Rumskie Spotkania Muzyczne - 63 rocznica nadanie praw miejskich Rumi - male-trojmiasto.pl\nMiejski Dom Kultury w Rumi zaprasza w niedzielę 8 października 2017 roku o godz.19:00, do Parafii Św. Józefa i Judy Tadeusza na "Galę Operowo Operetkową" w ramach wydarzenia promującego kulturę muzyczną „Rumskie Spotkania Muzyczne” pod patronatem Burmistrza Miasta Rumi Michała Pasiecznego. Koncert upamiętnia 63 rocznicę nadania praw miejskich Rumi.\nKoncert poprowadzi,pomysłodawca i dyrektor artystyczny wydarzenia - Marek Gerwatowski, tenor, artysta Opery Krakowskiej.\nW koncercie zabrzmią najbardziej znane dzieła operowe, operetkowe, musicalowe oraz pieśni neapolitańskie m.in. G.Gershwina "Summertime" z opery Porgy and Bess, G.Verdiego "La donna e mobile" z opery Rigoletto , J.Straussa "Wielka sława to żart' z operetki Baron Cygański, A.L.Webbera "Don't cry for me Argentina" z musicalu Evita czy słynne "O sole mio" z repertuaru L.Pavarottiego.\nW koncercie wystąpią artyści, którzy mimo swojego młodego wieku mają w swoim dorobku sporo sukcesów,występują na scenach Opery Nova w Bydgoszczy czy Opery Narodowej w Warszawie, laureaci m.in. Międzynarodowego Festiwalu i Konkursu Wokalnego im.Ady Sari w Nowym Sączu oraz Międzynarodowego Konkursu "Złote Głosy" w Warszawie. Solistom towarzyszyć będą instrumentaliści współpracujący z Capellą Gedanensis z Gdańska.\n- Serdecznie zapraszam na koncert wszystkich mieszkańców Rumi i nie tylko, razem przenieśmy się do świata opery - mówi dyrektor artystyczny Marek Gerwatowski.\nHasmik Sahakyan – sopran, Paweł Krasulak - tenor, Sławomir Naborczyk - tenor , Paweł Trojak - baryton ,Paulina Leda – fortepian , Katarzyna Kowacz - I skrzypce, Klaudia Kowacz - II skrzypce ,Tomasz Mrowiński- altówka , Alicja Różycka – wiolonczela oraz Szymon Laskiewicz - klarnet.


Niedziela Palmowa – Diecezja Łowicz\nUroczystą liturgię o godz. 11.30 rozpoczął na Starym Rynku Biskup łowicki Andrzej F. Dziuba. Po pokropieniu przyniesionych palm i ewangelii bp Dziuba skierował słowo do młodzieży. Mówił o różnych opiniach dotyczących Jezusa 2 tysiące lat temu, o ludziach, którzy różnie go oceniali i opisywali. Zachęcał, aby każdy odpowiedział sobie kim jest konkretnie dla niego Jezus Chrystus.\nW tej prawdziwej i pełnej odpowiedzi mają pomóc sakramenty. Ponieważ większość uczestników stanowili kandydaci do bierzmowania biskup łowicki zwrócił uwagę, że sakrament dojrzałości chrześcijańskiej jest szczególną szansą. On jak i inne sakramenty pomagają poznać i zrozumieć Kościół oraz go pokochać.\nPrawdziwe zrozumienie i odkrycie Kościoła pozwoli zobaczyć, że jest on środowiskiem miłości i zrozumienia. Lepiej go poznając i żyjąc jego życiem unikniemy poszukiwania w nim jedynie błędów i zła, a otworzymy się na dobro i piękno. Chrystus umarł za wszystkich, dobrych i złych, dodał hierarcha, a zatem każdy ma szansę osobiście przyjąć Jego łaskę i nią żyć.\nPo Mszy św. już po raz piętnasty młodzież zgromadziła się przed Domem Biskupa łowickiego, tam odbył się konkurs palm, pierwsze miejsce zajęła młodzież z parafii Słupia, która zaprezentowała najdłuższą i najpiękniejszą palmę, w którą wkomponowano przykazania Dekalogu. Z każdym rokiem widać liczniejsze grupy młodzieży w strojach regionalnych, szczególnie rawskich, opoczyńskich i łowickich.\nKurs dla Szafarzy i Ceremoniarzy Eucharystii w WSD Łowicz


Prosto znaczy zdrowo - Centrum Dobrej Rehabilitacji Legionowo\nProsto znaczy zdrowo\nKręgosłup ma fizjologiczne 4 krzywizny, które są optymalnym systemem biomechanicznym dla chodzącego na dwóch nogach człowieka. Patrząc od głowy są to: lordoza szyjna, kifoza piersiowa, lordoza lędźwiowa, kifoza krzyżowa. Optymalność tego systemu polega na odpowiednim przenoszeniu sił działających na człowieka w ruchu – na stawy kręgosłupa tak, aby ruch był ergonomiczny, czyli najbardziej efektywny. Ruch jest wart podkreślenia, ponieważ to właśnie ruch jest optymalnym narzędziem dla zdrowia kręgosłupa. Krótko mówiąc nasze krzywizny są nam potrzebne! A człowiek " cywilizowany" coraz częściej tą wysoką ergonomię zaburza przez swój tryb życia: siedzi, i to źle siedzi w pracy, nie rusza się za wiele, po długim siedzeniu w pracy jedzie do domu siedząc -często- długo w samochodzie, odpoczywa w domu na siedząco oczywiście, przez co wypacza krzywizny w nie fizjologiczny sposób...I dziwi się, że w wieku 30 lat jest już po kilku epizodach bólowych!\nRespektowanie potrzeb kręgosłupa musi zaczynać się od początku, czyli od narodzenia! Drodzy młodzi rodzice! Można zadbać o kręgosłup już u noworodka! Trzeba Wam wiedzieć, że głównym błędem, jaki popełniacie jest zbyt wczesne noszenie dziecka w pionie. Dla noworodka i niemowlęcia, które nie siedzi samodzielnie ta pozycja powinna być raz na zawsze ZAKAZANA. Dlaczego? Bo przeciąża stawy nie dość dobrze rozwiniętego jeszcze kręgosłupa maluszka! Mięśnie nie trzymają jeszcze czynnie kręgów, nosząc dziecko w pionie powodujemy nadmierne obciążanie nie gotowego na to układu więzadłowego dziecka, co może prowadzić w przyszłości do wad postawy takich jak skolioza czy plecy okrągłe. Tak więc trzymajmy dziecko w poziomie, w pozycji np. fasolki lub lotnika. NIDGY nie kupujmy zbyt wcześnie nosidła pionowego tzw. krzesełka! Jeśli już musimy nosić dziecko dobrym sposobem noszenia jest chusta. Zdecydowanie w niej kręgosłupowi dziecka i mamy jest wygodniej. Dopiero, gdy dziecko samo potrafi usiąść jego kręgosłup jest na 100% gotowy do pozycji pionowej.Dodatkowo pozwólmy noworodkowi ćwiczyć, ruszać kręgosłupem, często kładźmy na brzuchu, woźmy w gondoli nie w fotelikach samochodowych, nie kładźmy do bujaczków, niechże mały kręgosłup ma szansę na trochę ruchu.\nDalej mamy dzieci przedszkolne i szkolne...Co to się teraz wyprawia! Komputery, gry, tablety, czaty...Zatrzęsienie cywilizacyjnych przeszkód dla ruchu. W tym wieku dziecko powinno spędzać czas wolny w jak najdłuższym wymiarze na placach zabaw, grach zespołowych, pływalniach, rowerach i wielu wielu innych aktywnościach. Tymczasem siedzi, długo, w bardzo zgarbionej pozycji, dostaje zwolnienia z w-fu...Szok. Do odrabiania lekcji dziecko powinno mieć profilowane krzesło, na wysokości odpowiedniej do wzrostu dziecka i wysokości biurka, lub klęcznik lub po prostu dużą piłkę, na której trzeba siedzieć aktywnie, co dla kręgosłupa jak już wiemy jest najlepsze. Stara szkoła pleców, babć, arystokracji to wpajanie młodzieży „ trzymaj się prosto" ćwiczenia chodu z książką na głowie, dystyngowana postawa...To właśnie o to chodzi! To trzymanie się prosto właśnie odtwarza nasze fizjologiczne krzywizny. Za tamtych czasów można było na palcach policzy chorych na dyskopatie! Wyciągnijmy wnioski z historii, weźmy ten dobry przykład i wpajajmy od najmłodszych lat naszym dzieciom takie nawyki...Tego trzeba się intensywnie uczyć i pamiętać tylko miesiąc, później już ma się to w dobrym nawyku. Polecam wprowadzić dobry system motywacyjny dla dziecka np. nagrody, pochwały za dobrą postawę, lecz nie karzmy za złą, bo odniesiemy przeciwny skutek do zamierzonego.\nDorośli, ten, kto miał starszej daty rodziców, zapewne jest po starej szkole pleców i dziwi się, skąd u tych młodych ludzi tyle problemów z kręgosłupami, za naszych czasów tego nie było! Młodsi dorośli, ci nasi drodzy pacjenci ;) jest dla was nadzieja :)\nPo pierwsze pamiętajcie o profilaktyce! Ruch: spacery, biegi, aeorobic, pływanie, streching, pilates, joga...Jest tak wiele możliwości! Dobrym pomysłem jest regularny masaż. Dobrze wykonany masaż całego ciała lub np. samych pleców to fantastyczna profilaktyka przeciwbólowa! Masaż leczniczy polega na rozluźnianiu mięśni oraz łagodzeniu napięcia wszystkich tkanek. Masaż raz w tygodniu, ruch 3 razy w tygodniu to bardzo dobry zestaw dla kręgosłupa.\nJeśli już problem bólowy jest, trzeba bezwzględnie zgłosić się do Dobrego fizjoterapeuty, który dokładnie zbada, zdiagnozuje problem, zastosuje optymalną rehabilitację dla danego przypadku ( raczej wystrzegajmy się zajęć grupowych na bóle kręgosłupa, bo każdy pacjent to odrębny przypadek, nie można wrzucić wszystkich do jednego worka), i co najważniejsze- da wskazówki, co do postępowania na przyszłość, żeby incydent nie powracał, wskaże optymalną aktywność ruchową czy dobierze ewentualne zaopatrzenie ortopedyczne.\n©2021 Centrum Dobrej Rehabilitacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. 2/12/263955


"Da Five" - Top 5 raperów jednego utworu (USA) - EXXIST\nFun Październik 6, 2016 Październik 6, 2016\n„Da Five” – Top 5 raperów jednego utworu (USA)\nStany Zjednoczone to najważniejszy kraj na mapie świata. Wszystkie oczy zwrócone są na państwo, które jest kolebką demokracji, informatyki oraz wielu gatunków muzycznych, jak jazz, czy rap. Trudno wyobrazić sobie, żeby to właśnie USA nie było największą encyklopedią rapowych hitów na świecie. Artystów reprezentujących ten gatunek muzyczny przez całą historię kultury było tysiące. Wielu z nich, jak 2pac, Notorious B.I.G, czy NAS zapisało się w kartach historii, jako ikony tej muzyki dzięki swojej twórczości. Są też tacy, w których dyskografii znajdziemy jeden, czy dwa mocne albumy. Jeszcze inni zasłynęli z nagrania kilku naprawdę mocnych utworów. Największym ewenementem lub, jak kto woli rozczarowaniem są Ci, których świat rozpoznaje wyłącznie z jednego utworu. Mimo to ich autorskie hity sprawiły, że te nagrania były i są odtwarzane w stacjach radiowych oraz telewizyjnych na całym świecie. Poznajcie zestawienie najlepszych „One Hit Wonderów” świata!\n5. Young MC – mimo pseudonimu jest prawie najstarszym raperem w stawce. Zasłynął albumem Stone Cold Rhymin’, a właściwie singlem ten album promującym Bust A Move. Mimo tego, że do 2008 roku Marvin Young wydał jeszcze 8 płyt to żaden z jego utworów nie osiągnął choć w niewielkim stopniu takiego sukcesu.\n4. Luniz – czyli jedyny zespół w zestawieniu. Duet raperów z Oakland wypuścił utwór I got 5 on it w 1995 roku. Kawałek do teraz gości na słuchawkach wszystkich fanów hiphopowego brzmienia lat 90’tych. Ciekawostką jest, że podobno raperzy mieli zagościć na niedoszłej płycie 2pac’a, która z przyczyn oczywistych nie została wydana.\n3. Chamillionaire – to raper innego pokolenie niż pozostali artyści rankingu. Jego Ridin’ w 2005 roku bardzo szybko wdarł się na szczyty list przebojów i zapełniał nastolatkom pamięć w popularnych, jak na tamte lata odtwarzaczach mp3. Mimo, że na platynowej płycie The Sound of Revenge znalazł się ciekawy utwór Turn it up to nie może on popularnością równać się z tym poniżej. Raper, mimo że wciąż aktywny nie osiąga znaczących sukcesów w branży.\n2. Vanilla Ice – niełatwo być białym raperem w latach 90’tych. Robert Matthew (bo tak naprawdę nazywa się Vanilla) znany jest przede wszystkim z kawałka Ice Ice Baby, dzięki któremu został nawet nominowany do Grammy Awards. Ujęcia z tego teledysku możecie zobaczyć na oldschoolowym teledysku Liroya (wtedy jeszcze pod pseudonimem PM Cool Lee). Myślicie, że Vanilla wie, że inspirują się nim polscy politycy?\n1. Coolio – nikt inny nie mógł być zwycięzcą tego rankingu. Raper z Los Angeles zasłynął utworem Gangsta’s Paradise, który promował hitowy film „Dangerous Minds” tak nieudolnie przekształcony przez polskich tłumaczy w „Młodzi Gniewni”. Nagród, które Coolio otrzymał za przebój nie sposób policzyć na palcach jednej ręki. Niemal każdy człowiek na świecie mający dostęp do mediów potrafi zanucić z powodzeniem refren utworu. Opisując twórczość Coolia można użyć popularnego powiedzenia: Zrobił coś raz, a dobrze.\nCzy nowa funkcja wskrzesi Pokémon GO?\nCzy nowe okulary od Snapchata zwojują świat?\nNiestety po tym: https://www.youtube.com/watch?v=lOfZLb33uCg już zawsze będę słyszeć: „there’s no phone no light no motorcars, not a single luxury” 😀


