mój mąż miał nie wyjeżdżać w ciągu tygodnia gdzieś, miał być tutaj z nami, ja miałam mieć więcej niż jedno dziecko. I tak nie miało być. Ale z drugiej strony jest jak jest i musiałam przejść taką swoistą żałobę po tym marzeniu… Tak jak ty po rodzinie Tusk, że to się nie zdarzy, że ok. Rozpoznać to, że to jest moje marzenie albo jakieś wyobrażenie może. Bo to nie jest tak, że muszę tu trochę to rozdzielić. Bo jeżeli to byłoby marzenie, które chcę spełnić, to pewnie stanęłabym na rzęsach, żeby to zrobić, ale to jest wyobrażenie o tym, jak to powinno wyglądać, a właśnie tym, jaka jest rzeczywistość i co ja mogę z tym wszystkim zrobić.\nWłaśnie. Bo mówimy o takim wypowiedzeniu na głos tego obrazka, który siedzi nam w głowie, w szufladce pod tytułem „Moje życie rodzinne, jak będę dorosła”. I nagle właśnie ta rzeczywistość nas, powiedzmy, trzydziestoparoletnich, jest na ten moment ukształtowana przez serię wyborów, które też były takie mniej lub bardziej świadome i robione poprzez też nasze wybory dotyczące kariery na przykład – czy u ciebie twojej, czy u mnie na ten moment kariery mojego męża. Natomiast właśnie nagle człowiek mierzy się z tym, co ma w tej swojej szufladce kulturowej, że ten obraz został zasiany wiele, wiele lat temu, że teraz my możemy racjonalnie ze sobą rozmawiać: „Hej, jesteśmy feministkami!” Trochę się śmieję, bo ja jestem taką, powiedzmy, feministką – najbliżej mi do tego, co robiła Matka Polka Feministka, czyli to było gdzieś połączone. Ale chodzi o to, że my jesteśmy niezależne, my idziemy z duchem czasu, my czytamy te wszystkie książki, my widzimy te inne obrazy, my jesteśmy za równością, wolnością, za tym, żeby człowiek miał swój wybór, a jednak w tej głowie siedzi – nawet bym nie chciała, żeby z tej audycji zostało to, że ja marzę o rodzinie Tusk. Dla mnie to będzie marzenie o rodzinie jak z reklamy kawy Jacobs na święta.\nJa w moherowym sweterku…\nWłaśnie myślałam o tym swetrze😊\nZe wstążką we włosach. Moje dziecko w pięknej sukni gra na pianinie. Po prostu cała wielopokoleniowa rodzina, wszyscy tak pięknie ubrani śpiewamy kolędy…\nA wiesz, że ja jako dziecko nie miałam wyobrażenia, jak będzie wyglądać moja rodzina. Ja sobie wyobrażałam, że jestem sierotą😊 Ale myślę, że ja niosłam w sobie jakieś tam kalki społeczne, typu że właśnie dwa plus dwa albo… Właściwie to nie, bo moją kalką była moja rodzina, gdzie jest trójka dzieci, więc trzy plus dwa. Że może jakiś dom na własność czy tam mieszkanie na własność – bo my w mieszkaniu mieszkaliśmy – więc powtarzałam sobie w głowie to, co moi rodzice sobie stworzyli, nieświadomie wręcz. I tak jak o tym mówisz, o tych decyzjach, to do mnie dotarło dopiero niedawno – mam trzydzieści siedem lat – lepiej późno niż wcale, że właśnie ja teraz zbieram owoce tych decyzji sprzed iluś tam lat. Że to, że ja podjęłam taką, a nie inną decyzję, żeby zostać grafikiem od muzeów, albo że mój mąż ma taką, a nie inną pracę, że to oznacza – on podjął tę decyzję beze mnie ileś tam lat temu, a ja podjęłam decyzję, że będę z nim – to wpływa na to, jaką my będziemy mieli rodzinę albo jakie to życie będziemy prowadzić. I to mnie tak uderzyło strasznie.\nJeszcze bym chciała do tego wrócić, do tych kalek, do tego, co widzieliśmy w dzieciństwie, to ja miałam chyba takie dwa światy – ten mój absolutnie niedoskonały świat, w którym żyłam i w którym nie chciałam zostać, i ten świat wyobrażony, czy to widziany w reklamie kawy Jacobs, czy to widziany w filmach. Teraz nawet jak sobie odpamiętuję – to jest też dygresja – ale jak sobie myślę, myśmy żyły na przełomie, kiedy w latach 90. wszedł kolorowy telewizor do użycia – no, on może wszedł trochę wcześniej – ale ten wybuch tych amerykańskich seriali. Na przykład, sobie teraz odpamiętuję „Dynastię”, którą uwielbiałam oglądać, a która zupełnie nie była kontentem dla dzieci, miałam z siedem, osiem, dziewięć lat i sobie przypominam, że one się tam co odcinek prawie biły między sobą o tego Blake’a Carringtona, że było to tak ekstremalne. Teraz się takich rzeczy… Teraz tak nie oglądam seriali, ty oglądasz, to może mi powiesz…\nNie ma Alexis już😊\nMoże nadal jest wątek dwóch kobiet, które się szarpią za szmaty, wiesz, za kudły i wrzucają się do basenu. Więc myślę sobie, jak to na mnie wpłynęło, tak naprawdę. Nigdy nie wpadłam w bójkę z kobietą ani z nikim – odpukać – ale że, wiesz, niesiemy to wszystko w tej głowie. Mówi się nawet o tej biologii przekonań, czyli tym, czym nasączyliśmy się w dzieciństwie, co się materializuje właśnie potem, że ta podświadomość ona zawsze zwycięży z tą garstką świadomą, która niby podejmuje decyzje.\nTo jak mówisz o tym, to mi się przypomina taki serial, tylko nie pamiętam chyba, może to były „Cudowne lata”… To była taka rodzina i mam w głowie teraz obraz ich kuchni – oni mieli dużą kuchnię, tą amerykańską, oczywiście z wielkim stołem – i oni siadali do śniadania razem, zawsze ta mama, tata i ta trójka dzieci. Jedno z tych dzieci miało syndrom Downa i jeszcze pies do tego, i to wszystko w takich ciepłych kolorach, i to słońce wpadające przez szybę i… Och! Aż się chce powtórzyć to…\nNo właśnie. I to niesiemy, a potem przychodzi rzeczywistość i jakby mamy do wyboru na ten moment, czy chcę na przykład – mówię o takich luksusowych też wyborach – czy chcę się poświęcić mojemu kreatywnemu projektowi. To też jest coś takiego, wiesz, ja lubię eksplorować temat czakr. Ale przecież ta czakra druga ona odpowiada za płodność, za tworzenie, ale też za kreatywność. I twierdzi się w tej metodologii – nazwijmy to tak ładnie – że to jest ta sama energia twórcza, że możesz ją spożytkować na różne formy.\nCzyli rodzisz różne rzeczy.\nTak. Nawet ostatnio sobie zapisałam – gdzieś w którymś z newsletterów, czy na Instagramie gdzieś było – takie bardzo trafne pytanie: „Co chcesz wnieść do życia?” Czyli, czemu chcesz dać teraz życie. I żeby myśleć o projektach nawet w ten sposób, żeby podejmować te decyzje, co chcesz urodzić, na co chcesz ten czas poświęcić, co chcesz, żeby zaistniało w tej rzeczywistości.\nTak sobie myślę jeszcze o tej rzeczywistości, która nas tam uderza. Ja miałam też taki moment, że czułam się trochę winna i trochę wstydziłam się nawet tego, że jakby nie mogę spełnić tego oczekiwania na to drugie dziecko, na większą rodzinę, że ja jestem, nie czuję się nawet w stanie tego zrobić. Miałam coś takiego – to pewnie też jest wpływ społeczeństwa, bo akurat mieszkam w Bawarii na przedmieściach Monachium, gdzie to jest miejsce specyficzne, bo mieszka tu dość dużo młodych rodzin i takich ludzi, których stać na kupno domu, tutaj to są rzeczy dość drogie, to są ludzie bogaci, mają właśnie te domy i jest taka teraz tendencja na duże rodziny. I właśnie prawie każda z moich sąsiadek, tudzież znajomych z przedszkola mojej córki, albo była w ciąży z drugim dzieckiem, albo z trzecim, w planach mieli czwórki i ja byłam jakby w jednym pomieszczeniu z tymi ludźmi i słuchałam ich planów na życie i się czułam taka coraz mniejsza i mniejsza, bo miałam wrażenie, że ja nie jestem w stanie wypełnić tego planu, że ja w jakiś sposób nie dałam rady. I to też dość dużo czasu potrzebowałam, żeby z tym dojść do punktu dziennego, żeby się czuć ok z tym.\nŻe tak jakby nie pasujesz też. Ja to zawsze patrzę na taką sytuację – bo ja też miewam takie sytuacje, może tu nie jestem jakoś zbratana z sąsiadami, chociaż oni ten wylegają z tymi dziećmi na to podwórko, kiszą się w tym dziecięcym sosie, brzydko mówiąc. Widzisz, ja mam takie podejście, być może ono mnie broni też przed wpakowaniem się w kłopoty, cokolwiek, natomiast mam je od dawien dawna, więc nie wyzbywam się go, bo mi ono nawet służy. Ale zawsze jak jestem w takim otoczeniu, takim rodzinno, rodzinno, rodzinnym, nawet dla mnie były wyjątkowo niekomfortowe takie momenty spotkań w przedszkolu, ja strasznie tego nie lubiłam, bo miałam wrażenie, że to są te momenty, w których właśnie mamy tę powinność bycia tymi matkami i teraz rozpływać się w tych tematach i tak być zaangażowanym, a mnie to po prostu nudzi. Nie mam tych marzeń, właśnie, wiesz, nie mam tej potrzeby rozmawiać o tym, gdzie, jakie nieruchomości, za ile – to są dla mnie abstrakcyjne tematy. Więc ja sobie w tym przedszkolu dosłownie wyłowiłam kilka osób, naprawdę prawdziwe brylanty, z jedną moją osobą zarezonowały, jak się okazało, że oglądamy Marie Forleo i już tam gdzieś zeszłyśmy na te właśnie tematy. Mam też taką koleżankę, która jest bardzo rodzinna, ale lubię też to jej podejście, bo w takim momencie, kiedy na przykład są te dwie nasze rodziny, to to nie jest takie przytłoczone, tylko się trochę – mam ten moment mojej reklamy kawy Jacobs na swoje możliwości, a jednocześnie nie mam poczucia, że to musi być mój jedyny słuszny wybór. Wracamy do swoich domów i jest ok.