Miesięcznik Twórczość » Zły Baudelaire Zły Baudelaire – Miesięcznik Twórczość\nNa wyrażeniach, w które się odziewa – nie ma żadnych nędznych zmarszczek, żadnych fałszywych fałdek – jest zawsze uprzejmy wobec podłości.\nKiedy we wstępie Ryszarda Engelkinga do nowego wydania Paryskiego splinu przeczytałem, że taki morał można wyczytać z dzieła Baudelaire’a: „wbrew temu strasznemu światu, w którym przyszło wam żyć, szukajcie tego, co wzniosłe i piękne; patrzcie, współczujcie, snujcie marzenia, ale nie upijajcie się nimi; rozmyślajcie i twórzcie w samotności, pośród cierpień, na które jesteście skazani; próbujcie wydobyć to, co wieczne, z tego, co przemija, przemienić błoto codzienności w złoto prawdziwej sztuki”, natychmiast krew się we mnie wzburzyła, po czym napadły mnie iście Sartre’owskie mdłości i spadłem z krzesła. „A więc do tego doszło – pomyślałem twarzą przytwierdzony do podłogi – że Charles Baudelaire, ten wzorcowy poeta wyklęty, znalazł pośmiertnie swoje powołanie w przyrządzaniu krzepiących morałów, które mogłyby zgarnąć dużo lajków na Facebooku?” Jednak po paru minutach doszedłem do siebie na tyle, żeby usiąść z powrotem na krześle i jeszcze dojść do przekonania, że po lekkim retuszu Baudelaire’owski morał w ujęciu Engelkinga mógłby mimo wszystko zostać ocalony. Ostateczny rezultat moich zabiegów edytorskich brzmiałby jakoś tak: „wbrew temu strasznemu światu, w którym mi, Charlesowi Baudelaire’owi, przyszło żyć, szukam czasem tego, co wzniosłe i piękne; patrzę, współczuję, snuję marzenia, ale nie zawsze się nimi upijam; kiedy nie usiłuję przedwcześnie wpędzić się do grobu, zdarza się nawet, że próbuję wydobyć to, co wieczne, z tego, co przemija, przemienić błoto codzienności w złoto prawdziwej sztuki. Natomiast jeśli o was chodzi, możecie sczeznąć”. Pokrzepiony w duchu swoją bardzo trafną ingerencją, zdołałem przeczytać do końca wstęp Engelkinga, co w sumie wyszło mi na dobre, bo kończy się on słowami Baudelaire’a o dziele jednego z jego protoplastów, Thomasa de Quinceya, które całkiem zasadnie można odnieść także do Paryskiego splinu: „ta dziwna książka – szczera spowiedź albo czczy wymysł (drugą możliwość trzeba zresztą wykluczyć, bo całość tchnie prawdą, a szczegóły brzmią niekłamanym autentyzmem) – jest książką bez konkluzji. Istnieją bowiem książki, podobnie jak przygody, bez konkluzji. Istnieją sytuacje wieczne, i to wszystko, co wiąże się z nieodwracalnym, z nienaprawialnym, należy do tej kategorii”.\nCzym zatem jest Paryski splin, jeżeli nie książką z morałem? Przypomnijmy fakty bezdyskusyjne, czyli nudne: jest to niedokończony zbiór pięćdziesięciu krótkich – jedno-, dwu-, trzystronicowych – poematów prozą, dość luźno ze sobą złączonych, w całości opublikowanych w dwa lata po śmierci poety, w roku 1869. Baudelaire pisał o swoim Splinie, że jest powtórką Kwiatów zła, „ale więcej w nim swobody i szczegółu, i kpiny”; swobody także pod względem kolejności utworów – nigdy bowiem nie została ona ustalona. Baudelaire’owski poemat prozą jest pastiszem „podrzędnego i efemerycznego gatunku literackiego” (Engelking) – obrazu Paryża. Składały się nań publikowane głównie w czasach młodości Baudelaire’a zbiory drobnych szkiców „przedstawiających codzienność stolicy, rejestrujących przemiany obyczajów i zmiany w miejskim pejzażu, utrwalających uliczne scenki, rzeczy ulotne i osobliwe” (tenże). Engelkingowi wydaje się szczególnie zależeć na powinowactwie Splinu z tym podrzędnym i efemerycznym gatunkiem literackim, gdyż jego interesujący komentarz składa się głównie z wyimków z dziewiętnastowiecznych kronikarzy paryskiej rzeczywistości, które pomagają przydać wyrazistszych rysów pojedynczym aluzjom do wielkomiejskich realiów rozsianym po prozie Baudelaire’a.\nNazwa zbioru odwołuje się do jednego z wierszy z Kwiatów zła, zatytułowanego po prostu Splin. W naszym nowym wydaniu znajdziemy na końcu tłumaczenie tego wiersza, którego ostatnia strofa brzmi:\nJak te dni okulałe straszliwie się wloką,\nGdy ziemię śnieg przykrywa swą białą powłoką\nI nuda, cierpki owoc czczego zniechęcenia,\nZdaje się nieśmiertelną władczynią istnienia.\n– Wtedy jesteś już tylko, materio czująca,\nKamieniem otoczonym pustynią bez końca:\nTonącym bez ratunku w piasku rozpalonym\nStarym sfinksem zwietrzałym, z mapy wykreślonym,\nCo wrogi temu światu, a ludziom zawada,\nSwą pieśń zaczyna śpiewać, gdy słońce zapada.