1 ZAPIS STENOGRAFICZNY Wspólne posiedzenie Komisji Kultury i Środków Przekazu (82.) oraz Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą (75.) w dniu 14 kwietnia 2015 r. VIII kadencja\n2 Porządek obrad: 1. Wpływ Ignacego Jana Paderewskiego, wielkiego Polaka-emigranta, artysty i polityka, na losy i historię naszej państwowości w 155. rocznicę urodzin. Zapis stenograficzny jest tekstem nieautoryzowanym.\n3 (Początek posiedzenia o godzinie 14 minut 04) (Posiedzeniu przewodniczą przewodniczący Komisji Kultury i Środków Przekazu Grzegorz Czelej oraz przewodniczący Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą Andrzej Person) Przewodniczący Grzegorz Czelej: Szanowni Państwo, proszę o zajęcie miejsc. Serdecznie witam na wspólnym posiedzeniu seminaryjnym Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą. Przedmiotem naszego dzisiejszego spotkania jest wpływ Ignacego Jana Paderewskiego, wielkiego Polaka-emigranta, artysty i polityka, na losy i historię naszej państwowości w 155. rocznicę jego urodzin. Bardzo proszę mojego kolegę, pana przewodniczącego, senatora Andrzeja Persona, o przywitanie gości i poprowadzenie wspólnego posiedzenia. (Przewodnictwo obrad obejmuje przewodniczący Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami za Granicą Andrzej Person) Witam państwa bardzo serdecznie. To dla mnie honor i zaszczyt witać państwa w Senacie. Oczywiście państwa senatorów zawsze witam szczególnie gorąco, ale tym razem witam też mnóstwo znakomitych, wybitnych gości. Zacznę od naszego gościa z zagranicy, pana ministra Martina Micheleta z Ambasady Szwajcarii w Polsce witamy serdecznie. Witamy bardzo liczną i niezwykle wysoką, że tak powiem, rangą delegację Ministerstwa Spraw Zagranicznych: pana Jacka Junosza- Kisielewskiego, dyrektora Departamentu Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą; byłego konsula, pana Krzysztofa Kasprzyka, wielkiego znawcę problematyki witam serdecznie. Witam także pana prezesa Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie nie ma go, ale podobno będzie za chwilę Janusza Skolimowskiego; jest wiceprezes fundacji, pani Ewa Ziółkowska witam bardzo serdecznie. Witam także spiritus movens naszego spotkania, bardzo liczną delegację Fundacji Ave Arte z prezesem, panem Wiesławem Dąbrowskim, na czele witamy pana prezesa, za chwilę oddam panu głos. Chciałbym gorąco powitać kilku, nawet więcej niż kilku, przedstawicieli tej wspaniałej fundacji, przede wszystkim pana Jana Popisa, którego ogromne zasługi dla polskiej pianistyki są powszechnie znane. Witam także dyrektora Centralnej Biblioteki Wojskowej, pana doktora Jana Tarczyńskiego był pewnie jeszcze będzie. Witam prezesa Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji, dobrze znanego nam wszystkim, pana Olgierda Łukaszewicza witam serdecznie, Panie Prezesie. Jeśli chodzi o przedstawicieli mediów, to jest dyrektor Telewizji Polonia i TVP Historia. Jest wpisanych jeszcze wielu innych dziennikarzy, którzy pewnie przybędą. Przepraszam wszystkich, których nie wymieniłem witam państwa serdecznie i gorąco. Nie wymieniłem oczywiście dlatego, że siedzi najbliżej pani Małgorzaty Zakrzewskiej, która jest przewodniczącą Komisji Kultury i Promocji Miasta w Radzie Miasta Stołecznego Warszawy, a przecież wszyscy dobrze wiemy, że Ignacy Jan Paderewski był honorowym mieszkańcem naszego miasta. Dobrze powiedziałem? Dobrze, był honorowym mieszkańcem. (Wypowiedź poza mikrofonem) Honorowym obywatelem, a nie mieszkańcem; wiedziałem, że coś powiedziałem nie tak. Pan senator Kazimierz Kutz spojrzał na mnie i od razu wyprostował ten błąd. Co ja mogę powiedzieć? Mieszkam tu czterdzieści lat, ale dzieci dalej twierdzą, że już do końca życia będę słoikiem. Nie mam na to żadnego wpływu, ale czuję się dosyć dobrze, państwo chyba też. Jednym słowem bardzo serdecznie witam na posiedzeniu seminaryjnym, które Jak wspominałem, zapał do spotkania rozpalił w nas pan prezes, któremu za chwilę oddam głos, ale jedną z osób optującą za tym, żeby takie spotkanie się odbyło, była pani senator, przewodnicząca Barbara Borys-Damięcka, i stąd to dzisiejsze spotkanie. Wszyscy byliśmy za tym, żeby w sto pięćdziesiątą piątą rocznicę urodzin Paderewskiego uczcić go w Senacie, i to czynimy. Panie Prezesie, Szanowni Państwo, jak zawsze, jest tylko jeden problem w Senacie, to znaczy problem związany z czasem, wynikający z tego, że brakuje pomieszczeń. Przykro, że tak mówimy w Izbie Wyższej, ale powiem to teraz, niejako przy okazji, bo przybyło tyle ważnych osób z Warszawy, że w naszym mieście jest kilka znakomitych budynków, a my tu jesteśmy kątem, bo te wszystkie pomieszczenia należą do Sejmu. Czy dobrze mówię? Tak, wszyscy pracownicy to potwierdzają. Stąd jest potworny kłopot, kiedy trwa jednocześnie przynajmniej kilka posie-\n4 4 dzeń komisji. Gdybyśmy spokojnie oddali, a na przykład ministerstwo kultury pochyliło się choćby nad Pani przewodnicząca się zastanawia, jaki budynek Oczywiście myślimy na przykład o Pałacu Ujazdowskim albo (Głosy z sali: Ooo ) Słyszą państwo, jak trudno Senat jest tak poważną firmą, że powinniśmy znaleźć dobre miejsce. Myślę, że kiedyś ono się znajdzie. Wtedy Sejm nie będzie miał tak ciasno, a my będziemy prowadzili konferencje nie tylko dwie godziny. Mówię o tym dlatego, że o szesnastej niestety będziemy musieli już skończyć spotkanie, a zaczniemy przecież od czterdziestominutowego filmu. Przed filmem poproszę o zabranie głosu pana prezesa. Jak powiedziałem, autorem całego przedsięwzięcia są członkowie Fundacji Ave Arte. Bardzo proszę. Prezes Zarządu Fundacji Ave Arte Wiesław Dąbrowski: Dzień dobry państwu. Przyłączam się do powitań, które był uprzejmy wygłosić pan przewodniczący, i z naszej strony witam wszystkich państwa bardzo serdecznie. Czujemy się zaszczyceni, że możemy zaprezentować państwu sylwetkę Ignacego Jana Paderewskiego. Potraktujmy ten film jako laudację na jego cześć. To jest monografia, aczkolwiek niepełna, bo ten wspaniały polski artysta, patriota, jak go w skrócie nazywamy, miał tak bogaty życiorys, że gdyby ktoś kiedyś wpadł na pomysł, że obdarzy mnie zaufaniem, żeby zrobić o nim serial, to ja jestem na to gotowy. Proszę państwa, po filmie chętnie wysłucham państwa opinii bądź pytań i udzielę odpowiedzi, jeśli będę potrafił. Teraz chciałbym bardzo serdecznie podziękować przede wszystkim pani senator Barbarze Borys-Damięckiej, bo ja jako chłopię, które przychodziło do telewizji, jak miało siedemnaście lat, zza rogu podziwiałem panią reżyser realizującą wspaniałe spektakle teatralne, za które dzisiaj mogę podziękować. Dziękuję uprzejmie. Zapraszam państwa do obejrzenia filmu. Tylko proszę, jeśli można, troszeczkę przyćmić światełka. (Projekcja filmu) (Oklaski) Dziękujemy bardzo. Myślę, że te brawa są dowodem naszego uznania, Panie Prezesie, dla filmu i wszystkich twórców. Chociaż film powstał niedawno, niecałe dwa lata temu, zdobył już kilka nagród na festiwalach. Patrząc na twarze państwa i wrażenie, jakie wywarł, można powiedzieć, że rzeczywiście w pełni na to zasłużył, bez wątpienia jest naprawdę wybitną i niezwykle ważną pozycją. Tyle dzisiaj mówimy o marce Polska Jest dzisiaj takie popularne, trochę slangowe powiedzenie, może nieeleganckie w przypadku takiego artysty. Długo jeszcze tak mi się wydaje i państwu pewnie też nikt marki Polska na świecie nie pokona, tej marki, jaką był, jest i może dzięki nam też będzie, bo to nasze wielkie zadanie, Ignacy Jan Paderewski. Wspólne posiedzenie KKSP (82.) oraz KSEP (75.) Zapraszam i zachęcam do dyskusji. Widzę, że pani senator tradycyjnie się zgłosiła. Mamy tutaj pewne powszechne zwyczaje, przez wiele lat współpracy udało nam się wypracować procedurę. Bardzo proszę, pani senator Barbara Borys-Damięcka jako pierwsza zabierze głos, ale mam nadzieję, że potem oddam go wszystkim państwu na sali albo większości. Bardzo proszę. Senator Barbara Borys-Damięcka: Dziękuję, Panie Przewodniczący. Chciałabym nie tyle zabrać głos w dyskusji, ile dopowiedzieć do podsumowania, które przed chwilą wygłosił pan przewodniczący, parę słów o tym, jaki jest cel dzisiejszego spotkania i tego pokazu. Co prawda, te słowa nie padły w filmie, ale znamy lapidarne, acz wiele znaczące powiedzenie Jerzego Waldorffa, który otwierając wystawę w Łazienkach zresztą taki tytuł nosiła ta wystawa powiedział: Paderewski wygrał Polskę na fortepianie. To bardzo lapidarne określenie w zasadzie mówi o Paderewskim wszystko i jako o muzyku, i jako o polityku, i jako o obywatelu, patriocie. Celem naszego spotkania poza pokazem filmu, który zawiera bardzo wiele materiałów archiwalnych, dzięki czemu zyskuje walory edukacyjne i powinien być w tym celu dosyć upowszechniany, ponieważ w bardzo atrakcyjnej formie uzmysławia zasługi Paderewskiego dla państwa polskiego, dla polskiej kultury i ułatwia przyswajanie wielu faktów oraz tego, jakie miał on kontakty ze światem polityki, ze społecznościami wielu krajów Ponieważ od dłuższego czasu obserwujemy, że postać Paderewskiego nie jest aż tak popularna, jeśli chodzi o wiedzę o nim i o tym, jaką rolę odegrał dla naszej państwowości, na tym spotkaniu chcielibyśmy bardzo poprosić wszystkich tutaj obecnych o przekazywanie w swoich środowiskach, że był to wielki Polak, którym warto zainteresować nauczycieli akademickich, polityków, ludzi działających w samorządach czy stowarzyszeniach czy różnych organizacjach społecznych, i że warto popularyzować zarówno muzykę Paderewskiego, jak i jego postać oraz zasługi dla państwa polskiego. Takim pierwszym, bardzo udanym, wydarzeniem na szeroką skalę popularyzującym tego wspaniałego kompozytora był zeszłoroczny festiwal Paderewskiego, który miał miejsce w Filharmonii Narodowej. Odbił się on bardzo szerokim echem i uzmysłowił wielu ludziom, że nigdy w życiu nie udało im się zapoznać z muzyką Paderewskiego, z jego kompozycjami czy z jego wykonaniem. Na tym festiwalu został przedstawiony prawie cały dorobek może nie cały, bo nie udało się zaprezentować wszystkiego w trakcie tych kilku dni. Brali w nim udział wybitni pianiści i wybitni muzycy. Wydaje mi się, że warto tę ideę popierać, nieść dalej. Wydaje mi się, że ten festiwal zrobił tak dużo dobrego w tej materii, że warto popierać następny festiwal; mam nadzieję, że on będzie i że pan Dąbrowski będzie o niego walczył, a my wszyscy tak myślę będziemy mu w tym pomagali.\n5 w dniu 14 kwietnia 2015 r. 5 Dziękuję bardzo, Pani Przewodnicząca. Dodam tylko jedno zdanie: premiera filmu miała miejsce właśnie podczas festiwalu, o ile dobrze pamiętam. (Senator Barbara Borys-Damięcka: Jedna z premier.) Jedna z premier, tak. Bardzo proszę. Zachęcam państwa senatorów do zabierania głosu. Pan przewodniczący Łukaszewicz. Proszę bardzo. Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji ZASP Olgierd Łukaszewicz: Chciałbym zaznaczyć, że festiwal otwierała pani prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz, która doceniła wagę tego symbolu. Dlatego trochę skonfundowany zauważam, że nie było nawet honorowego patronatu ministerstwa kultury. Jak wiemy, losy tego festiwalu nadal są niepewne. Pozwolę sobie podzielić się z Wysoką Komisją pewnymi refleksjami. W mojej opinii minister kultury staje się więźniem, zakładnikiem obecnego systemu ekspertów i projektów, co w przypadku kultury, co do której nie możemy określić priorytetów Paderewski ma być uczczony czy to w formie tego festiwalu, czy w jakiejkolwiek innej formie. Minister powinien mieć taką siłę polityki kulturalnej nie wstydźmy się żeby móc powiedzieć swoim ekspertom: to jest ważne, to ma być, na to mają być środki. Proszę państwa, to ja się zaangażowałem przed laty, także z woli ministra Waldemara Dąbrowskiego, w ratowanie podstaw finansowych Teatru Polskiego we Wrocławiu. Z pomocą polskiego parlamentu wycofaliśmy się w jakiś sposób z wizji, zgodnie z którą kultura miała być oddana wyłącznie samorządom. Zarząd województwa dolnośląskiego nie był w stanie utrzymać tego teatru. Minister kultury współprowadzi teraz szesnaście takich instytucji. Co się dzieje, kiedy nie ma priorytetów? Sytuacja w Opolu: w dwieście pięćdziesiątą rocznicę teatru publicznego jest zagrożony festiwal Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska. Marszałek opolski pisze do pani minister z prośbą, aby festiwal chociaż w 55% był finansowany z puli centralnej. Pani minister nie ma takich możliwości, ma dobrą wolę. Województwo opolskie znajduje się w dramatycznej sytuacji, ponieważ dochód z podatku CIT spadł w nim z ponad 110 milionów zł, o ile się nie mylę, do 60 milionów zł czy pięćdziesięciu kilku, a liczba instytucji jest ta sama. Marszałek apeluje, aby obóz w Łambinowicach został przejęty przez ministerstwo kultury jako strategiczna placówka dla polskiej świadomości, historii itd. Pani minister tworzy dodatkowy program i to, co może, dofinansowuje w ramach projektu martyrologicznego. Ale przepisy nie pozwalają jej na finansowanie pracowników itd. Marszałek pozostaje bez środków. Być może uda się w tym roku jakoś uratować tę sytuację. Mam przed sobą dokument, który jest państwu znany w parlamencie: polską Konstytucję dla Europy z 1831 r. Mam rekomendacje z 2009 r. ówczesnego marszałka Sejmu, pana prezydenta Bronisława Komorowskiego, Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, dyrektora Archiwów Państwowych, a także Uniwersytetu Warszawskiego, Muzeum Historii Polski, Muzeum Historycznego Miasta Stołecznego Warszawy itd., a tego dokumentu, który państwo wręczacie różnym delegacjom, świadczącego o proeuropejskich aspiracjach polskiego narodu, nie da się w jakiś sposób przedstawić narodowi. Nie mówię, że to ma być mój projekt, o który walczę. Pan minister Zdrojewski obiecywał, że to oczywiście będzie natychmiast, ale walczę od ośmiu lat, bo nie ma priorytetów, nie ma woli, a nawet jeżeli wola jest deklarowana, to potem w sytuacji, w której trzeba wyasygnować jakieś środki, jak na festiwal Paderewskiego, okazuje się, że minister kultury jest więźniem sposobu dysponowania środkami. Tak rozumiem tę sytuację. Dlatego, wobec patosu przywołanej tutaj historii, chciałbym przypomnieć także o celach, które w latach siedemdziesiątych przyświecały tym, którzy powoływali do życia festiwal w Opolu. Tam powinna być doinwestowana świadomość polska. To, że powstał olbrzymi teatr, którego utrzymanie przekracza możliwości samorządu, to wina tamtej historii, tamtych lat, tamtych aspiracji. Jak wyjaśniła mi pani minister, z województwa opolskiego są składane dwa, trzy wnioski, a inne województwa składają ich sto, ponad sto. W mojej interpretacji i w interpretacji Towarzystwa Przyjaciół Śląska w Warszawie doszło do psychologicznego zerwania więzów z centralą, dawniej zwaną macierzą: wy tam, na Opolszczyźnie, na Kresach Zachodnich jakoś sobie dacie radę. Apeluję o to, abyśmy, wskrzeszając wielkie postacie, wskrzeszając pewne strategiczne kierunki dla polskiej kultury, przyjrzeli się mechanizmom, by minister kultury nie był więźniem własnych uwarunkowań. Dziękuję bardzo, Panie Prezesie. Kto z państwa senatorów, gości Bardzo proszę, autor filmu, pan prezes. Prezes Zarządu Fundacji Ave Arte Wiesław Dąbrowski: Chciałbym powiedzieć, że wysiłkiem moich współpracowników i partnerów w ubiegłym roku tak jak przedstawiła pani senator Barbara Borys-Damięcka festiwal Paderewskiego odbył się i powiem nieskromnie, że z czterech planowanych dni rozrósł się do sześciu; wsparli nas Polski Instytut Dyplomacji imienia Ignacego Jana Paderewskiego, Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina, a także archikatedra warszawska, bo zakończyliśmy festiwal uroczystą mszą świętą w miejscu, gdzie Paderewski został pochowany. W tym roku nasza aplikacja nie zyskała aprobaty zarówno w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy Paderewski nie przemówił w przekonujący sposób do jakiejś komisji jak i w ministerstwie kultury. Oczywiście nie załamujemy rąk i walczymy dalej. Jak państwo mieli okazję zauważyć, Paderewski jest doceniany na świecie. Wielu prezydentów Stanów Zjednoczonych wie, kim był Paderewski, a nie jestem pewien, czy w Polsce poniektórzy decydenci od\n6 6 kultury wiedzą, kto to był Paderewski i jakie miał zasługi. Dlatego proszę i apeluję: wspomóżcie nas w tym, bo wydaje mi się, że pośród festiwali Beethovena, Mozarta i jeszcze paru innych zachodnich kompozytorów, w Warszawie, w której Paderewski się wychował, wykształcił, a potem ją finansował, bo przecież chyba nie jest tajemnicą, że jak pójdziecie państwo do hotelu Bristol, to będziecie goszczeni przez Paderewskiego, który wybudował ten hotel za własne pieniądze; do dziś jest tam apartament Jak wchodzicie do filharmonii, to też macie kontakt z Paderewskim, bo to przecież on z Kronenbergiem zbudowali ją za własne pieniądze. Nie wszystkie zasługi Paderewskiego dla Warszawy mogłem tutaj wymienić, bo tak jak powiedziałem, trzeba by było zrobić jakiś serial, ale w tej chwili jestem Co najmniej nie potrafię tego zrozumieć, jak w mieście stołecznym można nie mieć festiwalu tak znamienitego, wielkiego polskiego patrioty. Dziękuję. Zgłosił się pan senator Kazimierz Kutz. Proszę uprzejmie. Senator Kazimierz Kutz: To bardzo ładnie, że Olgierd Łukaszewicz, prezes stowarzyszenia artystów, przyszedł tutaj, jak święty Mikołaj, z całym workiem potrzeb różnych instytucji, które łączy oczywiście słowo kultura, ale w gruncie rzeczy jest to apel mający na celu przepraszam za słowo wyłudzenie jakichś pieniędzy na wymienione projekty. Oczywiście korzystanie w ten sposób z komisji senackiej jest prawidłowe, dla mnie nieco rzewne, ponieważ ta komisja i tak nie jest w stanie niczego załatwić. Ignacy Paderewski był swego czasu kimś takim, jak Marylin Monroe. W momencie, kiedy układ po I wojnie światowej, po kongresie wiedeńskim zmieniał całkowicie geografię w Europie, on był właśnie takim ptakiem, wielkim artystą o międzynarodowej sławie. Nie bez kozery mówię o Marylin Monroe; on miał niewiarygodny wdzięk i siłę przyciągania urodą, talentem, swoją niezwykłością, a tylko przez przypadek był Polakiem. Toteż ja, jako Górnoślązak o tradycjach powstańczych, patrząc z perspektywy Właściwie samo pojawienie się tego pięknego ptaka w Poznaniu w zupełnie magiczny sposób spowodowało powstanie wielkopolskie. Ale, wiecie, taka postać może się powtórzyć, jak Polska znowu będzie po rozbiorach i będzie się szykowała do jakiegoś przebudzenia, i znajdzie się ktoś taki, jak Marylin Monroe albo Ignacy Paderewski. Po nim samym on żył trochę długo nie ma wielu nagrań. Wiemy, że był wielki jako pianista, ale niewiele jest materiałów. Komponował niezwykle mało, więc w gruncie rzeczy jego dorobek jest ulotny, ułomny, a jeśli chodzi o kompozycje, bardzo niewielki. Niemniej oczywiście zasługuje na to, żeby w odniesieniu do tego wielkiego muzyka i wspaniałego człowieka Ja bym przestał ciągle gadać o jego patriotyzmie, bo tu chodzi o sztukę, o to, żeby przy okazji tej niezwykłej postaci, która może być źródłem fascynacji i inspiracji dla wszystkich polskich młodych ar- Wspólne posiedzenie KKSP (82.) oraz KSEP (75.) tystów, osiągnąć taki poziom, taką rangę i sławę Dlatego warto inwestować w konkurs związany z jego muzyką, ale to powinien być konkurs muzyczny, a nie patriotyczny. Nie poszerzając tego worka Pojawia się bardzo ważny motyw związany z Opolszczyzną. W jakimś sensie mówimy o mateczniku Górnego Śląska, dlatego że stolicą Górnego Śląska było Opole, które zostało od niego definitywnie odłączone jak to się mówi, podzielono to na Śląsk Górny i Śląsk Opolski przez Edwarda Gierka, żeby również podzielić Ślązaków; tak myślę. To jest jeden ze współczesnych dramatów. Nie będę o tym szerzej mówił, bo w ogóle dotykać problematyki śląskiej od strony Ślązaków to tak, jakby się zajmować zgniłym, śmierdzącym mięsem. Nie chcę wam popsuć nastrojów, ale Olgierd Łukaszewicz porusza bardzo ciekawy problem obozu w Łambinowicach. Nie wiem, czy państwo wiecie, co to było. To fenomenalna propozycja, ponieważ jest to obóz, w którym Polacy po wojnie mordowali Ślązaków. To się skrywa. Takich obozów na Śląsku, na Górnym Śląsku, jest ho, ho. Bardzo wiele tysięcy ludzi zginęło tam tylko dlatego, że było Ślązakami. Arcybiskup Nossol pochodzi z okolic Łambinowic i jego ojciec był w Łambinowicach. Tam był prosty test: każdy, kto chciał się z niego wydobyć, czyli udowodnić swoją polskość, musiał znać polski pacierz. A nie wszyscy na Opolszczyźnie a może większość nie mówiła już polskiego pacierza. Jego ojciec przypadkowo znał pacierz mówiony po polsku i dzięki temu się uratował. Gdyby się to udało, Olgierdzie, i tym przerażającym obozem w Łambinowicach obowiązkowo opiekowałoby się państwo polskie i zostałby on włączony w obieg kultury narodowej, to byłby twój życiowy sukces. Jak mówią Francuzi das ist unmöglich, dlatego że te śląskie sprawy, Łambinowice, wszystkie inne obozy, Wehrmacht itd. to jest coś, czego Polska nie przetrawiła i nie przetrawi, więc chciałbym zaakcentować heroizm z twojej strony. Bardzo popieram ten projekt, dlatego że jest to myślenie Historia jest taka, jaka jest. Chodzi o równoprawne traktowanie Ślązaków-Polaków, Ślązaków-Ślązaków, Ślązaków-Niemców jako normalnych ludzi, którzy powinni być traktowani tak, jak wszyscy inni w demokratycznych krajach. Amen. Szanowni Państwo, spektrum naszej debaty robi się coraz szersze. Przypomnę tylko, że jesteśmy bardzo ograniczeni czasowo, mamy jeszcze sporo czasu na wiele wypowiedzi, jednak apelowałbym, żeby bardzo Przyjmując chętnie wszystkie inne opinie na temat i Paderewskiego, i Polonii, przypomnę, że spotkały się tutaj dwie komisje: komisja kultury i komisja emigracji, dla której postać Paderewskiego odgrywa nie tylko muzyczną, Panie Senatorze Kutz, ale też patriotyczną rolę; dalej będę się upierał, że była ona bardzo ważna. Głos chciał zabrać pan minister z Ambasady Szwajcarii. Potem pan senator Gil. I jak jeszcze będą chętni Oczywiście każdy może zabrać głos. Pan minister będzie mówił po angielsku, ale myśląc o dzisiejszym poziomie edukacji, nie tylko o Paderewskim, można powiedzieć, że my też dajemy sobie radę.\n7 w dniu 14 kwietnia 2015 r. 7 Minister w Ambasadzie Szwajcarii w Polsce Martin X. Michelet: Dziękuję. Chciałbym podziękować senatorowi Personowi i senatorowi Czelejowi za możliwość uczestniczenia w posiedzeniu poświęconemu Ignacemu Paderewskiemu. Jest dla mnie przyjemnością i być tutaj dzisiaj z państwem, i przekazać słowa pozdrowienia od ambasadora Szwajcarii w Polsce, pana Lukasa Beglingera. Jak widzieliśmy w filmie, Paderewski znalazł drugi lub trzeci dom w Szwajcarii. W swojej posiadłości w Rion-Bosson spędził wiele lat i był znany społeczności Morges, jak również miasta Lozanna, a nawet Rapperswil jako wielki człowiek swoich czasów. Paderewski to wielki patriota, wielki mąż stanu i pianista, ale również, co wyjaśnia moją obecność tutaj, wielki Polak, wielka polska osobowość, jak Kościuszko, Narutowicz lub Mościcki, osobowość, która związana jest ze Szwajcarią i której życie jest symbolem przyjaźni pomiędzy Szwajcarią i Polską. Z tego powodu Ignacy Paderewski jest również bardzo ważny dla Szwajcarii i ważny dla przyjaźni pomiędzy Szwajcarią i Polską. Dlatego też w ubiegłym roku w ambasadzie spotkaliśmy się z prezesem Dąbrowskim, który przedstawił nam projekt zorganizowania Międzynarodowego Festiwalu Paderewskiego. Ambasada Szwajcarii zdecydowała wesprzeć to przedsięwzięcie. Byliśmy zaszczyceni możliwością uczestniczenia w pierwszej edycji festiwalu i mamy nadzieję partycypować w kolejnej jego edycji. Dziękuję wszystkim państwu, dziękuję za uwagę. Dziękuję bardzo, dziękujemy. Pan senator Mieczysław Gil. Proszę uprzejmie. Senator Mieczysław Gil: Dziękuję, Panie Przewodniczący. Szanowni Państwo, miałem nie zabierać głosu, ale przecież taka okoliczność, przypominanie takiego twórcy i polityka usprawiedliwi mój ton może chwalenia się. Otóż w Polsce działa Stowarzyszenie Polskich Chrześcijańskich Demokratów, którego patronem jest Ignacy Paderewski. Nawiązując do tego, co mówiła pani senator, chciałbym zauważyć, że członkowie tego stowarzyszenia w Polsce, w liczbie około pięciuset osób, wszędzie każdą konferencję, którą organizują, odnoszą w jakimś