Autostrada A4 remontowana od 14 października | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 32053 )\nAutostrada A4 remontowana od 14 października\nOd poniedziałku 14 października 2013 r. rozpoczną się prace remontowe na autostradzie A4 w punkcie poboru opłat w Mysłowicach. Ograniczenia mogą powodować czasowe utrudnienia w ruchu. Koniec remontu planowany jest na 14 grudnia.\nW związku z realizacją programu zwiększania przepustowości Placów Poboru Opłat (PPO) na A4 Katowice-Kraków, obejmującego m.in. wymianę urządzeń poboru opłat drogowych nastąpią tymczasowe zmiany w organizacji ruchu. Remonty będą przeprowadzane etapami. Prace na autostradzie A4 będą wyglądały następująco:\n7 października 2013 r. na PPO Mysłowice, kierunek Katowice nastąpi wprowadzenie tymczasowej organizacji ruchu w celu zabezpieczenia robót na dwóch dobudowanych, obecnie wyłączonych z ruchu pasach. Prace potrwają tam do 14 grudnia 2013 r.\n14 − 19 października 2013 r. na PPO Mysłowice, kierunek Katowice w celu zabezpieczenia robót, nastąpi zamknięcie prawego, szerokiego pasa ruchu umożliwiającego przejazd pojazdów ponadnormatywnych. W okresie od 20 października do 16 listopada 2013 r. na tym pasie mogą pojawić się tymczasowe wyłączenia z ruchu.\n21 − 26 października 2013 r. na PPO Mysłowice, kierunek Katowice w celu zabezpieczenia robót, nastąpi zamknięcie istniejącego pasa nr 14. W okresie od 27 października do 16 listopada 2013 r. na pasie tym mogą pojawić się tymczasowe wyłączenia z ruchu.\nTerminy lub zakres tymczasowej organizacji mogą ulec niewielkim zmianom.\nAutostrada A1 nie będzie oddana w terminie\nCiężarówki na A4 w Małopolsce\nZ węzła Kostomłoty trudno trafić na Warszawę


Pochodzę ze Śródmieścia Warszawy. Tam się urodziłem i wychowałem, tam chodziłem do szkoły, bawiłem się biegając między czarnymi Wołgami przy Ministerstwie Rolnictwa, gapiłem się na kolejki w Składnicy Harcerskiej i zaglądałem do opuszczonej fontanny przy rogu Hożej i Marszałkowskiej. Pamiętam jak na Sadowej stał Fiat 2300 oraz jeszcze parę innych rzeczy. Spędziłem w Śródmieściu prawie 20 lat, bo nie tylko chodziłem tam do szkoły, ale też i studiowałem na UW na wydziale produkcji bezrobotnych przemądrzalców. Jednak do Śródmieścia nie jeżdżę już od wielu lat, bo… – no właśnie.\nTu się kiedyś mieszkało, dawno temu\nJak byłem mały, to centrum po prostu tętniło życiem. Było tam mega tłoczno, żeby przejść przez jezdnię na Wspólnej przy Marszałkowskiej, stało się w drugim rzędzie ludzi. Wszędzie było pełno sklepów z najróżniejszymi rzeczami, od pirackich kaset magnetofonowych przez suknie ślubne a kończąc na zwykłych spożywczakach. Co więcej, każdy handlował wszędzie czym się da. Na ulicach stały stragany z czymkolwiek, plac Konstytucji zastawiony był budami w których można było kupić chińskie żarcie albo wzmacniacz do gitary. Obecnie, kiedy już pojawię się w centrum to widzę: bank, kebaba albo lumpeks, albo po prostu pustostan. I nie widzę żadnych ludzi na ulicach oprócz emerytów, którzy mieszkają tam od kilkudziesięciu lat i nie bardzo mają się dokąd przenieść. Co więcej, mam wielu znajomych z czasów szkolnych. Oni wszyscy co do jednego wynieśli się ze Śródmieścia. A nie, przepraszam Cię Antoni. Ale z Antonim akurat nie znamy się ze szkoły.\nWarszawa jest miastem ze swej natury zaprojektowanym dla samochodów. Jako miasto wzniesione od nowa po wojnie, ma charakter niezwykle rozległy, z ogromną siecią bardzo szerokich ulic, z wielkimi przestrzeniami. Rozległość terytorialna Warszawy jest niezwykła w skali krajów europejskich. W szczególności takich jak Hiszpania czy Francja, ale nawet miasta niemieckie są gęściej zabudowane, znów z wyjątkiem tych, które po wojnie trzeba było budować od nowa. W latach gdy powstawały projekty odbudowy Warszawy, automobiliści byli królami i dla nich projektowano miasto. Nikt bowiem nie podejrzewał, że samochody prywatne staną się tak powszechne, że zatkają Warszawę całkowicie. Wybudowano trzypasmowe arterie w centrum, wytyczono nawet (o zgrozo) parkingi, a nawet (o zgrozo zgrozo) zbudowano wielopoziomowy parking (AAA!) na ulicy Parkingowej (!!!!!!!). Potem polityka miejska wykonała zwrot o 180 stopni i samochody postanowiono wyrugować.\nWielki parking w centrum miasta. Horror!\nTo naturalne że w centrum nie zmieszczą się wszyscy. Również trudno spodziewać się, żeby można było zapewnić miejsce postojowe dla każdego pracownika, który przyjeżdża do Śródmieścia do pracy. Jeśli pan Waldek jest urzędnikiem na Poczcie Głównej, to nie musi przyjeżdżać do pracy swoim Suburbanem, bo nie będzie miał gdzie go zaparkować. To raczej oczywista rzecz. Z drugiej strony trudno spodziewać się, że ktoś, kto musi chodzić do pracy w garniturze a rano odwieźć dziecko do przedszkola, wykona tę trasę na rowerze, zwłaszcza w styczniu. W równej mierze można byłoby się spodziewać, że niepełnosprawny na wózku na widok schodów wstanie, złoży wózek, wniesie go po schodach, a następnie rozłoży wózek i pokółkuje dalej. Taki dany człowiek musi skorzystać z samochodu, który potem powinien zostawić na parkingu Park & Ride (jeśli będzie miejsce) i pojechać dalej komunikacją miejską (jeśli uda mu się wepchnąć). Oczywiście zachęceniu do korzystania z takich rozwiązań ma służyć wzrost cen biletów ZTM o 50% w ciągu 2 lat. W tej chwili bilety są tak drogie, że jeździć samochodem, zwłaszcza małym, jest O WIELE taniej, a to przecież nie koniec podwyżek pazernego bufetu. Zatem podsumowując ten akapit: porządkowanie przestrzeni dla samochodów w centrum ma sens, ale żadnym sposobem nie przekształci się ogromnej, rozległej i zaprojektowanej dla samochodów Warszawy w Kopenhagę, tak jak zmiana oprawki okularów nie poprawi wzroku.\nTu stał wspomniany Fiat 2300, zniknął w 1988 r., może trochę później\nWywalanie miejsc parkingowych ma jednak swoje dalsze, o wiele głębsze konsekwencje. Jeżeli mieszkam w centrum i potrzebuję samochodu, to raczej zdaję sobie sprawę, że za jego parkowanie będę musiał coś tam płacić. Nie chodzi tu o 30-złotowy roczny abonament, tylko o moje, zarezerwowane miejsce na parkingu. Jeśli to dobro jest niedostępne – w naturalny sposób spróbuję się przenieść. Sprzedam mieszkanie i poszukam innego, gdzie indziej, z miejscem parkingowym, może nawet w garażu podziemnym. O, więcej osób tak zrobiło? Zapytajcie ludzi zainteresowanych zakupem mieszkania, jakie dzielnice budzą ich pożądanie. Śródmieście jest gdzieś na szarym końcu. Mokotów, Ursynów, nawet prawa strona Wisły są bardziej interesujące niż Śródmieście. Wyeliminowaliśmy więc mieszkańców z pieniędzmi – zostali nam ci biedni, oni nie mają samochodów, ani kasy, więc nie utrzymają okolicznych biznesów. A spodziewanie się, że mieszkańcy prędzej pozbędą się samochodów niż zmienią mieszkanie, jest naiwne, bo niby z jakiej racji mieliby nagle obniżyć swój standard życia tylko dlatego, że polityka władz miasta jest skierowana przeciwko nim.\nLudzi niewiele, za to reklamy duże\nPojawienie się wielkich galerii handlowych i pozwolenie na ich zupełnie nieskrępowane mnożenie się spowodowało zupełną zmianę w postrzeganiu tkanki miejskiej, czego włodarze stolicy totalnie nie zauważyli. Nie wiem jak to jest możliwe, skoro są to teoretycznie ludzie mądrzejsi ode mnie, bo w końcu nami rządzą, jakby nie było. 20 lat temu, jeśli chciało się kupić eleganckie ubranie – jechało się do Śródmieścia. Teraz – do galerii. Po płyty i kasety – kiedyś do centrum, a obecnie – do iTunes Store. Do kina – kiedyś do centrum, teraz do malla. Do restauracji – kiedyś do centrum, dziś najlepsze restauracje są z daleka od centrum, np. moja ulubiona amerykańska jest gdzieś na dalekich Szczęśliwicach, ulubioną pizzerię mam przy pl. Wilsona, a ulubioną chińską na pl. Inwalidów. Jedyny powód żeby pojechać do centrum, to żeby wieczorami powłóczyć się po knajpach, ale i to zamiera, bo bilety na ZTM drogie, a piwo po 15 zł z nalewaka to średni pomysł na wieczór, zwłaszcza że między jedną knajpą a drugą można jeszcze dostać po ryju. Poza tym niewiele osób ma na to czas, a przeciętny warszawiak to nie młody, aktywny z pieniędzmi i z mnóstwem czasu, tylko zabiegany kredyciarz drżący o utratę pracy i o zdrowie dzieci. On nawet może mieć pieniądze i być skłonny je wydać, ale do wydawania pieniędzy musi mieć zapewniony komfort. Komfort ten zapewnia galeria handlowa. Jedziemy sobie samochodem. Wjeżdżamy, parkujemy. Ruchome schody wiozą nas na górę. Wszystkie sklepy są w jednym miejscu, a potem można jeszcze zjeść. Ciepło, nie pada, nie ma hałasu, nie trzeba daleko chodzić ani płacić za bilety żeby dojechać z jednego sklepu do drugiego. Miasto w miniaturce, tylko lepsze. Nic dziwnego, że dla mieszkańców różnych dzielnic, zwłaszcza młodych, słowo „centrum” oznacza tylko centrum handlowe. W ten sposób Śródmieście zostało pożarte i zniszczone przez malle, a likwidowanie miejsc parkingowych tylko przyspiesza ten proces. Nikt nie kombinuje tak: pojechałbym do centrum, ale samochodem się nie da, bo nie zaparkuję, to pojadę komunikacją miejską. Ludzie kombinują tak: nie mogę zaparkować w centrum, więc spróbuję tę sprawę załatwić gdzie indziej, tam gdzie da się zaparkować, a do centrum nie pojadę wcale. Kwestia opłat za parkowanie jest tu drugorzędna. To tak jak z ZOO na Pradze: ja bym tam pojechał i zapłacił za parking ile sobie zażyczą, nawet 10 zł, ale NIECH ON TAM JEST. Nie ma? Nie jadę.\nCzasem mam wrażenie, że dla miejskich planistów samochód jest samodzielnie istniejącym, blaszanym potworem, który kręci się po mieście i patrzy, gdzie by tu zająć jeszcze trochę miejsca. Nie jadą w nim ludzie, którzy są skłonni podzielić się swoimi dochodami, żeby pomysły planistów miejskich nie umierały śmiercią naturalną. Co więcej, regularnie i w każdej publikacji przeciwstawia się kierowców (najczęściej zwanych „blachosmrodziarzami”) „normalnym” ludziom, którzy nie są kierowcami i samochodu nie mają, tak jakby kierowca był stałą, integralną częścią samochodu i jego jedynym zadaniem było niszczenie przestrzeni miejskiej. Tak jakby kierowca po wyjściu z samochodu nie wydawał swoich pieniędzy na nic innego niż benzyna, olej, rozrząd i opony, a następnie szybko wsiadał i ruszał z piskiem, szukając miejsca gdzie mógłby wygenerować trochę korka, albo potrącić pieszego na przejściu. Miałem kiedyś znajomego, który postulował, żeby miejsca parkingowe (także poza centrum) usuwać tak o, po prostu, żeby nie było samochodów. Moje tłumaczenia, że ludzie będą wtedy zastawiali jezdnię i trawniki, nie trafiały – „wtedy po prostu nie będą parkować” – twierdził ów osobnik. A gdyby ludziom zamurować kuchnie, to nie będą gotować. A gdyby zamknąć szpitale, to przestaną chorować, po prostu poumierają w domu. PROSTE.\nPrestiżowe lokale na Chmielnej. Tylko panowie od pilnowania biznesu zmienili Jeepa na Q7.\nBetonowy deptak z superdrogimi sklepami, do którego ludzie jeżdżący samochodami nie mają jak dojechać okazał się kiepskim pomysłem. Pasaż Wiecha nie żyje. Chmielna to trup. Traffic umiera. Oczywiście w tym momencie zwolennicy dalszego wywalania samochodów z centrum mają prostą ripostę: a Krakowskie Przedmieście? Zobaczcie! Wywaliliśmy samochody i żyje dalej! Tak, moje malutkie lewaczki – bo tam jest Uniwersytet Warszawski, a na Starówce są turyści. Gdyby go/ich nie było, to byłaby ulica mniej ruchliwa niż np. Mlądzka. Bez obliczeń powiem, że studenci generują 90% ruchu w tej okolicy. Ale studenci ewentualnie są w stanie utrzymać bar mleczny, księgarnię i punkt ksero, a turyści – restaurację z kaczką i sklep z pamiątkami.\nTłumy na zrewitalizowanym pasażu Wiecha\nW centrum pozostał więc ruch tranzytowy (co najwyżej bułka, bilet, guma do żucia i szlugi), studenci (nie mają kasy) i emeryci (nie mają kasy) oraz ewentualnie pracownicy tamtejszych biur, którzy w godzinach pracy zainteresowani są co najwyżej kebabem. Nie ma już nawet sklepów spożywczych. I w tym wszystkim triumfalnie ogłasza się, jaka piękna i wspaniała będzie ulica Świętokrzyska po rewitalizacji. Jaka piękna, szeroka, świetlista i… pusta. Bo pustość jest stanem pożądanym dla miasta. Pusto, przestronnie, wielkie skwery, śpiewają ptaszki, nie ma samochodów i nie ma ludzi, ewentualnie chyba że na rowerach. Jak w Pyongyang. Brakuje tylko portretów wiecznego prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Pustość sprawia, że miasto jest prestiżowe i pięknie wygląda zza przyciemnianych okien limuzyny, którą HGW jest wożona do pracy po buspasie. Pani prezydent chce przecież patrzeć na coś ładnego, a nie stać w korku i gapić się na tłoczących się jak mrówki ludzi. Jak centrum żyło, to tak naprawdę było dość ohydne, ale jakież emocjonujące było przeciskanie się między straganami ze sznurowadłami a zaparkowanymi wszędzie samochodami, żeby stanąć w kolejce po chińską zupkę. No ale to nie wyglądało, więc buduje się nowe i piękne centrum, z mnóstwem pustej i zasłupkowanej przestrzeni, oczywiście bez samochodów. A że samochodami jeżdżą ludzie, więc i dla ludzi miejsca nie przewidziano. No ale HGW będzie mogła ponapawać się, jak miasto zostało zrewitalizowane. Jedzie sobie limuzyną i patrzy i myśli sobie „kuhcze, bez tych pahkingów Wahszawa wygląda supeh”.\nNie mam pomysłu jak pogodzić sprzeczne interesy „za dużo samochodów w mieście” i „chcę parkować wszędzie za darmo pod samymi drzwiami”. To oczywiście niemożliwe. Ale gdyby ktoś mnie pytał, to uważam, że trzeba było nie dopuścić do budowy takiej liczby galerii handlowych wszędzie, albo nawalać je w Centrum. Jedną na miejscu po pawilonach na Świętokrzyskiej. Drugą na placu Defilad. Trzecią na tyłach pasażu Wiecha, gdzie stoją jakieś ohydne rudery. A wszystkie z zajebistymi podziemnymi parkingami, bezpłatnymi dla tych którzy dokonują tam zakupów. Fajnie, są Złote Tarasy, jest Galeria Centrum i to (pomijając ohydę ZT) jakiś jedyny pozytywny punkt.\nTak naprawdę to nie samochody są problemem, tylko ludzie. Bez ludzi wszystko wygląda ładniej, nikt nie śmieci, nie wydziera się, nie przepycha, nie cuchnie. Miasto bez ludzi to przyszłość.\nArtykuł pochodzi z serwisu Złomnik (dziękujemy!)\nZdjęcia: Google Street.