Dwa lata po podpisaniu umowy wciąż nie ma mieszkania. "Gdańskie Nieruchomości to chaos"\nDwa lata od umowy wciąż nie ma mieszkania. "Gdańskie Nieruchomości to chaos"\naktualizacja:9:55 (11 października 2021)\nPani Beata dwa lata temu podpisała umowę najmu mieszkania socjalnego w Gdańsku. Miała się wprowadzić po dziewięciu miesiącach. Tymczasem nawet nie rozpoczął się jego remont.\nPani Beata stara się o przyznanie mieszkania socjalnego od ponad 10 lat.\nPani Beata już dwukrotnie podpisywała z Gdańskimi Nieruchomościami umowę najmu lokalu socjalnego. Pierwsze mieszkanie przyznano jej w budynku... do rozbiórki. Drugie w obiekcie, którego remont nie zaczął się od dwóch lat. Zgodnie z umową powinna w nim mieszkać już od ponad roku.\nAktualizacja, godz. 9:55 Po publikacji artykułu otrzymaliśmy odpowiedzi od Gdańskich Nieruchomości ws. sytuacji pani Beaty. Urzędnicy tłumaczą, że znaczne opóźnienie przekazania jej mieszkania przy ul. Polanki wynika z konieczności wykonania nowej instalacji grzewczej.\nZ uwagi m.in. na konieczność przeprowadzenia konsultacji z konserwatorem zabytków - wspomniane mieszkanie znajduje się w budynku z przełomu XIX i XX wieku - proces przygotowawczy remontu jest znacznie dłuższy niż sama realizacja prac budowlanych.\n- Zakres remontu lokalu przy ul. Polanki obejmuje kompleksowy remont wraz ze zmianą sposobu ogrzewania na ekologiczne ogrzewanie gazowe. Z uwagi na to, że w budynku dotychczas nie był doprowadzony gaz, w pierwszej kolejności konieczne było wykonanie przyłącza gazowego, co wpłynęło znacznie na termin realizacji. Na podstawie umowy pomiędzy Gdańskimi Nieruchomościami i Polską Spółką Gazownictwa przyłącze do budynku zostało już wykonane, kolejno zlecony został projekt instalacji gazowej wewnątrz lokalu. Projekt jest w trakcie realizacji, a po jego wykonaniu i uzyskaniu wszelkich niezbędnych zgód, w tym uzgodnienia z pomorskim wojewódzkim konserwatorem zabytków, możliwe będzie przystąpienie do wyłonienia wykonawcy prac remontowych - informuje Aleksandra Strug, rzecznik prasowy Gdańskich Nieruchomości.\nUrzędnicy zobowiązali się do przekazania pani Beacie wyremontowanego mieszkania wczesną wiosną przyszłego roku.\n- Zgodnie z prośbą pani Beata umówiona została na spotkanie z zastępcą dyrektora Gdańskich Nieruchomości. Podczas spotkania zaplanowanego na 18 października pani Beata zostanie poinformowana o wszystkich szczegółach realizacji oraz o przewidywanym terminie zakończenia procedury remontowej. Szacowany termin oddania lokalu przyszłemu najemcy po wykonaniu remontu to przełom I i II kwartału 2022 r. - uzupełnia Strug.\nDziałalność Gdańskich Nieruchomości, czyli miejskiej instytucji, która zajmuje się m.in. gospodarowaniem lokalami komunalnymi, często budzi kontrowersje. Instytucji nie raz zarzucano niegospodarność czy niewywiązywanie się ze swoich obowiązków.\nDla przykładu, w ostatnich miesiącach informowaliśmy o przeprowadzeniu w jednym z mieszkań remontu instalacji elektrycznej, który prawdopodobnie został przeprowadzony dwukrotnie.\nKontrowersje wokół Gdańskich Nieruchomości\nNiektóre wątpliwości wokół Gdańskich Nieruchomości znalazły swój finał w prokuraturze. Od lutego 2019 r. śledczy z Prokuratury Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz prowadzą postępowanie w sprawie możliwych nieprawidłowości w tej instytucji.\nDziś opisujemy historię kolejnej osoby, która czuje się poszkodowana przez Gdańskie Nieruchomości.\nZ naszą redakcją skontaktowała się pani Beata, która przez ponad 10 lat starała się o przyznanie mieszkania socjalnego w Gdańsku. Nasza czytelniczka wychowuje samotnie dwoje małych dzieci. Teraz mieszka z nimi u swojej matki. Cztery osoby mają do dyspozycji 36 m kw.\nPani Beata jest osobą aktywnie poszukującą pracy. Straciła ją niedawno z powodu pandemii koronawirusa, gdy zakład kosmetyczny, w którym pracowała, został zamknięty. Bardzo chciałaby przekwalifikować się i podjąć pracę motorniczej tramwaju.\nJak zapewnia, jej marzeniem jest usamodzielnienie się pod względem finansowym, jednak w jej sytuacji życiowej nie jest to łatwe.\nBudynek przy ul. de Gaulle'a 6A we Wrzeszczu.\nBudynek, do którego nie można się wprowadzić\nPani Beata już dwukrotnie podpisywała umowę najmu z Gdańskimi Nieruchomościami, jednak do dziś nie wprowadziła się do żadnego lokalu.\nW pierwszym przypadku pani Beata została poinformowana, że umowa o najmie nie zostanie zrealizowana, ponieważ mieszkanie, które jej przyznano, znajduje się w budynku przeznaczonym do rozbiórki.\n- Miałam zamieszkać przy ul. de Gaulle'a 6A we Wrzeszczu. Lokal był w fatalnym stanie technicznym, więc miał zostać wyremontowany przez gminę. Po upływie ok. roku zadzwoniłam do Gdańskich Nieruchomości z pytaniem, kiedy wreszcie remont się zakończy. Usłyszałam, że remontu nie będzie, bo budynek został zakwalifikowany do rozbiórki. Nogi się pode mną ugięły - relacjonuje czytelniczka.\nBudynek przy ul. Polanki, do którego miała wprowadzić się pani Beata.\nPrzekazanie miało nastąpić w ciągu 9 miesięcy\nWydawało się, że nie wszystko stracone. Po kilku miesiącach pracownicy Gdańskich Nieruchomości ponownie skontaktowali się z panią Beatą i zaproponowali jej kolejne mieszkanie, tym razem przy ul. Polanki w Oliwie.\nPodobnie jak w przypadku mieszkania we Wrzeszczu, ono także wymaga kapitalnego remontu.\nUmowa najmu pomiędzy panią Beatą a Gdańskimi Nieruchomościami została podpisana w październiku 2019 r.\n- W umowie widnieje zapis, że przekazanie lokalu powinno nastąpić w ciągu 9 miesięcy od podpisania umowy. Za kilka dni miną od tej chwili już dwa lata, ale nic nie wskazuje na to, żeby miało to nastąpić w najbliższym czasie. Z mojej wiedzy wynika, że remont nawet się nie rozpoczął. Kontakt z pracownikami Gdańskich Nieruchomości jest utrudniony: często nie odbierają telefonów, nie odpisują na maile. Kontaktowałam się w tej sprawie z radcą prawnym jednej z instytucji pomocowych, który stwierdził, że można starać się o odszkodowanie za niewywiązanie się urzędników z umowy. Ale mi na tym nie zależy. Chciałabym tylko móc wprowadzić się do mieszkania na Polanki i zacząć nowe życie - kwituje pani Beata.\nPytania w sprawie relacji naszej czytelniczki przesłaliśmy do Gdańskich Nieruchomości i do Urzędu Miejskiego w Gdańsku w środę o godz. 14:30. Do momentu publikacji artykułu nie dostaliśmy żadnej odpowiedzi. Gdy tylko ją otrzymamy, dołączymy ją do artykułu.\nCzy popierasz rozwój mieszkalnictwa komunalnego?\ntak, warto w to inwestować więcej publicznych pieniędzy\nnie, takie mieszkania powinny być wyjątkiem, a nie regułą\nłącznie głosów: 1687\nChciałem przypomnieć tylko że w tym kraju na razie 100% ataków terrorystycznych zorganizowali narodowcy...\nJuż nie pamiętasz "normalnej rodziny" którą policja zamknęła za bombę na marszu?\nwszystkie opinie (475)\n(451 opinii) 25 sierpnia 2021\nDziałanie Gdańskich Nieruchomości budzi kolejne wątpliwości\n(227 opinii) 20 sierpnia 2021


Nowy pakiet pogodowy firmy Viessmann\nFirma Viessmann wprowadziła do swojej oferty sterowanie pogodowe dla kotła Vitodens 100-W. Dzięki temu kocioł pracuje na podstawie temperatury zewnętrznej dostarczając tyle ciepła, ile w danej chwili potrzebuje dom lub mieszkanie. Takie rozwiązanie jest gwarancją komfortu i oszczędności kosztów ogrzewania.\nPakiet pogodowy z radiowym, zdalnym sterowaniem Vitotrol 100 typ UTDB-RF2 oraz czujnikiem temperatury zewnętrznej daje możliwość decydowania o tym, jak i kiedy ma pracować kocioł kondensacyjny, aby uzyskać jak największą efektywność niewielkim kosztem.\nDzięki takiemu rozwiązaniu kocioł dostarcza tylko tyle ciepła, ile rzeczywiście jest potrzebne, nie generując dodatkowych kosztów.\nKolejną zaletą zdalnego sterowania jest możliwość tygodniowego zaprogramowania zarówno ogrzewania, jak i przygotowania ciepłej wody użytkowej.\nSterowanie Vitotrol typ UTDB-RF2 można umieścić w dowolnym pomieszczeniu, co pozwoli na stałe mierzenie temperatury, a przy tym niepotrzebne będą kable, bo komunikacja z kotłem następuje drogą radiową.\nSam kocioł Vitodens 100-W jest niezawodny i niezwykle nowoczesny. Wykonany został ze stali szlachetnej najwyższej klasy. Obecnie jest najmniejszym urządzeniem wśród wiszących kotłów kondensacyjnych oferowanych przez firmę Viessmann. Został wyposażony w cylindryczny palnik MatriX , który dopasowuje moc grzewczą kotła do aktualnego zapotrzebowania na ciepło oraz wymiennik ciepła Inox-Radial, co gwarantuje wysoką niezawodność i wysoki stopień wykorzystania ciepła kondensacji.\nVitodens 100-W jest łatwy w instalacji, a dzięki niewielkim rozmiarom pasuje do każdego pomieszczenia. Można go zabudować bez konieczności zachowania odstępów po bokach kotła.\nSystem elektronicznej regulacji w kotle Vitodens 100-W w wersji dwufunkcyjnej zapewnia wysoką wydajność i stabilną temperaturę c.w.u.\nCena pakietu pogodowego ze zdalnym sterowaniem Vitotrol 100 typ UTDB-RF2: 980,-\nCena Vitodens 100-W od 5356,-\nKupując do 31.08.2011 r. kocioł kondensacyjny Vitodens 100-W w zestawie z kolektorami słonecznymi, pakiet pogodowy wliczony jest w cenę zestawu.


Trudno o wygodniejszy mebel niż dobrze wybrany fotel. Nic dziwnego, że to właśnie siedząc w fotelu zwykło się czytać ulubione książki, oglądać telewizję, a także drzemać, popijać kawę lub słuchać muzyki. Meble te doskonale sprawdzają się w salonie, ale też w innych domowych pomieszczeniach. Fotel wypoczynkowy można przecież postawić także w sypialni, gabinecie lub w garderobie. W tym dziale naszego asortymentu można znaleźć szeroki wybór foteli różnego typu. Są to zarówno typowe fotele wypoczynkowe, które można ustawić w pokoju dziennym, jak również eleganckie i stylowe fotele do biura. Proponujemy także fotele bujane i typu finka, jak również fotele idealnie przystosowane do karmienia. Meble te są oferowane w różnorodnych wersjach kolorystycznych i w mocno zróżnicowanych cenach, dzięki czemu każdy znajdzie u nas coś dla siebie.\nFotel jako dodatek do salonu\nWygodne fotele wypoczynkowe są bardzo często wybierane właśnie do salonu. Stanowią bowiem świetny dodatek do umeblowania pokoju dziennego. Mogą być dopasowane pod względem estetyki i kolorystyki do innych mebli wypoczynkowych albo wprost przeciwnie – wyróżniać się na ich tle. Kolorowy fotel uszak lub typu finka świetnie skontrastuje ze stonowanym otoczeniem i będzie mocnym akcentem w każdej aranżacji. Proponujemy więc bardzo szeroki wybór foteli o różnorodnych kształtach, rozmiarach i kolorach wykończenia. Są wśród nich fotele nowoczesne, o prostej i ponadczasowej estetyce, ale są też fotele do salonu klasyczne, glamour, na drewnianych nóżkach, z pikowanym obiciem i wiele innych wersji, wśród których można znaleźć propozycję pasującą praktycznie do dowolnego stylu wnętrzarskiego. Fotel w salonie to świetne uzupełnienie przestrzeni wypoczynkowej.\nFotele wypoczynkowe stanowią szeroką i mocno zróżnicowaną grupę produktów. Wśród nich można znaleźć takie konstrukcje, jak fotel biurowy, bujany, fotel rozkładany, a nawet obrotowy. Kluczową kwestią jest więc dobór fotela do wystroju wnętrza, potrzeb i preferencji użytkownika. W naszym asortymencie można bowiem znaleźć wygodny fotel do każdej aranżacji.\nKlasyczny fotel wypoczynkowy bez funkcji rozkładania lub bujania to najpopularniejszy wybór do wielu aranżacji i stąd też tak szeroka oferta mebli tego rodzaju. Wśród nich można znaleźć fotel skandynawski o neutralnym kolorze tapicerki i na drewnianych nóżkach, ale też fotel pikowany w stylu glamour, jak również fotel skórzany i wiele innych modeli. Ciekawą alternatywą dla klasycznych foteli będą jednak modele rozkładane oraz z funkcją relaks.\nRozkładany fotel to propozycja w sam raz dla osób, które potrzebują mebli o dodatkowej funkcjonalności. Po rozłożeniu, taki fotel zaoferuje miejsce do spania dla jednej osoby. Może to być więc świetny wybór do salonu, ale też do pokoju dziecka, u którego od czasu do czasu nocuje znajomy. Fotel składany jest również świetnym wyborem do niedużych mieszkań na wynajem, w których trzeba zapewnić wystarczającą liczbę miejsc do spania. W naszym asortymencie można znaleźć fotele do spania w różnych rozmiarach i kolorach. Oprócz foteli rozkładanych z funkcją snu oferujemy także fotele z funkcją relax, które mają rozkładane podnóżki, regulowane oparcia, a czasami również dodatkowe funkcje wypoczynkowe, jak bujanie, obrotowy mechanizm i tym podobne.\nMiłośnicy bujania się w fotelu z pewnością powinni zerknąć na fotele bujane i typu finka z naszego asortymentu. Typowo bujany fotel to wygodny mebel, na którym można się doskonale zrelaksować. Mocne bujanie nie każdemu się jednak podoba, a konstrukcja bujanego fotela zajmuje jednak sporo miejsca. Alternatywą może być więc fotel typu finka na wygiętych podporach i bez tylnych nóg, dzięki czemu możliwe jest subtelne bujanie się w fotelu. To wygodny wybór do salonu.\nMateriał obiciowy do foteli\nFotele to meble, które najczęściej wykończone są tapicerką. Może to być materiał tekstylny, skóra lub skóra ekologiczna. Rodzaj użytego materiału obiciowego ma spory wpływ na estetykę i design fotela. Fotel nowoczesny zazwyczaj bywa obity gładką tkaniną o jednolitym kolorze, fotele tradycyjne częściej bywają obite skórą naturalną, ale oczywiście nie jest to regułą. W naszym asortymencie można znaleźć nowoczesny fotel z obiciem skórzanym, szary fotel skandynawski, a także fotele zielone, granatowe i w wielu innych kolorach. Proponujemy fotele z ozdobnym pikowaniem lub bez, obite tapicerką niemal w całości, jak również posiadające drewniane nóżki, a nawet drewniane podłokietniki. Niektóre modele foteli bujanych i w stylu eko nie mają typowej tapicerki, lecz ich siedziska oraz oparcia mogą być wykonane z materiałów takich, jak trzcina.\nProponujemy fotele wygodne, starannie wykonane, dopracowane pod względem estetyki i pochodzące od najlepszych producentów, jak: Be Pure, Benix, CustomForm, Dutchbone, Halmar i od wielu innych firm, które specjalizują się w produkcji mebli wypoczynkowych. W tym dziale naszego sklepu każdy znajdzie idealny fotel do swojego domu lub mieszkania.


