Archiwum Historii Mówionej - Jerzy Ligaszewski\nJerzy Ligaszewski „Kruczek”, „Jerzyk”\nJerzy Ligaszewski, urodzony 9 kwietnia 1930 roku. Pochodzę z rodziny nauczycielskiej, sam jestem doktorem nauk technicznych, z urodzenia elektrykiem.[Walczyłem] w zgrupowaniu „Bartkiewicza”. Posiadałem dwa pseudonimy. Pierwotnie w Szarych Szeregach miałem pseudonim „Kruczek” a następnie w czasie Powstania, będąc w zgrupowaniu „Bartkiewicza”, nadano mi nowy pseudonim jakoby bardziej pasujący i wpadający w ucho – „Jerzyk”, zdrobnienie od imienia Jerzy.\nW 1938 wstąpiłem do drużyny harcersko-zuchowej imienia króla Władysława Warneńczyka. Przyrzeczenie harcerskie składałem krótko po tym, nie pamiętam dokładnej daty, na ręce harcmistrza Żelazowskiego. Następnie pierwszy okres okupacji – przyglądałem się z trwogą i nienawiścią temu, co się działo. Od 1942 roku nawiązałem najpierw wstępny kontakt, było to w szkole zawodowej imienia Konarskiego w Warszawie, następnie po roku wstąpiłem do Szarych Szeregów. To było na Mokotowie. Szkoła była w dwóch miejscach, na Konopczyńskiego i na Sandomierskiej. Byliśmy szkoleni w okolicach Warszawy w najzwyklejszych grach harcerskich o elementach już nieco wojskowych. To była Falenica, Lasy Kabackie. Przechodziliśmy szkolenie głównie łącznościowe, począwszy od alfabetu Morse’a, chorągiewkami, później już na aparatach Morse’a. Jeszcze byliśmy przeszkalani wówczas na radiostacji. Stąd dzisiaj po wojnie jestem w kręgu „Radiostacja”, który jest jednym z kręgów Szarych Szeregów i jest przynależny do „Baszty”, ponieważ w czasie okupacji właśnie byliśmy pod opieką starszych kolegów z „Baszty”.\nChciałbym wrócić do samego momentu wybuchu wojny. Jak pan zapamiętał 1 września 1939 roku? Jak ten dzień wyglądał?\nOkropnie. Mieszkaliśmy wtedy (mówię o sobie i o rodzicach) na ulicy Chmielnej chyba 65, to było miejsce dzisiejszego Pałacu Kultury. Przedtem były bombardowania znane wszystkim i pamiętam, że była panika, która jednak została dosyć szybko opanowana, ponieważ warszawiacy mają jedną wadę, że są często na przykład nieuprzejmi, ale mają jedną ogromną zaletę, że w czasie zagrożenia natychmiast się łączą i wielu z nich staje się bohaterami. Z nieco późniejszych dni, wtedy kiedy Warszawa już padła, zapadło mi w pamięci, kiedy wybiegłem z bramy, było to miejsce wkroczenia Niemców konkretnie na moją ulicę, na ulicę Chmielną. Szli po obydwu stronach ulicy z bronią przygotowaną do strzału, tak zwane „gotuj broń” po polsku. Zaobserwowałem ich z odległości około osiemdziesięciu metrów. Wbiegłem z powrotem do mieszkania, prawdopodobnie przeszli dalej w kierunku Marszałkowskiej. Takie dwa momenty. Pierwszy – bombardowania 1 września i 28 [września] – konkretne wejście hołoty hitlerowskiej do Warszawy.\nCzy podczas okupacji słuchał pan radia, czytał podziemną prasę?\nTak, oczywiście. Nawet przed wstąpieniem do „Szarych Szeregów”. Mój ojciec był w ZWZ. Był, powiedziałbym nadpatriotą, pierwotnie jako magister geografii był wykładowcą w jednej z podchorążówek AK w Rembertowie. Następnie był jednym z inspektorów chyba Komendy Głównej na tak zwany Okręg „Obroża”. To był okręg obejmujący podwarszawskie miejscowości. Był jednym z inspektorów, ponieważ to był zbyt duży okręg, żeby jeden inspektor to obejmował. Ojciec pracował na terenie Międzylesia, Radości i Falenicy. Później jeszcze po podchorążówce i po „Obroży” zaczął trochę współpracować z BIP-em jako były nauczyciel na tematy przyszłej oświaty w Polsce. Matka w tym czasie (również nauczycielka, to była nauczycielska rodzinna, ja jeden wyrodek – technik, doktor nauk technicznych) prowadziła komplety. Uczyła polskiego i historii.\nTak. Ojciec przynosił bardzo często.\nNiestety tego nie pamiętam. Już w „Szarych Szeregach” nie tylko czytałem, ale roznosiłem wszelkiego rodzaju ulotki, wszelkiego rodzaju pisma. Z takich humorystycznych może podam taką rzecz, którą warto. Któregoś roku, chyba w 1943, Niemcy wydali swój nowy szmatławiec, „Nowy Kurier Warszawski”. Nazywaliśmy go szmatławiec. 19 marca kiedy były imieniny Józefa Piłsudskiego, a Niemcy – powiedziałabym tak „freitowali”, ponieważ Piłsudski przed wojną w nieco dyplomatyczny sposób współpracował z Niemcami, co nie znaczyło, że był jakimś fanem niemieckim, wprost przeciwnie – zamieścili w pismach, nie tylko w szmatławcu, ale w różnych innych wydawanych przez siebie, bałwochwalcze artykuły na temat Piłsudskiego, których kwintesencja sprowadzała się do tego, że Piłsudski był przyjacielem Niemiec i gdyby żył Piłsudski to nie byłoby wojny polsko-niemieckiej. Otóż my (mówię „my” jako organizacja podziemna) odpowiedzieliśmy natychmiast ulotkami. W stylu Piłsudskiego odpowiedzieliśmy. Była ulotka wielkości połowy koperty. Ulotka, w której było napisane: „A marszałek Piłsudski powiedziałby tak: »My was i tak mamy w dupie«.” Jedno brzydkie słowo, ale to bardzo mi utkwiło w pamięci. To niestety nie rozeszło się w zbyt [wielu miejscach], zbyt krótki czas był na akcję, ale w Śródmieściu, na Mokotowie na przykład trochę tego było i ludzie to czytali. Śmiali się oczywiście.\nPrzygotowania trzeba objąć szerszym pojęciem, bo to nie były tylko bezpośrednie przygotowania, ale w czasie całej przynależności do „Szarych Szeregów” prowadzone były różne szkolenia, począwszy od podstawowych sanitarnych a skończywszy nawet na elementach wywiadu i kontrwywiadu. Na przykład jak się urwać ogonowi, jak śledzić kogoś. To były bardzo proste wskazówki. Na przykład stawanie w witrynie sklepu i obserwowanie co się dzieje po przeciwnej stronie ulicy, albo lekka charakteryzacja, na przykład ktoś kto nosił stary beret zakładał czapkę, ktoś kto nosił starą kurtkę zakładał płaszcz. Tak że przygotowanie szło. Poza tym wspomniałem o wyjazdach w Lasy Kabackie, do Falenicy, [gdzie] przechodzono szkolenie typu półwojskowego, kwestia obserwacji, zapamiętywania i wszystkie tego rodzaju pomocne w ewentualnej przyszłej akcji nauki. Bezpośrednio przed Powstaniem był straszny ruch. Przenosiliśmy, akurat ja nie, ale była przenoszona broń, rozwożona z punktów zbiorczych, magazynów (to szumna nazwa – magazyny, niemniej tak to nazywaliśmy) już na punkty zbiórki, zgrupowań. Zgrupowania były kilkuosobowe, nie sposób było zebrać się w jednym miejscu, w jednym domu, już prędzej na odcinku ulicy, gdzieś gdzie była planowana akcja zdobycia na przykład posterunku żandarmerii. Tam się przewoziło broń, amunicję. Amunicję „bokiem” w kieszeniach a broń w wózkach dziecięcych na przykład (znam taki przypadek), rikszami. Bardzo wielu rikszarzy było w AK, część młodszych w Szarych Szeregach. Tak, że drogi dotarcia broni i amunicji, której było, może kolokwialnie nazwę – jak kot napłakał, niemniej jednak było to coś. Tymi pukawkami, granatami niektórzy mogą się wręcz szczycić, pochwalić. To była rzadkość. Później trochę się poprawiło, bo [była] zdobycz na wrogu, na przeciwniku a także zrzuty. Z tym że zrzuty, trzeba podziwiać bohaterstwo tych, którzy latali, bo przecież [były] ogromne straty. Ogromna część była Polaków, ale nie tylko, bo nawet tak odlegli alianci jak południowoafrykańczycy brali udział, wielu zostało zestrzelonych. Co było dobrego w tych zrzutach: po pierwsze, że w ogóle były. To szalenie jednak podnosiło morale i przysparzało pewnych zdobyczy, z tym że straszna część, wręcz płakać się chce, tych zrzutów trafiała w ręce niemieckie, ponieważ [alianci] latali głównie w nocy, niewielkie punkty zaznaczone były stosunkowo powierzchniowo, więc trafić nie powiem że było cudem, ale wymagało jednak dużej precyzji, a tymczasem trzeba było szybciutko uciekać. Po drugie, trochę te zrzuty zawierały nie to czego spodziewaliśmy się. Jak w sławnym wierszu, już nie pamiętam czyim, może Słonimskiego – nam „[Oklasków] nie potrzeba! Żądamy amunicji!” I to rzeczywiście był niezawiniony błąd tych, którzy latali. Ja na przykład w okresie kiedy nic nie było do jedzenia... Chłopcy – ja byłem najmłodszy, drużyna, która obsługiwała karabin [liczyła] sześć osób, pracowaliśmy na zmianę – częstowali mnie czekoladą, dlatego że kotów ani szczurów, ani niczego takiego nie chciałem jeść. Później miałem kłopoty żołądkowe z tym wszystkim, ale jednak, mimo że byłem głodny cholerycznie to jednak wolałbym dostać jakiś pistolet, najchętniej Thompsona, który był rzadkością. Polskie „Błyskawice” były doskonałe, ale było ich mało. Sidolówki – granaty powstańcze też były w cenie, a tego owało w zrzutach. Niemniej jednak trzeba pochwalić bohaterstwo i w ogóle samo to, że to się działo. To podnosiło jednak ducha, to było bardzo ważne.\nMówił pan o wzmożonym ruchu tuż przed wybuchem Powstania na mieście, jeżeli chodzi o dostawy broni i innych rzeczy. Czy był też wzmożony ruch żołnierzy niemieckich?\nWłaśnie chciałem to uzupełnić. Serce rosło i cichcem się człowiek uśmiechał jak ta banda hitlerowska, w jakikolwiek sposób, kto mógł, pieszo z pięknymi plecakami (myśmy w harcerstwie używali później [takich plecaków] z sierścią z tyłu), furmankami chłopskimi, w ogóle nie wiem jak to „narodowi panów” mogło przystoić. Także oblepionymi samochodami. Miałem w swoim czasie dyżur na dworcu Centralnym, nie pamiętam jak się nazywał, chyba Warszawa Główna, w Alejach Jerozolimskich. Pociągi pełne rannych, wszystko wyglądało, mordy wystawiali, żeby zobaczyć ludzi. Między innymi mieliśmy za zadanie liczyć te pociągi i określać mniej więcej ilość „mięsa armatniego”, które się Hitlerowi zwracało. Tak, że ruch był międzynarodowy i wszechstronny. Każdy miał swój cel i każdy wykonywał. Z tym, że szwabstwo na ogół – mówiąc po warszawsku – spieprzało jak, gdzie i czym mogli, natomiast my szykowaliśmy się, chyba można to [tak] nazwać, do zemsty.\nJak wyglądał wybuch Powstania, godzina siedemnasta 1 sierpnia?\nPamiętam, mżył deszczyk, to był chyba wtorek. O czwartej, w pół do piątej, usłyszałem wystrzały. Ale wystrzały się w Warszawie często zdarzały, zwłaszcza w ostatnich dniach. Mimo to z ciekawości wyszedłem przed bramę, ale na Chmielnej specjalnie nic się nie działo. Natomiast wzmagały się wystrzały. Powstanie planowane było pierwotnie na 27, a więc nieco wcześniej i nie otrzymałem wtedy zawiadomienia, ale zostało odwołane. Zresztą ojciec mi powiedział, że jest odwołane, bo tak jeszcze zupełnie rodzinnie powiem, że matka nie wiedziała do końca, że jestem w „Szarych Szeregach”. Była chora na serce. O ojcu wiedziała, owszem. Natomiast o mnie wiedział tylko ojciec. Ojciec powiedział mi, że: „Jest odwołane, tak że nigdzie się nie szykuj.” Natomiast na 1 [sierpnia] nie dostałem żadnego zawiadomienia, nie wiedziałem czy stare jest ważne, więc nigdzie nie poszedłem. 2 sierpnia z samego rana wyszedłem z domu, z Chmielnej i szedłem na ulicę Świętokrzyską gdzie wiedziałem, że na Świętokrzyskiej powinna być jakaś placówka „Szarych Szeregów”. Rzeczywiście, niedaleko Poczty Głównej była. Nie pamiętam, czy to była „pasieka”, czy główna kwatera, czy jakaś placówka? Tam mnie skierowali na Plac Dąbrowskiego, a właściwie na Kredytową. Na Kredytowej 7 (tam jest dzisiaj tablica żandarma „Żmudzina”, majora, który był dowódcą odcinka) mnie przyjęto. Nie miałem na sobie munduru, popatrzyli na mnie – jakiś dzieciak przyszedł. Ale powiedziałem swój przydział, gdzie byłem. „No, to trudno. Tutaj dostaniesz przydział.” Przydzielili mnie, to była sto dwudziesta któraś kompania, dowódcą chyba był porucznik „Lubicz”. Widziałem go kilkakrotnie na linii, w ogóle go nie znałem. On mnie przydzielił do (pseudonimu nie pamiętam, bo mówiliśmy tylko po imieniu) starszego, dwudziestotrzyletniego, chyba kaprala albo plutonowego podchorążego, [który] był dowódcą drużyny cekaemistów. Skierowano nas na Królewską numer 27 albo 25. Tam w tej chwili stoi długi gmach ciągnący się od Marszałkowskiej aż po Plac Małachowskiego, ale wtedy były normalne domy. Na pierwszym piętrze dostaliśmy lokum z zadaniem obserwacji i ochrony Ogrodu Saskiego. Ponieważ przez Ogród Saski wiodła właściwie jedyna droga szwabów z prawobrzeżnej Warszawy do lewobrzeżnej i ta banda na ogół... (oni byli bardzo mocni zawsze w gębie i w kupie), czołgi przejeżdżały główną aleją od strony grobu Nieznanego Żołnierza po halę Mirowską, po Plac Mirowski, się za tymi czołgami na ogół kryła, bo od strony Królewskiej główna droga była bardziej widoczna, natomiast Starówka, która się kończyła właściwie na ulicy Kościuszki... właściwie z tamtej strony była mniej widoczna. W nocy wysyłało się nawet patrole do Ogrodu i z bliska się szwabiaków usiłowało kąsać. W dzień jak się dobrze widziało to nawet mnie, gnojkowi, dano postrzelać. Ja dobrze strzelałem. Muszę się pochwalić, jak byłem już po wojnie, bo po wojnie byłem w olsztyńskiej szkole wojsk inżynieryjnych na ćwiczeniach i były organizowane zawody strzeleckie to zająłem trzecie miejsce zaraz za dwoma podchorążymi a przed zawodowymi oficerami. Zresztą nasi chłopcy, oficerowie rezerwy, bardzo dobrze strzelali, bo w pierwszej dziesiątce było nas aż trzech. Tak że to chyba było też z okresu Powstania gdzie rzadko mieliśmy w ręku coś, ale młode oko i nienawiść – „a właśnie dostaniesz; uważaj, bo dostaniesz, krycie nic ci nie pomoże” – to jednak wszystko pomagało. Co prawda jestem agnostykiem, ale jeśli jest Bóg to mi wybaczy na pewno, że prawdopodobnie dwóch, niemal widziałem jak się osunęło na ziemię, musieli zostać trafieni. Czy zabiłem – nie wiem. Jeśli nie, to szkoda.\nPamiętam na przykład moment zdobycia PAST-y. Dostałem za karę karniaka. Trzy dni nie mogłem wychodzić z kwatery, dlatego że w pewnym momencie jak usłyszałem krzyki (PAST-a to był rumor straszny) – „PAST-a zdobyta!”, krzyknąłem do swojego dowódcy Stasia: „Stasiu! Będę za pół godziny!” i uciekłem na PAST-ę. Jak wróciłem powitały mnie słowa: „Masz trzy dni karniaka. To nie jest mamusia i tatuś, że lecisz po gazetę.” Przesiedziałem na kwaterze. Tylko tyle, że brano mnie na tak zwaną wachtę. Poza tym nie wolno mi było nigdzie wychodzić. Tak, że były nagrody, były radości, były smutki, były kary.\nJak nic nie było do roboty, czyli nie było wachty, to czytało się na ogół prasę, odwiedzało się kolegów w szpitalu czy gdzieś na punktach opatrunkowych. Były nie tyle szpitale ile tymczasowe punkty opatrunkowe, gdzie były prycze, jakieś łóżka, stoły operacyjne. Stoły operacyjne wyglądały w taki sposób, że na przykład na wannie były położone drzwi od łazienki i tam się operowało ludzi. To były warunki ani sterylne, ani sprzyjające jakiejkolwiek działalności. W ostatnich dniach Powstania widziało się wśród narzędzi chirurgicznych młotki, dłuta, piłki, tak zwane „bukwele”. Na żywca się ucinało ręce, nogi, nie mówiąc o palcach. Opatrunki też były już po dziesięć razy sterylizowane, na ogół z prześcieradeł. Wszystkiego owało właściwie. Ludność cywilna też zaczęła być trochę, powiedziałbym nie wrogo, ale nawet i nie obojętnie, tak jakoś niechętnie nastawiona. Było przekonanie, że może gdyby tego Powstania nie było, to Warszawa byłaby w jakiś sposób może ocalona. Oczywiście to było całkiem błędne przekonanie, bo przecież istniał rozkaz Himmlera, żeby Warszawę zrównać z ziemią. Czy tak, czy tak... Może tych ofiar byłoby mniej, ale też wątpię, ponieważ jeżeli gdziekolwiek się warszawiacy pokazali, a nie byli objęci konwencją, która w swoim czasie została ogłoszona przez aliantów, że są uznani kombatantami, to warszawiacy jako tacy byli traktowani w obozach (Durchgangslagerach albo w obozach innych, na terenie nawet Polski wiele takich obozów było) jako Banditen. Tak, że przynależność kombatancka była pewnego rodzaju osłoną, jednak człowiek był w jakimś sensie chroniony. Ludność cywilna była wręcz prześladowana. Prześladowana aż do granic śmierci. To nie były żarty.\nJak wyglądało zaopatrzenie pana oddziału?\nTo są większe słowa niż zaopatrzenie. Zaopatrzenie w sensie wojskowym wszyscy wiemy jak powinno wyglądać. To była na ogół Wojskowa Służba Kobiet, nie pamiętam jak to się nazywało. Gotowało się w wielkich garach zupy rattatouille, głównie z zapasów z Krochmalnej, z zapasów Haberbuscha i Schiele albo innych fabryk, gdzie Niemcy gromadzili różne rzeczy jak owies, zboża wszelkiego rodzaju. W pierwszym okresie mąka była, coś z klusek robili, mięso było tylko w pierwszych dniach, też jakieś zapasy niemieckie czy poniemieckie. Później, wstyd powiedzieć, jadło się wszystko. Psy, koty. Ja akurat byłem odporny na to, dlatego że byłem dzieckiem, można powiedzieć, i byłem chroniony. Jak coś lepszego było jak czekolada, tak się trzymałem tej swojej drużyny i jakoś... Poza tym z ogródków działkowych były pomidory, jabłka, owoce. Tak wyglądało zaopatrzenie. Dowództwo starało się zorganizować, żeby to przebiegało w sposób zorganizowany, ale to się nie dało, bo co raz gdzieś „szafa” spadała i rozbijała punkt magazynowy czy też w kuchniach. Było na moim terenie kilka [kuchni], nie wiem skąd się to wzięło, były chyba dwie, trzy kuchnie polowe typu wojskowego. Może zrobiono w czasie okupacji nawet, nie potrafię powiedzieć. Tak to w garnkach, w których przed wojną, bo nie było pralek, gotowało się bieliznę, to się gotowało zupę. Każdy miał kubek, ja miałem nieduży kubek aluminiowy, były produkowane niedaleko. Na Grzybowskiej była fabryka, produkowano różne metalowe części i stamtąd dostałem kubek dosyć duży, półlitrowy i z tego kubka jadłem. Jeśli chodzi o łyżki, to można było wejść do każdego domu i tam takie rzeczy się walały, bo ludzie pouciekali na ogół do piwnic albo w ogóle poza miejsce zamieszkania. Na przykład poczta harcerska miała kupę roboty z tym, że musiała szukać ludzi, ponieważ pod danymi adresami, które widniały na kopertach [nie mieszkali], adresy były nieaktualne. Czasami były kartki na murach – ten i ten przeprowadził się na..., czy poszedł do rodziny tu i tu. Jeszcze [odnośnie] poczty harcerskiej – ja się trochę broniłem od tych najmłodszych, żeby [mnie] przyjęli do Zawiszaków, o rok sfałszowałem metrykę, że jestem starszy – te dzieciaki to byli chyba najwięksi bohaterowie Powstania. Dlaczego po trzech dniach poczta akowska właściwie przestała istnieć, a to wszystko przejęła poczta harcerska? Bo ci mali ludzie potrafili, niewiele się zginając, przejść kanałami. Poza tym byli bardzo odporni na wszystkie ekskrementy, gówna, które płynęły kanałami i po kostki czasem musieli brodzić z nosem zgięci przy tym. Poza tym mieli honor, jak to oni nazywali – jeżeli list był nadany do południa w danym rejonie to tego dnia musiał dotrzeć do adresata. Jak kiedyś powiedziałem mojej kierowniczce poczty, bo list do mnie z Żoliborza szedł tydzień, to nie chciała baba wierzyć. Powiedziała: „To jest niemożliwe.” Mówię: „A dla tych chłopaków było możliwe.” I dziewcząt. Zresztą tymi kanałami chodziła nie tylko poczta harcerska, ale chodziły łączniczki, przeważnie dziewczyny z organizacji harcerek, a pod koniec Powstania często chodzili także dorośli powstańcy, bo takie były potrzeby, przegrupowanie wojsk, wsparcie było potrzebne. Tak, że kanały to było przekleństwo. W kanałach byłem, ale z ciekawości. Wszedłem zobaczyć, jak to wygląda. Przeszedłem piętnaście metrów czy dwadzieścia w tę i z powrotem i wyszedłem. Zaimponowało mi jak można było na takie dalekie trasy nie tracić orientacji. Były tam podobno wskaźniki, ja nie doszedłem nawet do takiego wskaźnika i czasem się gubili podobno w tych kanałach czemu się nie dziwię, bo to była straszna plątanina a znaków rozpoznawczych, kierunkowskazów było bardzo mało. Poza tym utrudnione było to też tym, że nieraz patrol, łącznik czy poczciarz szedł, a z góry Niemcy wsadzali granaty dymiące albo zwykłe zaczepne. Tak że można było stracić przytomność, albo stracić głowę i życie. To była naprawdę niebezpieczna służba i w moim pojęciu (jak sobie dzisiaj przypomnę te rzeczy i przypatrzę); ci „kanalarze” to byli najwięksi bohaterowie Powstania. Podjąć się tej pracy akurat, tych obowiązków, tej służby, trzeba było mieć straszne samozaparcie i cholerną odwagę. A to były dzieci.