\n(przeł. Ryszard Engelking)\nA zatem Paryski splin jest pieśnią wyśpiewaną w nocy, którą wzgardził nawet blask księżyca, zagadką starego zwietrzałego sfinksa, tonącego bez ratunku w zniechęceniu, obojętności i chorobie. O czym zaś śpiewa opuszczony sfinks? Oczywiście o Pięknie. Wbrew strasznemu światu, w którym przyszło mu żyć, jak inni poszukuje tego, co wzniosłe i piękne. W otwierającym zbiór poemacie, dialogu anonimowego przybysza z anonimowym mieszkańcem nieznanego kraju, przybysz zapewnia swego rozmówcę, że chciałby kochać piękno, „boskie i nieśmiertelne”. A zapytany, co ucieleśnia piękno, które kocha, odpowiada: „Kocham obłoki… zwiewne obłoki… o, tam… tam… te cudowne obłoki!”. Niektórzy uważają, że obcy kpi sobie z miejscowego. W końcu obłoki nie są bynajmniej nieśmiertelne, jeżeli więc wskazują na nieśmiertelne Piękno, to tylko najwrażliwsze dusze będą w stanie to zobaczyć – o tam… tam… gdzie resztka rozwianej mgły styka się z nicością nieba. Człowiek, który, jak rozmówca przybysza, ubóstwia złoto i nienawidzi Boga, nigdy nie będzie potrafił natężyć swojego wzroku na tyle silnie, żeby ujrzeć „wspaniałości, które znajdują się za grobem”; wspaniałości, których nie można sprowadzić do raz na zawsze określonej i powszechnie dostępnej postaci. W dodatku obcy wcale nie mówi, że on faktycznie kocha piękno. On tylko chciałby je kochać. Być może jest w nim jakiś złośliwy duch czy jakaś potężna niemoc, która jego miłość udaremnia, neutralizuje albo skrywa. Istotnie, można często odnieść wrażenie, że dla Baudelaire’a ważniejsze od samego Piękna jest pragnienie Piękna, a ważniejsze od Miłości – pragnienie Miłości: niespełnienie jest podstawową cechą jego stosunku do świata. W szkicu o Gautierze pisze: „Nienasycone pragnienie wszystkiego, co jest ponad nami i co życie nam objawia, jest najwyższym dowodem naszej nieśmiertelności… Tak więc zasada poezji jest to wyłącznie dążenie ludzkie do wyższego Piękna, a manifestacją tej zasady jest entuzjazm, uniesienie duszy…” (przeł. Andrzej Kijowski). Z kolei „ponad nami” nie unosi się żadna platońska idea Piękna: niewątpliwie Sartre miał rację, że w przypadku Baudelaire’a „nie widać nigdzie, żeby wychodząc od jakiejś konkretnej natury, zajmował się utrwalaniem charakteryzujących ją istotowych i abstrakcyjnych cech” (przeł. Krzysztof Jarosz). Ponad nami unoszą się jedynie zwiewne obłoki, wymykające się słowom, wymykające się pamięci, wymykające się własnej formie.\nPonadto trudno wyobrazić sobie Baudelaire’owski kult Piękna bez jego równie istotnego dopełnienia w postaci kultu Brzydoty. Jedna z jego najsłynniejszych sentencji głosi: „W każdym człowieku, o każdej porze, współistnieją dwie tęsknoty: do Boga i do Szatana. Oddanie się Bogu, czyli uduchowienie, to pragnienie awansu; oddanie się Szatanowi, czyli zezwierzęcenie – rozkosz degrengolady”. Owa rozkosz degrengolady jest stale obecna w Paryskim splinie. Przypuszczam nawet, że swą ciągłą i powierzchowną popularność Baudelaire zawdzięcza przede wszystkim temu aspektowi jego dzieła. Niemoralność czy antymoralność Baudelaire’a, przybiera zresztą zazwyczaj komiczną formę, co dodatkowo pomaga ją przyswoić. Reprezentatywny, choć bynajmniej nie najlepszy, jest poemat numer XLVI Splinu, Utrata aureoli, w którym bohater gubi swoją świętą aureolę wśród błota na makadamie (patrz komentarz Engelkinga), skacząc „przez kałuże pośród ruchliwego chaosu [patrz niezbędny komentarz Engelkinga na temat chaosu paryskiej ulicy w wieku XIX], w którym śmierć pędzi galopem ze wszystkich stron naraz”. Straciwszy godło świętości, uznaje, że teraz może do woli „popełniać bezeceństwa i oddawać się rozpuście jak zwykły śmiertelnik”. Udaje się przeto do burdelu, gdzie natrafia na znajomego, któremu bez żadnych skrupułów oznajmia, że dostojeństwo już mu się znudziło.\nW podobnym duchu napisany jest kluczowy poemat numer XLIV, Obłoki i zupa, w którym narrator obserwuje przez okno jadalni „cudowne gmachy ułudy, ruchomą architekturę, którą Bóg tworzy z oparów”. Gdy tak przygląda się pięknym swoim obłokom, pięknym jak oczy jego „pięknej ukochanej, [jego] potwornej, zielonookiej wariatki”, która właśnie nakrywa do stołu, nagle słyszy za sobą „uroczy zachrypły głos, histeryczny, jakby zgrubiały od wódki, głos [jego] najdroższej, małej wariatki, pytający: «Kiedy wreszcie siądziesz do zupy, ty cholerny handlarzu obłoków?»”