Tak będzie wyglądał obraz czarnej dziury z nowego kosmicznego teleskopu - NeeWS - GeekWeek.pl\nTak będzie wyglądał obraz czarnej dziury z nowego kosmicznego teleskopu\n08:00 // 10.05.2019\nW zeszłym miesiącu ludzkość pierwszy raz w historii badań kosmosu ujrzała obraz czarnej dziury leżącej w centrum galaktyki M87. Obraz z teleskopu ETH był spektakularny, ale najlepsze znajduje się dopiero przed nami.\nJeszcze nie ochłonęliśmy po ekscytacjach nowymi wieściami na temat najbardziej tajemniczych obiektów we Wszechświecie, czyli czarnych dziur, a już astronomowie z Uniwersytetu Radboud i Europejskiej Agencji Kosmicznej proponują budowę sieci radioteleskopów, tym razem na ziemskiej orbicie, dzięki którym ujrzymy te niezwykłe obiekty w takich detalach, w jakich do tej pory nie było nam dane.\nW periodyku naukowym Astronomy & Astrophysics pojawił się artykuł, w którym możemy przeczytać, że wystarczą dwa lub trzy satelity wyspecjalizowany tylko i wyłącznie do obserwacji czarnych dziur. Naukowcy nadali już nawet nazwę swojemu projektowi, a mianowicie Event Horizon Imager (EHI).\nCo najciekawsze, badacze przygotowali już nawet grafiki, dzięki którym możemy zobaczyć, jak będą wyglądały obrazy cienia i horyzontu zdarzeń Sagittarius A*, czyli potężnej czarnej dziury, znajdującej się w centrum naszej galaktyki z nowego systemu obserwacyjnego. Trzeba przyznać, że będą one zapierać dech w piersi, a dla astronomów staną się niezwykle cennym źródłem informacji o tych obiektach, a także obiektem badań w kwestiach najróżniejszych teorii.\nDomeną kosmicznego Event Horizon Imager ma być praca na o wiele wyższych częstotliwościach od ziemskiego Event Horizon Telescope. Ten drugi wykonał obrazy czarnej dziury leżącej w Messier 87, masywnej galaktyki w Gromadzie Panny, na częstotliwości 230 Ghz. Tymczasem ETI pozwoli na nawet 690 Ghz. To oznacza, że obrazy będą przepełnione detalami, które nie można uzyskać poprzez systemy naziemne, a przecież są to kluczowe dane w kwestiach badań istoty funkcjonowania tych obiektów.\nW przestrzeni kosmicznej EHI będzie posiadał rozdzielczość pięć razy wyższą od EHT na Ziemi. Fot. Radboud University.\nNa razie nie wiadomo, kiedy system ETI pojawi się na ziemskiej orbicie i zacznie obserwować czarną dziurę znajdującą się w centrum Drogi Mlecznej. Zanim to nastąpi, potrzeba będzie stworzyć system superszybkiej wymiany informacji z ziemskimi ośrodkami obliczeniowymi, które przetworzą tak niebotyczne ilości danych. Przypomnijmy, że dane pozyskane w trakcie pracy ETH, dzięki którym mogliśmy zobaczyć obraz cienia i horyzont zdarzeń czarnej dziury w M87, były przetwarzane ponad rok.\nW przypadku ETI, już same satelity będą nie tylko systemami obserwacyjnymi, ale również superkomputerami, na pokładach których będą odbywały się wstępne obliczenia, a dalej dane mają być przesyłane na Ziemię, za pomocą komunikacji laserowej, i tam już dogłębniej przetwarzane.\nŹródło: GeekWeek.pl/PopularMechanics / Fot. Radboud University\nEHI EHT EVENT HORIZON IMAGER EVENT HORIZON TELESCOPE\nCzytaj więcej: Poznajcie Katie Bouman, kobietę, której zawdzięczamy obraz czarnej dziury


operacje prostaty - Katalog entretech PR5\nNowoczesne technologie medyczne a także operacyjne techniki małoinwazyjne w urologii umożliwiają pacjentom korzystanie z usług medycznych na najwyższym poziomie. Obecnie ogromną rolę w medycynie odgrywa laser , odpowiedni w operacjach prostaty, leczeniu niewielkiego rozrostu stercza a także kamicy nerkowej. Laser ten jest jednym z w największym stopniu nowoczesnych metod stosowanych w celu zlikwidowania niepożądanych objawów dolnych dróg moczowych, które to są spowodowane powiększeniem prostaty. Wykorzystanie w medycynie tej innowacyjnej metody przyczyniło się do zmniejszenia powikłań w postaci krwawienia. Zabieg z zastosowaniem zielonego lasera jest metodą małoinwazyjną skutkującą bardzo szybkim powrotem do zdrowia. Ogromną zaletą jest krótki pobyt w szpitalu, brak konieczności długiego cewnikowania a także niezwykle wysoka skuteczność zabiegu. Ta innowacyjna operacja pozwala pacjentom na szybki powrót do normalnej aktywności zawodowej a także odstawienie wcześniej przyjmowanych leków.


Definicja importu towarów – www.VademecumPodatnika.pl\nAktualnie jesteś: Strona główna » Podatek VAT w eksporcie i imporcie » SPOSÓB OPODATKOWANIA IMPORTU TOWARÓW » Definicja importu towarów\nPojęcie importu towarów nie obejmuje zatem wwozu towarów z terytorium krajów Unii Europejskiej na terytorium Polski, które to zdarzenie w zależności od okoliczności kwalifikowane jest bądź jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów bądź też jako nabycie na zasadach obowiązujących dla obrotu krajowego.\nna których ciąży obowiązek uiszczenia cła, w tym również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości albo zastosowana została preferencyjna, obniżona lub zerowa stawka celna,\nuprawnione do korzystania z procedury uszlachetniania czynnego lub procedury odprawy czasowej, w tym również osoby, na które zgodnie z odrębnymi przepisami, zostały przeniesione prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury.\nImport towarów odprawianych przez kuriera\nZamówiliśmy towar od brytyjskiej spółki, która wysłała nam przesyłkę firmą kurierską. Towary zostały odprawione w Polsce a wszelkie należności celno - podatkowe poniósł brytyjski sprzedawca. (...)\nW czerwcu br. dokonaliśmy zakupu rocznej prenumeraty czasopisma w wersji papierowej od brytyjskiego kontrahenta, które będziemy otrzymywać co miesiąc. W jaki sposób rozliczyć tę transakcję (...)\nJaka stawka VAT obowiązuje przy zakupie koncentratora tlenu z Chin przez osobę fizyczną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności? Podatnik, który sprowadza towar spoza obszaru Unii Europejskiej (...)\ninterpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 października 2020 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.575.2020.2.KT Czy dokonywanie dostaw i otrzymanie zbiorczego potwierdzenia IE-599 stanowić będzie dla Wnioskodawcy (...)\nJestem czynnym podatnikiem VAT. Dokonuję importu towarów. Korzystam z usług agencji celnej przedstawiciela bezpośredniego , która dokonuje wszystkich formalności celnych. Agencja wysłała mi mailem dokument (...)\nZamierzamy dokonać wywozu towarów do Wielkiej Brytanii za pośrednictwem firmy kurierskiej. Czy otrzymany od kuriera dokument Proof of export , który zawiera informacje o miejscu (...)\nW jaki sposób opodatkować sprzedaż samochodu osobowego, wywożonego do Szwajcarii na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej? Czy należy zastosować stawkę VAT 23% czy 0% (...)\nPodróżni osoby fizyczne niemające stałego miejsca zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej - ustalanego na podstawie paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość mają prawo do otrzymania (...)\nNowe zasady funkcjonowania systemu TAX FREE, które zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2022 r. zostały zainicjowane ustawą z dnia 27 listopada 2020 r. o zmianie (...)\nZmiana zasad dokonywania zwrotu VAT podróżnym\nZwrot podatku VAT dla podróżnych to możliwość uzyskania zwrotu VAT zapłaconego przy zakupie towarów w Polsce przez podróżnego, który nie ma stałego miejsca zamieszkania w (...)\nPrzedmiotem mojej działalności jest obrót używanymi samochodami sprowadzanymi z zagranicy jako towary handlowe. Samochody kupuję zarówno od osób fizycznych, jak i od firm. 1 Czy (...)\nZgłoszenia INTRASTAT do 20. każdego miesiąca\nINTRASTAT to system statystyki handlu towarami pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej stosowany do dostarczania informacji statystycznych dotyczących wywozów i przywozów towarów wspólnotowych niebędących przedmiotem zgłoszenia (...)\nNowy Portal Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych\nDziała już nowy Portal Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych, za pomocą którego można przesłać m.in. zgłoszenia INTRASTAT. PUESC jest skierowany przede wszystkim do przedsiębiorców oraz osób fizycznych (...)\nW dniu 20 maja 2021 r. Sejm RP uchwalił zmiany do ustawy o VAT na dzień oddania GP do druku ustawa jest w Senacie , (...)


Recenzja – Saboteur SiO: powrót zamaskowanego bohatera | PIXELPOST\nNa początek odrobina prywaty ale koniecznej dla tej recenzji. Dwie części zapoczątkowanej w 1985 roku serii Saboteur stanowiły jedne z moich pierwszych podróży do świata elektronicznej rozrywki. Zrobiły na mnie wrażenie jakie mogę porównać tylko z ujrzeniem po raz pierwszy Dooma, Mortal Kombat 2 czy Unreala.\nKiedy więc Clive Townsend zawitał na Pixel Heaven w 2018 roku i zapowiedział kolejne kontynuacje (tak, w liczbie mnogiej) kultowej serii, wspomnienia o przygodach w ciele wojowniczego ninja odżyły. Przy okazji okazało się, że sam Clive jest przesympatycznym i niesamowicie przystępnym człowiekiem.\nNie upłynęło wiele czasu, gdy wróciłem do odświeżonych wersji Sabouteura i Saboteura 2 by z zaskoczeniem odkryć, że pierwsza z nich została wzbogacona o dodatkowe poziomy. Dodajmy, że zrealizowane w bardziej nowoczesnej formie i z większym naciskiem na narrację, chociaż nadal w oprawie retro. Co upewniło mnie w przekonaniu, że Clive nadal doskonale wie jak tworzyć dobre gry. O przyszłość serii właściwie mogłem być spokojny.\nJakie więc są moje odczucie odnośnie najnowszej odsłony? Cóż, szczerze mówiąc mieszane. Po uruchomieniu gry od razu przekonujemy się, że Saboteur SiO nie bierze jeńców. No bo w której wydanej dzisiaj grze menu obsługuje się literami klawiatury? Dopiero podpięcie pada (testowałem na microsoftowym od Xboxa One) umożliwi poruszanie się po nim kursorem. „Chcieliście staroszkolnego doświadczenia to macie”, zdaje się krzyczeć gra już od progu.\nDobrze odzwierciedla to samą rozgrywkę. Po krótkim fabularnym prologu trafimy do rozległego poziomu bez żadnej mapy, gdzie naszym zadaniem jest zebrać wszystkie znajdźki zanim skończy się czas. Nasz ninja wracając z udanej akcji po niefortunnym zdarzeniu został bowiem ofiarą eksperymentu naukowego. Teraz, by uchronić się od zguby, musi zebrać odpowiednią ilość ametystu (tytułowy tlenek krzemu) zanim jego wiązania molekularne ulegną rozpadowi. Sukces kwitowany jest teleportem do następnego poziomu gdzie zabawa zaczyna się od nowa. Przyznam że rzucanie w ten sposób gracza z miejsca na miejsce jest rozwiązaniem scenariuszowo tyleż sprytnym co leniwym. Tym bardziej, że finał historii przynosi tylko więcej pytań i jest raczej zaproszeniem do następnej odsłony niż nagrodą w postaci wyjawienia tajemnicy, którą jesteśmy nęceni.\nZbieraj wszystko co fioletowe i uważaj na czas to jedyne co wiemy na starcie, resztę musimy rozpracować sami. Wzorem poprzednich części energia życiowa się regeneruje i możemy przeżyć upadek z dużej wysokości. No chyba że trafimy na zaostrzone kolce – obowiązkowy element wyposażenia każdej kopalni. Przyznam że poziom od którego zaczynamy przygodę był dla mnie niemałym rozczarowaniem. Stanowi bowiem krok wstecz nie tylko wobec współczesnych gier ale i w stosunku do oryginalnego Saboteura. Zamiast zróżnicowanej bazy do zbadania dostajemy monotonną miejscówkę i mało inspirujące zadanie.\nNastępny etap przynosi wytęsknioną zmianę, bowiem Saboteur staje się niemalże beat’em upem. Problem tylko w tym, że nie został jako taki zaprojektowany. Nasz wojownik nie dysponuje rozbudowanym zestawem ciosów. Możemy uderzyć pięścią (na stojąco lub w kucając), cisnąć shurikenem albo wykonać przydatny, acz ryzykowny wślizg. Przydatny bo umożliwia uniknięcie walki czy wydostanie się z nieprzyjemnej sytuacji, ryzykowny bo można wpakować się w sam środek wrażego oddziału. Wydostanie się z takiego kotła zazwyczaj jest okupione dużą stratą energii, nie mamy bowiem narzędzi do kontroli tłumu. Jedyną słuszną taktyką jest nie dawać się otoczyć i spamować pięścią nadchodzących oponentów. Walka nie sprawia zatem żadnej frajdy i staje się rodzajem ciężkiej pracy. Sytuację poprawiają zdobyte w połowie gry rękawice zapewniające nieskończone pociski, ale jest to raczej obejście problemu.\nGra podzielona została na 9 rozdziałów, co po odliczeniu prologu i outra daje nam 7 poziomów podzielonych na dwa wspomniane już wyżej rodzaje: labiryntowo-eksploracyjne oraz liniowe i nastawione na walkę. Oczywiście w kolejnych pojawiają się groźniejsi przeciwnicy charakterystyczni dla danej miejscówki oraz nowe mechaniki różnicujące rozgrywkę. Czasem ametyst trzeba wydropić z pokonanych wrogów, czasem uruchomić przełącznik czy zdobyć kartę dostępu. Niestety tu pojawiają się problemy. Na przykład takie ze szczebelkami. Kiedy spotkamy się z przeciwnikiem na drabinie obowiązuje zasada, że ten wyżej strąca tego niżej. A jako, że niemilcy spawnują się w nieskończoność często wejście na wyższy poziom staje się prawdziwym wyzwaniem. Wiadomo że w końcu trafi się okienko czasowe, ale tykający zegar skutecznie podnosi ciśnienie. Podobnie jak przełączniki wymagające wciśnięcia przycisku akcji przez dłuższą chwilę, nieprzerywaną wrażym atakiem . Czy konieczność podprowadzenia uzbrojonego w rakietnicę żołnierza i sprowokowania go do strzału w zbrojone drzwi blokujące przejście. W końcu się uda, ale w połączeniu z bezlitosnym limitem czasowym frustruje (zwłaszcza kiedy jak na złość nie ma nikogo w pobliżu). Nie jestem też zwolennikiem utrudnienia jakie zafundowano nam w finale. Drobinki ametystu są niewidoczne dopóki do nich nie podejdziemy, więc by zebrać wszystko trzeba zadreptać cały poziom (albo mieć dobrą pamięć lub notatki).\nOwszem, wyliczam kolejne wady, ale mimo wszystko grało mi się nawet przyjemnie. Uczenie się na pamięć kolejnych poziomów i pokonywanie ich w najbardziej efektywny sposób to jednak bardzo satysfakcjonujące i coraz rzadsze doświadczenie. Saboteur SiO jest na tyle niszowym tytułem, że nie ma co liczyć na jakiekolwiek pomoce znalezione w Internecie. Przynajmniej w czasie pisania tej recenzji żadnych nie uświadczyłem. I choć obyło się bez rysowania własnych map to kilkukrotne podejście do niektórych etapów było niezbędne. Czasami by zapoznać się rozkładem pomieszczeń, czasem by znaleźć sposób na bossa, a czasem by domyśleć się czego gra od nas oczekuje. I to też jest piękne.\nPodobnie jak swój urok ma oprawa. Retro grafika, zwłaszcza sprite’y i animacja postaci cieszą oko a dynamiczna, transowa muzyka zagrzewa do walki. Chociaż z czasem warto ją ściszyć bo na dłuższą metę może męczyć. Pomijając nieszczęsne kopalnie (tak, liczba mnoga) reszta miejscówek może robić wrażenie. W konfiguracji gry odnajdziemy m.in. opcje włączenia efektów symulujących obraz wyświetlany na telewizorze CRT oraz grafikę stylizowaną na charakterystyczną dla zasłużonych ośmiobitowców. Wiedziony sentymentem spróbowałem odpalić finałowy poziom w trybie Amstrada, niestety nasz infiltrator nieczytelnie zlewał się z tłem. Z drugiej strony to ninja, więc może tak być powinno? W Saboteur SiO przewidziano łatwiejszy poziomie trudności gry. Zastanawiałem się jak pogodzić honor wojownika z rzetelnością recenzenta. Bo powinienem tę opcję sprawdzić, ale jak uniknąć pohańbienia? Zdecydowałem przejść grę od początku do końca w trybie retro, tak jak Clive przykazał a potem sprawdzić wersję dla leszczy. Prawdę powiedziawszy – wiele się nie zmienia, bo jedynym ułatwieniem okazuje się… radar wskazujący najbliższy, ametystowy fant. Ja przynajmniej nie zauważyłem więcej różnic.\nPolska wersja językowa gry jest dostępna, jednakże jestem dosyć wyczulony na błędy językowe (poza własnymi oczywiście), więc po trzech zauważonych potknięciach szybko wróciłem do mowy Szekspira.\nPodsumowanie: Saboteur SiO to gra którą trudno polecić każdemu. Wymaga cierpliwości i wyrozumiałości, ale daje też sporo w zamian. Cieszy, że Clive eksperymentuje ze znaną formuła, niemniej eksperymenty nie zawsze są udane. W Saboteur SiO widać potencjał, ale też sporo niespójnych ze sobą rozwiązań. Skoro wzorem klasyków chcemy dopingować gracza limitem czasowym, może warto zrezygnować z frustrujących spowalniaczy? Jeśli chcemy zasypać go mrowiem przeciwników wskazane byłoby usprawnienie mechaniki walki. Ja na swoją wymarzoną kontynuację przygód zamaskowanego sabotażysty nadal czekam.\nGrę testowałem w wersji pecetowej a po ukończeniu Steam naliczył mi 11 godzin zabawy (co uwzględnia wielokrotne podejścia do poziomów). Nie ma jeszcze wpisu dla Saboteur SiO w bazie serwisu How Long to Beat, więc zdradzamy wam cenną informację. Sam system osiągnięć w SiO jest wewnętrzny i niezintegrowany z platformą Valve.\nGatunek: retro akcja\nProducent: Clive Townsend, SimFabric SA\nPS Na sam koniec, wzorem Tomka Drabika, straszliwy suchar: co mówi zniecierpliwiony wartownik, kiedy ninja znowu buszuje mu po bazie? „Saboteur! Sio!”\nTorchlight Frontiers zmienia nazwę na Torchlight III i wraca na dawne tory