\nNajlepsze wspomnienie to właśnie było to, kiedy dostałem karniaka. Poszedłem zobaczyć przepraszam – skurwysynów, nie mogę się powstrzymać, bo załoga PAST-y to byli w dużej mierze esesowcy. Więc ten „kwiat” tej... nie chcę mówić ordynarnie, ale mi słów . Jaką miałem radość wtedy, kiedy ich widziałem jak karni, skruszeni z obłędem w oczach, ze strachem wychodzili z łapami podniesionymi. Wszyscy łapy na kark i widać było, że to tałatajstwo cholernie się boi, bo im kładli w łeb, że natychmiast zostaną rozstrzelani. Tymczasem nasi jak to nasi, potomkowie rycerstwa polskiego... To był najpiękniejszy dzień. A najgorszy dzień, a właściwie zdarzenie, muszę opowiedzieć. To było wtedy, kiedy dowiedzieliśmy się, że jest kapitulacja. Ogłoszono nam również, że wolno nam wybrać, czy będziemy wychodzili z cywilami, czy z wojskiem. Ja osobiście z kolegą, starszym kolegą ode mnie o trzy lata, [miał] siedemnaście, osiemnaście lat, stopień kaprala podchorążego, ustaliliśmy, że wyjdziemy z cywilami, dlatego że tym przepraszam – skurwysynom nie wierzyliśmy do końca i ustawie kombatanckiej też nie wierzyliśmy do końca. Byliśmy przekonani, że nas wezmą do gazu. Jako młodzi ludzie przeżyliśmy Powstanie, chcieliśmy żyć dalej. Jedno zdarzenie, które zadecydowało może o moim dalszym życiu, o moich przekonaniach – od tego momentu stałem się agnostykiem. Ten kolega w pierwszym okresie był w zgrupowaniu „Radosława” i był na Woli. Mówi: „Ja ci coś pokażę. Tylko musimy tego szwaba poprosić, że idziemy się wysikać, żeby on nas... a my w tę bramę wejdziemy. Znam niemiecki więc mu wytłumaczę.” U nas też trochę uczono niemieckiego, ale u nich, podchorążych, był wyższy poziom. Może w szkole się uczyli. W szkole wszystkich uczyli, tylko że wtedy nie bardzo chcieliśmy się uczyć. Głupio robiliśmy. Ojciec zawsze mi mówił, że język wroga trzeba znać. W bramie leżała dziewczyna – nogi rozkraczone, a w kroczu butelka. W dnie zbita, a butelka wtłoczona w dziewczynę. Ta dziewczyna już „pachniała”, leżała przecież... Oni się wycofali chyba w końcu sierpnia z Woli, a ona prawdopodobnie zgwałcona leżała tam dwa miesiące. On pamiętał, że ona tam leżała i chciał mi pokazać. Nie był pewien, ale mówi: „Na pewno się nią nie zajęli.” A nasi nie mieli czasu, wycofywali się, trzeba przyznać, że wtedy w popłochu, bo „siła złego na jednego” – była ogromna ta „siła złego”. Tak, że były miejsca gdzie „Radosław” musiał się wycofać w sposób co najmniej szybki, żeby nie wpaść z całą swoją siłą. W pierwszych dniach byli bezlitośni, powstańców rozstrzeliwali tak jak ludność cywilną, tak że to nie były żarty.\nCzy przez całe Powstanie przebywał pan w okolicach Ogrodu Saskiego?\nCały czas w jednym punkcie, czy zmieniał pan...\nW jednym punkcie to trudno powiedzieć, bo w zależności od sytuacji. Ale można powiedzieć, że w jednym punkcie... Na przykład brałem udział w wypadzie, który miał otworzyć drogę powstańcom ze Starówki do Śródmieścia, wiadomo było że Starówka padnie. Ostatecznie wyszli kanałami. Koło nas też były jeden punkt, konkretnie róg Królewskiej, właz (do dzisiaj istnieje – chyba tu, gdzie w tej chwili powstał wielki bank, to było na narożu przeciwległym gdzie kiedyś był „Orbis”, po drugiej stronie jak Ogród Saski) i też wielu stamtąd wyszło. Głównie wychodzili na Nowym Świecie, na ulicy Wareckiej podobno. Tak przynajmniej dowiedziałem się już po wszystkim, po wojnie. Byli w okropnym stanie. To nie znaczy że im się nie chciało walczyć, ale ci chłopcy byli bezsilni. W sensie wojskowym byli zdemoralizowani. Ci ludzie nie mieli sił, byli wygłodzeni. Trzy czwarte z nich miało jakieś rany. Jedni lżejsze, inni cięższe. Niektórych nieśli koledzy. Inni podpierani byli przez kolegów. Tak, że widok był nie budujący.\nCzy podczas Powstania zetknął się pan jeszcze z innymi przykładami zbrodni wojennych, oprócz tych, o których pan opowiadał? Czy był pan świadkiem bezpośrednio dokonywanych zbrodni wojennych przez Niemców?\nNie, bezpośrednio nie, ale w moim przekonaniu cała działalność, zwłaszcza oddziałów Reinefartha, a jeszcze bardziej oddziałów obcojęzycznych, Ukraińców – kiedyś słyszałem również o Łotyszach – uważam, że to wszystko były zbrodnie wojenne, bo o żadnej konwencji genewskiej żaden z nich nie słyszał lub słyszał, a udawał, że nie słyszy, że to go nie obowiązuje. To był dla nich papierek podpisany przez idiotów, których oni wcale nie mieli zamiaru słuchać. Zresztą rozkaz Hitlera był wyraźny. Tak że mówiąc o zbrodniach wojennych ile razy to słyszę (do pana nie mam cienia pretensji) to mi się nóż w kieszeni otwiera, bo przecież tu nie było mowy o żadnej konwencji genewskiej. To były zbrodnie wojenne, po prostu. Każde ich działanie. Od szeregowca, skończywszy na generale. Już nie mówiąc o głównym szatanie.\nW jaką broń uzbrojony był pana oddział, oprócz karabinu maszynowego?\nMieliśmy jeszcze granaty, poczynając od najmniej ważnych, chociaż czasem bardzo przydatnych. Nasz dowódca miał pistolet ręczny, to był chyba polski pistolet Vis, zresztą bardzo dobry, lepszy jak niemiecki, przynajmniej takie było jego zdanie. Nie zacinał się. Był tak zrobiony jak ruskie samochody, że po trzech godzinach jazdy byle głupi mógł jeździć. Nie zacinał się, nie zacierał się. Natomiast niemieckie Walthery na przykład, też używane, jak dostały piachu, bo przecież w różnych warunkach przechowywane, albo rdzy czy czegokolwiek to już się zacinały, już nie można było strzelać, już było nie to co potrzeba. Poza tym mieliśmy jednego Thompsona ze zrzutów i jedną „Błyskawicę”. To wszystko na sześciu ludzi, bo w trzech grupach wymienialiśmy się różnie. I tak byliśmy nieźle moim zdaniem uzbrojeni, bo poważnej broni... pistoletu nie liczę, bo to jest dobre w walce wręcz, natomiast na sześciu dwa pistolety maszynowe, to już nie było źle. Znałem oddziały, gdzie powiedzmy na trzydziestu były trzy pistolety maszynowe. Poza tym filipinki, polskie granaty. Były robione z puszek po konserwach. Co innego jak dostanie ktoś odłamkiem z zaczepnego granatu, gdzie grubość odłamka to jest wielkość kawałka palca, a odłamkiem jakiejś konserwy – to nie ma w ogóle żadnego porównania, to jakby do much strzelał. Tak że uzbrojenie było bardzo słabiutkie.\nCzy podczas Powstania udało się zdobyć dodatkową broń, czy zostaliście przy tym co było?\nNie. Mieliśmy tego Thompsona ze zrzutów. Na początku nie było Thompsona, była tylko jedna „Błyskawica”. Później, gdzieś w połowie Powstania był sławny nalot, nie pamiętam kiedy przylecieli, setkami dokładnie. Z tych zrzutów trochę dostaliśmy, ale to też były granaty. Broni nie dostaliśmy. Dostała wtedy Starówka (chyba, też nie wiem dokładnie). Dowództwo to inaczej rozdzieliło. Trzeba powiedzieć, że u nas był raczej jeden ze spokojniejszych odcinków Powstania, bo poza służbą nadzorczą nad szwabami, którzy ciągle tam [przechodzili], patrolową i wypadem chyba jednym, bo część w swoim czasie była odkomenderowana do PAST-y, do „Kilińskiego”, to właściwie żadnych potężnych działań nie prowadziliśmy. Nic dziwnego, że nie dostawaliśmy jakiejś znaczącej ilości broni.\nCzy chciałby pan opowiedzieć jeszcze coś o Powstaniu, coś czego pan nie powiedział?\nMoże nie tyle o Powstaniu, ile chciałem powiedzieć, że ogromną ważną cechą Powstania, zaletą i w ogóle czymś, czym w Powstaniu można się pochwalić to było przedwojenne wychowanie młodzieży. To, że na przykład byłem, miałem może specjalne warunki do tego, żeby być tak zwanym, jak to się nazywało przed wojną, „państwowcem”, bo pochodziłem z nauczycielskiej rodziny, a nauczyciele, wiadomo, [to] była inteligencja, a inteligencja była jednak patriotyczna w Polsce. Ale już przykład, że szukałem kontaktu, w końcu się zwierzyłem ojcu. Wiem, że był niechętny temu, żebym ja gdzieś... ale to był ojciec. Niemniej jednak po ciągłych namowach machnął ręką i mówi: „No, trudno. Widocznie już w tej rodzinie wszyscy muszą coś robić. Nie da rady inaczej.” I zezwolił mi. Matce nic nie powiedzieliśmy, w porozumieniu z ojcem. To był przykład jednego z tych, którzy później, jak powiadam, jeszcze więksi bohaterowie (ja nie uważałem siebie za bohatera), ci właśnie z kanałów, którzy naprawdę poświęcali życie. Kiedyś będąc na Cmentarzu Powązkowskim natrafiłem na grób dwunastoletniego chłopaka, niemieckie nazwisko, grób w kwaterze „Szarych Szeregów”. Okazuje się, że jego kolega wybiegł zza barykady, chciał przeciąć nożycami przewody „Goliata” i go ustrzelili Niemcy. Jędruś Sheikert chyba się nazywał... podczołgał się do niego i chciał go przeciągnąć na stronę barykady, bo on żył i krzyczał o pomoc. Niestety Jędrusia w połowie drogi również zastrzelili i obydwaj leżą koło siebie. To są bohaterzy. Natomiast ci w linii walczyli jak wojsko. Nic właściwie się nie działo. Strzela do mnie, strzelam do niego. Rzuca granat do mnie, ja rzucam do niego. Takie zabawy w ping-ponga można powiedzieć. Poza tym dla mnie jako młodego chłopaka to było ogromne przeżycie, ale na pewno główna sprawa, która mnie tam pociągnęła i która mi imponowała to było [to], że walczę jednak o swój kraj, o Polskę, o matkę, która została w domu, o siostrę, o wszystkich innych. Jednak duży czynnik emocjonalny to po prostu, przygoda. To było coś, na co czekaliśmy całe lata, żeby tym skurwysynom w końcu dać szkołę. Nie powiem, że się ta szkoła udała, niemniej jednak sądziliśmy, że żeśmy im bobu zadali, bo jednak ich zginęło również kilkanaście tysięcy. […]Poza tym myślę, że najważniejszą rzeczą, o której wszyscy zapominają, niemal wszyscy, że gdyby nie my, to tak jak w 1920 roku ta zaraza byłaby u nas od samego początku, a my bylibyśmy republiką radziecką. O tym niestety nikt nie chce pamiętać.\nCzy z perspektywy czasu ocenia pan, że Powstanie powinno wybuchnąć? Jaki jest stosunek do tego w obecnych czasach?\nZawsze ten sam. Ponadto chciałem powiedzieć jeszcze jedną rzecz. Gdyby Powstanie nie wybuchło, to biorąc pod uwagę przekrój wiekowy powstańców, przecież w starszym wieku to byli jedynie oficerowie, natomiast cała masa żołnierska to byli młodzi chłopcy. Ta ogromna wręcz przemożna chęć odwetu, chęć zadania im bobu – „Jeszcze pokażemy wam! Wynosić się! Nikt was tu nie zapraszał!” Wszystkie nastroje były takie ogromne, że gdyby dowództwo nie ogłosiło Powstania, to ono by wybuchło samo i pochłonęłoby dużo więcej ofiar, bo wybuchłoby w sposób niezorganizowany. A tak, mimo że niestety również część tej naszej młodzieńczej pasji się wymknęła, to jednak Powstanie, zwłaszcza w późniejszym czasie miało profil całkowicie zorganizowany, wojskowy. Nasi dowódcy, generałowie, zresztą cała „góra” zachowała się w bardzo wojskowy, fachowy sposób. Tak że moje zdanie jest po prostu takie, że bym powiesił każdego, kto ma inne zdanie. Nie dlatego, że brałem udział. […]\nMówił pan, że po kapitulacji wyszedł pan z ludnością cywilną z Warszawy.\nTrafił pan później do obozu w Pruszkowie, czy gdzieś indziej?\nDo obozu w Ożarowie, ale w obozie w Ożarowie właściwie nie byłem, ponieważ jak nas tylko podwieźli, [to] od strony rampy z drugiej strony był płot, który nie był jeszcze przygotowany dla nas. Ja i dwóch jeszcze uciekliśmy. Wtedy chyba pobiłem rekord w biegu, bo przez kartoflisko co najmniej kilometr odskoczyliśmy w stronę Grodziska. Tam zamelinowaliśmy się i całą dalszą część okupacji przebyłem [w tamtej okolicy]. Handlowaliśmy głównie spirytusem. Jeździliśmy na wieś, w bańce woziliśmy spirytus do sąsiednich gospodarstw, sprzedawaliśmy go i tak zarabialiśmy na życie. Jeszcze innymi rzeczami zajmowaliśmy się, ale głównie takimi handlowymi, wymianą, część rzeczy mieliśmy z sobą, które okazały się dla kogoś przydatne czy chciałby je mieć. W dzień, kiedy weszli Ruscy, trochę naszych też weszło, momentalnie zwinęliśmy nasze manatki i poszliśmy do Warszawy. Bardzo rano wyszliśmy, bo już w południe byliśmy na dzisiejszym Placu Zawiszy. Tam, pamiętam, zaczepił mnie ruski oficer i powiedział: Potieraj nos w sniegu, potomu szto otmorozisz. Zobaczyłem, że mam biały nos. Zacząłem go smarować śniegiem i rzeczywiście doprowadziłem jakoś do porządku. Moja matka z siostrą były w domku, który moi rodzice wybudowali na pograniczu Radości i Miedzeszyna i tam przeżyły. Ojciec je wywiózł i tam przeżyły całe Powstanie i dalszy ciąg okupacji. Wieczorem dotarłem do stacji kolejki wąskotorowej w Wawrze, gdzie później była masakra stu kilkunastu rozstrzelanych, bo kogoś powiesili w knajpie. Dotarłem dobrze po północy do domu. Zastałem tylko matkę i siostrę, ponieważ ojciec był aresztowany wówczas już przez NKWD. Ojciec wrócił wcześniej, ponieważ był na Pradze. Był w szpitalu Przemienienia Pańskiego, „Praskim” szpitalu. Drugiego, trzeciego dnia przyszło dwóch po mnie. Jeden z gwintówką a drugi w kurtce skórzanej. Z tym, że posiedziałem chyba czterdzieści osiem godzin i razem z ojcem mnie wypuścili, ale to na skutek jakichś działań. Ojciec był przed wojną wiceprzewodniczącym okręgu warszawskiego Związku Nauczycielstwa Polskiego. Związek i przed wojną był o charakterze lewicowym. Ojciec nie należał do żadnej partii, jednakże jakoś to pomogło, że nas wypuścili. Ojciec był bardzo zabiedzony, z gruźlicą został. Siedział ze trzy miesiące co najmniej. Ja byłem w normalnym stanie, przez te dwa dni matka mnie troszkę kluskami napchała jak indora. Poza tym miałem lepsze warunki, bo miałem świeżą słomę na przykład, a ojciec, jak przechodziłem... Jak już wychodziłem i drzwi były otwarte to widziałem [jego] słomę. To był po prostu gnój, nic dziwnego, że dostał gruźlicy.\nCo się działo z panem później po wojnie?\nPrzede wszystkim podjąłem naukę momentalnie. Z tym, że muszę się poskarżyć, że w pierwszym okresie wędrowałem z pogranicza Miedzeszyna na Sandomierską do szkoły piechotą, więc wstawałem o godzinie czwartej, żeby na ósmą zdążyć na wykłady. To też mi się nie zawsze udawało. Później zamieszkałem u swojego chrzestnego, który odremontował mieszkanie na Targowej. Targowa 32, sławny budynek, który się później zawalał czy coś takiego. I stamtąd piechotą. Z tym, że już później było o tyle lepiej, że czasem do wojskowych samochodów przyczepialiśmy się i przynajmniej przez most przejeżdżaliśmy, bo był straszny tłok na moście i „za kolejką” puszczali. Zawsze przed mostem łapaliśmy „okazję”. Skończyłem Konarskiego, później liceum, to znaczy TKT – Towarzystwo Kursów Technicznych było w budynku Wawelberga, więc wyposażenie, profesorowie byli z tamtego kręgu. Podjąłem studia na Politechnice. Najpierw inżynierskie, później nie dałem rady utrzymać rodziny, bo już się ożeniłem i po trzech latach podjąłem znów studia, tym razem magisterskie już na Politechnice bez żadnej taryfy ulgowej. Ponieważ byłem po kursie inżynierskim, więc niektóre wykłady mogłem opuszczać. Natomiast grunt, żebym miał laboratorium i ćwiczenia zaliczone. Jakoś się udało. Później po kilku latach znowu zacząłem, zainteresowałem się taką dziedziną jak terotechnologia. Terotechnolog to jest „lekarz” dużych systemów obiektów technicznych. Dokładnie, na przykład, jeżeli w Nowej Hucie źle się dzieje, szybko się zużywają maszyny, warsztaty są obciążone – przychodzę i badam tę sprawę, dlaczego tak się dzieje, jak wyglądają karty, metryki maszyn, czy są robione remonty czy jest jakaś profilaktyka i uzdrawiam ten system. Z tego zrobiłem doktorat. W Polsce jest nas w tej chwili może dwudziestu. Na całym świecie jest nas dwustu. Dobrze wiem, bo jest Stowarzyszenie Terotechnologów. Co pięć lat się zbieramy. Zacząłem pracować w przedsiębiorstwie, które najpierw było biurem projektów, później się przekształciło, na piasku budowało fabrykę pod klucz. Miałem możliwość zapoznać się ze wszystkimi stadiami, począwszy od projektu wstępnego, a właściwie od studiów, a skończywszy na budowie tak, że zdobyłem już wszechstronną praktykę i wyżyłem się. To było dla mnie... Czym gorsza robota tym dla mnie większa przyjemność. Jestem typowy Baran – mówię o zodiaku. Można mnie do buldoga [przyrównać]. Buldogi mają szczękościsk. Jemu już [niczego się] nie wyrwie. Jak coś złapie, to [nikt] mu nie wyrwie z pyska. Można zastrzelić albo siłą czymś podważyć stalowym, to się mu zęby połamie. Ale taki już mam charakter. To lubię.\nJerzy Ligaszewski Pseudonim: „Kruczek”, „Jerzyk” Stopień: strzelec Formacja: Szare Szeregi, Zgrupowanie „Bartkiewicz” Dzielnica: Śródmieście