. W tym trzyzdaniowym poemacie kumulują się i splatają ze sobą niemal wszystkie główne motywy Splinu. Mamy codzienne życie antyspołecznego i zdeklasowanego paryżanina. Mamy pragnienie Piękna, skupione tutaj na obłokach i jeszcze dla Baudelaire’a ważniejszych oczach („oczy” to najczęściej występujący rzeczownik w całym zbiorze). Mamy wtargnięcie twardej rzeczywistości w podniebną sferę duchowego uniesienia („Nagle ktoś rąbnął mnie brutalnie w plecy”). Mamy tęsknotę do Szatana, rozkosz degrengolady, związaną oczywiście z wulgarną i zarazem pociągającą kobietą. Mamy wreszcie motyw poety upokorzonego i niezrozumianego – handlarza obłoków.\nOdkrycie ludzkiej tęsknoty do Zła z pewnością czyni Baudelaire’a jednym z ojców współczesności, prekursorem Nietzschego i wzorem intelektualnej odwagi, ale trzeba zarazem przyznać, że w jego stosunku do Zła można już odnaleźć ów element lekkodusznej śmieszności, który miał kilka dekad później skompromitować jego młodopolskich epigonów. Zazwyczaj zresztą unika mówienia o samym Złu, woląc pozostawać przy bardziej literackim i mniej rozstrzygającym Szatanie, który obok samego narratora jest najczęściej pojawiającą się w jego poematach postacią, zachowując w nich sporą dozę swojej tradycyjnej komicznej chytrości. W najlepiej chyba znanym poemacie Splinu, Wielkodusznym graczu, Szatan występuje w roli gospodarza nielegalnej szulerni, który w trakcie opanowywania duszy narratora opowiada mu o swoich postępach w przejmowaniu kontroli nad światem. „Rozmawialiśmy też o wszechświecie – wspomina narrator – jego stworzeniu i przyszłej zagładzie, oraz o wielkiej idei naszej epoki, to znaczy o postępie i ciągłym doskonaleniu się człowieka, a także o innych formach, jakie przybiera ludzka pycha”. To w tym kontekście rozmowny Szatan zwierza się swojej ofierze, że „tylko raz bał się o swoją władzę – w dniu, gdy usłyszał pewnego przenikliwszego od innych kaznodzieję, wołającego z ambony: «Bracia i siostry, kiedy będą przed wami wychwalać postępy rozumu, nie zapominajcie nigdy, że najchytrzejszym z podstępów diabła jest wmówienie wam, że diabeł nie istnieje!»”. Dla Baudelaire’a zatem, dozgonnego ucznia arcykatolickiego konserwatysty Josepha de Maistre’a, uparcie przekonanego, że „im więcej rozum poznaje, tym więcej win może popełnić” (przeł. Marta Bucholc), wiara w postęp i inne przejawy oświeceniowego optymizmu stanowią pułapki, w które Szatan zdołał pochwycić wszystkie społeczeństwa Europy, na ich własne, w pełni zasłużone nieszczęście. Zło, oswojone w osobie lekkodusznego diabła, przybiera dla niego przede wszystkim formę postępowej Obłudy, przy czym nie musi wyjaśniać, dlaczego ideały Oświecenia są dziełem podstępnego Księcia. Ci, którzy nie rozumieją, że świat podporządkowany działaniu nielitościwego Czasu może postępować naprzód tylko na drodze destrukcji i rozkładu, którzy nie czują, że „żadne nieszczęście nie może mierzyć się z tym, którym jest proste stwierdzenie nieobecności” (Roberto Calasso w Pawilonie Baudelaire’a, przeł. Stanisław Kasprzysiak i Emilia Olechnowicz), nie zasługują na łaskę jego kruchej cierpliwości.\nJednocześnie nie przeciwstawia nigdy „złej” cywilizacji „dobrej” naturze. Silna awersja do przyrody daje o sobie znać wielokrotnie w jego pismach, uniemożliwiając mu prostą ucieczkę od znienawidzonego świata paryskiego mieszczaństwa. Sartre uważał, że „obrzydzenie i nuda” ogarniające Baudelaire’a „w obliczu pozbawionej ostrych zarysów, milczącej i bezładnej monotonii krajobrazu” wynikała z faktu, że dał się ponieść „maszynizmowi” właściwemu dziewiętnastowiecznym utopistom – Saint-Simonowi, Comte’owi, Marksowi – ale w rzeczywistości nie ma żadnego powodu, dla którego nie miałby w nim widzieć tylko kolejnej formy, jaką przybiera ludzka pycha. Ze słów samego Baudelaire’a wynika, że w naturze niepokoi go przede wszystkim jej niezgodność ze sferą wolności: „natura nie uczy niczego lub niemal niczego – pisze w Pochwale makijażu – to znaczy zmusza człowieka do snu, do picia, do jedzenia i zabezpieczenia się jako tako przed przeciwnościami klimatu. Ona też popycha człowieka, by zabijał swego bliźniego, pożerał go, więził i torturował… Zło czyni się bez wysiłku, naturalnie, z przeznaczenia; dobro zawsze jest owocem jakiegoś kunsztu” (przeł. Joanna Guze). Oprócz tego jasne jest, że Baudelaire, pierwszy i najważniejszy poeta miasta, poeta urbanus w ścisłym sensie, w przyrodzie nie odnajdował owego napięcia, którego zawsze poszukiwał zarówno w swoim życiu, jak i w swojej twórczości; widział w niej raczej niczym niezmącony krajobraz spliniczny: „Nigdy nie uwierzę, że w roślinach mieszka dusza Bogów, ale nawet gdyby tam mieszkała, zbytnio bym się nią nie przejmował, od duszy uświęconych jarzyn o wiele bardziej ceniąc własną” (przeł. Ryszard Engelking).