fragmencie także do Ignacego Paderewskiego. Ostatnio miało to też miejsce na Śląsku i składaliśmy kwiaty. Mówię o tym, gdyż polityczna działalność Paderewskiego, tak świetnie, artystycznie pokazana w filmie, wymaga poważniejszej analizy. Jego postawa w latach trzydziestych świadczyła o wielkim charakterze. Dlatego też dziękuję za film, dziękuję za spotkanie, dziękuję za to, Panie Przewodniczący, że ten temat trafił na posiedzenia naszych komisji. Myślę, że jest to dzisiaj w Polsce temat jak najbardziej potrzebny, w obliczu uchybień w wychowaniu patriotycznym, przywracania sztuki o charakterze patriotycznym. Dlatego też jestem niezwykle usatysfakcjonowany tym, że mogę tu być teraz razem z państwem. Najpierw pan Jan Popis, potem pan senator. Członek Rady Programowej Fundacji Ave Arte Jan Popis: Szanowni Państwo! To dzisiejsze spotkanie, podczas którego wspominamy Paderewskiego, jest sytuacją, w której chcemy być dumni, chcemy przypomnieć sobie o swojej przeszłości i uświadomić sobie, że w naszej tradycji kulturowej, historycznej są jednak wybitne postacie. Mamy już dość sytuacji, w których rzuca się nas na kolana i przemawia się do nas klęczących. Zdarza się to dość często i tak jest. To rozliczenie z historią jest bolesne, ale znajdujmy dla siebie również takie chwile, takie momenty, w których będziemy mogli mówić dumnym głosem o sobie i o swojej tradycji. To jest nam potrzebne, żebyśmy mogli znosić właśnie to rzucanie nas zewsząd na kolana. Szanowni Państwo, więc mówmy o sobie, mówmy o naszej dumie, o tym, jacy wielcy rodacy, wielcy Polacy byli w tej tradycji. I takim był, choć niestety nie jest w naszej obecnej, współczesnej świadomości, Ignacy Jan Paderewski. O to apelujemy. Paderewski jako pianista, Paderewski jako postać Przepraszam, porównywanie Paderewskiego do pięknej kobiety jest chyba troszeczkę uproszczeniem sytuacji. Szanowni Państwo, Paderewski jako pianista był, jest i pozostanie wielki, co docenia świat muzyczny niestety poza naszym krajem. Stało się tak, jak dziś się dzieje, że pewne tak zwane autorytety powiedziały: nie, Paderewski to właściwie żaden pianista, jego nagrania są słabe. Powiedzieli to na podstawie starych nagrań, które Paderewski nagrywał, gdy miał siedemdziesiąt kilka lat. Po prostu podchodził do fortepianu jako trzęsący się człowiek, nie mógł grać wtedy dobrze. Choć między wierszami, między słowami, w przypadku wielkiego artysty wielkość pozostaje wielkością. Trzeba słuchać wczesnych nagrań Paderewskiego, nagrywanych jeszcze metodą akustyczną, kiedy grał bezpośrednio do tuby, żeby usłyszeć nieprzemijające walory różnych elementów jego pianistyki, chociażby takich jak dźwięk. Paderewski zachwycał wszystkich dźwiękiem, bo miał nadzwyczajny słuch, miał prezencję, umiejętność projekcji tego, co ma do powiedzenia, na audytorium. Mówił wspaniale, po prostu wygłaszał oracje i to samo czynił przy fortepianie, więc nie upraszczajmy sprawy, sprowadzając ją do tego, że pozostawił kilka jakichś tam nagrań. Nawet jeśli jest ich kilka, to one są wielkie, są genialne, nieprzemijające i ciągle mogą pozostawać wzorem nawet dla tych, którzy w październiku będą stawali do Konkursu Chopinowskiego, ale pod warunkiem, że ci bardzo autorytatywni profesorowie nie będą im mówić: zostawcie to, bo to nic niewarte, z tego nie można się wiele nauczyć, tylko jakiejś tam maniery. Niestety coś takiego pokutuje w naszym przekonaniu, w naszej świadomości. Chopin też niewiele skomponował, tylko dwieście czterdzieści trzy utwory, niektóre mają po kilkanaście sekund. I co? Mała twórczość, ale jaka. Więc nie podchodźmy do tego statystycznie.\n8 8 Szanowni Państwo, to tylko tak po drodze mi się narzuciło. Naszą sprawą, sprawą środowiska muzycznego reprezentuję Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków jest to, że Paderewskiego nie ma w Warszawie. To wielki człowiek, który spędził całą swoją młodość w Warszawie, Warszawie oddał swoje serce, poświęcił swój talent i nigdy o niej nie zapominał. Pytanie jest następujące: dlaczego Warszawa jest tak mało wdzięczna wobec jednego ze swoich najwybitniejszych synów, honorowych obywateli, wobec człowieka, który pozostawił w tym mieście, w Warszawie, nie tylko serce? Dlaczego ci, którzy chcą kultywować tę pamięć, tę tradycję, muszą po prostu albo wyrywać pazurami cokolwiek od tego właśnie miasta, albo wręcz odbijać się od ścian? To najkrócej, ale emocjonalnie, bo rzeczywiście ponoszą mnie emocje Chciałbym powiedzieć, wyrazić a właściwie zaprotestować. Dlaczego tak się dzieje w mieście, które dotąd nie znalazło okazji, żeby chociaż jedną z ulic nazwać imieniem Paderewskiego? Dopiero po latach protestów któreś rondo otrzyma taką nazwę. Szanowni Państwo, proszę spojrzeć na spis ulic i sprawdzić, jakie nazwiska się pojawiają w nazewnictwie; Paderewskiego do niedawna po prostu nie było. Tyle miałem do powiedzenia na gorąco, ale może jest okazja, bo są przedstawiciele miasta Warszawy Może ktoś z państwa chciałby powiedzieć, jak państwo to widzą. Może my to źle odbieramy, może nie jest tak źle z atmosferą wokół Paderewskiego w Warszawie. Tak że jeśli ktoś mógłby coś w tej sprawie powiedzieć, to bardzo serdecznie zapraszamy. Zachowajmy kolejność. Pani dyrektor za chwilę, pan senator zgłaszał się wcześniej i dwie panie później Spokojnie, Pani Senator, damy radę, jeszcze mamy ponad pół godziny. Pan senator pierwszy, potem dwie panie. Dzisiaj jest równouprawnienie, więc dajmy szansę paniom. Senator Aleksander Świeykowski: Ja właściwie w trzech sprawach. Pierwsza. Jeśli idzie o Paderewskiego, spędziłem na emigracji szesnaście lat i teraz nagle uświadomiłem sobie, że o Paderewskim pewnie dowiadywałem się więcej czy częściej się spotykałem z tym nazwiskiem, kiedy byłem na emigracji, niż wcześniej, żyjąc trzydzieści kilka lat w Polsce. Ale to tak na marginesie. Chociażby na przykładzie tego filmu widać, że to jest akurat ta postać, która nie doczekała się właściwego miejsca na naszej mapie bohaterów narodowych, o których mówimy, których przypominamy czy których staramy się tworzyć; a ta postać pozostaje gdzieś w tyle. Dlatego wszelkie przedsięwzięcia podejmowane przez jakiekolwiek środowiska Posiedzenie naszej komisji wydaje mi się dobre do tego, żeby również włączyć się w to, aby Paderewski zajął należne mu miejsce w polskim panteonie. Druga kwestia. Jestem senatorem z województwa opolskiego. Znam bardzo dobrze sytuację w Teatrze imienia Kochanowskiego i w Filharmonii Opolskiej. Problemy z festiwalem również znam. Dzisiaj nie jest to akurat miejsce Wspólne posiedzenie KKSP (82.) oraz KSEP (75.) ani pora, by mówić o tych sprawach, ale chciałbym tylko zasygnalizować, że wydaje mi się, że nie jest to dobry przykład, który miałby ilustrować pozycję i stosunek rządu polskiego, ministerstwa kultury, społeczeństwa czy nie wiem elit politycznych do polskiej kultury. To nie jest dobry przykład. Jednak sytuacja na pewno wymaga dogłębnej analizy. To tyle, jeśli idzie o teatr i o filharmonię. Sprawa Centralnego Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach tak to się nazywa na pewno wymaga wsparcia. Od kilku lat trwają rozmowy Sam osobiście rozmawiałem z ministrem Zdrojewskim, a z marszałkiem nawet przedwczoraj zastanawialiśmy się i rozmawialiśmy, co z tym zrobić. Trzeba coś zrobić, bo tam jest dramatyczna sytuacja, placówka absolutnie wymaga już nie wsparcia, ale ratunku. Są rozmowy na ten temat i wydaje mi się Tam jest kwestia uchwalenia konkretnych ustaw administracyjnych, które pozwoliłyby podporządkować to muzeum bezpośrednio ministerstwu. Ale powiadam, że to nie jest akurat temat na dzisiaj, aczkolwiek dobrze, że pan wspomniał o tych sprawach, bo jeżeli będzie się o nich mówiło, to zawsze jest szansa, że gdzieś to ktoś zauważy i może te sprawy nabiorą tempa. Raz jeszcze, broń Boże, nie na zasadzie jakiegoś złego policjanta Myślę, że senator Gogacz i komisja kultury na pewno nie raz zajmą się sprawami teatru i Łambinowic, dlatego wróciłbym do Paderewskiego. Zgłosiły się trzy panie. Proszę bardzo. Prezes Zarządu Wydawnictwa Polish Market Krystyna Woźniak-Trzosek: Krystyna Woźniak-Trzosek, jestem wydawcą i redaktor naczelną anglojęzycznego magazynu, miesięcznika Polish Market. Chociaż jest to wydanie ekonomiczne, to od prawie dwudziestu lat promuje polską kulturę. Dlatego cieszę się, że tu jestem, i cieszę się ze słów, które powiedział mój przedmówca, pan Popis, bo właśnie bardzo zapominamy o tym, że powinniśmy być dumni z takiego wspaniałego Polaka. Rok temu moje wydawnictwo zastanawiało się, jak uczcić dwudziestopięciolecie naszej wolności. Zorganizowaliśmy w Teatrze Wielkim koncert, podczas którego została odegrana Symfonia h-moll Paderewskiego pod batutą Jerzego Maksymiuka, który prowadził orkiestrę Teatru Wielkiego. Właśnie wówczas również wykorzystaliśmy fragmenty filmu pana Wiesława Dąbrowskiego i myślę, że ludzie byli To znaczy, prawie dwa tysiące osób, które było obecne w teatrze podczas tego wydarzenia 4 czerwca 2014 r., mówiło, że tak mało wie o Paderewskim, więc największy apel do państwa, do senackiej komisji Chodzi o to, co powiedziała pani senator Borys-Damięcka, że jest potrzebne upowszechnianie, ale trzeba by się zastanowić, jak to zrobić. Spotkaliśmy się tutaj, żeby pomyśleć też o sto pięćdziesiątej piątej rocznicy urodzin Paderewskiego, a do tej pory w zasadzie nie zastanawialiśmy się nad tym, poza\n9 w dniu 14 kwietnia 2015 r. 9 festiwalem, który jest wspaniałym wydarzeniem, które popieram Dobrze, że on się odbył i powinien się odbywać, bo na pewno upowszechnia tę wiedzę. Rocznica wypada 6 listopada tego roku. Dokładnie tego dnia na Zamku Królewskim w Warszawie odbędzie się już trzynasta gala mojego wydawnictwa Polish Market, gdzie między innymi honorujemy wielkie wydarzenia i ludzi, którzy prezentują polską kulturę. A odnośnie do tego, co tu wcześniej zostało powiedziane, chciałabym również zgłosić swoje uczestnictwo i podczas tego wydarzenia będziemy akcentować właśnie tę rocznicę; już wcześniej rozmawialiśmy o tym z panem Wiesławem. Jeżeli chodzi o porównywanie, to rzeczywiście chciałabym do tego się odnieść było mi przykro słuchać pana wypowiedzi. Dlatego że już wszyscy wiemy nie jest to żadnym odkryciem, mówił o tym pięknie papież Jan Paweł II że kultura jest tym czynnikiem, który pozwala przetrwać narodowi nawet wówczas, kiedy utraci niezależność polityczną i gospodarczą. Dziękuję. Pani dyrektor Biura Kultury Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, a potem pani Małgorzata Zakrzewska, przewodnicząca Komisji Kultury i Promocji Miasta Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Zastępca Dyrektora Biura Kultury w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy Joanna Szwajcowska: Dzień dobry, Joanna Szwajcowska. Chciałabym poruszyć dwie kwestie, ogólnie odnosząc się do wszystkich uwag. Jak rozumiem, chyba wszyscy zgadzamy się co do tego, że dbałość o pamięć Paderewskiego nie jest wystarczająca i że rzeczywiście jest to postać, która zasługuje na nasze jak największe starania, jeśli chodzi o popularyzowanie wiedzy o nim, świadomości jego zasług, budowanie wzorów i wspieranie się jego autorytetem. Myślę, że zarówno film, jak i to spotkanie są jakimś powodem do dalszej refleksji nad tym, co możemy zrobić, również jako urzędnicy reprezentujący warszawską kulturę. Chciałabym też odnieść się do tego, co mówił pan prezes Łukaszewicz, czyli do systemu eksperckiego. W jakiś sposób jesteśmy jego więźniami, jednak nie wymyśliliśmy jeszcze lepszego systemu decydowania o kulturze, w tym sensie Oczywiście jest to temat do dyskusji, ciągle się toczącej, ale myślę, że prowadzenie takiej polityki kulturalnej, która trzyma się jak najdalej od polityki, czyli tak zwanej na wyciągnięcie ramienia, jest jednak jakimś sposobem na to, żeby kultura i nasza spuścizna nie stawały się przedmiotem walki politycznej i ideologii. Stąd staramy się prowadzić to w ten sposób, nie oddając decyzji dotyczących kultury w ręce poszczególnych urzędników czy polityków. Proszę, pani przewodnicząca Bo pani skończyła, tak? (Zastępca