ESC HGLRC 30A 2-5S Dshot600 BLHeli_S - sklep modelarski To ja lecę!\n» ESC HGLRC 30A 2-5S Dshot600 BLHeli_S\nESC HGLRC 30A 2-5S Dshot600 BLHeli_S\nKod produktu: HG-ESC-30A\nRegulator ESC HGLRC 30A 2-5S BlHeli_S 16.5\nTen regulator dzięki swojemu stosunkowi cena/jakość pozwala na stosunkowo tanią budowę quada. Przy tak niskiej cenie wszelkie krety nie będą aż tak bolesne! Prąd 30A jest wystarczający do zasilenia większości silników pod akumulatorami 4S. Obsługa protokołu DShot i oprogramowanie BLHeli_S pozwala na cyfrową komunikację z kontrolerem lotu.\nPrąd maksymalny: 40A, 10s\nWymiary: 26 x 14,5 mm\nTranzystory MOSFET Toshiba\nObsługa protokołów: Dshot600/Dshot300/Dshot150, Oneshot125/Oneshot42, MultiShot\nWaga: 2.2g (bez przewodów)\n1 x Regulator ESC HGLRC 30A 2-5S BLHeli_S


''Nastroje są bojowe'' [ZAPOWIEDŹ]\nNastroje są bojowe [ZAPOWIEDŹ]\nSiatkarze z Będzina w zwycięskim stylu zakończyli 2017 rok i w takim samym zamierzają rozpocząć kolejny. W sobotę (6 stycznia, godz. 18.00) nasi zawodnicy podejmą w Sosnowcu Cuprum Lubin.\nPo raz ostatni obydwa zespoły spotkały się 30 września ubiegłego roku w Cuprum Arenie, w której lubinianie wygrali pewnie 3:0 (25:18, 27:25, 25:12). - Mecz w Lubinie nie powinien się tak zakończyć. W końcówce drugiego seta mieliśmy trzy punkty przewagi (23:20), które niestety okazały się niewystarczające - mówił po przegranej z "Miedziowymi" Łukasz Kozub, rozgrywający MKS-u.\nNa półmetku fazy zasadniczej siatkarze ze stolicy Dolnego Śląska zajmują dziewiąte miejsce w tabeli z dorobkiem 22 punktów (7 zwycięstw, 8 porażek). Po raz ostatni wygrali 17 grudnia w Szopienicach z GKS-em Katowice 3:1, a trzy dni później przegrali u siebie z ONICO Warszawa 0:3. - Z racji zmian i kontuzji jest to dla nas sezon przejściowy, więc cieszymy się z tego, co jest. Mam nadzieję, że już w rundzie rewanżowej ominą nas problemy zdrowotne i odzyskamy swój styl gry - mówił Tomasz Wasilkowski, były szkoleniowiec MKS-u i obecny asystent trenera Patricka Duflosa.\nEkipa z Lubina ma siedem "oczek" przewagi nad trzynastym zespołem z Będzina (15 punktów - 6 wygranych, 9 przegranych), jednak czy to ona będzie faworytem sobotniego starcia? - Sami jesteśmy ciekawi, co pokażemy. Spodziewamy się trudnego spotkania. Po pierwsze dlatego, że MKS prezentuje się dużo lepiej, niż na początku sezonu, a po drugie dlatego, że w hali w Sosnowcu, będącej jego atutem, nie gra się łatwo - dodał Tomasz Wasilkowski.\nBędzinianie wierzą w podtrzymanie dobrej passy na własnym parkiecie. Po wygranych nad Jastrzębkim Węgielm (3:2) i Indykpolem AZS-em Olsztyn (3:1), celują w kolejne zwycięstwo. - Nasze nastroje są bojowe. Na boisku musimy pokazać taki sam charakter, jak w meczu z Indykpolem, a przy tym cały czas wierzyć w swoje umiejętności - przekazał Stelio DeRocco, trener MKS-u.\nW kadrze naszego zespołu na sobotnie spotkanie znajdzie się Grzegorz Łata, 25-letni środkowy bloku, występujący dotychczas w II-ligowej drużynie MKS-u.\nRozgrywający: Michal Masny (kapitan, Słowacja), Maciej Gorzkiewicz\nŚrodkowi: Dawid Gunia, Piotr Hain, Adam Michalski, Przemysław Smoliński\nPrzyjmujący: Keith Pupart, Robert Taht (obaj Estonia), Milos Terzić (Serbia), Filip Biegun\nSędziowie: Jacek Broński (Poznań), Agnieszka Michlic (Bydgoszcz)\nKomisarz: Sebastian Michalak (Mysłowice)\nKwalifikator: Andrzej Lemek (Kraków).