\nAni cywilizacja, ani natura. Może więc Dobro znajduje się w samym człowieku? Jeżeli Baudelaire w istocie od „duszy uświęconych jarzyn” bardziej ceni własną, moglibyśmy przypuszczać, że odnajduje w sobie zdolność do wyboru Dobra ponad Zło, Boga ponad Szatana. Ale nawet jeśli byłoby to prawdą, z trudem przyszłoby nam wykazać, że on ceni swoją tęsknotę do Boga bardziej niż swoją tęsknotę do Szatana – jego głęboka podejrzliwość względem roszczeń Dobra jest właśnie tym, co zbliża go do Nietzschego, a odróżnia od de Maistre’a. Engelking słusznie zauważa, że spośród trzech modlitw skierowanych do Boga w Paryskim splinie dwie pierwsze są tak naprawdę „wyzwaniem rzuconym boskiemu porządkowi”; wyzwaniem, któremu „obce jest miłosierdzie, pokora i myśl o zbawieniu”. Natomiast ostatnia modlitwa, w której rzeczywiście pobrzmiewa miłosierdzie i pokora (choć myśl o zbawieniu już nie), zawiera bezbożne przypuszczenie, że Bóg zbudził w grzeszniku „pociąg do okropności”, aby uzdrowić jego duszę, tak jak ostrzu noża każe uzdrawiać ciało – jak gdyby Baudelaire w momencie słabości usiłował zrzucić z siebie odpowiedzialność za własne przewinienia. W innych przypadkach swój „pociąg do okropności” wyjaśnia chętniej ingerencją podstępnych Demonów, które „wstępują w nas i sprawiają, że bezwiednie spełniamy ich najniedorzeczniejsze zachcianki”. W Złym szklarzu narrator, wstawszy rano z niejasnym poczuciem, że coś go popycha do „niezwykłego i głośnego czynu”, wzywa z ulicy na szóste piętro Bogu ducha winnego szklarza wraz z jego ciężkim i brzękliwym asortymentem szyb. Przejrzawszy uważnie towar i nie znalazłszy jakichkolwiek „szyb magicznych, szyb rajskich, przez które można dostrzec uroki życia”, narrator wyrzuca szklarza za drzwi, a gdy ten pojawia się na dole u wylotu bramy, ciska weń doniczką z kwiatami, tłukąc do reszty jego „domokrążny majątek” z głośnym brzękiem „kryształowego pałacu rozbitego gromem” (tym samym przywodząc na myśl inną ofiarę podstępnych Demonów, Człowieka z podziemia Dostojewskiego, który w tym samym czasie również marzył o rozbijaniu kryształowego pałacu „tak sobie, dla fantazji, z braku lepszego zajęcia”). Morał tej historii? „Te nerwowe żarty często bywają niebezpieczne i można za nie drogo zapłacić. Cóż jednak znaczy wieczność potępienia dla tego, kto w sekundzie zawarł nieskończoność rozkoszy?”\nOto jak głęboko sięga „Zło” Paryskiego splinu. Woli ono nie zapuszczać się w rejony, których nie można pokryć rzutem doniczki z kwiatami (zła?). Sartre w swoich studiach o pisarzach niezmiernie rzadko na tyle nisko się staczał z wyżyn swych egzystencjalistycznych epifanii, żeby te diabelnie inteligentne spekulacje podeprzeć jakimiś faktami, niemniej miał chyba rację, że Baudelaire do końca życia swoje wyobrażenia o Dobru i Złu czerpał z pospolitej moralności mieszczańskiej, w której się wychował, i że prędzej czy później do niej powracał, gdy już nasycił swoją żądzę pogrążenia się w świństwach. Poeta spliniczny buntuje się, złorzeczy, kompromituje się, obraża bliskich, pomaga łajdakom, kłamie, nawołuje do pijaństwa, bije biednych, wykorzystuje matkę, bez przerwy chodzi do burdeli, wygłupia się, łamie obietnice… ale zawsze korzy się później przed trybunałem matczynej czy przyjacielskiej opinii, obiecując poprawę i zadośćuczynienie. On co chwila przeciwstawia się zasadom narzuconym mu przez jego otoczenie, ale równocześnie przeraża go myśl, że mógłby się wyłamać z samego tego otoczenia. „Na pewno domaga się bycia innym, ale innym pośród innych; jego wynikająca z poczucia wyższości inność pozostaje spoiwem społecznym wiążącym go z tymi, którymi gardzi: muszą być obecni, aby o niej zaświadczyć”. Sartre’owi chodziło tu wyłącznie o psychologiczny i moralny aspekt tego pragnienia obecności pogardzanych sędziów, ale warto zauważyć, że dla Baudelaire’a, a po nim dla całej dziewiętnastowiecznej awangardy, równie ważny był jego aspekt estetyczny. Artysta bowiem w najwyższym stopniu stara się zostać innym pośród innych: prekursorzy impresjonizmu potrzebowali Akademii, żeby wyróżnić się na jej tle – musiał istnieć Salon, żeby mógł powstać Salon Odrzuconych. Flaubert, przegrywając proces o Panią Bovary, odniósł zwycięstwo nad przeciętnością, która w nim tkwiła, a Baudelaire, upokorzony sądowym wyrokiem w sprawie przeciwko Kwiatom zła, u potomnych zyskał sławę poety wyklętego. Gdyby w Académie des Beaux-Arts głos decydujący mieli Monet i Renoir, niewątpliwie pojawiliby się wówczas zuchwali innowatorzy atakujący tradycyjne zasady krótkich i grubych pociągnięć pędzla, niełączenia ze sobą kolorów i nieużywania czarnej farby, i odrzucający tradycyjne tematy malarskie w rodzaju lilii wodnych w stawie czy wschodów słońca nad drżącą powierzchnią portowych wód. Po czym, gdy tylko nadarzyłaby się im okazja, nie odczuwaliby żadnych ideologicznych skrupułów przed uczynieniem własnej twórczości wzorem Obowiązujących Kanonów Piękna, tak iż jeszcze kilka pokoleń później publiczność podziwiałaby gładką skórę nowo narodzonej Wenus w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. W końcu wszyscy troszczą się o tę samą Sztukę.