I can be no superman, but for you I'll be super human: Rozdział XXX.\nPrzez następne dni dosłownie nic nie robiliśmy. Wszyscy leniuchowaliśmy i obijaliśmy się na kanapach, co chłopakom dobrze zrobiło po tylu miesiącach pracy. Właśnie oglądałam z Milą nasz serial, a Harry z Louisem poszli po zakupy.\n- Lou mi dzisiaj powiedział, że zaprojektował pokój Tony`ego- odezwała się Mila.\n- No nie wiem, nie chciał mi pokazać póki cały pokój nie będzie gotowy.\n- Musisz mu zaufać.\n- Ufam! Ale wiesz jakie on ma pomysły.\n- Sugerujesz coś? – spytałam, a ta tylko puściła mi oczko. – Yhh, no dobra. Pogadam z nim, może mi pokaże- Mila uśmiechnęła się. Kiedy tylko znalazłam okazję zagadałam Louisa na temat pokoju:\n- Lou, masz już pomysł na pokój dziecka?\n- A żebyś wiedziała! Będzie cudowny!\n- Ooo, nie wątpię. No to mów.\n- Ale ty od razu powiesz Mili, a to ma być niespodzianka – zmrużył oczy.\n- Nie powiem! Czemu wy zawsze tak myślicie, umiem dochować tajemnicy. Jak było z mieszkaniem?\n- No okok, mam już nawet projekt, chodź to ci pokaże. – zaprowadził mnie do sypialni, w komodzie w jednej z szuflad schowany był projekt. Kiedy go zobaczyłam byłam naprawdę zaskoczona. Pokój był perfekcyjny. Utrzymany w jasnych, beżowych kolorach świetnie pasował do reszty mieszkania. Na największej ścianie, do której dostawione było łóżeczko, namalowane były kontury ogromnego misia. Standardowe dziecięce mebelki poustawiane były w idealnych miejscach, tak że całość wyglądała praktycznie i bardzo przyjemnie.\n- Wow, no to jest super Lou!\n- Kiedy go zaczniesz?\n- Myślałem żeby jakoś tak we wrześniu.\n- Nie za późno? A jak coś się wydarzy?\n- Co ma się wydarzyć, Tony urodzi się na początku października, wiec myślę że to starczy.\n- Nie lepiej już zacząć? Będziesz miał szybciej z głowy i bez żadnych nerwów.\n- Nie martw się ja to już załatwię. Ty lepiej powiedz jak idzie poszukiwanie wózka?- uśmiechnął się do mnie, a ja zbladłam. Kompletnie zapomniałam, że to ja z Harrym mam kupić ten wózek! –Zapomniałaś, prawda?\n- Nie no co ty, tylko jeszcze nie szukałam.\n- Spoko, w sumie ty też masz czas- puścił mi oczko, od razu wróciłam do siebie i zagadałam Harrego.\n- Harry jak mogłeś zapomnieć!\n- No o wózku dla Tony`ego!\n- Rany! Jak to ja, to ty się do tego wyrwałaś!\n- Ale z tobą, musimy coś znaleźć, dobrze że Lou mi przypomniał, bo byśmy w ogóle nie kupili. Tylko nic im nie mów!\n- Ok ok! Dobra teraz nie mam co robić, to chodź pojedziemy do jakiegoś sklepu.\n- Niech będzie – przebraliśmy się i ruszyliśmy w miasto, przechodziliśmy akurat koło kiosku, kiedy zobaczyłam moje „kochane” czasopisma plotkarskie. Główny tytuł: „Harry Styles wrócił do swojej ex”! - To już mojego imienia nie znają? – spytałam, a on podążył za moim wzrokiem, żeby zobaczyć o co chodzi.\n- A to… No zaczęło się od zdjęć, jak razem wracaliśmy z lotniska.\n- Już wtedy? Rany, nieźli są.\n- Prawda. No ale chyba czas, żeby oficjalnie to potwierdzić – uśmiechnął się do mnie.\n- Po raz drugi! Dobrzy jesteśmy.\n- Haha, racja. To teraz muszę coś innego wymyślić.\n- No nie wiem jeszcze, ale luz to będzie coś fajnego .\n- A rób co chcesz, tylko żebym się wstydzić nie musiała! – zaśmialiśmy się i weszliśmy do sklepu z rzeczami dziecięcymi. Od razu rzuciły nam się w oczy kolorowe mebelki, łóżeczka i zabawki. Spytaliśmy się ekspedientki gdzie znajdziemy wózki, zaprowadziła nas na koniec sklepu i pokazała parę. Patrzyliśmy na nie z lekkim zażenowaniem. Żaden nam nie odpowiadał, bo dłuższej chwili ciszy ekspedientka spytała:\n- Chłopiec – odpowiedział Hazza.\n-Ósmy – powiedziałam, a ta spojrzała na mnie z wielkim zdziwieniem.\n- No więc, czego państwo szukacie?\n- Czegoś ładnego, funkcjonalnego i wygodnego –dokończył Harry.\n- Widzę, że nic tu nie przypadło państwu do gustu. No cóż teoretycznie nie powinnam pokazywać niczego z nowej dostawy, ale takich gwiazd na co dzień się nie gości – uśmiechnęła się do Harrego. W mordę, na oko 40 lat, powinnam się przejmować czy nie? Zaprowadziła nas na zaplecze, przecisnęliśmy się przez parę pudeł i kartonów i w końcu zobaczyliśmy kilka ofoliowanych wózków.\n- Myślę, że ten się nada – ściągnęła folię z jednego i pokazała go rękoma. Zaśmiałam się, bo rzeczywiście idealnie pasował. Wózek w granatowe i białe pasy, z dużymi czarnymi kołami spodobał się mi, ale i Harremu który nie mógł oderwać od niego oczu.\n- Jest cudowny!- powiedziałam i podeszłam bliżej, żeby go obejrzeć. Dłużej się nie zastanawialiśmy, od razu go kupiliśmy. Nie mogłam się oprzeć, aby kupić parę ubranek, Harry natomiast kupił pluszowego misia koala.\n- Lou będzie zachwycony – uśmiechnął się.\n- Te dziecko oszaleje mając tyle koal dookoła – skomentowałam i wyszłam ze sklepu z kilkoma torbami, a Harry doczłapał się do samochodu z wielkim pudłem, w którym był wózek. Na nasze nieszczęście kiedy dojechaliśmy i już byliśmy na naszym piętrze, spotkaliśmy Tomlinsonów:\n- Oooo widzę, że zakupki były, co tam macie? – spytała Mila.\n- A to nic, parę drobiazgów – próbowałam ich jakoś zwieść.\n- Drobiazgów? – spytał Lou patrząc na Hazzę, raczej na pudło, bo jedynie czupryna Harrego wystawała zza kartonu.\n- No tak jak powiedziała- odezwał się lokers.\n- No niech wam będzie. My wychodzimy, to paa!- powiedział i pociągnął Milę za rękę. Spojrzeliśmy na siebie z Harrym i lekko się zaśmialiśmy. Teraz zostało nam tylko złożenie wózka!\nKiedy przyszedł wrzesień, nie dość, że chłopcy zaczęli promować nową płytę, to Mili brzuch urósł do takich rozmiarów, że ledwo mogła się ruszać. Chłopcy wyjechali na dwa dni, więc wyręczałam Milę praktycznie we wszystkim. Na całe szczęście dzisiaj mieli już wrócić, akurat ścieliłam jej łóżko kiedy:\n- Gaaaabi! – usłyszałam krzyk Mili dobiegający z dołu. Szybko zbiegłam z obawą co się stało, teraz kiedy jest prawdopodobieństwo porodu wszyscy chodzą jak na szpilkach.\n- Ccco jest! –spytałam zdyszana, jak tylko dobiegłam na dół.\n- Możesz mi podać pilota? –spytała leżąc na kanapie, spojrzałam na nią i miała ochotę ją zabić. Wyciągnęłam ręce, jakbym miała ją zaraz udusić i wzięłam głęboki wdech. Wypuściłam powietrze i podałam jej pilota.\n- Dzięki – uśmiechnęła się. – A jeszcze, możesz mi podać czekoladę? Jest w górnej szafce w kuchni.\n- Wiesz, że jak będziesz się tyle obżerać, a w ogóle ruszać to dziecko urodzi się upośledzone?\n- Nie pieprze tylko taka prawda, rusz dupencję i nie zamulaj tyle! – wzięłam poduszkę i rzuciłam w nią.\n- Ohoho tak to nie będzie! – wstała z kanapy i oddała mi poduszką.\n- O już się podniosłaś?! Świetnie, to teraz pobiegajmy.\n- Pogrzało cię? Spociłam się już przez te wstawanie – z powrotem usiadła na sofie. Westchnęłam i z powrotem poszłam na górę. Akurat skończyłam, kiedy usłyszałam otwieranie drzwi i krzyki Lou:\n- Kobieto! Powróciłem! –zaśmiałam się i zeszłam na dół. Tomlinson podszedł do swojej „kobiety” i pocałował ją.\n- Heeej Lou, w takim razie zostawiam ją tobie – powiedziałam, mimo że nie zwrócił na mnie żadnej uwagi. Wyszłam z mieszkania i szybko poszłam do własnego, wiedząc że Harry też już wrócił.\n- Co to ma być, wracam do domu po dwóch dniach nieobecności, a tu nikogo prócz psa?! – krzyczał sam do siebie, nie zauważył kiedy weszłam, więc odpowiedziałam mu za jego plecami:\n- Musiałam pomóc żonie twojego przyjaciela, bo ta nawet łóżka pościelić nie może! – odkręcił się szybko z uśmiechem na twarzy. Podszedł do mnie i przywitał podobnie jak Lou swoją Milę.\n- Dzwoniłem jak tylko dojechaliśmy, ale nie odebrałaś.\n- Mówię, że byłam zajęta. A właśnie gdzie mój telefon- sprawdziłam kieszenie spodni, ale były puste.- Musiałam zostawić go u Mili. Zaraz wracam – powiedziałam i wróciłam do Tomlinsonów. Siedzieli w salonie i rozmawiali.\n- Co mi żonę straszyłaś? –spytał Lou.\n- Nie straszyłam tylko chciałam, żeby w końcu się ruszyła – pokazałam im język.\n- Strasząc mnie, dziecko też może stać się upośledzone. Już kopie, bo się wystraszył! – powiedziała Mila.\n- Po pierwsze nie prawda, a po drugie nie straszyłam! Widziałaś mój telefon?\n- Hmm, pewnie na górze go posiałam – weszłam do góry i zgarnęłam telefon, który jak się okazało leżał na komodzie w sypialni. Wróciłam na dół, gdzie Lou zabrał się za obiad.\n- Gabi pomożesz mu? Wiesz, że on i kuchnia to złe połączenie – Mila zwróciła się do mnie po cichu, ale Lou i tak usłyszał.\n-Prawda! Ale nie, już mam dość! Zamówcie coś sobie, a nie –odpowiedziałam.\n- Domowe jedzenie zdrowsze –powiedział Lou i wszedł do salonu ubrany w fartuszek w serduszka i rękawice kucharskie. – Na co panie mają ochotę?\n- Ja poproszę.. AUA! – zaczęła Mila, ale nagle złapała się za brzuch.\n- Co się dzieję? – spytałam.\n- Nie wiem, już przeszło ale nieźle zabolało… Au! I znowu!\n- Mila daruj sobie – powiedział nagle Lou.\n- Że co? - dopytała.\n- Nie dam się drugi raz w to wkręcić, wracam do gotowania.\n- Ymm Louis, ona chyba na poważnie – powiedziałam, patrząc na dziewczynę.\n- Taa jasne, nie słucham!\n- LOUISIE WILLIAMIE TOMLINSONIE, JA NIE ŻARTUJĘ! –wydarła się w końcu Mila, już nieźle czerwona na twarzy, na co Lou wbiegł do salonu.\n- ONA NIE ŻARTUJE! ON NIE ŻARTUJE! BOŻE, TONY PRZYCHODZI NA ŚWIAT! CO ROBIĆ! GABI!? – zwrócił się do mnie, jak tylko podbiegł do Mili.\n- Nie wiem! Dzwoń po karetkę, a ja idę po Harrego! – krzyknęłam i wybiegłam z mieszkania po raz kolejny. Wparowałam do naszego mieszkania, Harry akurat brał prysznic. Zaczęłam walić w drzwi od łazienki\n- Harry! Szybko! Mila rodzi!\n- CO!? – krzyknął i otworzył drzwi. W samym ręczniku wrócił ze mną do mieszkania Mili i Lou. – Mil, oddychaj i licz do dziesięciu –podszedł do dziewczyny i próbował uspokoić. Skąd on zna takie techniki!?\n- Raaz, dwa aa, no żesz kurwa BOLI!\n- Boli ją! –powtórzył Lou\n- Oddychaj!- krzyknął Hazza\n- No już uh uh uh.\n- Ymm Louis, mówiłem do Mili- spojrzał na niego dziwnie.\nW między czasie puściłam sygnał chłopakom, już wiedzieli co to oznacza i w ciągu minuty znaleźli się u nas.\n- Tym razem to nie żart?! – spytał Zayn.\n- A czy kurwa wyglądam jakbym żartowała!?\n- No już, już. Wierzę. Gdzie jest lekarz!? – spytał i akurat zadzwonił dzwonek do drzwi, szybko mu otworzyliśmy. Spojrzał na nas i chyba się trochę przeraził. W sumie nie dziwię mu się: jedna rodzi, drugi stoi nad nią w fartuszku w serduszka, a trzeci w samym ręczniku trzyma ją za ręce. Do tego jeszcze my obserwatorzy. Niall walił mnie w rękę za każdym razem, jak Mila krzyknęła.\n- Mocne skurcze? – zwrócił się do Mili.\n- Połowa 8 – odpowiedziałam za nią, bo ani ona ani Louis nie byli już w stanie odpowiedzieć.\n- Hmm… Nie za dobrze, pojedziemy do szpitala.\n- Co to znaczy nie za dobrze? – dopytałam się zdenerwowana.\n- Dowiemy się wszystkiego na miejscu. Kto jest ojcem?\n- Ja! – krzyknął Louis w fartuszku.\n- Czemu mnie to nie dziwi – uśmiechnął się i pomógł Mili wstać. – Pan może jechać z nami- wyszli z mieszkania.\n- Dobra, jedziemy za nimi – powiedział Harry.\n- Ale ymm, ubierzesz się może? – spytał Liam, a lokaty dopiero chyba sczaił, że jest w samym ręczniku.\n- Yhh, no taak. Dobra za 2 minuty na dole! – zarządził i wybiegł z mieszkania. Wzięłam klucze Mili i zamknęłam ich dom. Karetka już odjechała, a my pędziliśmy za nimi jak szaleni. Harry chyba pierwszy raz jechał tak szybko, a wszyscy go jeszcze popędzali. Kiedy już dotarliśmy na miejsce od razu spytaliśmy się o Milę.\n- 2 piętro sala numer 302 –odpowiedziała mi recepcjonistka.\n- Dziękuję- powiedziałam i z chłopakami pobiegliśmy do wind. Wjechaliśmy na piętro i szybko odnaleźliśmy odpowiednią salę. Bez wahania do niej weszłam. Mila leżała na łóżku, lekarz ją badał, a Lou chodził zdenerwowany po sali.\n- I co? Co się dzieje?\n- Muszą wywołać wcześniejszy poród – odpowiedział mi Lou.\n- Co?! Dlaczego? – spytał Harry.\n- Tak czasem się dzieję, ale proszę, za dużo tu was. Może zostać tylko ojciec – odezwała się pielęgniarka, która właśnie weszła do pokoju.\n- Dobrze, a ile to może potrwać? –spytałam z udawanym spokojem.\n-Wszystko zależy od tego, kiedy rozpocznie się poród. Do kilku godzin –odpowiedziała, uśmiechnęłam się do Mili, chcąc dać jej do zrozumienia, że wszystko będzie dobrze. Cała nasza piątka wyszła z sali i usiadła na krzesłach.\n- Nawet nic zjeść nie zdążyłem –powiedział Nialler.\n- Przecież po drodze kupiliśmy hamburgery.\n- Liam, co to jest-pokiwał z zażenowaniem głową.\n- Na dole jest bar –powiedziałam opierając głowę o ramię Harrego.\n- To mnie pociesza, idzie ktoś ze mną?\n- Ja mogę – odezwał się Zayn.\n- Ok, chcecie coś? – spytał, a my tylko pokiwaliśmy przecząco głową. – Spoko, to cho Zayn.\nMinęła pierwsza godzina, co chwila pielęgniarki wchodziły i wychodziły z sali. Nagle w drzwiach zobaczyliśmy bladego Louisa:\n- Ymm, Gabi. Możesz do niej na chwilkę wejść? Muszę do łazienki.\n- Jasne – odpowiedziałam i minęłam go w drzwiach. Mila była już cała spocona i lekko czerwona na twarzy. Usiadłam obok łóżka i złapałam ją za rękę. – Jak się czujesz?\n- Boli mnie tak, że już wytrzymać nie mogę – wyszeptała i zaraz znowu złapała się za brzuch.\n- Nie może pan jej dać znieczulenia?- zwróciłam się do lekarza.\n- Już dawałem, więcej niestety nie mogę. Te pierwsze skurcze musi wytrzymać.\n- Zajebiście – powiedziała.\n- Dasz radę – ścisnęła moją dłoń.\n- Jak długo to potrwa? –spytałam lekarza.\n- Musimy zaczekać, aż poród będzie mógł się rozpocząć. Mam nadzieję, że w ciągu tej godziny to nastąpi.\n- Jeszcze godzinę?! Gdzie jest ten Lou? Zostawił mnie w końcu?\n- No przestań, poszedł do toalety.\n- No tak, bo on se może wyjść i na to nie patrzeć.\n- Pójdę po niego.\n- Nie! Nie chce tu być to nie będzie – udałam, że jej nie usłyszałam i wyszłam z pokoju. Lou siedział z chłopakami i był jeszcze bledszy niż wcześniej.\n- Ej Lou, co ty odwalasz?- spytałam.\n- Nasz Boobear zwymiotował – odpowiedział mi Niall.\n- Nie no, tak nie może być. Louis ogarnij się! Tam twoja żona rodzi, a ty musisz być silny i ją wspierać! – podeszłam do niego i złapałam za ramiona.\n- Ale mi aż się słabo zrobiło, kiedy patrzyłem jak się męczy, to co będzie jak zacznie rodzić!?\n- Musisz się wziąć w garść! Chyba nie chcesz, żeby ominęły cię pierwsze chwile życia Tony`ego?\n- No niee…\n- No to wiesz co robić – uśmiechnęłam się, a chłopak wziął głęboki wdech i wstał.\n- Trzymajcie kciuki – wszedł do Sali, a ja z powrotem usiadłam na korytarzu. Spojrzałam na zegar wiszący na ścianie, była 14:15. Zaczęłam wpatrywać się w wskazówki, gdy o 15:30 wybudził mnie z transu krzyk Mili.\n- Zaczęło się – powiedział Harry, zdenerwowani czekaliśmy pod salą. Co chwila któreś z nas podchodziło pod drzwi próbując coś usłyszeć. Nagle wyszła pielęgniarka.\n- Przepraszam, może nam pani powiedzieć co się teraz tam dzieję? –spytałam.\n- Wszystko jest w porządku, nie musicie się martwić. – uśmiechnęła się – To musi trwać.\n- Dobrze, dziękuję – odpowiedziałam i wróciłam do wpatrywania się w zegar. Gdy minęła 18 już miałam dość tego czekania. Wstałam i podeszłam pod drzwi, które właśnie otworzył jakiś lekarz. Wyszedł spocony, ale i uśmiechnięty.\n- Już po wszystkim, możecie na chwilę wejść, ale nie za długo – chłopaki poderwali się z krzeseł i szybko weszliśmy do środka. Mila, spocona i zmęczona, ale już bez brzucha, leżała, a przy niej siedział Lou. Moją uwagę przykuł wielki inkubator stojący pod oknem. W środku leżało malutkie niemowlę, dookoła niego stały dwie pielęgniarki i robiły coś przy maszynie. Podeszłam przyjrzeć się z bliska. Był taki malutki i drobny. Poczułam przy sobie Harrego, spojrzałam na niego i on również uśmiechał się od ucha do ucha. Przywitaliśmy nowego członka rodziny, urodzonego 22 września o 17:53, małego Anthony`ego Jakuba Tomlinsona. Chłopcy po kolei podeszli zobaczyć malucha, a ja zwróciłam się do Mili:\n- Widzisz, mówiłam że dasz radę.\n- Na szczęście, ale trudno było.\n- Ale miała pani wsparcie męża – uśmiechnęła się jedna z pielęgniarek.\n- Tak, to prawda – Mila spojrzała z czułością na Lou, a on ją pocałował. Oboje byli wycieńczeni.\n- Teraz przeprosimy, ale mały musi iść z nami na parę badań.\n- Już?! – spytał zszokowany Lou.\n- Tak, ale spokojnie to nie potrwa długo. W tym czasie mogą państwo odpocząć.\n- My wrócimy do domu i przywieziemy wam parę rzeczy – powiedziałam i wyciągnęłam chłopaków z sali. Jechaliśmy już znacznie wolniej, na miejscu zgarnęłam potrzebne rzeczy dla Mili, Lou i oczywiście dla Tonniego. Wróciłam już tyko z Harrym i Niallem. Kiedy weszliśmy Mila spała, a Lou przysypiał na siedząco.\n- Lou, możesz wrócić do domu i się przespać, my tu posiedzimy – lekko go ocuciłam.\n- Niee, nie trzeba, posiedzę do ciszy nocnej i wrócę z wami –przytaknęłam tylko głową. Kiedy pojawiła się pielęgniarka dałam jej rzeczy dla Tony`ego, czyli śpioszki i czapeczkę. Do końca dnia nie widzieliśmy go, ale lekarz zapewniał, że wszystko jest w porządku i jak na takiego wcześniaka jest bardzo duży. Teoretycznie nas to uspokoiło, ale Mila już tak bardzo chciała go zobaczyć. Zasnęła wcześnie, a Lou cały czas przy niej siedział. O 23 zabraliśmy go do domu. Przekroczył drzwi swojego mieszkania i zwrócił się do mnie :\n- No ogółem, zawsze potrafiłaś mnie doprowadzić do pionu. Bez ciebie to pewnie ciągle bym zawodził Milę.\n- Przestań, ona jest z tobą, a nie ze mną. Sam na to zapracowałeś – uśmiechnęłam się.\n- No tak, ale ty zawsze pomagałaś. I jeszcze dziś, nie wiem co bym zrobił, gdyby ciebie tam nie było – podszedł i mocno mnie przytulił.\n- Oj tam, masz jeszcze chłopaków. Oni na pewno by też pomogli.\n- Nie bądź już taka skromna – szturchnął mnie Harry, który stał za mną. Lou puścił mnie z uścisku i jeszcze raz uśmiechnął się do mnie.\n- No z pokojem! Jak ja teraz zdążę!? Jutro do roboty! – zarządził i wrócił do swojego mieszkania.\n- Widzisz, bez ciebie wszystko było by inne – objął mnie Harry.\n- No tak, tylko czasem chciałabym sama sobie pomóc.\n- Od tego ja tu jestem. Chodzi o Em?\n- Nadal z nią nie gadam - powiedziałam i weszliśmy do mieszkania.\n- Wszystko jakoś się ułoży, już niedługo tu przyjedzie prawda?\n- No taaak, pożyjemy zobaczymy.\nNastępnego dnia wcześnie rano Lou pojechał do Mili, a jak dotarliśmy tam o 9, to już siedział przy łóżku. W pokoju nadal nie było Tony`ego, mieliśmy go zobaczyć po południu. Zabrałam ze sobą kamerę, wiedziałam, że Mila chciałaby by mieć nagraną każdą chwile tego dnia. Kiedy powiadomiła swoich rodziców o narodzinach byli w siódmym niebie. Zaplanowali już sobie cały weekend, mieli przyjechać w piątek podobnie jak mama i siostry Lou. O 15 do sali przywieźli Tony`ego, kamera w ruch!. Podali go Mili, a jej od razu łzy napłynęły do oczu.\n- Jest cudowny – powiedziała, a Lou objął ją, nie odrywając wzroku od małego, który nawet się nie obudził.\n- O boooziu, jak słodko wyglądacie – te słowa o dziwo nie pochodziły ode mnie, tylko od Nialla. Uśmiechnęliśmy się, bo naprawdę tak wyglądali. Teraz Tony wylądował w rękach tatusia, który podobnie jak Mila się wzruszył.\n- Chcesz go potrzymać? – spytała mnie Mila.\n- Ymm… ja? Nie, to chyba nie jest dobry pomysł – odpowiedziałam.\n- Nie gadaj głupot, chodź tu – odezwał się Lou. Tak jak powiedział, oddałam kamerę Niallowi i podeszłam do łóżka. Louie podał mi malucha ubranego w kremową piżamkę w małpki. Szczerze trochę obawiałam się go wziąć do rąk, bo z moim talentem jeszcze bym mu coś zrobiła. Na szczęście obok mnie stanął Harry i pomógł mi go unieść. Był tak leciutki, Harry podał mu palca, a ten od razu go złapał. Uśmiechnęłam się patrząc na to wszystko.\n- No państwo Styles, kiedy doczekamy się kuzyna dla Tony`ego? –spytał Niall i podszedł do nas z kamerą.\n- Trochę sobie poczekacie – pokazałam mu język.\n-Co? Dlaczego?! Zobacz jak fajnie wyglądacie! – powiedział Lou.\n- Hej, ale my zawsze fajnie wyglądamy – powiedział z ironią Harry, a ja mu przytaknęłam i podałam mu małego. Kto jak kto, ale Harry umiał obchodzić się z dziećmi. Dotarli jeszcze Zayn i Liam z Danielle, przywitaliśmy się i po kolei wszyscy brali go na ręce. Kiedy znajdował się w objęciach Zayna, otworzył oczka i cichutko zapłakał. Reakcja Louisa i Mili była natychmiastowa. Lou szybko wstał i delikatnie wziął synka od Zayna. Zaczął z nim chodzić po Sali, delikatnie kołysząc, a my w ciszy patrzyliśmy na jego działania. Gdy zauważyłam z jaką czułością i miłością patrzyła na nich Mila, doszłam do wniosku, że w przyszłości też chciałabym mieć taką rodzinę. Tony po chwili się uspokoił i wrócił do rąk mamy. Z szeroko otwartymi oczkami patrzył na swoich rodziców i na nas. Tak szybko nam minął czas, że kiedy spojrzałam na zegarek dochodziła 21.\n- Ej dobra, myślę że na nas już czas- powiedziałam.\n- Zgadzam się, dajmy im nacieszyć się sobą - zgodziła się ze mną Danielle.\nPożegnaliśmy się i wróciliśmy do domu. Usiadłam na kanapie i zaczęłam oglądać nagranie.\n- I czego się tak bałaś? Przecież Tony by cię nie ugryzł – powiedział Harry siadając obok mnie.\n- Wiem, ale bałam się czy ja mu czegoś nie zrobię. Jest taki mały!\n- Nie przesadzaj, Macho też był kiedyś mały i jakoś go nie zabiłaś.\n- Ale to inna sprawa.\n- Ta sama. Ale przyznasz, że z dzieckiem nam do twarzy –zaśmiał się.\n- Może i tak, ale wiesz, że ja…\n- Spokojnie, na razie nie planujmy takich rzeczy. Ale wiem, że to z tobą bym chciał kiedyś założyć rodzinę- uśmiechnął się i pocałował mnie w usta. Rany, ja też tego chciałam! Po tygodniu Mila z Tonym mogli wrócić do domu, więc rano zabraliśmy nosidełko i razem z Lou pojechaliśmy do szpitala. Po wypisaniu i przygotowaniu do podróży Tony`ego wyszliśmy ze budynku. Dobrze, że była z nami ochrona, bo wiele fanek nie mogło się powstrzymać, aby ujrzeć nowego pana Tomlinsona i koczowało przed szpitalem. W drodze do samochodu hałas był tak duży, że Tony obudził się i zaczął płakac, więc zarówno Mila i Lou całą drogę spędzili na uspokajaniu go. Gdy weszliśmy do ich mieszkania, Mila zrobiła wielkie oczy, widząc masę prezentów od nas, ale i od fanów.\n- Powiedziałeś im już? –spytała Lou.\n- Przepraszam, ale nie mogłem wytrzymać! – wyjął telefon i pokazał zdjęcie, które wstawił na Twittera. Było to zdjęcie Mili obejmującej Tony`ego z podpisem „2 najważniejsze osoby w moim życiu. Kocham Was!”\n- Nie gniewam się – uśmiechnęła się na widok zdjęcia. – Ile tu prezentów!\n- My też mamy prezent! – powiedziałam dumna. – Harry dajesz! – krzyknęłam i do mieszkania wjechał lokers z wózkiem.\n- O mój boże!! – krzyknęła Mila. – Jest cudowny!\n- I taki pasiasty! – zaśmiał się Louie.\n- Dziękuję, dziękuję, dziękuję! – powtórzyła Mila i podbiegła mnie przytulić.\n- Nie ma za co, cieszę się, że wam się podoba.\n- Jest piękny naprawdę- powiedziała i spojrzała na śpiącego w nosidełku Tony`ego.– Chyba trzeba go położyć w łóżeczku.\n-No to zapraszam- uśmiechnął się Lou i wskazał na schody.\n-Zdążyłeś z pokojem? – spytała zdziwiona.\n-Przedwczoraj skończyłem. Chodźcie- odpowiedział, wziął nosidełko z synkiem i zaprowadził nas do pokoju. Wyglądał identycznie jak na projekcie.\n-To. Jest. Świetne! – powiedziała Mila wolno, rozglądając się dookoła. Lou włożył Tony`ego do jego łóżeczka, włączył elektroniczną nianię i wszyscy zeszliśmy na dół.\n-Nasza mała pomoc jest porozstawiana w salonie, kuchni i sypialni. Dzięki niej będziemy wiedziec, co się dzieje z Tonym cały czas- powiedział, widząc nasze spojrzenia. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy, gdy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Siedzący najbliżej Niall otworzył i ukazała nam się Emila. Co ona tu robi?!\nTADAM, TONY! <3\nMamy 3 super extra zajebiste wiadomości:\n1. Urodził się Tony! - tak to Mila, nie zwracajcie uwagi xd\n2. Mamy ponad 50 000 wyświetleń bloga! :O - uwaga od Mili do Gabi: pamiętasz o hard party na 50 tysi? :D\n3. To jest 30 rozdział, a sądziłyśmy, że nie dotrwamy do 10 :)\nNastępny może pojawi się do czwartku, może. Wszystko zależy od Was, od Waszych komentarzy, wejść i w ogóle.\nA no i jeszcze jedno. DZIĘKUJEMY ZA WSZYSTKO! <3\nAutor: foreveryoung o 18:04\n` Hazza forever ; 3 5 sierpnia 2012 18:25\nJprdl . Wy jesteście boooskieee <3 . Życzę jeszcze raz tyle wyświetleń , rozdziałów jeszcze dłuższych mam nadzieje . ; ) .\nKinga Ulińska 5 sierpnia 2012 18:51\nNo nareszcie mały Tony przyszedł na świat!! ♥♥\nNie mogę się doczekać natępnego ;)\nCarly 5 sierpnia 2012 19:46\nWspaniały :D już się nie umiem doczekać następnego :D\nAgnieszka Czech 5 sierpnia 2012 20:14\nStrasznie fajne ...ale na kurdee ja chcę Nialla ...<3333333333\nSuper rozdział.!! ;D\nAlice 5 sierpnia 2012 21:36\nTOOOOOONYYYYYYYYYYYYYYYY nie no zaje***** rozdział mam nadzieję, że mnie nie rozczarujecie jak ostatnim razem i będzie jeszce duuuuuuuuuuuuuuuuuużo rozdziałów o życiu małego Tonego <3 Jestem ciekawa co będzie się działo, czy Em wybaczy Niallowi... Oraz czy Gabs pogodzi się z nią... CZEKAM NA NEXTA.\n+ Pozwólcie, że was po proszę o skomentowanie mojego bloga <3 http://onedirectioniandrea.blogspot.com/\nVerra 5 sierpnia 2012 21:39\nMoge zostac chrzestna ?\nNie no zaercik. Blog zajeeeebisty. Brak slow. Naprawde. Kkocham was.\nSory za brak polskich znakow i bledy ale piszez telefonu.\nMalikowa. 5 sierpnia 2012 21:45\nFajnie ;D Mega ;p i nareszcie Mila bd znów szczupła ;p hahahaha Cieszymy się ;p ale słodkoooo....Mila ty to masz instynkt macierzyński ŁAŁ....szacun ;)))\nEm 5 sierpnia 2012 22:02\nJest, ma polskie imię!\nCiężki porób, prawie razem z milą rodziłam, uff\nA LOU PRZECIEŻ GOTOWAŁ JAK MILA RODZIŁA, A GAZ WYŁĄCZYŁ ?! ;O\nTony mój kochany, oooow. <3\nUuuuu widze, że niezapowiedziana wizyta, ciekawe o co się bd rozchodzić ;O!!!!!????\nI tradycja, hahahhaha. Super rozdział Gabi, świetne poprawki i opis pokoju Mila. Wog Mila nie zapaminaj, ze nadal nie mozesz pić!!! JA PACZE! chyba wszystko ;*. Troche krótki ten komentarz sorki ;(\nKOCHAM WAS!!! <3... hahaha joke, nie no jak to mila lubisz mówic "toleruję", muaaaah Em.\nforeveryoung 5 sierpnia 2012 22:06\nsialalala, jesteś debilem i też cię toleruję :D\nCo do twoich wątpliwości, tak, z pewnością wyłączył gaz :) / Mila.\nEm 5 sierpnia 2012 22:06\nUfff to dobrze, bo był szkoda było strcić dom.. ;D\nAnonimowy 6 sierpnia 2012 00:33\nA może sałatkę robił? Nie wiemy tego\nRoksana Zawada 6 sierpnia 2012 00:01\nTony ♥ jejku jak ja was kocham ♥\nPattie 6 sierpnia 2012 00:16\nten blog jest tym z tych niewielu co uwielbiam czytać inie mogę się doczekać kolejnego rozdziału :)\nczytając ten rozdział cały czas się śmiałam wyobrażając sobie każdą sytuacje hahaha najlepszy rozdział ! <3\nAnonimowy 6 sierpnia 2012 00:51\nMoże się to komuś wydawać dziwne , ale wyruszyłam się na tym rozdziale , kocham to opowiadanie i liczę na jeszcze mnóstwo rozdziałów ;-)\nHAHAHAAHA O MAMUSIU, UWIELBIAM WAS NO. wreszcie urodziłaaaa! *-* mam nadzieję, że ten blog się szybko nie skończy i doczekamy się małego Stylesa (no, wiecie o co chodzi. :D) @Aleexpl\nHAhahahah .. .OO MAtko ZAJEBISTY ROZDZIAŁ >! NIech HArry z Gabi się ożeni .@!@ MAtko Jestescie booskie . @ Pozdro ! >\nAnonimowy 6 sierpnia 2012 17:27\nojej.. nareszcze sie urodził, zajebisty rozdział ^^ ♥\nChciałabym zobaczyć tego kochanego bobaska\nLiv. 6 sierpnia 2012 21:35\nTony ! *.*\naaaaaaaawwwwwwwwww słodkie :). A z Harrym Gabi też będzie miła dziecko, ślub i wgl? bo jak sobe to wyobraziłam to ... ojeju!!! czekam na kolejny rozdział\nMaddi 7 sierpnia 2012 02:51\nfantastyczny! Trza na przyszłość zapamiętać że jak ktoś bd rodzić to Dzwonimi po Styles'a Harrego ! ;D\na Em i Niall mają być razem !!!\nJEJKU , W NIEKTÓRYCH MOMENTACH ŚMIAŁAM SIĘ JAK NIE WIEM CO . A NAWET SIĘ WZRUSZYŁAM ... KOCHAM TO <3\nLinka - kattaLinka 8 sierpnia 2012 09:36\nŚwietny rozdzialik <3\nObserwuję :) Zapraszam do mnie http://linka-kattalinka.blogspot.com/\nczekam na kolejny rozdział . :*\nAhh, Tony * . *\npapuga98 8 sierpnia 2012 20:24\nJest Tony!!!! Cieszę się choć w głęgbi duszy miałam nadzieję że to jednak będzie dziewczynka :( Ale i tak jest fajnie ;)\nzulcia112 8 sierpnia 2012 21:12\nOch! To było takie słodkie!! Jak wyobraziłam sobie milkę podczas porodu to normalnie parsknęłam śmiechem!!\nJusta 9 sierpnia 2012 09:09\nTen rozdział jest cudowny! Cieszę się, że urodził się chłopczyk. Najlepszy był Lou podczas porodu:D\ntony *-* awwww. świetny rozdział x\nKingaa 28 lutego 2013 16:47\nBUM NA PODŁOGĘ I DZIECKO KURWA BĘC !!! :DDD :DDD :DDD :DDD\nAnthony Jakub Tomlinson ?! Wolę już Tomma Tomlinsona ! :DD xD