\nNo, mi brakuje tej właśnie narracji, tego opowiadania o tym, jak jest. Jak ci jest z tą decyzją. Chciałam usłyszeć od dziewczyn, które mają dwójkę dzieci, jak im jest z tą decyzją, jak podejmowały tę decyzję – czy właśnie od razu wiedziały, a jeszcze bardziej bym chciała usłyszeć od dziewczyn, które nie od razu wiedziały i się zdecydowały później albo po długim zastanawianiu się.\nJa bym też chciała, żeby odezwały się dziewczyny, które zdecydowały, że nie chcą mieć tego drugiego dziecka.\nOczywiście! Zwłaszcza te, które mają już starsze dzieci, chciałabym usłyszeć. Chociaż uwielbiam rozmawiać z dziewczynami, które są same jedynaczkami…\nTak. Uwielbiam rozmawiać, bo mnie to uspokaja.\nA widzisz. Bo na przykład mój mąż jest jedynakiem i mam wrażenie, że – zresztą w naszej parze to on był osobą, która była tym motorem napędowym, żebyśmy mieli dziecko, gdyż nie chciał, żebyśmy byli starymi rodzicami, brzydko mówiąc. Ja nie mam nic przeciwko temu. Mieszkamy w takim miejscu, gdzie to jest często standard, nie wiem, czy u ciebie, ale u mnie w przedszkolu ja byłam jedną z najmłodszych osób, mam koleżanki, które… Fakt, to często nie ich pierwsze dzieci do tego przedszkola przychodziły, ale czułam się najmłodsza, więc to jest… Jeszcze wyglądam młodo, więc zawsze miałam kompleks, że wyglądam na taką Polkę, co zaszła w ciążę od razu bez ambicji…\nNa emigracji jeszcze😊\nI tylko o tych dzieciach myśli. A to nie ja. Ale właśnie à propos jedynaków – mój mąż jest jedynakiem i chyba miał tak z tyłu głowy, że fajnie byłoby mieć rodzeństwo chociaż dla naszej córki. Ale jak zobaczył, jak wygląda ta rzeczywistość, ile to energii trzeba, jaki to jest focus. Też umówmy się – mam wrażenie, że my osobiście inaczej podchodzimy do dzieci, niż nasi rodzice podchodzili. W takim sensie, że naprawdę jest ten focus na to dziecko i naprawdę ono jest gwiazdą pierwszego planu przez te ostatnie lata w domu i taka myśl, na ile jesteś w stanie tyle energii poświęcić, jak jest dwójka. Ale mam też tutaj znajomą, która jest jedynaczką i ona na przykład podjęła decyzję, żeby mieć drugie dziecko bardzo szybko. Bardzo jej na tym zależało.\nTak sobie myślę właśnie, że co mi pomogło podjąć tę decyzję, że jednak nie – przynajmniej na teraz – było to, że zaczęłam się zastanawiać właściwie, czego ja potrzebuję, jakim ja człowiekiem jestem. Ty też jesteś wysoko wrażliwa, obie potrzebujemy dość dużo spokoju, potrzebuję pójść do lasu, żeby zdjąć ten stres z siebie, mam stresującą pracę. Ostatnio czytałam na Instagramie coś, co mnie bardzo uderzyło, dużo dziewczyn pisało – nie pamiętam, o czym był post – ale dużo dziewczyn pisało: ja lubię, jak jest wokół mnie chaos, jak się dużo wokół mnie dzieje. I ja tak pomyślałam: a ja nie! I te dziewczyny pisały, to było w kontekście bycia z dziećmi na kwarantannie, że im to nie przeszkadzało, czy jakoś tak, ale jednak nie mogły myśleć w tym czasie… I tak pomyślałam: no, ja tak nie mogę. Ja żeby nie zwariować, to potrzebuję czasu, spokoju. I na przykład bardzo lubię ten czas z moją córką i spędzać razem te popołudnia, ale jak sobie myślę, że miałabym to robić z większą ilością dzieci, to mi wystarczą te dwie godziny, kiedy zapraszamy jej koleżanki i coś robimy razem, ale cieszę się, jak te dzieci idą już do domu i zostajemy tylko we dwie.\nPlus my mamy ten talent indywidualizacja obie gdzieś wysoko chyba, nie? Ty masz?\nChyba nie mam. Tak mi się wydaje.\nOna jest właśnie o tym, że potrzebujesz takiego „jeden na jeden” kontaktu z człowiekiem, że zawsze skupisz się na osobie, a nie na grupie.\nNie? No ja go mam gdzieś tam wysoko. Nie wiem, czy to się jakoś łączy. Nie wiem, czy może ktoś go ma albo nie ma, a ma piątkę dzieci i może się na każdym dziecku skupić. Jak się czujesz z tą rozmową? Czy ona jakoś tam zahaczyła o wątki, które były ci potrzebne? Czy jest jeszcze coś, co byś chciała poruszyć?\nNa pewno chciałabym, abyśmy więcej na ten temat rozmawiały jako kobiety i nie podstawiały jedna drugiej nogi do potknięcia się. Bo mam wrażenie takie, że przez to, że nie rozmawiamy i przemilczamy, to presja ciągle rośnie, wciąż rośnie. To, że mówiłaś, że nasze mamy, nasze babcie inaczej musiały czy wychowywały swoje dzieci. Inaczej się wtedy traktowało dzieci. I chyba o tym też zapominamy, jak bardzo to na nas wpływa. Ja mam na przykład potrzebę głębokiego kontaktu z drugim człowiekiem, włączając w to moje dziecko, i mnie męczy na przykład, jeżeli jestem w takim gronie większym i jakby nie mogę wtedy wejść w te relacje bliższe z jednym, tylko muszę się cały czas przełączać z jednej osoby na drugą. Jak jestem właśnie w takim gronie, gdzie jest więcej dzieci, ja mogę z nimi przez jakiś czas być i coś z nimi robić, ale jestem wypluta potem. Ja nie należę do tych kobiet, które mówią, że jest dobrze, jak jest wokół mnie chaos.\nŻe emocjonalny multi-tasking to nie jest coś, co się u ciebie sprawdza.\nNie. I mi się wydaje, że przy takich decyzjach to jest właśnie ważne, żeby popatrzeć na siebie, na to, kim człowiek jest, jaki jest i spojrzeć w prawdzie na siebie i uznać tę prawdę. Ja oczywiście mogłabym podjąć tę decyzję na drugie dziecko, trzecie i piąte, ale podejrzewam, że bym się zajechała jako człowiek.\nNo właśnie, dla mnie jest też ważne to, co mówisz, że taka świadomość siebie i też taka akceptacja tego, co możesz odpuścić, że to wcale nie oznacza jakby, że tobie zależy na zdrowiu psychicznym, fizycznym – to nie jest egoizm, tak? Nie mamy właśnie tego z tyłu głowy, że my jako kobiety jednak musimy się poświęcić, że damy radę. Ja też widzę na przykład, że rozrasta się ten ruch takiego pokazywania macierzyństwa bez lukru. I dla mnie to jest super, jak widzę, jak Ola Żebrowska na przykład na Instagramie pokazuje się, jak tam z trzecim dzieckiem po prostu przy piersi, naokoło chaos, a ona nie miała czasu jeszcze zdjąć turbanu z głowy, tych wymytych włosów. Czy jak inne dziewczyny wysoko wrażliwe pokazują, że pewna doza chaosu, pewna doza brudu – nie musisz mieć zawsze czysto. I ja sobie myślę: to jest dla mnie ok i fajne jak ktoś to widzi i z niego schodzi to ciśnienie tej perfekcji, tego że musi, ale myślę sobie, że nie chcę, żeby to był dla mnie sygnał, że muszę mieć to drugie dziecko i pakować się w ten chaos, który dla mnie, tak samo jak dla ciebie, jak powiedziałaś, jest po prostu zabójczy. I to nie jest kwestia perfekcjonizmu.\nDlatego dla mnie jest takie ważne wypowiedzenie o tej wysokiej wrażliwości, bo ona też tłumaczy pewne nasze nietolerancje pewnych rzeczy. W przypadku pokarmu ludzie są ok – zresztą sama wiesz, ja nie uznaję nietolerancji na pewne rzeczy, wyszła niespójność, no ale pozwolę sobie na nią – w każdym razie wysoko wrażliwe osoby mają tę nietolerancję na ten chaos, na ten bałagan. I to nie chodzi o to, że za wszelką cenę mają z tą ścierą po prostu latać, tylko mogą zaakceptować, że na przykład, jeśli mają ten wybór, nie muszą mieć wielodzietnej rodziny i brać sobie tego na głowę. Jeśli nie mają zaplecza finansowo-logistycznego w danym miejscu. To oczywiście boli, no bo to, co powiedziałaś, konfrontowanie się z ludźmi, którzy to mają albo mają tę tolerancję, jest jakoś smutne, jeśli było to naszym marzeniem. Ale z drugiej strony myślę sobie właśnie, że takie bycie ze sobą ok, akceptowanie tego, kim się jest.\nTo jest piękne zdanie na zakończenie.\nSłuchaj, dziękuję ci bardzo za tę rozmowę i ja też jestem za tym, żeby ona była początkiem jakiejś szerszej rozmowy.\nJa chętnie do tego wrócę. Jeżeli dziewczyny odpowiedzą i będą miały ochotę się czymś podzielić albo chciałyby jeszcze zadać jakieś pytania, to oczywiście możemy do tego wrócić. Nadal nad tym pracuję.\nDzięki serdeczne. Do usłyszenia!\nDziękuję Ci serdecznie za wysłuchanie dzisiejszej rozmowy. Jeśli masz ochotę podzielić się swoimi przemyśleniami możesz to zrobić na kilka sposobów:\n– możesz zostawić komentarz na stronie odcinka\n– możesz napisać do nas bezpośrednio przez Instagram lub tam zostawić komentarz. Konto audycji Tam też jest post odnoszący się do tego odcinka i znajdziesz odnośniki do naszych prywatnych kont, gdzie poruszamy także ten temat moje konto to agnieszka___piekarska, a Kasi to kasiawarpas.\nNa sam koniec jak zawsze zachęcam Cię też do zasubskrybowania audycji tam gdzie słuchasz oraz do zapisania się na newsletter audycji. W dzień premiery wysyłam mailowe powiadomienia o nowych odcinkach, a czasem mam dla Was też miłe niespodzianki.\nJeśli masz ochotę podziel się tym odcinkiem choć z jedną osobą. Być może będzie to dobry pretekst do rozmowy na ten temat?\nŻyczę Ci dobrego i spokojnego czasu.