Młody motocyklista miał prawie 3,5 promila - Z młodym kierowcą w drodze po doświadczenie - Komenda Powiatowa Policji w Pszczynie\nMłody motocyklista miał prawie 3,5 promila\n27- latek z Poręby miał prawie 3,5 promila alkoholu w swoim organizmie, kiedy policjanci skontrolowali jego stan trzeźwości. Motorowerzysta został zatrzymany do kontroli na terenie swojej miejscowości. Jechał drogą wojewódzką nr 933, czyli główną drogą biegnącą przez wieś.\nMundurowi nawet nie spodziewali się, że wynik przeprowadzonego badania będzie aż tak szokujący. Młodzieniec z Poręby podróżował na swoim Power Max-sie mając w organizmie znacznie przekroczone stężenie alkoholu. W takim stanie przemierzał wieczorem ulice wsi, gdzie mieszka. Nie wiadomo, jak długo jechał, wiadomo natomiast, że na wydruku pojawił się wynik sięgający prawie 3,5 promila i że w najbliższym czasie przyjdzie mu ponieść konsekwencje prawne swojego nieodpowiedzialnego zachowania na drodze.


ChrisPC Screen Recorder 2.10 - dobreprogramy\nChrisPC Screen Recorder to rozbudowany program do przechwytywania widoku ekranu komputera – zarówno zrzutów obrazu, jak i filmów. Cechuje się wieloma ustawieniami i dużą liczbą dostępnych opcji już w darmowej wersji (istnieje również płatna).\nAplikacja pozwala nagrywać i zrzucać cały ekran, wybrane okno lub jedynie zaznaczony ręcznie obszar. W przypadku filmów, wybrać można jeden spośród sześciu poziomów jakości i kilku ustawień liczby klatek na sekundę (maksymalnie 60). Na kilku poziomach można także dostosować szybkość enkodera, by przesadnie nie obciążyć procesora komputera.\nW programie znajdziemy także możliwość rejestrowania kursora myszy na nagraniach. Zdecydowana większość funkcji może być obsługiwana nie tylko myszą, ale również skrótami klawiaturowymi. Dość przewrotnie, w opisywanej tu darmowej wersji aplikacji nie znajdziemy możliwości dogrywania do nagrania znaku wodnego; jest to funkcjonalność zarezerwowana dla wydania płatnego.


BLOG - Strona 2 z 3 - Kinga Klejment\nSTRUCTOGRAM® Klucz do Sukcesu! Czym jest i dlaczego zmienia nasze życie? Każdy z nas ma […]\nZastanawiałeś się, co kieruje Tobą, kiedy podejmujesz decyzję zakupową? Dlaczego jeden zegarek zachwyca Cię, a inny odgania Twoje spojrzenie? Być może czasami oglądasz reklamę i zastanawiasz się, kto mógłby zwrócić na nią uwagę?\nCztery lata temu zmieniłam pracę, otoczenie i plany. Świadomie wkroczyłam w świat rozwoju osobistego i […]\nKreatywność wzbogaca nasze życie.\nPo pierwsze dzięki niej robimy coś dla siebie, ale i dla innych. Wykorzystujemy ją w życiu osobistym i biznesowym. Wymaga ona jednak od nas dużego wysiłku energetycznego.\nNajlepszy czas na działanie jest TERAZ! Dlaczego tak mocno w mojej głowie zakorzeniła się prokrastynacja? […]\nByć może tego nie wiesz, ale każdy z nas doświadcza stresu. Nieunikniona część naszego życia. Poza tym targają nami emocje, których tak często nie potrafimy nazwać i które próbujemy tłamsić.\nMAM UMYSŁ MILIONERA! I mam to szczęście, że na swojej drodze spotykam ludzi, którzy inspirują […]\nCo ma mózg do kolorów w Twojej szafie?\nZastanawiałaś się kiedyś dlaczego w Twojej szafie są jaskrawe sukienki, a w garderobie Twojej sąsiadki wiszą koszule i spodnie w odcieniach szarości? Poznaj sposób w jaki Twój mózg podejmuje takie wybory!\n40 najważniejszych lekcji na 40-te urodziny!\nDzisiaj jest dla mnie szczególny dzień. Wyczekiwany. Kiedyś usłyszałam, że życie zaczyna się po 40-stce i bardzo chcę tego doświadczyć. Chciałabym również podzielić się z Wami małym podsumowaniem z 4 dekad mojego życia!\nKobiecość we współczesnym świecie\nCzym jest kobiecość dla współczesnych kobiet. Jak o nią dbać i ją pielęgnować.


Mocny głos Ministra Środowiska na rzecz przyrody « Wolne Media\nOpublikowano: 19.10.2015 | Kategorie: Ekologia i przyroda, Wiadomości z kraju\nMinister Środowiska Maciej Grabowski poparł dyrektywy, od których zależy los europejskiej przyrody. Obecnie toczy się debata nad ich przyszłością. Zmiana systemu ochrony środowiska, który od trzech dekad z powodzeniem działa w Europie, może mieć nieprzewidziane skutki dla państw członkowskich. Minister Środowiska dał jasny sygnał, że dyrektywy w Polsce działają sprawnie i ostrzegł przed ich zmianą.\n“Obie dyrektywy (ptasia i siedliskowa) w obecnym kształcie dobrze spełniają swoje zadania i pozwoliły na stworzenie skutecznego systemu ochrony przyrody w Unii Europejskiej” – napisał Maciej Grabowski w liście do Karmenu Velli – Komisarza ds. Środowiska KE. To przełomowy moment, gdyż do tej pory polscy politycy milczeli w tej sprawie.\nPolska, jako jeden z 10 krajów została wybrana do pogłębionej analizy dyrektyw. Dało to szansę polskim instytucjom (m.in. Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad i Lasom Państwowym) oraz organizacjom pozarządowym (ClientEarth, WWF Polska, Ogólnopolskiemu Towarzystwu Ochrony Ptaków i Klubowi Przyrodników) na indywidualną ocenę funkcjonowania dyrektyw w naszym kraju. Żadna z organizacji i instytucji z Polski nie opowiedziała się za zmianą dyrektyw. Podkreślane były natomiast obawy przed zmianą dobrze znanych reguł i przepisów prawnych dot. ochrony przyrody.\nZnaczenie stabilnego prawa podkreślił także Minister Środowiska. “Mając na uwadze fakt, iż procedury zarządzania ochroną przyrody, a także planowanie i procesy inwestycyjne są realizowane na mocy obecnego ustawodawstwa krajowego, niepewność co do obowiązującego prawa nie byłaby korzystna ani dla systemu ochrony przyrody, ani dla inwestorów i innych zainteresowanych stron” – zauważa w liście do Karmenu Velli minister Grabowski.\nPodobnie do polskiego Ministra Środowiska myślą obywatele w całej Unii. W czasie konsultacji społecznych, rekordowa liczba osób – ponad pół miliona – powiedziała, że obowiązujące dyrektywy działają sprawnie i nie należy ich zmieniać, ale wręcz przeciwnie – należy wzmocnić wysiłki na rzecz ich wdrażania.\nTAGI: Ministerstwo Środowiska, Ochrona przyrody, Ochrona środowiska


Zabieg TURP i usunięcie zmian rakowych - Na pytanie odpowiada lek. Tomasz Budlewski | WP abcZdrowie\nZabieg TURP i usunięcie zmian rakowych\nDzien dobry moja mama miala zabieg TURB . MIALA 3 GUZKI Z CZEGO DWA Z NICH MIAJA KOMORKI RAKA pT1nx a ostatno guzek nie ma komorek rakowych. Wiem tylko ze to jest brodawczak. Chcialabym sie dowiedziec jaki to typ komorek rakowych jaki stopien zlosliwosci cos wiecej o tym raku. Mama ma zapalenie pecherz moczowego.\nOnkologia Urologia Rak pęcherza moczowego Zapalenie pęcherza moczowego Choroby nowotworowe Brodawczaki i włókniaki Guzki Pęcherz moczowy\nkonieczne jest zapoznanie się z całą dokumentacja. proponuje udać się do lekarza prowadzącego leczenie.\nWitam , wszystkie szczegóły powinien omówić z pacjentką lekarz prowadzący! z.żurawski\nCzy znów trzeba przeprowadzać zabieg brodawczaka pęcherza moczowego? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nCzy guzek na pęcherzu moczowym musi świadczyć o raku? – odpowiada Lek. Paweł Szadkowski\nCzy każdy brodawczak w pęcherzu to rak? – odpowiada Lek. Zbigniew Żurawski\nKrew w moczu po usunięciu brodawczaka – odpowiada Wiesław Mahaczek\nTrzykrotne usunięcie brodawczaka pęcherza – odpowiada Lek. Tomasz Budlewski\nZapalenie pęcherza po zabiegu wycięcia brodawczaków u mężczyzny – odpowiada Lek. Tomasz Budlewski\nJak długo może utrzymywać się krew w moczu? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nUkład moczowy • Rak prącia • Rak prostaty • Rak jądra • USG pęcherza moczowego • Chemioterapia • Problemy z oddawaniem moczu • Przezcewkowa resekcja guza pęcherza moczowego • Badanie proktologiczne • Radioterapia • Biopsja • Zapalenie cewki moczowej • Tyreotropinowy gruczolak przysadki • Tomografia komputerowa • Powiększone węzły chłonne • Rak dwunastnicy • Zespół rozpadu guza • Rak przełyku • Rak endometrium • Częste oddawanie moczu • Guz miejsca łożyskowego • Rak sromu • Rak szyjki macicy • USG jamy brzusznej • Choroby nowotworowe głowy i szyi • Rak trzonu macicy • Rak piersi • Przezcewkowa elektroresekcja guza pęcherza moczowego • Guz przysadki • Nefrologia\nGuzek na nosie okazał się być rakiem. Kobieta niemalże przeoczyła chorobę • Dwie siostry dowiedziały się w tym samym czasie, że mają raka skóry. U obu przyczyną było solarium • Rak pęcherza moczowego - przyczyny, objawy, leczenie, przerzuty • Rak pęcherza moczowego - przyczyny, objawy, leczenie, przerzuty • Nietypowy objaw raka skóry. Obejrzyj swoje stopy • Czy pieprzyk na twarzy Arona to nowotwór skóry? (WIDEO) • Na co chorował Roger Moore? • Włókniaki miękkie • Rak gardła - objawy, rozpoznanie, leczenie • Rak gardła - objawy, rozpoznanie, leczenie\nDr n. med. Rafał Becht - Onkolog, Szczecin • lek. Andrzej Grzęda - Chirurg, Lubin • Dr n. med. Grażyna Stopyra - Onkolog, Lublin