Dyrektora Biura Kultury w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy Joanna Szwajcowska: Tak.) Przepraszam. Pani Małgorzata Zakrzewska, przewodnicząca Komisji Kultury i Promocji Miasta Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Przewodnicząca Komisji Kultury i Promocji Miasta Rady Miasta Stołecznego Warszawy Małgorzata Zakrzewska: Serdecznie dziękuję za zaproszenie. Nie był to mój pierwszy udział w projekcji tego filmu; to też mnie cieszy i za każdym razem z ogromną przyjemnością i wzruszeniem oglądam ten film. Dziękuję Czuję się też trochę wywołana przez pana profesora i pana prezesa do odpowiedzi. Nie wydaje mi się proszę mi wierzyć, jestem jedną z sześćdziesięciu radnych stołecznych żeby przez te ostatnie lata Warszawa nie doceniała tego wielkiego Polaka. Jednak nawet ta okoliczność, która nas dzisiaj tutaj sprowadza, czyli pokaz filmu w Senacie My również, jako miasto, byliśmy zaangażowani w realizację i przygotowanie tego filmu, proszę o tym nie zapominać (Wypowiedź poza mikrofonem) Pozwolę sobie przypomnieć to, co pan powiedział, że w ubiegłym roku pani prezydent otwierała ten pierwszy festiwal w Warszawie. Procedury są takie, jakie są. Mam nadzieję, i nie tracę jej, że druga edycja jeżeli mogę tak powiedzieć tego festiwalu i rozmowy, które prawdopodobnie państwo prowadzą Od razu mówię, że nie dostałam takiego sygnału. Od lat jestem w kontakcie z panem Wiesławem Dąbrowskim, od lat jestem również związana z projektami dotyczącymi właśnie naszego zacnego rodaka i nie otrzymałam informacji o kłopotach w tym roku. (Wypowiedź poza mikrofonem) Tak, mam to. Przepraszam, że tak powiem, bo może to nie miejsce, żebyśmy w tej chwili rozmawiali na ten temat. Staram się mieć nadzieję, że uda nam się sprostać temu wyzwaniu i że w tym roku również ten festiwal, w takiej czy innej formule Może zbyt szumnie to nazywam, bo też nie znam dokładnie państwa planów na ten rok związanych z tym wydarzeniem kulturalnym, ale mam nadzieję, że będziemy mogli do tego powrócić. (Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji ZASP Olgierd Łukaszewicz: I z patronatem, choćby honorowym, ministerstwa kultury ) (Senator Barbara Borys-Damięcka: Ale mówimy do mikrofonu, bo wszystko jest w internecie, a potem słuchacze narzekają ) Prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji ZASP Olgierd Łukaszewicz: Jeśli pani przewodnicząca pozwoli, to poproszę, aby użyła pani swoich wpływów, aby nie odmówiono temu festiwalowi patronatu ministra kultury (Głos z sali: I dziedzictwa.) i dziedzictwa narodowego.\n10 10 Chciałbym krótko tylko odpowiedzieć: tam, gdzie jest tradycja mówiłem o tym, o Konstytucji dla Europy z 1831 r. ciągle jesteśmy zakładnikami wykradania sobie tej tradycji i ustawiania jej na usługach tej czy innej partii, tego czy innego stronnictwa. Może to spowodowało, że taka była perspektywa wypowiedzi, którą przed chwilą usłyszałem, że Powiedzmy, że konstytucja ta może być prorosyjska, antyrosyjska itd., bo powstanie listopadowe Taka jest nasza historia. Eksperci często oceniają formę, to czy to im się podoba, czy nie, a minister powinien ocenić, czy w ogóle ten temat Czy Paderewski jest wielki? Jeśli jest wielki, to popieramy i patrzymy, co mamy do wyboru. Dziękuję. Zaraz pan prezes. Najpierw wieloletni konsul w Stanach Zjednoczonych, były pracownik MSZ, radca ministra, pan Krzysztof Kasprzyk. Były Konsul RP w Nowym Jorku i Los Angeles Krzysztof Kasprzyk: Dziękuję, Panie Senatorze. Ja dosłownie dwa, może trzy zdania. Proszę państwa, blisko dwadzieścia lat życia spędziłem w Ameryce Północnej, zarówno mieszkając tam prywatnie, jak i pełniąc potem zaszczytne funkcje w służbie zagranicznej. Powiem państwu tak: z racji charakteru mojej pracy miałem nieustanny kontakt z przedstawicielami elit politycznych oraz tych, które powinny nas tu najbardziej interesować, czyli elit kulturalnych zarówno w kulturze masowej, jak i w kulturze wysokiej Ameryki. Przez te wszystkie lata w moim domu rodzinnym pamięć o postaci Paderewskiego była zawsze żywa. Moja mama, która do dzisiaj żyje, ma prawie osiemdziesiąt dziewięć lat, zawsze była jak to się dzisiaj mówi wielką fanką Paderewskiego. Więc zwłaszcza kiedy przyjechałem do Los Angeles zacząłem jeździć do Paso Robles, tego małego miasteczka, pod którym Paderewski miał swoje wspaniałe ranczo; zresztą ranczo istnieje do dziś i do dziś nazywa się San Ignacio. Z osłupieniem zobaczyłem, jak silna jest pamięć o postaci Paderewskiego wśród Amerykanów. Z bólem stwierdzam, że gdybym miał ją porównać do popularności czy pietyzmu, który powinien otaczać postać Paderewskiego w Polsce, to musiałbym powiedzieć, że niestety Amerykanie są od nas dużo lepsi. Nie wiem, jak to się stało, ale tam pamięć po naszym maestro nie pokryła się kurzem zapomnienia i przechowała się przez kilka generacji. Proszę państwa, mam dużą słabość do postaci Paderewskiego, w dużym stopniu zaraziłem się nią od pana prezesa, Wiesława Dąbrowskiego, który jest niestrudzonym, fanatycznym popularyzatorem Ignacego Jana Paderewskiego. Dla mnie osobiście Paderewski to jeden z największych Polaków pierwszej połowy XX wieku. Być może obok marszałka Piłsudskiego największy, bo Paderewski jest postacią totalną. W tym, jak wyglądało jego życie To chyba pan senator Gil powiedział, że w zupełnie unikalny sposób połączyło się wszystko: sztuka przez Wspólne posiedzenie KKSP (82.) oraz KSEP (75.) duże S, niezwykła popularność kulturowa, społeczna, służba narodowi, i to nie jednemu, bo był również fenomenem w Ameryce i jako taki powinien mieć u nas status ikony, bo nie było drugiej takiej postaci i nic nie wskazuje na to, żeby w nadchodzących czasach się pojawiła. Pan senator Kutz powiedział, że musimy poczekać na rozbiory i może potem się ktoś wyłoni, ale z tym czekaniem to chyba raczej powinniśmy być ostrożni. Na końcu raz jeszcze chciałbym wyrazić całkowite zdziwienie faktem mówię to eufemistycznie że resort kultury i dziedzictwa narodowego nie potrafił czy nie chciał objąć swoim patronatem pierwszego festiwalu Paderewskiego w Warszawie. Bo jeśli nie Paderewski, to kto? Pan prezes, potem pan senator przewodniczący i będziemy kończyć (Senator Kazimierz Kutz: Jeszcze ja prosiłem o głos.) Jeżeli na temat Paderewskiego, Panie Senatorze, to bardzo proszę, ale jeśli będziemy rozwijać nowe dyskusje polityczne, to naprawdę (Senator Kazimierz Kutz: Nie może mi pan odbierać ) Ale ja panu nie odebrałem głosu, tylko (Senator Kazimierz Kutz: O Paderewskim ) Bardzo bym apelował Powiem panu szczerze: przez dziesięć lat pracy w komisji emigracji nie mieliśmy nigdy żadnych debat politycznych, bo uważamy, że Polonia, emigracja, ta nasza niezwykła diaspora nie zasługuje na to, żeby mówić na jej temat tak bardzo politycznie. Ale oczywiście, że panu też, po wypowiedziach dwóch panów, udzielę głosu. (Wypowiedź poza mikrofonem) Bardzo proszę. Pan przewodniczący Dąbrowski, potem pan senator, a później pan senator Kazimierz Kutz. Prezes Zarządu Fundacji Ave Arte Wiesław Dąbrowski: Chciałbym bardzo serdecznie podziękować panu ministrowi Micheletowi, bo szwajcarska ambasada wspiera nas i będzie wspierać, jak państwo usłyszeli. Wspiera nas również ambasada amerykańska, której też bardzo serdecznie dziękuję. A w tym roku zgłosiła swój akces również ambasada brytyjska. Proszę państwa, powiem tylko tyle: małe miasteczko Paso Robles, dwudziestopięciotysięczne miasteczko, od dwudziestu sześciu lat organizuje czterodniowy festiwal Paderewskiego. Główna ulica tego miasta jest przybrana polsko-amerykańskimi flagami. Kiedy tam byłem i kupowałem białe oraz czerwone goździki, żeby złożyć je pod pomnikiem Paderewskiego, farmer zapytał mnie, dlaczego chcę je pomieszać. Ja powiedziałem: popatrz na te flagi, jest święto, festiwal Paderewskiego. A on zwrócił mi 20 dolarów. Powiem jeszcze jedno. Jak w Stanach Zjednoczonych fetowano pięćdziesięciolecie przyjazdu Paderewskiego do Stanów, to powstał komitet, który uchwalił, że przez tydzień w całych Stanach Zjednoczonych będą organizowane koncerty ku czci Paderewskiego. Zorganizowano ich sześć\n11 w dniu 14 kwietnia 2015 r. 11 tysięcy. Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Dwunastu prezydentów Stanów Zjednoczonych przekazywało sobie ostatnią wolę Paderewskiego, że jego zwłoki mają wrócić do wolnej Polski. A w Warszawie w mieście, którego jest honorowym obywatelem, w którym pobudował kilka budowli, założył Filharmonię Narodową nie ma zrozumienia dla prezentacji wiekopomnych dokonań Ignacego Jana Paderewskiego. Nie mogę tego zrozumieć. Ja jestem spod ręki Waldorffa, który mi na łożu śmierci przykazał: jedno oko twoje to jest Paderewski, a drugie Szymanowski. I może ja to robię ze strachu nie wiem ale będę robił do końca. Pan przewodniczący Grzegorz Czelej. Proszę bardzo. Senator Grzegorz Czelej: Szanowni Państwo! W historii każdego kraju, w tym Polski, jest panteon postaci, które jednostkowo miały olbrzymi wpływ na losy danego kraju, a czasami nawet nieco większy wpływ Gdybyśmy sięgnęli do historii, to zauważylibyśmy, że takich Polaków było naprawdę kilku, góra kilkunastu. Jeśli chodzi o ostatnie sto lat, możemy wymienić dwóch, może trzech. Jutro będę miał zaszczyt otworzyć wystawę poświęconą naszemu papieżowi, Janowi Pawłowi II, który na pewno do tego panteonu się zalicza, być może nawet powinien go otwierać jako osoba, która miała wpływ nie tylko na losy kraju, ale i Europy. Taką osobą, takim mężem stanu był na pewno Ignacy Paderewski i pamięć o nim Moim zdaniem jego historia powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich uczniów na lekcjach historii. I tym chciałbym się stanowczo zdystansować wobec wypowiedzi pana senatora Kutza. Bardzo proszę, Panie Senatorze. (Senator Kazimierz Kutz: Mogę, tak?) Ja nie odbieram panu głosu, tylko chciałem prosić o mówienie na temat. Tematem spotkania jest Ignacy Jan Paderewski. Proszę bardzo. (Senator Kazimierz Kutz: Panie Przewodniczący, ja sobie nie życzę, żeby pan mi suflował, co mam mówić.) Ale ja jestem przewodniczącym. Jak pan będzie przewodniczącym Bardzo proszę. Senator Kazimierz Kutz: Zasypiając, będę myślał o panu, Panie Przewodniczący, i będę sobie śpiewał. Mówienie o dzisiejszym bohaterze, Paderewskim, że jest patriotą, jest truizmem. Istotą tej osoby jest jego geniusz, geniusz ludzki i geniusz artysty. To jest przykład, jak ważny w skołatanej historii tego kraju może być wybitny artysta. Pierwszy wniosek jest taki, że trzeba uczyć się szanować artystów w Polsce. Ma rację Olgierd Łukaszewicz, który jest męczennikiem Żeby się dobrze zastanowić Powiedzenie Waldorffa, że Paderewski wygrał Polskę fortepianem, jest bardzo trafne. Otóż dzięki jego geniuszowi artystycznemu i ludzkiemu Być może o losach dzisiejszej Polski zdecydowała ta rozmowa z prezydentem Ameryki, który zmienił całkowicie jak podejrzewam swój stosunek do tego obszaru świata. Moim zdaniem głównie dlatego trzeba robić wszystko, żeby geniusz tego wielkiego artysty, który miał taką siłę, w Polsce że tak powiem lansować jako przykład świadczący o tym, że należy szanować artystę i jego rolę. Ja bym tylko proponował, żeby ten festiwal absolutnie popieram to, żeby wyrwać od ministra te pieniądze obudować jednak jego pobytem w Stanach Zjednoczonych i jego wielkością uznawaną tam do dziś, żeby zrobić z tego coś w rodzaju festiwalu, nie wiem, przyjaźni polsko-amerykańskiej. Mnie się wydaje Wtedy te twoje wymagania, Olo, będą miały pewną rangę. Tak, trzeba się o to bić. Jednak nie jestem pewien, czy twoja hipoteza, że pani minister jest w pułapce tych wszystkich ekspertów itd Został stworzony ten paskudny dualizm podmiotów, które mają przydomek narodowy i są finansowane przez ministerstwo, i to, co ministerstwo Bo to jej poprzednik wymyślił, żeby w ogóle cały obszar kultury, cały mecenat zrzucić na samorządy. Oni wybudowali mur chiński i przebicie się przez niego będzie wymagało mozołu, który zaczynasz. Pamiętam, ile lat trwała wielka walka o to, żeby uznać orkiestrę katowicką za orkiestrę narodową. To jest niewiarygodne. Po latach ta orkiestra jest taka, jaka