O zmianach zachodzących w prowadzeniu badań klinicznych. Rozmowa z Teresą Brodniewicz, prezes firmy MTZ Clinical Research - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\nTeresa Brodniewicz MTZ Clinical Research badania kliniczne monitorzy perspektywy dla studentów studia biotechnologiczne\n31.10.2014 , Tagi: Teresa Brodniewicz, MTZ Clinical Research, badania kliniczne, monitorzy, perspektywy dla studentów, studia biotechnologiczne\n- Jak ocenia Pani potencjał polskich firm w prowadzeniu działalności typu CRO (Contact Research Organization, firmy prowadzące badania kliniczne na zlecenie)?\nTeresa Brodniewicz: Jako Polska, jesteśmy bardzo konkurencyjni w prowadzeniu badań klinicznych faz III, gdzie badania są skoncentrowane na etapie udowodnienia skuteczności badanego leku. Oznacza to, że pacjenci mogą z tytułu uczestnictwa potencjalnie czerpać korzyści terapeutyczne czyli lecznicze. Natomiast w przypadku wczesnych faz mamy do czynienia z pacjentami, którzy z założenia nie uzyskają korzyści terapeutycznych, albo te korzyści mogą być minimalne, a polskie prawo nie dopuszcza możliwości wypłaty rekompensaty za ich uczestnictwo w takich badaniach. M. in. dlatego badania faz wczesnych są w Polsce w dalszym ciągu przeprowadzane w dużo mniejszych ilościach proporcjonalnie do faz III, niż na przykład w Niemczech czy Wielkiej Brytanii.\n- Jakie są największe problemy z prowadzeniem badań klinicznych?\nTB: Są to różnorodne trudności. Na przykład uzyskanie kredytu na działalność oraz otrzymywanie należnych płatności od sponsorów czy dużych firm CRO, które kontraktują badania u nas. Płynność finansowa firmy jest trudna do utrzymania kiedy płatności są ściągane z dużymi opóźnieniami. Ale to zdaje się problemy nie tylko naszej branży. Polskie prawo, które nie pokrywa się w 100% z Dyrektywą z 2001 roku (Dyrektywa 2001/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 roku w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań klinicznych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania przez człowieka – przypis I.S.) powoduje, że badania kliniczne w Polsce są trudniejsze do prowadzenia niż w innych krajach. U nas wymagana jest większa ilość dokumentów niż w innych krajach UE, ażeby móc uzyskać rejestrację badania klinicznego. Jakkolwiek trzeba przyznać, że zazwyczaj jest to powodowane dużą troską o bezpieczeństwo pacjenta.\n- Kim są osoby biorące udział w badaniach klinicznych?\nTB: Jeżeli chodzi o pacjentów, to podzieliłabym ich na dwie grupy. Pierwsza grupa pacjentów to taka, która dzięki uczestnictwu w badaniach klinicznych ma dostęp do najnowocześniejszych metod leczenia. W przypadku łuszczycy lub reumatoidalnego zapalenia stawów obecnie prowadzone są w Polsce bardzo dobre badania kliniczne, zazwyczaj fazy III , oferujące wysokiej jakości, skuteczne produkty biologiczne. Niektórzy pacjenci uczestniczą w badaniach trwających nawet kilka lat. I czerpią z tego ogromne korzyści zdrowotne, ponieważ potencjalny produkt leczniczy z tej grupy nie jest dostępny szeroko w Polsce, NFZ go nie refunduje, lub w bardzo małym zakresie. Drugi rodzaj pacjentów to ci, którzy uczestniczą w badania w fazach wczesnych, bardzo eksperymentalnych. To są często, chociaż nie zawsze, osoby które próbowały już wielu terapii bez większego powodzenia i na przykład lekarze zasugerowali uczestnictwo w badaniach eksperymentalnych najnowszych, potencjalnie skuteczniejszych leków.\nSporą grupę uczestników badań stanowią osoby zdrowe, często studenci medycyny. Uczestniczą w badaniach równoważności biologicznej lub w badaniach fazy I i pobierają za to, zgodnie z prawem polskim, rekompensatę.\n- Będąc na konferencji „2nd Global Life Sciences Conference” przedstawiciele największych firm biotechnologicznych stwierdzili, że to, co przyciąga zagranicznych inwestorów do Polski, to tania siła robocza.\nTB: Atrakcyjność polskiego rynku wynika przede wszystkim z dobrego systemu kształcenia. Mówi się, że biotechnolodzy czy biolodzy w Polsce są bardzo dobrze wykształceni. Jeśli chodzi natomiast o wysokość wynagrodzenia, to z pewnością średnia pensja w Polsce jest niższa w porównaniu do innych krajów. Może być to w jakiś sposób atrakcyjne dla firm zagranicznych, ale nie wydaje mi się, żeby ta różnica była aż tak drastyczna. W naszej firmie również zatrudniamy osoby, które są bardzo dobrze wykształcone: biotechnologów, lekarzy czy farmaceutów. Średnia ich wynagrodzenia jest nieco wyższa niż średnia krajowa, ale niższa niż średnia unijna. Nie wydaje mi się, żeby oni byli tak nisko wynagradzani w stosunku do specjalistów z innych krajów. Nazywanie ich „tanią siłą roboczą” jest nieuprawnione i nieprawdziwe.\n- Właśnie rozpoczął się nowy rok akademicki. Czy ma Pani jakieś wskazówki do studentów kształcących się na biotechnologów? Czy są dziedziny, które wymagają większej ilości specjalistów?\nTB: Osoby, które ukończyły studia na kierunku biotechnologii, stanowią dużą część osób pracujących w badaniach klinicznych jako koordynatorzy ośrodków badawczych czy monitorzy (CRA). Moim zdaniem byłoby ciekawe wprowadzenie na studiach takiego przedmiotu, jak praca nad dokumentacją do badania klinicznego, czyli np. jak się pisze protokoły, sporządza zgody dla pacjenta, co one powinny zawierać, w zgodzie z jakimi wytycznymi powinny być tworzone. Sztuką jest napisać dobry protokół, czy dobry raport. W Polsce w zasadzie bardzo mało jest osób, które tego typu usługi mogą świadomie świadczyć. Drugą dziedziną są usługi statystyczne. Ich podaż jest minimalna na polskim rynku. Dotyczą one planowania założeń statystycznych do protokołu oraz obliczeń do raportu końcowego. Tak naprawdę te usługi są nieobecne w Polsce i trzeba szukać ich gdzie indziej. Zatem dodatkowe kształcenie na kierunku biotechnologii być może powinno iść właśnie w tę stronę, ażeby nie tylko kształcić ludzi na potencjalnych monitorów. Na nich, z racji wprowadzanego monitorowania zdalnego, będzie coraz mniejsze zapotrzebowanie.\n- Jakie są najbliższe plany firmy?\nTB: Zastanawiamy się nad otwarciem drugiego ośrodka w Warszawie. Będzie to poradnia, która pomoże nam w rekrutacji pacjentów w różnych populacjach do zakontraktowanych badań. Chcemy wyjść na zewnątrz z usługami naszego Laboratorium Diagnostycznego MTZ, posiadającego certyfikat ISO, proponując możliwość występowania naszego laboratorium w roli tzw. Laboratorium Centralnego w małych, kilkuośrodkowych badaniach faz wczesnych.\nDr Teresa Brodniewicz – prezes firmy MTZ Clinical Research, która specjalizuje się w badaniach klinicznych. Oferuje ponadto doradztwo w zakresie prowadzenia badań klinicznych, dokumentacji medycznej czy zarządzania danymi. Firma ma własny Ośrodek Badań Klinicznych oraz nowo otwarty gabinet ginekologiczny. Od 2013 roku prezes Stowarzyszenia na Rzecz Dobrej Praktyki Badań Klinicznych w Polsce. Z wykształcenia doktor nauk biochemicznych. Stopień otrzymała w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie.


Słoneczny deser z mango i bezikami | Słodkie okruszki\nby Magdalena // 2 maja, 2021 // 1 Comment\nSłoneczny deser z mango i bezikami Za oknem pochmurno i ciągle pada deszcz. Jak poprawić sobie i domownikom nastrój? Jak przywrócić uśmiech na ich twarzach? Ja przygotowuje na takie okazji proste desery. Dziś słoneczny deser z mango i bezikami. Szybki, słodki i taki pyszny. Słodycz mango, kremowa śmietana, beziki i słony akcent w postaci posypki z pistacji dla równowagi. Nic tylko jeść ze smakiem 🙂 Polecam i Wam.\nPolecam też zakupy w sklepie https://www.magiakuchni.com/ Na hasło okruszki5 dostaniecie 5% zniżki na Wasze zakupy\n3 płaskie łyżki cukru pudru Magia Kuchni\n1 puszka mango plastry w lekkim syropie ze sklepu Magia Kuchni\nkilka pistacji Magia Kuchni\nNa dno słoiczków lub małych szklanek układamy po pół plastra mango i 4-5 mini bezików.\nZimną śmietanę ubijamy z niewielką ilością soli i 3 łyżkami cukru pudru. Nie na sztywno, ale ma być gęsta.\nWykładamy ją do słoiczków.\nResztę mango z puszki miksujemy na puree. Puree z mango wykładamy na warstwę śmietany.\nNa wierzch każdego deseru układamy po 3-4 mini beziki. Posypujemy wszystko pokruszonymi pistacjami (starczą 2 pistacje na deser). Dekorujemy maliną i listkami świeżej mięty.\nThis entry was posted in _Przepisy, Desery and tagged beziki, bezy, deser, Magia Kuchni, maliny, mango, owoce, śmietana, współpraca.\n← Kruche babeczki z pastą tuńczykowo-warzywną\nCiasto z kremem twarogowo-malinowym, morelami i galaretką →\nKama says: 2 maja, 2021 at 7:45 pm


Nacer Bouhanni doznał wstrząśnienia mózgu - Kolarsko.pl\nNacer Bouhanni (Arkea-Samsic) w czwartek, podczas treningu zaliczył upadek, w wyniku którego na krótko stracił przytomność. Badania przeprowadzone w szpitalu wykazały u niego wstrząśnienie mózgu.\n31-letni obecnie sprinter ma na koncie sporo sukcesów (m.in. etapowe zwycięstwa podczas Giro d’Italia czy Vuelta a Espana), lecz równie dużo skandali. W przeszłości zdarzało mu się m.in. wdać w bójkę z hotelowymi gośćmi, a sam deklaruje, że po zakończeniu kariery zostanie bokserem. W ubiegłym roku został zdyskwalifikowany na dwa miesiące za zepchnięcie rywala na barierki.\nJak przekazała jego obecna ekipa – Arkea-Samsic, podczas czwartkowego treningu w Hiszpanii Bouhanni zaliczył upadek. Na krótko stracił przytomność, został przewieziony do szpitala w Benidormie na badania, gdyż miał rozcięty łuk brwiowy i uskarżał się na silny ból głowy.\nTe wykazały wstrząśnienie mózgu, co oznacza zapewne przymusową przerwę. Nie wiadomo póki co, czy przełoży się na opóźnienie inauguracji sezonu, którą Francuz algierskiego pochodzenia planował na 1 lutego (Saudi Tour).\nPrzeczytaj Także:Featured2, Nacer Bouhanni