Czy ostrzenie narzędzi jest ważne? - DOGGO\nNic nie jest niezniszczalne. Nawet w przypadku tak trwałych przedmiotów jak narzędzia. Jeżli często się z nich korzysta oczywiste jest, że z czasem się zniszczą. Żeby zatrzymać ten proces warto o nie dobrze zadbać i czasami naostrzyć. Cały sukces tkwi w tym, żeby wiedzieć jak to dobrze wykonać, aby nie zaszkodzić jeszcze bardziej. Z tego powodu tak istotne jest systematyczne ostrzenie narzędzi. Jednakże, aby zrobić to właściwie niezbędne są odpowiednie umiejętności oraz precyzja. Duże znaczenie ma także odpowiedni sprzęt do ostrzenia. Trzeba zdawać sobie sprawę kiedy użyć szlifierki, a kiedy prostą ostrzałkę. Praca odpowiednio naostrzonymi narzędziami jest nie tylko prostsza, ale także znacznie przyjemniejsza. Bez wątpienia nie wszystkie można ostrzyć samodzielnie w domu. Czasami warto pójść do fachowca, który zrobi to profesjonalnie. Które narzędzia trzeba ostrzyć u specjalisty? Które można ostrzyć samodzielnie w domu?\nOsełka jako niezbędny sprzęt do ostrzenia narzędzi\nNiemal w każdym domu znajdują się jakieś narzędzia, które prędzej czy później będą potrzebowały ostrzenia. Takim najprostszym przydatnym przyrządem jest niewątpliwie osełka. Dawniej używano jej do ostrzenia sierpów czy kos oraz produkowano ją ze zwykłego piaskowca. W dzisiejszych czasach przydaje się do ostrzenia noży kuchennych, nożyczek, sekatorów i wielu innych narzędzi codziennego użytku. Na rynku dostępnych jest wiele osełek, nie tylko takich z piaskowca. Oczywiście każda służy do innego narzędzia oraz innego stopnia stępienia. Osełka jest wytwarzana również w różnych kształtach jak np.:\nNależy wspomnieć, że w sprzedaży dostępne są także ostrzałki, które są wykonane w taki sposób, żeby w trakcie ostrzenia narzędzia nie skaleczyć dłoni. One także występują w różnych kształtach, tak aby ostrzenie narzędzi o nietypowych formach było komfortowe.\nKolejnym przyrządem stworzonym do ostrzenia narzędzi są pilniki. Tak samo jak osełka, pilniki występują w różnych kształtach jak np.: płaskie, okrągłe, trójkątne, mieczowe, półokrągłe. Każdy służy do ostrzenia innego typu narzędzia. Pilniki wytwarzane są z wyjątkowo wytrzymałego surowca i najczęściej służą do ostrzenia narzędzi ręcznych a także urządzeń mechanicznych. Dzięki różnorodnym kształtom są bardzo pomocne przy ostrzeniu pił, hebli, siekier, różnego typu świdrów. Takim przykładem może być ostrzenie pił ręcznych, które robi się przy użyciu pilników płaskich i okrągłych.\nDo ostrzenia różnego rodzaju narzędzi bardzo przydatna jest także szlifierka. Jest to bardzo szybki i nie wymagający zbyt dużego wysiłku sposób na renowację stępionych narzędzi. Mimo wszystko użycie szlifierki wymaga wyjątkowej precyzji i dokładności. Zwłaszcza trzeba być ostrożnym w czasie ostrzenia noży. Może się zdarzyć, że ostrzone narzędzie się rozgrzeje do zbyt wysokiej temperatury. Większa część stali wykorzystanych do wyrobu narzędzi jest nieodpornych na przegrzanie, co może skutkować utratą właściwości. Warto o tym pamiętać przed rozpoczęciem ostrzenia i wcześniej przygotować wodę, aby móc ochłodzić narzędzie. Należy również być ostrożnym podczas przyciskania ostrza do tarczy.\nPodczas korzystania z tej metody ostrzenia należy skorzystać z odpowiednich podpórek, które przeciwdziałają kontaktowi metalu z powierzchnią ścierającą pod różnymi kątami. Bez wątpienia szlifierka jest sprawnym oraz komfortowym sposobem na zaostrzenie zwłaszcza płaskich narzędzi. Mimo wszystko wymaga ona szczególnej precyzji i doświadczenia, nieodpowiednio wykorzystana zamiast poprawić stan narzędzia może być przyczyną jego nieodwracalnego zepsucia. W wielu miastach takich jak Łódź, Poznań Kraków oraz w wielu innych znajdują się punkty usługowe, gdzie można oddać narzędzia do naostrzenia i zajmie się tym profesjonalista. W takiej sytuacji możemy być pewni, że nie tylko nie zostaną uszkodzone, ale także dobrze naostrzone.\nNarzędzia użytkowane w domu – kiedy ostrzyć?\nNie zawsze w porę można zauważyć, że dane narzędzie wymaga ostrzenia. Tylko wprawne oko fachowca ma szansę ujrzeć pierwsze sygnały. Oczywiście zazwyczaj się tego podejmujemy, kiedy narzędzie jest już tępe i nie nadaje się do pracy. Większość narzędzi ogrodowych warto pod koniec sezonu odpowiednio je naostrzyć. Duża ilość narzędzi ogrodowych może być kłopotliwa do samodzielnego ostrzenia, dlatego warto oddać je do specjalisty. Należy podkreślić, że w niektórych sytuacjach praca stępionymi narzędziami może być po prostu niebezpieczna.\nPrev post Co powinieneś wiedzieć o stali? Skąd się wzięła i kto ją wynalazł?\nNext post Jakie są maszyny do obróbki drutu


Uchwała nr 103/XVIII/2012 Rady Gminy Kamienica Polska z dnia 27 listopada 2012r. w sprawie podziału Gminy Kamienica Polska na obwody głosowania, ustalenia ich numerów, granic w sprawie podziału Gminy Kamienica Polska na obwody głosowania, ustalenia ich numerów, granic i siedzib obwodowych komisji wyborczych - Tekst pierwotny - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nNa podstawie art.18 ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm), art. 12 § 2, § 11,§ 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. – Kodeks wyborczy ( Dz. U. Nr 21, poz. 112 ze zm. ) oraz art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy ( Dz. U. Nr. 21, poz. 113 ze zm. ), działając na wniosek Wójta Gminy Kamienica Polska\nDokonuje się podziału Gminy Kamienica Polska na obwody głosowania i ustala ich numery, granice i siedziby obwodowych komisji wyborczych, zgodnie z brzmieniem załącznika do niniejszej uchwały.\nTraci moc uchwała Nr 225/XXVII/2002 Rady Gminy Kamienica Polska z dnia 19 czerwca 2002 roku w sprawie: podziału gminy na okręgi wyborcze, ustalenie ich granic i numerów, liczby radnych wybieranych w każdym z nich oraz utworzenia obwodów głosowania.\nUchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i ma zastosowanie do wyborów zarządzonych po zakończeniu kadencji Rady Gminy Kamienica Polska obejmującej lata 2010-2014\nPrzedstawiony podział Gminy Kamienica Polska na stałe obwody głosowania został opracowany zgodnie z zasadami tworzenia stałych obwodów głosowania wynikającymi z art. 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. – Kodeks wyborczy ( Dz. U. Nr 21, poz. 112 z późn. zm.) oraz przy uwzględnieniu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy ( Dz. U. Nr 21, poz. 113 ).\nZałącznik do Uchwały Nr 103/XVIII/2012\nz dnia 27.11.2012 roku\nSołectwo Kamienica Polska ,\nod nr 59 do 265 – nieparzyste\ni od nr 66 do nr 402 – parzyste\nulice: Apteczna, Jastrzębska, Kopalniana, Kościuszki,\nod nr 1 do 57 - nieparzyste\ni od nr 2 do nr 64 - parzyste,\nulice: Domagalskiej, Ferensa, Osiedlowa\nGość_Zonk - dziś, 21:42\nania123444 - dziś, 21:25\nrufus - dziś, 20:58\nzimbol - dziś, 20:55\nGość_Abcd - dziś, 20:27


Zbrodnia wigilijna [Georgette Heyer] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00574 008360 20597048 na godz. na dobę w sumie\nZbrodnia wigilijna - ebook/epub\nAutor: Georgette Heyer Liczba stron: 448\nISBN: 9788382021578 Data wydania: 2020-12-01\nNadeszła pora na morderstwo.\nŚwięta Bożego Narodzenia w Lexham Manor będą tego roku inne niż zwykle, a nastrój daleki od świątecznego\nInspektora Hemingwaya ze Scotland Yardu czeka niezwykle trudne zadanie. Każdy spośród gości Lexham Manor coś przed nim ukrywa, każdy wzbudza nieufność\nRzadko mamy do czynienia z humorem tak doskonale splecionym z fascynującą zagadką kryminalną.\nPisarka o wielkim poczuciu humoru i wspaniałym stylu Jej książki czyta się jednym tchem.\nGeorgette Heyer przez lata, gdy po wielokroć czytałam jej kolejne powieści, dostarczała mi mnóstwa przyjemności.\nGeorgette Heyer Zbrodnia wigilijna Tytuł oryginału Envious Casca ISBN Copyright © 1941 Georgette Rougier All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., 2020 Redakcja Grażyna Kurkowska Projekt okładki i stron tytułowych Paulina Radomska-Skierkowska Wydanie 1 Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nJeden Joseph Herriard był zachwycony ostrokrzewami pełnymi czerwonych owoców. Ta okoliczność wydawała się zapowiadać, że planowane spotkanie rodzinne na pewno będzie udane. Przez kilka dni znosił do domu cierniste gałązki. Jego różowe oblicze promieniowało przy tym zadowoleniem, a białe loki (raczej przydługie włosy, ułożone w dumne fale) targał na dworze grudniowy wiatr. — Popatrz tylko na te owoce! — powiedział, podsuwając Nathanielowi gałązki pod nos, po czym położył je na stoliku karcianym, przy którym siedziała Maud. — Są bardzo piękne — zgodziła się, ale w jej monotonnym głosie nie słychać było nawet odrobiny entuzjazmu. — Zabierz stąd to paskudztwo! — warknął Nathaniel. — Nienawidzę ostrokrzewu! Lecz ani apatia żony, ani niechęć starszego brata nie mogły stłumić dziecięcej radości, jaka ogarniała Josepha na myśl o zbliżających się świętach. Kiedy ołowiane niebo obwieszczało opady śniegu, zaczynał mówić o tym, jak obchodzono Boże Narodzenie w przeszłości, i porównywać Lexham Manor do Dingley Dell. W rzeczywistości te dwa domy były do siebie tak samo niepodobne jak pan Wardle z Klubu Pickwicka i Nathaniel Herriard. Lexham było rodową rezydencją z czasów Tudorów, w późniejszym czasie dość chaotycznie rozbudowaną, jednak wciąż posiadało wystarczająco dużo oryginalnego charakteru, aby mogło uchodzić w swojej okolicy za atrakcję. Przestało być rodową siedzibą już jakiś czas temu, bo Nathaniel, który był majętnym człowiekiem (importował różne towary z Indii Wschodnich), po prostu nabył je za gotówkę kilka lat przed przejściem na emeryturę, przez co pozbył się poważnej części aktywów, jakie przynosiły jego dochodowe interesy. Bratanica Nathaniela, Paula Herriard, która nie lubiła Manor, nie miała pojęcia, co skłoniło starego kawalera do osiedlenia się tutaj, chyba że — taką żywiła nadzieję — chciał po śmierci zostawić posiadłość jej bratu Stephenowi. Żałowała tylko, że Stephen, który też nie przepadał za tym miejscem, nawet nie próbował silić się wobec tego starego człowieka na jakąkolwiek uprzejmość. Choć Stephen bezustannie denerwował stryja, wszyscy sądzili, że to właśnie on zostanie spadkobiercą Nathaniela. Był jego jedynym bratankiem, więc jeśli Nathaniel nie zamierzał zapisać fortuny swojemu jedynemu żyjącemu bratu, Josephowi — co ten ostatni sam uważał za mało prawdopodobne — posiadłość miała się dostać w niewdzięczne ręce Stephena. Tę teorię mógł potwierdzać fakt, że Nathaniel lubił Stephena chyba bardziej niż któregokolwiek innego członka swojej rodziny. A lubiło go tak naprawdę niewielu ludzi. Jedyną osobą, która mocno wierzyła, że pod jego mało atrakcyjną powłoką zewnętrzną kryje się wspaniała osobowość, był Joseph, skonstruowany w taki sposób, że widział w każdym jedynie dobre cechy. — W Stephenie tkwi mnóstwo dobra. Wspomnicie jeszcze moje słowa, nasz kochany łobuziak wkrótce wszystkich zaskoczy! — stwierdził Joseph z pewnością w głosie akurat wtedy, gdy jego bratanek ujawnił najgorsze cechy swojego charakteru. Tymczasem Stephen nie okazał nawet odrobiny wdzięczności ze te nieoczekiwane pochwały. Na jego ciemnej, raczej posępnej twarzy zagościł jedynie krzywy uśmieszek, który na kilka chwil zbił z tropu biednego Josepha. Joseph stanął wtedy przed bratankiem z miną człowieka straszliwie zawiedzionego. — Wytrącanie z równowagi ludzi słabych intelektualnie wcale mnie nie bawi — oświadczył Stephen, nawet nie wyjąwszy z ust fajki. Joseph uśmiechnął się na to mężnie, co zmusiło Paulę, aby stanęła w jego obronie. Ale Stephen szyderczo zarechotał i znów poświęcił całą uwagę czytanej przez siebie książce. Zanim Paula zdążyła dać mu do zrozumienia, dość oględnie zresztą, co sądzi o jego manierach, Joseph, którego niezachwianej pogody ducha nie mogło zmącić na długo niczyje, nawet najgorsze zachowanie, odzyskał humor i wyniośle wytłumaczył gburowatość Stephena tym, że akurat coś mu leży na wątrobie. Maud układała wtedy, jak zwykle, skomplikowanego podwójnego pasjansa, a jej pulchna twarz nie zdradzała niczego poza umiarkowanym zainteresowaniem