jest, ponieważ ma genialne korzenie. Zbudowano zupełnie gigantyczny gmach na skalę amerykańską, w którym ona ma swoją siedzibę. Wydaje mi się, że obok innych budowli dla sztuki w Katowicach, na terenach pokopalnianych, wyłoni się ten sam problem, co w przypadku teatru w Opolu. To jest takie myślenie imperialne, nieuwzględniające ich kosztów. Dlatego absolutnie stoję za tobą, ale mnie się wydaje, że pani minister odziedziczyła tę fortecę i nie ustąpi z niej, ponieważ chodzi tutaj o pieniądze i co tu dużo mówić o wygodę urzędników. Trzeba by zrobić jakąś ogromną mobilizację wszystkich środowisk, żeby zmienić dzisiaj stosunek państwa do artystów, najprościej mówiąc, do kultury. To jest bardzo trudne, ale to jest miejsce, gdzie powinno się o tym mówić, i w tym zawsze będę ciebie i takich jak ty popierał. Panie Prezesie, bardzo przepraszam Już dosłownie ostatnie zdanie, jeżeli można, autorowi filmu się należy. Prezes Zarządu Fundacji Ave Arte Wiesław Dąbrowski: Szanowni Państwo, chciałbym bardzo serdecznie podziękować Senatowi Rzeczypospolitej, że uszanował naszą prośbę i pozwolił przedstawić tego wielkiego Polaka. Bardzo serdecznie dziękuję i proszę o wsparcie. Chciałbym powiedzieć tylko jedno zdanie ad vocem słów pana senatora Kutza. Proszę nie zapominać o tym, że zanim Paderewski wygrał Polskę na fortepianie, przedstawił prezydentowi Wilsonowi dwa memoriały, które prezydent Wilson przeprowadził przez amerykański senat, a w tychże memoriałach było uzasadnienie, dlaczego Polska ma być Polską, dlaczego mamy mówić po polsku. Bo mamy język,\n12 12 kulturę, tradycję i wszystko, co z tym związane. Zdaje się, że jeden z tych memoriałów jest do obejrzenia w pałacu prezydenckim. Dziękuję serdecznie. Dziękuję wszystkim państwu. (Oklaski) Wspólne posiedzenie KKSP (82.) oraz KSEP (75.) Myślę, że cel naszego spotkania został osiągnięty i dzięki temu spotkaniu dołożyliśmy cegiełkę do popularyzacji Paderewskiego. Głosy były różne, ale na tym to wszystko polega. Jeszcze dodam, że pewnie już nie w tej kadencji, ale w następnej ktokolwiek z nas będzie tutaj zasiadał temat Paderewskiego na pewno będzie wracał, bo jest niezwykle godny i potrzebny promowaniu naszego kraju Do zobaczenia na następnym posiedzeniu komisji. (Koniec posiedzenia o godzinie 15 minut 57)


Grafika Na Stronę Internetową | www.marinwebdesigners.com\nCategory: Grafika na stronę internetową\nCzy powiemy że istnieją atrapy kamer?Czasem jest tak, że rzeczywiście pragniemy rejestrować to, co ma miejsce w danym miejscu, tak by w razie konieczności bez najmniejszych niepewności mieć szansę wskazać winnego.\nInteresujące sposoby na zapewnienie rodzinnej pamiątki na całe życie\nZdjęcia dzieci mogą być wspaniałą pamiątką dla całej rodziny, gdy tylko będą wykonane przez profesjonalistów. Wyłącznie zawodowcy mogą wykonać sesję zdjęciową, jaka przypadnie do gustu wszystkim bliskim. Warto nadmienić, że takie usługi nie są szczególnie drogim wydatkiem, toteż tym bardziej są warte polecenia. Efekt najczęściej jest zależny od pomysłowości konkretnego fotografa.\nDron jest bardzo przydatnym urządzeniem, jednak musisz zdecydować się na rzeczywiście świetny wariant\nObecne czasy odznaczają się błyskawicznym i nieustannym rozwojem różnych technologii. Ciągle objawiają się też nowe urządzenia, upraszczające przeprowadzanie wielu czynności oraz bez końca ulepszane. Tak bywa chociażby w przypadku fotografii, przy której z sukcesem są stosowane drony. Te nieduże aparaty pozwalają wykonywać ujęcia z miejsc, które dotąd były dla ludzi nieosiągalne. A na zdjęciach wykorzystanie dronów wcale się nie kończy. 0\nFotografia towarzyszy człowiekowi stosunkowo długo oraz to, jak niesłychanie zmieniła własne oblicze od czasu jej powstania, w zasadzie zdumiewa. Z pewnością warto jest się przyjrzeć procesom, jakie ją kształtowały oraz zobaczyć, jak wielki wpływ na świat ma do tej pory. Kiedyś zdjęcia robiło się rzadko oraz na wielkie okoliczności. Z reguły rodzinne pamiątki przechowywane były w tradycyjnych albumach oraz swoim czarno – białym pięknem olśniewają do dzisiaj. Fotograf był osobą o specjalnych zdolnościach, ponieważ potrafił obsługiwać aparat, którego ustawienia zawsze były manualne, co jasne. 0\nCzy pragniemy nagrywać swoje wyczyny?Sporty ekstremalne robią się coraz popularniejsze, a co się z tym wiąże, każdy pragnie uwiecznić własne dokonania, aby następnie umieścić je w sieci i poszczycić się nimi przed pozostałymi. Przez to właśnie coraz większym powodzeniem radują się przeróżnego rodzaju urządzenia, które zezwalają na tego rodzaju rejestrowanie.\nDzisiaj wykonywanie fotografii jest dla nas w zasadzie codziennością. Każdego dnia fotografujemy niebywale często. Dzielimy się tym, co widzieliśmy z przyjaciółmi – przez MMS-y lub też sieć. Zamieszczamy fotografie na portalach społecznościowych. Jednak nie zawsze tak było. Niegdyś fotografie robiono wyłącznie od czasu do czasu, przy nadzwyczajnych okazjach.\nTak wymagający japońscy urlopowicze, jak i rodowici szczecinianie docenią jakość aparatów firmy Sigma\nTuryści z Kraju Kwitnącej Wiśni coraz częściej wybierają nasz kraj na cel wakacyjnych eskapad i u nas pragną spędzić chociażby kilka dni urlopu. Na szczecińskich ulicach niezwykle łatwo ich zidentyfikować, bo typ ich urody znacząco odbiega od europejskiego. Mieszkańcy Tokio w naszej świadomości są dość wyróżniającymi się podróżnymi, ponieważ postrzegamy ich przede wszystkim jako osoby, które fotografują właściwie wszystko, co znajduje się w zasięgu obiektywu. Dlatego określenie japoński turysta jest już u nas kultowe.\nW czasie czyszczenia obiektywu przede wszystkim powinniśmy pamiętać o ostrożności oraz używaniu stosownych środków do czyszczenia. W przeciwnym przypadku zdołalibyśmy uszkodzić obiektyw, a tego bezsprzecznie nie potrzebowałby nikt z nas. Polerowania aparatu nie można też zaniedbywać, albowiem kurz, jaki zbiera się na obiektywie może posiadać niezwykle wielki wpływ na działanie naszego sprzętu fotograficznego. Następna strona »\nPolecamyGatunki gier na konsole\nJak sprawić, by nasz hosting miał większe możliwości? Co jesteśmy w stanie dzięki temu osiągnąć?


Czy nauka do aplikacji może być łatwiejsza? Zostań (sprytnym) aplikantem! | Marketing Prawniczy – portal nowoczesnych prawników i kancelarii\nCzy nauka do aplikacji może być łatwiejsza? Zostań (sprytnym) aplikantem!\n11.04.2019 / Emilia Kołsut\nJak zwiększyć efektywność nauki do aplikacji? Czy przystąpienie do egzaminów wstępnych zawsze musi oznaczać zarwane nocki, miesiące nad opasłymi tomiskami i kompletne porzucenie życia towarzyskiego?\nMamy nadzieję, że te przykre czasy są już przeszłością! Aby usprawnić przyszłym adwokatom i radcom naukę do aplikacji, powstała innowacyjna platforma ułatwiająca przyswajanie wiedzy. Platforma stworzona przez byłą aplikantkę… dla przyszłych aplikantów. W rozmowie z Anną Zalewską – pomysłodawczynią i założycielką platformy zostanaplikantem.pl., pytamy m.in. o funkcje platformy i najważniejsze ułatwienia dla kandydatów do zawodów prawniczych.\nEmilia Kołsut: Pani Anno – proszę powiedzieć parę słów o platformie zostanaplikantem.pl. Skąd wziął się pomysł na stworzenie aplikacji i portalu?\nAnna Zalewska: Projekt powstał w 2018 r. jako odpowiedź na brak skutecznego narzędzia do nauki do egzaminu wstępnego. Opierałam się na swoich własnych doświadczeniach, zdobytych w trakcie nauki do egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką. Moim celem było stworzenie platformy, która faktycznie tę naukę ułatwi i usystematyzuje. Platforma zostanaplikantem.pl umożliwia szybkie i skuteczne przygotowanie do egzaminu w domu, a także w drodze do pracy czy na zajęcia. Ważne było dla mnie, aby móc zaoferować narzędzie, z którego przyszli aplikanci będą mogli korzystać zarówno na komputerze, jak i na smartfonie.\nEK: Możliwość nauki przy pomocy smartfona to w obecnych czasach nie tylko wygodna opcja, ale wręcz must have. Jakie jeszcze udogonienia oferuje platforma zostanaplikantem.pl?\nAZ: Platforma daje użytkownikom wiele możliwości. Przede wszystkim, mogą rozwiązywać pytania testowe z wybranych przez siebie aktów prawnych (podobne do tych egzaminacyjnych) lub pytania z egzaminów z lat ubiegłych. W bazie znajdują się pytania z egzaminów wstępnych z aplikacji adwokackiej i radcowskiej z lat 2010-2018 oraz sędziowskiej i prokuratorskiej z lat 2013-2018.\nEK: Ważne pytanie praktyczne – czy w aplikacji i serwisie zostanaplikantem.pl można zweryfikować swoją odpowiedź z treścią odpowiedniego przepisu?\nAZ: Tak. Istnieje możliwość wyświetlenia treści przepisu, którego dane pytanie dotyczy. Platforma umożliwia też przystąpienie do egzaminu próbnego oraz tworzenie fiszek. Istnieje również możliwość podglądu ukończonych testów oraz sprawdzenia jaki procent pytań z danej kategorii został rozwiązany. Wszystko to znacznie ułatwia śledzenie postępów w nauce.\nEK: Rozumiem, że baza pytań jest na bieżąco aktualizowana i przyszli aplikanci mogą rozwiązywać teksty bez obaw o to, że na egzaminie zaskoczy ich jakaś zmiana w prawie?\nAZ: Oczywiście. Na bieżąco śledzimy zmiany w aktach prawnych, których dotyczą pytania znajdujące się w naszej bazie. Po wejściu w życie zmian aktualizujemy odpowiednie pytania i odpowiedzi.\nEK: W obecnych czasach, gdy zmiany w prawie są tak… dynamiczne, to wręcz kluczowa funkcjonalność. W jaki sposób można zatem uzyskać dostęp do platformy?\nAZ: Aplikację można pobrać z Google Play i App Store – przygotowaliśmy wersję zarówno na Android, jak i iOS. Testy można rozwiązywać również bezpośrednio w serwisie internetowym zostanaplikantem.pl. Rejestracji i płatności dokonuje się poprzez naszą stronę internetową.\nEK: Czy przed dokonaniem płatności, przyszły aplikant może w jakiś sposób przetestować platformę?\nAZ: Tak. Osoby zainteresowane zakupem mogą przetestować wersję demo, która umożliwia dostęp do pytań z Konstytucji RP. To dobry sposób na to, aby sprawdzić w jaki sposób działa aplikacja i co oferuje.\nEK: Wydaje mi się, że platforma może być również dużą pomocą dla ambitnych studentów prawa. Coraz częściej egzaminy przybierają formę testową, aby oswoić studentów z formą pytań, spotykaną na egzaminach wstępnych.\nAZ: Przy tworzeniu platformy zostanaplikantem.pl myśleliśmy przede wszystkim o absolwentach, którzy zamierzają przystąpić do egzaminów wstępnych na aplikację radcowską i adwokacką, jednak baza pytań może również pomóc w przygotowaniu się do sesji egzaminacyjnej. Z platformy z powodzeniem mogą również korzystać absolwenci przygotowujący się do egzaminów wstępnych na inne aplikacje prawnicze.\nEK: Czy pojawiły się już pierwsze opinie, potwierdzające skuteczność nauki przy pomocy platformy?\nAZ: Tak. Są one dla nas bardzo ważne i motywują do dalszego rozwoju platformy. Jedna z naszych użytkowniczek napisała: Cieszę się, że odkryłam tę aplikację kilka tygodni przed egzaminem. Jest świetna, przystępna cenowo i bardzo pouczająca, a w dodatku dzięki niej rozwiązywanie testów jest jak quiz i w ogóle się nie nudzi. Duży plus za testy z poprzednich lat. Bardzo zależy nam, aby odpowiadać na potrzeby naszych użytkowników. Jesteśmy otwarci na wszelkie sugestie w zakresie ulepszenia już istniejących funkcji lub dodania nowych.\nEK: Pozostając w temacie rozwoju – jakie są najbliższe plany wobec platformy zostanaplikantem.pl?\nAZ: W najbliższym czasie planujemy poszerzenie bazy pytań o pytania z aktów prawnych, które nie są jeszcze dostępne na naszej platformie (takich jak Prawo upadłościowe i Prawo restrukturyzacyjne). W przyszłości zamierzamy również umożliwić korzystanie z systemu nauki metodą interwałowych powtórek (spaced repetition), który pozwala na długotrwałe zapamiętanie materiału.\nEK: Podsumowując – dlaczego warto zarejestrować się na platformie zostanaplikantem.pl?\nAZ: Nauka z zostanaplikantem.pl, dzięki możliwościom, które oferuje nasza platforma, to nauka w sposób efektywny. Efektywna nauka rzadko jest jednak celem samym w sobie. Celem jest zdanie egzaminu, a korzystanie z zostanaplikantem.pl ułatwia przygotowanie się do niego.