Ejotkowe postrzeganie świata: Natalia Sońska "Kropla zazdrości, morze miłości"\nLosy głównych bohaterek są spójne z poprzednimi książkami, dlatego polecam czytanie we właściwej kolejności\n"Kropla zazdrości, morze miłości" jest czwartą powieścią Natalii Sońskiej, którą miałam okazję poznać. Przygoda zaczęła się dla mnie od debiutu autorki ("Garść pierników, szczypta miłości") z przepiękną okładką a kiedy poznałam Hanię i Kingę, przyjaciółki z wydawnictwa o modzie, wiedziałam że muszę znać ich losy. Choć już z moją sympatią dla bohaterek różnie bywa... Ale o tym za chwilę...\nZrozpaczona Kinga w domowym zaciszu przeżywa żałobę. Nie chodzi do pracy, nie cieszy ją nic. Nie myśli o przyszłości i nie może sobie wybaczyć swojej postawy wobec sytuacji, którą podarował jej los. Gdyby wtedy inaczej zareagowała... Gdyby podjęła rozmowę... Może sprawy potoczyłyby się inaczej i nie musiałaby teraz cierpieć? Ta śmierć ją przygniotła...\nW najgorszych momentach do Kingi przyjeżdża Hania - pociesza, sprząta i gotuje jednocześnie popadając w konflikty. Brakuje jej czasu na własną pracę a przede wszystkim rodzinę. Wiktor i dzieci powinni być dla niej najważniejsi a tymczasem oddalają się od siebie rzucając oskarżenia. Hania zaczyna tracić upragnione szczęście a później jeszcze pogarsza swoją sytuację pomaganiem innym. Czy dobre serce nie zaprowadzi jej na manowce? Czy robienie na złość popłaca? Czy uda się zmotywować Kingę do życia i powrotu do pracy? A w świecie magazynów o modzie dużo się dzieje, bowiem zbliża się gala półfinałowa konkursu a zwycięstwo przyniesie niewątpliwie prestiż.\nBardzo lubię powieści Natalii Sońskiej, gdyż są lekkie, ale nie brak w nich problemów życia codziennego szarego człowieka a na deser czekają zawsze niespodziewane rozstrzygnięcia w sprawach sensacyjnych.\nTym razem autorka skupiła się na pokazaniu kontrastu między Hanią i Kingą. Upadek jednej i podniesienie się drugiej. Ambitna, pracowita i z gołębim sercem Hania zatraca się w pomocy Kindze a potem również koledze z redakcji. Nie widzi w tym niczego złego i zamiast wrócić do domu i poświęcić czas rodzinie, rzuca się w wir odgrywania na Wiktorze. Ich związek tego nie wytrzymuje i Hania podejmuje dość drastyczne decyzje a fotografie w "brukowcach" dolewają oliwy do ognia ich szczęścia. Czy da się to jeszcze odbudować? Hanka bardzo mnie irytowała w tej powieści i chyba dopiero teraz uświadomiłam sobie, że we wcześniejszych tytułach drażniła mnie, ale teraz przeszła samą siebie. Nie dostrzegała prawdy, nie widziała albo nie chciała widzieć właściwego celu swego życia. Wciąż podejmowała złe decyzje i brnęła w nowe problemy. Czym to się dla niej skończy? Czy szczęście nadal na nią czeka?\nRoztrzepana, ale mądra i poukładana Kinga dzięki Hani i Mirze zaczyna wracać do życia. Stara się znaleźć pozytywne jego aspekty i małymi kroczkami oswaja się z trudną przeszłością. Cierniem jest dla niej jedynie osoba Kamila, któremu nie potrafi przebaczyć... Maleńkie życie doskonale motywuje ją do działań a za sprawą "Pearl" ma ich teraz sporo na głowie. Kinga nie byłaby sobą, gdyby - oczywiście przypadkiem - nie trafiła w sam środek sprawy kryminalnej. Rozpoczęła też prywatne śledztwo a wszystko wskazuje na to, że zna osobiście człowieka który stoi za tą aferą. Czy Kinga ma rację? Co na to policja? Jaka okaże się prawda?\nPrzysłowiowe "trzy grosze" dorzucają do powieści bohaterowie drugiego planu - próbująca scalać relacje Kingi z Kamilem - Mira; żerujący na dobrym sercu Hani kolega z redakcji - Artur, Wiktor ulegający wdziękom Magdy a przede wszystkim niezwykła starsza pani - babcia Kingi! Nie wyobrażam sobie tej książki bez niej! Tarot, humor i niezwykła życiowa mądrość to trzy fundamentalne określenia pani Janiny.\nPodczas lektury można się uśmiechać, wzruszać, ale i obgryzać paznokcie ze strachu i zdenerwowania (choć to nie jest dobry sposób na odreagowanie). Bo kiedy wszystko już jest "pod kontrolą", kiedy już wiadomo kto jest winny, nagle telefon Kingi burzy dotychczasową wizję i nastaje niepewność...\n"Kropla zazdrości, morze miłości" to opowieść o życiu. Dominują w niej problemy, z jakimi borykamy się codziennie - kariera kontra rodzina, utrata bliskich, oczekiwanie na narodziny nowego członka rodziny, miłość i zazdrość idące w parze ale przechylające szalę naprzemiennie na swoją korzyść. Jak je wyważyć, by nasze życie było harmonijne i szczęśliwe? W książce nie brakuje emocji - od smutku i rozpaczy poprzez pogodzenie się z rzeczywistością aż do radości czy euforii. Sprawa kryminalna podnosi adrenalinę a nie zawsze właściwe decyzje bohaterek powodują szybsze bicie serca i finalnie nie jest nam potrzebna kawa. Może jedynie coś na uspokojenie w chwilach, gdy postępują bardzo nieracjonalnie :)\nEtykiety: ciąża, IV Strona, kariera, miłość, policja, Polska, przyjaźń, rodzina, Sońska Natalia, zazdrość\nmartucha180 31 maja 2017 18:21\nNie znam tej serii, a chciałabym ją przeczytać.\nejotek 4 czerwca 2017 21:41\nCóż Cię powstrzymuje zatem? :)\npasjonatka książek 31 maja 2017 19:44\nKsiążka ogólnie podobała mi się, mimo że Hanka w tej części też mnie wyjątkowo irytowała (:\nejotek 4 czerwca 2017 21:46\nKsiążka i mnie się podobała a Hanka.. no cóż, nie możemy w każdej lekturze mieć bohaterów idealnych, bo byłoby nudno... :) Ale chwilami dawała czadu!\nelanoga 31 maja 2017 21:19\nWłaśnie jestem w trakcie. I powiem Ci, że mnie też Hania zaczyna mocno wkurzać. Ogólnie mówiąc, chyba czytam tylko po to, żeby dowiedzieć się, co się stanie z Kingą😊 ale zobaczymy, jak będzie dalej. Na razie przeczytałam mniej więcej jedną trzecią. Ale trochę mnie męczy. Stanowczo nie jest to moja ulubiona książka.\nejotek 4 czerwca 2017 21:50\nMoże dzięki temu zapamiętasz :)\nCzasami też czytam książki żeby poznać koniec :D\nZuzanna P. 31 maja 2017 23:11\nU mnie książka spotkała się z bardzo podobnym odbiorem :) Spędziłam przy niej emocjonujące chwile ;)\nejotek 4 czerwca 2017 21:52\nEmocji nie brakowało... chwilami naprawdę bardzo się denerwowałam :)\nTaki jest świat 1 czerwca 2017 06:57\nejotek 4 czerwca 2017 21:53\nAle tylko po znajomości poprzednich części\nelanoga 1 czerwca 2017 10:08\nTo ja jeszcze napiszę, ze skończyłam! I tak... Hania irytowała mnie tak bardzo, ze już po prostu nie mogłam. Za to wątek Kingi bardzo mi przypadł do gustu! Ogólnie jednak - no szału nie ma... Zmęczyła mnie ta książka.\nejotek 4 czerwca 2017 22:03\nNie każda jest 6/6, ale i tak mi się podobało, pomimo irytującej Hanki :)\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 1 czerwca 2017 12:41\nTwórczość Natalii Sońskiej jest moim kolejnym wyrzutem sumienia. Mam nadzieję, że w końcu uda mi się po nią sięgnąć...\nejotek 4 czerwca 2017 22:05\nKażdy ma jakieś wyrzuty sumienia... Szkoda, że czasu nie można dokupić...\nWierzę, że kiedyś sięgniesz :D\nBlogger 17 października 2017 00:00