autor: Spencer » 17 kwie 2013, 2:43\nJanek pisze: Na 190cm i jakieś 74kg wagi jaki rozmiar będzie odpowiedni?\nna podobne wymiary (ja + 5 cm wyższy) brałem bluzę M i elegancko pasuje, a koszulki L/XL, ale skłaniałbym się ku L - ogólnie zależy od kolekcji, ale często fitują na większe. Sprawdzaj wymiary na różnych sklepach, choćby unhuman ma całkiem realne wymiary podane.\nautor: Yankeeyoung » 28 cze 2013, 20:52\nhoodie sa lepszej jakości niż crewnecki ?\nautor: maras » 29 cze 2013, 23:42\nYankeeyoung pisze: hoodie sa lepszej jakości niż crewnecki ?\nRaczej nie czuć różnicy, jak już to nieznacznie\nautor: Jankes » 30 cze 2013, 13:51\nImo wymiarowo się różnią i to sporo Hoodie dużo większe, mam od DMND zarówno bluzę z kapturem jak i crewneck obie w rozmiarze L i hoodie wisi a crewneck w sam raz. Wracając do twojego pytania dla mnie obie co do jakości na wysokim poziomie, różnicy nie widzę\nautor: Spencer » 30 cze 2013, 16:18\nPotwierdzam, moje Hoodie M fituje swobodnie na L. Tak samo Teesy - brane L są jak XL\nCo do różnic zaś - hoodie i crewnecki są made in china, Teesy chyba wszystkie in USA.\nautor: Yankeeyoung » 30 cze 2013, 20:13\nJa mam 176 wzrostu i 70 kg waże, mam crewneck M no i jest ok, ani nie ciasny, ani nie wisi, to hoodie też brać M ?\nautor: maras » 30 cze 2013, 23:18\nJankes pisze: Imo wymiarowo się różnią i to sporo\nA od kiedy jakość to też rozmiarówka ?\nautor: lany » 01 lip 2013, 1:19\nNie roznia sie jakoscia\nautor: Jankes » 10 lip 2013, 1:01\nTak jakoś się zajebałem\nautor: streetberry » 03 sie 2013, 7:11\nDo sprzedaży w Streetberry trafiło trochę ciuchów od Diamond Supply Co.\nKażda koszulka nowa, w opakowaniu i dokładnie zmierzona\nRejestracja: 16 lip 2013, 12:06\nautor: turnmyswag » 11 sie 2013, 19:02\nmożna jakoś sprawdzić co mają aktualnie w sklepie w LA?\nRejestracja: 07 mar 2013, 18:57\nUlubiona marka: DMND, NIKE SB\nautor: turnmyswag » 22 sie 2013, 18:52\nsorry za double post. pytanie: dorwe gdzies jeszcze panel huf x diamond black mint? zależy mi.\nautor: prezesS » 22 sie 2013, 19:26\nchyba tylko ebay\nautor: bannereq » 30 sie 2013, 1:38\npotrzebuje kupić to cudo http://www.mltd.com/diamond-supply-diam ... 53896.html i zastanawiam się nad rozmiarem, mam 178cm 65kg, Mka czy Lka?\nRejestracja: 02 sie 2013, 13:06\nRozmiar: L US10\nautor: pytson » 30 sie 2013, 1:47\nMka - sam noszę ten rozmiar 178 cm 74kg\nautor: pasieq » 30 sie 2013, 10:03\nMka, sam mam Mke, i tez 178 cm, 74~~ kg\nautor: Jarzyn » 01 wrz 2013, 20:13\njak ktos moze podać rzeczywiste wymiary Mki albo Lki to bede wdzięczny\nna 190\_74 co radzicie brac ?jaki rozmiar crewnecka ?\nRejestracja: 07 mar 2013, 20:38\nRozmiar: L / 10.5\nautor: ONE » 02 wrz 2013, 23:02\nautor: SeLeR125 » 03 wrz 2013, 14:54\nSiema, mam zamiar kupić crewneck, jaki rozmiar doradzacie? 180/69 dodam, że PLNY mam przykładowo L-kę.\nautor: szox » 03 wrz 2013, 15:11\nja mam 177cm i 75kg i polecam M