pozycjami asów i królów. Odezwała się jednak swoim zwykłym, beznamiętnym głosem, by stwierdzić, że na kłopoty z wątrobą mogą pomóc sole, ale trzeba je zażyć przed śniadaniem. — Mój Boże! — wykrzyknął Stephen, zdejmując tyczkowate nogi z głębokiego krzesła. — Pomyśleć, że w tym domu mieszkali kiedyś tolerancyjni ludzie! Nikt nie miał wątpliwości, co nastąpi po tej bezlitosnej uwadze: gdy tylko Stephen wyszedł z pokoju, Joseph zapewnił Paulę, że nie musi się zamartwiać tą wymianą zdań, gdyż on sam zna bratanka zbyt dobrze, aby się przejmować jego słowami. — Nie sądzę, aby mój kochany Stephen naprawdę miał złe zdanie o gościnności Nata — powiedział z jednym ze swoich zagadkowych uśmiechów. Joseph i Maud nie zawsze byli lokatorami w Lexham Manor. Jeszcze kilka lat wcześniej Joseph bezustannie zmieniał miejsca pobytu. Wspominając przeszłość, nazwał siebie przysłowiowym, zagubionym groszkiem przy drodze. Powiedział, że uwielbiał podróżować i że Stephena za nic w świecie nie może drażnić ktoś, kto święcił triumfy na deskach teatralnych. Potem westchnął, uśmiechnął się i dodał: — Eheu fugaces!1 Bo Joseph występował kiedyś na scenie. Zdobywszy w młodości wykształcenie prawnicze, szybko zrezygnował z tego zawodu (stając się zagubionym groszkiem przy drodze) dla znacznie lepszych perspektyw, jakie niosła uprawa kawy w Afryce Wschodniej (dająca także możliwość podróżowania). Od najmłodszych lat wykonywał wszelkie prace, jakie można sobie tylko wyobrazić. Na własną rękę poszukiwał złota. Nikt nie wiedział, dlaczego porzucił scenę, wydawało się bowiem, że był wręcz stworzony do występów w teatrze. W końcu związał się z kolonialnymi i południowoamerykańskimi firmami turystycznymi, jednak trudno byłoby jego zamiłowaniem do podróży wyjaśnić fakt, że porzucił tak wiele innych zajęć, w tym aktorstwo, które go pochłaniały w różnych miejscach na świecie. — Idealny Poloniusz!2 — powiedziała kiedyś o nim Mathilda Clare. Właśnie wtedy, gdy grywał w sztukach Szekspira, spotkał i poślubił Maud. Choć młodym Herriardom, którzy poznali Maud po tym, jak skończyła pięćdziesiątkę, wydawało się to nieprawdopodobne, niegdyś zajmowała ona zaszczytne miejsce w drugim rzędzie chóru teatralnego. Z upływem czasu nabrała kształtów i trudno było dostrzec w jej małej, okrągłej twarzy, w drobniutkich ustach, osadzonych pomiędzy głębokimi bruzdami przy różowych policzkach, i w jej bladoniebieskich, lekko wystraszonych oczach ślady nieprzeciętnej urody, jaką się chlubiła w młodości. Rzadko wspominała swoje młode lata, od czasu do czasu rzucała jedynie półsłówka, co utwierdzało Paulę w przekonaniu, że w jej przeszłości tkwi jakaś tajemnica. Młodzi Herriardowie i Mathilda Clare, ich daleka kuzynka, znali Josepha i Maud jedynie z opowieści, dopóki morze nie wyrzuciło ich przed dwoma laty na angielski brzeg — dokładnie w Liverpoolu. Przypłynęli z Ameryki Południowej ze sporym majątkiem, lecz bez perspektyw na dalsze życie. Siła grawitacji przyciągnęła ich do Lexham Manor i już tam zostali, niezbyt dumni — jak zwykł mawiać Joseph — z tego, że są lokatorami Nathaniela. Nathaniel przyjął u siebie brata i szwagierkę z zaskakującą serdecznością. Być może, jak przypuszczała Paula, czuł, że Lexham potrzebuje dobrej gospodyni. Jeśli to akurat miał na myśli, rozczarował się, bo Maud nie przejawiała najmniejszej ochoty, aby wziąć zarządzanie posiadłością w swoje drobne ręce. Ludzkie szczęście w jej rozumieniu ograniczało się do regularnych posiłków, snu, bezustannego stawiania pasjansa i lektury — raczej pobieżnej — gawędziarskich biografii członków rodów królewskich i innych znakomitości. O ile Maud była osobą nieruchawą, o tyle Joseph wręcz kipiał energią. Stanowił uosobienie serdeczności, ale — nieszczęśliwie dla Nathaniela, który nie był nazbyt towarzyski — uwielbiał otaczać się rodziną i przyjaciółmi, a nic nie sprawiało mu większej przyjemności niż zapraszanie do domu młodych ludzi i spędzanie z nimi czasu. To właśnie Joseph był inspiratorem spotkania rodzinnego, którego perspektywa zawisła tego bardzo chłodnego grudniowego dnia nad głową niechętnego takiemu przedsięwzięciu Nathaniela. Mieszkając przez wiele lat za granicą, marzył, że kiedyś spędzi prawdziwie angielskie Boże Narodzenie. Lecz gdy Nathaniel usłyszał o tym pomyśle z jego ust, zmierzył go pogardliwym spojrzeniem i orzekł, że prawdziwe angielskie Boże Narodzenie oznacza, zgodnie z jego własnym doświadczeniem, kłótnie pomiędzy nieprzychylnie nastawionymi do siebie ludźmi, połączonymi zupełnie przypadkowo więzami krwi i zebranymi w jednym miejscu z powodu wyświechtanego przekonania, że rodziny powinny spędzać święta razem. Ale po tej kwaśnej uwadze Joseph tylko się roześmiał, poklepał Nathaniela po plecach i przyjaznym głosem powiedział, że na stare lata jego brat staje się coraz większym zrzędą. Fakt, że Nathaniel zaprosił w końcu na Boże Narodzenie do Manor „młodych ludzi”, wiele mówił o sile perswazji Josepha. Zaledwie miesiąc wcześniej Nathaniel pokłócił się ze swoim bratankiem Stephenem i od dłuższego czasu stanowczo odmawiał wsparcia finansowego dla przedstawienia, w którym miała wystąpić Paula, jego bratanica, więc Joseph musiał poświęcić trochę czasu i wysiłku, by go nakłonić do wybaczenia dawnych uraz. — Wiesz co, Nat? — powiedział, raczej z żalem. — Takie stare pierniki jak ty i ja nie mogą się kłócić z młodym pokoleniem. Co my byśmy dzisiaj robili bez nich, mimo ich słabostek i błędów? — Będę się kłócić, z kim tylko zechcę — odparł Nathaniel z przekonaniem. — Stephen i Paula mogą tutaj przyjeżdżać, kiedy tylko będą mieli ochotę, ale nie pozwolę, żeby ta młoda kobieta od Stephena zatruwała moje powietrze swoim obrzydliwym zapachem. I nie życzę sobie, aby Paula wierciła mi dziurę w brzuchu w sprawie sztuki napisanej przez człowieka, o którego wybitnym talencie nigdy nie słyszałem i słyszeć nie chcę. Ci twoi bezcenni młodzi ludzie nie mają grosza przy duszy i ja doskonale o tym wiem! Kiedy myślę o kwotach, jakie na nich wydałem w taki czy inny sposób… — I co złego się stało? — spytał Joseph pogodnie. — Nie próbuj mnie oszukiwać! Udajesz skąpca, ale skoro ja uwielbiam obdarowywać innych, nie mów mi, że ty też tego nie lubisz! — Kiedy cię słucham, Joe, czasem zbiera mi się na wymioty — odparł Nathaniel. W każdym razie po długich perswazjach zgodził się zaprosić do Lexham także „młodą kobietę” od Stephena. I w końcu stanęło na tym, że w Manor miała się zgromadzić na Boże Narodzenie całkiem spora grupa ludzi, gdyż Paula przywiozła ze sobą nieznanego dramatopisarza, którego tak bardzo nie chciał poznać Nathaniel, Mathilda Clare wprosiła się sama, a Joseph w ostatniej chwili uznał, że byłoby niegrzecznie złamać wieloletni zwyczaj i odmówić udziału w przyjęciu Edgarowi Mottisfontowi, wieloletniemu wspólnikowi Nathaniela. Joseph spędził wiele dni na przygotowaniach, by odpowiednio udekorować dom na święta. Kupił papierowe łańcuchy z zamiarem zawieszenia ich pod sufitami. Pokłuł się wiele razy, ozdabiając gałązkami ostrokrzewu wszystkie obrazy na ścianach. W kluczowych miejscach chciał umieścić pęki jemioły. Wciąż nad tym pracował, kiedy przyjechała Mathilda Clare. Przekroczywszy próg, zobaczyła, jak Joseph wchodzi po stopniach krótkiej, rozchwianej drabiny, ustawionej pośrodku holu, i przygotowuje się do zawieszenia jemioły na żyrandolu. — Tildo, moja droga! — zawołał. Zeskoczył niezgrabnie z trzeciego stopnia, tak że drabina natychmiast się przewróciła, ale koniecznie musiał okazać radość z powodu przybycia pierwszego gościa. — Proszę, proszę! — Dzień dobry, Joe — przywitała się panna Clare. — Widzę, że Boże Narodzenie trwa już tutaj w najlepsze? Joseph rozpromienił się i odparł: — Ach, zaskoczę cię. Popatrz! — Przytrzymał jemiołę nad jej głową i mocno ją przytulił. — Brutal — zawołała Mathilda, poddając się jego uściskowi. Roześmiał się, zadowolony, i ująwszy kobietę pod rękę, zaprowadził ją do biblioteki, gdzie Nathaniel akurat czytał gazetę. — Popatrz, Nat, przyjechała do nas księżniczka z bajki! — zawołał. Nathaniel spojrzał na Mathildę znad okularów i odparł, nie kłopocząc się nadmiernie, żeby okazać na jej widok choć odrobinę entuzjazmu: — Ach, to ty! Jak się masz? Cieszę się, że cię widzę. — To już jest coś — oznajmiła Mathilda, podając mu rękę. — Dziękuję ci, że pozwoliłeś mi przyjechać. — Pewnie czegoś chcesz? — spytał, jednak z wesołym błyskiem w oku. — Absolutnie niczego — odrzekła Mathilda i zapaliła papierosa. — Po prostu siostra mojej Sarah złamała nogę, a pani Jones nie byłaby w stanie sama podołać świątecznym obowiązkom w moim domu. Ponieważ Sarah była oddaną służącą i trudno było sobie wyobrazić dom bez niej, powód wizyty panny Clare w Manor został wyjaśniony w sposób zadowalający. Jednak Nathaniel tylko chrząknął, a potem zauważył z przekąsem, że to było do przewidzenia. Tymczasem Joseph ścisnął ramię Mathildy i powiedział, by nie zwracała na Nata uwagi. — Urządzam w te święta wielkie spotkanie rodzinne — oznajmił to, o czym wszyscy już wiedzieli. — To jest nas dwoje! — zawołała Mathilda. — Ja ci pomogę, Joe. Jeśli marzyłeś o gościu doskonałym, oto jestem. A gdzie kuzynka Maud? Znalazła ją w salonie śniadaniowym. Widok Mathildy umiarkowanie ucieszył Maud. Pocałowała ją w policzek i zauważyła z pewnym zakłopotaniem: — Biedny Joseph, po prostu strasznie się uparł, żeby zorganizować u nas tradycyjne Boże Narodzenie. — W porządku. Bardzo chętnie mu pomogę — zadeklarowała Mathilda. — Mogłabym wieszać łańcuchy z papieru albo robić cokolwiek innego. Kto jeszcze do nas dołączy? — Stephen i Paula, poza tym narzeczona Stephena, no i oczywiście pan Mottisfont. — Wygląda na to, że będzie mnóstwo zabawy. A Stephen na pewno wykroi coś niesympatycznego. — Nathaniel nie jest zachwycony wizytą narzeczonej Stephena — oznajmiła Maud. — Coś takiego! — wykrzyknęła bez namysłu panna Clare. — A ona przecież jest taka ładna. Mathilda wyszczerzyła zęby w nieszczerym uśmiechu. — Wiem — przyznała. Bo ona sama nie była ładna. Miała duże oczy i zawsze pięknie ułożone włosy, lecz nawet w czasach szumnej młodości z trudem oszukiwała siebie, że jest atrakcyjna. W końcu rozsądnie zaakceptowała swoją brzydotę i, jak zwykła mawiać, zaczęła wydawać wszystkie pieniądze na stroje, które traktowała po prostu jak ładne opakowania. Była już bliżej trzydziestego niż dwudziestego roku życia, a utrzymywała się głównie z funduszy otrzymywanych od rodziny. Mieszkała w domu pod Londynem, jednak na tyle blisko, że dojazdy do miasta nie były dla niej uciążliwe. Swoje finanse uzupełniała dzięki sporadycznym artykułom w gazetach i hodowli bulterierów. Z pewną zazdrością spoglądała na Valerie Dean, narzeczoną Stephena, która doskonale się ubierała i której obecność na przyjęciach dodatkowo podkreślała brzydotę Mathildy. Dla pewnej siebie Valerie, skupiającej zazwyczaj uwagę wszystkich mężczyzn, ich zainteresowanie było rzeczą całkowicie naturalną. — Kochany, to wcale nie jest tak, że nie lubię twojej kuzynki. — Valerie przekonywała Stephena. — Jednak to głupie mówić o niej, że jest ładną kobietą. Przecież w gruncie rzeczy jest odpychająca, prawda? — Jasne — odpowiedział Stephen. — Nie sądzisz, że jest w dodatku okropnie przebiegła, co, Stephenie? Czy ty też tak uważasz? — Nigdy o tym nie myślałem. Ale jest cholernie fajną kobietą. — Och, kochanie, to zabrzmiało dość paskudnie! — stwierdziła Valerie, zadowolona z jego słów. — Może nie powinna przyjeżdżać do Lexham? — Powinna. — Och, Stephenie, jesteś świnią. Dlaczego tak sądzisz? — Lubię ją. I chciałbym, żebyś zamknęła wreszcie swoją śliczną buzię. Nie cierpię, jak ktoś bezustannie gada, kiedy prowadzę samochód. — Nie wykręcaj się. Kochasz mnie? — Tak, do cholery! — To wcale nie zabrzmiało szczerze. Jestem ładna? — Tak, mój śliczny głuptasku. Jesteś urocza. Afrodyta i Helena Trojańska w jednej osobie. Skończ wreszcie z tymi bzdurami! — Och, wciąż nie mogę uwierzyć, że się w tobie zakochałam, najdroższy. Jesteś ordynarny! — powiedziała panna Dean słodkim głosem. Stephen postanowił nie komentować tej uwagi, a jego narzeczona, kiedy