Selfie. Przyczyna śmierci: selfie | Adam Sobolewski, Magazyn TVN24\nSelfie to dzisiaj co trzecie robione na świecie zdjęcie, każdego dnia milionami zalewa portale społecznościowe. Ewidentnie jesteśmy w sobie zakochani. Wydaje się jednak, że w niektórych przypadkach miłość własna nas przerasta, a brak wyobraźni wygrywa. Czasem selfie kończy się śmiercią.\nOd stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r. w mediach na całym świecie pojawiły się doniesienia o 49 osobach, których utrata życia – jak potwierdziły to śledztwa – została bezpośrednio powiązana z robieniem selfie. Wiele też wskazuje na to, że w kolejnych latach te statystyki poszybują w górę.\nJeżeli nie masz selfie – nie istniejesz. W miarę rozwoju mediów i portali społecznościowych taka zasada życiowa staje się wręcz obowiązującą. Jak wynika ze statystyk oferowanych przez największe portale społecznościowe świata, w każdym jednym tygodniu słowo "selfie" pojawia się w wypowiedziach ich użytkowników, opisach zdjęć lub z hasztagami (#) aż 50 mln razy.\nNa początku tego roku redaktorzy portalu Priceonomics zorientowali się, że dociera do nich coraz więcej informacji o kuriozalnych przypadkach utraty życia w trakcie robienia sobie zdjęć. Prześledzili te doniesienia i stworzyli mapę śmierci powiązanych z selfie. To na razie "tylko" 49 przypadków opisanych w ciągu 24 miesięcy na całym świecie, ale w miarę przyglądania się im, można zacząć domniemywać, że już wkrótce będzie więcej podobnych. Wydaje się nawet, że wiele przypadków takiej śmierci po prostu nie zostało odnotowanych. Większość tych historii jest powiązana dość prostą, naczelną zasadą – głupoty lub skrajnej nieodpowiedzialności, a te nie odstępują ludzkości na krok od wieków.\nNiewykluczone, że skala problemu przybierze takie rozmiary, że kiedyś będzie można nawet zastosować rachunek prawdopodobieństwa do określania tego, jak często będziemy ginęli z powodu przywiązania do telefonu. Można to nawet – z pewnymi zastrzeżeniami – założyć już dziś, jeżeli weźmie się pod uwagę fakt tysięcy wypadków i kolizji samochodów, w których kierowcy często więcej czasu poświęcają małej przestrzeni ekranu niż jeździe.\nDoniesienia o śmierci powiązanej z selfie od dwóch lat pojawiają się już w mediach regularnie / Źródło: Daily Mirror, BBC, CNN, IBT.com, USA Today, aljazeera.com\nWedług wyliczeń portalu Priceonomics najmłodsza ofiara selfie opisana przez media w latach 2014-2015 miała 14 lat, najstarsza – zaledwie 32 lata. Śmierć powiązana z selfie wyraźnie najchętniej trzyma się osób w wieku 19-23 lata. To aż 28 z 49 opisanych przypadków, z których 12 (27 proc. wszystkich) przypada tylko na 21-latków. Większe problemy z robieniem sobie zdjęć mają też najwyraźniej chłopcy i młodzi mężczyźni. Podczas wykonywania tej – widać tylko z pozoru – prostej czynności zginęło ich 36, nastolatek i kobiet – 13.\nNajwięcej osób straciło życie, spadając z wysokości – 16. W sierpniu ubiegłego roku w Chinach 25-latek chciał zrobić sobie zdjęcie na tle wodospadu. Patrzył tylko w ekran, przesuwając się w kierunku krawędzi. Potknął się i spadł z wysokości ponad 30 m. Selfie się udało. Telefon przetrwał i policja znalazła zdjęcie wykonane "w locie".\nKilka przypadków upadku z dużej wysokości w trakcie robienia zdjęć zanotowano w Rosji. Tam w ubiegłym roku zginął m.in. 17-latek, który poprosił o zdjęcie kolegę, zwisając z gzymsu dziewięć pięter nad ziemią. Nie wytrzymał. 19-latka na Filipinach weszła na dach 20-piętrowego wieżowca, bo – jak powiedzieli po jej śmierci koledzy i koleżanki ze szkoły – nie podobały jej się już żadne zdjęcia, które wykonywała w codziennych okolicznościach. Potknęła się i spadła z 60 m.\nW ten sam sposób zginęło też polskie małżeństwo w Portugalii. 10 sierpnia 2014 r. para robiła sobie zdjęcie na klifie na przylądku Roca. W bardzo wietrznych warunkach spadła na skały, prawdopodobnie popchnięta przez nagły podmuch wiatru. Polacy osierocili dwoje dzieci.\nInne przypadki śmierci związanej z selfie też wskazują na to, że część osób dla "dobrego" zdjęcia jest w stanie zaryzykować wszystko. Jeden z nastolatków w Rosji zginął, wchodząc na tranzystor będący częścią infrastruktury kolejowej. Chwycił rękami przewody i się spalił. Trwało to kilkanaście sekund. Siedem innych osób też straciło życie w wypadkach związanych z kolejnictwem. Kilka miało miejsce w ostatnich dwóch latach w Indiach. Tam młodzi ludzie ginęli, robiąc sobie zdjęcia na tle nadjeżdżających pociągów. Wiadomo, co działo się sekundy później.\nWładze Bombaju uznały nawet, że problem stał się na tyle poważny, iż wprowadziły strefy zakazu robienia selfie. Policyjne patrole karzą osoby robiące sobie portrety na stacjach kolejowych. Inne takie miejsca to plaże i budowane tam pomosty. Również w Bombaju dwoje nastolatków zginęło, spadając do oceanu po zbyt mocnym wychyleniu się przez barierki na molo. W sumie media na całym świecie donosiły o śmierci nastolatków w wodzie, wiążąc to z robieniem selfie, aż 14 razy.\nPrzylądek Roca w Portugalii. Polska para zginęła, przechodząc na drugą stronę ogrodzenia, zbyt blisko klifu / Źródło: Wikimedia Commons (CC BY SA 3.0) / Ввласенко\nZ pozostałych 11 osób (w latach 2014-15) cztery zginęły w wyniku postrzałów. Ostatnia, piąta, a zarazem 50. w zestawieniu, zginęła 2 maja w mieście Pathankot w indyjskim Pendżabie, na północy kraju, przy granicy z Pakistanem. Nastolatek wyjął z szafy ojca pistolet i nie wiedząc, że jest naładowany i odbezpieczony, nacisnął (przypadkiem lub też nie) spust. Postrzelił się w głowę podczas robienia selfie. Umierał kilka godzin.\nSelfie to akt komunikacji. Robimy sobie zdjęcia nie dla siebie, ale głównie po to, by inni nas podziwiali i komentowali. Najlepiej też od razu je opublikować, najlepiej żeby inni od razu na nie zareagowali. Ta motywacja może być bardzo silna\ndr Agnieszka Bojanowska, Uniwersytet SWPS\nJeden wypadek, którego ofiarami stały się dwie osoby, miał miejsce w powietrzu. Lecący awionetką pilot w stanie Kolorado w USA sam siebie oślepił, robiąc zdjęcie za sterami. Spadł na pole kukurydzy. Miał ponad 700 wylatanych godzin. Śledczy nie znaleźli innego realnego powodu katastrofy. Zginął też jeden z pasażerów. Kilku innych zostało rannych.\nNajstarsza z ofiar selfie – 32-letnia Amerykanka z Północnej Karoliny – zginęła w kwietniu 2014 r., robiąc selfie w samochodzie. Telefon umieściła pod dachem, oderwała wzrok od drogi i popatrzyła w stronę aparatu. Kilka sekund później zderzyła się z ciężarówką. Okazało się, że minutę wcześniej – również w czasie jazdy – opublikowała na Facebooku status, w którym odnosiła się do piosenki "Happy" Pharrella Williamsa. Napisała: "Ta piosenka sprawia, że zawsze jestem szczęśliwa". Zdjęcie miało być potwierdzeniem.\nZa kółkiem zginęła w ten sposób jeszcze jedna osoba.\nŚmierć trzech ostatnich należy zakwalifikować do jeszcze innej kategorii wypadków. Pewien Hiszpan zginął, robiąc selfie w czasie gonitwy byków w mieście Villaseca de la Sagra w sierpniu ubiegłego roku. Stracił życie tego samego dnia co polska para w Portugalii. David Gonzalez Lopez wychylił się poza ogrodzenie oddzielające widzów od pędzących zwierząt i nie zauważył byka. Ten przebił mu rogiem szyję.\nMiesiąc wcześniej – 7 lipca 2015 r. – portal telewizji Al-Dżazira przedstawił dane rosyjskich urzędników, którzy właśnie podsumowali wypadki z jednego tylko półrocza 2015 r. spowodowane przez selfie. Od stycznia do czerwca tamtego roku w Rosji zginęły w ten sposób cztery osoby, a ponad 100 zostało rannych.\nW górach Uralu dwóch nastolatków odbezpieczyło granat, by pokazać swoją odwagę. Przetrwał telefon, który potem stał się dowodem w sprawie. Od tego czasu w wielu miastach Rosji samorządy prowadzą lokalne kampanie skierowane do młodych obywateli. Odradzają w nich robienie zdjęć za wszelką cenę.\nRosyjska kampania przestrzegająca przed selfie / Źródło: mvd.ru\nZbyt silna motywacja\nNic jednak nie wskazuje na to, by trend miał się odwrócić – nie tylko w Rosji, ale też wszędzie indziej.\n3 maja włoskie media opublikowały wynik sondażu przeprowadzonego wśród kierowców, którzy nie ukończyli 21. roku życia. – Sondaż wskazuje, że mamy bezpieczniejsze samochody i więcej kontroli drogowych, ale jednocześnie coraz więcej wypadków jest spowodowanych przez SMS-y i selfie – stwierdziła koordynatorka sondażu Michela Crisci z jednego z rzymskich uniwersytetów. 20 proc. respondentów przyznało, że w trakcie jazdy rozmawia przez telefon bez urządzenia głośnomówiącego, zaś co trzeci regularnie spogląda na ekran smartfona, by sprawdzić nowe wiadomości. Gdy taka przychodzi, 30 proc. osób odwraca uwagę od jazdy, by ją przeczytać – wskazano w badaniu.\nSelfie pod wodą - też zły pomysł. Lepiej skupić się na dotarciu na powierzchnię / Źródło: Pexels (CC0)\nZwłaszcza te ostatnie dane, dotyczące sondażu z Włoch, są zdaniem dr Agnieszki Bojanowskiej, psychologa społecznego z Uniwersytetu SWPS, dowodem na to, jak nierozłączną częścią życia stało się selfie i ile dla nas znaczy.\nTłumaczy ona, że zrozumienie tego fenomenu daje się wyjaśnić jedną z podstawowych zasad życia w społeczeństwie: – O naszą uwagę konkuruje ze sobą wiele bodźców bardzo różnego rodzaju i prawie przez cały czas. Ponieważ człowiek jest istotną społeczną, to te związane z innymi ludźmi i komunikacją z nimi są przez nas interpretowane jako bardzo silne.\n– Budzą w nas zwykle najwięcej emocji, a więc wygrywają w walce o naszą uwagę. Dlatego właśnie wyniki badań pokazują, że tak wielu kierowców czyta SMS-y i wiadomości nawet wtedy, gdy może to powodować zagrożenie życia. Te SMS-y przecież przychodzą od kogoś, z kim być może chcielibyśmy wejść w interakcję. Na selfie można więc patrzeć podobnie jak na SMS-y i e-maile – mówi dr Bojanowska. I wyjaśnia: – Selfie to akt komunikacji. Robimy sobie zdjęcia nie dla siebie, ale głównie po to, by inni nas podziwiali i komentowali. Najlepiej też od razu je opublikować, najlepiej żeby inni od razu na nie zareagowali. Ta motywacja może być bardzo silna. Tak silna, że przestajemy zwracać uwagę na bodźce informujące nas o bezpośrednim zagrożeniu.\nRdeq 17 May 2016\nMoim zdaniem to nie selfie ich łączy tylko głupota i brak rozwagi. Gdyby nie zginął jeden z drugim podczas robienia selfie, pewnie zginął by dzień czy tydzień później włażąc pod walec czy co innego a takich statystyk już nie prowadzą.\nArtstein 17 May 2016\nPrawda jest taka, że rozbawił mnie ten artykuł :) To się kwalifikuje do nagrody Darwina.\ngenek_kiepski 15 May 2016\nW Rosji mają wszystko największe nawet tranzystory co palą ludzi i można na niego wejść. :)\nTechnologia zamiast pomagać, bardzo często odmóżdża... Pozbawia racjonalnego pojmowania świata, w tym dostrzegania zagrożeń... Ludzie są za pomocą technologii oduczani samodzielnego myślenia... A gdy zdobycze cywilizacji już takiego delikwenta odmóżdżą, wtedy już blisko do Nagrody Darwina... "Krwawe selfie" są tego przykładem.\npiotr_nowik 15 May 2016\nA ja nie mam ani jednego selfie, bo nie chcę robić za kretyna. Na wielu selfie ludzie wydziwiają i wykrzywiają twarze. Dosłownie jak wariaci.\nblanczofia 15 May 2016\nGry numeryczne, filmy, media podsycaja odruchy gwaltow, morderstwa, brutalnosc. Nawet politycy interesuja sie wylacznie wojnami i zbrojeniami, handlem smiercia.\nBrain Scientist 15 May 2016\nGry numeryczne? Karty, domino, sudoku, kakuro, lotto?\nvagabond 15 May 2016\nJa selfie robię w ten sposób: ustawiam na statywie moją lustrzankę cyfrową, ustawiam ostrość, siadam na krześle i fotografuję się za pomocą samowyzwalacza w różnych pozach i minach i z dzieckiem na rękach. Czyli robię po prostu autoportret.\nx_punisher_x 14 May 2016\nTo jest naturalna kolej rzeczy ... kiedyś były dinozaury , lwy i wrogie terytoria a teraz mamy selfie , wypadki komunikacyjne i niebezpieczne hobby.Natura sama selekcjonuje nasz kod genetyczny pozbywając się tego gorszego w dążeniu do jego ewolucji na kolejny poziom..


Gra o gorączce cukru dbrml\nPressbook - Be Cool (2005) - Były gangster, a obecnie producent filmowy, wkracza w branżę muzyczną, która rządzi się swoimi prawami.\n• Polineuropatia - rodzaje i przyczyny, objawy, leczenie • Najbardziej pomocni lekarze i specjaliści - marzec 2016 • Jak sprawdzić, czy mam prawidłowy poziom cukru? (WIDEO) • 3 miliony Polaków choruje na cukrzycę. Nawet milion o tym nie wie • Zespół stopy cukrzycowej • Powikłania cukrzycy • Dlaczego kontrola poziomu cukru Cukrzycę diagnozuje się w oparciu o glikemię przekraczającą normę w badaniu poziomu cukru we krwi na czczo (w dwukrotnych pomiarach) lub w teście doustnego obciążenia glukozą (OGGT). Sprawdź: Słodziki. Badanie cukru we krwi – interpretacja wyników. Prawidłowy wynik poziomu glukozy we krwi mieści się w granicach 70–99 mg/dl. Sweetie - łyżeczka do cukru jest świetnym wyborem dla osób poszukujących oryginalnych i prostych gadżetów kuchennych. Prostota takiego gadżetu spowoduje, że nawet osoby, które rzadko zaglądają do kuchni, będą do niej częściej uczęszczać! Pamiętaj o tym, że w tej zmianie chodzi głównie o to, byś nauczyła się jeść lepiej, zdrowiej – a nie o zastępowanie cukru sztucznymi słodzikami czy sięganie po magiczne tabletki. Miód jest wspaniałą alternatywą dla cukru , pod warunkiem, że spożywamy go w rozsądnych ilościach.\nGrzegorz Zalewski śledzi doniesienia medialne o o rynku cukru, więc nie będę psuł czytelnikom zabawy, ale pozwolę sobie na szybki dopisek. W ostatniej notce GZ przywołał analityków – również tych znanych – którzy tłumaczyli załamanie rynku cukru z lat ’70 XX wieku wydarzeniami tylko na rynku cukru, jednocześnie pomijając\nFeb 17, 2021 · Władza nakłada sobie wedle uznania podatki sektorowe, na banki, na media, na cukier, górnolotnie to uzasadniając. A w rzeczywistości - oprócz zbierania pieniędzy - karze w ten sposób EURO CASH - Gra o Milion. 4,178 likes · 80 talking about this. Oficjalny Fanpage marki EURO CASH - Edukacja Finansowa oraz pierwszej, calkowicie polskiej, gry planszowej rozwijajacej finansowy IQ. DETOX cd. Czego możesz się spodziewać po odstawieniu cukru??? 👉 stracisz apetyt na cukier (działa jak narkotyk) 👉 Mniejsze uczucie głodu : Gdy jemy cukier, produkuje się hormon zwany insuliną, który jest odpowiedzialny za obniżenie cukru we krwi (między innymi, bo ma też inne zadania) na chwilę i ciało automatycznie domaga się cukru na nowo Odbiorcami Twoich danych czyli podmiotami, którym będziemy mogli przekazać Twoje dane zgodnie z obowiązującym prawem, będą podmioty przetwarzające dane na nasze zlecenie np. podwykonawcy naszych usług elektronicznych oraz podmioty uprawnione do uzyskania danych na podstawie obowiązującego prawa np. sądy lub organy ścigania\nCukrzycę diagnozuje się w oparciu o glikemię przekraczającą normę w badaniu poziomu cukru we krwi na czczo (w dwukrotnych pomiarach) lub w teście doustnego obciążenia glukozą (OGGT). Sprawdź: Słodziki. Badanie cukru we krwi – interpretacja wyników. Prawidłowy wynik poziomu glukozy we krwi mieści się w granicach 70–99 mg/dl.\nDorota Wydro Ile cukru jest w… cukrze Sięgamy po słodycze, kiedy czujemy się smutni, samotni, przygnębieni, zmęczeni, zdenerwowani czy niezaspokojeni z jakiegoś powodu.\nGorączka cukru (2008) La Fièvre de sucre - informacje o filmie w bazie Filmweb.pl. Oceny, recenzje, obsada, dyskusje wiadomości, zwiastuny, ciekawostki oraz galeria.\nGRA ANIOŁA (CARLOS RUIZ ZAFON) Isamar M Odpowiedni moment (crossover z Anią z Zielonego Wzgórza, Piękną i Bestią i Harrym Potterem) GRA O TRON (THE GAME OF THRONES) --> PATRZ: PIEŚŃ LODU I OGNIA GRACE AND FRANKIE averypottermaniac D Santa Fe GUNDAM WING Erka Pszczoły robotnice GWIEZDNE WOJNY (STAR WARS) aeslinn O spadaniu gwiazd Czarna Żółtka ubić z cukrem na gładką masę - odjąć z cukru jedną łyżkę do białek. Do ubitych żółtek dodawać stopniowo mak i miksować na wolnych obrotach - do wyczerpania. Wlać lekko ciepłe mleko , aromat i zmiksować. Odstawić na 1 godzinę. Po tym czasie ubić pianę ze szczyptą soli i dodać 1 łyżkę cukru - zmiksować. Z badań przeprowadzonych w 2013 roku wynika, że w Polsce na cukrzycę choruje aż 2,5 miliona osób, a liczba ta z roku na rok rośnie. Co więcej, prawie 1 milion z nich w ogóle nie zdaje sobie z tego sprawy. Mimo że nadal trwają prace, gra o ciekawostki Glymetrix ma zostać wprowadzona jako cecha nowej strony poświęconej edukacjom związanym z cukrzycą (ogłoszonej niedawno) w tym tygodniu. Zdrowy wynik Użytkownicy, którzy klikną link do gry, otrzymają "szybką podróż w obie strony" w cyklu 20 pytań. Po uzyskaniu napoju o jednolitej konsystencji, pij powoli, najlepiej na pusty żołądek. Przeczytaj koniecznie: Pomidory – dlaczego należy jadać je codziennie? 5. Cukrzyca – sok z banana, jabłka i kapusty. Ten pyszny napój zrobiony z owoców i warzyw obniża wysoki poziom cukru i pomaga uniknąć zachorowania na cukrzycę. 📺 Gorzki smak cukru (2013) Hoe duur was de suiker - Surinam, rok 1765, czas rozkwitu kultury cukru oraz powstań niewolników. Pochodzące z żydowskiej rodziny plantatorów Elza i Sarith\nWedług niego, od 1961 do 2009 roku, w 48 lat, światowa produkcja cukru wzrosła ponad dwukrotnie (tak samo jak konsumpcja) do poziomu 176 milionów ton, a do 2020 ma się zwiększyć o kolejne 25%. Zapewnia ją 31 milionów hektarów upraw – obszar porównywalny do terytorium Włoch. Pomaga także obniżyć poziom cukru we krwi po jedzeniu i walczyć z głodem n cukier. Możesz również dodać olejek cynamonowy do swojej diety, aby uzyskać dodatkowe korzyści. 3. Kozieradka Kozieradka jest ziołowym suplementem o udowodnionym działaniu zmniejszającym poziom cukru we krwi, kiedy jest przyjmowana przed posiłkami. Pełna obsada filmu Gorączka cukru (2008) La Fièvre de sucre - informacje o filmie w bazie Filmweb.pl. Oceny, recenzje, obsada, dyskusje wiadomości, zwiastuny, ciekawostki oraz galeria.