W tej chwili młody Branciforte uczuł pokusę bardzo w tej epoce rzadką: koń kroczył samym brzegiem, tak że chwilami fala zalewała jego kopyta; przyszło Julianowi na myśl, aby go pchnąć w morze i położyć w ten sposób koniec okrutnemu losowi, którego był pastwą. Co pocznie z sobą, skoro jedyna istota, która dała mu niekiedy uczuć istnienie szczęścia, opuściła go! Ale zatrzymała go jedna myśl: „Czym są męki, które cierpię – powiedział sobie – w porównaniu z tymi, które wycierpię kiedyś, skoro raz zakończę to nędzne życie? Helena nie będzie już dla mnie po prostu obojętna jak teraz; ujrzę ją w ramionach rywala, a rywalem tym będzie jaki panek rzymski, bogaty i poważany; aby bowiem udręczyć moją duszę, biesy będą szukały najokrutniejszych obrazów, to ich obowiązek. Tak więc nie zdołam znaleźć zapomnienia o Helenie, nawet w śmierci; co więcej, miłość moja zdwoi się, skoro to jest najpewniejszy środek, jaki znajdzie wiekuista potęga, aby mnie skarać za okropny grzech, który popełniłem.”\nAby do reszty odpędzić pokusę, Julian zacząl pobożnie odmawiać Zdrowaś! Dźwięk porannego Ave, modlitwy poświęconej Madonnie, omamił go niegdyś i skłonił do szlachetnego czynu, który obecnie uważał za największy błąd swego życia. Ale przez szacunek nie śmiał posuwać się dalej i wyrazić całej myśli. „Jeżeli z natchnienia Madonny popełniłem straszny błąd, czyż nie powinna ona, w swej nieskończonej sprawiedliwości, znaleźć jakiegoś sposobu, aby mi wrócić szczęście?”\nTa myśl o sprawiedliwości Madonny ukoiła stopniowo jego rozpacz. Podniósł głowę i ujrzał na wprost siebie, za Albano i jego lasami, owo Monte Cavi, okryte ciemną zielenią, i ów święty klasztor, którego ranne Ave przywiodło Juliana do tego, co nazywał obecnie haniebną głupotą. Niespodziewany widok świętego miejsca pocieszył go.\n– Nie – wykrzyknął – niepodobna, aby mnie Madonna opuściła! Gdyby Helena była moją żoną, jak się na to godziło jej serce i jak tego żądała moja godność męska, wieść o śmierci brata byłaby napotkała w jej duszy pamięć węzłów spajających ją ze mną. Powiedziałaby sobie, że należała do mnie dawno przed nieszczęśnym wypadkiem, który na polu bitwy zetknął mnie z Fabiem. Był o dwa lata starszy ode mnie, bieglejszy w robieniu bronią, dzielniejszy, silniejszy. Tysiąc argumentów stanęłoby mej żonie za dowód, że ja nie szukałem walki. Przypomniałaby sobie, że nigdy nie żywiłem nienawiści do jej brata, nawet wówczas, gdy wypalił do niej z muszkietu. Pomnę, że na pierwszej schadzce, po powrocie z Rzymu, mówiłem: „Cóż chcesz? honor tak nakazywał; nie mogę go potępić jako brata!”\nOdzyskawszy nadzieję mocą nabożeństwa do Madonny, Julian pchnął żywiej konia i w kilka godzin przybył na kwaterę swej kompanii. Zastał ją na wymarszu: ruszano na gościniec wiodący z Neapolu do Rzymu, przez Monte Cassino. Młody kapitan zmienił konia i ruszył z żołnierzami. Nie bito się tego dnia. Julian nie spytał, po co idą, mało go to obchodziło. W chwili gdy się znalazł na czele żołnierzy, los jego przedstawił mu się z innej perspektywy. „Jestem po prostu głupiec – powiadał sobie – nie powinienem był opuszczać Castro. Helena jest prawdopodobnie mniej winna, niż sobie wyobraziłem w pierwszym uniesieniu. Nie, ta dusza tak prosta i czysta, której pierwsze drgnienia miłosne zrodziły się w mych oczach, nie przestała należeć do mnie! Kochała mnie tak głęboko, tak szczerze! Czyż nie ofiarowywała się dziesięć razy uciec ze mną, biedakiem, aby wziąć ślub u jakiego mnicha w Monte Cavi! Powinienem był w Castro uzyskać przede wszystkim drugą schadzkę i przemówić jej do rozsądku. Doprawdy, namiętność czyni mnie niedorzecznym jak dziecko! Boże, czemuż nie mam przyjaciela, aby go błagać o radę! Ten sam krok wydaje mi się w ciągu dwóch minut na przemian okropny i wyborny!”\nWieczorem, kiedy kompania opuszczała gościniec, aby wrócić do lasu, Julian zbliżył się do księcia i spytał, czy nie mógłby zostać jeszcze kilka dni w wiadomym miejscu.\n– Ruszaj do wszystkich diabłów! – wrzasnął Fabrycy. – Czy myślisz, że to jest czas na głupstwa?\nW godzinę później Julian puścił się z powrotem do Castro. Zastał tam swoich ludzi; ale po swym wyniosłym rozstaniu z Heleną nie wiedział, jak pisać do niej. Pierwszy jego list zawierał tylko te słowa: „Czy zechcesz mnie przyjąć najbliższej nocy?” – „Możesz przyjść” – było też jedyną odpowiedzią.\nPo odjeździe Juliana Helena sądziła, że ją rzucił na zawsze. Wówczas uczuła całą wagę słów zrozpaczonego młodzieńca: była jego żoną, nim miał nieszczęście spotkać jej brata na polu bitwy.\nTym razem Julian nie spotkał się z ową sztywnością, która zraniła go tak boleśnie pierwej. Helena przyjęła go, co prawda, również przez kratę, ale widać było, że drży; że zaś Julian przemawiał bardzo wstrzemięźliwie, prawie tak jak do obcej, tym razem Helena odczuła, jak okrutny może być ów ton niemal urzędowy, gdy następuje po słodkiej zażyłości. Julian, który lękał się zwłaszcza usłyszeć jakieś zimne słówko, które by mu zraniło duszę, przemawiał tonem adwokata, dowodząc, że Helena była jego żoną na długo przed nieszczęsną walką pod Ciampi. Helena pozwoliła mu mówić; lękała się, że ją zdławią łzy, w razie gdyby rzekła coś ponad oderwane słowa. W końcu widząc, iż jeszcze chwila, a zdradzi się; poprosiła Juliana, aby wrócił nazajutrz. Tej nocy, jako w wilię uroczystego święta, odprawiano jutrznię wcześniej, tak iż schadzka ich łatwo mogła wyjść na jaw. Julian, który rozumował jak zakochany, opuścił ogród w głębokiej zadumie; nie umiał rozstrzygnąć, czy go Helena przyjęła dobrze, czy źle. W głowie zaczynały mu świtać pojęcia nabyte z rozmów z kompanami: „Któregoś dnia – powiedział sobie – trzeba będzie wykraść Helenę.”\nI zaczął rozpatrywać sposoby dostania się siłą do klasztoru. Ponieważ klasztor był bogaty i kuszący do grabieży, utrzymywał znaczną ilość służby, przeważnie byłych żołnierzy; pomieszczono ich w koszarach, których zakratowane okna wychodziły na wąski korytarz. Korytarz ten szedł od bramy klasztornej wybitej w czarnym murze, wysokim na osiemdziesiąt stóp, do furty strzeżonej przez siostrę odźwierną. Po lewej stronie tego wąskiego korytarza znajdowały się koszary, po prawej mur ogrodowy, wysoki na trzydzieści stóp. Front klasztoru, wychodzący na plac, była to gruba ściana, sczerniała od starości; jedyne jej otwory to była brama oraz okienko pozwalające żołnierzom wyglądać na zewnątrz. Można osądzić, jak ponure wrażenie sprawiała ta ściana z bramą wzmocnioną szerokimi blachami żelaza, przybitymi za pomocą ogromnych gwoździ, oraz jednym okienkiem cztery stopy wysokim, a osiemnaście cali szerokim.\nNie podążamy za kronikarzem w długim opowiadaniu schadzek, które Julian wyprosił u Heleny. Stosunek odzyskał serdeczność, jaką miał niegdyś w ogrodzie w Albano; jednakże Helena nigdy nie zechciała wyjść do ogrodu. Pewnej nocy uderzyła Juliana jej zaduma: matka przybyła z Rzymu, aby ją odwiedzić, i zamieszkała na kilka dni w klasztorze. Matka była zawsze tak tkliwa, tyle okazywała delikatności dla uczuć, których domyślała się w córce, że Helena czuła głębokie wyrzuty, iż musi ją oszukiwać: jakże bowiem ośmieliłaby się wyznać, że miewa schadzki z mordercą jej syna? W końcu Helena wyznała szczerze Julianowi, że jeśli ta dobra matka zapyta ją wprost, nie będzie miała siły jej okłamywać. Julian uczuł całe niebezpieczeństwo; los jego zależał od przypadku, który mógł podsunąć jakieś słowo pani Campireali. Następnej nocy przemówił stanowczym tonem w ten sposób:\n– Jutro przybędę wcześniej, usunę jedną sztabę w tej kracie, ty zejdziesz do ogrodu, zaprowadzę cię do kościoła w mieście, gdzie oddany mi ksiądz nas połączy. Zanim się zrobi dzień, znajdziesz się z powrotem w ogrodzie klasztornym. Skoro raz zostaniesz moją żoną, będę już bez obawy. Jeśli matka twoja zażąda tego jako pokuty za okropne nieszczęście, nad którym bolejemy wszyscy, zgadzam się nawet na to, aby spędzić kilka miesięcy z dala od ciebie.\nKiedy Helena zdawała się oszołomiona tą propozycją, Julian dodał:\n– Książę wzywa mnie do siebie; honor i inne względy każą mi jechać. Jedynie to, czego żądam, może zapewnić naszą przyszłość; jeśli się nie zgadzasz, rozstańmy się na zawsze, tu, w tej chwili. Odjadę, wyrzucając sobie swoją nierozwagę. Uwierzyłem twemu słowu, sprzeniewierzyłaś się najświętszym ślubom. Mam nadzieję, że słuszna wzgarda obudzona twą zmiennością zdoła mnie uleczyć z miłości, która od zbyt dawna jest nieszczęściem mego życia.\n– Wielki Boże! – wykrzyknęła z płaczem. – Cóż za cios dla matki!\n– Ale – dodała – mogą nas spostrzec, kiedy będziemy wychodzili lub wracali; pomyśl, co za zgorszenie, pomyśl o okropnym położeniu, w jakim znalazłaby się matka; poczekajmy, aż odjedzie.\n– Sprawiłaś, że zwątpiłem w to, co było dla mnie najświętsze: twoje słowo. Jutro wieczór będziesz moją żoną lub widzimy się w tej chwili ostatni raz z tej strony grobu.\nBiedna Helena zdołała odpowiedzieć jedynie łzami. Gnębił ją zwłaszcza stanowczy i okrutny ton Juliana. Czy w istocie zasłużyła na wzgardę? Czy to był ów kochanek niegdyś tak powolny i czuły? Wreszcie zgodziła się na to, co jej przykazał. Julian odszedł. Od tej chwili Helena czekała następnej nocy w męczarniach rozdzierającego lęku. Gdyby się przygotowywała na pewną śmierć, boleść jej byłaby mniej dotkliwa; mogłaby znaleźć nieco otuchy w myśli o Julianie i o tkliwym przywiązaniu matki. Reszta nocy zeszła jej na najsmutniejszych wahaniach. Były chwile, że chciała wszystko wyznać matce. Kiedy nazajutrz stanęła przed nią, była tak blada, że matka, zapominając o wszelkich postanowieniach, rzuciła się w ramiona córki, wołając:\n– Co się dzieje? Wielki Boże! powiedz, coś ty uczyniła albo co masz uczynić? Gdybyś wzięła sztylet i utopiła mi go w sercu, mniej byś mi zadała bólu niż tym okrutnym milczeniem.\nHelena tak żywo uczuła tkliwość matczyną, tak jasno widziała, że matka nie tylko nie przesadza swych uczuć, ale raczej je powściąga, iż roztkliwiła się sama; padła do jej kolan. Kiedy matka, dochodząc, co to może być za nieszczęsna tajemnica, wykrzyknęła, iż Helena chce od niej uciec, Helena odparła, że nazajutrz i przez dni następne pozostanie przy niej, ale błaga, aby o nic więcej nie pytała.\nPo tym niebacznym słówku nastąpiło pełne wyznanie. Pani Campireali wzdrygnęła się na wiadomość, że morderca syna znajduje się tak blisko. Ale po tym okrutnym bólu nastąpił wylew żywej i czystej radości. Któż zdoła sobie wyobrazić jej szczęście, kiedy się dowiedziała, że córka nigdy nie chybiła swoim obowiązkom?