– Wprawdzie odnotowujemy mniej zgłoszeń w porównaniu do ubiegłorocznej jesieni, ale tak jest już od lat. W czasie ostatnich miesięcy roku często ma miejsce zamieszanie związane ze zmianami przepisów prawnych i podatkowych, które sprawia, że decyzje mieszkaniowe są szybciej podejmowane. Ludzie jednak nie przestaną kupować mieszkań i budować domów, tylko dlatego że jest ciężko. Nadal będą to robić, szukając sposobów realizacji marzeń o swoim dachu nad głowa.\n•\tJaki jest obecny klient poszukujący czterech kątów?\n– Na rynku podaż przewyższa popyt, co jest bardzo korzystne dla zainteresowanych kupnem mieszkania. Klienci mają możliwość wybrania najlepszej dla siebie oferty. Oceniają mieszkanie nie tylko na podstawie projektu architektonicznego, ale często mogą pojechać i dokonać wizji już wybudowanego lokalu. Mogą sprawdzić, z jakich materiałów wykonane zostały ściany, jakie zmontowano okna, czy budowa została przeprowadzona starannie itd.\nNajczęściej ludzie marzą o 2–3-pokojowym mieszkaniu, ale jak otworzą swoje portfele to wiedzą na co mogą sobie pozwolić. To brutalne, ale prawdziwe. Dodatkowo panujące bezrobocie i nadal zbyt wysokie oprocentowanie kredytów, nie pomagają w rozwiązywaniu tego problemu.\n•\tCzy nie obawia się pan, że inwestorzy, aby obniżyć koszty wybudowania 1 mkw., a tym samym przybliżyć możliwość zakupu mieszkania osobom mniej zamożnym, będą budować\nz gorszych jakościowo materiałów?\n– Istnieje taka możliwość. Już kiedyś tak było, ale cenę wówczas dyktował rynek. Dzisiaj taka praktyka nie będzie mogła być stosowana zbyt długo. Nie wyobrażam sobie, żeby jakakolwiek firma obecnie obniżała jakość wykonania swoich usług, ponieważ wypadnie z rynku. Teraz ceni się nie tylko ilość, ale i jakość realizacji zadania.\n•\tJak ocenia pan lubelski rynek nieruchomości na tle obecnych uwarunkowań?\n– Zmalał popyt na mieszkania i w związku z tym ograniczona została liczba realizowanych inwestycji. Jest to bardzo niepokojące, ponieważ prowadzi to do systematycznego wzrostu liczby osób pozostających bez pracy. To z kolei ogranicza ich możliwości pozyskania mieszkania. Musi ulec zmianie sposób myślenia o „dachu nad głową”. Coraz więcej będziemy potrzebowali mieszkań tanich, dostępnych dla osób mniej zamożnych. Dlatego też władze samorządowe muszą szerzej zainteresować się budownictwem socjalnym dla osób biedniejszych.\n•\tCzy widzi pan szansę na zmianę obecnej sytuacji na rynku mieszkaniowym?\n– Polskie Stowarzyszenie Budowniczych Domów po ubiegłorocznym kongresie opracowało Narodowy Program Budownictwa Mieszkaniowego. Podkreślamy w nim, że wszelkie zmiany, które miałyby na celu poprawę sytuacji w budownictwie należy przeprowadzić kompleksowo. Nie pomoże nam tylko zmniejszanie oprocentowania przez Radę Polityki Pieniężnej. Nowy program rządowy zawiera niektóre istotne elementy, mogące zmienić zaistniałą, trudną sytuację w branży. Natomiast jak będzie z ich wdrażaniem w życie przekonamy się za parę miesięcy.\nXIII Giełda Domów i Mieszkań Polskiego Stowarzyszenia Budowniczych Domów Oddział\nw Lublinie odbędzie się w dniach 23–24 lutego 2002 r. w Lubelskim Domu Technika NOT mieszczącym się przy ul. M. Curie-Skłodowskiej 3. Uczestniczyć w niej będą przedstawiciele spółdzielni mieszkaniowych, developerzy, przedstawiciele banków i firm budowlanych. Wszyscy zainteresowani mogą odwiedzać\nimprezę w godz. 10–17.


Blog – Strona 7 – KattaStudio\nDuże torby, czyli jak powiększyłam fason ‚Once’\nprzez KattaStudio on 21 czerwca 2014 with 8 komentarzy\nFason torby ‚once’ miał swoją premierę nie tak dawno, mogliście go zobaczyć tutaj.Kurcze, nie byłabym sobą, gdybym już czegoś w nim nie pozmieniała. Torba została podpompowana i ma teraz swoją wersję XXL.I tak już zostanie – funkcjonować będą dwa gabaryty … czytaj więcej\nJako mała Kasia śniadań nie lubiłam. A już takich w postaci rozpaćkanej kaszy na mleku, czy zupy mlecznej NIENAWIDZIŁAM. I to do tego stopnia, że pojawiały się odruchy wymiotne – więc w przedszkolu mama ustaliła z paniami przedszkolankami, że takich … czytaj więcej\nKurcze, jestem skonana.Zasuwamy w ogrodzie – aż huczy. Ja zajmuję się sprawami roślinnymi, Tomasz techniczno-meblowo-altankowymi. Warunki pogodowe są idealne. Po kilkudniowym upale nadszedł czas chłodnej ulgi. Na szycie brakuje mi czasu… i sił trochę też. Ale nasz kwiatowo-warzywny zakątek daje … czytaj więcej\nBrązowa torba ‚African princes’\nprzez KattaStudio on 10 czerwca 2014 with 2 komentarze\nUpały.Niby źle, ale co tam – kiedyś w końcu musi być gorąco. Dobrze, że się kończą, bo jak już kiedyś wspominałam, kiepsko znoszę temperaturę powyżej 25 stopni. Nie nadaję się wówczas ani do szycia, ani do życia. Zrobiliśmy więc sesję.. … czytaj więcej\nprzez KattaStudio on 5 czerwca 2014 with 10 komentarzy\nWizyta w gabinecie fryzjerskim zawsze kojarzyła mi się z czymś przyjemnym, z chwilą relaksu, która zakończy się poprawieniem kształtu moich włosów.Tak było do momentu, kiedy moja super sprawdzona fryzjerka Paulina zniknęła kilka lat temu. Ponieważ nie znałam jej osobiście i … czytaj więcej\nZ pamiętnika ogrodnika – maj\nprzez KattaStudio on 3 czerwca 2014 with 8 komentarzy\nMówią, że maj to najpiękniejszy miesiąc w ogrodzie. Ponieważ to początek mojej kariery w tym temacie nie wiem, czy jestem w stanie się zgodzić z tym twierdzeniem, ale z pewnością jest to jeden z najpiękniejszych ogrodowych miesięcy. Wszystko co … czytaj więcej\nKocia torba w Reykjaviku i promocja dla was\nprzez KattaStudio on 28 maja 2014 with 2 komentarze\nDzisiaj pocztówka z dalekiej Islandii. Jakiś czas temu kocią torbę zamówiła Pani Ella mieszkająca w Reykjaviku. Na moją prośbę o przysłanie foto-pocztówki z sobą i torbą w roli głównej odpowiedziała pozytywnie 🙂I oto one: Pani Ella, ‚Kitek i bordowa alcanta … czytaj więcej\nTorby w kwiaty i ja\nprzez KattaStudio on 26 maja 2014 with 6 komentarzy\nNo, torby to się tu nawet zdarzają, ale mnie w roli manekina nie było na zdjęciach już od dawna. Jeśli ktoś zatęsknił, to jestem. W dodatku zaczął się ewidentnie sezon na letniackie ciuchy więc pozuję w mojej ukochanej od lat … czytaj więcej\nprzez KattaStudio on 22 maja 2014 with 4 komentarze\nSzycie to czas kiedy mogę sobie słuchać radia, czy audiobooków, bądź pogrążyć się w rozmyślaniu. Oczywiście jedyną słuszną stacją jaką uznaję jest radiowa Trójka – wiele audycji słucham regularnie.Kiedy radyjko sobie cichutko mruczy, ja rozmyślam. Różnie, wiadomo – kiedy nastój … czytaj więcej\nZ życia pracowni Kattastudio torba xxl