zdała sobie sprawę, że on wyraźnie nie ma nastroju na głupiutką rozmowę, przytuliła policzek do futrzanego kołnierza i pogrążyła się w ciszy. Przyjechali do Lexham Manor jednocześnie z Edgarem Mottisfontem. Całą trójkę powitał Joseph, który z radosną miną wybiegł aż na werandę i z wielką ochotą wyściskał piękną Valerie. Jego nieskrywany zachwyt wobec ślicznej kobiety wywołał co najmniej krzywy uśmiech na twarzy Stephena, jednak przez sam obiekt tego zachwytu został przyjęty z pełnym zrozumieniem. Panna Dean, która była kobietą o naprawdę niepospolitej urodzie, lubiła, kiedy entuzjastycznie chwalono jej wdzięki, a najbardziej cieszyły ją wysublimowane pochlebstwa dżentelmenów starej daty. Popatrzyła dużymi niebieskimi oczami na Josepha i oznajmiła, że wie doskonale o jego podbojach miłosnych z czasów młodości, co wzbudziło w nim euforię, a Stephena skłoniło do rzucenia złośliwego komentarza: — Czyżbyśmy mieli do czynienia z si viellesse pouvait3? — Hej, Stephenie! — zawołał Edgar Mottisfont, wysiadając z samochodu, który wysłano po niego na dworzec kolejowy. — Dzień dobry — odparł Stephen obojętnym tonem. — Cóż to za niespodziewana przyjemność — kontynuował Mottisfont, patrząc na niego z nieskrywaną niechęcią. — A to niby dlaczego? — Hola, hola! — Joseph przerwał wymianę zdań, która nie mogła przynieść niczego dobrego, i stanął pomiędzy mężczyznami. — Mój drogi Edgarze, proszę, wejdź do środka! Pewnie zdążyłeś zmarznąć, zresztą chyba wszyscy zmarzliście. Popatrzcie tylko w niebo! Z całą pewnością Boże Narodzenie będzie białe. Nie zdziwię się, jeśli za dzień lub dwa będziemy mogli jeździć na sankach. — A ja się zdziwię — stwierdził Stephen, wchodząc do domu. — Cześć, Mathildo! — Właśnie mi się wydawało, że słyszę twój aksamitny głos — powiedziała Mathilda. — Emanujesz życzliwością, słodziutki? Usłyszawszy to, Stephen porzucił kwaśną minę i pozwolił sobie na uśmiech. Ale gdy do holu wszedł Nathaniel i powitał go jedynie lekkim skinieniem głowy oraz grzecznym „miło cię widzieć, Stephenie”, nieprzyjemny wyraz wrócił na jego twarz. Wszystkich po kolei obdarzył ponurym spojrzeniem. Nathaniel zdawkowo potrząsnął dłonią panny Dean i zareagował stłumionym „och” na jej słowa, że z wielką przyjemnością zgodziła się spędzić Boże Narodzenie w tym ogromnie fascynującym domu. Nie zamierzał tracić więcej czasu i ująwszy Edgara Mottisfonta pod ramię, natychmiast zaprowadził go do swojego gabinetu. — Przypomnij mi kiedyś, żebym ci podpowiedziała, jak należy się zachowywać w towarzystwie stryja Nata. — Mathilda odezwała się uprzejmie do panny Dean. — Może lepiej zamilkniesz? — warknął Stephen. — Boże, dlaczego ja tutaj przyjechałem? — Prawdopodobnie dlatego, że nie miałeś innego wyboru — orzekła Mathilda. Uchwyciwszy jednak pełne konsternacji spojrzenie Josepha, dodała: — Skoro już tu jesteś, to się zachowuj. Valerie, chciałabyś pójść na górę, do pokoju, czy najpierw napijemy się herbaty? Panna Dean, której najważniejszą życiową troską była nieskazitelna fryzura i cera, wolała pójść do pokoju. To w jakiś sposób przypomniało Josephowi, że w domu przebywa także jego żona, ale zanim wrócił z nią do salonu, Mathilda odprowadziła już Valerie na piętro. Maud, delikatnie zbesztana przez Josepha za to, że nie zeszła na dół przywitać gości, stwierdziła, że nie usłyszała, jak przybyli. — Akurat zaczęłam czytać interesującą książkę — oznajmiła. — Dzisiaj wzięłam ją z biblioteki. Ty i Nat też niedawno ją czytaliście i uznaliście, że mi się nie spodoba. Mówię o biografii biednej cesarzowej Austrii. To niesamowite, Joseph, ale ona naprawdę ujeżdżała konie w cyrku! Joseph doskonale zdawał sobie sprawę, jakie katusze będą przeżywać goście, jeśli żona zachce im opowiedzieć o tej lub o jakiejkolwiek innej książce, taktownie więc zasugerował, aby odłożyła lekturę na czas po Bożym Narodzeniu, po czym przypomniał, że to właśnie ona powinna się zaopiekować Valerie i zaprowadzić młodą damę do pokoju. — Nie, mój drogi — odparła Maud. — Ja z całą pewnością nie mam nic wspólnego z pobytem tutaj tej panny. I dlaczego nie miałabym czytać książki w Boże Narodzenie? To czas tak samo dobry na lekturę jak każdy inny. Joseph nie miał wielkiej nadziei, że oderwie żonę od studiowania dziwactw cesarzowej, poklepawszy ją więc z uczuciem po ramieniu, rzucił się w wir pracy. Zirytował służących, bo kazał im natychmiast podawać herbatę, i zaraz potem pobiegł na górę, by spytać Valerie przez drzwi, czy niczego jej nie brakuje. Herbatę podano w salonie. Maud odłożyła na bok Życie Elżbiety, cesarzowej Austrii i nalała sobie napoju do filiżanki. Usiadła na sofie — smutna kobieta na tle zdobionych srebrnych naczyń — a kiedy goście po kolei wchodzili do salonu, wyciągała do nich drobną, pulchną rękę z takim samym mechanicznym uśmiechem na ustach i bezbarwnym powitaniem. Mathilda, która usiadła obok Maud, roześmiała się, zobaczywszy tytuł książki. — Ostatnim razem, kiedy tu byłam, zaczytywałaś się w Pamiętnikach damy dworu — powiedziała z lekką ironią w głosie. To sprawiło, że Maud na moment porzuciła sztuczną pozę. — Lubię książki tego typu — odpowiedziała z prostotą. Gdy w salonie pojawili się Nathaniel i Edgar Mottisfont, Stephen zerwał się z wygodnego fotela i odezwał się mało uprzejmie: — Usiądź sobie, stryju. Nathaniel zareagował dokładnie tak, jak tego oczekiwał jego bratanek. — Och, nie kłopocz się o mnie, chłopcze. Co u ciebie słychać? — Wszystko w najlepszym porządku — odparł Stephen. Chciał być trochę grzeczniejszy, więc dodał: — Doskonale wyglądasz i pewnie równie dobrze się czujesz. — Jeśli tylko uda mi się zapomnieć na chwilę o tym paskudnym lumbago — odrzekł Nathaniel, niezadowolony, że bratanek nie pamiętał o dokuczającej mu chorobie. — A wczoraj miałem atak rwy kulszowej. — Co za nieszczęście — westchnął Stephen. — Nasze ciała cierpią, ponieważ jesteśmy śmiertelni — oświadczył Mottisfont i potrząsnął głową. — Latka nam lecą, Nat. Latka lecą. — Nonsens! — zawołał Joseph. — Popatrzcie tylko na mnie, stare konie! Jeśli przyjmiecie moją radę i codziennie przed śniadaniem trochę się pogimnastykujecie, na pewno będziecie się czuć o dwadzieścia lat młodziej! Wystarczy zrobić rano kilka skłonów, dotknąć rękami palców u nóg, przy wyprostowanych kolanach, i wziąć parę głębokich oddechów przy otwartym oknie! — Gadasz głupoty, Joe! — warknął Nathaniel. — Jakoś nie mogę sobie wyobrazić, że rano pędzę, aby dotknąć palców u nóg. Nie ma takiej możliwości. Czasami trudno mi się schylić nawet o kilka centymetrów! Do rozmowy włączyła się panna Dean: — Moim zdaniem wszelkie ćwiczenia fizyczne są przeraźliwie nudne, nie sądzicie? — W twoim wieku nie powinny nudzić — mruknął Nathaniel. — Porcja soli zażyta o poranku to dla większości ludzi najlepszy początek udanego dnia — zauważyła Maud, podając filiżankę i łyżeczkę Stephenowi. Posławszy swojej szwagierce złe spojrzenie, Nathaniel natychmiast wrócił do rozmowy z Mottisfontem. Niespodziewanie Mathilda wybuchnęła gardłowym śmiechem i oznajmiła: — A więc sprawa jest jasna! Zaskoczona Maud popatrzyła na Mathildę, lecz w jej spojrzeniu nie widać było choćby iskierki humoru. — Sole działają na mnie bardzo dobrze — powiedziała. Valerie Dean, urzekająco piękna w kamizelce z dżerseju, która doskonale się komponowała z jej niebieskimi oczami, oceniła wzrokiem tweedowy żakiet i spódnicę Mathildy. Taki strój jedynie podkreślał jej brzydotę. Ta rzeczowa konkluzja sprawiła, że w jednej chwili Valerie ją polubiła. Przysunęła swoje krzesło bliżej sofy i zaczęła rozmawiać z Mathildą. Stephen, który mocno się starał być dla wszystkich uprzejmy, przyłączył się do rozmowy stryja z Mottisfontem, a Joseph, ogromnie zadowolony, że jego przyjęcie rozwija się w dobrym kierunku, uśmiechał się do każdego bez wyjątku. Jego zadowolenie było tak oczywiste, że Mathildzie znów zaiskrzyły się oczy. Zdecydowała się pomóc mu po herbatce wieszać papierowe łańcuchy. — Jestem szczęśliwy, że do nas przyjechałaś, Tildo — powiedział, kiedy ostrożnie wchodziła po stopniach chybotliwej składanej drabiny. — Bardzo bym chciał, żeby nasze rodzinne spotkanie było udane. — Jesteś najlepszym stryjem na świecie — odparła Mathilda. — Ale na miłość boską, zrób coś z tą drabiną! Przecież ona jest niebezpieczna. Dlaczego tak ci zależało na tej rodzinnej imprezie? — Pewnie mnie wyśmiejesz, jeśli ci powiem! — stwierdził Joseph, kręcąc głową. — Umocuj koniec tego łańcucha dokładnie nad obrazem, wtedy sięgnie do samego żyrandola. Drugi łańcuch pociągniemy do przeciwnego rogu. — Według rozkazu, Święty Mikołaju. Ale skąd pomysł tego spotkania? — Moja droga, czyż nie jest to czas ogólnej dobroci i czy sprawy nie przebiegają tak, jak chciałem? — To zależy od tego, czego chciałeś — odparła Mathilda, wciskając w ścianę pinezkę. — Jeśli chcesz znać moje zdanie, ktoś w tym domu popełni morderstwo, zanim się rozjedziemy. Cierpliwość Nata wobec małej Val wisi na włosku. — Bzdura, Tildo! — zawołał Joseph. — Bzdura i nonsens! W tym dziecku nie ma ani odrobiny złości, a jest taka śliczna, że chciałoby się ją schrupać! Mathilda zaczęła powoli schodzić z drabiny. — Nie sądzę, żeby Nat lubił blondynki — orzekła. — Tak naprawdę to nie ma znaczenia, co on sądzi o tej biednej małej Val. Najważniejsze jest to, że nie powinien się głupio kłócić ze Stephenem. — Jeśli mam przymocować ten koniec do żyrandola, przesuń trochę drabinę, Joe. Dlaczego miałby się z nim nie kłócić, skoro ma na to ochotę? — Bo naprawdę bardzo go lubi, a sprzeczki w rodzinie to zawsze rzecz godna pożałowania. Poza tym… — Joseph urwał i zaczął przestawiać drabinę. — Poza tym co? — Cóż, Tildo, chodzi o to, że Stephena po prostu nie stać na kłótnie z Natem. — No to mamy zmartwienie — uznała Mathilda. — Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że Nathaniel w końcu spisał testament. Czy to Stephen wszystko odziedziczy? — Za dużo chciałabyś wiedzieć — stwierdził Joseph i dał jej lekkiego kuksańca. — Jasne! Jesteś bardzo tajemniczy, mam rację? — Nie! Jestem tylko pewien, że głupotą ze strony Stephena byłoby pozostawać z Natem w złych stosunkach. Powiesimy ten duży papierowy dzwonek pod żyrandolem czy może bardziej będą tam pasować jemioły? — Jeśli chcesz znać moje zdanie, Joe, i dzwonek, i jemioła wyglądają tak samo paskudnie. — Niegrzeczna dziewczynka! Co to za język? — zawołał Joseph. — Wy, młodzi, nie cenicie Bożego Narodzenia tak mocno jak moje pokolenie. Czy te święta dla ciebie w ogóle coś znaczą? — Nabiorą wielkiego znaczenia, kiedy się skończą — zapewniła go Mathilda, ponownie wchodząc na drabinę. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki 1\tEheu fugaces — łac. „mkną chyże lata”; słowa z Ody II,14 Horacego (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). 2\tPoloniusz — jeden z bohaterów Hamleta, dramatu Williama Szekspira. 3\tSi viellesse pouvait — fr. „gdyby starość mogła”.