\nNatychmiast roztropna matka odmieniła z gruntu zamiary; uznała, że wolno się jej uciec do podstępu wobec człowieka, który nie był dla niej niczym. Serce Heleny było w straszliwej rozterce; wyznała wszystko do ostatka, ta umęczona dusza potrzebowała się wywnętrzyć. Signora Campireali, która działała w przeświadczeniu, że jej wszystko wolno, wytoczyła szereg argumentów, zbyt długich, aby je tu przytaczać. Dowiodła bez trudu nieszczęsnej córce, że w miejsce tajnego małżeństwa, które zawsze jest plamą dla kobiety, uzyska małżeństwo publiczne i pełne chwały, jeśli zechce na tydzień odłożyć akt posłuszeństwa wobec tak szlachetnego kochanka.\nOna, signora Campireali, uda się do Rzymu; przedstawi mężowi, że na długo przed nieszczęsną walką Helena była żoną Juliana. Ceremonii dokonano owej nocy, kiedy, przebrana w habit, spotkała ojca i brata nad jeziorem, na dróżce wyrąbanej w skale, która ciągnie się wzdłuż murów klasztoru kapucynów. Cały dzień matka nie opuściła córki; wreszcie nad wieczorem Helena napisała do kochanka naiwny i, naszym zdaniem, bardzo wzruszający list, w którym opowiedziała mu wszystkie walki targające jej sercem. Kończąc, błagała na kolanach o tydzień zwłoki.\nPisząc do Ciebie (dodała) ten list, na który czeka posłaniec mej matki, mam uczucie, iż źle zrobiłam zwierzając jej wszystko. Widzę, jak się gniewasz, oczy Twoje patrzą na mnie z nienawiścią; najsmutniejsze wyrzuty rozdzierają moje serce. Powiesz, że mam charakter słaby, tchórzliwy, godny wzgardy; przyznaję, Drogi Aniele. Ale wyobraź sobie ten widok: matka, zalana łzami, niemal klęcząca przede mną. Niepodobna mi było nie wyznać jej, że jest coś, co mi broni spełnić jej prośby; a skoro raz słabość moja wyrzekła niebaczne słowo, nie wiem, co się stało, ale było mi wręcz niepodobieństwem nie opowiedzieć wszystkiego, co zaszło. O ile mogę sobie przypomnieć, mam wrażenie, że dusza moja, wyzuta z wszelkiej siły, potrzebowała rady. Spodziewałam się znaleźć ją w słowach matki… Zapomniałam, Mój Drogi, że ta ukochana matka nie może być Twoją sojuszniczką. Zapomniałam o mym pierwszym obowiązku, którym jest słuchać Cię. Widocznie nie jestem zdolna do prawdziwej miłości, która, jak powiadają, wyższa jest nad wszystkie próby. Gardź mną, Julianie, ale na imię Nieba, nie przestań mnie kochać. Wykradnij mnie, jeśli chcesz, ale oddaj mi tę sprawiedliwość, iż gdyby matki nie było w klasztorze, najstraszliwsze niebezpieczeństwo, hańba nawet, nic nie wzbroniłoby mi usłuchać Twych rozkazów. Ale matka jest tak dobra! tak rozumna, tak szlachetna! Przypomnij sobie, co Ci opowiadałam niegdyś: gdy ojciec wpadł do mego pokoju, matka ocaliła Twoje listy, których nie miałam już sposobu ukryć; następnie, gdy niebezpieczeństwo minęło, oddała mi je, nie czytając, bez słowa wymówki. I całe życie była dla mnie taka jak w owej straszliwej chwili. Sam widzisz, czym powinna ją kochać, a mimo to, w chwili gdy piszę do Ciebie – cóż za okropne wyznanie! – mam uczucie, że jej nienawidzę. Oznajmiła, że z powodu gorąca chce spać w ogrodzie; słyszę uderzenia młotków, ustawiają właśnie namiot, niepodobna nam widzieć się tej nocy. Lękam się nawet, że sypialnia zamknięta jest na klucz, zarówno jak drzwi na kręconych schodkach: rzecz, której nie robiono nigdy. Ostrożności te nie pozwoliłyby mi zejść do ogrodu, gdybym nawet chciała to uczynić, aby ułagodzić Twój gniew. Och, jakżebym się oddała Tobie w tej chwili, gdybym mogła! jak bym pobiegła do owego kościoła, gdzie nas mają połączyć!…\nList ten kończyły dwie stronice oszalałych wykrzyków, których żar wydał mi się jakoby naśladowany z filozofii platońskiej. Tłumacząc ten list, opuściłem wiele ozdób w tym rodzaju.\nJulian Branciforte zdziwił się mocno, otrzymując pismo na godzinę przed wieczornym Ave; właśnie porozumiał się z księdzem. Gniew go ogarnął.\n– Nie potrzebuje mi radzić, abym ją wykradł, ta słaba i tchórzliwa istota!\nOto, z drugiej strony, jakie było położenie signory Campireali: mąż jej był umierający, niemożność pomszczenia się na Brancifortem wiodła go z wolna do grobu. Próżno ofiarował znaczne sumy rzymskim bravi; żaden nie chciał się targnąć na jednego z kapralów – jak ich mienili – księcia Colonny; zbyt byli pewni, że wytracono by ich i ich rodziny. Nie dalej niż w zeszłym roku spalono całą wioskę, aby pomścić śmierć jednego z żołnierzy Fabrycego Colonny; wszystkim mieszkańcom – mężczyznom i kobietom, którzy chcieli uciekać w pole, związano ręce i nogi sznurem, po czym rzucono ich w płomienie.\nSignora Campireali miała wielkie posiadłości w Królestwie Neapolu; mąż nakazał jej, aby sprowadziła stamtąd morderców, ale udała tylko, że go słucha; myślała, że córka jest bez ratunku związana z Julianem. W tym przeświadczeniu umyśliła, aby Julian odbył jedną lub dwie kampanie w armii hiszpańskiej, która wówczas wojowała z buntownikami we Flandrii. „Jeśli go nie zabiją, myślała, będzie to znak, że Bóg nie potępia tego koniecznego małżeństwa.” W takim razie oddałaby córce swoje ziemie neapolitańskie, Julian Branciforte przybrałby nazwisko od jednego z tych majątków i udałby się z żoną na parę lat do Hiszpanii. Po wszystkich tych próbach przemogłaby się może, aby znieść jego widok. Ale wszystko zmieniło fizjonomię od wyznania córki; małżeństwo nie było już konieczne, zgoła przeciwnie. Gdy Helena pisała do kochanka list, któryśmy przytoczyli, signora Campireali pisała do Pescara i do Chieti, nakazując swoim dzierżawcom, aby jej przysłali do Castro pewnych i śmiałych ludzi. Nie taiła, że chodzi o pomszczenie śmierci ich młodego pana, Fabia. Goniec wyruszył przed zachodem słońca.\nAle nazajutrz Julian wrócił do Castro, wiodąc z sobą ośmiu żołnierzy gotowych iść za nim i narazić się na gniew księcia, który czasem śmiercią karał takie wybryki. Julian miał w Castro pięciu ludzi, przybywał z ośmioma; mimo to liczba czternastu żołnierzy, choćby najdzielniejszych, zdawała mu się niedostateczna na tę potrzebę: klasztor był niby warownia.\nChodziło o to, aby siłą czy zręcznością dostać się przez pierwszą bramę; następnie trzeba było minąć korytarz więcej niż pięćdziesiąt kroków długi. Na lewo, jak wspomniano, wznosiły się zakratowane okna koszar, w których zakonnice pomieściły kilkudziesięciu sług klasztornych, dawnych żołnierzy. W razie alarmu z okien tych posypałby się rzęsisty ogień.\nÓwczesna ksieni, kobieta z głową, lękała się zakusów Orsinich, księcia Colonny, Marka Sciarra i tylu innych, którzy władali wszechmocnie w okolicy. Jak oprzeć się ośmiuset śmiałkom, gdyby zajęli niespodzianie miasteczko takie jak Castro w mniemaniu, że klasztor jest nabity złotem?\nZazwyczaj u wizytek w Castro znajdowało się piętnastu lub dwudziestu bravi w koszarach na lewo od korytarza wiodącego do furty klasztornej; na prawo od tego przejścia był wielki mur, niepodobny do przebycia; na końcu wznosiła się żelazna brama, wychodząca na sień usianą kolumnami; za tą sienią był dziedziniec klasztorny, na prawo ogród. Tej żelaznej bramy strzegła siostra odźwierna.\nKiedy Julian wraz z ośmioma ludźmi znalazł się o trzy mile od Castro, zatrzymał się w gospodzie, aby przeczekać największy upał. Tam dopiero przedstawił swój zamiar; następnie wyrysował na piasku plan klasztoru, który chciał napaść.\n– O dziewiątej – rzekł do swoich ludzi – powieczerzamy za miastem; o północy wejdziemy; zastaniemy pięciu kamratów, którzy czekają w pobliżu klasztoru. Jeden z nich, konny, uda gońca z Rzymu, aby odwołać signorę Campireali do łoża konającego męża. Będziemy się starali przebyć bez hałasu pierwszą bramę, która znajduje się wśród koszar – powiedział, rysując plan na piasku. – jeżeli zaczniemy bitwę przy pierwszej bramie, ciury klasztorne zbyt łatwo mogliby nas wystrzelać z muszkietów na placyku pod klasztorem lub w wąskim przejściu między pierwszą a drugą bramą. Druga brama jest żelazna, ale mam do niej klucz.\nPrawda, że są tam olbrzymie wrzeciądze żelazne przytwierdzone do muru; kiedy są założone, wówczas nie ma sposobu otworzyć. Ale ponieważ te sztaby żelazne są zbyt ciężkie, aby odźwierna mogła je poruszyć, nigdy nie widziałem, aby je zamykano, a przechodziłem tamtędy z dziesięć razy. Mam nadzieję, że i dziś wieczór uda mi się przejść bez przeszkód. Zgadujecie, że mam sprzymierzeńców w klasztorze; zamiarem moim jest porwać osobę świecką, nie zakonnicę; nie powinniśmy robić użytku z broni, chyba w ostateczności. Gdybyśmy wszczęli bitwę przed naszym przybyciem do drugiej bramy, odźwierna zawołałaby niechybnie dwóch starych ogrodników, mieszkających w klasztorze, i zdołaliby założyć sztaby, o których mówiłem. Jeżeli zdarzy się to nieszczęście, trzeba będzie rozbijać mur, co nam zabierze z dziesięć minut; w każdym razie ja podejdę do bramy pierwszy. Jeden ogrodnik jest przekupiony; możecie się domyślić, że nie pisnąłem mu słowa o swoich zamiarach. Przebywszy drugą bramę bierzemy się na prawo i jesteśmy w ogrodzie; tam zaczyna się wojna, trzeba kłaść każdego, kto się nawinie. Będziecie używali, to się rozumie, jedynie szpady i puginału; najmniejszy wystrzał poruszyłby całe miasto, zaatakowano by nas przy wyjściu. To nie znaczy, abym z trzynastoma zuchami takimi jak wy nie czuł się zdolny przejść przez ten kurnik, ale ten i ów w mieście ma rusznicę, strzelaliby z okien. W takim razie, mówię to nawiasem, trzeba by się przemykać pod same domy. Raz znalazłszy się w ogrodzie, powiadacie z cicha każdemu, kto się zjawi: „Zabieraj się stąd!” Kto nie usłucha, tego puginałem. Ja wchodzę do klasztoru furtką z trzema, którzy się znajdują najbliżej, w trzy minuty później schodzę z jedną albo dwoma kobietami, które wyniesiemy na rękach, nie pozwoliwszy im chodzić. Po czym zmykamy żywo z klasztoru i z miasta. Dwóch zostanie przy bramie; oddadzą w krótkich odstępach ze dwadzieścia strzałów, aby nastraszyć mieszczan i trzymać ich z daleka.\nJulian powtórzył dwa razy to objaśnienie.\n– Czyście dobrze zrozumieli? – rzekł – W sieni będzie ciemno, po prawej ogród, po lewej dziedziniec; nie pomylcie.\n– Możesz na nas polegać, kapitanie! – wykrzyknęli żołnierze.\nNastępnie poszli pić; tylko kapral został i poprosił kapitana o chwilę rozmowy.\n– Nic prostszego – rzekł – niż projekt Waszej Dostojności. Włamywałem się już w życiu do dwóch klasztorów, to będzie trzeci; ale za mało nas jest, jeśli przyjdzie nam się bawić w burzenie muru, trzeba pamiętać, że ciury klasztorne nie zostaną bezczynne w czasie tej długiej operacji; ustrzelą panu siedmiu lub ośmiu ludzi, a kiedy będziemy wracali, mogą nam odebrać brankę. Tak nam się stało w pewnym klasztorze koło Bolonii: zabito nam pięciu ludzi, my zabiliśmy ośmiu, ale kapitan nie dostał swojej lubki. Poradzę Waszej Dostojności dwie rzeczy. Znam w pobliżu czterech wieśniaków, którzy dzielnie sługiwali pod Markiem Sciarra i którzy za cekina będą bili się całą noc jak lwy. Może i ukradną jakie srebro w klasztorze; pana to nic nie obchodzi, grzech jest ich: pan najął ich po to, aby porwali kobietę, oto wszystko. Druga rada jest taka. Nasz Hugo jest to sprytny i wykształcony chłopak; był lekarzem, nim zabił szwagra i umknął do machia (lasu). Może go pan posłać przed nocą do bramy klasztornej; poprosi o służbę i postara się, aby go wpuszczono na strażnicę; spoi tych ciurów, ba, może mu się uda zamoczyć im zapał u muszkietów.