Ona chce, byśmy byli cierpliwi\nkrakow.gosc.pl → Ona chce, byśmy byli cierpliwi\nPielgrzymi idący co roku na Jasną Górę nie mają wątpliwości, że przed cudownym obrazem Matki Bożej można wyprosić wiele łask.\n– Gdy modliliśmy się przy szpitalnym łóżku córki, chwilę później odzyskała przytomność. Wtedy wiedzieliśmy już, że ją odzyskamy – mówią Barbara i Andrzej.\nireneusz.okarmus@gosc.pl Oboje są bardzo religijni. Modlitwa, często wspólna, regularna spowiedź, uczestniczenie w Eucharystii (nie tylko niedzielnej) są fundamentami ich małżeństwa. – Tak jest już od ponad 20 lat, a im bardziej otwieramy się na Pana Boga, im bardziej Mu ufamy, tym więcej mamy sił, aby znosić przeciwności, które nas dotykają i ranią. W ostatnich latach było ich bardzo dużo, a największe cierpienie było związane z Magdaleną, naszą najstarszą córką – mówią zgodnie.\nDziś się nie modlimy\nBarbara i Andrzej nie spodziewali się, że ciągu dwóch lat ich córka odrzuci Boga, Kościół, wartości moralne, aż wreszcie rodziców i rodzeństwo. – Bardzo nas to bolało. Czuliśmy jakby wokół nas robiło się coraz ciemniej. Byliśmy wszyscy pogrążeni w nocy smutku: moja żona, ja, nasze pozostałe dzieci. Uchwyciliśmy się jednak ostatniej deski ratunku – modlitwy. Nigdy tak intensywnie i tak wiele nie modliliśmy się z żoną, często o późnych godzinach nocnych. A gdy obowiązki zawodowe pozwalały, byliśmy na Eucharystii w dzień powszedni. Podświadomie czuliśmy, że to nasza walka o zbawienie córki – opowiada Andrzej. Na III roku studiów Magda poznała chłopaka. Od samego początku rodzice widzieli, że jest w nim szaleńczo zakochana. Przez kilka miesięcy nie mieli jednak okazji go poznać – tylko o nim opowiadała, zawsze z wielkim zachwytem, bo bardzo jej imponował. Właśnie kończył studia informatyczne, miał już swoją firmę i znakomicie zarabiał. W końcu, prawie po roku i po namowie rodziców, zaprosiła go do domu. I już to pierwsze spotkanie z Rafałem wzbudziło niepokój Andrzeja i Barbary. – Mamy w zwyczaju, że każdy niedzielny posiłek rozpoczynamy spontaniczną modlitwą, dziękując Bogu za pokarm, za wspólnotę rodziny. Gdy już mieliśmy usiąść do stołu, córka poprosiła nas do drugiego pokoju i stanowczo zażądała, aby dziś nie było modlitwy, bo jej chłopak ma inny światopogląd i nie powinniśmy w jego obecności „epatować pobożnością”. Pamiętam, że byłem jej słowami zaskoczony. Powiedziałem tylko, że skoro modliliśmy się do tej pory, to rezygnacja z tego byłaby pewnego rodzaju niewiernością Panu Bogu. Córka zagroziła, ze jeśli jej nie posłuchamy, to pożałujemy – wspomina Andrzej. Obiad rozpoczął się więc modlitwą – spontanicznie przypomniał nawet o tym najmłodszy syn Basi i Andrzeja. Podczas posiłku Rafał skomentował to krótko – że już dawno skończył z religijnymi zabobonami i dziwi się, że tak wykształceni ludzie jeszcze im ulegają. Nie szczędził też atakujących aluzji pod adresem Kościoła, papieża Polaka, duchowieństwa. Efekt był taki, że kilka dni później Magdalena oświadczyła rodzicom, iż wyprowadza się do Rafała i że za dwa miesiące bierze z nim ślub cywilny. Gdy rodzice przypomnieli jej o sakramencie małżeństwa, podniesionym głosem oświadczyła, że jej nie interesują takie bajki, bo dzięki Rafałowi przejrzała na oczy i nie ma zamiaru ograniczać radości płynącej z życia tylko dlatego, że tak nauczają duchowni Kościoła. – Byliśmy jak sparaliżowani. Powiedzieliśmy, że będziemy się modlić, aby wróciła do Boga. Na te słowa wpadła w furię i powiedziała, że ma już dość takich kazań w domu i wobec tego nie zaprasza nas na swój ślub, abyśmy nie zepsuli jej tego radosnego dnia – wspomina Basia. Po wyprowadzce Magdalena zerwała kontakt z rodzeństwem i rodzicami, uprzedzając, że zmienia numer telefonu, aby jej nikt nie szukał. „Ale my nie będziemy zmieniać numeru telefonu. Zawsze będziemy czekali na wiadomość od ciebie” – odpowiedzieli, ze łzami w oczach, rodzice.\nCzas czekania i modlitwy\nOdejście córki było dla Andrzeja i Barbary wielkim szokiem. Tak się złożyło, że stało się to dzień przed urodzinami Barbary, a małżonkowie od zawsze w każdą rocznicę ślubu oraz w urodziny starali się przyjeżdżać na Jasną Górę, aby tam dziękować Matce Bożej za szczęśliwy związek, dzieci i rodzinę. – Czujemy, że to właśnie Matka, która szczególnie na Jasnej Górze wysłuchuje modlitw, połączyła nasze serca, gdy jako młodzi ludzie uczestniczyliśmy w Częstochowie w pielgrzymce Jana Pawła II – wyjaśnia Barbara. – Gdy córka wyprowadziła się, następnego dnia pojechaliśmy na Jasną Górę. Przed obrazem Matki Bożej chcieliśmy szukać pociechy. Tak zaczęły się nasze comiesięczne pielgrzymki i codzienny Różaniec. Przez trzy lata co miesiąc byliśmy w kaplicy Cudownego Obrazu. Ile łez tam wylaliśmy, wie tylko Ona – opowiada wzruszony Andrzej. 35. „rodzicielską pielgrzymkę w intencji nawrócenia córki” Andrzej i Barbara postanowili przeżyć inaczej. Tak zaplanowali urlop, że mogli całą rodziną (wraz z pozostałą trójką dzieci) pójść w pieszej pielgrzymce z Krakowa na Jasną Górę. Trudy pielgrzymowania postanowili ofiarować w intencji, aby Magda wróciła do Boga i rodziny. – Ten dzień będę pamiętać do końca życia. Najpierw, podczas kazania w dniu, w którym wchodziliśmy na Jasną Górę, usłyszałam słowa: „Nasza Matka prowadzi nas zawsze do Jezusa. Czasami Ona chce się nami posłużyć, abyśmy komuś pomogli się nawrócić. Ale Ona chce, abyśmy byli cierpliwi”. Odczytałam, że to słowa do mnie i do mojego męża, a wszystko w odniesieniu do Magdy – przyznaje Basia. Gdy po przyjściu na Jasną Górę modlili się w tłumie ludzi w kaplicy Cudownego Obrazu, otrzymała SMS. Szybko wyszła, aby go odczytać. Wiadomość była porażająca: „Wasza córka jest w ciężkim stanie w szpitalu w Warszawie. Gdy przyjedziecie do Warszawy, proszę o kontakt. Matka Rafała”. Andrzej i Barbara postanowili wrócić do domu z dziećmi wraz z pielgrzymami i następnego dnia pojechać do Warszawy. Od teściowej córki dowiedzieli się, w jakim szpitalu leży Magda. – Gdy podeszła do nas przed wejściem do szpitala, powiedziała, że robi to dla nas tylko dlatego, iż też jest matką, bo Magda nie życzyła sobie, aby nas informować o jej życiu. Ale teraz jej stan był bardzo ciężki. Była nieprzytomna, więc mama Rafała chciała nam umożliwić zobaczenie jej – wspomina Barbara.\nNa oddziale intensywnej terapii okazało się, że jej stan był wynikiem powikłań po aborcji. Lekarze pozwolili rodzicom wejść na chwilę, jednak uprzedzili, że nie wiedzą, kiedy Magda odzyska świadomość. – Pozwolono nam być na chwilę przy córce. Chwyciłem dłoń żony i ze łzami w oczach odmówiliśmy „Pod Twoją obronę”. Gdy skończyliśmy, lekarz stanowczym nakazał, byśmy już wyszli – wspomina Andrzej. I wtedy Magda odzyskała świadomość. Z jej oczu popłynęły łzy. Cichym głosem powiedziała tylko: „Przepraszam was” i znowu straciła świadomość. – Mieliśmy wtedy pewność, że odzyskamy córkę – mówią Andrzej i Barbara. Kilka tygodni później Magda zadzwoniła do nich i powiedziała, że jest już w domu i prosi ich o przyjazd do Warszawy. Jechali z wielkim niepokojem i niepewnością, ale już pierwsze chwile rozwiały je. Ledwie bowiem przekroczyli próg jej mieszkania, Magda powiedziała rodzicom, że ich kocha i prosi o wybaczenie. Okazało się też, że była już po rozwodzie i właśnie miał zacząć się jej powrót do Boga. – Jestem pewna, ze to Matka, która króluje w Częstochowie, nas pojednała – przekonuje Basia.•\nKoordynacja pielgrzymki: ks. Jan Przybocki – parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy (Bibice, tel.: 12/285 85 00, 601 522 277, e-mail: x.janprzybocki@gmail.com; Andrzej Bac – tel.: 602 482 705, e-mail: bac@pro.onet.pl).\nGość Krakowski 27/2018