Odsetki od kapitału własnego – Exor Group\nPosted 10 lutego 2020 in podatek dochodowy\nOdsetki od kapitału własnego\nHomeBusinesspodatek dochodowyOdsetki od kapitału własnego\nOd 2020 r. podatnicy podatku CIT mają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu teoretycznych odsetek od kapitału własnego. Nie dotyczy to jednak całych kapitałów własnych, a jedynie dopłat do kapitału lub zakumulowanego w spółce zysku, który powiększy kapitał zapasowy lub kapitał rezerwowy. Podatnik ma prawo do naliczenia teoretycznych odsetek w roku zdarzenia (tj. podwyższenia kapitału) oraz w dwóch kolejnych latach, nie zyskuje więc prawa do bezterminowego pomniejszania podstawy opodatkowania. Dodatkowo ustawodawca nałożył limit nominalny maksymalnej wysokości rocznych teoretycznych odsetek – podatnik ma prawo z tego tytułu obniżyć podstawę opodatkowania o kwotę nie wyższą niż 250.000,00 PLN.\nAby podatnik miał prawo skorzystać z nowego przepisu, wniesione dopłaty lub zakumulowany zysk (od których nalicza się hipotetyczne odsetki) muszą pozostać w spółce nie krócej niż przez 3 lata od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła dopłata lub zatrzymanie zysku w spółce. Jeśli jednak z jakichś przyczyn podmiot będzie zmuszony lub zechce dokonać obniżenia kapitałów własnych w drodze zwrotu wniesionych dopłat czy podziału wcześniej zakumulowanego zysku, to spółka musi rozpoznać przychód w wysokości wcześniej wyliczonych i rozpoznanych kosztów z tytułu teoretycznych odsetek. Według analogicznej zasady przychód należy ustalić również w sytuacji łączenia, podziału lub przekształcenia w spółkę niebędącą osobą prawną.\nO możliwości powiększenia kosztów podatkowych o teoretyczne odsetki decyduje także przeznaczenia zwiększonego kapitału własnego. Jeśli zakumulowany zysk lub dopłata zostaną wykorzystane na pokrycie straty, to podatnik nie ma prawa naliczenia teoretycznych odsetek.\nTeoretyczne odsetki są wyliczane według wzoru:\n(Rreferencyjna NBP + 1 p.p.) x E\nRreferencyjna NBP – stopa referencyjna Narodowego Banku Polskiego na ostatni dzień roku poprzedzającego wniesienie dopłaty / akumulację zysku\nE – kwota dopłaty / akumulacji zysku\nStopa referencyjna NBP na dzień 31 grudnia 2019 r. wynosiła 1,5 p.p. (poziom niezmieniony od 5 marca 2015 r.). Aktualne oraz historyczne wartości stopy referencyjnej można sprawdzić na stronie NBP: http://www.nbp.pl/home.aspx?f=/dzienne/stopy.htm\nOpisywane zmiany w zakresie określenia kosztów kapitału szczegółowo reguluje art. 15cb Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:\nW spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę odpowiadającą iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty:\nKoszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych.\nŁączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z tytułów wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000 zł.\nPrzepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej.\nPrzepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce.\nZa rok podatkowy, w którym dopłata została wniesiona do spółki, uznaje się rok, w którym dopłata wpłynęła na rachunek płatniczy spółki.\nJeżeli dopłata, o której mowa w ust. 1, zostanie zwrócona przed upływem terminu wskazanego w ust. 5, w roku podatkowym, w którym dokonano zwrotu, przychodem jest wartość odpowiadająca odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów.\nPrzepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do przychodów spółki proporcjonalnie odpowiadających tej części kosztów uzyskania przychodów, która odpowiada zwróconej kwocie dopłaty – w przypadku zwrotu części dopłaty, o której mowa w ust. 1.\nW przypadku gdy spółka, o której mowa w ust. 1, zostanie przejęta w wyniku łączenia albo podziału albo przekształcona w spółkę niebędącą osobą prawną przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, na dzień poprzedzający dzień przejęcia albo przekształcenia ustala się przychód w wysokości odpowiadającej odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów.\nTags: kapitał własny, koszty uzyskania przychodów, odsetki\nZmiany podatkowe a prognoza finansowa – stan 2020 r.


Turbanna - "Moda damska była zawsze najdroższą sztuką opakowania" : My perfect shoes\nKażda pasjonatka modowa i miłośniczka butów, która w swojej szafie posiada niezliczoną parę szpilek, chociaż raz w życiu pragnęła, aby mieć w swojej kolekcji "model idealny". Jak powinien wyglądać ten ideał? Zapewne większość z was ma już w swojej wyobraźni mały zarys perfekcyjnie wykonanych pantofli. W kobiecy gust bardzo ciężko trafić, zwłaszcza, że tyle jest gustów ile kobiet na świecie. Jeśli chodzi o moje upodobania to idealne buty powinny przede wszystkim być wysokie, mieć co najmniej 10 cm - tak zdecydowanie uwielbiam wzbijać się na wyżyny! Muszą być również wygodne, czyli takie, które pozwalają mi stabilnie trzymać się podłoża. Oczywiście wszystko jest możliwe przy odpowiednim wyprofilowaniu i dobrym wyważeniu buta. Kiedy usłyszałam o konkursie zorganizowanym przez markę MYS w którym do wygrania były stworzone przez siebie buty, pomyślałam, że właśnie nadszedł czas, aby w końcu spełnić swoje marzenie. Poniżej na zdjęciach znajduje się projekt moich wyśnionych butów.\nPostanowiłam zabawić się w projektantkę i stworzyć szpilki, które będą doskonale komponowały się zarówno z dzienną jak i wieczorową stylizacją. Wybierając motyw, którym pokryłam butki od zewnątrz kierowałam się najnowszymi trendami i oczywiście postawiłam na panterkę w odcieniach szarości. Jeśli chodzi o kształt szpilek, to zdecydowałam się na delikatny szpic, a boki zakończyłam falistą czarną lamówką. Podeszwa butów oraz część obcasa wykonana została w miedzianym kolorze, natomiast środek pokryty został skórą w szmaragdowym odcieniem. Dlaczego akurat zastosowałam ten odcień w miejscu widocznym tylko i wyłącznie podczas zakładania butów? Ponieważ szmaragd symbolizuje szczęście wewnętrzne, posiadając takie buty na pewno nie zabraknie mi pogody ducha. Kolorowa wnętrze miało ożywić całość i dodać szpilce ciepłych barw. Mam nadzieje, że efekt został osiągnięty! Tak właśnie wyobrażam sobie szpilki, które powinny znaleźć się obowiązkowo w mojej kolekcji. A jak wam się podobają?\nZapraszam was również do obejrzenia filmiku, który ukazuje proces tworzenia szpilek:\nJestem ciekawa jak wyglądałyby wasze wymarzone buty. Będzie mi miło, jeśli podzielicie się swoim wyobrażeniem idealnych bucików w komentarzach poniżej. Życzę wam udanego tygodnia!\nprojekt - mój ;)\ngrafika 3d oraz film - kondziela.com\nAutor: turbanna anna o 13:08\nEtykiety: 3d, blog modowy, buty, kolekcja, moda, motyw, mys, obcas, panterka, podbicie, podeszwa, projekt, skóra, szmaragd, szpilki, trendy\n#Zosia# 26 listopada 2013 07:02\nsoyellka 6 grudnia 2013 12:15\nOniemiałam z wrażenia. Te szpilki będą mi się śniły po nocach. Są genialne, niebiańskie i w ogóle ... Jak dla mnie totalny przedmiot pożądania. W tym momencie nawet nie chce mi się marzyć, żeby moje "wymarzone" wyglądały inaczej niż te ;)))\nturbanna anna 6 grudnia 2013 13:07\nsoyellka dziękuję, niezwykle miło jest usłyszeć słowa uznania, cieszę się, że ktoś docenia moją pracę, jeśli się uda być może trafią one do sprzedaży, tylko trzeba trzymać mocno kciuki :)\nsoyellka 6 grudnia 2013 13:14\nturbanna anna, jak coś jest piękne, to po prostu jest ;) a Twój projekt jest piękny. Cieszę się, że trafiłam na Twój blog, dodałam go sobie do ulubionych i będę czekała na kolejne wpisy. Pozdrawiam również :)))


Piotr Barejka 29.10.2020 16:30\nKażdy ozdrowieniec może nosić w sobie lek, którego brakuje najciężej chorym na COVID-19. Ich osocza krwi, bo o nim mowa, brakuje niemal wszędzie. W Kielcach zapasy się skończyły, a w Warszawie zasoby są niewielkie. Problemem jest zarówno liczba potencjalnych dawców, jak i to, że nie każdym osoczem można leczyć.\nLeczenie osoczem ozdrowieńców to jedna z terapii, którą stosuje się w walce z ciężkimi przypadkami COVID-19. Osocze krwi, pobrane od osób, które przeszły zakażenie i wytworzyły przeciwciała, podawane jest chorym pacjentom. Jeden dawca może może pomóc kilku chorym, ponieważ pobrany materiał zazwyczaj dzieli się na trzy dawki leku. Jednak metoda ta jest niemożliwa do zastosowana, jeżeli brakuje dawców. A tych, tak jak łóżek w szpitalach, brakuje niemal wszędzie.\nKielce? Brak. Radom? Na wyczerpaniu. Warszawa? Niewielkie zapasy\nDo Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Kielcach, jak informuje TOK FM dyrektor placówki Jerzy Stalmasiński, od początku epidemii do końca ubiegłego tygodnia zgłosiło się tylko 17 ozdrowieńców. Pobrano od nich łącznie 87 jednostek osocza, z których wszystkie wysłano już do szpitali. - Aktualnie nie posiadamy zapasów osocza - oznajmia dyrektor. Pojawiła się jednak nadzieja, bo po ostatnich apelach władz, w Kielcach zgłosiło się na oddanie osocza kolejnych 30 ozdrowieńców, choć w całym województwie jest ich ponad dwa tysiące.\nRCKiK w Warszawie nie podaje nam dokładnej liczby jednostek osocza, którą można podać chorym na terenie miasta, ale doktor Joanna Wojewoda stwierdza, że zapas "jest niewielki". - Zainteresowanie szpitali jest ogromne, tym bardziej, że powstają nowe oddziały "covidowe" - mówi nam Wojewoda. - Potencjalni dawcy osocza zgłaszają się po apelach w mediach, niestety tylko część z nich spełnia warunki. Do dziś mamy pobrane i przebadane osocze od 138 dawców, co stanowi około 400 jednostek - informuje. I jak dodaje, osocze, po zakwalifikowaniu do leczenia chorych, niemal natychmiast jest wysyłane do szpitali.\nZ kolei w Radomiu osocze udało się pobrać od 149 ozdrowieńców. - Jeszcze niedawno posiadaliśmy pewne zapasy osocza, ale ze względu na pogarszającą się sytuację epidemiologiczną, duże zapotrzebowanie na osocze w szpitalach, zaczyna go brakować - mówi TOK FM Krzysztof Radziejowski z RCKiK w Radomiu. Katarzyna Gągola z RCKiK w Bydgoszczy informuje nas, że spośród ponad dwóch tysięcy ozdrowieńców w województwie kujawsko-pomorskim, zgłosiła się jedynie setka dawców. - To pozwoliło na przekazanie ponad 300 jednostek tego drogocennego leku do szpitali. Przez dynamiczny rozwój epidemii zapasy osocza szybko maleją - martwi się Gągola.\nKonsultacja telefoniczna, potem pobranie. "Ostatnio zainteresowanie jest większe"\nPodobnie sytuacja wygląda w całym kraju. RCKiK w Katowicach informuje nas, że osocze oddało 150 osób, w Zielonej Górze było 22 dawców, w Rzeszowie 25, a w Krakowie 70. Choć Jolanta Raś, zastępca dyrektora do spraw medycznych w krakowskim RCKiK, przyznaje, że ostatnio zainteresowanie potencjalnych dawców z Małopolski jest zauważalnie większe. - Ludzie zgłaszają się dosyć ochoczo, mamy bardzo dużo telefonów. Czasami trudno się dodzwonić, niektórzy mają nawet pretensje, że nie odbieramy - przyznaje w rozmowie z TOK FM.\nPodkreśla jednak, że nie każdy może osocze oddać. Dawcy osocza muszą spełniać wszystkie wymagania, które dotyczą również dawców krwi. Poza tym dawca nie może być młodszy niż 18 lat i starszy niż 60, osocza nie mogą oddać ci, którzy w przeszłości otrzymali transfuzję krwi lub jej składników, a kobiety w ciąży muszą wykonać dodatkowe badania. Potencjalny dawca musi przechorować COVID-19 i zostać uznany za osobę wyleczoną, ale osocze może oddać również osoba, która przeszła bezobjawowo zakażenie wirusem SARS-CoV-2.\nDawcy muszą też uzyskać dwa ujemne wyniki badania na koronawirusa, a od wykonania ostatniego badania musi minąć minimum 14 dni. Test nie jest wymagany, jeżeli od ustania objawów lub zakończenia izolacji minęło co najmniej 28 dni. - Kwalifikujemy na podstawie wywiadu telefonicznego - wyjaśnia Jolanta Raś. - Jeżeli po zachorowaniu nie ma powikłań, jak choćby zmian o charakterze włóknienia w płucach, osoba spełnia wszystkie inne kryteria, to jest duża szansa, że kwalifikuje się do oddania osocza - dodaje.\nOsocze pomaga większości chorym, ale nie wszystkim. "To wciąż eksperyment"\nOsocze ozdrowieńca zazwyczaj podaje się pacjentom, którzy COVID-19 przechodzą ciężko, ale nie wymagają jeszcze leczenia respiratorem. - Wtedy najczęściej podaje się leki hamujące stan zapalny, żeby opanować burzę cytokinową - wyjaśnia Tomasz Dzieciątkowski, wirusolog z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jak dodaje, terapia osoczem nie jest nowa, była stosowana do walki z wirusem EBOLA czy grypą A/H1N1, jednak w leczeniu COVID-19 jest wciąż metodą eksperymentalną.\n- Polskie koncentraty osocza nie są jeszcze zarejestrowane jako lek, ale najprawdopodobniej niedługo będą. Metoda z użyciem preparatów z osocza nie jest niczym nowym, wręcz przeciwnie. Jest na tyle znana, że raczej nie musimy spodziewać się problemów z profilami bezpieczeństwa. Badania kliniczne mają dostarczyć informacji, czy ta metoda jest tak naprawdę skuteczna - zaznacza.\nOśrodkiem, który w Polsce prowadzi badania nad terapią osoczem, jest Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu. Pierwsze wyniki pokazują, że spośród 25 chorych, którym podano osocze, "wyraźną poprawę parametrów oddechowych" zaobserwowano u 65 procent. Jak czytamy dalej, po kilkunastu dniach chorzy nie wymagali dalszej hospitalizacji. U reszty pacjentów nie zaobserwowano poprawy, nie zmieniło tego podanie drugiej dawki osocza. Jednak badacze podkreślają, że w przypadku braku szczepionki, to właśnie leczenie osoczem staje się jedną z "ważniejszych strategii leczniczych".\n- Jednak prawda jest brutalna, bo krwi i preparatów krwiopochodnych brakuje zawsze. Może jest to związane ze strachem przed igłą? - zastanawia się doktor Dzieciątkowski. - Poza tym nie każdy ozdrowieniec może oddać osocze. Sam oddawałem krew przez dwanaście lat, ale gdybym teraz zachorował, nie mógłbym oddać osocza. Jako osoba z nadciśnieniem i cukrzycą byłbym zdyskwalifikowany. Takich osób może być sporo - zauważa.\nInnym problemem, co również potwierdzili naukowcy z Wrocławia jest to, że część ozdrowieńców wytwarza znikomą ilość przeciwciał. To sprawia, że ozdrowieniec, choć spełnia wszystkie formalne wymagania, nie może zostać dawcą. - Przeciwciała, które powinny znajdować się w osoczu, wiążą koronawirusa, a poprzez to powodują jego inaktywację. Jeżeli mamy zinaktywowanego wirusa, to nie wniknie on do komórki i jej nie zakazi. Im mniej zakażonych komórek, tym infekcja powinna być słabsza - wyjaśnia doktor Dzieciątkowski.\nPobranie osocza trwa od pół godziny do czterdziestu minut, jest bezbolesne i bezpieczne dla dawcy. Osocze zazwyczaj pobiera się metodą plazmaferezy. Czyli pobierana jest krew, którą rozdziela się na osocze i pozostałe składniki, które następnie są przetaczane z powrotem do tej samej żyły. Jednorazowo pobierane jest nie więcej niż 650 mililitrów osocza, a chory, w zależności od zawartości w osoczu przeciwciał neutralizujących wirusa, dostaje od 200 do 400 mililitrów. Regionalne Centra Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa zgodnie apelują do ozdrowieńców, aby zgłaszali się jako potencjalni dawcy osocza.