PORADY EKSPERTA. Historie ręką pisane | Prestiz trojmiasto\nPamiętam z dyżuru w noc sylwestrową młodego stażystę, który przybiegł do mnie z izby przyjęć i zapytał: Pani doktor, czy zbiera Pani pokemony? Mam na dole takiego jednego Pikachu. Na izbie siedział uśmiechnięty od ucha do ucha, wstawiony, dwudziestoparoletni człowiek w żółtym ubranku pokemona, trzymając się za zakrwawioną i zabandażowaną rękę. Ech... sylwestrowe szaleństwo pirotechniczne, ale dla mnie oznaczało to wielogodzinną naprawę wszelkich delikatnych struktur ręki i długie godziny zabiegu.\nLONA OLSZANIEC - KOZAKIEWICZ\nJestem lekarzem medycyny, specjalistą ortopedii i traumatologii narządu ruchu w gabinecie Medissima w Sopocie. Niedzielni majsterkowicze, ogrodnicy amatorzy walczący z kosiarką do trawy, czy domowi konstruktorzy atrakcji pirotechnicznych - to wyzwania z jakimi czasami trzeba mierzyć się w swojej praktyce lekarskiej.\nTak naprawdę „ Ręka „ z łaciny manus, nie jest faktycznie w swojej definicji tym, czym potocznie ją nazywamy. Mówiąc trywialnie „ręka”, mamy na myśli całą kończynę górną aż do ramienia. Tymczasem słowo to, zgodnie z anatomią, oznacza palce, śródręcze, zarówno część dłoniową i grzbietową oraz nadgarstek. Dlatego dla przeciętnego pacjenta ręka oznacza całą kończynę górną, wykraczając poza naukowe ramy.\nSpecjalista, który zajmuje się leczeniem dolegliwości i chorób dotyczących ręki, to ktoś, kto posiada zarówno kompetencje w zakresie leczenia operacyjnego, ale również ten, który zajmie się ręką przy istniejących dolegliwościach bólowych, zaburzeniach jej funkcji czy pojawiających się zmianach zwyrodnieniowych.\nRekonstruować można wiele struktur ręki, zarówno w świeżych uszkodzeniach, jak i zastarzałych uszkodzeniach nerwów i ścięgien. Można wykonywać przeszczepy i transfery ścięgien w ich uszkodzeniach oraz naprawiać i odtwarzać jej funkcje czasem po wielu latach.\nPamiętam też historię i przypadek pewnego 40 letniego rzeźbiarza ludowego , który im bardziej pracował i zatracał się w rzeźbieniu, tym większe zaczęły pojawiać się trudności w utrzymaniu wypadającego z ręki dłuta. Po wykonanym badaniu rtg i wizycie w gabinecie okazało się, że istniała u niego pewna wada wrodzona, o której nawet nie wiedział przez tyle lat. Po przeprowadzonym leczeniu operacyjnym okazało się , że dawno można było już mu pomóc.\nNiezbędne i często używane do wykonania bezpiecznych zabiegów na ręce jest wykorzystanie lupy wielokrotnie powiększającej. Doskonale sprawdza się w chirurgii nerwów, a także gdy zachodzi potrzeba usunięcia drobnych zmian guzopodobnych występujących na palcu, wokół których mogą zawinąć się małe nerwy obwodowe.\nLeczyć można i trzeba nie tylko ostre urazy dotyczące ręki, stany ostre, takie jak infekcje, ale również choroby ręki związane z jej używaniem, przeciążeniami, występującymi dolegliwościami nagłymi i przewlekłymi. Nie zawsze oznacza to leczenie operacyjne, dlatego wielu zmianom chorobowym można zapobiegać wcześniej, oddalając czasami niekonieczny wcale zabieg.\nCzasami do gabinetu trafiają pacjenci skarżący się na wydawać by się mogło, banalne, ale drażniące dolegliwości, jak na przykład ciało obce, takie jak kolec róży czy odłamek szkła, tkwiące gdzieś głęboko w strukturach ręki, albo powakacyjne skutki ukłucia kolcem jeżowca.\nZdarza się, że kciuk lub któryś z palców ugrzęźnie w zgięciu i nie można go wyprostować lub prostuje się z bólem. Częste są również pojawiające się nie wiadomo skąd, narastające dolegliwości okolicy łokcia Nie warto zwlekać, bo zaniechanie leczenia może skończyć się zabiegiem operacyjnym.\nNajwięcej pacjentów trafia do gabinetu z objawami zaburzeń czucia w zakresie palców ręki, które często pojawiają się w nocy. Podobnie z osłabieniem siły chwytu i trudnością ze złapaniem w palce drobnych przedmiotów, np. igły. Objawy te mogą być spowodowane zespołem kanału nadgarstka, albo cieśni nadgarstka, który jest najbardziej powszechny u osób pomiędzy 45-65 rokiem życia, choć może też występować u osób młodszych pracujących długo przy klawiaturze komputera. Wówczas wizyta w gabinecie chirurgii ręki jest jak najbardziej wskazana i konieczna.\nSą na przykład „ręce mysie” co wcale nie oznacza, że mają coś wspólnego z myszami, to ręce przeciążone pracą myszką od komputera. Jest ręka Myszki Miki z czterema palcami… Czy ktoś zauważył że Miki ma cztery palce? Ręka Myszki Miki jest całkiem sprawna. Są też ”ręce misia koala”, ale to już zupełnie inna historia...\nHistorii ręką pisanych jest wiele. Najważniejsze by ten tak ważny i istotny w codziennym funkcjonowaniu narząd ruchu był sprawny. Dlatego, gdy pojawią się niepokojące dolegliwości, nie czekajmy z decyzją o wizycie u specjalisty.


Czy dla nich 9% to za mało? – Zdrowie bez leków. Czy to możliwe?\nOpublikowano 7 lat temu: 5 marca, 2014 15 grudnia, 2019 netPR.pl Przeczytasz w: 2 minut/y\nTo żadna nowość, że źle się dzieje w państwowym sektorze medycznym. W tym roku koszty związane z działalnością NFZ wyniosą 67 mld zł. To dwukrotnie więcej niż 10 lat temu. Koszty rosną ekspresowo, dlatego resort zdrowia pracuje nad rozwiązaniami, które umożliwią zwiększenie dochodów ze składek.W tym roku ze składek zdrowotnych NFZ pozyska 63,4 mld zł. Łączne koszty poboru i ewidencjonowania składek to 122 mln zł rocznie. Dotacja z budżetu państwa wyniesie 2,9 mld zł (m.in. na realizację zadań zespołów ratownictwa medycznego). Na wydatki związane z leczeniem i działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia wydamy łącznie aż 67 mld zł, z tego na samo leczenie i refundację leków wydamy 63,3 mld zł. Niestety NFZ rok skończy na minusie – zabraknie 240 mln zł.W związku z tym resort zdrowia pracuje nad rozwiązaniami, które zwiększą dochody państwowego sektora medycznego. Brane pod uwagę są różne warianty – pierwszy dotyczy podniesienia składki zdrowotnej z 9% prawdopodobnie o 1pp. 86% obecnej składki podlega odliczeniu od podatku dochodowego. Przedsiębiorcy płacą 232 zł.- Sektor\nW tym roku ze składek zdrowotnych NFZ pozyska 63,4 mld zł. Łączne koszty poboru i ewidencjonowania składek to 122 mln zł rocznie. Dotacja z budżetu państwa wyniesie 2,9 mld zł (m.in. na realizację zadań zespołów ratownictwa medycznego). Na wydatki związane z leczeniem i działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia wydamy łącznie aż 67 mld zł, z tego na samo leczenie i refundację leków wydamy 63,3 mld zł. Niestety NFZ rok skończy na minusie – zabraknie 240 mln zł.\nW związku z tym resort zdrowia pracuje nad rozwiązaniami, które zwiększą dochody państwowego sektora medycznego. Brane pod uwagę są różne warianty – pierwszy dotyczy podniesienia składki zdrowotnej z 9% prawdopodobnie o 1pp. 86% obecnej składki podlega odliczeniu od podatku dochodowego. Przedsiębiorcy płacą 232 zł.\nCzy dla nich 9% to za mało? https://www.zdrovie.pl/czy-dla-nich-9-to-za-malo\n#HUMANA #Ofta Sp #diety #com\n#Andrzej Trochimczuk #USA #badania #Krzysztof Fitzner\nczepki na basen, grejfrut witaminy, ruch to zdrowie chomikuj, wyciskanie pryszczy, wirus, waga kobieca, przeciÄtna waga czĹowieka, sennik pryszcze na twarzy, zielone grejpfruty, wlasciwosci grejfrutow