rośliny potrafią zapamiętywać informacje i myśleć : Matrix / Natura Rzeczywistości / Przebudzenie / Paranormalne - Strona 2\nrośliny potrafią zapamiętywać informacje i myśleć\nTytuł: Re: rośliny potrafią zapamiętywać informacje i myśleć\n: 20 lip 2010, 12:57\nBądź zdrowa w swoich przekonaniach...\na no właśnie miałem taką samą propozycję, ewentualnie nr. gg wymiana lub SKYPE i po kłopocie.\n: 20 lip 2010, 13:17\nFajny temat, jak wprowdzilam sie do swojego pierwszego mieszkania , dostalam od mamy roslinke -dziecko albo nastolatka , nie dbalam zbytnio o nia, podlewalam jak mi sie przypomnialo a ona rosla jak szalona. Jak podrosla az do sufitu , jak rozrosla sie na boki, okazala sie za duza do mojego mieszkania. Jedynym wyjsciem bylo oddanie komus kto ma warunki do jej przechowywania.\nOddalam do Hotelu, stare budownictwo, wiec sufity wysokie i pokoje duze. Jak przyjezdzam do Polski w odwiedziny, spie w tym hotelu w pokoju , gdzie rosnie moja roslinka, jest wysoka ok 2,5 metra i szeroka na ok 2 metry. Za kazdym razem jak przyjezdzam jest wieksza i bardziaj okazala.Dostalam ta roslinke jak miala ok 30-50 cm wysokosci. Kazdy sie dziwi jaka ona okazala .\nW obecnym moim domu mam bardzo duzo roslin, i znowu podleje jak mi sie przypomni i wszystkie rosna jak szalone. Nie bylo mnie jakos dwa tygdnie w domu , bylam na urlopie i dwie moje rosliny sa na wykonczeniu, liscie zbladly i sa oklapniete.\nAle zeby nie bylo , sa rosliny ,kotore kiepsko u mnie rosna , jedna z nich to drzewko japonskie ( zapomnioam jak sie nazwywaja) , gdzie sie formuje korone, zawsze liscie opadaja . w tej chwili mam dwa w domu. i kaktusy w pokoju duzym rosna, ale zawsze dostaja jakis chorob, natomiast moj syn uwielbia kaktusy i ma ich pelno u siebie w pokoiku i rosna jak szaolone, pietruszki w domu jakos takze nie moge wychodowac , zawsze atakuja ja insekty, natomiast na podworku bez problemu.\nW tym roku pozyczylam kawalek ziemi od tesciowej i zrobilismy dzialke warzywna. W swoim zyciu niegdy nie widzialam tak okazalych salat, po prostu mutanty .moze wkleje zdjecia pozniej\nChyba zanudzilam troche\nW kazdym razie nasi przyjaciele rosliny sa wspanialymi stworzeniami i zapewne nawet nie odrylismy 10% tego co one potrafia. Ale i tutaj potwierdza sie zasada : Milosc jest najwazniejsza\n: 21 lip 2010, 18:14\nA wracając do roślin...\n: 23 lip 2010, 20:35\nWłaśnie. Pokracznie by rzec : modelowy przykład hipokryzji wegetarianizmu. Wnioski : zakładając pewne tezy, można by zadać pytanie : czy jest możliwe nieorganiczne odżywianie się ? Jeśli tak, mamy problem\n: 23 lip 2010, 20:48\nA ja nie rozumiem problemu wegetariańskiego wcale. Jesteśmy częścią Natury. Wszystkie żywe istoty na Ziemi dzielą się na mięsożerne i roślinożerne. Mamy już tak, że skoro nasze ciała mają pewne wymagania motoryczne i nerwowe, nie pociągnęlibyśmy jako gatunek długo w czasie np. epoki lodowcowej na korzonkach. Nie kłócę się więc ze swoim mięskożernym wychowaniem bo to tak jakbym zaprzeczała, że nie jestem człowiekiem tylko leniwcem albo kolibrem.\nWszyscy tak pięknie odnosimy się do natury, próbujemy do niej wracać itp. a zaprzeczamy jednocześnie naszym podstawowym prawom do życia i przetrwania. Nie mam nic do wegetarian ale szukanie nieorganicznych sposobów żywienia to wiwisekcja na żywym gatunku. Żywienie podane nam przez Naturę jest tym właściwym, jesteśmy do tego wyposażeni i gotowi biochemicznie. Jeśli Natura ma zawsze rację, czy znaczy, że popełniła błąd w tej jednej kwestii a w miliardach innych nie?\nSłońce daje życie roślinom, one zwierzętom roślinożernym, roślinożercy nam. Nie jest mi przykro i nie czuję się winna stojąc na szczycie łańcucha pokarmowego. Jeszcze chwila ktoś rzeczywiście zacznie się zastanawiać jaką krzywdę robi rzodkiewce wgryzając w nią zębiska. To chyba kwestia znalezienia złotego środka, tak jak we wszystkim. Potrzebujemy do życia wszystkich rodzajów substancji odżywczych. Wiem, wiem, na soi tez można. Tylko ja na korzonkach jestem głodna i kończy się na tym, że snuję się całymi dniami i żuję ... jak krowa. Niech krowa żuje, ma ku temu zęby, śmiszny żołądek, czas i miejsce na placki.\nJestem za cywilizowanym sposobem pozbywania zwierząt życia w masarniach ale 2000 lat temu kiedy myśliwy nie trafił jelonkowi pod żebro, jelonek się męczył i trzeba było za nim iść dwa dni póki nie padł.\nNie chcę nikogo obrażać wyrażając swoją opinię ale uważam, że wegetarianizm jest modą XX wieku jak antykoncepcja w plasterku, telewizory LCD i szampony 2 w 1.\n: 23 lip 2010, 20:52\nA ja nie rozumiem problemu wegetariańskiego wcale. Jesteśmy częścią Natury. Wszystkie żywe istoty na Ziemi dzielą się na mięsożerne i roślinożerne.\nMyslę ze problem da sie zogniskowac w dwoch postawach, a są to postawy konsekwentne. Z jednej strony, mamy Twoje postrzeganie, z drugiej zaś, konsekwentny zakaz robienia krzywdy, szeroko pojętej. Wszystko pomiedzy jest kompromisem. Czy w kwestii zycia i smierci nalezy poslugiwac sie kompromisem?\n: 23 lip 2010, 22:40\nAle robimy "krzywdę". Pies idzie ulicą i depcze bakterie na śmierć, my podobnie. Każda żywa istota idzie przez życie po trupach. Ale nie nazwałabym tego krzywdą. Tym bardziej kwestie odżywiania i zabijania dla karmienia potomstwa na przykład. Nie da się tego wyeliminować. Taka jest Natura.\n: 23 lip 2010, 22:42\nZrozumienie przychodzi jeśli uświadomimy sobie o rząd wyższy poziom konsumpcji. Na tym poziome to ludzie są konsumowani, bądź energetycznie, bądź fizyczne. I nikt z nami się wtedy nie liczy. Nie kwestionuje spraw związanych z z zawartościa białka w białku, tłuszczu w tymże, ale mają niezłą wyżerkę. Cóż z tego, że człowiek biologiczne da radę żreć mięso. Ale jesć go nie powinien...\n: 23 lip 2010, 23:05\nNie da się tego wyeliminować. Taka jest Natura.\nCzy trzęsienia ziemi, erupcje wulkanów, pożary, zjadanie jednych organizmów przez drugie, pasożytnictwo - jest krzywdą? Nie, to naturalne i nazywa się ekosystem.\nNienaturalne staje się, gdy sprawcą jest człowiek. I wtedy jest krzywda. Zwierzę się żywi mięsem - człowiek się żywi cierpieniem. Taki sobie paradoks, którego nie ogarniam.\nCóż z tego, że człowiek biologiczne da radę żreć mięso. Ale jesć go nie powinien...\nPytanie egzystencjalne - dlaczego jeden organizm bardziej zasługuje na niezjedzenie od drugiego?\n: 23 lip 2010, 23:23\ndostaniesz odpowiedz jesli ktoś cie zje lub przyjdzie twój czas a może wszystko jest traktowane jednakowo i cokolwiek z tym zrobimy nie będzie to miało najmniejszego znaczenia\n: 23 lip 2010, 23:36\nTygrys jest sprawcą zjedzenia antylopy. Upatruje, ściga, zbija, zjada. Człowiek jest sprawcą zjedzenia krowy. Wybiera, łapie, zabija, zjada. Nie żywię się cierpieniem bardziej niż każdy inny drapieżnik. To świadomość i nazewnictwo robi z naturalnego procesu mord.\nKrzywdą dla żywienia się cierpieniem jest morderstwo, ludobójstwo i tu ukazuje się działanie wbrew gatunkowi i Naturze. Żaden inny gatunek na Ziemi nie zabija dla przyjemności przypatrywania się śmierci samej w sobie. To jest wbrew Naturze.\nNasz intelekt nie robi z nas morderców bo lubimy czy potrzebujemy jeść mięso. To nasze (wegetariańskie) definicje robią z nas masowych morderców, wskazują na nasza pazerność, nieumiejętność dobrego i wydajnego zarządzania ilością spożywanego mięsa. Owszem, tu jest wina i jest krzywda, bo nie trzeba aż tyle, żeby musieć potem wyrzucać. Ale akt sam w sobie nie odstępuje od realizacji założeń gatunku.\n: 24 lip 2010, 0:05\nA to by można odnieść do praktycznie wszystkiego, nie tylko mięsa.\nKokain, racja, mnie po prostu zawsze zastanawiały boje wegetariańskie - nie powinniśmy jeść, bo zwierzę cierpi i my to cierpienie wchłaniamy. Dlaczego tygrys nie odczuwa skutków cierpienia takiej antylopy? Bo nie jest konsumpcjonistą?\nŻaden inny gatunek na Ziemi nie posiada takiej chęci dominacji i zdobywania, które powoduje cierpienie. Posiadłam już wszystko, wszystko zjadłam, wszystko dotknęłam i wykorzystałam. Pytanie, co jest za tą granicą więcej i więcej...\n: 24 lip 2010, 5:36\nDlaczego tygrys nie odczuwa skutków cierpienia takiej antylopy? Bo nie jest konsumpcjonistą?\nBo mu do głowy nie przyjdzie, że jego śniadanie jest, no powiedzmy nie etyczne. On tego nie dostrzega i dostrzegać nie będzie. Kieruję się instynktem, a ten mu podpowiada zabijanie. U ludzi jest wydaje sie podobnie. Dopóki w umysle w swym, a może konkretniej w świadomości nie orzekną, nie wpadną na to, że zabijanie jest nie teges, będa dalej w błogości swojej i w braku rozenania (braku wyrzutów sumenia) podrzynać gardło innym. Poczucie winy, pojawia się dopiero, kiedy przychodzi refleksja, a tak go ne ma do ostatniej sekundy, do ostatniego poderżniętego gardła.\nSpytacie, jak to jest na poziomie karmicznym, bo no tak, gościu szaleje, nic nie rozumie, ale napewno za to odbeknie?? Odbeknie albo nie, a czy tygrys odbeknie za zeżarcie antylopy??? Ne tylko jednej ale setek??\nNsze wyobrażenie karmy chyba jest niedoskonałe. Bo czy wielcy tego świata odbekną za wszystkie swoje zbrodnie?? Oni chyba wiedzą coś więcej. To nasz się straszy karmami, sądami bożymi i bóg wie czym. a życie toczy się dalej, w okrucieństwie w nienawiści w osądzaniu drugiego. I tu rodzi się pytanie, czy to ny stworzyliśmy ten system?? Chyba nie, bo żaden człowiek ne mógł by być aż tak okrutny....\n: 24 lip 2010, 7:57\nDobra ;d kochani wyrwijcie sie na chwile z waszych wiezien wiedzy i popatrzcie na zupelnie nowy obraz swiata.To kosmiuczna zupa swietlistych punktow ktore przybieraja rózne formy- marchewka- pietruszka kapusta- fasola dla niektorych noga kurczaka;]/. A teraz, wyobrazcie sobie mityczną samoswiadomą istnosc ktora wykreowala postac zaprzeczajacą sobie i toczy z nia walke w swoim Snie( takie szachy ze samym soba - chyba symultanta to sie nazywa) .Partyjka trwa ohoho i nikt tak nprawde nie jest w stanie okreslic jak dlugo ;].Obydwie mają te same mozliwosci (prawie) bo jedna z nich moze przerwac istnosc tey drugiej odepchnąc ją daleko daleko gdzies na jakis oltarzyk wysoko w gorach lub głeboko pod ziemia zamknąc za ogrodzeniem i zostawic jako przyklad czegos czemu nie wolno słozyc i za czym isc nie warto. Ta druga tego nie może - to oczywiste Albowiem zło zawsze budzic bedzie wewnetrzny sprzeciw. Nikt nie lubi brac batów- nawet kibic.NAm jako personifikacji tej istnosci pozostanje przerwac połaczenie z tą że.. ;D zgadnijcie ktora?Wracam jeszcze na chwle do kosmicznej zupki;*.To że są tygrysy i miesozerne istnosci to nic nie swiadczy!!!. To zadna naturalnośc .To poprostu magia jednej z tych istnosci ktora prubuje zanegowac tą pierwszą istnośc i udowodnic jej ze to ona jest tą prawdziwą .Niemcy kiedys cos takiego robili. Brali kolesia do miejsca gdzie wszyscy mowili po angielsku i kolo myslal ze jest u siebie i sypał;D. Owarzam ze tu jest podobnie;d .Jestesmy otoczeni rzeczywistoscia ktora prubuje nas oszukać i wykoslawic nasze dusze;D. Pokazując nam te formy ktore niby sa naturalne. Ze niby zycie oparte na pozeraniu innych to normalne i ludzkie ( boskie obyczaje) .Jak dla mnie to slowo Bog i miesozerca jakos do siebie nie pasuja;] .Może to tez taki test dla dzieci JAh. Konieczny zeby twozyc w przyszlosci swiaty oparte na symbiozie a nie pozeraniu przez jedne istoty dzieci drugich istot;d. Co kolwiek to jest Bog i pozernie mi sie nie łaczy w całosc. Pozdro. dodam na koniec ze byem wychowywany na kurczakach kotletach i kielbasach ;] wiec wiem o czym mowie. Od mnij wiecej 90 roku nie używam i zyje i nie załuje wyboru. Nie zaówrarzylem tez zeby mi to zaszkodziło ;d wrecz przeciwnie;).Zapraszam na Nk artur gerula -są tam zdjecia ostatnio robione ;D. tak wygłada wegetarianin po20 latcha nie jedzenia miesa;d.\n: 24 lip 2010, 8:50\nPokazując nam te formy ktore niby sa naturalne. Ze niby zycie oparte na pozeraniu innych to normalne i ludzkie ( boskieobyczaje) .\nWszystko pięknie ładnie, ale pożeranie roślin, to nadal pożeranie innych, żywych, czujących istot\nTylko nie argumentujcie, że jedzenie roślin to "mniejsze zło", albo że informacje o odczuwaniu roślin, to pierdoły, a coś przecież trzeba jeść, bo w takiej sytuacji wegetarianizm staje się tylko dogmatem, a cała reszta dopisywaniem teorii, do swoich wierzeń\nOdsyłam do Byron Katie i jej Worka - cierpienie tworzą ci, którzy o nim wciąż myślą.\nJest jeszcze taka śmieszna zasada, że z czym walczysz, to karmisz, tym się stajesz i to coś rządzi tobą, a nie na odwrót - jeśli boli cię jedzenie mięsa, palenie papierosów, picie alkoholu u innych ludzi, to te rzeczy rządzą tobą na równi, a może nawet bardziej, niż rządzą tymi, którzy te rzeczy "uprawiają". A w sumie to by się pewnie też tyczyło NWO i wszystkich wiążących się z tym rzeczy - stąd temat "ruch antyNWO zżera swój ogon" jest bardzo ciekawym spostrzeżeniem przynajmniej do otwartego przemyślenia - czy twoje pudełko ci na to pozwoli?\n: 24 lip 2010, 9:04\ntrzysz mozesz sie posunac dalej ode mnie i zrezygnowac z jedzenia;d chyba ze twoja wrazliwosc ci na to nie pozwala;D.pozatym wieszzz;D, no wiesz predzej czy pozniej maciora idzie pod nóz czyz nie?Ktora wczesniej trzeba nakarmic roslinkami.Więc jakby nie patrzyl dwa razy wiecej cierpienia;d .Redukujmy cierpienie;D.\n: 24 lip 2010, 10:35\nI kółeczko mamy zamkniete, albo cierpią rośliny, albo zwierzę, albo człowiek. Kto jest wyżej na tej drabince ewolucyjnej, kto mniej lub bardziej odczuwa gwałt na swojej osobie?? Czy roślinka mniej czuje, czy może zwierzak troszkę więcej?? Komu jest to rozstrzygnąć. A jednak zostaliśmy tak powołani do życia, że żreć musimy. I tu pytanie co?? Czy roślinki, bo bardzie humanitarnie, albo zwierzaki, bo trochę mniej, albo sami siebie, to już kanibalizm. Odwieczny dylemat podróżnika. Najlepiej, gdybyśmy mogli korzytsać z energii nas wszeogarniającej, z oceanu, który martotrawi się na co dzień, ale na to chyba potrzeba czasu...\n: 24 lip 2010, 10:41\nOK. Czyli można się spodziewać, że któregoś dnia przyjdzie nam refleksja na temat podrzynanych i masowo hodowanych roślinek? Znów okrzyknie ktoś, że to nie humanitarne bo odezwie się nagle sumienie... Później będą bakterie i inne pantofelki.\nA jednak zostaliśmy tak powołani do życia, że żreć musimy.\nCzy pochłanianie pokarmu jest w ogóle naturalne? Nigdy nic nie wiadomo...\n"W takim razie po co Ci żołądek?"\n"A po co Ci kły?"\n: 24 lip 2010, 10:46\nWidzę że temat schodzi na taka sama drogę jak kiedyś wegetarianizm...pojawiają się tu te same zdania w temacie.\nOtóż nie. Czy ty tę krowę zabijasz z głodu, w dziczy, używając do tego tylko tego co natura ci dała? Nie.\nCzy jeśli jakoś zabijesz te krowę to zjesz ja gołymi rękami na surowo? Nie? Otóż zjadła byś w epoce lodowcowej po 2 tygodniach głodówki-to byłby naturalny proces. Zerknij np. do Indian i ich zwyczajów jedzenia zwierzyny. Czy tam ktoś wyrzuca mięso, czy karmi syfem, czy znęca się...nie. Szacunkiem darzą istoty które pomagają im przetrwać..\nZmierzam do tego że człowiek jest taki ze się przystosowuje i gdy jest potrzeba wykarmienia stada(czyt. rodziny) to musi zapolować itd. bo marchew i kapusta im być może nie wystarcza. W dzisiejszym świecie nie ma mowy o naturalnym procesie zabijania zwierząt.\nNie rozumiem też do czego zmierzają osoby próbujące usilnie pokazać że rośliny tez czują. Przecież to oczywiste było zawsze. Postawie wam małe cielątko i pomidora obok siebie-oba żywe, ale czy bez różnicy co zjecie? Możecie mówić o naturalnym procesie zjadania dzika jak zamieszkacie w ostępach z daleka od codzienności i w zgodzie z naturalnym procesem będziecie polować.\ntrzysz mozesz sie posunac dalej ode mnie i zrezygnowac z jedzenia\nBo mu do głowy nie przyjdzie, że jego śniadanie jest, no powiedzmy nie etyczne. On tego nie dostrzega i dostrzegać nie będzie. Kieruję się instynktem, a ten mu podpowiada zabijanie. U ludzi jest wydaje sie podobnie.\nCo podobnie!? Jesteś tygrys czy człowiek? Masz rozum, wybór wolna wolę czy jak to zwał tam..zatem użyj jej we właściwym kierunku a nie zasłanianiu się istotami niższymi rozwojem które natura stworzyła celem regulacji życia na tej planecie...Poczucie winy? Odsyłam do cielaczka i pomidorka wyżej-zabijesz oba z taką sama zimna miną? tygrys by zabił...\nPS.Wracajcie do tematu wege bo tam juz była taka dyskusja i się powtarzacie(ja pewnie też )\n: 24 lip 2010, 10:49\nZarówno jedno, jak i drugie masz, więc po co??\nCzy dla urozmaicenia, czy dla potrzeby tak przeorganizowania gatunku coby miła jak funkcjonować.\nTo takie kategoryzowanie: zjem roslinkę - no ok\nAle zjem świnkę - mniej ok\nZjem sąsiada - oburzenie, kanibalizm i co kto tylko chce...\nTo co mamy jeść??\nOstrzegam, jestem wege\n: 24 lip 2010, 12:01\nJestesmy otoczeni rzeczywistoscia ktora prubuje nas oszukać i wykoslawic nasze dusze;D. Pokazując nam te formy ktore niby sa naturalne. Ze niby zycie oparte na pozeraniu innych to normalne i ludzkie ( boskie obyczaje) .Jak dla mnie to slowo Bog i miesozerca jakos do siebie nie pasuja;] .Może to tez taki test dla dzieci JAh. Konieczny zeby twozyc w przyszlosci swiaty oparte na symbiozie a nie pozeraniu przez jedne istoty dzieci drugich istot;\nOK. Fajnie. Nikt nikogo nie pożera. To czym się wszyscy żywimy? Roślinki pożerają światło. Co z grzybami, wirusami, insektami, planktonem etc.?\nTo wszystko są uwarunkowania kulturowe, w różnych społecznościach podejście do jedzenia różnych rzeczy ma swój kontekst, więc dywagowanie który jest lepszy prowadzi do kolejnej wojny.\nMoże jedzenie to uzależnienie?\nJa tez jestem wege.\n: 24 lip 2010, 12:10\nPrawda, a może i nie prawda, bo w tych okolicznościach nie wiadomo co jest czym: im więcej rzeczy ogarniamy, im nasza wiedza bardziej wzrasta, okazuje się , że coraz mniej wiemy, to jak balon niepoznania, który wciąż się rozszerza. odkrywamy coraz to nowe połacie wiedzy, a konsekwencją jest coraz większy jej brak...\n: 24 lip 2010, 12:11\nproponuję postudiowanie trochę rozważań nt. ciał subtelnych różnych istot\nw duuużym skrócie idzie o to, że rośliny posiadają, oprócz sensorycznie odczuwanej przez nas fizycznie postaci,\nwyłącznie emanację eteryczną, dzięki której przechowują pamięć o swojej "odtwarzalności"\ntylko tyle i aż tyle - w tym zakresie czują i myślą\nistotne: nie mają ciała astralnego\nzatem NIE ZNAJĄ UCZUCIA CIERPIENIA\nzwierzęta nastomiast posiadają swoje ciała astralne, których strukutra jest dośc prymitywna (np: krewetki) lub zbliżona do ludzkiej (świnia, pies, kot) - choć odnośnie kotów są jeszcze inne poglądy o ich ciele astralnym (ale to już off top)\nzatem zwierzęta mają świadomość swojego istnienia, choć w odróżnieiu od ludzi, głównie w aspekcie zbiorowym (gatunkowym)\nzatem ZNAJĄUCZUCIE CIERPIENIA spowodowane stresem wynikającym z utraty zycia\nTAK SAMO JAK LUDZIE\n: 24 lip 2010, 12:13\nczy to sam zweryfikowałeś, czy podajesz za kimś??\n: 24 lip 2010, 12:19\nmoje kompetencje jasnowidzące pozostają ograniczone, póki co\npolecam hermetycznego nieco Rudolfa Steinera w tym zakresie, jak i w paru innych też\npoza tym o ciałach subtelnych jest także kilka wątków na forum\naczkowliek, o ile pamiętam, w odniesieniu tylko do istot ludzkich\n: 24 lip 2010, 12:23\nradzę sprawdzać samemu, to aż nie takie trudne...\n: 24 lip 2010, 12:24\nchoć odnośnie kotów są jeszcze inne poglądy o ich ciele astralnym (ale to już off top)\nInteresujące. Jakie masz zdanie o kotach, ew. co masz n myśli? Napisz na pw jak byś "miał" chwilkę:) Zawsze mnie to ciekawiło..\n: 24 lip 2010, 12:32\njasne, tylko wykracza poza możliwości opisu\nwięc za bardzo nie umiem tego opisać\ni nie czuję takiej potrzeby - swoje wiem, to wystarczy\npotrafisz opisać - opisz\nco do kotów - zarejestrowałem parę publikacji na ten temat\nale nie pamiętam źródeł, głowy mi to nie zajmuje\n: 24 lip 2010, 13:36\nTu nie w opisie jest problem, ale w sposobie odczuwania. A on jaki jest, zależy wyłącznie od Ciebie.\nJesli nie potrafisz zweryfikować tematu odczuwania, spróbuj nie cytować wielkich guru ezoteryki....\nRosliny czują, i to na wielu poziomach, nie tylko na tych, o których mowi pan Rudolf Steiner\n: 24 lip 2010, 15:18\nówarzam pamietajac siebie z czasow kiedy bylem jego Najwyzszą Krwiozerczoscia Zembianem Pierwszym;DD ze mnie jedzenie miesa ograniczało.O tym wie kazdy kto juz nie je kilka lat.Ci co jedza nie wiedzą bo nie maja tego doswiadczenia .Pozatym nie mozna wylkuczyc wplywu zewnetrznego;^^ no wiecie jak na avatarze "jezdziec " przejmuje cialo i powozi tak zeby go wlasciwa swiadomosc nie zaówazyla. Zreszta z tego co pamietam na poczatku( bogowie czy bog mowili o jedzeniu roslin a potem cos tam sie zmienilo i juz zachecali do jedzenia mieska)Przypuszczalnie zostalismy przejeci przez krwiozerczych i zaczeli sie z nami laczyc i nas przejmowac.Zrszta sluchajcie ostatnio odkryli jakies gigantyczne gwiazdy przy ktorych nasze sloneczko to ameba;D.wiec nawet nie mozna wykluczyc tego ze nasz uklad jest swego rodzaju matrixem holograficznym a planety to emitery twozace to co nazywamy rzeczywistoscią.Bogowie moga byc gigantami a my dla nich jak roztocza na naszej skorze;^^.Nie dowisz sie nigdy co daje niejedzenia miesa jak nie sprubujesz;d.Wogole nie trzeba duzo jesc;DDD.To wyzszy poziom swiadomosci. I temu nie sposob zaprzeczyc. Jesli ktos nie sprubuje to zyje w klamstwie i nieprawdzie. no popatrzcie sami ;d wegetarianin stoi przed wami a je tyle co kot naplacze;d. wlsciwie to 90 procent tego co zjadam (jak nie wiecej)to tak naprawde woda;^^% h2o.