Marek Wagner - Sylwetka - Ludzie Wprost\nSLD rozważy zaskarżenie do Trybunału Konstytucyjnego ustawy budżetowej, w której Sejm zwiększył dotacje dla PKP i warszawskiego metra zmniejszając środki specjalne ministerstw.\nJest pan pewien, panie premierze? (aktl.)\nPremier Leszek Miller uciął spekulacje na temat zmian w rządzie. Nic takiego nie planuję - oświadczył. Tymczasem całkiem inne głosy dochodzą ze ścisłego kierownictwa SLD.\nLobbiści rządzą Sejmem\nGrupa interesu w Polsce zaczyna wygrywać rozwiązania w parlamencie - mówił już w październiku ub. r. o projekcie nowelizacji ustawy o grach losowych ówczesny minister skarbu Wiesław Kaczmarek.\nBiała księga za 10 dni\nW ciągu dziesięciu dni rząd upora się z przygotowaniem "białej księgi", obrazującej prace rządu nad projektem ustawy o grach losowych - zapewnił szef Kancelarii Premiera Marek Wagner.\nTo zasługa pilotów!\nW trudnej sytuacji, gdy trzeba było awaryjnie lądować, piloci zachowali się profesjonalnie. Dzięki nim, śmigłowiec nie wylądował na dachach domów - ocenia rzecznik Szefa Sztabu Generalnego płk. Zdzisław Gnatowski.\nRządzi nadal premier (aktl.)\nPremier Leszek Miller, mimo odniesionych obrażeń i pobytu w szpitalu MSWiA, nadal kieruje pracami rządu - powiedział szef Kancelarii Premiera Marek Wagner.\nBłochowiak: obrona bez argumentów (aktl.)\nAnita Błochowiak (SLD) zwołała konferencję prasową, by oznajmić, że nigdy nie uległa lobbystom i nie jest autorką poprawki do ustawy o grach losowych. Nie przedstawiła jednak dowodów.\nMazurek & Zalewski Ludzie, ludzie, mamy 30 km autostrady wiĘcej!!! I to nie byle jakiej autostrady, bo święcili ją osobiście minister Pol i premier Miller, a wzruszone do łez koparki wykonały układ baletowy. (Nie kpimy, naprawdę...\nWagner wyjaśni? (aktl.)\nPrzed sejmową komisją śledczą zeznaje szef Kancelarii Premiera Marek Wagner. Komisja chce wyjaśnić okoliczności usunięcia autopoprawki z porządku obrad rządu 16 lipca ub.r.\nProksa jak Jakubowska\nTo sekretarz RM Aleksander Proksa na polecenie wiceminister Jakubowskiej wprowadził 15 lipca ub. r. do porządku obrad rządu autopoprawkę do projektu ustawy o rtv.\nŻegnamy majora Kupczyka (aktl.)\nRodzina, przyjaciele, przedstawiciele władz państwowych i kilka tysięcy szczecinian pożegnało poległego w Iraku podpułkownika Hieronima Kupczyka.\nRywin a sprawa noweli (aktl.)\nKorzystne dla prywatnych mediów zmiany w projekcie ustawy o rtv zaczęły się pojawiać dopiero po wizycie Lwa Rywina w Agorze - zeznała jej prezes Wanda Rapaczyńska.\nRywin - nie, Kwaśniewski - nie wiadomo (aktl.)\nSejmowa komisja śledcza zdecydowała, że nie wezwie na ponowne przesłuchanie Lwa Rywina. Najwięcej kontrowersji wzbudził wniosek o przesłuchanie prezydenta RP.\nJak tworzono ustawę\nRaport Kancelarii Premiera, dotyczący usunięcia z porządku obrad rządu 16 lipca autopoprawki do ustawy o rtv, ujawnia uchybienia proceduralne. Częściowo zaprzecza on zeznaniom Michnika.\nJakubowska wprowadziła, Wagner zdjął (aktl.)\nProjekt autopoprawki do ustawy o mediach wprowadził na posiedzenie rządu 16 lipca sekretarz Rady Ministrów Aleksander Proksa na polecenie Aleksandry Jakubowskiej - ujawnił minister Marek Wagner.