\nDwa Paula Herriard zjawiła się w Manor dopiero po siódmej wieczorem, kiedy wszyscy przebierali się już do kolacji. O jej przyjeździe dał znać — nawet tym, którzy zajmowali najbardziej odległe sypialnie — ogromny harmider na parterze. Kiedy Paula gdzieś się pojawiała, wszyscy wokół natychmiast stawali na baczność. I to wcale nie dlatego, że tak sobie życzyła. Miała po prostu nadzwyczaj silną osobowość i mimochodem robiła wokół siebie dużo zamieszania. Ekspresyjna mała twarzyczka i ruchy jej ciała nie pozostawiały obserwatorom cienia wątpliwości: Paula była osobą, z którą bezwzględnie należało się liczyć. A Mathilda mawiała o niej z delikatną ironią, że ma wszelkie cechy doskonałej aktorki charakterystycznej. O kilka lat młodsza od swojego brata Stephena, pod żadnym względem nie była do niego podobna. Typem urody przypominała kobiety, które w XIX wieku uwieczniał na swoich obrazach Edward Burne-Jones. Miała gęste, mocne włosy, krótką i pełną górną wargę oraz ciemne oczy, rozstawione szeroko pod brwiami, które układały się tak, jakby ich właścicielka była wiecznie z czegoś niezadowolona. Paula wciąż sprawiała wrażenie, że gdzieś się śpieszy. Widać to było w niespokojnych ruchach, nagłych błyskach rozbieganych oczu i ciągle zmieniającym się układzie ust. Jej piękny głos brzmiał tak, jakby się wydobywał z najdoskonalszego instrumentu smyczkowego. Był łagodny, miękki i zarazem elastyczny, przez co Paula była doskonałą kandydatką do ról szekspirowskich. Zdecydowanie wyróżniał się na tle lekkich, metalicznych tonów, jakie wydawali z siebie współcześni jej Anglicy, którzy w ogóle nie dbali o wymowę samogłosek i wciąż okazywali dziwną obojętność wobec zasad odmiany wyrazów. Paula potrafiła też być stanowcza. O tym wszystkim przypomniała sobie Mathilda, kiedy usłyszała jej głos dobiegający z holu. W pewnej chwili uświadomiła sobie też, że Paula wypowiedziała jej imię. — W pokoju błękitnym? Och, biegnę na górę! Mathilda usiadła na stołku przed toaletką, czekając na wejście Pauli. Mniej więcej po minucie usłyszała jakby zdawkowe pukanie do drzwi i zanim zdołała krzyknąć „proszę!”, Paula wparowała do pokoju, a wraz z nią aura zniecierpliwienia i z trudem hamowanej energii. — Mathildo! Kochanie! — Uważaj na mój makijaż! — zawołała Mathilda i skutecznie uchyliła się przed jej uściskiem. Paula roześmiała się gardłowo. — Wariatka! Tak bardzo się cieszę, że cię widzę! Kto tu jest oprócz ciebie? Stephen? Valerie? Co to za dziewczyna… Moja droga, gdybyś tylko wiedziała, co o niej myślę! — Oznajmiwszy to, uderzyła się w piersi, jej oczy na moment zapłonęły, ale potem kilka razy mrugnęła gęstymi rzęsami, znowu się roześmiała i dodała: — Och, nieważne! Moja droga! Przywiozłam ze sobą Willoughby’ego. — A kto to jest Willoughby? — spytała Mathilda. W oczach Pauli znów pojawił się niepokojący błysk. — Nadejdzie dzień, kiedy już nikt nie będzie zadawał takiego pytania. — W oczekiwaniu na ten dzień… — powiedziała Mathilda i teraz ona poruszyła długimi rzęsami. — Kim jest Willoughby? — Willoughby Roydon. Napisał sztukę… Dziwne, ile potrafi zdradzić nagłe drżenie głosu oraz nerwowy ruch rąk. — Och! — zawołała Mathilda. — To ten nieznany dramatopisarz? — Na razie jeszcze nieznany. Ale jego sztuka! Producenci to głupcy! Koniecznie potrzebujemy dla niej wsparcia finansowego. Czy stryjek Nat jest w dobrym nastroju? A może Stephen zdążył go już zdenerwować? Powiedz mi wszystko, i to szybko. Mathilda odłożyła swój tusz do rzęs. — Chyba nie przywiozłaś tego człowieka z nadzieją, że dzięki niemu podbijesz serce Nata? Moja biedna Paulo… — On musi to dla mnie zrobić — rzuciła dziewczyna, gwałtownym ruchem odgarniając kosmyk włosów znad brwi. — Tu chodzi o sztukę, Mathildo! Kiedy już ją przeczytasz… — O sztukę i o rolę dla ciebie? — mruknęła Mathilda. Ta kwaśna uwaga trochę zbiła Paulę z tropu. — Tak, o rolę. O doskonałą rolę! Została napisana specjalnie dla mnie. Willoughby twierdzi, że byłam dla niego inspiracją. — Już widzę te niedzielne przedstawienia i stada intelektualistów na widowni. — Stryjek musi mnie wysłuchać, a ja muszę zagrać w tej sztuce! Muszę, Mathildo, słyszysz? — Tak, słodziutka, musisz zagrać w tej sztuce. Tymczasem zwróć uwagę, że za dwadzieścia minut zostanie podana kolacja. — Przebiorę się w mniej niż dziesięć minut — zawołała Paula niecierpliwie. Mathilda doskonale wiedziała, że nie ma w tym zdaniu nawet cienia nieprawdy, bo Paula nigdy nie dbała o to, w co się ubiera. Jej stroje nie były ani eleganckie, ani byle jakie. Po prostu się ubierała i tak jakoś się składało, że nikt na jej garderobę nie zwracał uwagi. Nie miała ona znaczenia, stanowiła po prostu okrycie dla szczupłego ciała dziewczyny. Ludzie przebywający w towarzystwie Pauli interesowali się tylko nią, a nie tym, w co jest ubrana. — Nienawidzę cię za to, Paula, mój Boże, jak ja cię nienawidzę! — wykrzyknęła Mathilda, która doskonale zdawała sobie sprawę, że akurat ją zapamiętywano przede wszystkim ze względu na kreacje. — Idź już stąd. Mnie dziesięć minut nie wystarczy. Paula oceniła wzrokiem jej suknię. — Kochanie, przecież jesteś doskonale ubrana. — Wiem. Co zrobiłaś ze swoim dramatopisarzem? — Nie mam pojęcia. Na dole zrobiło się straszne zamieszanie! Dom jest dość duży i pewnie w nim zabłądził. Powiedział, że chce się rozejrzeć. Ale Sturry obiecał mieć na niego oko; nie pozwoli mu się zgubić. — Mam nadzieję, że nie będzie tu chodził w bawełnianych podkoszulkach, nieuczesany… — Czy takie rzeczy mają znaczenie? — Dla stryja Nata mają, szybko się o tym przekonasz — przepowiedziała Mathilda. I rzeczywiście. Nathaniel, któremu bez słowa ostrzeżenia przedstawiono Willoughby’ego Roydona, wbił zaskoczone spojrzenie w niego i w Paulę, niezdolny do wydobycia z siebie nawet konwencjonalnych słów powitania. Zadanie przeszło więc na Josepha, a on mu sprostał. Świadomy złości Nata stonował ją swoim nad wyraz życzliwym usposobieniem. Napiętą sytuację złagodził też Sturry, który oznajmił, że podano kolację. Wszyscy przeszli więc do jadalni. Willoughby Roydon usiadł pomiędzy Maud i Mathildą. Natychmiast poczuł niechęć do Maud, polubił jednak tę drugą. Zaczął z nią rozmawiać o kierunkach rozwoju nowoczesnego dramatu i choć bardzo nudził, Mathilda nie dawała mu tego odczuć, w pełni świadoma, że podsycanie żaru, z jakim nieznany twórca rozwodzi się nad swoim ulubionym tematem, jest jednym z jej obowiązków. Roydon był człowiekiem o ziemistej cerze i raczej nieciekawej twarzy. Emanował sztucznymi manierami. Wsłuchując się, niezbyt uważnie, w jego wywody, Mathilda próbowała sobie wyobrazić, jak ten młodzieniec odnajduje się w klasie średniej. Była pewna, że jego rodzice to wartościowi ludzie, którzy być może trochę się obawiają o przyszłość inteligentnego syna i nie doceniają jego talentu, bo go nie rozumieją. Widoczny brak pewności siebie Roydon nadrabiał gadulstwem i trochę zbyt energicznymi ruchami. Mathilda współczuła mu i dzielnie utrzymywała na twarzy minę, która miała świadczyć o zainteresowaniu jego słowami. Usiadłszy obok Nathaniela, Paula zaczęła mu opowiadać o sztuce Roydona i całkowicie zapomniała o jedzeniu. Irytowała go nerwowym machaniem chudych ramion i uporczywymi prośbami, aby słuchał, co ma do powiedzenia, choć wcale nie chciał jej słuchać i w ogóle nie interesował się jej problemem. Valerie, która siedziała po jego prawej stronie, była znudzona i nawet nie próbowała tego ukrywać. Początkowo udawała zainteresowanie wywodami Pauli, wykrzykując co chwila: „Moja droga, to jest wspaniałe! Opowiedz mi o swojej roli! Z przyjemnością cię w niej zobaczę!”, lecz Paula nie chciała skupiać na niej swojej uwagi. Traktowała jej wysiłki z taką wzgardą, że Valerie nagle zrezygnowała z grzeczności i przybrała ponurą minę, mogącą konkurować tylko z wyrazem twarzy Stephena. Ciężko westchnęła, poprawiła loki, po czym z niechęcią zaczęła rozmyślać o Pauli, ubranej według niej w sukienkę, która ani trochę nie pasowała do okazji, i niestarannie uczesanej. Dla niej to był kiepski wieczór. Chciała przyjechać do Lexham (w gruncie rzeczy nalegała, żeby Stephen zabrał ją ze sobą), choć wiedziała, że Nathaniel jej nie lubi. Nie wątpiła, że potrafi podbić jego serce, lecz nawet sukienka Chanel, którą włożyła na kolację, nie wzbudziła podziwu w jego oczach, a przecież Valerie była przyzwyczajona do pełnych zachwytu męskich spojrzeń. Owszem, podziwu nie krył Joseph, lecz jego podziw, bardzo dla niej przyjemny, nie przedstawiał żadnej wartości, bo Joseph nie miał pieniędzy ani domu, który mógłby zostawić w spadku. Niespodziewane pojawienie się w Manor kolejnego gościa było ekscytującym wydarzeniem, ale ten człowiek wydawał się teraz pochłonięty rozmową z Mathildą. Valerie zastanawiała się, co takiego mężczyźni widzą w Mathildzie, i patrzyła na nią z urazą. Jednak Roydon podniósł głowę i ich spojrzenia się spotkały. W tej chwili jakby po raz pierwszy dostrzegł ją przy stole, a jej widok niewątpliwie nim wstrząsnął. Urwał w połowie zdania, zaczerwienił się i zaczął w pośpiechu kontynuować swój wywód, lecz jego konsternacja w wyraźny sposób poprawiła nastrój Valerie. Dramatopisarze! Z nimi nigdy nic nie wiadomo. Zdarza się, że ktoś taki zyskuje uznanie i sławę w jeden wieczór, a potem zarabia mnóstwo pieniędzy i obraca się w towarzystwie najsławniejszych ludzi. Joseph, którego Nathaniel od początku podejrzewał, że wiedział z wyprzedzeniem o przyjeździe Willoughby’ego, oznajmił, że znów czuje wokół siebie chmurę gwiezdnego pyłu. Sposób, w jaki to zrobił, wyraźnie dał Roydonowi do zrozumienia, że został potraktowany jak artysta cyrkowy. Jednak to, co dalej powiedział Joseph, szybko wyprowadziło go z błędu. — Kiedyś w Durbanie grałem Hamleta… — To ciekawe, Joe! Przecież ty nigdy w życiu nie grałeś Hamleta! — przerwała mu Mathilda. — Źle zaczynasz. — Ach, kiedy byłem młody… — kontynuował Joseph. Roydona nie zainteresował jednak Hamlet Josepha. Machnął ręką na Szekspira. Powiedział, że osobiście wiele zawdzięcza Strindbergowi, a komedie Pinero, w których (jakoby) występował Joseph, zbył lekceważącym określeniem: — Kiepskie starocie! Te słowa przybiły Josepha. Miał jeszcze do opowiedzenia czarującą anegdotę z czasów, gdy grywał w Sydney w sztukach Benedicka, doszedł jednak do wniosku, że tym autorem też nie zaimponuje Roydonowi. Przemądrzały młody człowiek, pomyślał, grzebiąc z niechęcią widelcem w pikantnej przystawce. Kiedy Maud wstała od stołu, Paula była zmuszona przerwać swoją rozmowę z Nathanielem o twórczości Roydona. Była wściekła, ale wyszła z jadalni razem z pozostałymi kobietami. Maud poprowadziła panie do salonu, sporego i dość chłodnego. Oświetlały go tylko dwie lampy ustawione przy kominku, więc pod ścianami panował półmrok. Paula zadrżała i włączyła górne światło. — Nienawidzę tego domu — powiedziała. — A on nienawidzi nas. To się daje wyczuć. — Właściwie o co ci chodzi? — spytała Valerie, rozglądając się wokół z obawą pomieszaną ze sceptycyzmem. — Sama nie wiem. Może wydarzyło się tutaj coś okropnego. Nie czujesz tej złowieszczej aury? Nie, pewnie nie. — Nie powiesz, że dom jest nawiedzony? — rzuciła Valerie lekko podniesionym głosem. — Bo jeśli tak, nic mnie nie skłoni do spędzenia tutaj nawet jednej nocy. — Nie, wcale nie o to chodzi — odparła Paula. — Jest w nim jednak coś takiego… zawsze to tutaj czuję. Mathildo, zapalisz? Mathilda przyjęła od niej papierosa. — Dziękuję, kochana. Może usiądziemy przy kominku, dziewczyny, i poopowiadamy sobie o duchach? — Och, nie! — Valerie poczuła zimny dreszcz. — Nie zaraź się strachem od Pauli! — doradziła jej Mathilda. — Próbuje zgrywać jasnowidza. W tym domu naprawdę nie ma żadnej mrocznej tajemnicy. — Szkoda, że w salonie nie ma też kaloryferów — skwitowała to Maud, usadowiwszy się przy kominku. — Nie szkodzi — odparła Paula szorstko. — Może właśnie dlatego Nat ma lumbago — kontynuowała Maud. — Przeciągi… Valerie zaczęła pudrować nos przed lustrem zawieszonym nad kominkiem. Paula, którą energia zdawała się rozpierać, krążyła po całym salonie, paląc papierosa i strząsając popiół na dywan. Mathilda ustawiła sobie krzesło naprzeciwko Maud i powiedziała: — Paulo, może przestaniesz łazić z kąta w kąt? A jeśli zechcesz się powstrzymać przed zanudzaniem Nata sztuką twojego młodego przyjaciela, nasze rodzinne spotkanie nabierze w końcu rumieńców. — Mam to gdzieś. Dla mnie najważniejsze jest to, żeby dzieło Willoughby’ego trafiło na scenę. — Zakochałaś się w tym człowieku? — spytała Mathilda i uniosła brew. — Czy ty zdołasz w końcu zrozumiesz, że miłość nie ma z tym nic wspólnego? Chodzi o sztukę! — Przepraszam! — mruknęła Mathilda. Maud znowu otworzyła książkę i oznajmiła: — Słuchajcie! Księżniczka miała tylko szesnaście lat, kiedy Franciszek Józef się w niej zakochał! To była wielka miłość! — Jaka księżniczka? — spytała Paula; zatrzymała się pośrodku pokoju i wbiła w Maud zaciekawione spojrzenie. — Cesarzowa Austrii, moja droga. Jakoś trudno sobie wyobrazić Franciszka Józefa jako młodego człowieka, prawda? Ale w książce napisano, że był przystojny, a ona zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Oczywiście powinien poślubić jej starszą siostrę, ale najpierw poznał Elżbietę; miała gęste włosy, opadające na plecy, i pewnie to zdecydowało. — Do