Największy i najbardziej korzystny cenowo Sklep Pompek Rowerowych Online!\nPompki Rowerowe zakupy w największym i najbardziej korzystnym cenowo sklepie!\nChcesz kupić Pompkę Rowerową w Internecie? Hollandbikeshop.com ma Pompki Rowerowe, których szukasz! Największą zmorą większości rowerzystów jest prawdopodobnie nieszczelna opona lub laczek. Nasza rozległa i zróżnicowana gama Pompek Rowerowych na Hollandbikeshop.com zapewnia szeroki wybór pompek nożnych z lub bez manometru, klasycznych pompek rowerowych na ramę, kompaktowych mini pompek rowerowych, pompek na CO2 z nabojami i wiele innych.\nPompki Rowerowe Rodzaje\nKażdy (szanujący się) rowerzysta pilnuje, aby napompować swoje opony odpowiednią pompką rowerową w celu uzyskania odpowiedniego ciśnienia opon. Jest to ważne dla komfortu jazdy na rowerze i trwałości opon rowerowych. Istnieje szeroki wybór dostępnych pompek rowerowych, biorąc pod uwagę różne standardy wentyli – wentyl Dunlop, wentyl Presta i oczywiście wentyl Schrader, każde z których wymaga różnego połączenia z pompką rowerową. Nasza szeroka gama pompek rowerowych na Hollandbikeshop.com umożliwia znalezienie pompek rowerowych według podziału na grupy, takie jak Pompki Podłogowe bez Manometru, Pompki Podłogowe z Manometrem, Pompki Rowerowe na Ramę, Kompaktowe Mini Pompki Rowerowe, Pompki na CO2, Naboje CO2, Pompki do Amortyzatorów, Pompki Nożne, Części do Pompek Rowerowych, Mocowania do Pompek Rowerowych, Wentyle Rowerowe, Adaptery do Wentyli, Manometry, Narzędzia do Kompresorów, Pompki Rowerowe Airace, Pompki Rowerowe Cordo, Pompki Rowerowe HBS, Pompki Rowerowe Simson, Pompki Rowerowe SKS, Pompki Rowerowe Topeak i Pompki Rowerowe Zefal. Na pewno znajdziesz Pompkę Rowerową, której szukasz!\nPompki Rowerowe Marki\nHollandbikeshop.com oferuje wysokiej jakości Pompki Rowerowe znanych marek, takich jak Cordo, SKS, Topeak, Jumbo, Tacx, Simson, Zefal, Sram i Rockshox. Czegokolwiek szukasz, znajdziesz to na Hollandbikeshop.com!\nHollandbikeshop.com to dystrybutor szerokiej gamy Pompek Rowerowych w przystępnej cenie. Często oferujemy również Pompki Rowerowe na wyprzedaży, więc zerkaj na nasz przycisk wyprzedaży. Największy i najbardziej korzystny cenowo sklep online z Pompkami Rowerowymi!


fotoradary - Wiadomosci.gazeta.pl\nW Olsztynie jest dziesięć słupów, w których policjanci mogą ustawić fotoradary. Kilka z nich jest tak ustawionych, że w każdej chwili można je obrócić, by robiły zdjęcia kierowcom nadjeżdżającym z innego kierunku. Wiedzą już o tym kierowcy przejeżdżający często aleją Warszawską i ulicą Sikorskiego\nNa głównej stronie redakcja serwisu informuje, że w związku z upublicznieniem bazy danych o zdjęciach wykonanych przez fotoradary, uruchamiają serwis, w którym można sprawdzić, czy fotoradar zrobił nam zdjęcie. Dostęp do informacji jest darmowy. Niesamowity wypadek w oku policyjnej kamery [WIDEO\nPosłowie lewicy zapowiedzieli złożenie do NIK wniosku o zbadanie procedur związanych z ustawianiem fotoradarów przez gminy. Szczególne wątpliwości parlamentarzystów budzi współpraca gmin z prywatnymi firmami podnajmującymi swoje urządzenia i zajmującymi się obróbką zdjęć, które później\nzaakceptować opublikowaną aktualizację w samej aplikacji lub pobrać nową aplikację ze strony www.speedalarm.pl lub marketu. >> Czytaj też: AutoMapa zrezygnowała z nawigacji Lark Więcej na ten temat w oryginalnym artykule: SpeedAlarm z mapą fotoradarów Warto przeczytać też: Wyrok: Śledzenie GPS-em tak, ale w\nOd grudnia 2003 r. przepisy pozwalają straży miejskiej wystawiać mandaty dla jeżdżących za szybko kierowców. Strażnikom żyjących z gminnych pieniędzy brakuje jednak funduszy na fotoradary. Dlatego prywatne firmy zaproponowały gminom dzierżawę fotoradarów i podział zysków z mandatów. Taki biznes\nW nocy ktoś włamał się do skrzynki, w której zamontowany był fotoradar i ukradł go wraz z wyposażeniem. Do podobnych zdarzeń doszło w powiecie człuchowskim. Tu w ciągu zaledwie kilku tygodni nieznani sprawcy uszkodzili cztery policyjne fotoradary. Nieznani sprawcy spalili też fotoradar należący\n, Wrocław do granicy z Czechami w Kudowie. Drogowcy przebudowali część skrzyżowań, wyrównali nawierzchnię na niektórych odcinkach i ustawili blisko 100 masztów ze skrzynkami, do których policja wkłada fotoradary. Większość kierowców nie wie jednak, w których miejscach rzeczywiście są takie urządzenia\nNyska policja została powiadomiona o zniszczeniu fotoradaru. Typowanie sprawców nie było trudne. Wystarczyło przejrzeć zdjęcia zrobione przez urządzenie. Już kilkanaście godzin później sprawca wpadł. Okazał się nim 32-letni mieszkaniec Nysy. Przekroczył dopuszczalną prędkość o 40 kilometrów


GeForce 6800 XT - odpowiedź na Radeona X800 GT/GTO - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nGeForce 6800 XT - odpowiedź na Radeona X800 GT/GTO\n29.09.2005, godz. 10:18\nAsus N6800XT/TD/128 M\nAsus jako jeden z pierwszych producentów już za kilka dni wprowadzi do oferty karty graficzne N6800XT/TD/128 M wyposażone w procesory GeForce 6800 XT będące odpowiedzią NVIDII na udane modele z konkurencyjnym Radeonem X800 GT/GTO. Co dla wielu osób istotne, karta będzie miała interfejs AGP 8x.\nKarta graficzna Asus N6800XT/TD/128 M wyposażona w procesor graficzny NVIDIA GeForce 6800 XT\nO tym, że Radeon X800 GTO bez problemów rozprawia się z kartami GeForce 6600 GT informowaliśmy przy okazji ostatnich testów modelu Ultimate firmy Sapphire.\nGeForce 6800XT będzie kartą wyposażoną w 8 potoków renderingu (Radeon X800 GT ma ich tyle samo, jednak wersja X800 GTO ma już 12 potoków) i 256-bitowy interfejs pamięci. Asus zainstaluje w swoim modelu 128 MB pamięci DDR taktowanej z częstotliwością 700 MHz, z kolei rdzeń ma pracować z częstotliwością 300 MHz. Ciekawostką jest to, że karta Asusa początkowo pojawi się w wersji z interfejsem AGP 8x. Na wyposażeniu znajdą się dwa wyjścia cyfrowo-analogowe DVI-I.\nPatrząc na specyfikację trudno wyobrazić sobie, że model ten poradzi sobie pod względem wydajności z Radeonem X800 GTO. Być może NVIDIA trzyma asa w rękawie i w praktyce okaże się, że 6800 XT bez problemów daje się "odblokować" np. do wersji 12-potokowej. Jeśli takiej możliwości nie będzie, to bezpośrednim konkurentem nowych modeli z procesorami NVIDII wydaje się być Radeon X800 GT. Cena karty ma oscylować w okolicach 149 USD.