\n– Mamy się targnąć na klasztor, to pachnie ekskomuniką większą; co więcej, klasztor wizytek jest pod osobliwą opieką Madonny…\n– Rozumiem cię! – wykrzyknął Julian, jak gdyby zbudzony tym słowem. – Zostań ze mną!\nKiedy wybiła północ, Julian, który sam wszedł do Castro koło jedenastej, wrócił po swoich ludzi znajdujących się poza bramami miasta. Wszedł z ośmioma żołnierzami, do których przyłączyło się trzech dobrze uzbrojonych chłopów; połączył się z pięcioma żołnierzami, których miał w mieście, i w ten sposób znalazł się na czele szesnastu ludzi gotowych na wszystko. Dwóch było przebranych za służących; wzięli obszerne czarne bluzy, aby osłonić swoje giacco, i nie mieli piór na czapkach.\nO wpół do pierwszej Julian, który wziął na siebie rolę gońca, przybył galopem do bramy klasztoru, czyniąc wielki zgiełk i krzycząc, aby otworzono bezzwłocznie gońcowi kardynała. Ujrzał z przyjemnością, że żołnierze, którzy z nim rozmawiali przez okienko, są dobrze podpici. Zgodnie ze zwyczajem podał swoje nazwisko na kawałku papieru, żołnierz poszedł oddać tę kartkę odźwiernej, która miała klucz od drugiej bramy i budziła ksienię w ważnych wypadkach. Czekanie trwało śmiertelne trzy kwadranse; przez ten czas Julian z trudem zdołał utrzymać swą gromadkę w milczeniu. Ten i ów mieszczuch otwierał trwożliwie okno, kiedy wreszcie nadeszła pomyślna odpowiedź ksieni. Julian dostał się na strażnicę po małej drabince, którą mu podano z okna, ile że załodze klasztornej nie chciało się otwierać głównej bramy. Wszedł, a za nim dwaj żołnierze, przebrani za służących. Skacząc z okna do strażnicy, napotkał spojrzenie Hugona: cała strażnica była pijana dzięki jego staraniom. Julian oświadczył sierżantowi straży, że trzem służącym domu Campireali, których uzbroił i przebrał za żołnierzy, aby mieć eskortę w drodze, udało się dostać dobrej wódki; proszą tedy, by im pozwolono wejść, iżby się nie nudzili sami na ulicy. Przyzwolono jednogłośnie. Sam Julian w towarzystwie swoich dwóch ludzi zeszedł po schodkach, które prowadziły ze strażnicy na korytarz.\n– Staraj się otworzyć główną bramę – rzekł do Hugona.\nOn sam dostał się spokojnie do bramy żelaznej. Tam zastał poczciwą siostrę odźwierną; oświadczyła mu, że gdyby go wpuszczono do klasztoru, ksieni musiałaby uprzedzić biskupa, ile że jest po północy; dlatego prosi, aby oddał list siostrzyczce, którą ksieni przysłała w tym celu. Na co Julian odpowiedział, iż w zamęcie spowodowanym niespodzianą agonią pana Campireali otrzymał jedynie list wierzytelny pisany przez lekarza; szczegółów ma udzielić ustnie żonie i córce chorego, o ile te panie są jeszcze w klasztorze, w każdym zaś razie wielebnej ksieni. Odźwierna poszła z tym zleceniem. Przy bramie została jedynie siostrzyczka przysłana przez ksienię. Gawędząc z nią, Julian wsunął rękę za pręty żelazne i niby żartem próbował otworzyć. Siostra, która była bardzo trwożliwa, zlękła się i zgorszyła tą psotą; wówczas Julian widząc, że drogi czas mija, popełnił tę nierozwagę, że jej ofiarował garść cekinów prosząc, by mu otworzyła, gdyż nadto zmęczony jest, aby czekać dłużej. Czuł dobrze, że robi głupstwo, powiada kronikarz, że należało działać żelazem, nie złotem; ale nie miał serca; z łatwością mógł chwycić siostrę, była ledwie o stopę od niego po drugiej stronie kraty. Ofiarowane cekiny przestraszyły siostrzyczkę. Powiadała później, że z zachowania Juliana odgadła, że to nie jest prosty goniec: to kochanek której z zakonnic – pomyślała – który przybył na schadzkę; siostrzyczka zaś była nabożna. Przejęta zgrozą, zaczęła targać ze wszystkich sił sznur od dzwonka i niebawem narobiła hałasu zdolnego zbudzić zmarłych.\n– Wojna się zaczyna – rzekł Julian do swoich ludzi – baczność!\nWyjął klucz i wsunąwszy rękę przez kratę otworzył bramę, ku rozpaczy siostrzyczki, która padła na kolana i jęła odmawiać Ave Maria wołając, że to świętokradztwo. Jeszcze w tej chwili Julian powinien uciszyć dziewczynę, ale nie miał odwagi; któryś z jego ludzi zatkał jej usta.\nW tej chwili Julian usłyszał wystrzał z muszkietu za sobą. Hugo zdołał otworzyć bramę, reszta żołnierzy wchodziła po cichu, kiedy jeden ze straży, mniej pijany od innych, zbliżył się do okna i zdumiony, że widzi korytarz pełen ludzi, zaczął kląć i wykrzykiwać, że ich nie przepuści. Trzeba było nie odpowiadać i iść dalej ku żelaznej bramie; tak uczynili pierwsi żołnierze, ale ten, który szedł na ostatku – jeden ze zwerbowanych po południu wieśniaków – wypalił z pistoletu do ciury, który wykrzykiwał przez okno, i zabił go. Ten strzał w ciemną noc oraz krzyki pijaków na widok padającego kamrata zbudziły żołnierzy klasztornych, którzy, spędzając tę noc w łóżku, nie mogli pokosztować Hugonowego winka. Ośmiu czy dziesięciu bravi skoczyło wpółnago na chodnik i jęli ostro nacierać na oddziałek Juliana.\nJak rzekliśmy, hałas ten rozpoczął się w chwili, gdy Julian otworzył bramę żelazną. Na czele dwóch żołnierzy skoczył w ogród, biegnąc ku drzwiczkom wiodącym na schody oddziału pensjonariuszek, ale przyjęto go pięcioma lub sześcioma strzałami z pistoletu. Dwaj żołnierze padli, on sam dostał kulę w prawe ramię. Strzały te oddali ludzie signory Campireali, którzy z jej rozkazu nocowali w ogrodzie, otrzymawszy szczególne pozwolenie biskupa. Julian pobiegł sam ku znanym sobie drzwiczkom, które wiodły na schody pensjonariuszek. Potrząsnął nimi z całych sił, ale były mocno zamknięte. Rozejrzał się za swymi ludźmi, ale nie odpowiedzieli nic, konali. W ciemności Julian natknął się na trzech pachołków pani Campireali; obronił się puginałem.\nPobiegł z powrotem przez sień do żelaznej bramy, aby wołać swoich ludzi; drzwi były zamknięte: ogrodnicy, zbudzeni dzwonkiem siostrzyczki, założyli wrzeciądze i zamknęli je na kłódki.\n„Jestem odcięty” – powiedział sobie Julian.\nKrzyknął na swoich ludzi; próżno silił się skruszyć kłódkę szpadą; gdyby mu się to udało, byłby odchylił jedną sztabę i otworzył jedno skrzydło. Szpada złamała się w pierścieniu; w tej chwili nadbiegł z ogrodu służący i zranił go w ramię. Julian odwrócił się; przyparty do bramy, uczuł, że naciera nań kilku ludzi. Bronił się puginałem; szczęściem dzięki ciemności prawie wszystkie ciosy odbijały się od drucianej koszulki. Otrzymawszy dotkliwą ranę w kolano rzucił się na człowieka, który zanadto się odsłonił, powalił go ciosem puginału w twarz i zdołał zawładnąć jego szpadą. Odetchnął, myślał, że jest ocalony; zajął pozycję po lewej stronie bramy, od dziedzińca. Ludzie jego, którzy nadbiegli, oddali kilka strzałów przez kratę i rozproszyli służbę. W sieni było coś widać jedynie przy blasku wystrzałów.\n– Nie strzelajcie w moją stronę! – krzyczał Julian do swych ludzi.\n– Chwycili pana niby w łapkę na myszy – rzekł doń przez kratę kapral, który zachował zimną krew – zabili nam trzech ludzi. Rozwalimy mur koło zawiasów po przeciwnej stronie; niech się pan nie zbliża, kule będą lecieć na nas; zdaje się, że są nieprzyjaciele w ogrodzie?\n– To te łajdaki, ciury Campirealich – odparł Julian.\nNie skończył mówić, kiedy zaczęto ich ostrzeliwać z pistoletów; strzały kierowały się głosem, a szły od sieni wiodącej na ogród. Julian schronił się do izdebki odźwiernej, na lewo od wejścia; ku wielkiej radości znalazł tam niedostrzegalną prawie lampkę przed obrazem Madonny; ujął ją ostrożnie, aby jej nie zgasić. Uczuł, że drży; obejrzał ranę w kolanie, która mu bardzo dolegała; krew płynęła obficie. Spoglądając dokoła ujrzał zemdloną kobietę na krześle; zdumiał się poznając Marietę, zaufaną Heleny; potrząsnął nią.\n– Och, panie Julianie! – wykrzyknęła z płaczem – chce pan zabić Marietę, swoją przyjaciółkę?\n– Ani trochę; powiedz Helenie, iż ją przepraszam, żem zakłócił jej spokój; niech pamięta Ave Maria w Monte Cavi. Oto bukiet, który zerwałem w jej ogrodzie w Albano; nieco splamiony krwią, umyj go, zanim jej oddasz.\nW tej chwili rozległa się salwa muszkietów od strony korytarza; to bravi atakowali ludzi Juliana.\n– Powiedz mi, gdzie jest klucz od furtki? – spytał Mariety.\n– Nie widzę go; ale oto klucze od kłódek przy wrzeciądzach od wielkich drzwi. Będzie pan mógł wyjść.\nJulian pochwycił klucze i wypadł z izdebki.\n– Nie silcie się rozwalać muru – rzekł do żołnierzy – mam klucze.\nNastała chwila głębokiego milczenia, gdy Julian próbował otworzyć kłódkę; pomylił się co do klucza, wziął inny, wreszcie otworzył; ale w chwili gdy podnosił sztabę, otrzymał z bliska postrzał w prawe ramię. Uczuł, że traci władzę w tym ramieniu.


Sesje zapobiegania nawrotom uzależnień oraz choroby alkoholowej - Ośrodek Leczenia Uzależnień Trzeźwość\nWeekendowe sesje zapobiegania nawrotom choroby są kierowane do wszystkich osób, które ukończyły psychoterapię uzależnień w naszym ośrodku w Łomży. Celem sesji jest rozpoznanie i zapobieganie zagrożeniom codziennego życia, które mogłyby doprowadzić pacjenta do powrotu do nałogu. Na spotkaniach byli pacjenci ośrodka uczą się radzić sobie z problemami emocjonalnymi, jak stres i złość, które mogłyby skłonić ich do ponownego sięgnięcia po alkohol, leki, czy narkotyki. Na sesjach omawiane są takie zagadnienia jak rozpoznanie i zatrzymanie nawrotu choroby, poczucie własnej wartości, realizacja celów życiowych czy trening konstruktywnych zachowań.\nW naszym ośrodku organizowane są także bezpłatne konsultacje dla osób, które nie są przekonane do podjęcia leczenia w ośrodku. Zachęcamy do kontaktu z nami w celu zapoznania się ze szczegółami oferty.


Latająca Filharmonia. Nauka i zabawa. Aktywność fizyczna najmłodszych.\nJak ważna jest w rozwoju dzieci aktywność fizyczna? Czym zajmuję się Latająca Filharmonia Art Asante? Edukacja najmłodszych przez zabawę.\nEdukacja muzyczna. Uczniowska praca projektowa. Dogoterapia. EDU-INICJATYWA (46)\nEDU 26.11.2017Jak jest zorganizowana i na czym polega edukacja w ogólnokształcącej szkole w muzycznej? Czy i jak można podzielić i co z tego może wyniknąć? Na czym polega i gdzie jest stosowana dogoterapia?\nUpośledzeni intelektualnie i chorzy psychicznie w społeczeństwie. Edukacje przez sztukę. EDU-INICJATYWA wyd.45\nJak osoby upośledzone intelektualnie i chore psychicznie funkcjonują w społeczeństwie? Na czym polega i jakie przynosi efekty edukacja przez sztukę?