Teatr ormiański jest jednocześnie stary i bardzo miody. Jego historia liczy sobie, bagatela, dwa tysiące lat, jeśli sięgać do samych początków, kiedy w I wieku naszej ery wystawiano w Armenii greckie tragedie - pisze Tomasz Miłkowski w Dzienniku Trybuna.\nAle od czasu, kiedy władze przejęli Rzymianie i wymordowali aktorów (w 69 r. n.e.) teatr zanikał aż wreszcie zamarł w czasach średniowiecza (w VII wieku), od czasu do czasu dając o sobie znać w diasporze, m.in. w XVII wieku we Lwowie, gdzie powstawały dydaktyczne sztuki ormiańskie o tematyce historycznej - Ormianie znaleźli się w granicach Rzeczypospolitej po przyłączeniu Rusi halickiej przez Kazimierza Wielkiego, a po nadaniu im przywilejów osiedlali się w Rzeczypospolitej chętnie.\nTeatr ormiański tak naprawdę odrodził się po wielu latach w Tyflisie (dzisiejsze Tbilisi) w połowie XIX wieku (1851). Pierwszy teatr w Eywaniu otwarto nieco później (1864) i od tego czasu rozwijał się ze zmiennym szczęściem, po części w diasporze, po części najpierw w radzieckiej, a od 30 lat w niepodległej Armenii. Ormianie próbują\nnadrobić zaległości, zajmują się w teatrze porachunkami z historią - w centrum zainteresowania przez długi czas znajdowała się tragedia ludobójstwa w roku 1915, kiedy pastwą tureckich nacjonalistów padło tysiące Ormian z Anatolii. To wciąż nie-zabliźniona rana, do której artyści ormiańscy wracają. I nie tylko oni. Dość przypomnieć poruszający spektakl "Armine, sister" (2014) polskiego Teatru ZAR, działającego przy Instytucie Grotowskiego, który nawiązywał do tych tragicznych wydarzeń, budując w przestrzeni teatralnej fugę śmierci, misternie skonstruowaną z pieśni wschodniej Anatolii, w szczególności zaczerpniętych z tradycji ormiańskiego śpiewu modalnego.\nTo odmienny sposób wydobywania głosu, w Polsce nieznany, którego poznanie i doskonalenie pochłonęło wiele miesięcy wspólnej pracy i ćwiczeń pod okiem takich nauczycieli jak Aram Kerovpoyan, mistrz śpiewu w ormiańskiej katedrze w Paryżu. Tak więc temat nie był dla Teatru ZAR wybiegiem, zasłoną, ale wysokim progiem trudności artystycznych i technicznych do pokonania, bez najmniejszej taryfy ulgowej, jak to niekiedy zdarza się, kiedy teatry podejmują "tematy słuszne". Były w tym spektaklu (w reżyserii Jarosława Freta) chwile niezwykłej mocy, kiedy milkła pieśń, zamierał ruch, a sponiewierane kobiety i ich oprawcy tkwili nieruchomo na swych miejscach. Zapadała wówczas cisza jak zduszony jęk. Takiej ciszy chyba nigdy jeszcze nie słyszałem w teatrze.\nSpektakl ZAR-u to nie jedyny ormiański ślad w polskim teatrze współczesnym. Wielką orędowniczką dramaturgii i literatury ormiańskiej była Walentyna Mikołajczyk-Trzcińska. Spod jej ręki wyszły przekłady dramatów Rafaela Akopdżaniana, "Gdy w dzień przeleci nocny ptak" ("Dialog" 1999 nr 11) i "Ja, córka Rasputina" (2004), oba wystawione w Teatrze Druga Strefa przez Sylwestra Biragę. Nie wchodząc w szczegóły, nie były to oszałamiające sukcesy, ale sygnał, że coś ciekawego dzieje się w literaturze ormiańskiej. Tłumaczka potwierdziła to przekładem niedocenionej powieści Akopdżaniana "Polskie wyspy" (2004) - jej polskie akcenty zachęcają do lektury i scenicznej adaptacji.\nZwiązki polsko-armeńskie z sukcesem rozwijał profesor Andrzej Żurowski (odznaczony armeńskim Medalem Kultury), który w Erywaniu artystycznie dyrektorował międzynarodowemu festiwalowi szekspirowskiemu, a trzeba wiedzieć, że Ormianie kochają Szekspira bezgranicznie - jak pisał Grzegorz Górny "Shakespeare był Ormianinem". Dzięki staraniom Żurowskiego monodramy z Armenii, nie tylko szekspirowskie, zaczęły się pojawiać na wrocławskim festiwalu WROSTJA.\nMiało to swoje następstwa: Wiesław Geras na zaproszenie dyrektorki festiwalu Armmono w Erywaniu przygotował program polski (2013) z udziałem Bogusława Kierca, Anny Skubik, Krzysztofa Grabowskiego i Mateusza Olszewskiego. Podczas festiwalu odbyły się także spotkania ze studentami Instytutu Teatru i Filmu w Erywaniu, poświęcone polskiemu teatrowi (o tym mówiłem ja), tradycjom monodramu (Wiesław Geras) i kształceniu aktora (Bogusław Kierc). Na tym kontakty się nie skończyły, Krzysztof Gordon w roku następnym pokazał w Erywaniu "Śmiesznego staruszka", a parę lat później Ara Asaturyan, aktor i tancerz sam pokusił się o zmierzenie się z tym tekstem Różewicza podczas Międzynarodowego Festiwalu Monodramów w Erywaniu (2016) - odwiedził także z tym monodramem Wrocław.\nDo tego dość skromnego dorobku, a trzeba by w nim uwzględnić także publikację sztuki "Mercedes" Anusz Asłibekian w przekładzie Jakuba Adamowicza w miesięczniku "Dialog" (2016 nr 6), dokłada się Andriej Moskwin z wyborem sztuk "Nowy dramat ormiański", który ukazał się nakładem Pracowni Badań nad Teatrem i Dramatem w Europie Środkowo-Wschodniej.\nJak wynika z zamieszczonego w książce spisu to już 21. książka z tej serii, świadectwo wytrwałości jej twórcy i promotora. W przygotowaniu tej antologii korzystał Moskwin przede wszystkim z pomocy Anusz Asłibekian, cenionej autorki i badaczki (jest historyczką teatru, wykłada w Akademii Teatru i Kinematografii w Erywaniu), której wspomniana sztuka "Mercedes" otwiera wybór współczesnej dramaturgii Armenii.\n"Mercedes" to jedna ze sztuk, które nawiązują do ludobójstwa w Anatolii. Autorka jednak nie odtwarza tamtej zbrodni, ale opowiada o losach potomków ofiar.\nSama należy do średniego pokolenia (ur. 1981), krwawe zajścia sprzed stulecia to już odległa historia, ale jak widać wciąż odciska piętno na życiu kolejnych generacji. Bohaterka, tytułowa Mercedes, jest repatriantką z Grecji, która wraca do Armenii radzieckiej i choć nie musi w niej pozostać, to wybiera skromniejsze życie wśród swoich-obcych, bo wychowanych w innych warunkach, uformowanych przez propagandę, a mimo to związanych z wielowiekową tradycją niż zasobniejsze życie w Grecji. To opowieść o historii kraju, jego trudnych losach i walce o swoje miejsce na ziemi, prawie jak lekcja, ale z licznymi akcentami metaforycznymi. Można odnieść wrażenie, że to dramat wprost nawiązujący do formy tragedii antycznej - próba związania samych początków istnienia antycznego teatru ormiańskiego ze współczesnością.\nAutorka ma na swoim koncie wiele innych utworów, m.in. egzystencjalny monodram "Lot nad miastem" w mistrzowskim wykonaniu Narine Grigorian. To porywająca, metaforyczna opowieść o losie, ukazująca życie jak lot Małgorzaty z powieści Bułhakowa "Mistrz i Małgorzata". Spektakl był prezentowany na kilkunastu festiwalach, wielokrotnie nagradzany. Podobnie jak inny monodram Grigorian "Moja rodzina w walizce", będący autorską przeróbką dramatu faktu (w stylu werbatim) Sary Nalbandian "Geneza strachu", zamieszczonego w tej antologii.\nTo jest utwór bez mała dokumentalny, który ukazuje oczyma dzieci sączącą się latami wojnę w Górnym Karabachu, na pograniczu azersko-ormiańskim. To niezwykle gęsty, poruszający tekst. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że został oparty na osobistych przeżyciach Narine Grigorian - taka jest zwłaszcza przeróbka monodramatyczna, w której aktorka ukazała dramat dziewczynki, a właściwie swój własny dramat. Musiała opuścić rodzinę w Górnym Karabachu, aby znaleźć ocalenie w centrum Armenii.\nTak jest ze sporami etnicznymi i granicznymi, które ciągną się czasem wiekami. Za te przewlekłe konflikty najwyższą cenę płacą bezbronni. Zawsze jest podobnie. I dlatego - choć opowieść Narine jest silnie zakotwiczona w historii - wydaje się bliska wszystkim bliźniaczym dramatom rozgrywającym się w innym czasie i w innym miejscu. Aktorka gra tak przekonująco, że jurorów na jednym z festiwali trapiły obawy, iż aktorka buduje swój sukces na nieszczęściu dziecka. Nie wiedzieli, że to była jej własna historia.\nPozostałe utwory w tym wyborze należą do odmiennego porządku - to teksty nawiązujące do tradycji teatru absurdu i okrucieństwa. "Ostatni błazen" Samuela Khalatiana wydaje się echem poszukiwań Michela de Ghelderode'a. Może to tylko przypadek, ale przesłanie sztuki rymuje się najwyraźniej z mocnym spektaklem Murada Janibekiana "Spowiedź" wg Ghelderode'a. W obu utworach króla tworzy maska, a błazeństwo jest prawdziwą twarzą władzy.\nW kręgu absurdu pozostaje Elfik Zohrabian jako autor "Kopyt", który nawet w podtytule nazywa swój utwór "dramatem absurdu". Korzysta tu autor z inspiracji Orwellowskich, pomysłów Ionesco ("Nosorożec"), a także kina na pograniczu fantasy, w którym pojawiają się dziwne istoty, a ich sam wygląd może budzić niepokojące skojarzenia. Z drugiej strony ujawnia się w tym dramacie charakterystyczne dla dramatu europejskiego uczulenie na znieczulicę, tak silnie objawiane w twórczości egzystencjalistów czy polskich klasyków XX wieku (Różewicz, Mrożek).\nPodobnie tajemnicza atmosfera panuje w mrocznej psychodramie Karinę Khodikian "W celi", opowieści o więźniarkach. Morderczynie próbują odnaleźć się w roli skazanych na życie w zamknięciu, być może po sam jego kres.\n"Nowy dramat ormiański" (pod red. Andrieja Moskwina), Seeroa: Studia Teatralne i Dramaturgiczne, Pracownia Badań nad Teatrem i Dramatem w Europie Środkowo-Wschodniej, Warszawa 2019.\n"Ormianie ostrzą pióra"\nDziennik Trybuna nr 41\nNowy dramat ormiański (pod red. Andrieja Moskwina)


Bycie rodzicem nigdy nie jest łatwe. Te sytuacje idealnie obrazują zmagania rodziców z codziennością\nPonoć istnieje wyspana, uczesana i pełna energii matka rocznego dziecka. Ponoć....\nNiestety małe dzieci to ciągłe obowiązki, urwanie głowy, olbrzymia odpowiedzialność i tysiąc pytań na które nie potrafimy odpowiedzieć. TO raczej męczący czas ale jednocześnie bardzo satysfakcjonujący dla każdego rodzica. Tylko czasem sobie troszkę nie radzimy... :)\nRodzic zawsze łatwiej zaśnie niż dziecko\nGdy namawiasz dziecko na zdrowy sok\nWszyscy wiemy, że to ona jest królową zamieszania\nNiewiedzą co to przestrzeń osobista\nLubią spacery ze zwierzakami\nNowy laptop byl jakiś brzydki\nZastanawiasz się jak głośno potrafią płakać? 109 decybeli\nPrzynajmniej dzieciak jest czysty\nNa szczęście nie poszedł po mleko\nCiekawość jest nieograniczona\nNiektórzy przesadzają z treningiem dzieci\nDzieci potrafią między ludźmi zapomnieć nawet jak się siada\nSon postanowił wyczyścić książki\nCzasem nawet Mikołaj ma dość\nNiektóre dzieci po prostu są przepyszne\nRodzicielstwo wymaga poświęceń\nMoja mama lubi siedzieć na kanapie i pisać do ludzi