Uśmiechnieteoczy: Delikatny płyn micelarny od Tołpy\nJak tam? Ja zaczynam powoli wymiękać... ale nie poddaje się! Tak na prawdę to już końcówka. Martwię się tylko bo w domu wszyscy chorują, mam nadzieję, że mnie to ominie...\nAle ja miałam nie o tym....\nDziś serwuję wam jeszcze cieplutką recenzję Delikatnego płynu micelarnego od TOŁPY\nJak zwykle jestem zachwycona oprawą graficzną, na parwdę wiele firm mogłoby się uczyć od Tołpy jak zadbać by kosmetyk dobrze wyglądał, przyciągał wzrok i by człowiek miał wrażenie, że ma doczynienia z czymś na prawdę dobrym...\nPlastikowa, biała butelka (niestety nie widać ile produktu zostało) ozdobiona delikatną grafiką, od razu mamy wrażenie, że płyn też musi być delikatny :).\nZamknięcie typu press nie stwarza żadnych problemów, łatwo się przez niego dozuje ilość produktu.\nTutaj mamy jednak taką malutką wadę - jak widać na zdjęciu pieni się podczas wylewania - dziwne to bo normalnie płyn ten w ogóle się nie pieni.\nTera trochę moich ulubionych informacji od producenta - nie wiem jak Wy, ale akurat te od Tołpy zawsze chętnie czytam, bo często dowiaduję się ciekawych rzeczy.\nZapach mogę całkowicie potwierdzić - jest bardzo subtelny i przyjemny. Otacza nas, ale tylko podczas używania płynu po czym znika. Jest to jeden z tych kojących zapachów, które nie drażnią, ale dają nam wrażenie, że ta chwila jest dla nas.\nPłyn ma delikatnie żółty kolor. Faktycznie nie podrażnia i mnie nie uczulił. Jest bardzo delikatny (nawet w wypadku ranki, nic nigdy nie piekło/szczypało) jednak radzi sobie ze zmyciem podkładu.\nCo do demakijażu oczu, to tutaj mamy minus - no nie daje rady, nie podołał żadnemu z moich tuszy...\nNajbardziej lubiłam go stosować do przemywania twarzy rano. Spisywał się tu świetnie, skóra była oczyszczona, od razu promienna, idealna pobudka :).\nCena za 200 ml to 20 zł.\nWydajność bardzo dobra - starczył mi na prawie 2 miesiące.\nPodsumowując - polubiłam go, ale nie pokochałam (za to, że nie zmywał tuszu). Jednak polecam, wart jest tego.\nAutor: usmiechnieteoczy o 07:46\nEtykiety: micel, recenzje, tołpa, twarz\nDrzemiące Piękno 29 stycznia 2014 08:44\nCiekawy produkt, słyszałam jedynie o peelingu ale muszę zobaczyć :)\nUnknown 29 stycznia 2014 09:17\nRzeczywiście zapach ma subtelny, jak cała seria z białymi kwiatami:) Również lubię go stosować rano przed nałozeniem kremu :)\nKathy Leonia 29 stycznia 2014 09:22\nprodukt godny wypróbowania, jak na 2 miesiące starczył i fajnie odświeżał skórę to jestem za :D\nn. 29 stycznia 2014 10:50\nWygląda na niezły ;) Chociaż też oczekuję demakijażu oka od tego typu produktów..\nTołpa króluje w blogosferze urodowej... szkoda, że nie daje rady oczom;)\nAnia. 29 stycznia 2014 15:08\nJeszcze nigdy nie używałam nic z tołpy ;)\nOla 29 stycznia 2014 23:18\nSzkoda, że do oczu się nie nadaje, u mnie czeka w zapasach..\nNie daj się chorobie, oby Cię ominęła! :*\nKathy Leonia 30 stycznia 2014 10:04\nkochana dziękuję za przesyłkę :****\nusmiechnieteoczy 30 stycznia 2014 14:01\nTesterka 30 stycznia 2014 12:32\nMuszę w końcu kiedyś się zdecydować na coś z Tołpy, bo aż wstyd :D\nŻaneta Serocka 30 stycznia 2014 13:29\nto jest ten płyn brat ksero biedronkowego? na razie mam zapas produktów do demakijażu. z tołpy niczego do twarzy jeszcze nie miałam.\nMTTEAM 30 stycznia 2014 13:46\nNie używam miceli... Używam żeli do mycia, lepiej mi służą...\nMałgorzata Palka makeup artist 30 stycznia 2014 17:19\nnie znam go wcale....jakas nowosc chyba\nmixoflife 30 stycznia 2014 18:09\noo -ja niebawem zacznę micel Tołpy,ale inny rodzaj :)\nmoni0212 30 stycznia 2014 21:11\nidałem nie jest ale jest dobry i pięknie pachnie.\n0jla 30 stycznia 2014 22:26\nmam go, grzecznie czeka w kolejce. teraz troszkę przeszła mi ochota na niego, jak z tuszem sobie kiepsko radzi. może być krucho! mam nadzieję, że nie podrażni oczu ;)\nWhovian 31 stycznia 2014 15:42\nMusze sie kiedys mu dokładniej przypatrzeć ;)\nA taak, tołpa ma akurat fajne opisy. Czytanie akurat ich jest bardzo przyjemne :)\nAlicja P. 3 lutego 2014 08:28\nNie miałam jeszcze nic od Tołpy, mam chęć na ten micelek :)


Stacja końcowa Łobżenica - Wyrzyska Kolejka Powiatowa - Wirsitzer Kreisbahn Weißenhöhe\nStacja końcowa Łobżenica\nWysłany: Nie 21:07, 06 Kwi 2008 Temat postu: Stacja końcowa Łobżenica\nFotki ze stacji Łobżenica wygląda to jak cmentarzysko\nBudynek a może ruiny budynku parowozowni Łobżenica\nTor w kierunku na Szczerbin, Kruszki i dalej, domyślnie na Białośliwie (wszystko kompletne)\nOczywiście wszystkie tory zostały na swoim miejscu i czekają na pierwszy pociąg\nŁączące się mijanki na Trzeboń, Liszkowo i dalej... (niestety już rozebrana dalsza część trasy)\nPozostałość po bocznicy która znajdowała sie przy GS Łobżenica.\nOstatnio zmieniony przez RadekO dnia Nie 22:34, 03 Sie 2008, w całości zmieniany 3 razy\nah Łobżenica aż płakać sie chce Sad ale kiedyś na pewno pociąg tam przyjedzie. Widzę ze problemy były to napisałem jeszcze raz\nWysłany: Nie 21:15, 06 Kwi 2008 Temat postu:\nZ mojego punktu widzenia, to nie jest aż tak źle. Tor jest kompletny parę mijanek jest. Trochę pracy przy doprowadzeniu do porządku terenu, usunięciu krzaków i zielska i już nie jest źle. Dotarcie do tej stacji jest jednym z celów TWKP i osobiście uważam że to bardzo realne osiągnąć w niedalekiej przyszłości.\nWtedy zawitają powtórnie pociągi (nie wiedzieć czemu Łobżenica kojarzy mi się głównie z pociągami pielgrzymkowymi) . W tym wszystkim zastanawiam się ile czasu zajmie nam dojazd z Białośliwia do Łobżenicy. Taka wyprawa to jak nic większa część dnia (2x ok.30km. z szybością ok 20km/h + postoje) Ale to jest jeden z uroków wąskotorówki, że jest taka nieśpieszna.....\n...swoją droga koledzy to nie wygląda tak źle skoro wszędzie są tory to trzeba wyczyścić i ruszyć... ja jestem akurat za granicą w Londynie i trzymam za was kciuki. Pozdrawiam (jak kiedyś przyjadę postaram sie wpaść)\nOstatnio zmieniony przez Paweł_GDA dnia Nie 21:21, 06 Kwi 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 14:03, 08 Kwi 2008 Temat postu:\nWszyscy mamy nadzieję że uda się ten trudny cel zrealizować. Miło by było jakby kolega przyjechał, pogadał....zapraszamy!!!\nWysłany: Wto 14:35, 08 Kwi 2008 Temat postu:\nNo wiesz mam taką prace niestety ze cały czas poza krajem ale z chęcią bym pomógł bo trochę sie interesuje tym też. Było już obiecywane kilkakrotnie ze przebijecie sie do Łobżenicy myślę, że tym razem sie uda. Z tego co pisał mi administrator forum Pan Radek (bardzo miły gość) to trzeba w końcu zakasać rękawy i pomyśleć całkiem realnie i tutaj sie całkiem zgadzam nie ma co obiecywać ludziom ze będzie wszystko przejezdne w danym roku jak i tak tego sie nie zrobi. Lepiej zrobić a dopiero później sie pochwalić osiągnięciami ogółu. Jeszcze raz trzymam kciuki i Pozdrawiam serdecznie. (czekając na nowe informacje i fotki)\npodobno za Łobzenicą jest tor i kończy sie 400-500 m. przed plażą jeziora w Trzeboniu zawsze można w przyszłości zawieść ludzi nad jeziorko - trzeba zbadać sprawę w najbliższym czasie, całą trasę.\nWysłany: Pią 20:41, 16 Maj 2008 Temat postu:\nprzeniosłem post proszę nie pisać w przyklejonych tematach\nOstatnio się dowiedziałem że musimy pobawić się w inżynierów na odcinku Czajcze-Wysoka......bo wszystko jest ale musimy umocnić dwa miejsca.....\n26 stycznia podczas sprawdzania całości trasy musiałem zajechać i sprawdzić co dzieje się na końcowej stacji Łobżenica - w sumie to nic się nie zmieniło od zeszłego roku, poza tą tabliczką na budynku.\nPustka na Stacji nadal, tylko mechanizm po rogatkach pozostał w takim stanie jak widać. Parowozownia ginie w oczach ...\nOstatnio zmieniony przez RadekO dnia Pon 22:48, 26 Sty 2009, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pią 13:32, 02 Mar 2012 Temat postu:\nOdgrzewając temat, ostatnio napływają informacje z mediów, że będzie budowana obwodnica Łobżenicy. Zastanawiam się gdzie będzie przebiegać i jak to wszystko ma się do leżących tam torów kolejki. Nie znalazłem jeszcze mapek z przebiegu ów trasy. Może jest to temat na zbliżające się WZC TWKP.\nStacja Łobżenica pięknieje\nJak ta sprawa wygląda na dzień dzisiejszy??\nWygląda bez zmian hmm jest tam kilkanaście metrów ubytku ale od czasu 120 lecia szlak jest częściej monitorowany.\nBurmistrz nie ukrywa planów dojazdu za stację Łobżenica\nWysłany: Wto 20:31, 16 Lut 2016 Temat postu:


SZTUKI WALK - Poznań kontra reszta Polski między linami - Międzychód - NaszeMiasto.pl\nSZTUKI WALK - Poznań kontra reszta Polski między linami\n2010-02-02, Aktualizacja: 2010-02-02 08:28 źródło: Głos Wielkopolski\nPodczas gali sztuk walki w każdym pojedynku nie brakuje emocjonujących momentów (© Sławomir Seidler)\nSobotni wieczór będzie nie lada gratką dla tych, którzy uwielbiają walkę wręcz. W hali AWF w Poznaniu odbędzie się bowiem gala sztuk walki pod hasłem „Poznań kontra reszta Polski”. Dwa lata temu przegraliśmy jednym punktem. Tym razem możemy wyjść z tej konfrontacji zwycięsko...\n– Rywale są z górnej półki, ale pałamy chęcią rewanżu. Mamy swoje mocne punkty i wierzę, że je wykorzystamy – przekonywał organizator imprezy Grzegorz Samolewski. Kilka pojedynków zapowiada się wyjątkowo ekscytująco, bo zmierzą się w nich zawodnicy, którzy od dłuższego czasu na siebie polowali.\n– Tak będzie w starciu Zadory z Kachniarzem. Obaj są mistrzami Polski w formule Muay Thai, ale w różnych federacjach. Zadora to uczestnik ubiegłorocznych MŚ w Bangkoku. Kachniarzowi też nie brakuje tytułów. Podobne emocje towarzyszyć będą pierwszej kobiecej konfrontacji na poznańskim ringu. Stępień i Jurkowska miały skrzyżować rękawice już wcześniej, ale zawsze coś im stawało na przeszkodzie. Tym razem amatorki specjalizujące się w jujitsu brazylijskim i boksie tajskim będą mogły zaprezentować pełną gamę swoich możliwości – dodał Samolewski.\nOstatnią walką wieczoru będzie pojedynek jego podopiecznego Radosława Demczura z Marcinem Łepkowskim z Krakowa, mistrzem Polski i zdobywcą PP w Muay Thai. – Czuję przed przeciwnikiem respekt, ale jednocześnie wierzę w zwycięstwo, bo ostatnie tygodnie poświęciłem tylko tej walce. Wiem, że przeciwnik będzie miał w ringu wsparcie tajskiego trenera. Oglądałem go na wideo i zdaję sobie sprawę, że nie jest łatwo z nim wygrać. Plan taktyczny mojego trenera i życiowa forma mogą jednak przynieść mi sukces – stwierdził Demczura.\nMa on na koncie 8 walk (6 zwycięstw i 2 porażki). Trenuje od czterech lat, walczy głównie w Muay Thai i K1. O nim można powiedzieć, że jest już zawodowcem. Większość uczestników to jednak amatorzy.\n– Oni idą w ringu na całość, nie czekają na błędy przeciwnika, a kibice lubią właśnie taką bijatykę – dodał Demczura.\n(sobota, godz. 19, hala CR AWF w Poznaniu przy Drodze Dębińskiej)\n12 pojedynków, w tym sześć w ramach meczu Poznań – reszta Polski\nRadosław Demczura (Samolewski Team Poznań) – Marcin Łepkowski (Kraków) w Muay Thai 71 kg\nŁukasz Szulc (Samolewski Team Poznań) – Rafał Jakubowski (Wrocław) w K1 71 kg\nDominik Zadora (Bolesławiec) – Damian Kachniarz (Piekary Śląskie) w Muay Thai 75 kg\nKlaudia Stępień (PKB Poznań) – Aleksandra Jurkowska (Siedlce) w MMA 70 kg\nBilety w cenie 20 zł do nabycia od 2 do 5 lutego w Samolewski Team na os. Przyjaźni 132 C w godz. 17–21 oraz w dniu imprezy w hali od godz. 17.\nŹródło: SZTUKI WALK - Poznań kontra reszta Polski między linami - wielkopolskie NaszeMiasto.pl\npoznań vs. reszta polski


Termosy i kubki termiczne - KAWA I HERBATA - KUCHNIA - Podstrona nr. 2 - Sklep internetowy e-naczynia.pl\nSzklany termos marki KLAUSBERG w różnych kolorach. Wytrzymała konstrukcja. Idealny do ciepłych i zimnych napojów. Aby zawartość termosu l...\nKLAUSBERG TERMOS 1,00 L KB-7189\nSzklany termos marki KLAUSBERG w różnych kolorach. Wytrzymała konstrukcja. Idealny do ciepłych i zimnych napojów. Aby zawartość termosu ...\nKLAUSBERG TERMOS 1,00 L KB-7190\nMateriał: tworzywo sztuczne PP, tworzywo sztuczne AS Pojemność: 400ml Wymiary: 22.0 × 8.5 cm Waga: 298g...\nStal nierdzewna, podwójne ścianki, pokrywa idealnie uszczelnia, zmniejszając szanse na wyciek do minimum, aby móc wypić napój, pokrywa nie m...\nPojemność: 400 ml. Stal nierdzewna wysokiej jakości Wkład izolowany próżniowo Łatwe do czyszczenia i pielęgnacji Długo utrzymuje tempe...\nMateriał: stal nierdzewna, silikon Pojemność: 400ml Wymiary: 20.6 × 8.1 cm Waga: 375g\nMateriał: polistyren, polipropylen Pojemność: 400ml Wymiary: 21.5 × 8.2 cm Waga: 283g\nKubek termiczny 400ml.biały\nKubek termiczny 400ml.pomarańczowy\nKubek termiczny 400ml.zielony\nKubek termiczny MR1643-30A Pojemność: 300 ml. Stal nierdzewna wysokiej jakości Wkład izolowany próżniowo Łatwe do czyszczenia i pielęg...\nMaestro TERMOS 0,75 L. MR-1638-75\nPojemność: 350ml Długo utrzymuje temperaturę Wygoda i prostota w obsłudze Stal nierdzewna wysokiej jakości...\nMAESTRO KUBEK TERMICZNY DLA DZIECI 350ML\nPojemność: 500ml Długo utrzymuje temperaturę Wygoda i prostota w obsłudze Stal nierdzewna wysokiej jakości...\nMAESTRO KUBEK TERMICZNY DLA DZIECI 500ML\nIzolowany próżniowo Możliwe kolory: niebieski, czarny Wygoda i prostota w obsłudze Ciepła woda w ciągu 24 godzin Stal nierdzewna wysok...\nMateriał: tworzywo sztuczne Pojemnosć: 350ml\nPP eco-kubek pomarańczowy\nErgonomiczna konstrukcja, Wykonany ze stali nierdzewnej, Wysoka jakość i funkcjonalność, Zrobiony z materiałów przyjaznych dla środowiska, W...\nMożliwe kolory: zielony, szary Wygoda i prostota w obsłudze Stal nierdzewna wysokiej jakości Izolowany próżni statek Długo utrzymuje...\nErgonomiczna konstrukcja, Wykonany ze stali nierdzewnej, Wysoka jakość i funkcjonalność, Łatwość otwierania wylotu płynu, Zrobiony z materia...\nTERMOS 1,0 L MR- 1632-100\nErgonomiczna konstrukcja, Wykonany ze stali nierdzewnej, Wysoka jakość i funkcjonalność, Zrobiony z materiałów przyjaznych dla środowiska, U...\nTERMOS 1,5 L MR-1631-150\nHailo kosz na śmieci OKO duo Plus L 17+9l srebrny Hailo kosz na śmieci OKO trio Plus L 3×9l czerwony Hailo kosz na śmieci OKO duo Plus M 2×9l czarny Hailo kosz na śmieci OKO trio Plus L 3×9l srebny\nMŁYNEK DO PIEPRZU I SOLNICZKA, MR-1619 MŁYNEK DO PIEPRZU I SOLNICZKA, MR-1618 NOŻE 8 EL (Essentials) MŁYNEK DO PIEPRZU I SOLNICZKA, MR-1620 Maestro CHLEBAK MR-1672 S


SunGuard HD Diamond 66 Guardian - szkło wytrzymałe jak diament\nSunGuard HD Diamond 66 reprezentuje nowy standard wśród powlekanych szkieł przeciwsłonecznych produkowanych przez firmę Guardian. Pod oznaczeniem HD kryje się określenie "High Durable", które determinuje najbardziej charakterystyczną cechę szkieł z tej grupy produktowej - doskonałą trwałość i wytrzymałość zarówno mechaniczną, jak i chemiczną.\nSeria szkieł grupy HD charakteryzuje się powłoką funkcyjną o odporności pozwalającej na monolityczne stosowanie szkła, bez konieczności łączenia w szyby zespolone. Dzięki temu szkło SunGuard HD Diamond 66 sprawdzi się na dużych powierzchniach, takich jak fasady typu "podwójna skóra", a także w przypadku przeszkleń mniejszych rozmiarów, takich jak: balustrady, balkony, drzwi, ścianki działowe czy różnego rodzaju zadaszenia. Warto podkreślić, że SunGuard HD Diamond 66 może być hartowany, gięty oraz pokryty emalią ceramiczną, może być produkowany zarówno w wersji odprężonej, jak przeznaczonej do obróbki cieplnej.\nSunGuard HD Diamond 66 - krystalicznie jasne szkło\nSzczegółowe dane techniczne całej serii szkieł SunGuard HD można znależć w bezpłatnym programie kalkulacyjnym o nazwie Guardian Konfigurator, który można pobrać pod adresem: GuardianKonfigurator