Filip Naglak nowym trenerem PRO - Karolinka Golf Park\nKarolinka Golf Park > Aktualności > Aktualności > Filip Naglak nowym trenerem PRO Karolinka Golf Park\n14 maja 2020 Aktualności Karolinka Golf Park Brak komentarzy\nW sezonie 2020, który zaczyna się trochę później niż planowaliśmy, rozpoczynam pracę w Karolinka Golf Park. Chciałbym się wszystkim entuzjastkom i entuzjastom golfa grającym w Kamieniu Śląskim przedstawić.\nNależę do PZG Polska od roku 2006 roku (PGA Professional M1). Przez 10 lat byłem drugim trenerem kadry narodowej golfa oraz trenerem przygotowania motorycznego (moimi podopopiecznymi byli m.in. Adrian Meronk i Mateusz Gradecki). W PGA Polska byłem też dyrektorem ds. edukacji – jestem obecnie członkiem Zarządu PGA Polska. Moje pozostałe “papiery” golfowe to: Certified TPI Junior Coach poziom 3, TPI Fitness, Coach Level 2, Elite Performance Institute, Athletes Performance Institute.\nByłem dyrektorem sportowym na polach Toya G&CC oraz Gradi Golf Club. Jestem współtwórcą Zintegrowanego Treningu Golfa wraz z Mike O’Brien i Dariuszem Nowickim. Byłem “nie tak dawno temu” 🙂 reprezentantem Polski w lekkoatletyce i bobslejach. Prowadzę zajęcia golfowe od początkowej nauki do poziomu PRO. Oto przykładowe moduły:\nPożegnaj się ze SLICEm i HOOOKiem na dobre!\nPUSTYNNA BURZA – jak pokochać grę z bunkra?\nKRÓTKA GRA – Filip uczy zagrań Phila (Mickelsona).\nTAJEMNICE DORYCH WYNIKÓW – strategia gry na polu.\nSŁABA PŁEĆ? Zajęcia golfowe ukierunkowane – golf dla Pań.\nSEKRETY przygotowania fizycznego w golfie.\nNIE BÓJ SIĘ GOLFA – zajęcia dla początkujących.\nMENTAL to podstawa – panowanie nad golfowym stresem.\nSTARY CZŁOWIEK, A MOŻE – swing golfowy dla Seniorów.\nDYSTANS – dla tych co chcą uderzać dalej,\nPowiedz na czym Ci zależy w golfie – przygotuję dla Ciebie trening!\nFilozofia mojej pracy:\nw sporcie liczą się wyniki w wieku dorosłym (nie juniorskim),\ntrenuj tak jak grasz,\no wiele łatwiej ze sportowca zrobić golfistę, niż z golfisty sportowca,\ntrening golfowy powinien być oparty o realizacje wspólnie założonych celów,\ngolf to sport dla wszystkich.\nZapraszam do rezerwacji lekcji i do zobaczenia na polu!\n[trx_call_to_action title=”Zadzwoń i umów się na lekcję!” style=”2″ accent=”yes” custom=”no” link=”tel:+48537677000″ link_caption=”Dzwonię” top=”inherit” bottom=”inherit” left=”inherit” right=”inherit”][/trx_call_to_action]


Bajeczne paszteciki. | Kuchnia Szczęścia\nOpublikowany 20 grudnia 2008 przez tilianara\nLubię gdy zamiast jednego, choćby nie wiem jak pysznego dania, jest wybór potraw, tak by każdy mógł spróbować zarówno czegoś nowego jak i czegoś co zna i lubi. Dlatego w tym roku planowałam zrobić mnogość pasztecikowo-kulebiakowych wypieków z różnymi nadzieniami. Poza pasztecikami, które podpatrzyłam na blogu Małgosi, miał być jeszcze kulebiak z ciasta francuskiego inspirowany programem „Babeczki Wigilijne” z KuchniTV oraz kulebiak drożdżowy z nadzieniem z czerwonej kapusty.\nPlany te jednak pokrzyżował mi nie kto inny tylko Małgosia, której paszteciki poszły na pierwszy ogień. Gdy tylko wyjęłam pierwszą partię pasztecików z piekarnika i spróbowaliśmy ich z mężem, natychmiast zakochaliśmy się w nich po uszy. Błyskawicznie zapadła decyzja, że rezygnujemy z korzystania z ciasta francuskiego oraz wyrabiania kruchego ciasta drożdżowego na kulebiak, a pozostajemy przy tym bajecznym wprost przepisie. Ciasto w tych pasztecikach ma maślano-mleczny wyrazisty smak, delikatnie się listkuje i choć jest kruche wcale nie rozpada się przy najdelikatniejszym dotyku.\nFarsz jaki przyrządziła Małgosia zrobiłam i ja, choć go trochę doprawiłam tymiankiem. Zastosowałam też inną glazurę, gdyż zamiast śmietany użyłam roztrzepane z wodą żółtko. Muszę powiedzieć, że trudno będzie jakimkolwiek innym pasztecikom wyprzeć te cudeńka. Są tak pyszne, a przy tym wydają się być bardzo uniwersalne, gdyż ciasto nadaje się również do słodkich wypieków, dlatego pewnie przez długi czas jeszcze pozostaną w moim stałym repertuarze.\nWigilijne paszteciki z różnymi nadzieniami\n(ciasta zrobiłam z potrójnej porcji na wszystkie n/w nadzienia)\nok. ? łyżeczki świeżo utartej gałki muszkatołowej\n? szkl. mleka (ok. 190 ml)\n1-2 łyżki kwaśnej śmietany lub żółtko roztrzepane z wodą do posmarowania\n3 łyżeczki własnej mieszanki: kolendra, koper włoski, owoce jałowca, ziele angielskie, jasna gorczyca\n1/2 łyżeczki przyprawy „Grzyby porcini z pietruszką”\nesencja balsamico, ew. kilka kropel soku z cytryny\n2 duże ziemniaki, ugotowane i przeciśnięte przez praskę\n40 dag kapusty kiszonej, poszatkowanej\n20 dag twarogowego serka koziego\nPrzygotowanie ciasta: W garnuszku podgrzałam mleko z masłem do rozpuszczenia. Przestudziłam i gdy już było letnie dodałam dwa rozkłócone jajka. W czasie studzenia przygotowałam suche składniki – przesiałam mąkę z solą, dodałam cukier i gałkę i wymieszałam z drożdżami instant. Połowę masy płynnej wlałam do mąki i zaczęłam wyrabiać ciasta. Może się zdarzyć, że zużyje się tylko część lub całość płynu (mi zużywało ok. 2/3 płynu). Ciasto powinno być miękkie i elastyczne, dające się rozwałkowywać. Uformowałam kulę i włożyłam ją do miski, przykryłam ściereczkę, odstawiając na godzinę do rośnięcia. Po tym czasie uformowałam dwa placki o wymiarach 15 cm x 30 cm i jeden mniejszy. Nakładałam zimny (!) farsz na dłuższym boku, zwijałam i kroiłam w 5 cm paszteciki. Układałam złączeniem do dołu na blasze wyłożonej pergaminem. Przykryłam ściereczką i odstawiłam do wyrośnięcia na 30 minut. Przed włożeniem do pieca posmarowałam śmietaną lub żółtkiem, posypałam makiem/sezamem i piekłam w piekarniku nagrzanym do 180 stopni Celsiusa aż do zezłocenia ciasta (mi wyszło ok 20 minut). Wystudziłam i zamroziłam do Wigilii.\nPrzygotowanie nadzienia I: Ugotowałam kapustę z zielem angielskim i listkiem laurowym przez 1 godzinę i bardzo dokładnie wycisnęłam ją przez ściereczkę. Na patelni na oliwie z masłem zeszkliłam cebulę i potem udusiłam pieczarki z tymiankiem. Dodałam poszatkowaną, ugotowaną kapustę, doprawiłam solą i pieprzem i poddusiłam aż do wyparowania płynów. Zdjęłam z ognia i ostudziłam.\nPrzygotowanie nadzienia II: W garnku na oliwie poddusiłam pod przykryciem cebulę z poszatkowaną czerwoną kapustą z przyprawami. Jak zmiękła (jeśli garnek ma nieszczelną pokrywkę trzeba sprawdzić czy nie przypala się kapusta i dodać odrobinę wody, by pozwolić kapuście na uduszenie się) zdjęłam pokrywkę i doprowadziłam do całkowitego odparowania płynów. Dodałam ocet balsamiczny i znów odparowałam. Dodałam sól i dużo pieprzu i sprawdziłam smak – powinien być kwaśno-słodki i mocno pieprzny (można ew. dodać trochę cukru). Na koniec dodałam kilka kropel balsamico. Ostudziłam nadzienie.\nPrzygotowanie nadzienia III: Na oliwie zeszkliłam cebulę, dodałam sprasowany czosnek. Dodałam poszatkowaną kapustę i przyprawy i smażyłam przez ok. 10 minut. Ostudziłam. Wcześniej już ugotowałam ziemniaki w mundurkach, ostudziłam, obrałam i wycisnęłam przez praskę do miski. Połączyłam z serem, kaparami i marynowanym pieprzem. Dodałam mieszaninę cebuli z kapustą (wszystko musi być wystudzone) i dokładnie wymieszałam. Doprawiłam do smaku.\nWspominki … Idealna para. Bułeczki … inaczej. Inspiracje i dedykacje. Klubik Pierogowy otwarty.\nKategorie: pierogi_paszteciki_kulebiaki. Autor: tilianara. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n14 myśli nt. „Bajeczne paszteciki.”\naga-aa, 20 grudnia 2008 o 18:49 :\nmogę wpaść do was na świeta? bo tu to tylko kapustę z grzybami i pieczarki będę jeść :/\nalbo lepiej nie, bo juz teraz uważam, że jestem za niska do swojego BMI ;p\nzemfiroczka, 20 grudnia 2008 o 19:22 :\nMmmmm, rozmarzyłam się, te trzecie nadzienie najbardziej mnie połaskotało ;))\nMałgosia.dz, 20 grudnia 2008 o 19:55 :\nWow! Tili! Cudne Ci wyszły! A ta mnogość nadzień… no no! jestem pod wrażeniem!\nBaaardzo się cieszę, że i Wam posmakowało ciasto z tego przepisu. U nas naprawdę przed świętami wszyscy dopytują, czy aby na pewno nie zapomnę przygotować ich na Wigilię… ;-) Choćbym nawet chciała zapomnieć, to się niestety nie da. ;-)\nmajana, 20 grudnia 2008 o 22:25 :\nBoze , Tili, one są P-I-Ę-K-N-E !!! A moje chrześnice jak pilnie ich strzegą ;) Piękne zdjęcia, cudne paszteciki, mniamku :))\ngrumko, 21 grudnia 2008 o 03:30 :\nPo przeczytaniu Twojego wpisu i komentarzy zauważyłem dwa podobieństwa;-) Podobnie jak Aga wpadłbym do Ciebie na takie paszteciki i tak jak Oczku najbardziej spodobał mi się farsz numer trzy;-) A już tak całkiem poważnie to nigdy nie robiliśmy tego typu pasztecików. Musimy o tym pomyśleć na poważnie w przyszłym roku. Tym bardziej, że można je zamrozić, więc nic nie stoi na przeszkodzie aby przygotować je wcześniej. Pozdrawiam świątecznie!!\nKachna.pl, 21 grudnia 2008 o 08:11 :\nNajbardziej podobnie jak innym spodobał mi się farsz numer 3. Przeglądam blogi i takie cudowne potrawy gotujecie… ja bym sporo zrobiła ale nie wyrobię a gotuje intensywnie już chyba od tygodnia :)\nTilianara, 21 grudnia 2008 o 08:33 :\nAga, ja z chęcią Cię zawsze przyjmę i nawet nie mów mi o swoim BMI Chudzielcu ;p\nOczko, mi też chyba najbardziej posmakowało i pewnie jeszcze będę je robić, może nawet zrobię w tym cieście francuskim, które osamotnione czeka w chłodnicy :)))\nMałgosiu, jeszcze raz Ci dziękuję za te paszteciki i nie dziwię się Twojej rodzince :)))\nMajanko, moje Ptaszyny z chęcią by Ci przytargały te paszteciki :))) Buźka :*\nGrumko, to zapraszam i niezależnie od terminu obiecuję że upiekę je dla Was :) Buźka świąteczne :*\nKasiu, ja mam to samo, też zrobiłabym prawie wszystko co widzę na moich ulubionych blogach, ale brak mi rąk, czasu i przede wsystkim miejsca w lodówce ;))))\nBea, 21 grudnia 2008 o 08:44 :\nI u mnie zagoszcza na tagorocznej Wigilii, choc tylko z jednym farszem; u Ciebie Tili pieknie sie prezentuja w tych trzech roznych wersjach! :)\naga-aa, 21 grudnia 2008 o 09:44 :\nmoje BMI wciąż rośnie :(\nTilianara, 21 grudnia 2008 o 11:00 :\nAga, to jak przyjedziesz do nas to Ci podwójne tiramisu zrobię na poprawę humorku związanego zarówno ze Świętami jak i BMI ;ppp\nCasia, 21 grudnia 2008 o 11:59 :\nNaprawdę są bajeczne! :)\nkasiac, 21 grudnia 2008 o 12:18 :\nu mnie nie ma tradycji pasztecików, ale w przyszłym roku przeforsuję wigilię u siebie w domu i jako gospodyni zrobię takie paszteciki. Zapoczątkuje nowy zwyczaj. Twoje paszteciki bardzo mnie kuszą!\nTilianara, 22 grudnia 2008 o 08:58 :\nCasiu dziękuję :)))\nKasiu i u mnie nie ma takiej tradycji, ale ten rok jest dosyć przełomowy dla przygotowań światecznych w mojej rodzinie i postanowiłam, że warto coś nowego wprowadzić :) Ogromnie się cieszę, że wybór padł na te paszteciki i jestem pewna, że i u Ciebie podbiją serca i podniebienia :)))\nBuziaki i pozdrowienia świąteczne dla wszystkich :*\nBitu, 13 stycznia 2014 o 09:02 :\nPierożki rf3żnego rodzaju uleiwbia cała moja rodzina ze mną włącznie: z mąki pszennej, orkiszowej, z ziemniakf3w, ciasta francuskiego, pieczone, parzone, gotowane, z rf3żnymi farszami oczywiście, więc bardzo chętnie wyprf3buję i ten! Najchętniej moje chłopaki jednak zajadają kornwalijskie Cornish-e. Pytanie do Pani Agaty jak uzyskać taki falowany wzf3r na brzegach? Ja zwykle używam widelca do zasklepienia pierogf3w bądź palcf3w i wzf3r jest inny niż na tych pierogach :)


Koszula nocna 297838 w Tchibo\n59,95 zł Oszczędzasz 14,00 zł\nBrokatowy nadruk i szwy przeplatane metalizowaną nitką\nNumer zamówienia: 44328\nMiękki pojedynczy dżersej. Brokatowy nadruk i szwy przeplatane metalizowaną nitką. Rozcięcia po bokach. Krój w kształcie litery A.\nKolor: jasnoszary nakrapiany.\nMateriał: 60% poliester, 40% bawełna.