Zimowa droga – STO ZA STU\nPa dikim stiepiam Zabajkalia…\nNa tęsknym przekazie tej katorżniczej pieśni przeważnie zaczyna i kończy się potoczna, powierzchowna wiedza średniostarszego pokolenia Polaków o dziejach Syberii. Jeszcze z lekcji historii majaczą się jakieś opowieści-legendy o dzielnych powstańcach-zesłańcach (sam Piłsudski podobno na Syberii kiblował…), jakieś gawędy o polskich uczonych i eksploratorach. Ale to wszystko za cara… Potem – nic. Czarna dziura. Tylko ostatnio – łagry, Kołyma, ropa, gaz, złoto, diamenty, futra i chciwość doszczętnie skorumpowanych oligarchów, pozwalających za milionowe łapówki Chińczykom rżnąć tysiącletnią tajgę na pałeczki do ryżu… Czasem mignie w telewizorze oskarżycielski reportażyk o zimie w bloku z wielkiej płyty w Irkucku, udekorowanym fantazyjnie spiętrzonymi soplami lodu, a tabloidy obleci historyjka o tęgim chłopie znad Angary, który z niedźwiedziem wziął się za bary. I odgryzł mu ucho.\nPoza przekazem na poły legendarnym, w zasadzie niewiele lub zgoła nic nie wiemy o prawdziwych dziejach Syberii i krain przyległych – niezależne od epoki historycznej. Nawet syberyjski wiek XX to w naszym, środkowoeuropejskim kanonie wiedzy historycznej biała plama. Oddziałek hobbystów-badaczy wojny rosyjsko-japońskiej jest tak nieliczny, że szkoda gadać. Admirałem Kołczakiem i jego odyseją nie zajmuje się nikt; nazwiska Anatolij Piepielajew i Iwan Strod zobaczyłem po raz pierwszy w życiu na stronach „Zimowej drogi”. A przecież pierwszy z nich był generałem, fortunnym dowódcą syberyjskich białogwardyjskich związków taktycznych, typowanym przez wielu na następcę Kołczaka. Drugi zaś był sławnym czerwonoarmistą (anarchistą z przekonań, ale zdyscyplinowanym…), szaleńczo odważnym żołnierzem i zarazem roztropnym komandirem. Zaiste – nowsze dzieje Syberii, zwłaszcza okres rewolucji bolszewickiej i wojny domowej (w tamtej krainie nadzwyczaj długotrwałej…) to u nas prawie kompletnie nieznany epizod historii powszechnej. Ale czy jest dobry, sensowny powód, by je poznawać? Pewnie, że jest – wystarczy, że się wydarzyły, dlatego warto coś o nich wiedzieć?\nMacie pojęcie, co w języku jakuckim znaczy słowo bałbacha? (Rozumieją jego znaczenie również Buriaci i Ewenkowie…). No cóż – nic tajemniczego, żadna szamańska sztuczka… Najogólniej rzecz ujmując – to gówno. Gospodarujący na śródtajgowych polanach jakuccy farmerzy skrzętnie zbierali nawóz koński, krowi i kupy reniferów, by wiosną użyć do nawożenia wydartych tajdze poletek. Z owego gówna lepiono bałbachy – płyty o długości mniej więcej siedemdziesięciu centymetrów i do dwudziestu centymetrów grubości; zimą je zamrażano i magazynowano… To właśnie bałbachy, użyte jako podręczny środek taktyczny na polu walki, uniemożliwiły sukces pewnej idealistyczno-romantycznej wyprawy wojennej i przyczyniły się do szybszego ugruntowania władzy radzieckiej na Dalekim Wschodzie – co i tak skądinąd było nieuniknione – ale się – dzięki bałbachom z gówna – nie odwlekło…\nMało romantycznie? Ale wojna w ogóle nie jest romantyczna, chociaż wielu romantyków, narwańców, postrzeleńców i entuzjastów za najwyższy zaszczyt i obowiązek poczytuje sobie brać w niej udział, gdy tylko takowa się zdarzy w bliższej lub dalszej okolicy… Regularna wojna z udziałem wyszkolonych, umundurowanych, zdyscyplinowanych i jednolicie uzbrojonych sołdatów to domena dowódców-zawodowców – ludzi nauczonych skutecznej walki, rozważnych, odpowiedzialnych, honorowych i doświadczonych. Oczywiście zdarzają się wśród nich ambitni durnie, narcystyczne bęcwały, krwawi despoci, idioci gotowi przegrać każdą bitwę, każdą kampanię i całą wojenkę. Ale to wyjątki. Na ogół – gdy prowadzą wojnę – narody i państwa rzucają na linię wszystko, co mają najlepszego; gorsi odpadają jak paździerze. Ale gdy tylko trochę poluzują się zasady i regulaminy, w centrum wydarzeń pojawiają się nieregularni, ochotnicy, partyzanci. Na ogól dobrzy z nich ludzie, ale trafiają się radykalni doktrynerzy, degeneraci, porąbańcy, psychole, zwyczajni bandyci i niezrównoważeni kandydaci na seryjnych morderców. Takie są mechanizmy doboru naturalnego czasu wojny…\nWięc jak to było z Piepielajewem, Strodem i bałbachami? Pierwszy z nich to młody Sybirak z Tomska, z rodziny poniekąd szlacheckiej, ale z dość świeżym patentem, syn oficera piechoty (pod koniec życia generała-majora…); jeden z braci naszego bohatera – Wiktor – był nawet premierem rządu syberyjskiego w czasie całej awantury Kołczaka (i razem z admirałem został rozstrzelany). Anatolij zaś szkołę oficerską (w Petersburgu) skończył jeszcze przed wojną (pierwszą światową, ma się rozumieć), potem był dzielnym oficerem zwiadu piechoty, potem dowódcą batalionu i pułku, odznaczonym Orderem św. Jerzego. Z wojny wyszedł w stopniu pułkownika i na posadzie inspektora południowosyberyjskich obozów jenieckich, gdzie gośćmi byli przeważnie Czesi, tysiące Czechów; albowiem (jak powszechnie wiadomo…) niektóre dzielne czeskie regimenty cesarsko-królewskiej infanterii w szyku marszowym, z rozwiniętymi sztandarami, doboszami i orkiestrami pułkowymi, z taborami, artylerią i kuchniami polowymi, dziarsko przekraczały linię frontu, by od wojny odpocząć na Syberii… Gdy w trakcie wojny domowej na Syberii pojawił się admirał Aleksander Kołczak i mianował się (po udanym puczu przeciw cywilnej władzy białych stronnictw) wielkorządcą Wszechrusi, młody Piepielajew ochoczo wziął się do organizowania wojska – został mianowany generałem-lejtnantem (oczko wyżej niż dosłużył się papa) oraz dowódcą 1. Armii Syberyjskiej. Odepchnął bolszewików od Uralu i wiosną 1919 roku szedł na Moskwę, ale gdy do Kazania brakowało mu jakieś osiemdziesiąt kilometrów, naprzeciw, po bolszewickiej stronie dowodzić zaczął Michaił Tuchaczewski… No cóż, temu charyzmatycznemu, niezwykle utalentowanemu oficerowi nawet charyzmatyczny (ale na mniejszą skalę…) Piepielajew nie potrafił sprostać, zwłaszcza że jego dywizje ogarnęło pewne takie rozprężenie, a nawet – wstyd powiedzieć – demoralizacja, przeważnie na tle alkoholowym. No i Korpus Czechosłowacki niejakiego Gajdy się wycofał z frontu. Na szczęście impet ofensywy bolszewików osłabł (choć nie ustał całkowicie), gdyż kierownictwo rewolucji postanowiło najpierw rozprawić się z burżuazyjną Polską. Tuchaczewski poszedł na Warszawę – z wiadomym skutkiem. Zdezorientowany, rozczarowany i pobity w polu Piepielajew rozformował w Tomsku swoją armię i na początku 1920 roku, z wieloma niemal śmiertelnymi przygodami, wyjechał do Harbinu, do rodziny.\nIwan (a właściwie Jons lub Janek) Strod, nieco młodszy od Piepielajewa, urodził się w miasteczku Lucyn – obecnie Ludza – na Łotwie, w Łatgalii. Ojciec Łotysz, matka Polka… Tata Jakow Strod był felczerem, a syn – miasteczkowym rozrabiaką. Na wojnę w 1914 roku poszedł na ochotnika, przed terminem poboru jego rocznika. Wyróżnił się niebywałą odwagą, czterokrotnie odznaczono go Krzyżem św. Jerzego (żołnierskim odpowiednikiem „oficerskiego” Orderu św. Jerzego) i w końcu wojny awansowano do stopnia chorążego. Po wojnie długo szukał pracy, aż w Irkucku wstąpił do… Armii Czerwonej. Iwan, z przekonań anarchokomunista, odnalazł się jako żołnierz walcząc z bandami legendarnego barona Ungerna na Zabajkalu, a na początku 1922 roku trafił do Jakucka, jako dowódca szwadronu w pułku kawaleryjskim skierowanym do wzmocnienia miejscowego garnizonu Krasnoj Armii.\nW lipcu 1922 roku do tkwiącego w Harbinie Piepielajewa dotarł emisariusz z Jakucji, który przekonał go, że wybucha tam bunt ludowy przeciw sowietom, o dużym zasięgu i determinacji. Idzie o to, by wesprzeć Jakutów i ich białych pomagierów. Ekspedycję sfinansowali bogaci kupcy futerkowi, a w lwiej części – angielska kompania handlowa Hudson’s Bay. Piepielajew zrekrutował ponad siedmiuset oficerów i żołnierzy, w tym wielu weteranów swojej dawnej Armii Syberyjskiej. Ponad pięciuset z nich wypłynęło 30 sierpnia 1922 roku z Władywostoku do Ajanu – portu nad Morzem Ochockim, skąd teoretycznie najbliżej było nad środkową Lenę, do Jakucka. Gdy we wrześniu 1922 roku wyokrętowali się w Ajanie, nie mieli pojęcia, że w Jakucji od dwóch miesięcy już jest posprzątane po powstaniu… Bolszewicy wyparli buntowników z Jakucka i innych większych osad, gdzie mogliby bezpiecznie przezimować. Partyzanckie bandy i i oddziałki kręciły się wprawdzie tu i ówdzie po tajdze, odnosząc nawet przejściowe sukcesy taktyczne, ale traciły łączność, zapasy, rezerwy – i co najważniejsze: sympatię miejscowych…\nPoinformowany (szczątkowo i nazbyt optymistycznie) o sytuacji Piepielajew postanowił rozpocząć marsz. Albowiem po pierwsze – wierzył w narodnicką ideę pierwszeństwa ludu, prymatu klasy ludowej nad wszelkimi innymi formami życia społecznego. Po drugie – chciał zmyć plamę pewnej takiej infamii, którą go napiętnowano po kampanii 1919 roku; mówiąc wprost: koledzy generałowie uważali go za dezertera… Po trzecie – chciał jeszcze raz „skrzyżować bagnety” z czerwonymi; miał z nimi zadawnione porachunki.\nStrod w tym czasie intensywnie zajmował się tłumieniem powstania i likwidowaniem resztek jego oddziałów. Gdy doszły wieści o desancie piepielajewowskiej Drużyny Syberyjskiej i jej forsownym marszu przez nadmorskie góry Dżugdżur (pasmo Gór Stanowych), wojak Iwan objął komendę nad szczupłym batalionem czerwonoarmistów (jakieś dwieście osiemdziesiąt dwie lufy piechoty oraz parę cekaemów i erkaemów systemu Chauchata plus dwudziestu trzech konnych zwiadowców) i wymaszerował naprzeciw. Spotkali się na śródtajgowej polanie Sasył-Sysy (po jakucku Lisia Polana), gdzie Strod stanął na popas. Na polanie było pięć jurt jakuckich – drewnianych, solidnych, z dobudowanymi i połączonymi z jurtami chotonami, czyli oborami. W czterech rozlokował się dwustuosobowy batalion niejakiego Dimitrjewa, nad którym Strod objął dowództwo kilka dni wcześniej. Sam Strod ze swymi strzelcami zajął piątą jurtę i należący do niej choton Jakuta o nazwisku Karmanow. 14 lutego 1923 roku awangarda armii Piepielajewa praktycznie bez wystrzału zajęła jurty Dimitrjewa, ale piątej jurty – Stroda – nie zauważyli. Gdy czerwonoarmiści zorientowali się w sytuacji, przygotowali się do obrony okrężnej. Przede wszystkim zbudowali improwizowaną fortyfikację polową – mur z bałbach (roztropny i zapobiegliwy właściciel chutoru Karmanow miał spory zapas płyt z gówna na wiosnę…). Z doświadczenia wiedzieli, że nawet pocisk z cekaemu muru o grubości czterech – pięciu ułożonych jedna za drugą na sztorc, polanych wodą, posypanych śniegiem (a śnieg leżał na polanie dwumetrowy…) i zamrożonych bałbach nie przebije.\nNo i fakt – przez trzy tygodnie bałbachy nie dawały się rozbić podczas intensywnego ostrzału. Gdy się kruszyły, fortyfikację uzupełniano zamarzniętymi na kość ciałami poległych – swoich i ściąganych z przedpola piepielajewców.\nOgólna sytuacja militarna w Jakucji, a konkretnie klęski powstańców i ekspedycji białych ochotników, sukcesy krasnoarmiejców, utrata pewnego zaplecza, w marcu 1923 roku zmusiły Piepielajewa do wycofania się z powrotem nad Morze Ochockie. Jego kompanie zwinęły też oblężenie Sasył-Sysy. Bohaterem został Strod – dzięki twardości i spoistości jakuckiego gówna…\nTak to romantyczny zryw generała Piepielajewa (i setek ludzi-rozbitków, którzy mu zawierzyli) – awanturniczy i od początku pozbawiony wszelkich szans – dostał łupnia od surowej jakuckiej zimy i twardszych, mężniejszych (wtedy!) komunistów. „Zimowa droga” Leonida Józefowicza – prowincjonalnego historyka i pisarza (kilka ciekawych kryminałów…) ma podtytuł „powieść dokumentalna”. W rzeczy samej: wymagała długich kwerend archiwalnych, podróży, wywiadów, studiów… W rezultacie godna jest lektury – nie dlatego, że odkrywa epizod niemal zupełnie nieznany, zapomniany, lecz przecież nie mniej bohaterski niż inne. Istotą mrówczej pracy (i sui generis sukcesu…) Józefowicza jest unaocznienie, uprzedmiotowienie fatalizmu wojen domowych. Braterskie starcie wewnątrznarodowe boleśnie i jednoznacznie pokazuje, czym taki rozdarty naród mógłby się stać, gdyby umieli w nim powadzić dialog zamiast pieriestriełki… „Zimowa droga” to nie tylko starcie dwóch romantyzmów – to lekcja dla idealistów. Panie i panowie – czasem wasz los zależy od gówna. Więc miejcie to na uwadze – bez obrzydzenia.\n(6 04 2020)\nTagi: Leonid Józefowicz\n← Drugi sen Polska Ludowa. Postscriptum →


Całodobowy transport krajowy z przygotowaniem dokumentacji - Invac\nStart » Samochody » Transport » Całodobowy transport krajowy z przygotowaniem dokumentacji\nUsługi świadczone przez firmę transportową Alkaro są kompleksowe, obejmują dojazd do klienta, załadunek towaru oraz jego bezpieczne i szybkie odstawienie pod wskazany adres nie tylko na terenie kraju, ale również poza jego granicami. Międzynarodowy transport (Warszawa - na terenie tego miasta zlokalizowana jest siedziba tego przewoźnika) realizowany jest nowoczesnymi pojazdami, spełniającymi wymogi stawiane przez europejskie przepisy prawne.\nEkspresowy przewóz ładunków niebezpiecznych w niskich cenach\nAby bezpiecznie i legalnie przewozić takie ładunki jak farby, kleje, rozpuszczalniki czy środki ochrony roślin, konieczne jest posiadanie odpowiednich zezwoleń i spełnianie konkretnych wytycznych. Takie kryteria spełnia krajowy i międzynarodowy transport (Warszawa) realizowany przez firmę Alkaro, stawiającą na elastyczne i indywidualne podejście do oczekiwań każdego klienta. Niskie ceny i wygodne sposoby płatności to następne udogodnienia przygotowane przez tego warszawskiego spedytora.\nDodane: 2017-03-27 Kategoria: Samochody / Transport\nProfilem naszej działalności jest oklejanie pojazdów. Warszawa to miasto, w którym z naszych usług, związanych z wykonaniem reklamy na pojazdach, korzysta wielu klientów. Wykonujemy nadruki z logo firmy lub innymi...\nCzęsto zdarza się tak, że mamy pilną potrzebę przewiezienia czegoś co nie mieści się w zwykłym samochodzie osobowym. Warto wtedy być wyposażonym w przyczepy samochodowe. Nie jednokrotnie zdarza się sytuacja k...\nW naszej ekspozycji znajduje się aktualnie Romet 717 4t 2013r. Skuter z 2013 roku, jednocylindrowy czterosuwowy gaźnikowy silnik o pojemności 49,5cm3, chłodzenie powietrzem, 3KM. Skuter ważący 84 kg, o wymiarach d�...


Płyty piankowe / piankowo-kartonowe - Markery COPIC\nTaśmy montażowe samoprzylepne\nPłyty z pianki polistyrenowej oklejone są dwustronnie białym lub czarnym matowym kartonem lub kartonem białym i samoprzylepnym. Płyty są lekkie, sztywne i można je łatwo przycinać na dowolne kształty i formaty. Jeśli jesteś artystą, architektem, inżynierem lub amatorem projektowania znajdziesz z pewnością wiele różnych zastosowań dla tego materiału zarówno w domu, jak i biurze.\nZnajdują bardzo szerokie zastosowanie – w oprawie obrazów, do podklejania reprodukcji, grafik, rysunków, ilustracji, projektów, storyboardów, w modelarstwie do budowy makiet, przy projektach architektonicznych. Wszędzie tam gdzie nie można wykonać konstrukcji nośnej.\nZe względu na rozmiary płyt szczegółowe koszty wysyłki podajemy po dokonaniu zamówienia, po uzgodnieniu z klientem.\nPłyty z pianki polistyrenowej oklejone są dwustronnie białym lub czarnym matowym kartonem, lub białym kartonem samoprzylepnym. Płyty są lekkie, sztywne i można je łatwo przycinać na dowolne kształty i formaty. Jeśli jesteś artystą, architektem, inżynierem lub amatorem projektowania znajdziesz z pewnością wiele różnych zastosowań dla tego materiału zarówno w domu, jak i biurze.\nTaśmy montażowe są dwustronnie samoprzylepne. Znakomite do montażu ilustracji, projektów na płytach piankowych i innych gładkich podłożach. Pomocne przy pracach dekoracyjnych, scrapbooking'u, budowie stoisk i wystaw, modeli i makiet oraz opakowań.