Steven Hassan - guru ruchu antykultowego\nHistoria nietolerancji religijnej pokazuje, iż moment rozłamu kościoła, w wyniku którego powstaje i krystalizuje się nowa społeczność religijna niewiele wyprzedzał moment powstania idei jej zwalczania. Odstępcy od wiary — heretycy i sekciarze samym tylko swym istnieniem wzbudzali społeczny „święty" gniew. A wówczas prawowierni, powodowani strachem przed innowiercami, siłą przywracali boski porządek istnienia. To zaś nierzadko oznaczało śmierć wielu tysięcy niewinnych, często bezbronnych istot ludzkich, których jedynym grzechem był fakt, iż ośmielili się podważać zastany porządek religijny.\nIrracjonalny lęk przed odmieńcami religijnymi przetrwał do dnia dzisiejszego i nadal pociąga za sobą społeczne represje skierowane przeciwko wyznawcom innych, najczęściej niewielkich religii. Na ogół agresja, zwłaszcza ta indywidualna i jednostkowa, wynika z niewiedzy, przesądów lub po prostu braku tolerancji. Jednocześnie, co jest niezwykle istotne, stanowi przejaw szerszego procesu — walki ideologicznej i kulturowej, jaką małym grupom religijnym wytoczyło państwo i dominujące w danej kulturze kościoły. Walka ta toczy się o utrzymanie wpływów, pozycji i znaczenia. Stanowi przejaw dążenia do zachowania tradycyjnego pod względem wyznaniowym społeczeństwa, jest walką o podtrzymanie tożsamości religijnej i kulturowej. W jej ferworze określenie (nazwanie) jakiegoś ruchu religijnego sektą, kultem czy nowym ruchem religijnym, jest najprostszym sposobem jego napiętnowania i dyskredytacji. Mimo iż w naukach społecznych terminy te mają neutralne, opisowe znaczenie, to w ludzkiej świadomości automatycznie stwarzają bardzo negatywny obraz. Obraz organizacji, która prowadzi działalność przestępczą i destrukcyjną, wykorzystuje swoich członków i manipuluje nimi, a po pewnym czasie, gdy są psychicznymi i fizycznymi wrakami, pozbywa się ich. Na ogół jednak taki ponury wizerunek daleki jest od rzeczywistości.\nOczywiście zdarza się, że niektóre grupy religijne swoim nieetycznym, zbrodniczym postępowaniem sprawiają, iż skupia się na nich niechęć i nienawiść otoczenia. Rytualne morderstwa, spektakularne akty terroru czy zbiorowe samobójstwa to zdarzenia, które niezmiennie wywołują szok i przerażenie. A wówczas, ulegając skutecznie podsycanej przez media psychozie strachu zapomina się, iż przypadki destrukcyjnych działań sekt można uznać za incydentalne.\nPojawia się wówczas wola podjęcia działań zapobiegających kolejnym tak tragicznym wydarzeniom. Powstają projekty ustaw, które w zamyśle autorów mają ograniczyć funkcjonowanie ruchów typu destrukcyjnego, przy okazji jednak uderzają w pozostałe, zupełnie niewinne organizacje religijne. Ośrodki antykultowe oraz media rozpowszechniają informacje o prawdziwych, jak i nieprawdziwych zagrożeniach płynących ze strony sekt, wiedząc, iż w takim momencie nikt nie będzie troszczył się o ich sprawdzenie i weryfikację. Liczy się bowiem wyłącznie sensacja (dla społeczeństwa i mediów), oglądalność (dla mediów) oraz umiejętne wykorzystanie rodzącej się niechęci do nowych ruchów religijnych (dla organizacji antykultowych).\nPo pewnym czasie pojawia się nieomal społeczne zapotrzebowanie na negatywny obraz sekt oraz „moda" na ich zwalczanie i piętnowanie. Zapotrzebowanie to jest natychmiast zaspokajane kolejnymi, coraz bardziej niepokojącymi doniesieniami. Posługując się sensacyjnymi uogólnieniami i stereotypami przenosi odpowiedzialność za wyczyny jednej czy kilku sekt na wszystkie pozostałe.\nPoprzez takie działania powiększa się — i tak już ogromna — przepaść między społeczeństwem a nowymi ruchami religijnymi. Przepaść oparta na lęku, nietolerancji, nienawiści. Obywatele, karmieni wyłącznie przerażającymi obrazami zła związanego z działalnością tych grup, wymuszają na rządzących kolejne radykalne posunięcia. Niekiedy nawet, przekonani o braku skuteczności działań władzy, sami „biorą sprawy w swoje ręce". A ośrodki antykultowe jeszcze ich do tego zachęcają szermując wojowniczymi hasłami typu „Lato bez sekt".\nZ kolei członkowie alternatywnych grup religijnych, dyskryminowani i odrzucani, coraz bardziej utwierdzają się w swoich — słusznych poniekąd przekonaniach — o nieprzychylnym im świecie. Izolują się zatem, tworząc małe, hermetyczne grupy. Grupy, które patrzą na świat zewnętrzny jako na dzieło „szatana", opanowane przez ludzi, których jedynym celem jest przeszkodzić im w realizacji jakiejś boskiej misji.\nNiniejszy tekst to krytyczna refleksja poświęcona obrazowi sekt (oraz założeniom uzasadniającym walkę z tym zjawiskiem), jaki wyłania się z lektury dwóch książek Stevena Hassana — „guru" amerykańskiego, a od pewnego czasu także polskiego, ruchu antykultowego. Wydaje się bowiem, iż mimo zapewnień autora o jego obiektywizmie, naukowości i braku uprzedzeń w stosunku do innych wyznań, mamy tu do czynienia ze starannie zamaskowaną, ideologiczną, kulturową, a momentami nawet naznaczoną rysem osobistej zemsty, walką z sektami (Hassan był niegdyś członkiem jednej z nich, a po skutecznej deprogramacji stał się ich zajadłym wrogiem). Walka ta przejawia się na kilku poziomach i sprawia, iż pewne elementy systemu, pewne twierdzenia, które zdaniem Hassana niezbicie świadczą o potwornym zagrożeniu, jakie samo tylko istnienie kultów niesie dla społeczeństwa, tracą walor prawdziwości. Stają się tylko wygodną argumentacją (pseudo-wiedzą), uzasadniającą batalię o utrzymanie moralnego i religijnego ładu (hegemonię), w którym każda „inność" powinna być, jeżeli nie usunięta, to przynajmniej napiętnowana. Warto zatem bliżej im się przyjrzeć.\nObraz sekt i argumenty uzasadniające konieczność walki z tym zjawiskiem\nWe wprowadzeniu do książki „Jak uwolnić się od manipulacji psychicznej w sekcie", jej autor podkreśla, iż wszelkie podejmowane przez niego działania mają na celu wyłącznie ochronę wolności religijnej i wolności jednostki . Wolności zagrożonej przez destrukcyjną i oszukańczą działalność grup stosujących mniej lub bardziej wyrafinowane metody kontroli świadomości. Dlatego należy się im bezwzględnie przeciwstawić oraz, co ważniejsze, ostrzec przed nimi społeczeństwo. Z tego też powodu zdecydował się przedstawić kryteria, pozwalające szybko i jednoznacznie rozpoznać czy dana sekta stanowi realne (czy choćby potencjalne) zagrożenie oraz ustalić jego skalę.\nDefinicja sekty destrukcyjnej i jej charakterystyka\nSteven Hassan uważa, iż daną grupę można określić mianem sekty destrukcyjnej, jeżeli „(...) stosuje podstęp i techniki kontroli umysłu, ogranicza wolność jednostki, pozbawia ją własnej woli i uzależnia od przywódcy" i to niezależnie od tego, czy jest to grupa o charakterze świeckim, czy też religijnym.\nGrupy tego typu wyróżnia:\n1. Autorytarna władza. Najbardziej widoczną cechą takiej organizacji jest autorytarna, nieomal totalna władza skupiona w rękach przywódcy (w rzadkich przypadkach w rękach przywódców). Władza, która jak twierdzą jej dysponenci, pochodzi od Boga lub jest „z poza tego świata". Pozwala ona na sprawowanie pełnej kontroli nad życiem stojących niżej w hierarchii współwyznawców oraz stanowi wystarczające uzasadnienie i usprawiedliwienie dla ewentualnych nieetycznych działań przywódcy.\n2. Oszukańcze metody rekrutacji. Autor Jak uwolnić się od... wielokrotnie podkreśla, iż do sekty się nie wstępuje, lecz jest się do niej (i przez nią) werbowanym. Do sekty na ogół zostają wciągnięte osoby, które znajdują się w jakimś szczególnie trudnym momencie życiowym, przez co są łatwym bo bezbronnym „łupem". Oznacza to zatem, że cały, związany z afiliacją proces odbywa się z pogwałceniem prawa niezawisłego wyboru religii i wyznania. Sama zaś rekrutacja ma charakter jednego wielkiego oszustwa, ponieważ sekta:\n- ukrywa swój prawdziwy, niszczycielski wymiar;\n- nie przedstawia osobie rekrutowanej całości zasad w niej panujących, lecz tylko i wyłącznie najbardziej atrakcyjne elementy doktryny; nie ujawnia także wszystkich obowiązków, które nań czekają oraz skrzętnie ukrywa wszystko, co mogłoby stawiać ją i jej nauki w negatywnym świetle;\n- posługuje się podczas rekrutacji tzw. organizacjami fasadowymi (fundacje, stowarzyszenia), których osoba rekrutowana nie łączy z działalnością religijną określonej grupy; nie wie ona zatem, iż angażując się w taką działalność, pośrednio angażuje się w działalność na rzecz sekty;\n- otacza potencjalnego członka fałszywą, obłudną miłością (tzw. „bombardowanie miłością"), by szybciej nad nim zawładnąć, uczynić bezbronnym i gotowym do poświęceń i pracy na jej rzecz.\n3. Totalitarne zasady czyli życie w sekcie. Życie w sekcie podporządkowane jest szeregowi zasad i obowiązkom, których celem jest uzależnienie i totalne zdominowanie członków. Najważniejszymi z nich według Hassana są:\n- zasada całkowitego podporządkowania jednostki grupie — liczy się tylko sekta i jej działalność; jednostka ma znaczenie o tyle, o ile przyczynia się do realizacji zadań i celów grupy;\n- zasada uznania i przyjęcia doktryny sekty za rzeczywistość — doktryna ta ma moc wyjaśniania wszystkiego, jest niepodważalna i nie poddaje się weryfikacji; doktryna ta dzieli świat na dwie kategorie: „my" — członkowie sekty, „oni" — wszyscy pozostali;\n- obowiązek naśladowania przywódcy — jest on przedstawiany jako doskonały, bezgrzeszny wzór; stając się podobnym do niego (dążąc do tego) szeregowy członek sekty zbliża się do Boga;\n- wymóg pracy na rzecz sekty, a niekiedy nawet konieczność przepisania na nią całego majątku (święte poświęcenie).\nSekta wpaja swoim członkom także inne, niezwykle istotne z punktu widzenia możliwości wywierania nań wpływu, przekonania:\n- przekonanie, iż ich życie przed przystąpieniem do sekty było pasmem klęski i niepowodzeń czyli, inaczej mówiąc, sekta redefiniuje ich przeszłość;\n- przekonanie, że należy się do elity (elitarna mentalność);\n- przekonanie, iż nie ma odwrotu oraz, iż nie istnieje żaden powód, który mógłby uzasadniać opuszczenie grupy. „(...) Proces indoktrynacji zmierza m.in. do wyrobienia w wyznawcach głębokiego przeświadczenia, że jeśli odejdą, skutki będą opłakane nie tylko dla nich samych, ale prawdopodobnie także dla całej ludzkości" .\nKontrola świadomości w sekcie\nPod pojęciem kontroli świadomości stosowanej przez sektę wobec osób rekrutowanych S. Hassan rozumie „(...) system oddziaływań zmierzających do zniszczenia ludzkiej tożsamości (wierzeń, zachowań, sposobu myślenia i emocji) oraz do zastąpienia jej nową" . Działania te są tak subtelne, iż najczęściej osoba, która jest im poddawana nie zdaje sobie w ogóle z tego sprawy i dlatego też nie podejmuje żadnych działań obronnych. Co więcej, jako że ci, którzy wywierają na nią wpływ są jej przyjaciółmi (a przynajmniej takimi jej się jawią), bezwiednie zaczyna z nimi współpracować.\nW swoich pracach S. Hassan odwołuje się do czterech modeli sprawowania kontroli nad ludzkim umysłem. Trzy z nich mają charakter opisowy i przedstawiają kryteria, które muszą być spełnione, by można mówić o kontroli umysłu (choć niekiedy jeden z nich wystarczy by móc mówić o nieetycznym wpływie). Czwarty model, stworzony przez Edgara Scheina ma charakter procesualny — opisuje trzy etapy przejmowania władzy nad jednostką. W niniejszym opracowaniu, z racji tego, iż modele kryterialne są w wielu punktach zbieżne, zostanie przedstawiony bliżej jedynie hassanowski model BITE oraz model procesualny.\n1. Hassanowski model BITE. Według Hassana destrukcyjne sterowanie umysłem może być rozumiane w kategoriach czterech składników, które tworzą akronim BITE (w języku angielsku): sterowanie zachowaniem (Behavior), informacją (Information), myśleniem (Thought), i emocjami (Emotions). Model BITE stanowi rozszerzenie teorii Festingera (teoria ta dotyczy trzech elementów warunkujących kształtowanie ludzkiej tożsamości).\nKontrola zachowania. „Kontrola zachowań oznacza narzucenie jednostce reguł, których musi ona przestrzegać w codziennym życiu. Odnoszą się one zarówno do jej otoczenia (miejsca zamieszkania, związków z innymi, diety, snu), jak i podejmowanych przez nią działań (zadań, rytuałów i innych form aktywności). Kontrola zachowań może przejawiać się na wiele sposobów, m.in. zmiana pory lub ograniczanie ilości snu, odseparowanie od przyjaciół i innych nowicjuszy w grupie, przeprowadzanie indoktrynacji bądź warsztatów w warunkach izolacji. Sekty organizują swym członkom czas w taki sposób, by móc łatwo kontrolować ich zachowanie" .\nKontrola informacji. Kontrolując dostęp do niezależnych informacji sekty uniemożliwiają swym członkom trzeźwą ocenę własnego postępowania i działań grupy. Kontrola informacji rozpoczyna się już w momencie rekrutacji (zatajanie istotnych faktów, które mogłyby sprawić, iż osoba werbowana od razu odrzuciłaby ofertę akcesji) i trwa przez cały jej pobyt w sekcie. Składają się na nią oszustwa i jawne kłamstwa, ograniczanie dostępu bądź zniechęcanie do korzystania z innych niż proponowane przez sektę źródeł informacji, ścisły podział informacji i przeciwstawianie tych, które pochodzą z zewnątrz, tymi, które są elementem doktryny grupy, zachęcanie do szpiegowania pozostałych członków grupy, natrętna propaganda informacji rozpowszechnianych przez grupę i służących jej doktrynie oraz nieetyczne wykorzystywanie spowiedzi.\nKontrola myśli. Do przejawów kontroli myśli autor zalicza:\n- doktryna grupy jest dla jej członków rzeczywistością;\n- narzucanie czarno-białego obrazu świata — "my" kontra „oni";\n- posługiwanie się przez grupę „uproszczonym językiem" pomagającym definiować i postrzegać świat zewnętrzny zgodnie z doktryną grupy;\n- posługiwanie się technikami blokowania myślenia, np. hipnozą;\n- wzbudzanie odmiennych stanów świadomości;\n- manipulowanie przeszłością członków grupy — ma ona na celu uwypuklenie w ich pamięci wszystkich negatywnych zdarzeń z przeszłości, tak, aby życie w sekcie jawiło się jako nieustanne pasmo sukcesu i radości.\nKontrola uczuć. Poprzez strach, manipulację poczuciem winy, wywoływanie i podsycanie fobii, czy zakłócanie równowagi emocjonalnej sekta zdobywa całkowitą władzę nad swoimi członkami. Nie są oni wówczas w stanie opuścić grupy, gdyż lękają się tego co może czekać ich na zewnątrz.\n2. Model procesualny Edgara Scheina. Model ten wyróżnia trzy, powiązane ze sobą etapy przejmowania kontroli nad umysłem jednostki. Są nimi kolejno: rozmrażanie, przekształcanie i ponowne zamrażanie. Działania te mają na celu zmianę tożsamości osoby, na którą ów wpływ jest wywierany.\nRozmrażanie. „Aby przygotować jednostkę do radykalnej przemiany, trzeba spowodować, aby zwątpiła ona w prawdziwość własnej wizji świata. Proces indoktrynacji, któremu ją się poddaje, ma właśnie wywołać prawdziwą dezorientację. Muszą zostać zakwestionowane kryteria, w oparciu o które człowiek stara się zrozumieć siebie i swoje otoczenie" .\nMetody rozmrażania jakimi posiłkują się sekty to m. in.:\n- wywoływanie załamania psychicznego przez np. pozbawienie lub ograniczenie snu, dieta uboga w białko, hipnoza etc.;\n- zakłócanie równowagi psychicznej przez nadmiar lub niedobór bodźców;\n- pozbawienie prawa do prywatności;\n- redefinicja przeszłości mająca na celu uwypuklenie obrazu nieszczęśliwego życia danej osoby przed jej przystąpieniem do sekty.\nPrzekształcanie. Proces ten polega "(...) na narzucaniu jednostce nowej tożsamości — innego modelu zachowań, sposobu myślenia i odczuwania — która ma zastąpić dotychczasową. Formowanie nowej osobowości odbywa się zarówno formalnie (na przykład podczas seminariów czy odprawiania rytuałów) jak i nieoficjalnie (czemu służy wspólne spędzanie czasu, lektury, słuchanie kaset czy oglądanie filmów)" . Inne metody jakimi posługują się sekty podczas przekształcania to: hipnoza, perswazja, wpływ współwyznawców, wywoływanie doświadczeń duchowych, etc.\nPonowne zamrażanie. Ma na celu utrwalenie narzuconej przez sektę tożsamości. Jednostka ma niejako internalizować nowe wartości i uznać je za swoje własne. Służy temu m.in. nadawanie nowych imion, obowiązek nawracania innych (szybkiemu utrwalaniu nowego systemu przekonań najlepiej służy przekonywanie innych o jego słuszności) czy łączenie w pary doświadczonego członka sekty z nowicjuszem. Nowicjusz wówczas stara się wiernie naśladować starszego współwyznawcę, który z kolei musi tak postępować, aby być godnym wzorem do naśladowania.\nZmiany tożsamości. Hassan wielokrotnie podkreśla, iż kluczem do zrozumienia kim naprawdę jest członek sekty polega na rozwikłaniu kwestii „podwójnej tożsamości". Sekta bowiem, aby przejąć pełną kontrolę nad rekrutowanym, dąży do zniszczenia jego prawdziwej, niezmiennej tożsamości i zastąpienia jej nową — tożsamością członka sekty. Nie jest jednak w stanie doprowadzić owego procesu niszczenia prawdziwej tożsamości do końca i dzięki temu istnieje możliwość „wyrwania" osoby z sekty: „Wprawdzie celem indoktrynacji jest zniszczenie i wyeliminowanie dotychczasowej tożsamości i zastąpienie jej nową, jednak jego pełna realizacja jest praktycznie niemożliwa. Nie można w pełni wymazać wszystkich dobrych wspomnień i szczęśliwych przeżyć. Oczywiście nowa tożsamość próbuje spalić za sobą wszystkie mosty i odciąć się od przeszłości, jednak po jakimś czasie prawdziwe ja zaczyna podejmować rozpaczliwe wysiłki, by odzyskać utraconą wolność" .\nKrytyczne uwagi odnośnie hassanowskich założeń uzasadniających walkę z sektami\nProwadząc rozważania nad hassanowskimi założeniami uzasadniającymi zwalczanie sekt należy zadać zasadnicze pytanie: Czy Steven Hassan, który czerpie ogromne zyski z wykonywania zawodu „osoby wyciągającej ludzi z sekt" jest osobą bezstronną i uprawnioną do wyznaczania, która organizacja religijna jest „dobra" a która „zła"? Decydowania, które ruchy działają destrukcyjnie na swoich członków, które zaś tego nie czynią? Typowania, które grupy zwalczać a z którymi wchodzić w przymierze? Czy fakt, iż był on niegdyś członkiem jednej z nich, a po skutecznej deprogramacji stał się zajadłym wrogiem sekt, jest wystarczającym dowodem i argumentem świadczącym o czystości jego intencji? Może bowiem w przypadku jego działalności mamy do czynienia z prostym zastąpieniem totalitaryzmu poglądowego wyznawanego przez Hassana — członka Kościoła Zjednoczeniowego, drugim totalitaryzmem — członka krucjaty skierowanej przeciwko sektom? Jest to zjawisko często obserwowane u eks-członków sekt i tak opisywane przez E. Barker: "Część osób, które przeszły deprogramowanie, znajduje nową wiarę, która wypełnia pustkę i daje nową nadzieję. Innym — także i tym, którzy odkryli nową wiarę — w przystosowaniu pomaga przyłączenie się do zespołu deprogramatorów lub aktywna działalność w „ruchu antykultowym". Działalność ta może pod wieloma względami przypominać członkostwo w NRR: wiadomo co jest dobre, a co złe; gra się rolę wybawcy, któremu przyświeca oczyszczający cel: należy się do niewielkiej, często niezrozumiałej wspólnoty podobnie myślących osób, które znają „prawdę" i gotowe są walczyć, a jeśli to konieczne, cierpieć w imię tej prawdy" . Odpowiedzią na te rodzące się wątpliwości będą zarzuty postawione poniżej.\nZarzut pierwszy. Tendencyjność w wyborze źródeł wiedzy o sektach\nHassanowski system stworzony został wyłącznie w oparciu o negatywnie nastawione do zjawiska źródła wiedzy — wyznania eks-członków oraz ich rodzin, informacje pozyskane z ośrodków antykultowych oraz płynące z przekazów medialnych. E. Barker w studium poświęconym nowym ruchom religijnym podkreśla, iż wiedza pochodząca z tych źródeł jest często niepełna, zdeformowana i naznaczona piętnem subiektywności. Informacje uzyskane od byłych członków sekt i ich najbliższych mają zalety i wady charakterystyczne dla wiedzy bezpośrednio nabytej. Wiadomości o sektach płynące z ośrodków antykultowych także trudno zaliczyć do obiektywnych. Ośrodki te są żywotnie zainteresowane nakreślaniem i podtrzymywaniem jak najgorszego, nieomal szatańskiego wizerunku grup kultowych. Tylko taki wizerunek uprawomocnia zasadność ich istnienia i działania.\nJednocześnie, co charakterystyczne, ośrodki te stanowią podstawowe a niekiedy nawet jedyne źródło informacji o sektach, z jakich korzystają mass media w pogoni za sensacyjnym tematem. A to oznacza, iż podawane przez media „fakty" są często niezgodne ze stanem faktycznym.\nPojawia się zatem wątpliwość czy obraz sekt nakreślony przez Hassana w tak ciemnych, nieomal upiornych barwach jest zgodny z rzeczywistością. Wątpliwość uzasadniona, zwłaszcza, gdy uzmysłowimy sobie, iż autor całkowicie pominął informacje pochodzące z ośrodków naukowych i badawczych, jeśli nie zgadzały się z jego negatywnym wyobrażeniem na temat zjawiska. Pominął także wszelkie informacje płynące od samych grup kultowych, twierdząc iż: „Można się dziwić zasadności jakiegokolwiek badania, które polega na współpracy z przywódcami sekt dostarczającymi materiałów i analiz" . Taka tendencyjność w wyborze źródeł wiedzy i jednostronność opisu zjawiska jest charakterystyczna dla działaczy z ośrodków antykultowych.\nZarzut drugi. Etnocentryzm i brak tolerancji\nW trakcie definiowania i charakteryzowania sekt destrukcyjnych Hassan z całą stanowczością podkreślił, iż: „Nie można uznać danej grupy za sektę (destrukcyjną - przyp. własny) jedynie na podstawie nieortodoksyjnych praktyk i przekonań jej członków" . Zdanie to stanowi ważną deklarację — deklarację antyetnocentryzmu. Postulat chwalebny, tyle że pusty. Jak bowiem pogodzić go z radą, jaką Hassan kieruje do członka małej grupy buddyjskiej (uznawanej przez amerykańskie ośrodki antykultowe za „podejrzaną"), aby poszukał sobie podobnej, ale uznanej przez społeczeństwo grupy. Okazuje się zatem, iż najistotniejsze kryterium podziału na „dobre" i „złe" kulty przebiega nie tyle na linii szkodliwe — nieszkodliwe, ile na linii grupy akceptowane i nieakceptowane społecznie. O etnocentryzmie autora Psychomanipulacji w sektach świadczyć może także szereg innych przesłanek:\nNieprawomocne porównania. Hassan w celu ukazania ekscentryczności i szkodliwości pobytu w sekcie nieustannie zestawia modele życia nieprzystające do siebie, różniące się niejako z założenia. Przykładem może być nagminne porównywanie sposobu życia w sekcie (ukierunkowane na sacrum) ze stylem życia osoby świeckiej niespecjalnie angażującej się w sprawy duchowe. Na takim tle życie członka małego ruchu religijnego rzeczywiście może jawić się jako pełne poświęceń i cierpień. Po co bowiem ktoś traci kilka godzin dziennie na nucenie mantry czy sprzedaż książek na ulicy, z której zysk zostanie przeznaczony na działalność ruchu, zamiast np. zdobywać wiedzę na uniwersytecie? Takie porównania, mające wyłącznie na celu dowiedzenie, iż dana osoba przeszła w sekcie „pranie mózgu" stanowią ewidentny przejaw nietolerancji wobec „innych", ich praktyk i wyznawanych wartości. Gdyby bowiem zestawić model życia członka sekty z modelem życia np. zakonnicy, mnicha czy księdza praktycznie dowolnego kościoła, różnica nie była już tak rażąca i tak niepokojąca. Zarówno w klasztorach jak i w sektach życie toczy się wokół sacrum. I tu i tam dobowy rozkład zajęć jest ściśle rozplanowany — podzielony na czas modlitwy, posiłków czy odpoczynku — i obowiązkowo przestrzegany. I tu i tam wszelkie odstępstwa od regulaminu muszą być konsultowane z przełożonym i nikt nie widzi w tym nic dziwnego, ani tym bardziej niczego niezgodnego z prawem jednostki do wolności i samostanowienia.\nBrak przebaczenia. Jeżeli przestępstwo zostaje popełnione przez członka małej, nieakceptowanej wspólnoty religijnej, przyczyn owego wykroczenia doszukuje się Hassan w fakcie, iż jest on jej członkiem. Jego zdaniem (i szerzej: zdaniem organizacji antykultowych) odpowiedzialność w każdym takim przypadku ma leżeć w samej wspólnocie, jej doktrynie i praktyce, nigdy zaś po stronie jednostki — nawet wtedy, gdy podobne przestępstwa osoba ta popełniała wcześniej, zanim jeszcze pomyślała o przyłączeniu się do danej grupy. Nawet wówczas, gdy przestępstwo to stoi w jawnej opozycji do zasad moralnych i etycznych w niej obowiązujących. W takiej sytuacji zawsze można głosić, z czego Hassan niezmiennie korzysta, iż mamy tu do czynienia z przypadkiem rozmijania się celów deklarowanych przez grupę na użytek marketingowy, a jej prawdziwą, zbrodniczą działalnością.\nZupełnie inaczej ocenia się podobne przestępstwa członków dominującego kościoła. Wówczas odpowiedzialna jest tylko i wyłącznie jednostka, obojętnie czy jest nią osoba świecka czy przedstawiciel kleru. Ewentualnie oskarża się środowisko, w którym dana osoba się wychowała i przebywała. Nigdy zaś nie wini się kościoła, do którego ta osoba należy, ani doktryny w nim wyznawanej.\nWybiórczość zarzutów i pretensje do sekty, że jest sektą. Niektóre z dowodów poświadczających o rzekomej destrukcyjności kultów (np. zasadę uznania doktryny religijnej grupy za rzeczywistość czy wymóg naśladowania przywódcy) można by z powodzeniem odnieść do prawie każdej formy religijności — tak kościołów jak i nowych ruchów religijnych. Dotykają one po prostu cech odróżniających rzeczywistość sakralną od rzeczywistości świeckiej i mają charakter opisowy a nie aksjologiczny. Hassan jednak nadaje tym cechom znaczenie pejoratywne i stosuje przy opisie grup religijnych, które w jego kręgu kulturowym mają charakter grup mniejszościowych.\nNależy jednocześnie przyznać, iż niektóre z argumentów przytaczanych przez S. Hassana (takich jak: „zasada całkowitego podporządkowanie jednostki grupie" czy „wpajanie elitarnej mentalności") rzeczywiście w większym stopniu odnoszą się do sekt niż do dużych, uznanych Kościołów. Dzieje się tak niejako z samej definicji. Sektę od Kościoła odróżnia między innymi wspólnotowy, bezpośredni charakter więzi między członkami, przewaga relacji bezpośrednich, ortodoksyjność, prawowierność, odrębność, izolacja, charyzmatyczna rola przywódców i stosunkowo mała wielkość. Hassan zarzuca sektom dokładnie to, co stanowi o ich wyjątkowości (nie zaś patologiczności) i co wyróżnia je spośród innych form organizacji życia religijnego. Sekta „(...) nie jest religijnym związkiem, który odłącza się od innych społeczności religijnych (Kościoła); odłącza się ona od społeczności w ogóle i z religii czyni cel specjalny obok ogólnych celów życiowych. (...) Sekta jest partią religijną, hairesis, jak brzmi jej greckie określenie, tj. wyborem, kierunkiem. Jest ona najczystszą formą związku jaką znamy" .\nZarzut trzeci. Demagogia zamiast rzeczowości\nAutor buduje takie konstrukcje teoretyczne, których nie można ani zweryfikować (brak odsyłania do wyników badań) ani, co gorsza — sfalsyfikować. Twierdzenia te są tak skonstruowane, iż praktycznie nie można im zaprzeczyć. Stanowią zatem wygodne argumenty uzasadniające konieczność zwalczania sekt oraz usprawiedliwiające stosowanie brutalnych technik ingerencji w czyjeś prywatne życie duchowe (deprogramacji czy terapii wyjścia), mających jakoby na celu uwolnienie danej osoby spod wpływu totalitarnej grupy. Przykładów takich pseudonaukowych twierdzeń można znaleźć kilkanaście. Oto kilka z nich: „człowiek powinien się harmonijnie rozwijać, stwarzać siebie i kształtować rzeczywistość, tymczasem sekta nie daje takiej możliwości, wręcz przeciwnie, zabija ludzki potencjał dobra i miłości", „sekta dąży do tego, aby człowiek na zawsze pozostał niedojrzały i zależny", „w sekcie człowiek nigdy nie jest i nie może być szczęśliwy", „każdy członek destrukcyjnej sekty, nawet najbardziej jej oddany, w głębi duszy pragnie odejść — problem w tym, iż sobie tego nie uświadamia, bowiem jego prawdziwa tożsamość została zastąpiona niewolniczą tożsamością członka sekty". Polemika z powyższymi twierdzeniami jest praktycznie niemożliwa. Gdyby bowiem na dowód, iż powyższe stwierdzenia są nieprawdziwe postawić przed Hassanem szczęśliwą, zrealizowaną osobę-członka jakiejś sekty, to prawdopodobnie stwierdziłby on, że mamy do czynienia nie tyle z wolną, szczęśliwą jednostką ile z jej fałszywą, narzuconą przez grupę, tożsamością kultową.\nZarzut czwarty. Kontrowersje wokół zmian towarzyszącym afiliacji do nowego ruchu religijnego\nTeoria „prania mózgu" i „kontroli świadomości". Według Barker teoria, iż wstępujący do nowego ruchu religijnego zostają poddani "praniu mózgu" lub jakiejś innej formie „kontroli umysłu" uniemożliwiającej im opuszczenie grupy stanowi bardzo wygodny zarzut, ponieważ rodzi strach przed wszystkimi tego typu ugrupowaniami, uwalnia wszystkich (z wyjątkiem nowych ruchów religijnych) od odpowiedzialności za porzucenie przez daną osobę dotychczas wyznawanej religii oraz usprawiedliwia praktykę deprogramacji lub inne formy wymuszania konwersji na członku nowego ruchu religijnego. Nic zatem dziwnego, że teoria „kontroli umysłu" i modele jej sprawowania są podstawą hassanowskiego antysektowego systemu. Pisze o tym następująco: „Nie wolno też nikogo obwiniać o to, że wstąpił do sekty. Rodzina i przyjaciele powinni uznać to, co się stało, za przejaw kontroli umysłu. Wciąż powtarzam, że ludzie którzy odeszli z sekt czują się ofiarami psychicznego gwałtu. Możesz mieć pretensje do sekty. Możesz mieć pretensje do wszystkich sekt stosujących kontrolę umysłu. Ale nie miej pretensji do kogoś, kto padł ich ofiarą" .\nProblem w tym, iż badania socjologów i religioznawców dowodzą, iż podczas afiliacji nowego członka sekty, mamy do czynienia nie tyle z „kontrolą umysłu" czy „praniem mózgu" ile raczej z perswazją, technikami wpływu społecznego czy ewentualnie z nieuczciwymi technikami rekrutacji. Jednocześnie badania te wykazują, iż większość osób potrafi bez trudu oprzeć się staraniom ruchu, co automatycznie wyklucza fakt stosowania przez nie wszechmocnych technik „kontroli umysłu". Oczywiście wnioski te ignorowane są przez deprogramatorów i konsultantów z ośrodków antykultowych (w tym także przez Hassana) od strony finansowej zainteresowanych upowszechnianiem teorii „prania mózgu".\nZmiany tożsamości — kluczowy argument na rzecz destrukcyjnego oddziaływania sekt. Kluczowa dla całego hassanowskiego systemu dowodowego kategoria tożsamości (teoria tożsamości) jest nie tylko kontrowersyjna, ale także wewnętrznie sprzeczna. Autor odwołuje się do statycznego i niezmiennego modelu tożsamości osoby ludzkiej (co nie przeszkadza mu w innym miejscu scharakteryzować jej jako konstruktu reaktywnego, kształtowanego poprzez relacje ze światem zewnętrznym!), określanego przez niego mianem „tożsamości prawdziwej". Dzięki przyjęciu takiego modelu, wszelkie zmiany osobowości jakie dostrzega u osób przebywających w sektach, uznaje za wiarygodne świadectwo destrukcyjnej manipulacji, której celem jest wybudowanie fałszywej świadomości, określanej przez niego mianem „tożsamości kultowej". Tożsamości, która przejmuje władzę nad jednostką, dzięki czemu staje się ona bezwolnym narzędziem w rękach fałszywego przywódcy, gotowym wypełnić wszelkie, najbardziej nawet odrażające etycznie i moralnie rozkazy. Gdyby jednak przyjąć i zastosować inny, bardziej zgodny z rzeczywistością model, iż tożsamość, choć stabilna, to jednak może ulegać i ulega zmianom, to wówczas uzasadnione wydaje się przypuszczenie, iż Hassan myli naturalne procesy zmian osobowości zawiązane z procesami afiliacji i przystosowywania do nowego otoczenia z manipulacją osobowością. Zmiany te oczywiście mogą (niekiedy nawet powinny) niepokoić najbliższych, rzadko jednak okazują się zmianami patologicznymi .\nHassan w swoich książkach mieni się obrońcą wolności religii zagrożonej przez niszczycielską działalność różnego typu sekt i ich przywódców — nazywanych przez niego pogardliwie „guru". A swoją działalność antykultową traktuje jako misję ratowania ludzkości i słuszną, sprawiedliwą wojnę. Pisze o tym w swoich książkach wielokrotnie: „Czasami czuję się jak uzbrojony w procę Dawid walczący z Goliatem. Moje fortele i moja wiara — tak przynajmniej sobie wyobrażam — przyczyniły się do tego, że wielu ludzi podjęło walkę w obronie wolności własnej i innych". lub: „Jako konsultant do spraw wychodzenia z destrukcyjnych sekt mam często uczucie jak gdybym znajdował się w sferze działań wojennych" . Problem w tym, iż w swoim zaaferowaniu w wyszukiwaniu i piętnowaniu grup, które podejrzewa o stosowanie nieetycznych praktyk zdaje się nie dostrzegać, że w imię ideologicznie pojętej „wolności" gwałci prawo innych do wyboru religii i jej praktykowania stając się kimś w rodzaju „guru" religijnej nietolerancji (może zresztą Hassan w ogóle nie jest zainteresowany dostrzeżeniem tego faktu — w końcu cynicznie rzecz ujmując im więcej ruchów religijnych zostanie określonych mianem destrukcyjnych, tym więcej na wykonywaniu profesji konsultanta do spraw wyciągania ludzi z sekt może zarobić). Stworzony bowiem przez niego antysektowy system stanowi perfekcyjne narzędzie uzasadniające i uprawomocniające zwalczanie wszelkiej odmienności religijnej: tak destrukcyjnych sekt, jak i legalnie działających, sumiennie przestrzegających prawa mniejszości religijnych.\nTekst opublikowany pierwotnie w „Ha!art" 2004 nr 1 (18)