Porwanie samolotu przez Białoruś. UE chce zakazu lotów. To sankcja gospodarcza\nPuste niebo nad Białorusią. Mniej samolotów uderzy w budżet\nDodano: 25 maja 2021, 09:33 0\nWprowadzenie zakazu lotów unijnych samolotów nad Białorusią byłoby sankcją gospodarczą. Każdy przelot wiąże się bowiem z koniecznością uiszczenia przez linię lotniczą opłaty.\nW poniedziałek pierwsza linia lotnicza, łotewski airBaltic, zdecydowała o zmianie trasy, tak by samolot ominął Białoruś. W ciągu dnia zdecydowało się na to kilku kolejnych pilotów, m.in. linii Wizzair.\nNie zapadła jeszcze decyzja polityczna o obowiązkowym omijaniu terytorium Białorusi przez samoloty z UE. Z jednej strony ma to stanowić protest przeciwko podstępnemu przechwyceniu samolotu Ryanair, na pokładzie którego leciał białoruski opozycjonista Raman Pratasiewicz, z drugiej – jest wyrazem dbałości o obywateli UE, którzy nie mogą się czuć bezpieczni nad terytorium Białorusi. Nie czekając na decyzje, linie we własnym zakresie korygują trasy. PLL LOT również przygotowują się do wdrożenia zmian. Dotyczy to dwóch tras naszego przewoźnika: lotu do Moskwy oraz docelowego, do Mińska.\nDo wprowadzenia zakazu wezwali obradujący w Brukseli przywódcy 27 państw Unii Europejskiej. Zaapelowani ponadto o zamknięcie lotnisk Wspólnoty dla białoruskich samolotów. Zresztą nie tylko unijne samoloty nie wlatują w białoruską przestrzeń powietrzną. W poniedziałek kazachstańskie linie Air Astana zrezygnowały z wznowienia połączeń do Mińska. Przewoźnik nie podał przyczyny.\nZ lotów nad Białorusią nie rezygnują rosyjskie linie. Rosyjska Agencja Transportu Lotniczego „Rosawicja” poinformowała, że samoloty rosyjskich przewoźników nadal będą korzystać z białoruskiej przestrzeni powietrznej.\nKażdy przelatujący samolot oznacza pieniądze\nJak zauważa „Dziennik Gazeta Prawna”, zamknięcie nieba nad Białorusią byłoby sankcją ekonomiczną, bo Białoruś straciłaby dochody z opłat nawigacyjnych, które uiszcza się przy przelocie nad terytorium kraju. Nad krajem przebiegają trasy lotnicze łączące Europę Zachodnią z Azją, więc spadek wpływów byłby zauważalny.\nMateusz Morawiecki chciałby wprowadzenia zakazu lotów do i z Białorusi. Do podjęcia tej decyzji władna jest Agencja UE ds. Bezpieczeństwa Ruchu Lotniczego. Wcześniej musi się skonsultować w tej sprawie z krajowymi regulatorami.\nMorawiecki chce zakazu lotów do czasu uwolnienia opozycjonisty\n– Wczoraj doszło do aktu rządowego terroryzmu ze strony Białorusi. Lecący z Grecji do Wilna samolot został przechwycony pod pozorem, jak się wydaje, fałszywego alarmu (...). Doszło do jego przymusowego lądowania na terytorium Białorusi – powiedział Mateusz Morawiecki na poniedziałkowej konferencji prasowej.\nZapowiedział, że na spotkaniu Rady Europejskie zaproponuje, by wszystkie loty z Białorusi do UE i w drugą stronę zostały wstrzymane do czasu aż Protasiewicz zostanie uwolniony.


12515 updated post view 4534\nJedzenie jest proste – i dlatego właśnie bywa trudne. Jakby tego było mało, ma coś wspólnego z Christianem Grey’em – wiele twarzy. Odciągacz, odskocznia, rekompensata, przyjemność, nagroda, rozładowywacz emocji i tak dalej, a proszę – przecież to zwykły, niewinny i nieświadomy tego całego zamieszania, dajmy na to, batonik.\nOK, zacznę od tego: cokolwiek się u Ciebie nie dzieje w temacie jedzenia i niejedzenia – spokojnie. Rozejrzyj się. Ta dziewczyna, którą podziwiasz za reżim? Ten znajomy, który w towarzystwie nic nie je, a mimo to ma nieco nadwagi? Ta osoba, którą szturchnęłaś dziś niechcący w busie; sąsiadka, która czasem ma nieco zmęczone oczy, ale zawsze boski przepis?\nPoza osobami, które cierpią na kliniczne zaburzenia odżywiania i bardzo ciężko będzie im przejść do normalności bez profesjonalnej pomocy, jest mnóstwo osób, które bujają się gdzieś pośrodku. Jeszcze nie od skrajności w skrajność, ale już od komfortu w dyskomfort.\nA to dlatego, że jedzą mimo braku głodu – a jeśli głód nie jest problemem; to zazwyczaj jedzenie nie jest rozwiązaniem.\nMożna więc sobie podjeść, najeść się czy przejeść, a to, co nas piłowało w głowie, brzuchu czy sercu zostanie. Uprzejmie na jakiś czas wyciszone lub przygniecione tym, że potraktowaliśmy je znowu z buta, choć krzyczy tak, jak tylko umie.\nMożna też z jedzenia, niejedzenia i myślenia o tym wszystkim zrobić życiowy projekt, który bez żadnego wahania zeżre Twój czas, energię i fakt, że jesteś przecież na tym świecie po coś dużo więcej, niż szarpanie się z czymś tak podstawowym, jak przekąski czy posiłki.\nJeśli masz wrażenie, że mówię trochę o Tobie (tak jak kiedyś mogłabym to napisać w 100% o sobie) – cudownie. Zostań tu i czytaj; słuchaj dalej, bo mam dla Ciebie paczkę pełną prezentów i rozwiązań, plus nie ma dla mnie znaczenia, czy byłaś grzeczna 🙂\nNie masz pewności, czy emocjonalne jedzenie Cię dotyczy? Tutaj znajdziesz quiz, a w bonusie 10 prostych rozwiązań, które mogą Ci pomóc od zaraz – jeśli nie chcesz póki co wchodzić w temat głębiej. Mogą, ale nie muszą, bo robią robotę tylko na powierzchni, a ja zawsze radzę przerobić temat w całości i dobrnąć do sedna.\nJeśli trafiasz tu pierwszy raz – cześć, jestem Natalia i niech na ten moment ma tylko znaczenie, że przez 10 lat moja relacja z jedzeniem była ostro pokręcona. Przez diety, fatalny wizerunek własnego ciała, dołowanie się i porównywanie wpadłam w bulimię sportową i doprowadziłam się do stanu, gdy wyszłam z przychodni z wynikami czerwonymi od niedoborów i przekroczeń. Z tego bagna wyciągnęłam się sama, dzięki fascynacji rozwojem i sportem. Jestem certyfikowanym coachem Institute for the Psychology of Eating w Colorado, USA, napisałam e-booka o emocjonalnym jedzeniu #EMOCJEM i uwielbiam pomagać tym, którzy utknęli tam, gdzie zbyt długo byłam ja. Chcesz poznać się jeszcze lepiej? Chodź tu.\nTutaj wpadają miliony złotych rad, na czele z “jeść mniej”, “nie jeść x, y, z”, “oszukać głód gumą/grapefruitem/magiczną herbatką etc.”, “ćwiczyć silną wolę” i tak dalej.\nDziała to wszystko mniej więcej tak, jak każda jedna restrykcyjna i niedopasowana do Ciebie i realiów dieta; bez znaczenia, czy oparta na boczku czy innym jarmużu, a może nawet pięknie skomponowanych przez dietetyka posiłkach, które starczą na miesiąc/póki się płaci, a potem trop się urywa.\nPrzejadanie się to nawyk i zabierając się za nie od strony “co” zamiast “jak” robimy wypisz wymaluj to samo, co próbując schudnąć jedząc konkretne, wyważone produkty o średnich walorach smakowych nie mając tak naprawdę pojęcia, jak wytrwać w ten sposób dłużej niż “byle do tego wesela”.\nTakże stop, OK?\nKtórymkolwiek scenariuszem nie podążasz – bo jest ich całkiem dużo – potrzebujesz polubić się już teraz, zacząć robić to, co chcesz już teraz, zrozumieć, co robisz i dlaczego właśnie tak.\nPróbując “po prostu przestać się przejadać” działasz tylko na powierzchni, a to nigdy nie zadziała na dłużej. Także znowu: wrrrróć, bo nie tędy droga i na pewno to wiem 🙂\nJak więc trafić do rozwiązania i krainy, gdzie jedzenie służy po prostu, zazwyczaj, do przyjemnego dostarczenia sobie energii?\nMam dla Ciebie mapę najczęstszych rozwiązań – tak na start – oraz video, czyli nagranie Facebook live z mojego fanpage’a, w którym opowiedziałam właśnie o tych podstawach. Jeśli wolisz czytać – leć dalej, bo wszystko to również tu opiszę.\nMAPA EMOCJONALNEGO JEDZENIA\nLegalna ściąga, nie ma za co 🙂\nMożesz ją sobie pobrać i do woli korzystać.\nWolisz posłuchać, o co w niej chodzi? Wszystko opowiedziałam podczas nagrania, które znajdziesz też zaraz poniżej – trwa ok. pół h, więc zrób sobie coś do picia lub weź mnie na trening 🙂\nJasne, scrolluj dalej.\n[kliknij w obrazek, żeby przenieść się do nagrania]\nWERSJA DLA MIŁOŚNIKÓW CZYTANIA\nTo, co Ci teraz opowiem, jest bardzo ważne i działa. Nie pokazuje jednak pełnego obrazka, a jeśli bujasz się z emocjonalnym czy napadowym jedzeniem dłużej, warto jest jednak go poznać i rozpykać kadr po kadrze.\nJest jednak duża szansa, że ten mój ekstrakt Ci wystarczy, także testuj!\nNapady jedzenia to trochę jak… kryminał. I trochę nie.\nNie, bo nie ma winy i przestępstwa.\nI tak, bo widzimy tylko akcję. Zaczyna się od niej.\nWjedźmy z klasyką: dziewczyna, cichy dom, kuchnia, lody, ulga, często zaraz potem zmieciona przez niechęć do samej siebie albo dyskomfort z przejedzenia. Akcja stop.\nZawsze jest coś pod spodem. Motyw. Powód. Jaki jest Twój? Pomoże Ci zerkanie na mapę, którą wkleiłam Ci chwilę temu.\nTROP 1 to fizjologia. Być może coś w chemii i równowadze Twojego organizmu jest po prostu mocniej wahnięte i wywołuje Twoją akcję. To może być coś tak oczywistego, jak zmęczenie (psychiczne lub czysto fizyczne) czy zbyt mało kalorii (wartościowych kalorii) przyswojonych w ciągu dnia.\nAle też hormony, gospodarka cukrowa czy, wchodząc w meandry mózgu – neuroprzekaźniki. Jeśli chcesz to zgłębić, na końcu tego posta powiem Ci, jak.\nTROP 2 brzmi TAK, to emocje. Istnieje wyzwalacz – w Tobie lub na zewnątrz – który sprawia, że jesz, choć wcale nie czujesz głodu. Ten emocjonalny podszywa się pod fizjologiczny; a na dodatek często zaczyna się gdzieś w ciele: w krtani, gardle, brzuchu, bo tam też właśnie czujemy emocje. Nieźle, hm?\nWybrałam trzy drogi i rozwiązania, które są w tym naszym dochodzeniu jak złoto.\n1. ODCZYTAJ WIADOMOŚĆ I ODPOWIEDZ\nEmocja to wiadomość. Możesz spróbować ją kasować, ale cały jej urok polega na tym, że prawdopodobnie wróci. W tej samej lub innej postaci. Sprytna, a jednocześnie genialna opcja – bo to sygnał dla Ciebie, czego tak naprawdę potrzebujesz. Nie Twoje środowisko, nie osoby, które mają wizję, co się powinno u Ciebie zadziać. Ty. TY!\nJeśli więc spróbujesz patrzeć na emocje w ten sposób i czytać wiadomości, możesz odkryć coś jak nową rzeczywistość – zwłaszcza, jeśli wcześniej nie zdarzało Ci się w nią zagłębiać.\nTo teraz przykłady.\nNiechęć do kogoś, kogo się nie zna może oznaczać np. zazdrość, że ten ktoś ma coś, co chcielibyśmy mieć też i my.\nPod frustracją może się kryć tęsknota za czymś.\nPod smutkiem – zaniedbanie tego, na czym nam zależy.\nPod zazdrością – złość na siebie, za decyzje lub akcje, które się podjęło.\nPokop. Poszukaj. I wtedy przejdź do rozwiązania: spełnienia tej potrzeby, chociaż w części. Gdy znajdziesz sposób, odechce Ci się ją zajadać.\nCzyli, np: czujesz mocną niechęć do kogoś, kogo znasz np., niech będzie, że z sieci. Taki przykład naszych czasów. Gdy widzisz, że znów coś się jej udało – zaraz potem hmmm, MUSISZ coś zjeść.\nJaka tu jest wiadomość? Ten ktoś ma coś, na czym Ci zależy.\nCo możesz zrobić, żeby choć trochę się do tego zbliżyć?\nWymyśl choć jeden, mały krok.\nJeśli dalej masz ochotę jeść – jedz; początek zmian jest tam, gdzie zaczynamy siebie bardziej rozumieć!\n2. NAMIERZ NAWYKI I JE PODMIEŃ\nWyzwalacz – akcja – nagroda; tak działają nasze automatyzmy. Lecą sobie “w tle”, wkładamy w nie minimalną ilość energii i zwykle zero zastanowienia; to tryb “samo się”, autopilot.\nZnowu więc ruszaj ze śledztwem.\nKiedy jesz? Gdzie? Przy kim? W jakich okolicznościach?\nCo wyzwala tę Twoją akcję, czyli napad jedzenia?\nWystarczy na start, jeśli będziesz się, wręcz z notesem, jak detektyw (o ile ci nowocześni działają tak, jak ci z filmów czy Poradnika Małego Skauta 😉 ) śledzić, jakie są Twoje motywy do jedzenia i co je u Ciebie odpala.