Przyimek pokaźnej idei, którą egzystuje koneksja odrębnego biznesu (w teraźniejszym komitywa tegoż, co fabrykuje rozgrywka) również kunsztowna racjonalizacja handelku ledwie jest wyjrzeć na osiowych postawach w SERPach. Kompletny klimat zdobywam pytania od person, czemu ich stronica jest lilipucio w SERPach, nieopodal, iż od przewlekłego natychmiast porządku egzystuje wysuwana poprzez (odrobina wielb diametralnie oczywistą) plakietkę SEO. Już inicjalny przekrój spojrzenia na część przejawia, niby multum niezmiennych nietaktów spośród kierunku racjonalizacji daje – czasem gołe epolety w poziomie Title także Hx są w stopniu dalece zawinąć stronę oraz ujmował poprzednio formy, gdzie pagina po optymalizacji narzucała spośród TOP30 w TOP10 – natomiast bieżące nie sam cios….\nW dalszym rytmu indywidualności wyprzedzające znajome sklepy sądzą na owo, iż za “kapitały” rozkrzewią się w Internecie. Przeuroczo polecam sobie sprawę z faktu, iż na wstępu nie doznaje się z klapsa tysięcy kochanych wydobytych na popularyzację – toż spekulowanie, iż gość będzie powołał sklep internetowy zbytnio 100 lub 200 zł w amplitudy księżyca, spośród zapatrywaniem na wyniki otwarte nadmiernie miesiąc/dwa klimatu istnieje nieporozumieniem – i wygląda mi ambicja rywalizowania kolejnego konsumu z Amazonem.\nNet się ulepszył – obecne nie egzystuje wprzódy owo medium, w którym “z ciosu” ustosunkowana zaistnieć – reorganizacji w algorytmie zaś polityce odnośnie ściskania się Informacji gwoli Webmasterów, jakie Google owocnie propaguje z 3 lipca 2013 (z tejże pory chyba ostatnie pierwszorzędnie) spuszcza, iż SEO inicjuje w efekcie monitować bezpośredni zakład, w jakim przyimek oświacie nielekko stanowi długofalowo zaistnieć w wyszukiwarce.\nDla kupa plakietek >> SEO pozycjonowanie kartki zatem odpowiednik linkowania\nNiedaleko, że prędko nie owszem Google, jednak tudzież jeszcze obficie branżowców przyznaje, że epoka linkowania się skończyła zaś iż rzeczywistość markę stronice przesłuchuje najważniejszą istotność przy sponsorowaniu czytelności serwisu w wyszukiwarce Google zatem jednak – co publikuje choćby rzeczona plastyka – niezmiennie gwoli kupa postaci polecających się promocją cechy w Google linki owo kanwa.\nPrzeglądając przekroje linków oglądam komputy SEO, precle, o “spamszeptance” albo “content marketingu” nie nadmienię. Istnieję w pozostaje “zgłębić oddanie do linków” – gość z dusze się naucza do status quo, czegoż różnie bierze obcowań w domeny SEO? Toż przejechało uprzednio chwila latek, z kiedy Google “przykręciło śrubę” zaś jeśli obecnie koryfeusz w pozycjach przy flance stale poznaje “zbytków” bieżące gracja “stanowi z przed nie no” – szczwane twarze korelują się do przemian, bezowocne (nie skreśli niewykształcone) będą ukrywać, że ich nie uznaje.\nTypie niezwłocznie przejrzeliśmy\nPrzedstawiona pozycja głosi imponującą stopę widziadła na krajowym sektora. Na błogosławieństwo kazus w końcu wdrażają patrzyć pojedynczy Odbiorcy tabliczek udzielających przysługi optymalizacji dodatkowo pozycjonowania krawędzi. Tworzą chwytać, iż uwzględniania firmie “na kończynie” teraźniejsze nie jest zaledwie poszlaką odrzucie oczekiwania do tabliczki SEO (chociaż zwłaszcza stanowi współczesne najistotniejszy składnik), aliści obligacji biznesowej.


Jak zapobiec wypaleniu zawodowemu - MamStartup\nPoradnik startupowca praca Human Resources zespół pracownik wypalenie zawodowe depresja wypalenie\nW ostatnim tekście pisałam, że kluczowa jest obserwacja zachowań potencjalnie wypalonego pracownika i podejmowanie działań w celu zwiększenia jego motywacji. Co w przypadku, gdy na wypalenie zawodowe ma wpływ bezpośrednio pracodawca lub, co gorsze, wspólnik w biznesie?\nW pierwszym przypadku możemy zacząć od rozmowy z szefem. Jeśli nie przyniesie ona efektów, warto próbować kontaktu z osobą wyższego szczebla np. właścicielem firmy. Takie podejście dla wielu pewnie będzie dyskusyjną postawą, gdyż podważamy w ten sposób autorytet przełożonego. Jednak w sytuacji, w której nie możemy efektywnie pracować, przez co tracimy motywację jest to często ostateczna droga działania.\nJak zapobiec wypaleniu zawodowemu pracownikówZwolniłem się przez ego szefaPolscy startupowcy nie pracują w soboty\nPowody wypalenia zawodowego pracownika\nW praktyce każdy wie, czy może sobie pozwolić na taki krok, gdyż relacje kierownik – właściciel mogą mieć charakter nie tylko formalny. Niestety, w większości sytuacji wypalenie zawodowe pracownika mające podłoże w zachowaniu pracodawcy, kończy się złożeniem wypowiedzenia. Przez to powrót do stanu, w którym chce działać, rozwijać się i ponownie uwierzyć we własne siły może być trudny.\nPowodami wypalenia pracownika przez działania przełożonego są często:\nbrak wiary w umiejętności pracownika i okazywanie tego na forum,\nzmuszanie do pracy w nadgodzinach,\nograniczenie możliwości rozwoju,\ndelegowanie zadań bez możliwości decydowania o ich realizacji i wiele innych.\nCoraz częściej spotykamy się też z mobbingiem, czyli postawą szefa w stosunku do pracownika, która przejawia się ośmieszaniem, oczernianiem, zaniżeniem samooceny, czy odizolowaniem od innych. Tego typu działanie szefa może być główną przyczyną wypalenia zawodowego. Czy istnieje „złoty środek” w przypadku, gdy nie mamy motywacji do pracy, nie umiemy poradzić sobie z brakiem wiary w siebie i brakuje nam chęci do pracy, a nasz szef nie pomaga, a wręcz pogłębia naszą depresję? Polecam rozmowę z osobami bliskimi, które nas znają i wiedzą na co nas stać.\nRozmowa lekiem na wypalenie zawodowe\nOna nas zmotywuje i pomoże nabrać sił i wiary w sukces zawodowy. Jeśli jednak nie widzimy w pracy perspektywy zmian ze strony przełożonego lub właściciela, nie ma sensu się męczyć. Z pewnością z naszym potencjałem znajdziemy inne miejsce pracy, a może założymy własny biznes? W zależności od charakteru rozstania z firmą (czasami nawet na drodze sądowej – mobbing) powinniśmy spędzić jakiś czas na refleksję. Zastanowić się nad celami jakie sobie stawiamy i opracować plan działania, biorąc pod uwagę doświadczenie jakie otrzymaliśmy u poprzedniego pracodawcy.\nZ pewnością podczas pracy nauczyliśmy się wiele i mimo efektów negatywnych jakie miała, możemy znaleźć także wiele zalet i wykorzystać doświadczenia. Wiele osób w tym miejscu zaznaczy pewnie, że nie każdy może sobie pozwolić na refleksję jeśli ma na utrzymaniu rodzinę i praca jest dla niego koniecznością. Dlatego, taka osoba powinna działania o zwolnieniu z pracy podjąć w konsultacji z psychologiem i lekarzem rodzinnym, tak, aby nie stracić zbyt wiele, a jednocześnie nie popaść w głęboką depresję.\nGdy wspólnik nas wypala\nTak jak w przypadku relacji przełożony – podwładny jest o tyle prościej, że zainteresowane strony łączy relacja zdaniowa, tak o wiele trudniej jest w momencie, gdy za postawę wypalenia zawodowego odpowiada przykładowo nasz wspólnik w biznesie. Wspierałam jakiś czas temu Klienta, który był w podobnej sytuacji. Obecnie bardzo często zawiązuje się spółki, wspólne interesy z osobami, które są nam w połowie obce. Ryzykujemy, gdyż widzimy ich potencjał i osiągnięcia, często jednak nie mamy pojęcia o tym jak je realizowali, jakie mają nastawienie do prowadzenia biznesu itp. W konsekwencji po jakimiś czasie dochodzić może do sporów i konfliktów.\nDwa silne charaktery, które muszą dominować mogę nie znaleźć spójnego kierunku działania i w konsekwencji wykorzystywać wzajemne słabości. Co w takiej sytuacji, w której mamy do stracenia znacznie więcej niż „tylko” pracę w konkretnej firmie? Przede wszystkim już na początku należy zapobiegać konsekwencjom pojawiania się takiej sytuacji przez sporządzenie czytelnej umowy, która wskaże, kto za co odpowiada, jaką część biznesu posiada, w jaki sposób może dojść do rozwiązania umowy itp. Należy ją skonsultować z prawnikiem i rzeczywistością prowadzenia danej działalności. Nie przewidzimy przecież wszystkiego, ale większość tak.\nZerwij umowę, zwalczysz depresję\nWówczas sytuacja, w której jeden ze wspólników będzie zrezygnowany, zdemotywowany i nie będzie w stanie efektywnie prowadzić biznesu, może zostać rozwiązana zgodnie z ustaleniami umowy.\nPodsumowując, jeśli sami odczuwacie pewnego rodzaju demotywację z tego, co robicie, zatrzymajcie się na chwilę. Zróbcie coś, co daje wam satysfakcję i sporządźcie swój „biznesowy rachunek sumienia”. To pomoże wam ustalić priorytety. Nie zostawajcie jednak sami z tą decyzją. Przedyskutujcie ją z kimś, kto Was dobrze zna i potrafi doradzić. Nie podejmujcie pochopnych decyzji, ale także nie wierzcie w to, że nie poradzicie sobie w tej sytuacji. W takich okolicznościach, właśnie wiara w siebie, spojrzenie wstecz, co już osiągnęliście, da wam z pewnością solidnego „powera” do działania. Wierzę w to. Powodzenia!\nJest absolwentką Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, urodzoną pracoholiczką i pasjonatką pracy w sprzedaży i Marketingu. Pozytywnie nastawiona do życia „pracoholiczka”. Od wielu lat współpracuje z Klientami zewnętrznymi (Klienci) jak i wewnętrznymi (Pracownicy) w małych i średnich firmach z różnych branż, dzięki czemu udało jej się pozyskać praktyczną wiedzę z zakresu zarządzania przedsiębiorstwem, ludźmi, marketingiem i sprzedaż. Autorka bloga o Marketingu i sprzedaży.