diabła, co to ma wspólnego ze sztuką Willoughby’ego? — spytała Paula z wielkim zdziwieniem. — Nic, moja droga. Czytam po prostu o niej bardzo interesującą książkę. — Mnie to jednak nie zainteresuje — oświadczyła Paula i znów zaczęła spacerować po salonie. — Nie martw się, Maud — powiedziała Mathilda. — Paula myśli strasznie szablonowo, a poza tym brak jej manier. Opowiedz mi coś więcej o tej księżniczce. — Biedactwo — westchnęła Maud. — Wiesz, ta jej teściowa… Zdaje się, że była bardzo nieprzyjemną kobietą. Nazywano ją arcyksiężną, jednak nie do końca rozumiem, dlaczego była arcyksiężną, skoro jej syn nosił tytuł cesarza. Chciała, żeby poślubił Hélène. — Jeszcze trochę i sama zechcę przeczytać to wspaniałe dzieło. — Znów odezwała się Mathilda. — Kim była ta Hélène? Maud wciąż opowiadała Mathildzie o Hélène, gdy w salonie pojawili się panowie. Było jasne, że Nathaniel nie najlepiej się czuje w tym męskim towarzystwie. Widocznie aż do tej chwili dziurę w brzuchu wiercił mu Roydon, bo rzucił w jego kierunku kilka nieprzyjemnych spojrzeń, a w salonie próbował trzymać się od niego już tak daleko, jak tylko się dało. Mottisfont usiadł obok Maud, Stephen zaś, który najwyraźniej chciał nawiązać ze stryjem nić porozumienia, zaskoczył wszystkich, wdając się z nim w przyjacielską konwersację. — Stephen jako słodki dżentelmen… Po prostu brakuje mi powietrza w płucach — mruknęła Mathilda. Joseph, który stał tak blisko niej, że usłyszał tę uwagę, konspiratorskim gestem przyłożył palec do ust. Zauważył, że Nathaniel dostrzegł ten gest, i w pośpiechu rzucił głośno pytanie: — Proszę państwa, ktoś mówił dzisiaj o remibrydżu? Nikt dotąd nie wspomniał o remibrydżu ani słowem. Kilka osób, w szczególności Nathaniel, zrobiło zaskoczoną minę. Więc po chwili Joseph, odrobinę zawiedziony, spytał po raz kolejny: — To może zagramy w coś innego? — Mathildo — odezwał się Nathaniel, wbijając w nią przenikliwe spojrzenie. — Przyjmiesz rolę czwartej do brydża? — Jasne — odparła. — A kto z nami zagra? — Stephen i Mottisfont. Ustawimy stolik w bibliotece. Pozostali mogą sobie grać, w co zechcą. A właściwie będą mogli robić wszystko to, na co przyjdzie im ochota. Josephowi nic nie mogło zepsuć dobrego nastroju. — A więc — zawołał — poważnym brydżystom nikt nie będzie przeszkadzał, a my, zwykli, prości ludzie, zajmiemy się innymi, mniej skomplikowanymi grami w karty, wszystkimi, jakie tylko przyjdą nam do głowy! — Proszę się nie spodziewać, że w cokolwiek z państwem zagram. — Na wszelki wypadek odezwał się Roydon. — W ogóle nie odróżniam jednej karty od drugiej. — Och, szybko się tego nauczysz — zapewnił go Joseph. — Maud, moja droga, może namówię cię na partyjkę? — Nie, Josephie. Sama ułożę pasjansa, jeśli ktoś będzie tak uprzejmy i przyniesie mi tutaj stolik — odparła Maud. Valerie, bardzo niezadowolona z tego, że jej ukochany spędzi wieczór na grze w brydża, posłała Roydonowi czarujący uśmiech i poprosiła: — Chciałabym, żeby mi pan ze szczegółami opowiedział o swojej sztuce. Wprost umieram z ciekawości! Ponieważ Willoughby, którego dumę nadszarpnął wyraźny brak zainteresowania ze strony Nathaniela, natychmiast wdał się w rozmowę z panną Dean, Josephowi pozostała jako partnerka do gry już tylko Paula. W tych warunkach gra była niemożliwa, więc z niemal niezauważalnym westchnieniem porzucił pomysł z kartami, po czym usiadł przy żonie, aby popatrzeć, jak układa pasjansa. Paula jeszcze wiele razy przemierzyła salon od ściany do ściany, chwilami włączając się do rozmowy Roydona z Valerie, ale w końcu usiadła na sofie i zaczęła szeleścić kartkami jakiegoś magazynu ilustrowanego. Zaraz potem przysunął się do niej Joseph i szepnął konfidencjonalnie: — Powiedz staremu stryjkowi, moja droga, wszystko, czego się już dowiedziałaś o tej sztuce. Co to właściwie jest? Komedia? Tragedia? — Och, nie można jej zaszufladkować, posługując się jedną prostą etykietą. To jest jednak bardzo subtelne studium charakterów. W żadnej innej sztuce nie chciałabym zagrać tak bardzo, jak właśnie w tej. Przecież główna rola została napisana specjalnie dla mnie! Ja się w niej czuję sobą. — Doskonale cię rozumiem. — Joseph skinął głową, ujął dłoń Pauli i uścisnął ją ze współczuciem. — Niestety, często bywamy poddawani skomplikowanym doświadczeniom. Ośmielę się stwierdzić, że nie jest ci łatwo wyobrazić sobie starego stryja na deskach teatralnych, ale kiedy byłem młodym człowiekiem, zszokowałem całą moją rodzinę, porzucając pracę w szacownej kancelarii prawnej na rzecz jakiegoś tam biura podróży! — Roześmiał się szczerze do tego wspomnienia. — Byłem romantycznym młodzieńcem! Myślę, że wielu uważało mnie za nieodpowiedzialnego młodego człowieka, ale ja nigdy niczego nie żałowałem. Nigdy! — Skoro mnie rozumiesz, proszę, żebyś przemówił do rozumu stryjkowi Natowi — powiedziała Paula z cieniem rezygnacji w głosie. — Spróbuję, moja droga. Jednak wiesz, jaki jest Nat! To kochany stary złośnik! Jest najwspanialszym człowiekiem pod słońcem, ale, niestety, ma swoje uprzedzenia. — Przecież dwa tysiące funtów to dla niego żadne pieniądze. Nie rozumiem, dlaczego nie chce dać mi ich teraz, kiedy jestem w potrzebie. Czy mam czekać, aż umrze? — Niedobra dziewczyna! Nie dziel skóry na żywym niedźwiedziu. — Przecież obiecał, że zapisze mi trochę pieniędzy. Poza tym ma chyba taki obowiązek. Jestem w końcu jego jedyną bratanicą. Było jasne, że Joseph nie aprobuje tak bezdusznego stawiania sprawy. Cmoknął z niezadowoleniem i jeszcze raz uścisnął dłoń Pauli. Maud, która triumfalnie zakończyła diplomata1, nagle, jakby w natchnieniu, uznała, że Paula powinna coś zadeklamować, i głośno jej to zaproponowała. — Bardzo lubię dobre recytacje. Pamiętam, że znałam kiedyś ogromnie wzruszający wiersz o mężczyźnie, który zmarł z pragnienia na Llano Estacado. Nie wiem dlaczego, ale chyba zabłądził, jadąc konno. Wiersz był bardzo dramatyczny, jednak minęło dużo czasu, odkąd sama go recytowałam, i już zapomniałam większość tekstu. Po tej deklaracji wszyscy odetchnęli z ulgą. Paula z kolei oznajmiła, że nie lubi recytować wierszy, ale gdyby stryjek Nat nie był pochłonięty grą w brydża, poprosiłaby Willoughby’ego, aby głośno odczytał swoją sztukę. — Spodziewam się, że dobrze byśmy się bawili — stwierdziła Maud obojętnym tonem. Nathaniel nie zwykł przedłużać swojej aktywności do późnych godzin, nie był też typem gospodarza, który zmienia zwyczaje, żeby zadowolić gości. Godzinę przed północą brydżyści wrócili do salonu, gdzie czekała na nich taca z napojami, a Nathaniel oznajmił, że idzie już do łóżka. Edgar Mottisfont ośmielił się mu przypomnieć: — Miałem nadzieję, że dłużej dziś z tobą porozmawiam, Nat. Nathaniel zerknął na niego spod krzaczastych brwi. — O tak późnej godzinie nie zajmuję się już interesami — oświadczył. — Ja też chciałam zamienić z tobą słówko — wtrąciła Paula. — Nie dam ci — odparł Nathaniel i parsknął śmiechem. Maud powoli zbierała karty ze stolika. — Boże, to już jedenasta? Ja też muszę iść do łóżka. Valerie wydawała się przerażona perspektywą powrotu do sypialni o tak wczesnej dla niej porze. Dlatego z ulgą przyjęła wesołą propozycję Josepha: — Cóż, mam nadzieję, że nikt więcej nie opuści towarzystwa. Noc jest jeszcze młoda, co, Valerie? Może pójdziemy do pokoju bilardowego i posłuchamy radia? — Najlepiej będzie, jeśli ty też pójdziesz już spać — stwierdził Nathaniel, na którego źle wpływało radosne usposobienie brata. — Ani mi się śni! — zawołał Joseph. — Powiem ci coś, Nat. To ty bardzo dobrze zrobisz, jeśli zostaniesz z nami. Chyba jakiś zły duch kazał mu po tych słowach serdecznie klepnąć brata w plecy. Dla wszystkich było oczywiste, że trafił Nathaniela pomiędzy łopatki, on zaś, który szczerze nienawidził takiej poufałości, natychmiast jęknął i wykrzyknął: — Moje lumbago! Wyszedł z salonu pochylony jak inwalida, przyciskając dłoń do kręgosłupa gestem, który jego rodzina znała doskonale, a który sprawił, że Valerie szeroko otworzyła śliczne usteczka i zawołała ze zdziwieniem: — Nie miałam pojęcia, że lumbago jest aż tak poważną przypadłością. — Bo nie jest. Mój drogi stryjek Nat po prostu się zgrywa — oznajmił Stephen, podając Mathildzie whisky z wodą sodową. — Nie, Stephenie, nie osądzaj go zbyt pochopnie! — zaprotestował Joseph. — Znam biednego starego Nata wystarczająco dobrze, aby wiedzieć, że teraz nie udaje. Jestem głupcem, zdaje się, że zrobiłem mu jakąś krzywdę. Chyba powinienem za nim pójść. — Za nic w świecie, Joe — zaprotestowała uprzejmie Mathilda. — Masz dobre intencje, ale teraz jedynie go zdenerwujesz. Popatrz lepiej na swoją bratanicę. Dlaczego nasza Paula wygląda jak Muza Tragedii? — To przez ten okropny dom! — wybuchnęła Paula. — Czy jesteście w stanie spędzić tutaj godzinę i nie poczuć jego atmosfery? — Módlmy się o spokój duszy pani Siddons2 — zaproponował Stephen, mierząc ją kąśliwym spojrzeniem. — Och, możesz sobie drwić! — naskoczyła na niego Paula. — Ale nawet ty musisz czuć to napięcie! — Wiecie, to wcale nie jest zabawne. Ja nie wierzę ani w czary, ani w nic z tych rzeczy, a jednak doskonale rozumiem, co ma na myśli Paula — powiedziała Valerie. — Chodzi o ten dziwny klimat. — Zwróciła się do Roydona: — Mógłby pan napisać o tym cudowną sztukę, co? — Raczej nie popieram tego typu twórczości — odparł. — Och, z pewnością potrafi pan stworzyć wspaniałą sztukę po prostu na każdy temat — stwierdziła Valerie, patrząc na niego wzrokiem pełnym podziwu. — Nawet o świnkach morskich? — spytał Stephen kpiącym tonem. Dramatopisarz się zaczerwienił. — Bardzo zabawne — mruknął. Mathilda zorientowała się, że Roydon nie lubi być obiektem drwin. — Poradzę coś panu, proszę nie zwracać uwagi na głupie i wątpliwe dowcipy mojego kuzyna — powiedziała. Stephen nie przejął się jej słowami i jedynie wyszczerzył do niej zęby. Ale Joseph, który wyznawał zasadę, że dobrej dyplomacji nigdy nie jest za dużo, popatrzył poważnie w twarz Roydonowi i rzekł: — Przecież wszyscy wiemy, że nasz stary, poczciwy Stephen lubi się zgrywać! — Boże! — zawołał Stephen bardzo głośno. Paula aż podskoczyła. Szybkim, niekontrolowanym gestem odgarnęła włosy znad brwi. — Właśnie o to mi chodzi. Zachowujecie się w taki sposób pod wpływem tego domu! Przecież on wywołuje ogromne napięcie: jakby rozciągał pomiędzy nami sprężynę, która w końcu pęknie! Stephen, kiedy tutaj przyjeżdża, zawsze wydaje się gorszym człowiekiem niż zazwyczaj. A ja jestem na skraju szaleństwa. Valerie flirtuje z Willoughbym, żeby wzbudzić zazdrość u Stephena, z kolei stryjek Joe jest nerwowy i mówi przykre rzeczy; wiem, że tego nie chce, a jednak nie potrafi się powstrzymać. — No, naprawdę! — zawołała Valerie. — Masz tupet! Pan Joseph i przykre słowa! — Nie myślcie, że się dobrze bawię — wyznała z kolei Mathilda. — Święta, wszystkie dzieci razem w domu i tak dalej. Cholerne tradycyjne Boże Narodzenie! Roydon zauważył roztropnie: — Oczywiście wiem, o co paniom chodzi. Ja sam głęboko wierzę we wpływ otoczenia na ludzi. — A po tych krótkich wystąpieniach — odezwał się Stephen — widownia eksplodowała oklaskami. Joseph rzeczywiście zaklaskał. — Już dobrze, dobrze, wystarczy. Zdaje się, że wspominaliśmy o radiu? — zauważył. — Dobry pomysł, posłuchajmy radia! — ucieszyła się Valerie. — Na pewno złapiemy muzykę taneczną. Panie Roydon, muszę się osobiście przekonać, czy dobrze pan tańczy. Willoughby się opierał, więc Valerie chwyciła go za rękę i poprowadziła, a on nie sprawiał wrażenia, że jest temu bardzo przeciwny. Trochę oszałamiała go uroda tej dziewczyny i choć głos rozsądku podpowiadał, że jej pochlebstwa są niedorzeczne, wcale nie były mu niemiłe. Paula była bardziej inspirującą partnerką, ale mimo że go uwielbiała i inteligentnie doceniała jego pracę, czasami bywała też męcząca i (tak uważał) zbyt wobec niego krytyczna. Poszedł więc do pokoju bilardowego z Valerie i Josephem, usprawiedliwiając się w duchu, że nawet geniusz może sobie pozwolić na chwilę wytchnienia. — Wiesz, Stephenie, wcale nie winię stryjka Nata za to, że nie przepada za twoją narzeczoną — wyznała Paula. Jej brat jakby