Podczas dwudniowych testów opon Pirelli najszybszymi kierowcami byli Valtteri Bottas i George Russell za starami Mercedesa W10. Podczas jazd po raz ostatni w użyciu były obecne bolidy, a celem programu było przetestowanie i porównanie tegorocznych i przyszłorocznych mieszanek ogumienia. Poza sesją sprawdzane były także 18-calowe opony z myślą o 2021 roku.\nW ostatnich latach Formuła 1 co roku po zakończeniu sezonu realizuje dwudniowy program jazd na torze Yas Marina, zaraz po zakończeniu weekendu wyścigowego. Na takie rozwiązanie przed laty naciskało Pirelli, które chciało mieć dane do analizy, której wyniki mogą pozytywnie wpłynąć na prace rozwojowe nowego ogumienia.\nNajlepsze rezultaty z wtorku i środy zdecydowanie odbiegały od tych z kwalifikacji do GP Abu Zabi. To potwierdza, że chodziło tylko i wyłącznie o zbieranie danych.\nPierwszego dnia Valtteri Bottas uzyskał najlepszy czas 1:37:124 na tegorocznej mieszance miękkiej (C4), jednak nie była to najmiększa. W trakcie weekendu wyścigowego korzystano z C5. Fin przejechał 138 okrążeń, ale byli też bardziej pracowici zawodnicy. Największy przebieg mieli Max Verstappen z Red Bulla (153) i Romain Grosjean z Haasa (146). Za to najmniejszy Roy Nissany za kierownicą Williamsa – zaledwie 41 kółek. Jednak Izraelczyk miał akurat pecha, ponieważ w bolidzie stajni z Grove wystąpiła awaria, która skutecznie wyłączyła go z jazd.\nOne of the big stars of today’s show, @OconEsteban, shows that he’s also got a great talent for matching his boots to his car. @RenaultF1Team #PZero pic.twitter.com/NJIGMDP0ex\nW nowych barwach pokazał się światu Esteban Ocon, który zasiadł za sterami Renault R.S.19. Wcześniej Mercedes musiał wyrazić zgodę, aby “uwolnić” swojego byłego juniora od obowiązków rozwojowego kierowcy w ich fabrycznym zespole. Francuz pokazał, że nie stracił szybkości. Przez dwa dni pokonał łącznie 205 okrążeń, dzięki którym ma obraz odnośnie obecnej dyspozycji Renault, dlatego w wypowiedziach przyznał, że nie liczy na diametralny skok formy.\nEgzotycznym gościem obok Nissany był także Sean Gelael z Indonezji. Na ten moment zawodnik ten jest potwierdzony przez ekipę DAMS na przyszły sezon w F2. Jak do tej pory nie pokazał on zbyt wiele w seriach juniorskich, ale wnoszone fundusze pozwalały mu już kilka razy w karierze zasiąść za sterami bolidu Toro Rosso.\nDrugiego dnia najszybszym kierowcą na torze był George Russell, który realizował tym razem program dla Mercedesa. Brytyjczyk był niewiele wolniejszy od Bottasa. Jednak swój rezultat uzyskał już na najmiększej mieszance C5 przygotowanej z myślą o 2020 roku, więc porównanie nie ma zbyt dużego sensu. Na pewno był to kolejny dobry występ juniora Srebrnych Strzał, który udowadnia za każdym razem, że drzemie w nim spory potencjał. Zapewne 145 okrążeń za sterami mistrzowskiego bolidu Mercedesa będzie lepiej wspominał niż całą tegoroczną kampanię spędzoną w Williamsie.\nRoy Nissany także niewiele sobie pojeździł, bo jeszcze mniej przejechał niż we wtorek. Za to Nicholas Latifi pokonał 107 kółek i dzięki temu zebrał nieco danych do analizy, co w pewien sposób pomoże mu w przygotowaniach do pierwszego sezonu w F1.\nBardzo pozytywnie zaskoczył podczas testów Haas, ponieważ przejechali dość sporo. Piero Fittipaldi pokonał 135 kółek. Łącznie daje im to aż 281 okrążeń przebiegu. Oby stajnia z Kannapolis znalazła w końcu klucz do współpracy z ogumieniem Pirelli, ponieważ w tym roku zmarnowali potencjał swojego bolidu.\nTrudno cokolwiek więcej wam opowiedzieć o samych testach, ponieważ Pirelli Motorsport niewiele chwaliło się za pośrednictwem swojego profilu. Po cichu liczyłem na kilka materiałów z krótkich testów 18-calowych kół, ale się nie doczekaliśmy. Jeśli ktoś chce nadrobić zaległości to zapraszamy do wpisu o teście prototypowych opon Pirelli na 2021 na torze Paul Ricard.\nPoniżej wszystkie zestawienia wyników przygotowane przez Pirelli. Jeśli chcielibyście mieć porównanie z zeszłorocznymi testami, to koniecznie zajrzyjcie tutaj.\nWyniki I dnia – 3 grudnia\nWyniki II dnia – 4 grudnia\nZbiorcze wyniki z dwóch dni\nPowiązane tematy:Esteban OconGeorge RussellMercedes-AMG Petronas Motorsport F1 TeamMotoHighPirelliTesty Formuły 1Testy PirelliValtteri Bottas


① Apartamenty Sun&Snow Rezydencja Kapitańska Kołobrzeg - tanie noclegi w Kołobrzegu z rezerwacją online\nObiekt Apartamenty Sun&Snow Rezydencja Kapitańska usytuowany jest w Kołobrzegu, 100 metrów od latarni morskiej.\nDo dyspozycji Gości jest apartament z częścią wypoczynkową, jadalnią oraz aneksem kuchennym wyposażonym w zmywarkę do naczyń, piekarnik i kuchenkę mikrofalową. Wyposażenie obejmuje także telewizor z płaskim ekranem. W apartamencie znajduje się łazienka z prysznicem i bidetem.\nOd molo dzieli obiekt Sun&Snow Kapitańska 200 metrów, a od Regionalnego Szpitala w Kołobrzegu – 1,5 km. Odległość od lotniska Szczecin-Goleniów wynosi 79 km.


Oferta sponsorska - szablon A4 do uzupełnienia - Sponsoring Sportowy\nOferta sponsorska – szablon A4 do uzupełnienia\nStwórz profesjonalną, estetyczną ofertę sponsorską w szacie graficznej zaprojektowanej przez profesjonalnego grafika!\nilość Oferta sponsorska - szablon A4 do uzupełnienia\nKategoria: Bez kategorii Tagi: oferta sponsorska szablon, oferta sponsorska wzór\nOferta sponsorska wzór A4 do uzupełnienia\nDzięki temu szablonowi stworzysz w pełni profesjonalną, estetyczną ofertę sponsorską w szacie graficznej zaprojektowanej przez profesjonalnego grafika!\nCo więcej, dostosujesz ją w pełni do swoich wymagań pod kątem kolorów i zdjęć, bez potrzeby używania zaawansowanych narzędzi graficznych. Szablon oferty stworzony jest w darmowej aplikacji Canva, która pozwala w bardzo łatwy sposób edytować tekst i grafikę, a następnie zachować ją w wielu popularnych formatach, np. PDF lub wydrukować.\nlinki do pobrania szablonu oferty w dwóch wersjach kolorystycznych (kolory można dowolnie zmieniać).\nUWAGA: edycja szablonu możliwa jest jedynie w aplikacji Canva, w wersji na przeglądarkę pod adresem www.canva.com lub w formie aplikacji dostępnej na urządzenia iPhone, iPad, Android mobile, Android tablet.\nKupując niniejszy produkt, zgadzasz się na następujące warunki licencyjne:\nJeden pobrany szablon jest równoważny jednej licencji.\nJedna licencja daje prawo używania szablonu w ramach jednego konta Canva oraz jednej osoby prawnej lub fizycznej, np. jednego klubu sportowego, wydarzenia, sportowca, itp.\nLicencja jest nieograniczona czasowo, tzn że w ramach jednej licencji można edytować i powielać szablon wielokrotnie, np. tworzyć ofertę sponsorską na kolejne lata, używając tego samego szablonu.\nJeżeli chcesz wykorzystać zakupiony szablon do stworzenia ofert sponsorskich dla kilku osób fizycznych lub prawnych, zobowiązany jesteś do zakupu ilości licencji równej ilości osób fizycznych lub prawnych, dla których tworzysz ofertę sponsorską.\nZabroniona jest sprzedaż szablonu oraz jego udostępnianie w formie źródłowej, czyli takiej jaką otrzymujesz, w wersji do edycji. Aby udostępniać i rozpowszechniać szablon osobom trzecim, należy zapisać go w postaci pliku PDF lub wydrukować.\nProjekt graficzny oferty jest objęty prawami autorskimi – niedozwolone jest jego kopiowanie i sprzedaż jako własny produkt w jakiejkolwiek formie.\nNiedozwolone jest tworzenie odrębnych produktów, stanowiących jakąkolwiek konkurencję, na bazie szablonu lub jego fragmentu z zamiarem sprzedaży.\nZwroty: niniejszy szablon oferty sponsorskiej jest produktem cyfrowym, gotowym do pobrania tuż po zakupie i nie podlega możliwości zwrotu.\nNapisz pierwszą opinię o “Oferta sponsorska – szablon A4 do uzupełnienia” Anuluj pisanie odpowiedzi\nPakiet konsultacji – 15 godzin\n2,400.00zł Dodaj do koszyka\nKonsultacja 1 godzina\nPakiet konsultacji – 10 godzin\n1,700.00zł Dodaj do koszyka\nPakiet konsultacji – 5 godzin\n900.00zł Dodaj do koszyka\n© 2022 sponsoringsportowy.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone. Powered by Phlox Theme