Michael Grant vs Tye Fields- walka gigantów - Forum SFD\nMichael Grant vs Tye Fields- walka gigantów\nsłowa kluczowe: michael , grant , fields , walka , gigantów\nIlość wyświetleń tematu: 5030\nMichael Grant przez KO\nMichael Grant na punkty\nTye Fields przez KO\nTye Fields na punkty\nNapisał(a) 22 February 2011 9:10 AM\n11 Marca 2011 roku dojdzie do walki gigantów. Mierzący 201cm wzrostu Grant z niesamowitym zasięgiem ramion 218cm (nie wiem ale chyba Michael ma największy zasięg obecnie w HW).\nNaprzeciwko niego stanie Tye Fields mierzący 203cm i 208cm zasięgu ramion.\nOprócz wspaniałych warunków fizycznych łączą ich również wątpliwe szczęki. Obaj mieli wpadki podczas swojej kariery.\nW tej walce gigantów stawiam na Granta, wydaje mi się ,że jeżeli porządnie trafi Tye to Fields się rozsypie i padnie jak kawka. Michael w porównaniu do Fieldsa jest pięściarzem baardzo kompletnym zdecydowanie lepszym technicznie. Fields to typowy osiłek i cepiarz. Myślę ,że dostanie ciężkie lanie od Granta. Fields pokazał ile jest wart z Barretem... Wiem ,że Michael również nie ma mocnej głowy ale w tym przypadku nie widzę innej możliwości jak jego zwycięstwo przed czasem. Michael jest chyba zbytnio lekceważony i niedoceniany. Walka z Adamkiem pokazała ,że takim kompletnym trupem z szafy to on chyba jeszcze nie jest...\nNajnowsza odpowiedź. Aktualizacja: 12 March 2011 11:33 PM\nSzacuny 2746 Napisanych postów 12794 Wiek 31 lat Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 840328\nW ogóle, kto jak kto , ale murzyni są absolutnie w czołówce jeśli chodzi o wywiady po walkach patrz Grant, Barret, Holyfield.\nNapisał(a) 22 February 2011 11:21 AM\nSzacuny 2 Napisanych postów 942 Na forum 12 lat Przeczytanych tematów 53322\nNiezła walka się szykuję... Dwa olbrzymy\nCzekam z niecierpliwością na walkę... Moim zdaniem Grant wygra przez KO\nNapisał(a) 22 February 2011 12:48 PM\nDosłownie gigantów. Kawał chłopa można by powiedzieć.\nStrzelam w ciemno... Grant wygra?\nNapisał(a) 22 February 2011 8:26 PM\nNiedawny rywal Tomasza Adamka, Michael Grant (46-4, 34 KO) powraca na ring.\nPonad dwumetrowy Amerykanin zmierzy się z równie potężnym Tye Fieldsem (203 cm wzrostu i 208 cm zasięgu ramion) 11 marca na gali w Las Vegas.\n35-letni Fields, który obecnie mieszka w Edmonton w Kanadzie, ma na pierwszy rzut oka imponujący bilans pojedynków : 44 zwycięstwa, tylko 2 porażki i aż 40 walk zakończonych przed czasem.\nFaktem jednak jest, że w swojej dotychczasowej karierze zawodowej walczył z pięściarzami co najwyżej przeciętnymi, a starcie z 38-letnim Grantem będzie niewątpliwie najtrudniejszym testem w jego karierze i w przypadku wygranej może być przepustką do poważniejszych pojedynków.\nZmieniony przez - Kubixa w dniu 2011-02-22 20:28:46\nNapisał(a) 23 February 2011 9:15 PM\nFields,to straszna pokraka...\nTu pokonał ładnie ostatniego rywala Povetkina\nGrant ma idealna kontrującą rękę na Fieldsa...Ta walka co nieco pokaże w jakiej dyspozycji jest Grant czy z Adamkiem był wrakiem czy nie ?...\nFields juz zaskoczył kilka razy pokonując-Harrisa czy ostatniego rywala Holyfielda...\nKażdy wynik tego spotkania możliwy...Fields nie ma obrony,ale jest duży...\nZmieniony przez - Cezi1987 w dniu 2011-02-23 21:16:50\nNapisał(a) 24 February 2011 1:13 AM\nSzacuny 0 Napisanych postów 193 Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 1315\nSpokojnie wygra Grant przez KO\nNapisał(a) 24 February 2011 8:52 AM\nNapisał(a) 9 March 2011 11:09 AM\nGRANT PRZED WALKĄ Z FIELDSEM\nNiewiele ponad pół roku po pamiętnej walce z naszym "Góralem" Michael Grant (46-4, 34 KO) stoczy w najbliższy piątek ciekawy z wielu aspektów pojedynek z jeszcze wyższym i większym niż on Tye Fieldsem (45-2, 41 KO). Oto co na godziny przed tą konfrontacją ma do powiedzenia były pretendent do tytułu mistrza świata wszechwag.\n- Propozycja padła jakieś sześć tygodni temu, a jako iż akurat wróciłem wcześniej do treningów i zbiłem trochę kilogramów, przyjąłem tę ofertę. Fields wniesie od siebie ogromną siłę, ale nie będzie z drugiej strony uciekał po ringu, tylko stanie ze mną twarzą w twarz. Jego warunki fizyczne niczego nie zmieniają, bo walczyłem już w przeszłości nawet z większymi niż on. Jedyna różnica jest taka, że Tye boksuje z odwrotnej pozycji. Natomiast jego wymiary sprawią, iż nie będzie unikać otwartych wymian jak ci mniejsi bokserzy, tylko stanie naprzeciw mnie i zacznie wymieniać ciężkie ciosy, co mi akurat pasuje. Co prawda mam już 38 lat, ale w zamian mogę zaproponować swoje doświadczenie i nową jakość. Zapewne Fields wyjdzie i spróbuje wyprowadzać jak najwięcej i jak najmocniejszych ciosów. Ja robiłem podobnie w przeszłości, jednak teraz staram się używać więcej swoich nóg czy lewego prostego. We dwójkę stworzymy dobre widowisko - uważa dwumetrowy Grant.\nZmieniony przez - Cezi1987 w dniu 2011-03-09 11:09:55\nNapisał(a) 9 March 2011 11:38 AM\nSzacuny 13 Napisanych postów 1932 Wiek 33 lat Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 9742\nStawiam na Michaela- zwłaszcza po jego walce z Tomkiem\nNapisał(a) 9 March 2011 1:06 PM\nSzacuny 1 Napisanych postów 569 Wiek 31 lat Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 13053\nWalka dwóch goliatów :P Jak większość stawiam na Granta ;D\nNapisał(a) 9 March 2011 3:15 PM\nGrant ma doświadczenie i większe szanse, ale Fields jest w sumie ciekawszy.... Chciałbym żeby wygrał\nucieczka z gilotyny z dosiadu\nKontra na obronę przed balachą\nKim jest Michael Grant ?\nSylwetki Bokserów: Michael Grant