Nowy polski samochód z Mielca - Moto\nPopularne w Onecie Czy do Polski wróci zima? Zobacz prognozę długoterminową!\nArtur Szpilka we wtorek idzie pod nóż. Później chce... schudnąć\nZ opornikiem i Matką Boską – historia Emila Barchańskiego\nPŚ w Oslo: konkurs na Holmenkollbakken odwołany, kuriozalna sytuacja z Bartłomiejem Kłuskiem\nNiezwykła przemiana dzięki diecie ziemniaczanej. Kobieta wygląda doskonale\nPoważny wypadek w centrum handlowym w Warszawie\nNietypowe "radary" w Hiszpanii - sprawdzą zapięte pasy, kaski i kierowców z komórkami\nPojechał na wymarzone wakacje. Pierwszego dnia znaleziono go martwego na leżaku przy basenie\n22 mar 13 07:35\nNowy polski samochód z Mielca\nNie zużywa ani kropli paliwa, a koszt pokonania 100 km to zaledwie 4 złote. Na jednym ładowaniu przejedzie nawet 150 km, co wystarczy do codziennych dojazdów do pracy i na zakupy, albo wypadu na działkę pod miastem. A co najważniejsze, ELV001 to w pełni polskie auto - zaprojektowane i zbudowane przez Polaków. Samochód powstał dzięki wsparciu finansowemu Unii Europejskiej. Nowoczesne nadwozie zaprojektował Michał Kracik, doktorant ASP w Krakowie. Za budowę odpowiadały krajowe firmy, jak Car Technology Production, KOMEL czy mielecki Leopard. Budowa pojazdu zajęła około 20 miesięcy, a 90 proc. podzespołów zaprojektowano i zbudowano na miejscu - mówi Jerzy Czerkies, koordynator projektu z Agencji Rozwoju Regionalnego MARR w Mielcu. Spoza kraju pochodzi 10 proc. części - głównie są to opony, felgi, klocki hamulcowe czy akumulatory - wyjaśnia J. Czerkies. ELV001 to na razie prototyp, ale jeśli tylko znajdzie się inwestor, jest szansa, żeby auto trafiło do produkcji seryjnej. Jak przyznają twórcy, nie to było jednak ich celem. Założeniem projektu było m.in. wsparcie krajowych firm z branży motoryzacyjnej, co przyniosło efekty w postaci współpracy z największymi producentami aut w Europie. Wśród niewątpliwych zalet ELV001, obok atrakcyjnego trzydrzwiowego nadwozia, wymienić można miejsce dla czterech pasażerów i niemały, 310-litrowy bagażnik oraz 550-kilogramową ładowność. Ale mocną stroną jest również napęd. Z jednej strony pozwalający na duże oszczędności (koszt przejechania 100 km to około 4 złote), z drugiej zaś zapewniający imponujące osiągi. Moc 41 KM pozwala na przyspieszenie od 0 do 100 km/h w niespełna... 6 sekund! Maksymalna prędkość 110 km/h pozwoli natomiast bez kompleksów wjechać na autostradę. Jedno ładowanie baterii, które trwa od 6 do 8 godzin, pozwoli na pokonanie do 150 km, w zależności od stylu jazdy. To wyniki na poziomie konkurencyjnych modeli uznanych światowych producentów. W ramach dofinansowania unijnego, które wyniosło niespełna 20 mln zł, powstało również 200 terminali ładowania aut elektrycznych - m.in. w Krakowie, Warszawie, Mielcu, Katowicach czy w Trójmieście. Samo zbudowanie ELV001 kosztowało natomiast ok. 8 mln zł. Dane techniczne:Napęd: elektryczny, dwusilnikowy, na przednie kołaMoc 1 silnika: 15 kW przy 3400 obr./minMoc maksymalna: 25 kWTryby jazdy: Ekonomiczny, Miejski, SportowySterowanie: elektroniczna zmiana biegówMaksymalna prędkość: 110 km/hMaksymalny zasięg: 150 kmKoszt ładowania: ok. 4 zł/100 kmTyp baterii: Li-polimerPojemność baterii: 159 AhCzas ładowania: 6-8 hKoła: 195/55 R16Nadwozie: 4-osobowe pasażerskie lub 2-osobowe towaroweWymiary (dł.x szer.x wys.): 3890 x 1770 x 1550 mmPojemność bagażnika: 310 lŁadowność: 550 kgMasa: 1300 kg (z bateriami)Lusterka wsteczne: kamery i monitory LCDKoszt budowy: 8,37 mln złCzas budowy: 20 mies. Projekt i budowa prototypu samochodu z napędem elektrycznym były realizowane w ramach projektu "Budowa rynku pojazdów elektrycznych, infrastruktury ich ładowania - podstawą bezpieczeństwa energetycznego" dofinansowanego z funduszy UE w Programie Operacyjnym Innowacyjna Gospodarka, Działanie 5.1.\nKupujesz używane auto? Przed transakcją zweryfikuj historię pojazdu\n7 lip 13 19:06 użytkownik ~Pseudointeligent napisał\nOpony i felgi też powinny być krajowe skoro projekt ma pomagać polskim firmom .\na skąd takie brać ?? debica ?? to michelin . kormoran ?? chyba goodyear wiec skad krajowe ???? u nas nie ma nic . nic sie nie opłaca . ale jak zagraniczny kapital wejdzie wszystko sie da . szkoda nawet gadac 24 sie 13 19:04 | ocena:\n4 zł za 100 km to kwota tymczasowa ,bo przy większej ilości aut elektrycznych rząd walnie akcyzę na prąd i inne obciążenia finansowe .Więc pewnie będzie 8 zł za 100 km do tego cze ba doliczyć koszty eksploatacji akumulatora ,które w przeliczeniu na 100 km mogą sięgać 20 zł i mamy 28 zł za 100 km. 24 sie 13 16:57 | ocena:\nsuper maszynka! bardzo ładna bryła i wygląda oryginalnie. bardzo mnie cieszy, że takie projekty powstają w naszym kraju. a krytykantom z pilotem w prawej ręce i piwem w drugiej mówię: na drzewo! 24 sie 13 20:18 | ocena:\nczy minister finansów już o tym wie bo jak się dowie to zaraz zamkną tą fabryczkę co budżet zuboży na akcyzie 24 sie 13 22:22 | ocena:\nA jakiś czas temu w Lublinie mieli produkować paliwo z dwutlenku węgla i wody . Spierało się przy tym o technologię dwóch profesorów jeden z Politechniki a drugi z UMCS . I jakoś temat ucichł a podobno było tylko dotknąć efektu finalnego . Może ktoś wie co dalej z tym tematem ? . 24 sie 13 17:24 | ocena:\nA jak tam z polską turbinką Kowalskiego.Taka oszczędność,innowatorstwo polskie,tylko my Polacy potrafimy,u nas ,inni nam zazdroszczą,ogromna oszczędność--- pamiętam te wypociny,te zadowolenia,te durnoty samochwalcze. I co? Gó...... 2 maja 14 17:23 Liczba głosów:0\nŻenada i robienie ludzi w konia.W 20 miesięcy,to można zaprojektować i zbudować zabawkę dla dzieci.Ciekawe jest też wyliczenie kosztów eksploatacji.No i ten tryb "sportowy"przy max 110 km/h.... 25 sie 13 12:08 | ocena:\nciekawy jaki bedzie koszt zakupu jesli ktos wyłożył by na to kase .np produkcja w FSO eeeeehhhhh dobrze że za marzenia nie karzą . mimo wszytsko mi sie podoba i chętnie bym sie nim przejechał 24 sie 13 19:07 | ocena:\nza 10 lat jak ewentualnie wejdzie do produkcji bedzi eto juz zlom designerski i do tego dla POlaka nieosiagalny cenowo tak was pracodawcy z rzadem finansowo ustawią 25 sie 13 10:33 | ocena:\nNo ale to już kilka miesięcy temu była informacja o tym aucie. Czy od tego czasu coś się zmieniło np w kwestii produkcji? Z tekstu wynika że nic. 24 sie 13 22:18 | ocena:\nELV 001 - polski samochód elektryczny\nNie zużywa ani kropli paliwa, a koszt pokonania 100 km to zaledwie 4 złote. Na jednym ładowaniu przejedzie nawet 150 km, co wystarczy do codziennych dojazdów do pracy i na zakupy, albo wypadu na działkę pod miastem. A co najważniejsze, ELV001 to w pełni polskie auto - zaprojektowane i zbudowane przez Polaków. Samochód powstał dzięki wsparciu finansowemu Unii Europejskiej.\nNowoczesne nadwozie zaprojektował Michał Kracik, doktorant ASP w Krakowie. Za budowę odpowiadały krajowe firmy, jak Car Technology Production, KOMEL czy mielecki Leopard. Budowa pojazdu zajęła około 20 miesięcy, a 90 proc. podzespołów zaprojektowano i zbudowano na miejscu - mówi Jerzy Czerkies, koordynator projektu z Agencji Rozwoju Regionalnego MARR w Mielcu. Spoza kraju pochodzi 10 proc. części - głównie są to opony, felgi, klocki hamulcowe czy akumulatory - wyjaśnia J. Czerkies.\nWśród niewątpliwych zalet ELV001, obok atrakcyjnego trzydrzwiowego nadwozia, wymienić można miejsce dla czterech pasażerów i niemały, 310-litrowy bagażnik oraz 550-kilogramową ładowność. Ale mocną stroną jest również napęd. Z jednej strony pozwalający na duże oszczędności (koszt przejechania 100 km to około 4 złote), z drugiej zaś zapewniający imponujące osiągi. Moc 41 KM pozwala na przyspieszenie od 0 do 100 km/h w niespełna... 6 sekund! Maksymalna prędkość 110 km/h pozwoli natomiast bez kompleksów wjechać na autostradę. Jedno ładowanie baterii, które trwa od 6 do 8 godzin, pozwoli na pokonanie do 150 km, w zależności od stylu jazdy. To wyniki na poziomie konkurencyjnych modeli uznanych światowych producentów.\nW ramach dofinansowania unijnego, które wyniosło niespełna 20 mln zł, powstało również 200 terminali ładowania aut elektrycznych - m.in. w Krakowie, Warszawie, Mielcu, Katowicach czy w Trójmieście. Samo zbudowanie ELV001 kosztowało natomiast ok. 8 mln zł.\nProjekt i budowa prototypu samochodu z napędem elektrycznym były realizowane w ramach projektu "Budowa rynku pojazdów elektrycznych, infrastruktury ich ładowania - podstawą bezpieczeństwa energetycznego" dofinansowanego z funduszy UE w Programie Operacyjnym Innowacyjna Gospodarka, Działanie 5.1.\nAston Martin stworzył unikatowy model CC100\nChińska marka BYD już w Polsce\nMistrzynie Polski w Mitsubishi\nPorsche 918 Spyder – już jest!\nFelipe Massa w Warszawie\nNajbrzydsze MINI w Krakowie


Uczucia mieszane... - Wichry wojny (1983) - Forum - Filmweb\n1983 7 odcinków\nWichry wojny /serial/Wichry+wojny-1983-105030\n7,2 10 788\nPełna obsada (71) Odcinki\npowrót do forum serialu Wichry wojny\nSerial niewątpliwie zrobiony z rozmachem (tak jak i jego kontynuacja "Wojna i Pamięć"). Znakomicie i przejmująco oddany aspekt martyrologiczny - sceny związane z holocaustem jak np. masakra Żydów w Babim Jarze na Ukrainie, czy wizyta SS-Reichsfuehrera Heinricha Himmlera w Oświęcimiu (choć nie wiem czy nie zahaczam tu już o w/w kontynuację serialu) zapadły na długie lata w mej pamięci. Skandalicznie, dyletancko, a nawet pokuszę się o stwierdzenie, iż w sposób wręcz nienawistny i prowokacyjny oddano wątki polskie - kawaleria polska z jakże żenująco prezentującymi się przy ostrzale niemieckich myśliwców lancami w rękach (których nota bene używano tylko do treningu i których to we wrześniu 1939r. NIE BYŁO na polu walki). Polski oficer salutujący pełną dłonią to pikuś przy tym, jak nieporadnym i nierozgarniętym polskim artylerzystom wspaniałomyślnie pomaga amerykański turysta rysując na strychu budynku mapę pobliskiego terenu. Nic natomiast nie pobije sceny, jak to paskudny i najwyraźniej nie pałający sympatią do współobywateli Dawidowego pochodzenia sanacyjny polski żołdak (o wyjątkowo nieurodziwym obliczu naznaczonym ostentacyjnie obleśną kurzajką) niemalże wywleka biednego Aarona Jastrow'a z samochodu, podczas gdy drugi, niechlujny i nieogolony polski barbarzyńca w hełmie khaki molestuje tępym i dzikim wzrokiem dystyngowaną amerykańską Żydówkę. Całość wieńczy scena siedzącego nad biurkiem polskiego oficera, który siorbiąc z kubka kawę, kapie nią prosto na otwarty paszport zatrzymanego cudzoziemca... Nic dodać, nic ująć poza tym, że chyba nawet Niemców przedstawiono w serialu w korzystniejsym świetle, bo wprawdzie również jako antysemitów, ale za to pedantycznych i zorganizowanych.\nPlusem serialu jest ukazanie licznych "gwiazd" ówczesnej epoki: Hitler (świetna kreacja Guenthera Meissnera, który znakomicie oddaje impulsywny i nieobliczalny temperament fuehrera), Goebbels, Ribbentrop, Himmler, Goering, ponadto Josif Stalin, Winson Churchill, Franklin D.Roosevelt, a nie zabrakło i miejsca dla Mussoliniego. Zdecydowanie tendencyjnie i w sposób mdląco-patetyczny ukazano sylwetkę amerykańskiego prezydenta - szlachetny, nieskazitelny i zatroskany o przyszłość ludzkości mąż stanu - nie zapominajmy jednak kto serial robił i że odbiorca zachodni niekoniecznie musi wiedzieć, iż Mr Roosevelt lekką ręką oddał Stalinowi we władanie pół Europy.\nWątki sowieckie przedstawiono w filmie w sposób niezwykle ostrożny, zupełnie jakby radziecka cenzura miała wgląd w scenariusz. Pomija się tu sprawy dla ZSRR niewygodne, a wokół osoby Stalina jedynie w niewielkim daje się wyczuć atmosferę grozy. Postaci tej najwyraźniej brakuje w kontekście całości serialu, biorąc pod uwagę częstotliwość z jaką pokzywali się Hitler, Churchill i Roosevelt. Sposób ukazania Rosjan przypomina oficjalną, pragmatyczną politykę mocarstw zachodnich wobez ZSRR w czasie trwania wojny - sprawy niewygodne się pomija w imię wspólnej słusznej sprawy. Stąd też w filmie nie usłyszymy o agresji sowieckiej na Polskę, kraje nadbałtyckie, Finlandię, mordzie katyńskim, łagrach, metodach NKWD, grabieżach, gwałtach, mordach nierzadko towarzyszących działaniom Armii Czerwonej.\nMiłośnicy scen batalistycznych mogą być nieco zawiedzeni, gdyż te potraktowane są wybiórczo i bardzo często zastępowane wstawkami archiwalnymi. Ciekawsze wysiłki batalistyczne producenta to na pewno nocny rajd bombowca Vickers Wellington na Niemcy latem 1940r, jak i bitwa u bram Moskwy w grudniu 1941 roku widziana oczami amerykańskiego attache wojskowego. Znakomicie zrobione sceny bitew morskich na Pacyfiku natomiast, to już domena serialu "Wojna i Pamięć".\nNa niekorzyść produkcji w moim subiektywnym odczuciu wpływają nazbyt rozbudowane, wiejące nudą i prozaicznością przeciągnięte wątki poboczne, tj. romanse Rhody Henry w oddalonej od wojny Ameryce, czy perypetie Pauli Henry w showbussiness'ie. Szczególnie kontrastuje to z w kontekście ważnych i dramatycznych wydarzeń historycznych. Również przegadany i ciągnący się niemiłosiernie romans Byrona i Natalie Jastrow może przyprawić najwytrwalszych o znużenie.\nMimo wielu zastrzeżeń i niedociągnięć serial jednak wciąga, dlatego też mój werdykt (niewątpliwie naznaczony sentymentem z lat dzieciństwa, kiedy to niecierpliwie wyczekiwałem każdego odcinka) to 6/10. Zdecydowanie lepiej wypada wspominana już kontynuacja serialu, którą to polecam z czystym sumieniem.\nMesserschmitt109 tu nie ma miejsca na uczucia mieszane... uczucia mieszane może mieć obywatel Zanzibaru lub jakichś tam stanów zjednoczonycz ameryki Polak powinien być co najmniej obrzydzony i zdegustowany i taka właśnie jestem ! ! !\nPrincess__Leia Całkowicie podzielam Pani zdanie. Pozdrawiam\nMesserschmitt109 Może i niektóre sceny były rzeczywiście fajne ale jak to mawiają beczkę miodu łyżką dziegciu/lub gówna/ można zepsuć.\nOpisując Polaków jak pięknie zauważyłeś (i wypunktowałeś) autorzy scenariusza stawiają ich w jak najgorszym świetle i to powoduje że cała reszta filmu oglądana przez pryzmat tego zakłamanego fragmentu staje się wysoce niestrawna i szkodliwa.\nMesserschmitt109 To jest niestety częsta przypadłość zachodnich filmowców - pokazywanie w kinie historycznym Polaków jako niedomytych, prymitywnych półzwierzątek. I nic tu nie zmienia, że haniebnych zachowań naszych rodaków nie brakowało - wrzucanie wszystkich do jednego worka jest zwyczajnym draństwem.\nA tak w ogóle, to my zazwyczaj podobnie pokazujemy sąsiadów ze wschodu :)\njan_niezbedny0 No ale kiedy to prawda. Polacy to najgorsze pluskwy. Za garść srebrników gotowi wykończyć sąsiada i to nie zmieniło się od czasów wojny.\nbartez_nowy Nie twierdzę, że Polacy to anioły, ale chyba masz zbyt krytyczny stosunek do siebie.\njan_niezbedny0 Widocznie on sam jest taką pluskwą, a Polacy w porównaniu do innych narodów Europy są narodem niemal świętym.\nMesserschmitt109 czyli ten serial to syf i nie warto go oglądać, widać że jakiś usrael go tworzył\nFrankSerpico4455 Na pewno tworzył go ktoś, kto do Polaków sympatią nie pała.\nAle na pewno ten ktoś strasznie by się miotał, gdyby ktoś inny zrobił film, w którym Żydów ukazuje się wyłącznie jako chytrych i chciwych dusigroszy, gotowych za srebrnika sprzedać własną rodzinę. Stereotyp wywołałby lawinę oburzenia i oskarżeń o antysemityzm - ale samemu przejechać się ohydnymi stereotypami po Polakach, to już "dobry uczynek".\njan_niezbedny0 Dobra objerzałem kawałek tego śmiesznego serialu. Przypomina mi jakieś wojenne produkcje klasy b które puszczano w Polsce w latach 90 - czyli syf.