Przedsiębiorstwa | Page 3 | Biznesowe aktualności\nZalegające półki akta bywają czasami pewnym problemem dla firm oraz korporacji, z którym jednak można sobie ogromnie sprawnie poradzić. decydując się choćby na recykling i utylizację zbędnych papierów. W dwudziestym pierwszym wieku wybór odpowiednich sposobów zabezpieczenia własnych ogromnie cennych dokumentów nie jest kwestią banalną. Kwestia ta wymaga sporej dozy rozsądku albo odpowiedniego podejścia. W dużej ilości firm zajmujących się niszczeniem lub recyklingiem dokumentów prosto nieraz stracić orientację. Aby dobrze wybrać najlepiej zapoznać się bliżej z samą kwestią i dowiedzieć się co można zrobić z niepotrzebnymi, niebezpiecznymi dokumentami. Świetnym posunięciem może okazać się w takiej sytuacji wpisanie w wyszukiwarkę zapytania: brakowanie dokumentów.\nRead more about Brakowanie dokumentów. Sprawdź ofertę najlepszych firm recyklingowych\nW jaki sposób określić jakość – szkolenia haccp\nSubmitted by addmean on Tue, 06/11/2019 - 06:59\nNajbardziej wymagane oraz jednocześnie cenione szkolenia na rynku nie są bez znaczenia dla przedsiębiorstw. Biorąc pod uwagę szkolenia haccp, stwierdza się bezgraniczne szanse nabycia niezbędnych umiejętności. Do dyspozycji uczestniczących w tym szkoleniu jest niemała wiedza prowadzących. Dołożą oni wielu starań do tego, by przekazywane przez nich treści były zrozumiałe oraz całkowicie jasne dla wszystkich. Zdobywanie umiejętności przeprowadzania audytów wewnętrznych i nie tylko okazują się w wielu branżach bardzo przydatne.\nRead more about W jaki sposób określić jakość – szkolenia haccp\nPisma notarialne i nieoficjalne – kto jest w stanie wykonać przekład i jak znaleźć najlepszego tłumacza?\nW zasadzie każdy miał na różnych etapach edukacji kontakt z językiem angielskim. Jednakże nawet dość przyzwoita znajomość tego języka może być niewystarczająca, gdy w grę wchodzi przełożenie korespondencji urzędowych, posługujących się oryginalnym słownictwem.\nRead more about Pisma notarialne i nieoficjalne – kto jest w stanie wykonać przekład i jak znaleźć najlepszego tłumacza?\nAktualnie oferta nawiązująca do hoteli, jakie doskonale nadają się do przeprowadzania spotkań biznesowych jest tak obszerna, iż kiedy ktokolwiek decyduje się na to, by zorganizować dużej rangi wydarzenie dla kontrahentów firmy to nie będzie mieć najmniejszego kłopotu z tym, żeby znaleźć obiekt, który usatysfakcjonuje go najbardziej. Wyjątkowo szybko można będzie w zamian dostrzec, że miejsc takich w rzeczy samej nie będzie brakować.\nRead more about Obiekty hotelowe, jakie idealnie nadają się do przeprowadzania konferencji.\nJak wcielić różnorodność do personelu?\nSzybko przekształcające się otoczenie pracy sprawia, że zatrudnieni często zmieniają swoje prace i ojczyznę w poszukiwaniu atrakcyjniejszych warunków pracy. Przedsiębiorstwa stoją więc przed zjawiskiem dużej rotacji kluczowych pracowników. W szczególności widać to w globalnych organizacjach, gdzie współpracuje międzykulturowa kadra.\nRead more about Jak wcielić różnorodność do personelu?


Apartmani Jurišević Umag - Noclegi.pl\nulica Zadarska 15, 52470 Umag (Chorwacja)\nPokoje, usługi Gości poszukujących noclegu w Umag zapraszamy do rezerwacji 4 ładnie umeblowanych pokoi w Apartmani Jurišević Umag. Jeżeli jest taka potrzeba, możesz zostawić swój samochód na miejscu parkingowym apartamencie bez dodatkowych kosztów. Niektóre pokoje posiadają balkon lub taras, pozwalając Ci cieszyć się piękną pogodą na świeżym powietrzu w każdej chwili. Dzięki klimatyzacji działającej w każdym pokoju, możesz się łatwo odświeżyć podczas ciepłych letnich dni. Dzięki bezprzewodowemu połączeniu z Internetem (WiFi), dostępnym w apartamencie, będziesz online podczas wakacji. Wszystkie pokoje posiadają oddzielną łazienkę i toaletę. Dokładne wyposażenie pokoju i dokładna dostępnych usług Apartmani Jurišević Umag może być znaleziona w informatorze poniżej i w informatorze konkretnego pokoju.\nZakwaterowanie Szépasszonyvölgy jest zlokalizowany w odległości 400 meters, Kamienista plaża 400 meters, Plaża piaszczysta 400 meters, Plaża "Błękitna Flaga" 400 meters, wybetonowanej plaży 400 meters.\nPłatność Następujące metody są dostępne abyś mógł zapłacić za rezerwację: gotówka. Aby ostatecznie zagwarantować rezerwację Apartmani Jurišević Umag wymaga wpłacenia 30% zaliczki.\nPrzyjazd, godziny otwarcia Najwcześniejsza pora przybycia to 13:00, najpóźniejszy czas na wyjazd to 10:00. Angielsku, włosku i chorwacku to język(i), które zna personel.\nApartmani Jurišević Umag - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nApartament 2-osobowy na parterze Standard z 1 pomieszczeniem sypialnianym (możliwa dostawka)\nObiekt Apartmani Jurišević Umag otrzymał ocenę 9.9 na 10, na podstawie opinii 10 gości.\nMagyar Zoltán - grupa przyjaciół\n"Kedves, segítőkész házigazda, csendes,nyugodt szállás.Közeli ,homokos, nem zsúfolt tengerpart."\nBoisko (w odległości 200 m), Tenis (w odległości 200 m), Casino (w odległości 500 m), Siatkówka Plażowa (w odległości 200 m), Wynajem motorówki (w odległości 500 m), Wynajem rowerów wodnych (w odległości 500 m), Narty wodne (w odległości 500 m), Żeglarstwo (w odległości 500 m), Nurkowanie (w odległości 300 m), Surfing (w odległości 500 m), Wynajem auta (w odległości 500 m), Wypożyczalnia rowerów (w odległości 50 m), Łowienie ryb (w odległości 400 m), Jazda konna (w odległości 500 m)\nAltanka, Ogród na dachu, Żelazko\nWyżywienie: Najbliższa restauracja w okolicy (w odległości 100 m), Najbliższy sklep (w odległości 200 m)\nZawarty w cenie, obowiązuje dla osób powyżej 6 lat, wysokość opłaty wynosi 1 € za osobę za noc (5 zł za osobę za noc)\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Apartmani Jurišević Umag


Modne swetry, czyli ciepło i wygoda - Porady 245\nHome › Modne swetry, czyli ciepło i wygoda\n« Trend na turystykę - Jak nie zniechęcić się do siłowni po pierwszej »\nBy\ton Saturday, April 22 2017, 23:42\t- Permalink\nGdy nastają chłody przebojem są wszelkie swetry i sweterki. Każda dama kocha takie ubranie i czerpie ogromną przyjemność mogąc korzystać z ciepłych sweterków. Modne sweterki są zróżnicowane – szeroka gama ozdób oraz barw jest aprobowana. Niektóre panie chcą nosić golfy blisko szyi, inne wybierają golfy wiszące, jeszcze inne wolą półgolfy albo dzianiny z dużym dekoltem.\nIle pań, tyle gustów i potrzeb.\nMogą być ciepłe, cienkie lub ażurowe – każda pani znajdzie unikatowy sweterek dla siebie.\nPrzebojem stały się swetry z odsłoniętymi ramionami lub swetry łączone z koszulą wystającą górą. Takie sweterki na pewno są przebojem i przypadną do gustu wielu dziewczynom. Mogą być gładkie, w paski, kratkę, dekorowane haftem.Każda pani ma własne potrzeby. Dobrej klasy sweterek można kupić już za jedyne 100 złotych, czyli wyjątkowo niedrogo.\nSweterki mogą być zapinane na guziki lub zamki, zakładane niczym kimono.\nIlu producentów, tyle pomysłów na niebanalny sweterek.\nCienkie golfiki nadają się do noszenia pod damskim żakietem lub rozpinanym swetrem. Sweterki są całoroczne – przydatne będą jesienią, zimą, ale w chłodny letni lub wiosenny dzień także warto włożyć je do podręcznej torby.\nZawsze eleganckie są białe lub czarne sweterki gładkie, ażurowe lub zdobione delikatnym haftem. Eleganckie sweterki są must have damskiej szafy. Sweterki można kupić każdej pani w prezencie.. Nie ma dobrej damskiej szafy bez choćby kilku sweterków. Warto mieć w szafie kilka eleganckich sweterków, bo one doskonale ubierają każdą panią i są jej ozdobą..


Transmisje | - Part 2\nZapraszamy na transmisję z parafii pw. Matki Bożej Pocieszenia w Krakowie gdzie posługę pełnią Księża…\n„Czy stać nas na to, by, tak, jak Trzej Królowie, wyruszyć w drogę z pragnieniem…\nJubileuszowa nowenna dziękczynna – KAZACHSTAN\n24 października 2021 (niedziela) o godz. 11.30 zapraszamy na Transmisję Uroczystości Odpustowych ku czci św….\nNikt nie może bez pomocy Ducha Świętego powiedzieć: Panem jest Jezus! Sama wiara jest darem…


Wklejono 2013-12-02 15:32 źródło: odkrywcy.pl/kat,1037753,title,Rekordowy-kosmiczny-wybuch,wid,16202155,wiadomosc.html\nZaobserwowano rekordowo potężną eksplozję, zwiastującą śmierć masywnej gwiazdy i narodziny nowej czarnej dziury. Zdarzenie było przyczyną emisji promieniowania, która trwała dwadzieścia godzin i stoi w sprzeczności z dotychczasowymi teoriami odkrywcy.pl\nChorzy na narkolepsję zasypiają w zupełnie przypadkowych sytuacjach. Doświadczają też wielu przykrych objawów związanych z zasypianiem i budzeniem się przypominających halucynacje. Największe trudności wiążą się jednak z niekontrolowaną sennością i zapadaniem w całkowity bezwład. Do niedawna nie było wiadomo, co powoduje tę dziwną i niebezpieczną chorobę odkrywcy.pl Lekarze już od dawna zdawali sobie sprawę z tego, że konsumpcja alkoholu spowalnia proces gojenia się kości, ale dopiero najnowsze badania pozwoliły przyjrzeć się temu zjawisku z bliska i określić, co dzieje się wówczas w organizmie na poziomie komórkowym i molekularnym odkrywcy.pl Ogrodnicy na całym świecie pracują nad wyhodowaniem tulipana o czarnym kolorze. Wśród 15 tysięcy znanych odmian tych kwiatów są wszystkie kolory, kształty i odcienie, ale do tej pory nikomu nie udało się uzyskać czarnej barwy kwiatu. Tulipany znane są w Europie od prawie 500 lat. W październiku do dziko żyjących rysiów na Mazurach dołączą dwa młode osobniki tego gatunku. Chociaż urodziły się w niewoli, dzięki metodzie „born to be free”, opracowanej przez dra Andrzeja Krzywińskiego, są przygotowane do życia na wolności. Ich przywrócenie do natury jest możliwe dzięki projektowi prowadzonemu przez WWF Polska odkrywcy.pl Ulubiona barwa rzuca światło na sposób, w jaki żyjesz, twoje mocne i słabe strony, najgłębsze potrzeby oraz wyzwania, którym musisz w danym momencie sprostać odkrywcy.pl Mechanizm powstawania tornad i trąb powietrznych dla INTERIA.PL wyjaśnia klimatolog Joanna Popławska. Fragmenty ważącego ponad tonę "kosmicznego bolidu", któremu skończyło się właśnie paliwo, mogą spaść na nasze głowy na początku przyszłego miesiąca. To najnowsze przewidywania Europejskiej Agencji Kosmicznej, dotyczące sztucznego satelity GOCE, który dokonywał m.in. pomiarów siły przyciągania ziemskiego. Dwóch informatyków, Steven Skiena i Charles Ward, postanowiło stworzyć listę osób, które miały największy wkład w historię świata. W tym celu wykorzystali pięć różnych algorytmów odkrywcy.pl\nJak wygląda podróż komety przez Układ Słoneczny? Aby odpowiedzieć na to pytanie, NASA udostępniła animację ukazująca, ...\nW ciągu roku na powierzchnię Ziemi opada ponad 40 tys. ton kosmicznego pyłu. Drobiny te dostają się ...


Malinowe pralinki - Najsłodsza rzecz\nCzekolada / Desery\nDzień Kobiet minął, a prezent pozostał. Nie mogłam mu się zbyt długo opierać. Wiedziałam, że chce zrobić pralinki, ale jakie? Malinowe okazały się najlepszym pomysłem. Może uda się trochę przywołać wiosnę 🙂\n4-5 łyżeczek syropu malinowego\nCzekoladę rozpuszczamy w miseczce w kąpieli wodnej. Dolewamy syrop malinowy i mieszamy. Gotową czekoladę przelewamy do silikonowej foremki. Wkładamy do zamrażarki na całą noc. I gotowe!\nŻytnie ciasteczka z czekoladą\nPlacuszki z ricotty z cynamonem\nCrumble z masła orzechowego z owocami


Rejenci mogą się spodziewać pozwów o rekompensatę - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoRejenci mogą się spodziewać pozwów o rekompensatę\nautor: Przemysław Wierzbicki23.01.2014, 06:44; Aktualizacja: 24.01.2014, 12:00\nPrzemysław Wierzbicki, adwokat, wspólnik zarządzający Wierzbicki Adwokaci i Radcowie Prawni/ Autor: Wojtek Górskiźródło: DGP\nNiedawna uchwała Sądu Najwyższego otwiera drogę do dochodzenia odszkodowania od notariusza za szkodę poniesioną w wyniku dokonania czynności notarialnej sprzecznej z zasadami współżycia społecznego\nSąd Apelacyjny w Warszawie skierował do Sądu Najwyższego pytanie prawne dotyczące wykładni art. 81 ustawy z 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 189, poz. 1158). W myśl tego przepisu „notariusz odmówi dokonania czynności notarialnej sprzecznej z prawem”.\nBolo(2014-01-31 16:51) Zgłoś naruszenie 00\nCałkowicie się zgadzam z panem mecenasem. Ta uchwała jest właściwie niewykonalna w praktyce. Na jakiej podstawie notariusza ma ustalić stan faktyczny, majątkowy niezbędny do uznania danej czynności za sprzeczną albo nie z zasadami współżycia?


Amazonia: przyczyna zanieczyszczeń atmosferycznych?\n25-01-2012 19:25 Kategoria: Zdrowie\nAmazonia zawsze była uważana za zielone płuca planety. Ale ten stary las, niszczony dziś przez nieustającą deforestację, może wkróte stać się największym światowym producentem dwutlenku węgla.\nLasy amazońskie, wielcy regulatorzy klimatu?\nNiekoniecznie. Albowiem, według ostatniego badania, opublikowanego w dniu 18 stycznia 2012 roku w naukowym przeglądzie Nature, sytuacja ta może się obrócić o 180 stopni.\nTe stare lasy tropikalne mogą stać się wielkim producentem gazów cieplarnianych. Ale nie same z siebie – jak zwykle, winna jest tu działalność człowieka i wylesianie.\nOto naukowe wyjaśnienie. W ciągu 50 lat, Brazylia doświadczyła ogromnej eksplozji demograficznej. Jej populacja przeszła z 6 milionów do 25 000 000 ludzi, co w sposób znaczący zwiększyło zapotrzebowanie na drwa na ogrzewanie, a także na tereny rolnicze.\nZ powodu wylesiania, czysty bilans basenu Amazonki ma tendencję do przechodzenia z możliwego źródła dwutlenku węgla pod koniec XX wieku, do czystego źródła dwutlenku węgla aktualnie, jak wyjaśnia artykuł zamieszczony on line przez francuski Le Monde.\nA jednak, lasy tropikalne są dziś uważane za kluczowy czynnik w walce z ociepleniem klimatycznym. Główne ogniwo w łańcuchu życia roślinnego, zwierzęcego, ludzkiego i planetarnego, zapewniają one absorpcję dwutlenku węgla z atmosfery. Ale kiedy drzewa są niszczone, albo kiedy strefa jest wylesiana, węgiel wraca do atmosfery, zwiększając w ten sposób efekt cieplarniany.\nBiomasa w lesie amazońskim zawiera jakieś 100 000 000 000 ton węgla, co jest równe ponad dziesięciu latom emisji światowych z paliw kopalnych, podkreślają badacze. Stąd też znaczenie tych prac badawczych.\nLas amazoński może oprzeć się suszom sezonowym i umiarkowanym, ale ta zdolność do odporności może być przekroczona. I tak się stało w czasie ciężkich naturalnych albo doświadczalnych suszy, co wskazało na ryzyko utraty węgla, jeżeli susza zwiększa się wraz z ociepleniem klimatycznym, podsumowują naukowcy.\nKomentarze do: Amazonia: przyczyna zanieczyszczeń atmosferycznych?