\nBaudelaire tymczasem, we wstępie do nowego wydania swoich poematów, będzie zaklinał się na Pana Boga Wszechmogącego, będzie przysięgał swoim drogim czytelnikom, że on nigdy tak naprawdę nie chciał, żeby wszyscy oni sczeznęli, że on w swoim życiu pragnął tylko przekonywać innych, by szukali tego, co wzniosłe i piękne, by patrzyli, współczuli, snuli marzenia, ale nie upijali się nimi; by rozmyślali i tworzyli w samotności, pośród cierpień, na które zawsze będą skazani; by próbowali wydobyć to, co wieczne, z tego, co przemija, i przemienić błoto codzienności w złoto prawdziwej Sztuki.\nCharles Baudelaire: Paryski splin.\nprzeł. Ryszard Engelking,\nŁódź 2020, s. 240.


Seria gier Agatha Christie - opis, kolejność, rozgrywka i mechanika, najlepsza z serii. Kolejny cykl detektywistyczny!\ndodano: 2021-03-31 18:00:01\nSeria gier Agatha Christie - opis, kolejność, rozgrywka i mechanika, najlepsza z serii. Kolejny cykl detektywistyczny! Co wiemy o całej przygodowej serii?\nKontynuujemy przygodowe serie, po Sybierii, Black Mirror, Runaway czy serii Broken Sword, przedstawiamy gry, która bazują na kryminałach najbardziej znanej pisarki, Agathy Christie. W serii znajdziecie zarówno klasyczne przygodówki, ale i te skupione na rozgrywce hidden – object, polegającej na poszukiwaniu ukrytych przedmiotów w lokacjach.\nSeria Agatha Christie – przegląd serii\nAgatha Christie w swoim dorobku ma zarówno powieści kryminalne, zbiory czy pojedyncze opowiadania. Wszyscy znany wykreowaną przez nią postać Herkulesa Poirota, który pojawił się w przygodówkach inspirowanych książkami autorki. Choć powieści Christie jest naprawdę sporo, to gier powstałych na jej bazie gracze otrzymali zaledwie kilka, a część ich to nie klasyki point and click, a typowe hidden-object. Przyjrzymy się zatem całej serii.\nPrzygoda z grami opartymi na książką pisarki zaczyna się w roku 2005, kiedy to dzięki studiu AWE Productions otrzymaliśmy pierwszą grę z serii. Była to klasyczna przygodówka, bardzo mocno skupiona na detektywistycznym dochodzeniu, o tytule Agatha Christie: I nie było już nikogo. Gra w większości rozgrywki stanowiła wierne odtworzenie książkowej fabuły, choć nie zabrakło w niej pewnych zmian, o których napiszę później.\nRok później, w 2006 roku otrzymaliśmy kolejną grę z serii, o tytule Agatha Christie: Morderstwo w Orient Expresie, stworzoną przez to samo studio, AWE Productions. Podobnie jak jej poprzedniczka, i ta gra bazowało na powieści, skupiała się na klasycznej rozgrywce, przede wszystkim dochodzeniu i pojawił się w niej znajomy z książki, detektyw Herkules Poirot.\nW kolejnym roku gracze, dzięki studiu Oberon Games, mogli zmierzyć się z kryminalną zagadką, którą musiał rozwiązać znany belgijski detektyw, w grze o tytule Agatha Christie's Death on the Nile. W przeciwieństwie to poprzedniczek, nie było to klasyczne „wskaż i kliknij” a gra casualowa, polegająca na zagadkach, eksploracji, ale przede wszystkim poszukiwaniu przedmiotów ukrytych w przeróżnych lokacjach.\nPo odskoczni w postaci hidden-object, w tym samym roku pojawiła się kolejna część, klasyczna przygodówka kryminalna od studia AWE Productions, której tytuł brzmiał Agatha Christie: Zło, które żyje pod słońcem. Gra w klimacie dwóch poprzednich tytułów od tego dewelopera, przedstawiała się pod względem rozgrywki niemal tak samo, po raz kolejny pozwalając nam przeprowadzić śledztwo wcielając się w Herkulesa Poirota.\nRok 2008 przyniósł kolejne przygodowe hidden – object autorstwa studia Oberon Games, której tytuł brzmiał: Agatha Christie: Peril at End House. Podobnie jak poprzedniczka od tego twórcy, tak i ta skupiała się na fabule, eksploracji, mini-grach i poszukiwaniu przedmiotów skrzętnie ukrytych w lokacjach. I tym razem kierowaliśmy naszymi poczynaniami wcielając się w detektywa Poirota.