Kwiaty - artykuły | Pomorskie Nasze Miasto\nDelegacje złożyły kwiaty pod pomnikiem Zesłańców Sybiru\nW 81-wszą rocznicę pierwszej wywózki Polaków z Kresów Wschodnich na Sybir, Sybiracy, władze samorządowe Lęborka i powiatu lęborskiego złożyli kwiaty pod pomnikiem Zesłańcom Sybiru.\nKwiaty i znicze od Lęborskiego Klubu Przedsiębiorców z okazji Święta Niepodległości\nWe wtorek (10.11) wieczorem w imieniu Lęborskiego Klubu Przedsiębiorców pamiątkową wiązankę i znicze pod tablicą upamiętniającą Polską Radę Ludową złożyli Przewodniczący Jerzy Tyrakowski i Patryk Bianga. Polska Rada Ludowa, na czele której stał Stefan Hazuka, działała na rzecz przyłączenia ziemi lęborskiej do Polski.\n11 listopada 2020, 11:48\nLęborski Klub Przedsiębiorców\nChryzantemy przy lęborskim starostwie z okazji Dnia Niepodleglości\nZ okazji Dnia Niepodległości, lęborskie starostwo udekorowało urząd otrzymanymi z lęborskiego ARMiR-u chryzantemami. To kwiaty, które zostały odkupione przez biuro agencji od kupców, którzy nie sprzedali ich z powodu zamknięcia cmentarzy 1 i 2 listopada.\nNa 11 listopada lęborskie starostwo przystroi się w chryzantemy\n11 listopada w Dzień Niepodległości, lęborskie starostwo zyska kwiatowe przybranie. To efekt współpracy powiatu z Biurem Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lęborku. ARMiR skupił kwiaty od przedsiębiorców, którzy nie sprzedali ich z powodu zamknięcia cmentarzy 1 i 2 listopada.\n10 listopada 2020, 9:48\nKwiaty do ogrodu, które najdłużej kwitną. Co warto posadzić, aby kwitło do przymrozków [ZDJĘCIA]\nModa na kwiaty w ogrodach wraca. Wiele z nich kwitnie aż do przymrozków. Zobacz, jak pięknie może wyglądać ogród jesienią.\n13 września 2020, 10:17\nkwiaty kwitnące do jesieni\nkwiaty jesien ogród\njakie kwiaty w ogrodzie\nSymbol pełni lata, ozdoba kwiatów naszych ogrodów - motyle\nLato w pełni, co widać na polach, łąkach i w ogrodach. Kolorowo jest za sprawą kwiatów oraz motyli. Najpiękniejsze motyle w Polsce są wielobarwne i kształtne, ich obserwowanie daje wiele satysfakcji. Podziwiając je na łąkach lub w ogrodach należy pamiętać, aby ich nie łapać, bo są delikatne i zagrożone wyginięciem. Lepiej skorzystać z aparatu fotograficznego i zrobić im dużo pięknych zdjęć. Najefektowniejsze będą w słoneczny dzień, ponieważ wtedy mogą rozprostować skrzydła.\n8 sierpnia 2020, 18:59\nWładze Lęborka uczciły ofiary II wojny światowej w 75-rocznicę jej zakończenia [ZDJĘCIA]\nWładze samorządowe Lęborka uczciły ofiary II wojny światowej, składając kwiaty na zbiorowej mogile więźniów KL Stutthof, ofiar Marszu Śmierci na lęborskim cmentarzu. W imieniu mieszkańców Lęborka kwiaty złożyli Witold Namyślak, burmistrz Lęborka, przewodniczący Rady Miejskiej Jarosław Litwin i sekretarz miasta Marian Kurzydło. Mija 75 rocznica zakończenia II wojny światowej.\nPożar przy ul. Niepołomickiej w Gdańsku. Prawdopodobnie zapalił się dach budynku\nMisie na ulicach Nowego Stawu walczą o dobro dzieci\nLębork. Pożar w mieszkaniu w centrum miasta. Mężczyzna uległ podtruciu


Na drodze do mistrzostwa. Szkolenia – fakty i mity | Mistrz Branży - interaktywny portal dla piekarzy, cukierników, lodziarzy.\ndodano 2016-02-04 , Redakcja PS\nNa drodze do mistrzostwa. Szkolenia – fakty i mity\nNiektóre organizacje starają się sprawić, by wartościowy pracownik czuł się związany z firmą, są też i takie, dla których nie ma to większego znaczenia, ponieważ wychodzą z założenia, że „jak nie ten, to przyjdzie następny”.\nSzkolenie Obsługi KlientaInwestycja w najcenniejsze zasobyWpływ relacji pracowników na kondycję firmy\nTymczasem nie od dziś wiadomo, że o przewadze konkurencyjnej decydują ludzie, a osiągnięcie przez organizację pożądanych wyników jest w znacznym stopniu zależne od kompetencji jej pracowników. Dlatego podejście pracodawcy do pracowników rzutuje nie tylko na ich relacje, ale na kondycję całej firmy.\nZdefiniowanie sposobu współpracy implikuje konieczność odpowiedzi na kilka pytań, m.in. takich, jak rozwijać kompetencje pracowników i kto powinien odpowiadać za ten proces. Najłatwiej jest wysłać pracownika na stosowne szkolenie. Wokół szkoleń narosło jednak wiele mitów, panuje np. przekonanie, że na darmowych szkoleniach mało kto się czegoś uczy, że szkolenia są stratą czasu. A jak jest naprawdę?\nMit 1: Szkolenia to najlepsza metoda rozwoju kompetencji\nNic bardziej mylnego. Szkolenie to jeden z wielu sposobów, w jaki organizacja może wspierać proces rozwoju danego pracownika. Wysłanie pracownika na szkolenie nie rozwiązuje jednak całkowicie kwestii jego doskonalenia. Należy pamiętać, że szkolenia oferują możliwość rozwoju tylko tym, którzy chcą się uczyć. Pozostaje cała rzesza osób, która takiej potrzeby nie czuje lub uważa, że doskonalenie zawodowe to strata czasu. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że wysłanie takich osób na szkolenie nie wpłynie pomyślnie na jakość ich pracy.\nZazwyczaj pracodawcy mają wysokie wymagania i od szkoleń oczekują nie tylko zwiększenia wydajności i jakości pracy, ale także poprawy elastyczności i szybkości działań, pełniejszego wykorzystywania doświadczenia i kreatywności, wzrostu poczucia odpowiedzialności, sprawniejszej komunikacji, a od kadry zarządzającej – często też wzrostu efektywności w zakresie zarządzania relacjami w zespole. I tu przychodzi pierwsze rozczarowanie, bo choć oferta szkoleń na rynku jest bardzo bogata, to zazwyczaj nie rozwiązują one problemów organizacji, gdyż problem często nie leży po stronnie braku wiedzy czy umiejętności pracowników, ale dotyczy sposobu zarządzania, który ma bezpośrednie przełożenie na postawy pracowników.\nMit 2: Za rozwój pracownika odpowiada jego pracodawca\nNieprawda. Każdy rozwój powinien być procesem ciągłym, podejmowanym z inicjatywy własnej uczącego się. Tylko wówczas jest on efektywny. Sam zainteresowany powinien wyznaczać swoje cele rozwojowe, wybierać metody doskonalenia i kontrolować efekty swojej pracy.\nO skuteczności działań rozwojowych decyduje wiele czynników, m.in. dopasowanie metod doskonalenia do indywidualnych potrzeb uczącego się czy świadomość stylu uczenia się. Dzięki różnym formom doskonalenia nauka będzie bardziej efektywna, ale to sam zainteresowany najlepiej wie, jakie metody są dla niego najskuteczniejsze, dlatego on sam powinien podejmować decyzje dotyczące ich doboru.\nMit 3: Szkolenia to najlepsza wymówka na nieobecność w pracy\nNiekoniecznie, choć zazwyczaj uważają tak ci, którzy szkoleń nie doceniają i nie wierzą w ich efektywność. Każdy rozwój jest silnie związany z koniecznością samodoskonalenia, wymaga wzięcia odpowiedzialności za siebie i samodzielnego kierowania własnym procesem uczenia się. W przypadku osób, które chcą brać odpowiedzialność za swój rozwój, a pracodawca widzi efekty tych działań, szkolenia będą cieszyły się większą popularnością i nikt nie będzie skory do opinii, że są wymówką i ucieczką z miejsca pracy.\nI tu znów powraca problem postawy. Jeżeli pracownik nie widzi sensu uczestniczenia w szkoleniu, a pracodawca nie jest w stanie zmienić tej opinii, wówczas faktycznie szkolenie traktowane jest jako wymówka, by nie przyjść do pracy. Zdarza się też, że trenerzy podczas szkoleń skupiają się przede wszystkim na przekazywaniu wiedzy, rzadziej na rozwoju umiejętności, a na zmianę postaw zazwyczaj brakuje im już czasu oraz – niejednokrotnie – i chęci. Wówczas takie szkolenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów i przez sceptyków określane jest mianem wymówki, by nie przyjść do pracy.\nMit 4: Doświadczenie to najważniejszy element działań rozwojowych\nNiekoniecznie, choć niektórzy faktycznie uważają, że najlepszy sposób nauki to praktyka, czyli nabywanie nowych doświadczeń. Zwłaszcza takie osoby przy wyborze szkoleń powinny kierować się ilością i jakością metod aktywizujących wykorzystywanych podczas szkoleń, zaś samo szkolenie powinny traktować jako metodę wspomagającą rozwój, a nie ten rozwój gwarantującą.\nCzasem nie zastanawiamy się nad sposobem, w jaki się uczymy i podążamy utartymi ścieżkami. Tymczasem, jak głosi teoria, uczenie się powinno odbywać się w sposób cykliczny i poza doświadczeniem obejmować jeszcze: refleksję, analizę i wykorzystanie wiedzy w praktyce. Mowa tu o cyklu Davida Kolba, który opiera się na założeniu, że proces nauki rozpoczyna się od doświadczenia przez uczącego się. To doświadczenie może być zaplanowane lub przypadkowe. Aby móc nauczyć się czegoś na podstawie tego doświadczenia, nie wystarczy jedynie pozwolić mu się wydarzyć. Należy przemyśleć, co się wydarzyło. Dlatego niezbędna jest refleksja, która polega na aktywnym przemyśleniu doświadczenia i jego znaczenia. Następnym krokiem jest wyciągnięcie wniosków z tego doświadczenia i zaplanowanie tego, jak w przyszłości można się zachować w podobnej sytuacji i jak wykorzystać zdobytą wiedzę. Ostatni etap planowania wiąże się z aktywnym eksperymentowaniem, czyli wykorzystywaniem teorii w codziennej pracy i wprowadzeniem zmian w zachowaniu. Co ważne, gdy jeden cykl się kończy, rozpoczyna się kolejny, gdyż wypróbowanie nowych zachowań dostarcza nowych doświadczeń, które mogą zapoczątkować nowy cykl.\nTak naprawdę efektywne nauczanie odbywa się w czteroetapowym cyklu i wymaga przejścia przez wszystkie stadia. Dlatego nie należy zakładać, że doświadczenie to jedyny najlepszy sposób nauki, ponieważ dopiero opanowanie zdolności należących do wszystkich czterech wymiarów uczenia się pozwala w pełni poznać sytuacje i nauczyć się w nich funkcjonować oraz wykorzystać do własnego rozwoju.\nMit 5: Nie warto decydować się na udział w szkoleniach, w których kiedyś uczestniczyliśmy\nTak naprawdę najlepsi trenerzy podczas szkoleń zawsze podążają za grupą i zdarza się, że opracowany skrupulatnie plan szkolenia nie zostaje zrealizowany zgodnie z ich przewidywaniami. Trenerzy muszą zauważać spadki energetyczne i stopień zaangażowania uczestników podczas szkolenia. Muszą być przygotowani na różne okoliczności i wykazywać się dużą elastycznością – również w kwestii doboru treści i metod szkoleniowych.\nCykl uczenia się D. Kolba\nOto powód, dlaczego szkolenia o tym samym temacie, prowadzone po raz kolejny przez tych samych trenerów, wyglądają zupełnie inaczej. To dowód na to, że na sali szkoleniowej najważniejszy jest uczestnik i jego potrzeby. Dlatego, mimo że kiedyś uczestniczyliśmy już w podobnym szkoleniu, warto pójść na nie ponownie. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że szkolenie będzie inaczej prowadzone i dowiemy się czegoś nowego. Wszystko zależy od naszych potrzeb, nastawienia i celów rozwojowych. Nie bez znaczenia pozostają również poziom merytoryczny szkolenia i kompetencje trenera.\nMieszanka teorii i doświadczenia\nUczymy się tylko wtedy, gdy dokonuje się interakcja zasad, czyli teorii z doświadczeniem. Zjawisko to można porównać z przeskokiem iskry między dwoma biegunami: teoretycznym i praktycznym. Te dwa bieguny są więc niezbędne.\nPrzekazywana wiedza powinna być poparta szeregiem przykładów, dlatego podczas szkoleń warto wykorzystywać metody aktywizujące uczestników, takie jak: studia przypadków, ćwiczenia praktyczne, gry symulacyjne. John Adair stwierdził, że aby szkolenie było skuteczne, musi odznaczać się 7 cechami: prostotą, praktycznością, charakterem partycypacyjnym, urozmaiceniem, elementami zabawy i humoru, przydatnością oraz zwięzłością. Warto o tym pamiętać, gdy znów zechcemy wybrać się na szkolenie.\nJoanna Tokar – HR manager, trener, dr nauk ekonomicznych, autor książki Właściwy kurs – od białego kołnierzyka menedżera do żółtej koszulki lidera