Chlebki z patelni II\nChleby Chlebki z patelni II\nDzisiaj kolejna odsłona chlebków z patelni. Tak jak pisałam już poprzednio, bardzo mojej rodzince przypadły one do gustu. Dzisiaj będzie wersja przygotowana na drożdżach, chyba taka wersja bardziej nam smakuje, niż ta z proszkiem do pieczenia. Z podanej poniżej proporcji zrobiłam cztery grubsze chlebki, ale jeśli wolicie usmażyć nieco cieńsze, podzielcie ciasto na przykład na sześć lub osiem części..\nPokruszone drożdże wkładamy do miski, dodajemy cukier, zalewamy 1/4 szklanki letniej wody, mieszamy do całkowitego rozpuszczenia drożdży, przykrywamy i odstawiamy na 10-15 minut, aż drożdże zaczną pracować.\nDo miski z drożdżami dodajemy pozostałe składniki. Wyrabiamy ciasto przez 5-6 minut przy pomocy miksera. Jeśli ciasto będzie zbyt rzadkie dodajemy jeszcze 2-3 łyżki mąki. Wyrobione ciasto przekładamy do naoliwionej miski, ciasto również smarujemy oliwą. Miskę przykrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia na 40- 60 minut.\nPo tym czasie ciasto wykładamy na oprószony mąka blat i dzielimy na 4 części. Każdą część ponownie wyrabiamy i formujemy z niej kulkę. Kulki układamy na blaszce do pieczenia wyłożonej papierem do pieczenia, smarujemy oliwą i odstawiamy pod przykryciem do wyrośnięcia na kolejne 20- 30 minut.\nKulki ciasta przekładamy na blat, delikatnie wałkujemy na placki średnicy 15-17 cm, przykrywamy.\nPatelnię o średnicy co najmniej 18 cm smarujemy odrobiną oliwy. Gdy będzie już rozgrzana układamy na niej placek z ciasta i smażymy około 3 minut z każdej ze stron, pamiętając, żeby raz na jakiś czas obracać chlebki.\nKnekkebrød, norweski chrupki chlebek\nPikantny chlebek odrywany


Kurtki ze sklepu Streetstyle24.pl - Kolekcja jesień 2021 - Moda w Women's Health\nMarket / Odzież, obuwie, dodatki damskie / Odzież damska / Kurtki i płaszcze / Kurtki / Kurtki ze sklepu Streetstyle24.pl\nOferujemy najlepszej jakości Kurtki od znanych producentów. Sprawdź ofertę 0 produktów i zachwyć się oryginalnymi fasonami oraz mnogością wyboru. Tylko u nas znajdziesz modne Kurtki ze sklepu Streetstyle24.pl w różnych rozmiarach i barwach. Jeżeli poszukujesz czegoś, co ochroni Cię przed chłodem i wiatrem, lepszej okazji nie znajdziesz.\nKolekcja jesień 2021 zawiera w sobie stylowe Kurtki z dobrych materiałów. Wybierając model dla siebie, zwracamy uwagę na to, z czego jest wykonany. Dobre Kurtki ze sklepu Streetstyle24.pl powinny zapewniać nam ochronę przed zimnem i wiatrem, jednak muszą zapewniać także odpowiednią wentylację. Takie produkty przygotowaliśmy dla Ciebie, zobacz ofertę.\nKurtki ze sklepu Streetstyle24.pl - Kolekcja jesień 2021


Szkolenia z wystąpień publicznych Kraków - pokonaj stres\n8 stycznia 2021 28 listopada 2017 przez tech\nSzkolenia z wystąpień publicznych Kraków, zawierają sporą cześć dotyczącą relacji międzyludzkich. Człowiek jest istotą społeczną – to sformułowanie każdy z nas na pewno słyszał setki razy. Nic dziwnego – w każdej kulturze budowanie relacji międzyludzkich jest bardzo ważną częścią życia człowieka (Brown, 2000). To dlatego większość dorosłych w kulturze europejskiej zawiera małżeństwo lub nawiązuje inny rodzaj bliskiego związku. Uzupełnieniem tych najbliższych relacji są przyjaźnie oraz wszystkie inne więzi, które możemy nazwać grupowymi.\nJedna z nich jest szczególnie istotna. Ludzie, z którymi łączy nas więź, bardzo pomagają nam radzić sobie ze stresem (Cohen, 2004), który, jak wszyscy wiemy, często przeszkadza nam w realizacji różnych celów np.: przeprowadzenia udanego wystąpienia, zdania egzaminu czy zdobycia nowej, dobrej pracy. Z tej przyczyny choć może nie jest to oczywiste, relacje interpersonalne to element, którym zajmujemy się zarówno w trakcie szkoleń z wystąpień publicznych oraz we wszystkich projektach dotyczących pracy z emocjami i stresem, także projekcie ” Szkolenie radzenie sobie ze stresem „.\nSzkolenia z wystąpień publicznych Kraków – relacje z innymi\nSzkolenia z wystąpień publicznych Kraków – jak nawiązywać i dbać o relacje\nTemat relacji i stresu podejmowany jest w dedykowanych szkoleniach. Zajmują się nim też Szkolenia z wystąpień publicznych Kraków.


Lato jakie jest każdy wie, przyjemne, ciepłe, nawet gorące. W takim okresie klimatyzacja wydaje się bardzo sensownym rozwiązaniem. Nic bardziej mylnego, do lodówki czy zamrażalnika nikt z nas nie ma zamiaru się chować\nDodane: 24-01-2022 03:49\n. Aby uniknąć takich radykalnych kroków, to z pomocą nam przychodzi klimatyzacja. Urządzenie, które ochłodzi nasze pomieszczenia oraz nas ostudzi. Obecnie nie wyobrażamy sobie jazdy samochodem, podczas upalnych dni bez klimatyzacji, nie wyobrażamy sobie również sklepów bez tego rodzaju "lodówki", któż z nas chciałby iść do marketu, gdzie gorąc, duchota oraz suche powietrze towarzyszą nam na każdym kroku? zapewne nikt. Z pomocą przychodzą firmy specjalizujące się w chłodnictwie powierzchniowym.\nRadzimy jak naprawić klimatyzator szybciejCzy można klimatyzować pomieszczenia w nocy?2020 czas aby lepiej klimatyzować pomieszczeniaNaprawić klimatyzator? Nie?Czy sposób na to jak w 2020 klimatyzować pomieszczenia jest trudny?2020 czas aby lepiej klimatyzować pomieszczeniaSTUDIUM PRZYPADKU Jak zamontować klimatyzację w Warszawie W 12 Dni?Czy lepiej naprawić klimatyzator w dzień czy w nocy?Daj Mi 12 Dni A Ja Pokażę Ci Jak zamontować klimatyzację w Warszawie3 informacji jak zamontować klimatyzacjęCzy opłaca się zamontować klimatyzację w Warszawie?Jak montować klimatyzację Od RękiZamontować klimatyzację w Błoniach? Nie?Czy dokupić klimatyzację można tanio?Chciałeś kiedyś domontować klimatyzację ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Wykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby dokupić klimatyzację?


No i co ja najlepszego zrobiłam? - Tekstualna\nAlbo się czeka na odpowiedni moment, albo się nie czeka, tylko się robi – z tym, co ma się aktualnie pod ręką, z wiedzą, którą ma się dziś, a nie jutro. Bo odpowiedni moment może nigdy nie przyjść.\nStres jest zawsze. Ja dodatkowo jestem z jednej strony bardzo krytyczna wobec siebie i boję się krytyki. Z drugiej – zdaję sobie sprawę z tego, co wiem, a czego nie i daję sobie prawo do tego, by tworzyć i nie pytać o zdanie. Mieszanka, która zgrzyta. Ale chyba działa. Jednak. 🙂\nI jest. #2 numer The Mother MAG.\nDla mnie to duża rzecz. Dlatego, że po pierwsze, udało się zrobić drugi numer, po prostu. Że nie przerosło nas to. Po drugie, #2 numer jest jeszcze lepszy niż #1! I, co z dumą podkreślam, jest w nim naprawdę dużo do czytania. Żadnych pierdół, zapchajdziur. Samo dobro!\nCo znajdziecie w najnowszym numerze The Mother MAG?\nrozmowa z Jagą Hupało o jej córkach, o pracy i wizji macierzyństwa;\nniedziela z Martą Szulawiak-Turską, która opowiedziała nam i o Top Model, i o programie ,,Seks – kup teraz’’ i o swojej miłości;\nrozmowa z mediatorem rodzinnym Agnieszką Tulin-Kardaś i psychologiem Agnieszką Dżaman, inicjatorkami akcji ,,Dziecko w Rozwodzie’’ ze Stowarzyszenia Rodzin Pelikan;\nrozmowa o tym, że depresja to nie jest pogłębiony smutek. Historia mamy, która wróciła z piekła;\nopowieść o macierzyństwie przed wojną\ninstrukcja obsługi cyklu menstruacyjnego dla dużych dziewczyn\nkilka rad, jak odpocząć na Karaibach od Basi Szmydt\nwywiad z Uciekającymi Matkami Polkami, czyli historia kobiet, które chciały żyć, ale bez swojego dziecka…\nhistoria o instytucji, jaką jest… Oprah Winfrey\nraport o kobietach w IT\nfelietony Piotra Buckiego, Magdaleny Pietrusiak, Małgorzaty Ciukszy, Dominiki Berezyny i Magdy Żarnowskiej\nGdzie kupić The Mother MAG?\nW wybranych salonach sieci Empik (jesteśmy na dziale prasy kobiecej)\nBardzo, bardzo, bardzo Wam polecam. I zapraszam.\nNie będę Wam pisać o tym, byście znalazły 15 minut dla siebie i zafundowały sobie odrobinę relaksu. To nie to. Napiszę, że w tym numerze jest wiele ważnych treści i tematów, które trafiają do serca i do głowy. Może faktycznie się zrelaksujecie – np. przy felietonach. Ale wierzę, że artykuły Was po prostu poruszą i że będzie o czym dyskutować.\n16 marca 2018 o 4:39 am\n16 marca 2018 o 10:07 am\n18 marca 2018 o 9:40 am\nZamówiłem, przesyłka dotarła do Lublina i być może dzięki lekturze, filiżance kawy uda się przetrwać lodowatą niedzielę. Gratulacje i wszystkiego dobrego.\n18 marca 2018 o 9:44 am\n19 marca 2018 o 10:08 am\nOstatnio sobie zdałam sprawę, że już nadeszło to “później”, na które tyle rzeczy odłożyłam 🙂\nGratulacje, świetny numer.


HAL LCH: Lekki Śmigłowiec Bojowy - Magnum-x\nIndie są niezwykle trudnym terenem do działań śmigłowcowych. Bardzo duże zróżnicowanie terenu – od wybrzeży po najwyższe na świecie pasmo gór – oraz wynikające z tego znaczne różnice temperatur stawiają przed konstruktorami bardzo wysokie wymagania. Dlatego pierwsze śmigłowce bojowe, Mi-24D radzieckiej produkcji, pojawiły się w indyjskim lotnictwie stosunkowo późno i w niezbyt imponującej liczbie 51 sztuk. Przy tak dużym kraju i jego licznej populacji była to zaledwie kropla w morzu potrzeb, albowiem ciągłe incydenty graniczne z wrogim Pakistanem wymuszały utrzymywanie wszystkich sił w wysokiej gotowości, co przy całkowitym uzależnieniu od zagranicznych dostawców części nie było łatwe. Duże zapotrzebowanie hinduskiego lotnictwa na śmigłowce, sięgające setek egzemplarzy, doprowadziło władze w New Delhi do słusznego wniosku, że przy tak znacznych ilościach warto pokusić się o budowę własnych wiropłatów, które będą dostosowane do specyficznych warunków klimatycznych.\nPierwszym śmigłowcem zbudowanym według tej koncepcji był skonstruowany przy udziale europejskich inżynierów lekki śmigłowiec wielozadaniowy Hindustan Aeronautics Limited Dhruv. Śmigłowiec został oblatany w 1992 r. i początkowo napotkał spore trudności techniczne, toteż dopiero wersja Dhruv Mk. III może być uznana za w pełni dojrzałą i udaną konstrukcję. Dodatkowo w 2007 r. dokonano oblotu uzbrojonej wersji tego śmigłowca, HAL Rudra. Jak na maszynę tej klasy otrzymała ona dość duże możliwości bojowe, albowiem w najbogatszym wariancie Rudra ALH Mk. IV może przenosić zasobniki z rakietami niekierowanymi, rakiety przeciwlotnicze MBDA Mistral 2, rakiety przeciwpancerne Helina (w opracowaniu) i jest uzbrojony w działko kalibru 20 mm. Ponadto Rudra posiada zintegrowany system samoobrony SAAB IDAS-3 oraz głowicę obserwacyjno-celowniczą Elbit CoMPASS. Niemniej jednak było to tylko rozwiązanie doraźne, gdyż u podstaw programu Rudra legło założenie jak najszybszego pozyskania nowoczesnego śmigłowca wsparcia przy minimalnej ingerencji w dotychczasową strukturę płatowca. Co za tym idzie, dotychczasowe zamówienia na ten typ nie przekroczyły 100 egzemplarzy. Z tego ok. 20 przejmie lotnictwo marynarki wojennej.\nLight Combat Helicopter – koncepcja\nDocelowo sytuację miała rozwiązać budowa nowego śmigłowca bojowego, który dzięki dobrej manewrowości, niewielkiej sylwetce i opancerzeniu charakteryzowałby się dużą przeżywalnością na polu walki. Tego zadania podjął się Hindustan Aeronautics Limited, który w odpowiedzi na sformułowane w 2003 r. warunki techniczno-taktyczne zaproponował stosunkowo lekki, dwuosobowy wiropłat o klasycznym układzie z wąskim kadłubem i kabiną w układzie tandem. Ogólne założenie, by przy jego budowie wykorzystać jak najwięcej elementów z istniejącego śmigłowca transportowego, również nawiązuje do najlepszych tradycji projektowych (wystarczy przypomnieć Bell UH-1 i AH-1 czy Mil Mi-8 i Mi-24). Indyjski producent za bazę projektu przyjął oczywiście śmigłowiec Druhv, z którego zaadaptowano układ przeniesienia napędu z wirnikiem głównym i ogonowym. Pierwszy lot prototypu nowego śmigłowca miał miejsce w marcu 2010 r. Obecnie lata już trzeci prototyp (TD-3), który przeszedł znaczne modyfikacje konstrukcyjne (w tym dotyczące geometrii kadłuba i kokpitu), co prawdopodobnie oznacza, że jest on bardzo zbliżony do konfiguracji seryjnej. W kolejnym prototypie TD-4 planowane jest „jedynie” zredukowanie masy śmigłowca, który następnie posłuży do przyśpieszenia programu testów, zwłaszcza w zakresie uzbrojenia.