Parking przy lotnisku we Wrocławiu - Świat Blasku\nStart » Samochody » Usługi Motoryzacyjne » Parking przy lotnisku we Wrocławiu\nChciałeś jechać na lotnisko swoim samochodem, ale nie wiedziałaś, gdzie go później zostawić na czas podróży? Teraz nie musisz się już martwić, ponieważ masz parking przy lotnisku. Wrocław to nowoczesne miasto z dobrą infrastrukturą. Parking przy lotnisku jest monitorowany i zapewnia ubezpieczenie pozostawionego pojazdu od włamania i kradzieży. Nad ochroną czuwa profesjonalna firma ochroniarska. Firma swoim klientom gwarantuje bezpłatny dowóz na lotnisko. Ceny zaczynają się już od pięciu złotych za dobę, warto więc skorzystać z takiej okazji. Już wiesz, że przed kolejną podróżą zarezerwujesz wcześniej parking przy lotnisku. Wrocław i Parking Starachowice to dobry wybór. Rezerwacji możesz dokonać poprzez formularz kontaktowy lub telefonicznie. Niezbędne dane znajdziesz na witrynie internetowej firmy.\nNasza firma to spedycja miedzynarodowa, realizowana za pomocą dużej floty samochodów dostawczych i ciężarowych. Oferujemy natychmiastowy transport z Polski do krajów Unii Europejskiej w korzystnych cenach. Świadcz...\nKlimatyzacja samochodowa (Oława) wymaga regularnego czyszczenia, które pozwala na pozbycie się różnego rodzaju bakterii oraz szkodliwych substancji mogących negatywnie oddziaływać na zdrowie kierowcy i pasażeró...\nPojazdy dla dzieci to także skutery\nRodzice, szczególnie na terenach wiejskich, coraz chętniej zaopatrują swoje pociechy w pojazdy dla dzieci, którymi są we wczesnym wieku zabawkowe samochodziki elektryczne, ale w późniejszym wieku mogą to być ró...


Acatar Baby, 0,65 %, roztwór, aerozol do nosa, 15 ml - Portal Dbam o Zdrowie\nAcatar Baby, 0,65 %, roztwór, aerozol do nosa, 15 ml - cena zł\nAcatar Baby, 0,65 %, roztwór, aerozol do nosa, 15 ml\nAerozol do nosa Acatar Baby łagodzi objawy kataru oraz pomaga utrzymać odpowiednie nawilżenie nosa. Na bazie wody o najwyższej czystości.\nChlorek sodu, diwodorofosforan sodu dwuwodny, wodorofosforan sodu dwunastowodny, alkohol benzylowy, chlorek benzalkoniowy, woda do iniekcji.\nAcatar Baby przynosi ulg przy zatkanym nosie, rozpuszczając zalegającą w nim wydzielinę i udrożniając nos. Produkt dzięki hipotonicznemu stężeniu soli intensywnie nawilża wysuszoną błonę śluzową nosa. Jest bezpieczny - może być stosowany przez długi czas.\nAcatar Baby w formie przeźroczystego, bezbarwnego płynu, który ma lekki charakterystyczny zapach.\nŁagodzenie objawów kataru.\nNawilżanie błony śluzowej nosa.\nNiemowlęta: 1 kroplę do każdego otworu nosowego.\nDzieci powyżej 1 roku życia: 1-2 dawki do każdego otworu nosowego.\nU dzieci w wieku poniżej dwóch lat produkt powinien być aplikowany tylko w postaci kropli.\nDorośli: 2 dawki do każdego otworu nosowego.\nAcatar Baby może być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią.\nAcatar Baby - zastosowanie i działanie\nŁagodzenie objawów kataru. Nawilżanie błony śluzowej nosa.\nDonosowo. Niemowlęta 1 kropla preparatu do każdego otworu nosowego. Dzieci powyżej 1 roku życia: 1-2 dawki do każdego otworu nosowego. Dorośli 2 dawki do każdego otworu nosowego. U dzieci poniżej 2 roku życia preparat powinien być aplikowany w postaci kropli. Zapoznaj się z właściwościami preparatu opisanymi w ulotce przed jego zastosowaniem. Przed zastosowaniem preparatu należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy stosować preparatu po terminie ważności. Przechowuj preparat w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.