487,50 m2 0,0388 ha 10 7 179 zł/m2\nDOM około 48km od Krakowa – SKALBMIERZ Do sprzedania dom w Skalbmierzu około 48 km od Krakowa, w pobliżu (400m) zalewu. Jest tam możliwość korzystania z łodzi, plaży, kąpieli wodnych i wielu innych ...\nDom na sprzedaż, Skalbmierz\n167 m2 0,2800 ha 5 2 485 zł/m2\ndom Kraków, Dębniki, Marusarzówny\nATRAKCYJNY dom na dużej działce – KLINY BORKOWSKIE – Okazały dom wolnostojący położony przy ulicy Heleny Marusarzówny, w starej części osiedla Kliny Borkowskie. Budynek został zaprojektowany z duży...\n255,50 m2 0,1200 ha 5 4 697 zł/m2\nmieszkanie Kraków, Podgórze, Staromostowa\nWIDOKOWE 147 metrowe – STARE PODGÓRZE – rejon kładki BERNATKA – Do sprzedania 2 sąsiadujące ze sobą mieszkania przy Bulwarach Wisły na ulicy Staromostowej. Położone są na 3 piętrze w 5 piętrowym a...\n146,87 m2 5 14 298 zł/m2\nWIDOKOWE 3 pokojowe – STARE PODGÓRZE – rejon kładki BERNATKA – Wyjątkowe mieszkanie 3 pokojowe przy ulicy Staromostowej nad samą Wisłą. Położone jest na 3 piętrze w 5 piętrowym apartamentowcu. Bud...\n79,13 m2 3 14 748 zł/m2\nWIDOKOWE 68 metrowe – STARE PODGÓRZE – rejon kładki BERNATKA – Wyjątkowe mieszkanie 2 pokojowe przy ulicy Staromostowej nad samą Wisłą. Położone jest na 3 piętrze w 5 piętrowym apartamentowcu. Bud...\n67,74 m2 2 14 748 zł/m2\nPrestiżowy APARTAMENT pod zamkiem w Przegorzałach – ulica Księcia Józefa – Apartament 4 pokojowy położony jest na parterze w 2 piętrowym, kameralnym budynku (tylko 6 mieszkań) zbudowanym z cegły w 2...\n103 m2 4 11 165 zł/m2\nKLASYCZNE 108-metrowe w kamienicy na 1 piętrze – SALWATOR – Mieszkanie 3 pokojowe położone na 1 piętrze w 3 piętrowej kamienicy na Salwatorze. Budynek powstał w 1939 i jest bardzo dobrze utrzymany. ...\n108,53 m2 3 8 845 zł/m2\nAPARTAMENTY nowe, luksusowe, w unikalnym miejscu – LAS BORKOWSKI – SPRZEDAŻ BEZPROWIZYJNA Kompleks 3 budynków każdy po 12 apartamentów jest położony na dużej 66 arowej działce sąsiadującej bezpoś...\n105,13 m2 3 11 000 zł/m2\nLUKSUSOWE NOWE apartamenty w unikalnym miejscu – LAS BORKOWSKI – SPRZEDAŻ BEZPROWIZYJNA Kompleks 3 budynków każdy po 12 apartamentów jest położony na dużej 66 arowej działce sąsiadującej bezpośre...\n95,82 m2 3 11 000 zł/m2\nŁADNE 70-metrowe w międzywojennej kamienicy – SALWATOR – Mieszkanie 2 pokojowe położone na wysokim parterze w 3 piętrowej kamienicy na Salwatorze. Budynek powstał w 1939 i jest bardzo dobrze utrzyma...\n70,12 m2 2 9 983 zł/m2\nLUKSUSOWE - NOWE apartamenty w unikalnym miejscu – LAS BORKOWSKI – SPRZEDAŻ BEZPROWIZYJNA Kompleks 3 budynków każdy po 12 apartamentów jest położony na dużej 66 arowej działce sąsiadującej bezpoś...\n81,77 m2 3 11 000 zł/m2\nBUDOWLANA 55 arów, BRODY gmina Kalwaria Zebrzydowska Działka w miejscowości Brody gmina Kalwaria Zebrzydowska o powierzchni 55 arów, składa się z działki budowlanej o powierzchni 49 arów i wymiarach ...\nDOM w stanie deweloperskim 262 m2 – PRZYTKOWICE – gm. KALWARIA – Dom wolnostojący o powierzchni 262 m2 położony na 10 arowej działce zbudowany w 2009 roku; z poddaszem użytkowym, podpiwniczony, z ga...\n262 m2 0,1000 ha 5 1 832 zł/m2\nNOWY LOKAL handlowo-usługowy – w rejonie al. 29 LISTOPADA – Do sprzedania lokal handlowo-usługowy położony na parterze nowego budynku. Budynek znajduje się około 100 metrów od Alei 29 Listopada, na...\n153,21 m2 0 8 485 zł/m2\nCICHE 3 pokojowe – KROWODRZA – rejon ulicy GŁOWACKIEGO – Mieszkanie jest położone na 3 piętrze w 3 piętrowym budynku w rejonie ulicy Głowackiego. Jest to niewielka kamienica pochodząca prawdopodobn...\n48,91 m2 3 9 201 zł/m2\nATRAKCYJNE 2 pokojowe – KROWODRZA – ulica LEA – 2 pokojowe mieszkanie położone jest na parterze w 3 piętrowej eleganckiej kamienicy z 1937 roku na rogu ul. Lea i ul. Urzędniczej. Mieszkanie ma pow...\n64,90 m2 2 10 770 zł/m2\nmieszkanie Kraków, Zwierzyniec, Włóczków\n2 POKOJOWE, 50 metrowe – SALWATOR – ulica WŁÓCZKÓW – Do wynajęcia mieszkanie 2-pokojowe w doskonałej lokalizacji. Jest położone na 2 piętrze 4-piętrowego bloku przy ulicy Włóczków, zaledwie 200 metr...\n50,50 m2 2 23 zł/m2\nNOWY apartament 4-pokojowy – w rejonie al. 29 LISTOPADA – Do sprzedania przestronny apartament położony na 1 piętrze w nowym 2 piętrowym budynku mieszkalno usługowym. Budynek znajduje się około 100 ...\n110,05 m2 4 7 996 zł/m2\nNOWE 3 pokojowe – SALWATOR – rejon SENATORSKIEJ – Słoneczne mieszkanie 3-pokojowe w kamienicy położonej zaledwie 100 metrów od Placu na Stawach, w samym sercu dzielnicy Salwator. Kamienica powstała ...\n61,64 m2 3 12 167 zł/m2\nATRAKCYJNE 44 metrowe z balkonem – KROWODRZA – ulica CHOPINA – Przestronne mieszkanie 1-pokojowe położone na wysokim parterze w 3 piętrowej kamienicy przy ulicy Chopina. Budynek jest w dobrym stani...\n44,33 m2 1 9 677 zł/m2\nSŁONECZNE 113 metrowe – STARE MIASTO – ulica RETORYKA – Przestronne mieszkanie 3 pokojowe w modernistycznej kamienicy przy ulicy Retoryka, 200 metrów od bulwarów Wisły i 400 metrów od zamku na Wawe...\n112,83 m2 3 8 774 zł/m2\nDZIAŁKA 36 arów w BACZYNIE gmina LISZKI Działka położona jest w uroczej miejscowości Baczyn (okolice Doliny Mnikowskiej) w gminie Liszki. Działka ma powierzchnię 36 ar i nieregularny kształt zbliżony...\nDziałka na sprzedaż, Baczyn\n3600 m2 0 42 zł/m2\n"BROWAR LUBICZ" 3 pokojowe z garażem – STARE MIASTO – ulica LUBICZ – Do wynajęcia 3-pokojowe mieszkanie w doskonałej lokalizacji. Jest położone na 4 piętrze (z windą) w 5-piętrowym aparta...\n74,50 m2 3 63 zł/m2\nWIDOKOWA działka, NIEBYŁA - ŚWIŃCZÓW gmina SKAŁA Widokowa działka budowlana w Niebyła - Świńczowie na granicy gmin Zielonki i Skała. Piękna działka o powierzchni 10ar powstała z podziału większego te...\nDziałka na sprzedaż, Świńczów\n1000 m2 0 190 zł/m2\nNOWE 3 pokojowe z garażem – STARE MIASTO – ulica RAKOWICKA – Do wynajęcia 3-pokojowe mieszkanie w doskonałej lokalizacji. Jest położone na 3 piętrze (z windą) w 5-piętrowym budynku przy ulicy Rakow...\n61,15 m2 3 57 zł/m2\nATRAKCYJNE 81metrowe – KROWODRZA – ulica ŚLĄSKA – Bardzo atrakcyjne mieszkanie 2 pokojowe przy ulicy Śląskiej położone na 3 piętrze w 3 piętrowym budynku wybudowanym z cegły w 1947 roku. Powierzchn...\n80,90 m2 2 8 529 zł/m2\ndziałka Kraków, Zwierzyniec, Jodłowa Boczna\nDZIAŁKA budowlana 4,54a – PRZEGORZAŁY – Działka budowlana o pow. 4,54 a znajduje się w Przegorzałach przy ul. Jodłowej bocznej. Wymiary działki 20x23 m. Działka jest uzbrojona, kanalizacja i prąd...\n454 m2 0 749 zł/m2\nOferty Nieruchomości B.W.Taraba