Japonia: 1400 ofiar i zaginionych - RMF 24\nJaponia: 1400 ofiar i zaginionych\nSobota, 12 marca 2011 (06:18)\nBlisko 1400 osób zginęło lub zaginęło podczas trzęsienia ziemi i tsunami - wynika z danych udostępnionych przez japońską policję. Ewakuowano ponad 215 tys. osób zarówno z rejonów dotkniętych kataklizmem, jak i z okolic dwóch elektrowni atomowych. Liczba całkowicie lub częściowo zniszczonych budynków wzrosła do 3,4 tys.\nCo najmniej 613 osób zginęło na skutek trzęsienia ziemi i tsunami. Ponad 780 osób uznawano nadal za zaginione, a blisko 1130 było rannych. Katastrofa dotknęła co najmniej 1200 rodzin.\nPonad 215 tys. osób ewakuowano, z czego 45 tys. z okolic elektrowni atomowych Fukushima I oraz Fukushima II, położonych około 240 km na północ od Tokio. Liczba osób ewakuowanych zapewne wzrośnie, ponieważ policja nie ma jeszcze danych ze szczególnie zniszczonej przez katastrofę prefektury Miyagi.\nNadal obowiązuje stan pogotowia na wypadek powtórnego uderzenia tsunami. Około godziny 4 rano czasu lokalnego wstrząs wtórny o sile 6,7 st (wcześniej oceniany na 6,2 st) nawiedził prefekturę Niigata na północnym-zachodzie kraju, powodując lawiny i osunięcia terenu.


Swego nie znacie (odc. 23): Roztoczański Park Narodowy - TRIPONLINE\nW naszych wędrówkach po Polsce nasze kroki kierujemy tym razem do środkowo-wschodniej części naszego kraju, a dokładnie do województwa lubelskiego. Położona jest tam niezwykła kraina, która swym dziewiczym urokiem porusza serca wielu. Jeśli chcesz zaznać ciszy i w spokoju zebrać myśli, to koniecznie musisz odwiedzić Roztocze. Większość jej terenu objętych jest ochroną, nad którą pieczę sprawuje Roztoczański Park Narodowy – i to on właśnie jest celem naszej dzisiejszej podróży.\nRoztoczański Park Narodowy: jeden z najmłodszych\nRoztocze leży w obszarze dzielącym stare utwory geologiczne platformy wschodnioeuropejskiej od młodszych utworów Europy Zachodniej. Miało to ogromne znaczenie w formowaniu się kontynentu europejskiego. Roztocze jest wciąż aktywne geologicznie, podnosi się około 2 mm na rok. Środkowa część Roztocza, czyli tam, gdzie mieści się Park Narodowy, ma niezwykle urozmaiconą rzeźbę terenu. Łańcuchy wapiennych wzgórz o wysokości do 350 m n.p.m. porośnięte wspaniałymi lasami z enklawami pól uprawnych przeplatają się z dolinami wysłanymi piaskami polodowcowymi. Jest to obszar oddzielający Wyżynę Lubelską od Kotliny Sandomierskiej o zróżnicowanej budowie geologicznej.\nSam Park utworzono 10 maja 1974, a jego dyrekcja ma swoją siedzibę w pięknym Pałacu Plenipotenta w Zwierzyńcu. Już same liczby dotyczące Parku, bez zagłębiania się w szczegóły, robią naprawdę piorunujące wrażenie: obecnie obejmuje on powierzchnię 8481,76 ha, z czego 92% zajmują lasy. Ochroną ścisłą jest objętych ponad 880 ha, czyli ok. 10% lasów Parku. Otoczony jest strefą ochronną, która wynosi 38 000 ha.\nJak zwiedzać, to tylko pieszo!\nNa zwiedzanie tego niezwykłego miejsca istnieje kilka sposobów, choć osobiście polecamy Wam piesze wycieczki. Na terenie Parku przygotowano kilka zróżnicowanych tras, które dostarczą wielu niezapomnianych wrażeń. Będziecie mogli skorzystać z czarnej ścieżki do stawów Echo, czy zielonej na Bukową Górę. W zanadrzu Park ma jeszcze kilka szlaków turystycznych, w tym Centralny Szlak Roztocza, który dostępny jest w dwóch opcjach: pieszej (niebieski) oraz rowerowej (czerwony). Na uwagę zasługują z pewnością jeszcze Szlak Krawędziowy (czerwony) oraz Partyzancki (czerwony).\nCiekawą atrakcją, szczególnie dla małych dzieci, może być przejażdżka zaprzęgiem konnym, a dla miłośników survivalu przygotowano za to pełen emocji spływ kajakowy główną nicią wodną Roztoczańskiego Parku Narodowego, czyli rzeką Wieprz.\nRoztoczański Park Narodowy, czyli dom konika polskiego\nOchrona przyrody na tym terenie sięga końca XVI w., kiedy utworzono tu „Zwierzyniec”, rezerwat dzikich zwierząt żyjących na otwartym terenie. Obecnie jest tu ostoja koników polskich będących potomkami koni leśnych, czyli owianych legendą tarpanów. Dziko żyjące stado koników polskich to największa atrakcja turystyczna parku, osobliwość przyrodnicza, a także symbol Parku, umieszczony w jego herbie. Przebywające cały rok na wolności koniki obserwować można ze specjalnej wieży widokowej.\nNa terenie Parku swój dom znalazło naprawdę wiele innych gatunków zwierząt. Są wśród nich m.in. lisy, borsuki, kuny, wilki, czy rysie. W 1979 roku sprowadzono tam także bobry, które zadomowiły się w dolinie rzeki Wieprz. Nie sposób nie wspomnieć o ciekawych gatunkach ptaków, które tutaj stacjonują: orlik krzykliwy, bocian czarny, pliszka górska, a nawet trzmielojad. Najwięcej przedstawicieli ma tam jednak rodzina gadów, płazów i owadów. Wśród nich jest chociażby rzadki żółw błotny, a także traszka grzebieniasta i rzekotka drzewna. Jeśli jesteśmy przy liczbach, to wrażenie robi liczba gatunków owadów, które występują w Parku – samych chrząszczy naliczono ich ponad 2000.\nCiekawą atrakcją Roztocza są również położone na południe od Parku rezerwaty „Szum” i „Nad Tanwią”, obejmujące doliny niewielkich leśnych rzek. Powstałe na rzekach malownicze wodospady i progi rzeczne nazywane są lokalnym określeniem „szumy”, przez co popularną nazwą tych atrakcji są właśnie „Szumy Roztoczańskie”.\nWyprawa do Roztoczańskiego Parku Narodowego to będzie z całą pewnością doskonała opcja na rodzinny wyjazd. Będzie to nie tylko relaks, ale także wspaniały czas poznawania natury i nauki. Po wyprawie pociechy można zabrać do Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego w Zwierzyńcu. W okolicy jest również sporo miejsc godnych odwiedzin, jak chociażby sławny Kościół Na Wodzie czy znany z powiedzonek dla najmłodszych i językowych łamańców, Szczebrzeszyn. A zatem – jedźmy na spotkanie przygody!\nkajaki konik polski las natura piękna Polska Roztoczański Park Narodowy Roztocze Szumy Roztoczańskie tarpan trip wycieczka wyprawa\nprevious articleKaraibskie smaki, czyli co i gdzie zjemy?\nnext articleWiedeń – miasto marzeń\n24 czerwca 2016 at 17:17\nZdecydowanie polecam te tereny! Są piękne, bardzo urokliwe i ciekawe, każdy znajdzie tam coś dla siebie. A atrakcji coraz więcej, między innymi park linowy czy spływy kajakowe, o których piszecie


SINGAPUR / MALEZJA / INDONEZJA 13: Rafting na Bali | HAWAJ WNIEBOWZIĘTY\nDziś czeka nas wisienka na torcie naszego tripu, czyli rafting🙂 To będzie nasz pierwszy raz, kiedy skorzystamy z takiej atrakcji. Poprosiliśmy Wayana, żeby zorganizował dla nas wszystko. Warto czasami skorzystać z takiej uprzejmości, a nie wszystko na własną rękę. Za rafting z obiadem gdzie nakładasz ile chcesz różnego jedzenia oraz z transportem zapłaciliśmy 300 rupii zamiast 900 za osobę. Toż to rozbój w biały dzień. A rafting to sztos niesamowity. Widok tej bujnej roślinności od strony rzeki przywoływał sceny z najlepszych filmów przygodowych, Indiany Jonesa itp. Jak gdyby zaraz mieli w zaroślach pojawić się tubylcy ścigający jakiegoś poszukiwacza skarbów i zacząć do niego strzelać z tutek.\nPonadto dla bajery 80 lat temu w skałach przy rzece wyryto całe płaskorzeźby, które wyglądają jak pozostałość po starożytnej cywilizacji. To naprawdę nieważne, że to udaje antyk, bo nadaje niesamowity klimat. Po drodze mija się również najdroższe hotele na Bali oraz punkty do wypicia piwa. To tez ma swój plus, bo inaczej w ogóle byśmy takich hoteli nie zobaczyli nigdy w życiu. Na postoju na piwko wzięliśmy jednego radlerka. Sprzedawczyni zaraz do nas podbiegła, żebyśmy kupili jedno dla kapitana naszego pontona, ale zbyliśmy ją mówiąc, że później damy mu tipa. Tipa faktycznie mu odpaliliśmy, ale ta ich pazerność jest naprawdę irytująca. Chyba myślą, że jesteśmy dzianymi Australijczykami, którzy mają tu rzut beretem a zarobki kolosalne w porównaniu z naszymi.\nA propo Australijczyków, czy wiecie ,że co 4 dni na Bali ginie jeden Australijczyk??… Nam zginął jeden Ananas, a w zasadzie zaginął. Byliśmy umówieni na Bali z naszym serdecznym ziomeczkiem Borutą, z którym umawialiśmy się od kilku dni na rafting. Mieliśmy wybraną datę i wszystko dogadane, dostał wszystkie informacje. Ostatnie co mu napisałem to „Zapraszamy do nas na 8 rano”. Po czym wi-fi w naszym hotelu przestało działać. Rano odczytaliśmy wiadomość. ” Dobra, czyli widzimy się pojutrze o 8″. Jakie pojutrze ziomuś? Today is the Day:)\nChociaż wieczorkiem do nas przyjechał ancymon i wspólnie mogliśmy udać się na zakupy i szamkę. Jak słusznie zauważył słowem kluczem w targowaniu się z balijskimi sprzedawcami jest „Goodbye”🙂


W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijanom - Religia - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nedico 09.04.21, 17:14\nNa katolickim cmentarzu w warmińskiej miejscowości Nowa Wieś Ełcka zostały zniszczone stare groby ewangelików. Zgodę wydał jego zwierzchnik, biskup diecezji ełckiej.\nCmentarz ewangelicki w Nowej Wsi Ełckiej został założony w XIX w. przez miejscową społeczność ewangelicką. Po zakończeniu II wojny światowej teren cmentarza przejęła parafia św. Józefa Rzemieślnika.\ndunajec1 Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 09.04.21, 18:28\nEwangieliki to nie "swoi".\nedico Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 18:31\n> Ewangieliki to nie "swoi".\nW społeczeństwach ucywilizowanych cmentarzy się nie "tyka", nawet jeśli tam są pochowani wrogowie.\nkrzy-czy Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 09.04.21, 18:46\nno, czepta siem tramwaja.\nostatnio na bródnie zapłaciłem 170zł za mogilkę ojca.\na poza tym to jakieś antychrysty.\nfeelek Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 09.04.21, 20:21\nTak zapewne było:\n?to są mogiły porzucone - od 75 lat nie ma tam potomków zmarłych?\n?ewangelicy wybyli i się nie opiekują?\n?możliwe - zlikwidowano te groby bez należytej godności ?\nPS. U nas na Cm. Brudnowskim, Ks. Dyrektor Administrator NICZEGO NIE LIKWIDUJE , nawet od lat nieopłacanych grobów- tak mi powiedział 2 lata temu.\nkrzy-czy Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 09.04.21, 21:13\nccmentarz jest brÓdnowski.\nfeelek Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 09.04.21, 22:13\nNie, bo: BRÓDZIEŃSKI\njest ten Cmentarz\n[Jak żeś taki gramatykarz]\nsnajper55 Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 09.04.21, 23:54\n> Nie, bo: BRÓDZIEŃSKI\n> jest ten Cmentarz\n> [Jak żeś taki gramatykarz]\nObie nazwy są poprawne.\nfeelek Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 00:09\na właść. to czemu nie Brudnowski/ Brudzieński?\n... jak tam jest brudno, to ....\nchyba, że chodzi i o bród/ brod:\n"....przechodzili przez bród, mając jedzenia w bród, nie zmoczyli bród\n.... a nie o brud co im zalegał na skórze?\nedico Krzycząca interpretacja biblii 10.04.21, 13:27\n> no, czepta siem tramwaja.\n> mogiłka nieopłacona.\n> ostatnio na bródnie zapłaciłem 170zł za mogilkę ojca.\n> a poza tym to jakieś antychrysty.\nDarmo otrzymaliście, darmo dawajcie! (Mat. 10:8)\nqwardian Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 11:06\nW epoce łużyckiej każdego roku mieszkało w Polsce około 250 tysięcy ludzi, we wczesnym średniowieczu, dziesięć razy więcej. Snajper, matematyk może szybko podsumować cała populację od roku około 1400 lat (tysiąca czterystu), przed naszą erą. Polska jest jednym wielkim cmentarzyskiem ludzkim i każdy z nas wbił łopatę w miejscu, gdzie kiedyś leżały szczątki naszych przodków.\nkociak40 Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 12:42\n"Polska jest jednym wielkim cmentarzyskiem ludzkim" - qwardian\nCmentarze, to wielkie szpitale, na których leżących nic nie boli.\nPo to umieramy, żeby grabarze mieli za co żyć.\nqwardian Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 12:57\nNie przeczę, ale dzięki tym pochówkom znamy statystykę populacji i kulturę materialną epoki w której zmarli żyli..\nedico Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 15:34\n> W epoce łużyckiej każdego roku mieszkało w Polsce około 250 tysięcy ludzi, ...\nJeśli chcesz sięgać do historii , to wyróżnia się 5 epok: prehistoria, starożytność, średniowiecze, nowożytność i współczesność. Chyba że dysponujesz własnymi nie opublikowanymi badaniami pozwalającymi na uwzględnienie w tym podziale epoki łużyckiej. W ten sposób można też dzielić na epoki, których przedziałem bylo uznanie płaskości ziemi.\nNie tylko Polska w czasach kultury łużyckiej 1700–1100 lat p.n.e. nie istniała, ale nie było mowy nawet o Wieży Babel wzniesionej wzniesiona ok. 560 p.n.e.\nAby sobie uświadomić jakie bzdury wypisujesz, musisz zacząć myśleć realnie. W twoim pr\_yoadku - jak widać to nie po raz pierwszy - stanowi to duży problem\nqwardian Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 15:53\nPochówki liczą się od początków osadnictwa, nie kultur, albo tożsamości.\nedico Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 16:03\n> Pochówki liczą się od początków osadnictwa, nie kultur, albo tożsamości.\nBo Ci z kultury łużyckiej nie byli chowani tylko wprost byli tymi wniebowziętymi?\nqwardian Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 16:15\nWpierw zastanów się po coś ten wątek napisał, a potem odwołuj się do własnych obsesji..\nedico Re: W Polsce chrześcijanie przeciwko chrześcijano 10.04.21, 17:00\nZaburzenia obsesyjno-kompulsywne na tle religijnym są charakterystyczną domeną irracjonalnego myślenia i sekciarskiego czarno-białego postrzegania świata. Akcentując swoją odmienność "swojej" grupy religijnej od tego, co jest na zewnątrz, jedynie ją potwierdzasz.\nMieszkania socjalne na Olsztyńskiej\nDokładny adres Novum