\nA potem – znowu akcja. Podmianka na świeży nawyk – taki, który będzie Ci bardziej służył. Ważne, że w tym działaniu wszystko musi się zgadzać. Potrzebujesz zachować taką samą lub podobnie miłą nagrodę.\nwyzwalacz – dzieci padły, masz czas dla siebie\nakcja – jesz, choć nie jesteś głodna, bo masz już za sobą kolację\nnagroda – chwila poczucia odprężenia\n…to znajdź coś, co da Ci nagrodę w postaci chwili poczucia odprężenia.\nI nie chodzi mi o podmiankę jedzenia chipsów ziemniaczanych na chipsy z jarmużu, tylko coś, co autentycznie Cię odpręży.\nJestem pewna, że istnieje mnóstwo takich rzeczy, ale może w tym całym pędzie już o nich trochę zapomniałaś lub odmawiasz ich sobie? A przecież Jesteś Tego Po Prostu Warta!\nŚwiat nawyków i pomaganie sobie jedzeniem to szeroooki temat pełen różnych scenariuszy. Uprzyjemniacz to tylko jedna z, niech będzie, że 50 twarzy podjadania 🙂 I tutaj znowu: na deser powiem Ci, gdzie znajdziesz więcej informacji w tej materii.\n3. ZOBACZ PĘTLĘ POŁĄCZEŃ I WŁĄCZ STOPKLATKĘ\nSytuacja. Emocje. Myśli. Akcja. Rezultaty.\nW tych paru słowach i linkach między nimi siedzi genialna recepta na ogromny kawałek Twojego życia!\nSytuacja jest – i jest sobie obiektywna.\nNp: dobiegasz na metę na szarym końcu. Fakt.\nMożesz wybrać bramkę nr 1 i uznać: OK. Masakra. Wstyd i koniec. Nie nadaję się do tego, odpuszczam, to nie dla mnie.\nJaka akcja za tym pójdzie? “Odpuszam”.\nJaki rezultat? Oczywiste (i dla jasności: nie ma w tym nic złego, bo przecież nie każdy biegać musi.\nBramka nr 2: ha! Dziś bez szału. Ale spokojnie; przecież i tak mi wcale jakoś specjalnie nie zależało i te treningi były w kratkę, pochłonęło mnie coś innego. Skoro tyle osób przyleciało przede mną, to żaden problem następnym razem być jedną z nich. Pokombinuję, potrenuję, następnym razem lecę znowu.\nRezultat? Nie wiadomo, ale wiadomo, o co w tym przykładzie chodzi 🙂\nWniosek do przełożenia na jedzenie jest taki, że nasze akcje (jedzenie) i rezultaty (np. lekka nadwaga czy uzależnienie od jedzenia w konkretnych sytuacjach) zależą ogromnie od naszych myśli i związanych z nimi emocji.\nTak, od MYŚLI I EMOCJI.\nCzy to nie jest jednocześnie genialne i trochę paraliżujące? I pisząc tego posta chcę Ci pokazać tę genialną stronę.\nJak przejąć stery, skoro tak często temat ogarnia autopilot i kieruje nie tam, gdzie chcesz dolecieć?\nSpróbuj stopklatki. Wyczul się na silne emocje (negatywne i odwrotnie), gwałtowne decyzje, impulsy, napadowe jedzenie. Tego szukaj. I gdy zorientujesz się, że znów masz ochotę powielić jakiś schemat lub czujesz coś mocnego, stop. Włącz stopklatkę i rozejrzyj się.\nTak, jak za dzieciaka, w grze raz-dwa-trzy-BabaJaga-patrzy 🙂\nTa pauza między impulsem a akcją to skarb i klucz do wielu zmian. Gdy nauczysz się ją wciskać, pojawi się opcja. Co chcesz zrobić? To, co zwykle, czy może coś innego?\nCzujesz wściekłość, stop. Co się dzieje? Nazwij to. Skąd się to w Tobie wzięło? Jakie myśli latają Ci po głowie? Czy są prawdziwe, tak obiektywnie?\nMyślisz, że Twoja słaba wola to jakiś żart. Stop. Czy to w ogóle prawda? Co się wydarzyło chwilę wcześniej? Jak ktoś inny zinterpretowałby tę samą sytuację?\nJesteś smutna i otwierasz lodówkę. Stop. No i co tam u Ciebie? Czy to, czego teraz potrzebujesz na pewno leży tam gdzieś na półce?\nWszystko jest połączone i jeśli póki co brzmi to dla Ciebie jak słaba metafizyka, to spróbuj choćby złapać ten moment uważności, bez zmieniania czegokolwiek. Po prostu wciśnij pauzę między emocją/myślą i akcją i świadomie zdecyduj, co chcesz zrobić. Nawet, jeśli to będzie ten kubełek lodów, jesteś już o krok do przodu, daję słowo 🙂\nOK, DO METY\nCzas na Ciebie lub…Twoich bliskich. Może masz znajomą lub nastoletnią córkę borykające się z ułożeniem sobie tych relacji z jedzeniem w głowie?\nMasz mapę. Masz ten tekst. Masz video.\nA może, dodatkowo, również wrażenie, że to dla Ciebie za mało i chcesz rozpracować ten temat solidnie, zrozumieć go w całości, pożegnać impulsywne jedzenie i zwyczajnie od tego tematu odetchnąć?\n…to tytuł mojego e-booka; lekkiego przewodnika po emocjonalnym, napadowym jedzeniu. Wyobraziłam sobie, że przez siedem wieczorów siadam z, na przykład, Tobą na kanapie i rozpracowujemy temat krok po kroku, z ciekawością i w pozytywnej aurze. To coś, co sama chciałabym przeczytać już kilkanaście lat temu, gdy wszystko się zaczęło i rozkręcało. Jestem dumna i szczęśliwa na myśl, że mogę teraz pomóc i podać te wskazówki dalej!\nSpis treści dużo Ci powie:\nDo e-booka stworzyłam zeszyt 22 ćwiczeń czekających na Twoje przerabianie, bazgranie i rozkminianie 🙂\nA jeśli żyjesz w biegu i zwyczajnie nie masz czasu czy chęci na czytanie: przewidziałam to i nagrałam również wersję audio! Możesz wziąć się za działanie gdziekolwiek i kiedykolwiek Ci się to spodoba.\nCzy to brzmi jak coś dla Ciebie? Chodź na emocjem.pl.\nJeśli chcesz dopytać o więcej – łap mnie na Instragramie, FB czy mailowo.\nNie wiesz, czy mój przewodnik sprawdzi się u Ciebie? Nic nie ryzykujesz. Jeśli po przerobieniu go nie zobaczysz u siebie poprawy w myśleniu i zachowaniu, zwrócę Ci po prostu pieniądze.\nJeśli głód nie jest problemem, jedzenie nie jest rozwiązaniem. Wyciśnij maksymalnie to, co Ci opowiedziałam, żeby móc w końcu uwolnić tę energię krążącą wokół myśli o jedzeniu na coś dużo dla Ciebie ważniejszego!\n2 thoughts on “JEDZENIE EMOCJONALNE. Jak przestać zajadać własne emocje?”\nMonika on 17 października 2020 at 08:41 said:\n“Ale też hormony, gospodarka cukrowa czy, wchodząc w meandry mózgu – neuroprzekaźniki. Jeśli chcesz to zgłębić, na końcu tego posta powiem Ci, jak.” – no i na końcu nie było tego zagłębienia, który obiecałaś\nNatalia on 19 października 2020 at 05:13 said:\nMonika, te wszystkie tematy opisuję dokładnie w moim e-booku, o którym właśnie na końcu tego posta opowiadam. Ten post i tak jest już mocno obszerny, a nie sposób rozpykać tak rozbudowanego tematu w paruset słowach 🙂


Franciszek i Dino podjęli się wyzwania: przebiec Polskę dookoła. To znaczy pan Franciszek biegł, a Dino siedział, ale w tej samej intencji. Swoim wyczynem chcieli zwrócić uwagę na często trudny los zwierząt. Od maja do lipca 2015 roku pokonali łącznie ponad 3200 kilometrów.\nMaciej Waszkiewicz 2016-01-31\nFranciszek Gogół jest zdunem. Naprawia i buduje piece. Ale nie jest z niego taki zwykły zdun. Pan Franciszek ma 57 lat i doskonale wie, co znaczy słowo pasja, co znaczy współczucie, co znaczy troska o zwierzęta. Potrafi się wzruszyć losem porzuconego psa i potrafi też obiec Polskę dookoła. Jego bieg trwał 64 dni.\nZaczął się na początku maja w Legnicy – gdzie pan Franciszek mieszka – i tam też się skończył, dokładnie 13 lipca 2015 roku, po 3 200 kilometrach. Co skłoniło prawie 60-letniego robotnika z Legnicy do takiego wysiłku podczas dwumiesięcznego urlopu? Troska o zwierzęta, a właściwie historia jednego psiaka.\nJak masz dość, skacz na pięty\n"W 2011 roku wracałem z pracy samochodem i zobaczyłem przy drodze suczkę, która wychodziła z rowu za każdym razem, kiedy słyszała nadjeżdżający samochód. Zatrzymałem się, nakarmiłem ją, posiedziałem z nią pół godziny, a potem wróciłem do domu. A potem… A potem żałowałem, że nie wziąłem jej ze sobą" – opowiada ze łzami w oczach.\nPo czterech latach od tego zdarzenia to chyba właśnie ten żal wypchnął pana Franciszka na trasę biegu. Żal i inny, dwuletni już pies – Dino. Do domu legniczanina trafił po jego spotkaniu z suczką przy drodze. Trafił trochę przypadkiem, trochę przez przeznaczenie. Pan Franciszek naprawiał piec u pewnej pani, której akurat szczeniła się suka. Powiedział, że jeśli jedno ze szczeniąt będzie czarne – czyli takie jak tamta psina porzucona przy drodze – to on je bierze. No i Dinuś urodził się czarny, ale z czasem zrobił się rudy.\nRudy, energiczny i skory do biegów. A bieganie pana Franciszka zaczęło się w 2008 roku. Dziś ten weteran biegów długodystansowych ma na koncie 40 maratonów, 50 półmaratonów i kilka ultra. Jego życiówka w maratonie to 3:15.\n"Lubię ludzi, którzy mają w życiu pasję, których coś do przodu pcha. Dla mnie taką pasją jest bieganie. Wcześniej, bo właściwie od dzieciństwa, jeździłem na rowerze. Za dzieciaka na szosie, a za dorosłego w bikemaratonach. Wracałem z pracy, wsiadałem na rower i jechałem 30 kilometrów do Bolkowa. Koledzy śmiali się, że na obiady tam pewnie jakieś śmigam. Ale rowery są za drogie. Zrezygnowałem z nich. Wybrałem tańszy bieg".\nDinuś też ma już w nogach sporo kilometrów. Do biegu dookoła Polski przygotowywali się dość długo. Niemal każdego dnia robili dwa treningi. Pierwszy, 10-kilometrowy, o piątej rano, drugi, 20-kilometrowy, już po pracy. Dino daje radę. Ludzie przed wyruszeniem pana Franciszka na trasę śmiali się, że pupil przybiegnie dwa tygodnie przed nim. Ale i pan Franciszek potrafi go zmęczyć.\nJak Dino miał dość, to zaraz biegł za panem i naskakiwał mu na pięty, jakby chciał zatrzymać ruch nóg. Kiedy byli na trasie, robili dziennie od 50 do 60 kilometrów. Tak dużo, bo bieg był, rzeczywiście, dookoła Polski. Biegli przy granicy. Chociaż to właściwie pan Franciszek biegł, bo Dino siedział w wózku. Za ruchliwie jest na drogach, żeby mógł swobodnie latać. A jak im było na trasie? Franciszkowi ciężko. Dino tak się do wózka przyzwyczaił, że już nawet wolał jeździć niż biegać. Taki spryciarz.\nMała, wielka podróż\nPan Franciszek pchał więc dalej wózek, a miał już poważne kontuzje obu nóg i zakażenie od kleszcza. Codziennie wstawał o 4 rano, żeby przed trasą wysmarować sobie nogi i przygotować do trasy. Dino na początku też wstawał, ale potem mu przeszło i o godz. 4 to otwierał tylko na chwilę jedno oko.\nNa trasie było gorąco, bywało mokro, rzadko kiedy były pobocza, za to często koleiny. Pan Franciszek nie miał czasu na zwiedzanie, rzadko kiedy podskoczył coś zobaczyć. No i często – mimo codziennych telefonicznych odpraw z przyjacielem z Legnicy – gubił się. Raz musiał nadrobić nawet 20 kilometrów.\n"We wschodniej Polsce drogowskazy wskazują na duże miasta oddalone o 300 kilometrów, ale takich na pobliskie miejscowości to nie ma" – śmieje się pan Franciszek. On sam miał już w głowie drogowskaz na dom. Już bardzo tęsknił za rodziną. Co zrobił, jak wrócił? Jak świętował? Nijak, bo trzeba było wrócić do pracy.\nPan Franciszek miał miesiąc urlopu płatnego, a miesiąc bezpłatnego. A że mu się na co dzień nie przelewa, to było później w pocie czoła reperować domowy budżet. Ale ani biegać, ani pomagać nie przestali.\nPrzed snem była tylko chwilka na parę stron książki "Mała wielka podróż" Rosie Swale Pope, która po śmierci męża postanowiła w ciągu 5 lat obejść świat dookoła. Pan Franciszek zanurzał się więc na chwilkę w tę romantyczną lekturę, ale zaraz potem zasypiał i dopadała go proza życia. I to już po godzinie, dwóch godzinach snu. Dlaczego? Bo Dino koszmarnie chrapie.\nW 2016 roku Franciszek Gogół planuje bieg dookoła Dolnego Śląska. Zbiera już fundusze na bieg dookoła Europy, który zamierza odbyć w 2018 roku. Jeśli więc ktoś chciałby ich wspomóc, to może zajrzeć na stronę Facebooka: Franek i Dino biegną dalej. Tam jest numer konta i informacje, jak można pomóc.