Smash Up chochliki.sklep.pl\nSmash Up to nowy pomysł na grę karcianą. Na początku gry wybieramy dwie frakcje i z dedykowanych im kart składamy talię, którą gramy. Sama rozgrywka to typowy pojedynek między graczami, wygrywa ten, który zbierze najwięcej punktów za niszczenie baz.\nPodczas rozgrywki gracze zagrywają karty swoich "minionków" do poszczególnych baz, licząc na to, że ich siła będzie większa od siły kart innych graczy gdy baza zostanie zniszczona. Kiedy to się stanie gracze otrzymują punkty w zależności od tego jaka była ich siła i które miejsce zajęli. Punkty trafiają tylko do graczy, którzy znaleźli się w pierwszej trójce, pozostali nic nie dostaną. Brzmi prosto, jednak każda z frakcji ma specjalne zdolności, które mogą ułatwiać nam zadanie lub pozwalają pokrzyżować plany przeciwników (np przenosząc ich "minionki").\nUWAGA: W grze występują karty z opisami w języku angielskim. Wszyscy gracze powinni znać ten język, aby w pełni cieszyć się z rozgrywki.\n160 kart akcji i minionków, 8 frakcji po 20 kart każda (rozmiar CCG)\n16 kart baz (rozmiar CCG)\nSmash Up wchodzi na nowy poziom... Wspaniały poziom, na którym znajdziecie zupełnie niesamowite stwory do wzmocnienia swojej armii w walce o kolejne bazy!\nSmash Up powraca z mieszanką jeszcze bardziej szalonych frakcji! Science Fiction Double Feature wprowadza do walki 4 nowe talie, każdą z niespotykanymi wcześniej zdolnościami.\nUkrywajcie się! Potwory rodem z horrorów nadchodzą aby zasilić frakcje w Smash Up! Czy będziesz w stanie je okiełznać i wykorzystać ich przerażające zdolności do pokonania swoich wrogów?\nMyślisz, że tylko piraci, wampiry, niedźwiedzie i inne potwory są w stanie zdobywać bazy przeciwnika? W takim razie przygotuj się na lekcję, którą udzielą w najsłodszy możliwy sposób nowe frakcje w grze...\nNie sądziliście chyba, że postacie rodem z mitów Cthulhu nie zainteresują się walką o bazy Smash Up? Nawet jeśli mieliście wątpliwości, to zostały one definitywnie rozwiane - tak, musicie zmierzyć się z przedwiecznymi... chyba, że włączycie ich do swojej armii!\nSprawa jest prosta...bierzesz dwie talie frakcji, tasujesz je razem i starasz się zniszczyć więcej obozów niż Twój przeciwnik! Frakcje mają swoje mocne i słabe strony, co w przypadku łączenia dwóch różnych stworzy Ci wybuchową mieszankę wrażeń!\nSmash Up: The Big Geeky Box to dodatek który pomoże ci uporządkować Waszego Smash Up'a i przechować go w jednym pudełku.Wewnątrz znajdziesz miejsce na wszystkie wydane dotychczas karty, a także bonus - nową frakcję.


Borussia.com.pl & BVB09.pl - Polskie centrum BVB - Borussia Dortmund - Stroje\nPoczątkowo barwy Borussii były niebiesko-białe i w takich koszulkach piłkarze po raz pierwszy pojawili się na boisku. Na dodatek przez cała koszulkę przebiegał czerwony pasek, który miał symbolizować solidarność z ludem pracy. Jednak już cztery lata po założeniu klubu, czyli w 1913 roku zmieniono barwy na czarno-żółte, chcąc jak najbardziej odróżnić się od lokalnego rywala Schalke 04 Gelsenkirchen, które właśnie miało kolory biały i niebieski.\nZmiana barw z resztą musiała mieć wymiar formalny - zgodzić musiał się Pruski Związek Piłki Nożnej. Pierwszy mecz w nowych barwach Borussia rozegrała w kwietniu 1913. Koszulka była w kolorze cytrynowym, jak określa barwę klubowa kronika. Spodenki były czarne, natomiast o getrach autor w ogólnie nie wspomina.\nBarwy, w których występuje Borussia nie zmieniły się już do dzisiaj. Zmieniono tylko wzornictwo koszulek. Początkowo na strojach była literka B oznaczająca oczywiście Borussię. Brakowało natomiast nazwy miasta, która na trykotach BVB pojawiła się dopiero w 1974 roku.\nKlub z Dortmundu przeżywał wówczas jeden z wielu kryzysów finansowych, ale władze miasta z Zagłębia Ruhry uratowały Borussię przed bankructwem. Od tego czasu na plecach piłkarzy widnieje napis Dortmund, który w zależności od wizji specjalistów od marketingu i wzornictwa umieszczony jest w różny sposób.\nKoszulki Borussii niemal zawsze były żółte, czarne lub zawierające oba kolory. W połowie lat dziewięćdziesiątych szefowie klubu jako strój wyjazdowy wybrali białą koszulkę. Taki był wymóg 1.Bundesligi, żeby rezerwowe komplety zdecydowanie różniły się od podstawowych strojów.\nZ też powodu przed sezonem 2007/2008 szefowie Borussii zdecydowali się na czerwone stroje wyjazdowe. Wybór związany był z barwami miasta, ale zdecydowanej większości kibiców takie barwy w ogólnie nie przypadły do gusty, ponieważ kolor czerwony kojarzył im się głównie z nielubianym Bayernem Monachium.\nStroje domowe Borussii z ostatnich sezonów:\nOstatnio zmodyfikowano: 7 miesięcy temu


17.133 na sprzedaż - 3 pokoje 69,1 m2 - Angel River - ul. Walońska15-19 - Onet Nieruchomości\nNowe 3 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 69,1 m2 znajduje się w nowo wybudowanej inwestycji mieszkaniowej Angel River przy ul. Walońska 15-19 na Przedmieściu Oławskim (1 km od centrum Wrocławia). Inwestycja została zrealizowana przez dewelopera Angel Poland Group.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu 17.133 znajduje się na 15 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają od 260 do 290 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 3 pokoje, jest 1 łazienka. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Angel Poland Group przewidział: miejsca postojowe podziemne.\nData publikacji: 18 marca 2019 13:11


Urban Gypset (Helston, Anglia) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Urban Gypset\nAtrakcje w pobliżu obiektu Urban Gypset\nUrban Gypset opinie, Helston\nNr 1 wśród 16 Zakupy w lokalizacji Helston\n48 Meneage Street, Helston TR13 8QY, Anglia\n+44 1326 564793\ngenialne graffiti worksh\nCo za wspaniały pobyt. Szkic był absolutnie wspaniały z 2 chłopców w wieku 14 i 11 . Jego bogactwo wiedzy i umiejętności jest bardzo widoczne, ale również super pacjenta i było super w promowaniu nowych umiejętności. Nic nie było zbyt trudne i nie wszyscy wyszliśmy...z wielkim uśmiechem, wspomnienia i wspaniałe obrazy zdobią pastelowe spędzać czas w domu. Dzięki Szkic! Gorąco polecam!Więcej\nPodczas pobytu w Porthleven odwiedziliśmy urban Gypset i czuję się w projekty, ale wziąłem ze sobą kilka i jakość są naprawdę dobre. Obsługa była bardzo miła, uprzejma i pomocna. Na pewno odwiedzimy tu jeszcze raz i polecam dla rodziny i przyjaciół.\nWow. Co za dobre i po prostu. Świetny stosunek jakości do ceny. Szkic ma tak wiele nauczyć. On jest niesamowity artysta z mnóstwem doświadczenie. Kocham moje płótna zrobiliśmy razem. Nie mogę się doczekać rozpoczęcia na ścianie mój ogród w domu, z nowych umiejętności nauczyłem się...dzisiaj. Dzięki miejskim gypsy 😁👍Więcej\nNajlepsze 45 funtów jakie kiedykolwiek spędziłem\nNajlepiej zrobić szkic rano z serwisu. Człowiek jest tak utalentowani i pacjenta i zna się na rzeczy świetny stosunek jakości do ceny. Warto odwiedzić to miejsce. .\nTo miejsce, którego nie można przegapić\nTo wspaniałe miejsce do odwiedzenia w okolicy, szkic to najwyższej klasy graffiti nauczyciel i jest to doświadczenie, którego nie można przegapić. Posiada również duży wybór odzieży w sklepie, są naprawdę wysokiej jakości i warto kupić, na pewno zamówimy więcej w trybie online\nZobacz 3 hotele w pobliżu.Zobacz 126 restauracji w pobliżu.Zobacz 76 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Urban Gypset.


LO-teria – Małgorzata Karolina Piekarska | Ebook w EPUB, MOBI – Woblink.com\n7,0 (526 ocen) zawiera oceny z\n7,0 (526 ocen)\nPrzyjaciele z gimnazjum rozpoczynają naukę w liceum. Ich życie nie jest już takie beztroskie. Czy miłość Maćka i Małgosi przetrwa kryzysy? Czy Wojtek całkowicie poświęci się swojej pasji? Czy Kamila okaże się prawdziwą przyjaciółką? Kim jest tajemnicza Klaudia, którą przypadkowo...\n3.76 MB (MOBI), 2.12 MB (EPUB)\nEbooki kupowane wraz z LO-teria\nMarkus Zusak, Hann…\nPeter Nimble i mag…\nEbooki w formacie Epub / Mobi podobne do LO-teria


Kraków. Zabójcy surowo ukarani za skok na lombard | małopolskie Nasze Miasto\nArtur Drożdżak 19.11.2016\ngdańsk siedlce narko...\nW mieszkaniu miał 2 tys. porcji narkotyków i dopalaczy\nPonad 2 tys. porcji narkotyków oraz dopalaczy zabezpieczyli policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku. Funkcjonariusze zatrzymali dwóch mężczyzn, którzy usłyszeli zarzuty posiadania narkotyków. Wobec jednego z zatrzymanych prokurator zastosował policyjny dozór, drugi decyz...\nMalbork kradzież Sta...\nMalbork. Kradzież na Starym Mieście. Właściciel roweru tylko na chwilę wszedł do sklepu\n21-letni mieszkaniec powiatu nowodworskiego będzie źle wspominał pobyt w Malborku. Bo poznał miasto od strony policyjnego aresztu. Ale jak informuje KPP, sam się o to prosił. Przed sądem będzie odpowiadał za kradzież.


18 » Kwiecień » 2021 » Radio 90 FM\n18 kwietnia 2021 / 19:49\nJastrzębianie pokonali dzisiaj (18.04.) we własnej hali Grupę Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle 3:1. To była ich druga finałowa wygrana, która dała im tytuł i złote medale.\n18 kwietnia 2021 / 19:13\n18 kwietnia 2021 / 19:03\n”Czerwony śnieg na Etnie” i ”Noc na blokowisku' wśród nowości z biblioteki\nRaciborska biblioteka nadal z ograniczonym dostępem. Aby wypożyczyć książki, audiobooki, filmy lub gry planszowe należy złożyć zamówienie – telefonicznie lub mailowo (kontaktując się bezpośrednio z danym oddziałem lub filią) oraz przez biblioteczny katalog.\n18 kwietnia 2021 / 17:37\nWodzisławskie Centrum Kultury nadal bez imprez. Na kiedy zostały przełożone?\nWodzisławskie Centrum Kultury zgodnie z nowymi obostrzeniami w walce z wirusem COVID-19 przedłuża okres tymczasowego zawieszenia bieżącej działalności w zakresie organizacji stacjonarnych wydarzeń kulturalnych oraz projekcji kinowych. W związku z tym zmieniają się terminy planowanych wydarzeń.\n18 kwietnia 2021 / 14:51\nMuzyczna pasja w tempie 33 obrotów na minutę. Winyle wracają do łask\nMimo, że świat technologii wciąż się rozwija, a muzyki można słuchać w miniaturowych wręcz odtwarzaczach, to wiele osób nadal preferuje wielkie, czarne płyty. Winyle doczekały się swojego święta, które jest obchodzone właśnie dziś (17.04.). Dlaczego płyty gramofonowe stały się tak rozchwytywane?\n18 kwietnia 2021 / 13:57\nPrzyroda budzi się do życia! Jakie prace ogrodnicze możemy wykonać w kwietniu?\nWiosna! To najwyższy czas, by zabrać się za porządkowanie ogrodu po zimie i inne prace na działce. Warto pamiętać, że noce bywają jeszcze mroźne, więc nie spieszmy się z odkrywaniem roślin. Jak najlepiej wykorzystać kwiecień w ogrodzie? Jakie prace należy wykonać? Sprawdź.\n18 kwietnia 2021 / 11:15


eSIM w Orange Flex lista urządzeń\nWprowadzone przez Orange rozwiązanie pozwoli korzystać z eSIM na dowolnym urządzeniu obsługującym tę technologię.\nAby zacząć korzystać z eSIM, należy w aplikacji Orange Flex, w sekcji "Karty SIM>Dodatkowa karta" wybrać eSIM. Aplikacja wygeneruje kod QR, który należy następnie wczytać na swoim urządzeniu.\nDodatkowa karta SIM lub eSIM z tym samym numerem w Orange Flex jest bezpłatna i można ją zamówić w aplikacji.\nPoniżej aktualna lista urządzeń obsługujących eSIM w Orange Flex:\n- smartfony: iPhone XS, iPhone XS Max, iPhone XR, iPhone 11, iPhone 11 Pro, iPhone 11 Pro Max, iPhone SE 2020, Samsung Galaxy S20, Samsung Galaxy S20+, Samsung Galaxy S20 Ultra, Galaxy Z Flip, Galaxy Note 20, Galaxy Note 20 Ultra, Galaxy Fold, Motorola razr, Google Pixel 4, 4a, 4 XL\n- smartwatche: Apple Watch Series 5 GPS, Apple Watch seria 3 i 4 w wersji LTE, Samsung Galaxy Watch Active 2, Galaxy Watch Active 2\n- tablety: iPad Pro 11” (1 gen. 2018), iPad Pro 11” (2 gen. 2020), iPad Pro 12,9” (4 gen. 2020), iPad Pro 12,9” (3 gen. 2018), iPad Pro 12,9” (2 gen. 2017), iPad Pro 10,5” (2017), iPad Air (3 gen. 2019), iPad (7 gen. 2019), iPad (6 gen. 2018), iPad (5 gen. 2017), iPad mini (5 gen. 2019).\nDołącz do dyskusji: Orange: więcej urządzeń z eSIM w Orange Flex