Książka „Sto receptur na sto lat niepodległości” już w sprzedaży - PowiedzDoktorze.pl\nKsiążka „Sto receptur na sto lat niepodległości” już w sprzedaży Opublikowano 14 grudnia 2018\nSieć hurtowni MAKRO Polska przygotowała drugie wydanie książki „Sto receptur na sto lat niepodległości”. Publikacja zawiera historyczne receptury wraz z komentarzem profesora Jarosława Dumanowskiego oraz nowoczesne interpretacje autorstwa szefów kuchni z całej Polski. Książka dostępna jest w halach MAKRO. Część dochodu z jej sprzedaży zostanie przeznaczona na cel charytatywny.\nPierwsze wydanie książki zostało bezpłatnie przekazane do ambasad Polski na całym świecie, szkół gastronomicznych, restauracji i hoteli biorących udział w Tygodniu Kuchni Polskiej. Teraz książka może trafić w ręce wszystkich zainteresowanych. Publikacja od 14 grudnia dostępna jest w sprzedaży we wszystkich halach MAKRO. Sieć przekaże 25% dochodu ze sprzedaży na cel charytatywny. Środki pieniężne pokryją część kosztów leczenia żony jednego z ambasadorów programu Kulinarne Zjednoczenie Polski.\nKsiążka „Sto receptur na sto lat niepodległości” jest częścią edycji specjalnej programu Polskie Skarby Kulinarne — Kulinarne Zjednoczenie Polski. Publikacja składa się z historycznych receptur i ich nowoczesnych interpretacji opracowanych przez współczesnych szefów kuchni. Książka, wzbogacona o komentarze profesora Jarosława Dumanowskiego z Centrum Dziedzictwa Kulinarnego na Wydziale Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, stanowi źródło rzetelnej wiedzy i inspiracji zarówno dla pasjonatów historii, jak i gastronomii.\nW tworzeniu książki wzięli udział tacy szefowie kuchni jak: Paweł Serafin – szef kuchni Akademii Inspiracji MAKRO w Warszawie, który przewodniczy gronu ambasadorów, Philippe Abraham – szef kuchni restauracji Petit Paris w Sopocie, Michał Arciszewski – szef kuchni restauracji Prowincja w Supraślu, Michał Bałazy – szef kuchni w restauracjach K1 Business Center, Mariusz Bizub – szef kuchni Restauracji Zakopiańskiej w Zakopanem, Przemysław Błaszczyk – szef kuchni restauracji Novo w Katowicach, Dżenneta Bogdanowicz – szefowa kuchni Agroturystyki Tatarskiej Jurty w Kruszynianach, Łukasz Cichy – szef kuchni Restauracji Biała Róża w Krakowie, Marcin Czekalewski – szef kuchni Restauracji Oranżeria Hotel Rzeszów, Katarzyna Daniłowicz – szefowa kuchni restauracji Olszewskiego 128 we Wrocławiu, Janusz Fic – szef kuchni restauracji w hotelu Dwór Sieraków w Dobczycach, Michał Grzywacz – szef kuchni pokazowej hali MAKRO nr 1 w Warszawie, Wojciech Harapkiewicz – szef kuchni restauracji Babinicz w kompleksie Dworzysko w Szczawnie-Zdroju, Piotr Kaciuba – szef kuchni Zamku Dubiecko, Grzegorz Labuda – szef kuchni restauracji Szafarnia 10 w Gdańsku, Małgorzata Marchewka – szefowa kuchni Restauracji Folk Gospoda w Warszawie, Adrianna Marczewska – szefowa kuchni Bistro Wuwu w Warszawie, Michał Markowicz – szef kuchni restauracji w hotelu Odyssey Club Hotel Wellness & SPA w Dąbrowie, Dominik Narloch – szef kuchni restauracji Cucina 88 w Poznaniu, Iwona Niemczewska – szefowa kuchni restauracji Z Drugiej Strony Lustra w Szczecinie, Mariusz Pieterwas – szef kuchni restauracji Krew i Woda w Gdyni, Cezary Powała – szef kuchni pokazowej hali MAKRO nr 1 w Warszawie, Jakub Reszka – szef kuchni restauracji ORZO w Poznaniu, Jarosław Sak – szef kuchni restauracji Trybunalska City Pub w Lublinie, Mariusz Siwak – szef kuchni Restauracji Hotelu Park w Szczecinie, Szymon Sławiński – szef kuchni restauracji Modra Kuchnia w Poznaniu, Bolesław Sobolewski – szef kuchni restauracji Na Kuncu Korytarza w Szczecinie, Michał Szcześniak – szef kuchni restauracji Elixir w Warszawie, Jarek Walczyk – szef kuchni restauracji Pink Lobster w Warszawie.\nPodobny artykuł Gdzie po zakupy na Wielkanoc? W krakowskim centrum handlowym rusza Jarmark Produktów Regionalnych Zobacz artykuł\nJak stworzyć swój hyggekrog jesienią? Pomoże w tym toruńskie centrum handlowe\nZwrot ku odważnym barwom. Sprawdź najnowsze trendy w kolorystyce wnętrz


Moja wymarzona sypialnia - co jest dla mnie ważne? - Blog AgataBerry.pl\nUwielbiam spać, więc sypialnia to dla mnie jedno z niezwykle ważnych pomieszczeń w mieszkaniu. Niedawno przeprowadzałam się do nowego miejsca, w którym miałam pełną swobodę w urządzaniu nowej sypialni. Wybieranie mebli i dodatków to była dla mnie prawdziwa przyjemność! W końcu spełniło się też jedno z moich marzeń związane z posiadaniem tarasu. Jeśli jesteście ciekawi tego, jak wygląda moja sypialnia, jakie dodatki do niej dobrałam i co było dla mnie istotne przy ich wyborze, to zapraszam na wpis!\nBiała rama łóżka z szufladami – Ikea Nordli\nŁóżko to bezsprzecznie najważniejszy element związany z wystrojem i funkcjonalnością sypialni. Chciałam, żeby rama mojego łóżka była minimalistyczna, więc wybrałam białą ramę, która nie ma zagłówka. Moja rama jest wykonana w 80% z drewna, czyli surowca odnawialnego. Łóżko jest bardzo funkcjonalne, bo rama wyposażona jest w sześć dużych szuflad, w które zapewniają dodatkowe miejsce do przechowywania. W szufladach nie trzymam żadnych zbędnych przedmiotów – bardzo dbam o to, aby znajdowały się w nich tylko przydatne rzeczy. Zwykle szuflady są wypełnione jedynie czystymi ręcznikami i pościelą dla gości. Do tych szuflad wkładam też poduszki i koc, które zdejmuję z łóżka na czas spania – to bardzo przydatne miejsce na tego typu dodatki!\nMaterac eve – sleepeve.pl\nMoje stare łóżko było dosyć duże – miało 160×200 cm. To moim zdaniem optymalna wielkość do spania dla dwóch osób. Wybierając nowy materac wiedziałam, że musi być on właśnie takiej wielkości. Szukałam zatem materaca, który będzie nie tylko bardzo duży, ale i odpowiednio wysoki, a przede wszystkim – maksymalnie wygodny. Jaki materac wybrałam? Nie miałam wątpliwości, że wszystkie moje potrzeby spełni materac eve i nie pomyliłam się. Ten materac jest po prostu doskonały i piszę to z pełnym przekonaniem po miesiącu spania na nim. Co ciekawe – nawet wysyłka materaca jest wyjątkowa. Materac był zapakowany ciśnieniowo i dotarł do mnie w pudełku. Po wyjęciu z pudełka wystarczyło go rozwinąć, aby po kilku minutach przybrał swój docelowy rozmiar.\nDlaczego ten materac jest tak wyjątkowy? Otóż marka eve, aby go stworzyć pracowała nad jego technologią aż cztery lata! Wszystko po to, aby powstał jeden jedyny model materaca, który jest idealnie przystosowany do spania i odpoczynku.\nMaterac eve ma aż 24 cm wysokości – dzięki temu nie tylko świetnie prezentuje się w sypialni, ale i jest niesamowicie wygodny. W górnej warstwie materac eve ma niezwykle elastyczną piankę „memory”, która dopasowuje się do kształtu ciała – to bardzo relaksujące uczucie. Kolejna część materaca to warstwa chłodząco-oddychająca, która zapewnia utrzymanie temperatury ciała na optymalnym poziomie. Niezwykle ważną dla mnie sprawą jest też to, że wszystkie materiały wykorzystane do produkcji pianek w moim materacu mają certyfikat CertiPur, który gwarantuje, że składniki wykorzystywane w piankach są bezpieczne, przebadane i posiadają atesty. Więcej na temat certyfikatu przeczytacie tutaj. Spanie na materacu eve to prawdziwa przyjemność i na pewno będę polecała ten materac wszystkim szukającym idealnego miejsca do spania.\nPościel: len i bawełna eve – sleepeve.pl\nLubię otaczać się naturalnymi materiałami, nie tylko jeśli chodzi o ubrania, ale także o tkaniny, na których śpię. Z tego powodu już od wielu lat wybieram pościele i poszewki z bawełny. Tym razem postanowiłam pójść o krok dalej i wybrałam pościel lnianą, która jest cudownie miękka i bardzo miła w dotyku. Podoba mi się też to, że ta pościel nie wymaga prasowania, bo na etapie produkcji została poddana obróbce termicznej (dekatyzacji), dzięki czemu nie kurczy się podczas prania w pralce. Len to materiał, który jest cudownie przytulny, ale jednocześnie daje poczucie świeżości. Taka pościel to naprawdę wspaniała sprawa i choć nie jest tania, to moim zdaniem warto mieć w swojej sypialni choć jeden taki komplet.\nPoszewki na poduszki w naturalnych kolorach – H&M Home\nKiedy wybierałam dodatki do sypialni, to zależało mi na dwóch rzeczach. Po pierwsze – aby były one wykonane z naturalnych tkanin, a po drugie – aby miały naturalne kolory. Zdecydowałam się na poszewki na poduszki w kolorach związanych z naturą – ciemną zieleń, beż i jasny brąz. Każda z poszewek wykonana jest w 100% z bawełny.\nBiała narzuta i koc w kratę – Ikea\nWybór narzuty i koca był dla mnie dosyć prosty. Postawiłam głównie na jasne kolory. Biała narzuta optycznie powiększa moją sypialnię, a miękki koc narzucony na brzeg łóżka daje przytulny efekt.\nŚwieca zapachowa, wazon, bambusowa taca – H&M Home\nProste dodatki, które dodają mojej sypialni uroku.\nOczyszczanie powietrza w sypialni\nRośliny to wspaniałe elementy wystroju sypialni, które nie tylko pięknie wyglądają, ale i oczyszczają powietrze.\nMieszkam w mieście, gdzie powietrze nie jest idealne, a w niektóre dni wręcz koszmarnie zanieczyszczone. Z tego powodu oczyszczacz powietrza to stały element mojego mieszkania.\nOtaczanie się na co dzień naturalnymi materiałami jest dobre nie tylko dla naszej skóry, ale i dla środowiska. Staram się wybierać takie dodatki, które pięknie wyglądają i dodatkowo są bezpieczne dla mojego organizmu. Do materiałów przyjaznych środowisku należy organiczna bawełna, jedwab, len, a także drewno pochodzące z upraw ekologicznych. W mojej sypialni postawiłam na kolory i materiały związane bezpośrednio z przyrodą – naturalne drewno, bambus, zieleń, beż. Co niezwykle istotne – w sypialni nie ma telewizora, bo dla mnie jest to przestrzeń pełna relaksu, spokoju i wyciszenia. Uwielbiam moją sypialnię i cieszę się, że to piękne miejsce pozwala na statysfakconujący odpoczynek.\nPartnerem wpisu jest eve.\nMoi Mili! Na koniec mam dla Was specjalny kod rabatowy do wykorzystania w sklepie sleepeve.pl. Wystarczy, że podczas realizacji zamówienia wpiszecie kod: agata15eve – wartość Waszego koszyka zostanie pomniejszona o 15%. Rabat obejmuje wszystkie produkty w sklepie sleepeve.pl.\nFundusz mieszkań na wynajemfundusz mieszkań na wynajem przy agorzefundusz mieszkań na wynajem warszawa opiniefundusz mieszkań opinieIKEAmaterac evematerac eve opiniepoduszkisleepeve.plsypialniaszkrzydłokwiat\nJesienny jadłospis - co warto jeść jesienią?