\nNa kolejną grę z serii czekaliśmy aż do 2016 roku, kiedy to na growym rynku pojawiła się klasyczna przygodówka point and click, dzieło studia Tower Five, której jedną z wydawców było studio Microids. Tytuł gry brzmiał Agatha Christie: the ABC Murders i była to klasyka przygodowa, w której nie tylko eksplorowaliśmy i prowadziliśmy rozmowy, ale mierzyliśmy się ze sporą ilością zagadek, po raz kolejny przejmując kontrolę nad Herkulesem Poirotem.\nSeria Agatha Christie – klasyka przygodowa „wskaż i kliknij”, coś o fabule\nSeria gier bazująca na znanych, niezwykle cenionych książkach Agathy Christie, w świecie gier podzielona została na klasyki przygodowego gatunku, czyli typowe point and clicki i przygodówki hidden – object.\nTo na pierwszych z nich skupię się najpierw opisując ich wątek fabularny, rozdzielając te dwa gatunki grubą kreską, bo bardzo się od siebie różnią. Zacznijmy od pierwszej gry z serii klasyki przygodowej, czyli Agatha Christie: I nie było już nikogo.\nPierwsza odsłona serii, przy której tworzeniu pracował Lee Sheldon, odpowiedzialny także za dodatek do Myst - URU: Ages Beyond Myst, była żywo związana z książką, zabierając graczy na Wyspę Murzynków, gdzie przez tajemniczego gospodarza była zaproszona grupa dziesięciu osób. Każda z nich miała jakieś problemy ze sobą i każda ginęła w podejrzanych okolicznościach.\nKolejna odsłona serii, będąca klasyką przygodową, o tytule Agatha Christie: Morderstwo w Orient Expresie, czerpała inspiracje z książki pisarki, o takim samym tytule i zabierała graczy do sławnego, tytułowego pociągu. Tym razem w grze pojawił się belgijski detektyw, Herkules Poirot, który przy pomocy pracownicy pociągu, Antoinette próbował rozwiązać zagadkę śmierci, a raczej zabójstwa jednego z pasażerów, nie cieszącego się wielką popularnością.\nKolejna gra z serii tradycyjnych „wskaż i kliknij”, o tytule Agatha Christie: Zło, które żyje pod słońcem opierała się na książce znanej pod kilkoma tytułami: Hotel na wybrzeżu, Zło czai się wszędzie oraz Zło, które żyje pod słońcem i po raz kolejny pozwalała przejąć kontrolę nad detektywem Poirotem, który zajmował się sprawą morderstwa aktorki, Arleny Marshall, borykając się z nie lada wyzwaniem.\nNie związana z wspomnianą serią, ale także wchodząca w jej skład Agatha Christie: ABC Murders, ponownie jak jej poprzedniczki także czerpała swoje inspiracje z książki pisarki, o takim samym tytule. Ponownie jako Herkules Poirot, wraz z przyjacielem mierzyliśmy się z wyzwaniem, jakie rzucił detektywowi tajemniczy adresat i morderca, mordujący, zgodnie z listem, według kolejnych liter alfabetu.\nSeria Agatha Christie – przygodowe hidden – object, także coś o fabule\nPozostała dwie gry z pięcioczęściowego zestawu, to już wspomniane przygodówki z elementami szukania ukrytych obiektów w lokacjach, typowe gry casualowe, stanowiące odskocznię od tego do czego przyzwyczaiły graczy klasyki.\nPierwsza z nich, o tytule Agatha Christie's Death on the Nile, dostępna tylko w języku angielskim, to gra inspirowana powieścią Śmierć na Nilu. Wierna kopia książki, wzbogacona o mini-gry i przeszukiwanie lokacji z ukrytymi obiektami, pozwalała na ponownie wcielenie się w Herkulesa Poirota. Akcja rozgrywająca się w Egipcie, na statku wycieczkowym, skupiała się na pewnej bogatym małżeństwie, a wkrótce śmierci kobiety.\nDruga z tego samego cyklu, Agatha Christie: Peril at End House, także dostępna jedynie w języku angielskim, była i jest wierną kopią jej poprzedniczki. Gra skupiała się na casualowej rozgrywce, z poszukiwaniem przedmiotów, ponownie na książkowym odpowiedniku, tym razem na powieści Samotny dom. Przejmując kontrolę nad detektywem Poirotem, który wraz ze swym przyjacielem, Arturem Hastingsem zajmowała się dziwnym przypadkiem młodej kobiety, która cudem wymknęła się śmierci, i to aż cztery razy.\nSeria Agatha Christie – mechanika, sterowania, sposób rozgrywki\nNa temat mechaniki gry i jej rozgrywki, miałam już okazję wspominać. Wiemy zatem, że w serii znajdziemy cztery gry z rozgrywką nastawioną na typowe czynności przygodowe. Zarówno w Agatha Christie: I nie było już nikogo, jak i Agatha Christie: Morderstwo w Orient Expresie, Agatha Christie: Zło, które żyje pod słońcem oraz Agatha Christie: The ABC Murders skupiały się na eksploracji, licznych rozmowach i łamigłówkach, głównie przedmiotowych, ale i także bardziej logicznych.\nA ile w pierwszej grze z serii przyszło nam kierować bohaterem nam nieznanym, próbującym powstrzymać mordercę, to w kolejnych, był to już znany książkowy detektyw, Herkules Poirot. Gry z nim nabrały zdecydowanie pełniejszego wyrazu, stały się nieco trudniejsze, ciekawsze, a zagadki nieco bardziej złożone.