w ogóle nie zwrócił uwagi na tę szczerą opinię. Powoli podszedł do kominka i wygodnie rozsiadł się w fotelu przed ogniem. — Ona jest jak najlepszy środek przeciwbólowy — powiedział po chwili. — A przy okazji twój nowy chłopak nie sprawia wrażenia namiętnego kochanka. — Willoughby? Jasne, ale on jest genialny. Nic więcej mnie nie obchodzi. Poza tym wcale się w nim nie zakochałam. Ale nie mogę zrozumieć, co ty widzisz takiego w tej pozbawionej mózgu lalce. — Dobra kobieto, to, co w niej widzę, musi być aż nadto oczywiste dla każdego — odparł Stephen. — Twój londyński dramatopisarz dostrzega w niej to samo, nie wspominając już o Josephie, który ma język niemal na brodzie. — Oto Herriardowie w całej okazałości — podsumowała Mathilda, rozparta na fotelu i leniwie obserwująca rodzeństwo. — Dwoje łobuzów. Nie zwracajcie na mnie uwagi, nie przeszkadzajcie sobie. — Cóż, ja po prostu wierzę w szczerość — oznajmiła Paula. — Jesteś głupcem, Stephenie! Ona by się z tobą nie związała, gdyby nie miała nadziei, że dostaniesz w spadku wszystkie pieniądze stryjka Nata. — Wiem — potwierdził Stephen beznamiętnie. — I jeśli chcesz poznać moje zdanie, przyjechała z tobą tutaj specjalnie po to, żeby go urabiać. — Wiem — powtórzył Stephen. Ich oczy się spotkały. Stephen niespodziewanie wydął usta i razem z Paulą, wciąż obserwowani przez Mathildę, eksplodowali bezradnym śmiechem. — Ty i twój Willoughby, ja i moja Val — jęknął Stephen. — O Boże. Paula przetarła oczy. Usłyszawszy imię swojego dramatopisarza, natychmiast zapanowała nad wesołością. — Wiem, że to zabawne, ale ten związek jest poważny, bo Willoughby napisał naprawdę wielką sztukę i zamierzam zagrać w niej główną rolę, nawet jeśli ma to być ostatnia rzecz, jaką zrobię w życiu. Przypilnuję, żeby ją jutro nam wszystkim przeczytał… — Co? Dziewczyno, nie bądź dla mnie niedobra! Czy stryjowi też ma ją przeczytać? Nie, Paulo, to aż boli! — Kiedy już skończycie dyskusję — Mathilda zwróciła się do Pauli — może mi wyjaśnisz naturę tego, czym chcesz nas poczęstować? Ty też będziesz czytała swoją rolę czy w przedstawieniu wystąpi tylko jeden człowiek? — Wolę, żeby Willoughby prawie wszystko przeczytał sam. Robi to bardzo dobrze. Ale mogę odegrać fragment roli, moją wielką scenę. — I naprawdę sądzisz, moja biedna zadurzona dziewojo, że ta uczta intelektualna zmiękczy serce stryja Nata? Teraz nadeszła moja kolej na śmiech. — Musi sfinansować tę sztukę! Musi dać na nią pieniądze! — zawołała Paula gwałtownie. — Niczego innego nigdy od niego nie chciałam. Będzie okrutny, jeśli mi odmówi! — Jestem gotowa postawić dużo pieniędzy, że się rozczarujesz, złotko. Nie chcę tłumić twojego dziewczęcego entuzjazmu, ale chyba czas ci nie sprzyja. — To wszystko wina Stephena. Po co tu przywiózł tę mdłą blondynę? — zareagowała Paula. — W każdym razie stryjek Joe obiecał, że zamieni słówko z Nathanielem. — Rzeczywiście, on ci bardzo pomoże — zadrwił Stephen. — Żeby tylko nie pogorszył sytuacji! — Odczep się od Joego! — zażądała Mathilda. — Może jest zapatrzonym w siebie narcyzem, ale to jedyny porządny człowiek w waszej rodzinie, którego miałam zaszczyt poznać. Poza tym on cię lubi, Stephenie. — Nie lubię, kiedy ktoś mnie lubi — rzucił Stephen. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki 1\tDiplomat — odmiana pasjansa. 2\tSarah Siddons (1755–1831) pochodząca ze Szkocji, najbardziej znana aktorka dramatyczna swoich czasów. Pozowała do obrazu Joshuy Reynoldsa jako Muza Tragedii.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zbrodnia_wigilijna-ebookRO/p00654273i006" target="_blank" title="Zbrodnia wigilijna [Georgette Heyer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zbrodnia wigilijna [Georgette Heyer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


ZM Herman miały ponad 2 mln zł straty netto w 2009 r. - Mięso wędliny ryby\nZM Herman miały ponad 2 mln zł straty netto w 2009 r.\nZakłady Mięsne Herman miały 2,614 mln zł straty netto w 2009 roku wobec 2,882 mln zł straty rok wcześniej - podała spółka w raporcie.\nData: 30-04-2010, 20:15\nStrata operacyjna ZM Herman wyniosła 2,535 mln zł wobec 2,411 mln zł straty rok wcześniej.\nPrzychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów wyniosły 48,964 mln zł wobec 50,636 mln zł w 2008 r.\nbyły hermanowiec 2010-05-05 15:24:50\njaki zespół sprzedaży taki wynik


Zamieszanie wokół 12 listopada - Puls Biznesu - pb.pl\nZburzenie planów, mniejsze wypłaty dla pracowników, straty w gospodarce — tak biznes widzi skutki pośpiesznego uchwalenia dnia wolnego.\nUstanowienie 12 listopada dniem wolnym od pracy na krótko przed nim zostało źle przyjęte przez przedsiębiorców i pracodawców. Do tej daty od uchwalenia przez Sejm tegorocznego święta narodowego z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę upłyną niecałe trzy tygodnie. Według Konfederacji Lewiatan taki pośpiech to przykład bardzo złej legislacji.\n— Nie można w ten sposób zaskakiwać przedsiębiorstw. Uniemożliwia to firmom jakąkolwiek możliwość przygotowania się do wprowadzanej zmiany, podważa zaufanie do instytucji państwa. Już dzisiaj niepewność regulacyjna jest wysoka, o czym najlepiej świadczy niski poziom inwestycji przedsiębiorstw — mówi Robert Lisicki, radca prawny, dyrektor departamentu pracy Lewiatana.\nKonfederacja podnosi ponadto, że do ustawy ustanawiającej święto nie przedstawiono oceny skutków regulacji. Według Lewiatana, w skali makro może ona przynieść zmniejszanie PKB o ok. 0,3 proc.\n— Gospodarka straci, bo konkretne produkty nie zostaną wytworzone i sprzedane. Będzie zatem mniej pieniędzy na wynagrodzenia pracowników. Po drugie firmy, szpitale oraz wszelkie poważne organizacje planują działania ze znacznym wyprzedzeniem, po to, by nagłe zmiany nie burzyły rytmu pracy i wcześniej ustalonych zadań. Ogłosić zaledwie z trzytygodniowym wyprzedzeniem, że 12 listopada ma być wolny od pracy, to — oby niezamierzone — okazanie lekceważenia wszystkim tym, którzy wkładają wiele wysiłku, aby rezultaty ich pracy były przewidywalne, symbolizowały wysoką jakość i nie były zaskoczeniem dla odbiorców — komentuje dr hab. Tomasz Rostkowski, prof. SGH, główny ekonomista Pracodawców RP.\nRównież Robert Lisicki przyznaje, że dodatkowe „wolne” oznacza wypłatę pensji za mniejszą liczbę dni pracy, mniej zarobią też ludzie wynagradzani akordowo lub według stawki godzinowej.\n— Firmy są zmuszone do gruntownej i gwałtownej zmiany organizacji pracy. Zmianie ulegają normy czasu pracy oraz współczynnik do wypłaty ekwiwalentu za urlop. Co to oznacza? Ekwiwalenty za urlop, wypłacone od początku roku, muszą zostać na nowo przeliczone i wyrównane. Harmonogramy czasu pracy na listopad lub te obowiązujące aktualnie w przypadku firm z dłuższym okresem rozliczeniowym muszą zostać na nowo zaplanowane — wylicza Monika Smulewicz, partner w Grant Thornton, ekspert prawa pracy.\nPrzypomina, że zgodnie z Kodeksem pracy pracodawcamusi podać do wiadomości pracownika harmonogram pracy na siedem dni przed danym miesiącem.\n— W powstałej sytuacji nie ma możliwości zachowania tego terminu co do pracy w listopadzie — mówi Monika Smulewicz.\nEkspert Lewiatana zwraca uwagę na problemy z terminową realizacją zaplanowanych zleceń i zamówień.\n— Należy spodziewać się podejmowania pracy w godzinach nadliczbowych, które oznaczają dodatkowe koszty. Ponadto wiele firm sygnalizuje, że na 12 listopada ma już zaplanowane spotkania z kontrahentami zagranicznymi. Teraz trudno będzie wzywać pracowników, aby spotkali się z partnerami z zagranicy — podkreśla Robert Lisicki.\nZ uzasadnienia do ustawy wynika zarazem, że 12 listopada nie będą obowiązywały zasady dotyczące ograniczenia handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem w placówkach handlowych w niedziele i święta.\nJak delegować pracowników za granicę\nRobotnik szanowany, ceniony i pewny swojej wartości\nGospodarka , Niepodległość\nPuls Inwestora / Wyniki spółek / Zamieszanie wokół 12 listopada


Gra o klasztor | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Gra o klasztor\nGra o klasztor\nBłażej Strzelczyk, Marcin Żyła\nTrwa walka o ocalenie najstarszego opactwa benedyktynek w Polsce. Siostry pracują, modlą się i... piszą wnioski o dofinansowanie. Wydały nawet grę na smartfony.\nZakrystia w kościele przy klasztorze mniszek benedyktyńskich w Staniątkach Fot. Grażyna Makara\nSiostra Stefania Polkowska, matka przełożona, źródła skromnych dochodów klasztoru w Staniątkach wymienia spokojnym, miarowym głosem: – Sprzedajemy przetwory – dżemy, miody, ciasteczka. A także „czipsy pustelnika”, wyrabiane z resztek po komunikantach. Organizujemy rekolekcje. Ale przede wszystkim: piszemy wnioski o dofinansowanie.\nW zabytkowym, średniowiecznym klasztorze problemy, z którymi mierzą się benedyktynki, są od lat takie same.\nCzy ciągle wycinają tynk? Już nie. Teraz sam odpada.\nCzy wielkim filarem w kościele wciąż wędruje grzyb? Próbują go wysuszyć. Przydałyby się osuszacze wilgoci.\nJak się sprawia piec węglowy? Jest tańszy od pompy cieplnej, ściany nie są już tak wyziębione. Ale palą też paletami.\nCo z podłogą w refektarzu, którą podniosła wilgoć? Ciut lepiej, ale nawiercą w niej jeszcze dziury, aby wpuścić powietrze.\nDo opactwa w...


Przepis na jak zrobić baton musli - myTaste\njak zrobić musli\nPrzepis na jak zrobić baton musli\nPyszny baton musli\nTylko jak je zrobić. Jak można je przygotować. w naszej kuchennej spiżarce można zrobić kilka pysznych dużych brytfann\nJak przechowywać takie batony śniadaniowe. Batony śniadaniowe w różnych wersjach jemy regularnie. Tym razem prezentuję Ci przepis na wersję bez czekolady, na bazie musli z dużą ilością bakalii i innych zdrowych dobroci\nUwielbiam Go za troskę, jaką mi okazał w tym czasie. Musimy je zrobić na kolejną wyprawę". Na tę wyprawę zabraliśmy domowej roboty batonymusli dodające energii na czas całodziennych wycieczek jesienną, chłodną porą\nI oby tak zostało, oby okoliczności nie wymusiły zgniłych kompromisów dotyczących jakości, ponieważ wtedy FiK na batona się obrazi\nBatonik musli z orzechami i gruszką\nMożecie go zrobić z ulubionych bakalii i suszonych owoców, aby wzbogacić jego smak i wygląd. Taki jest batonikmusli, który dziś zrobiłam, aby mieć pełnowartościowy dodatek do kawy na śniadanie\nBaton Warszawski: Kokos i czarna porzeczka, Truskawka i wanilia, Ziarno kakao i pomaraĹ„cza\nSpodobaĹ‚o mi siÄ™ rĂłwnieĹź to, Ĺźe caĹ‚oĹ›Ä‡ nie jest aĹź tak sĹ‚odka jak wiÄ™kszoĹ›Ä‡ daktylowych batonĂłw, czy batonikĂłwmusli\nCzasem te drugie kupię tylko po to, by potem zrobić podobne w domu. A oto kolejne batony na moim blogu\nPo wyjęciu studzimy i dopiero jak ciasto będzie zimne kroimy na porcje. Takie batony można zrobić w domu\nZobacz jakie to proste i skorzystaj z moich propozycji. Musisz wejść do kuchni i zrobić generalne porządki\nOsobiście bardzo lubię takie batoniki, ale jak ostatnio przeczytałam jego skład to wcale nie okazał się taki zdrowy, jak mogłoby się wydawać\nNauczyłam się, że jeśli chcę mieć w pełni zdrową przekąskę, to muszę ją sobie zrobić sama. Już dawno zrezygnowałam z kupnych batonów typu musli, gdyż ich skład odbiega od tego, co można uznać za zdrowe\nPokruszony flapjack (jakmusli) możemy zalać mlekiem robiąc z niego pyszną śniadaniową owsiankę. Flapjack, czyli batonik owsiany to tradycyjna słodka, zdrowa przekąska brytyjska\nTeraz, gdy mamy dyniowy sezon aż grzech ich nie zrobić. Ciasteczka owsiane z dynią smakują dużo lepiej od kupnych, słodkich batonówmusli, poza tym nadają się także dla tych, którym z glutenem nie po drodze\nUkroiłam najładniejsze kawałki żeby zrobić zdjęcie, udałam się po aparat a jak wróciłam to chłop zeżarł mi te kawałki\nJesteśmy przekonani, że słodycze to doskonałe panaceum na złe samopoczucie, ponieważ media bombardują nas reklamami, w których ludzie zaznają szczęścia i spełnienia dzięki, przykładowo, słodkiemu batonikowi\nNiby każdy o tym wie, ale jak się o tym usłyszy i zobaczy to lepiej dociera. Nawet większość "zdrowych" batonówmusli są na równi z klasycznym czekoladowym batonikiem z orzeszkami