\nNieco lepiej pod względem mechaniki, ilości zagadek i czynności przedmiotowych i logicznych, prezentowała się ostatnia, najmłodsza gra z serii, czyli Agatha Christie: The ABC Murders, w której do wykonania było naprawdę sporo zadań, a zbierane punkty, jakie gra nam dodawała, były często, za pierwszym podejściem do gry, niemożliwe do uzbierania.\nZupełnie inny rodzaj zabawy miały do zaoferowania dwie gry z gatunku hidden – object, które choć bazujące na książkach, wpisywały się w nurt casualowych produkcji. Oprócz rozmów, eksploracji i innych czynności, gracze przeszukiwali lokacje, szukając przedmiotów z listy i mierzyli się w prosty, na ogół, mini grami.\nTe dwie gry praktycznie nie różniły się między sobą niczym szczególnym. Obydwie stanowiły istotę tego gatunku, nie oferowały języka polskiego, czyli polskiego tłumaczenia i były niezwykle prostymi przygodówkami, dla tak zwanych okazjonalnych graczy, które w naszym kraju, nie zyskały na popularności.\nSeria Agatha Christie – najlepsza/najgorsza gra (subiektywnie), moje podsumowanie\nSeria Agatha Christie, pod względem growym nie należy niestety do moich ulubionych i jeśli miałabym ją oceniać i odpowiedzieć, która jest tą najlepszą, a która najgorszą, to byłoby mi niezwykle trudno.\nOsobiście nudziłam się jak mops przy Agatha Christie: I nie było już nikogo, która na domiar złego posiadała, w moim przypadku mnóstwo błędów i niedoróbek. Lepiej sprawa prezentowała się w dwóch kolejnych produkcjach, bo z racji na Poirota, były one pełne życia, ciekawsze i dłuższe, ale i te produkcje nie pociągały fabułą i daleko im było do książkowego pierwowzoru. Także i one posiadały techniczne błędy i bugi.\nJedną z najlepszych gier z opisywanej przeze mnie serii, według mnie, oczywiście, jest jej część ostatnia, Agatha Christie: The ABC Murders, którą wielu nie łączy w całość z jej poprzedniczkami. To jedna z takich gier od której nie wiało nudą, a wiele czynności o przeróżnym stopniu trudności, stanowiło pewne przygodowe wyzwanie.\nNa temat dwóch gier casualowych trudno mi się wypowiadać, bowiem nie miałam przyjemności w nie grać i nie sądzę, żeby się to miało zmienić. Były i są to klasyczne produkcje w tym stylu, jakich na growym rynku nie brakuje.\nJakie gry wchodzą w skład przygodowej serii Agatha Christie?\nAgatha Christie: I nie było już nikogo (Agatha Christie: And Then There Were None) - 2005 (PC), 2008 (Wii);\nAgatha Christie: Morderstwo w Orient Expresie (Agatha Christie: Murder on the Orient Express) - 2006 (PC), 2008 (pudełko PL);\nAgatha Christie's Death on the Nile - 2007 (PC);\nAgatha Christie: Zło, które żyje pod słońcem (Agatha Christie: Evil Under the Sun) - 2007 (PC), 2008 (Wii);\nAgatha Christie: Peril at End House - 2008 (PC);\nAgatha Christie: The ABC Murders - 2016 (PC, XONE, PS4, AND, iOS), 2020 (Switch).\nTagi: Seria Agatha Christie, przygodówki, seria Agatha Christie opis, gry przygodowe, gry detektywistyczne, hidden - object, gry oparte na książkach, gry kryminalne, kryminaly,


W jaki sposób zarabiać na prowadzonej przez siebie witrynie internetowej? | Rekreacja\nCoraz większa ilość ludzi chce zarabiać pieniądze drogą internetową. Trzeba otwarcie przyznać, iż zarabianie przez Internet ogólnie nie jest łatwe, ale naturalnie można zarabiać w Internecie poważne pieniądze. W jaki sposób? Chociażby zakładając własnego bloga. Jednak wcale nie jest powiedziane, że na definitywnie każdym blogu można zarabiać. Np. blog o własnych perypetiach życiowych nie będzie dochodowy, ponieważ najzwyczajniej mało kogo obchodzi życie prywatne obcych osób. Dużo inaczej przedstawia się sytuacja, jeżeli weźmie się pod uwagę prowadzenie bloga o np. kosmetykach kobiecych.\nBlog musi być umiejętnie prowadzony, a możliwe, iż będzie miał popularność. A kiedy blog będzie często odwiedzany przez Internautów, przede wszystkim kobiety, można zarobić na między innymi programach partnerskich. Warto zajrzeć na choćby stronę ebiznes4u.pl, bo zamieszczony został pod tym adresem katalog programów partnerskich. Bez żadnego problemu można znaleźć programy partnerskie wprost stworzone pod bloga. Bo należy wiedzieć, iż blog o kobiecych kosmetykach nie jest dobrym miejscem na zamieszczenie reklam z nartami albo telewizorami. O wiele lepszym rozwiązaniem są sieci afiliacyjne, które oferują programy mające związek z różnego rodzaju kosmetykami.


Dowody w sprawie rozwodowej - prywatny detektyw radzi.\nDowody w sprawie rozwodowej – detektyw radzi\nNie ma co ukrywać – duża część spraw realizowanych przez prywatnych detektywów w Polsce to właśnie zdobywanie dowodów na potrzeby rozwodu. Dzisiaj postaram się więc opisać podstawowy katalog dopuszczalnych dowodów przedstawianych w ramach tego typu postępowania. Nie jest to katalog zamknięty, a jedynie zawierający najczęściej stosowane dowody w sprawach o rozwód. Dowodem są każde fakty, które mają znaczenie dla sprawy. Jak już wiesz z moich wcześniejszych wpisów, postępowanie dowodowe nie jest potrzebne, jeżeli udało się Wam wcześniej dogadać i rozwód następuje bez orzekania o winie. Zobacz, jakie dowody mogą mieć znaczenie w innym przypadku.\nDowody z przesłuchania małżonków\nJest to pierwszy, podstawowy dowód, który przeprowadza Sąd. Przesłuchuje każdego z małżonków, zadaje szereg pytań i na tej podstawie próbuje ustalić okoliczności ustania pożycia małżeńskiego.\nDowody z przesłuchania świadków\nBardzo często się zdarza, że właśnie dowody z przesłuchania świadków maja ogromne znaczenie i duży wpływ na późniejszy wyrok Sądu.\nNa świadka nie można powołać:\nosoby, która nie ukończyła 13 lat\npotomków stron postępowania, którzy nie ukończyli 17 lat\nosoby, która jest niezdolna do spostrzegania lub komunikacji swoich spostrzeżeń\nosób, które są zobowiązane do zachowania tajemnicy państwowej, jeżeli w wyniku zeznań mogłyby ją naruszyć\nprzedstawicieli zawodów, których obowiązuje tajemnica zawodowa, np. lekarzy (jeżeli mogli by tajemnicę naruszyć)\nustawowych przedstawicieli stron lub osób\nmediatora z zakresu wcześniej prowadzonych mediacji, chyba że strony się na to zgodzą.\nKto może skorzystać z prawa do odmowy zeznań\nPrawo do odmowy zeznań przysługuje:\nkażdemu z małżonków\nosobom, od których wywodzą się strony (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie)\npotomkom stron postępowania (dzieci, wnuki, prawnuki)\npowinowatym w tej samej linii (teść/teściowa, zięć/synowa, szwagier/szwagierka, a także dziadkowie i wnuki małżonka).\nPowyższe osoby mają prawo do odmowy składania zeznań. Pozostali świadkowie mogą jednak odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania, ale tylko i wyłącznie w określonych przypadkach, takich jak narażenie siebie lub bliskich osób na odpowiedzialność karną, hańbę lub dotkliwą i bezpośrednią szkodę majątkową lub w przypadku możliwości złamania tajemnicy zawodowej.\nJeżeli chcemy powołać daną osobę na świadka, musimy podać jej dane, tj. imię, nazwisko oraz adres zamieszkania. Należy również napisać, w jakim celu wzywa się danego świadka.\nKochanka/kochanek jak świadek w sądzie\nPodczas realizacji czynności detektywistycznych i dokumentowania zdrady w celu zwiększenia wartości zebranych materiałów, jeżeli taka jest wola klienta, ustala się również dane kochanka/ki (imię, nazwisko, adres zamieszkania lub miejsce pracy). Dzięki takim działaniom można wezwać do sądu na świadka osobę, z którą małżonek dopuścił się zdrady. Należy pamiętać, że taka osoba wezwana jako świadek ma obowiązek stawiennictwa, a w przypadku jego niedopełnienia narażona jest na konsekwencje. Nie ma ona także prawa do odmowy składania zeznań. Jest to bardzo dobry dowód, który jest zgodny z prawem. Często sama informacja o wezwaniu kochanka/i na świadka w sądzie działa tak, że druga strona chce pójść na ugodę.\nDowody z dokumentu urzędowego lub prywatnego\nWedług Kodeksu postępowania cywilnego dokumenty możemy podzielić na:\ndokumenty urzędowe – stworzone przez powołane do tego organy władzy publicznej (np. wyroki Sądów, odpisy aktu stanu cywilnego)\ndokumenty prywatne – osoba, które je podpisała, złożyła oświadczenie, które jest w nich zawarte (np. zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie o zarobkach).\nJako prywatny detektyw nie mogę pominąć faktu, że raport z przeprowadzonych czynności detektywistycznych należy właśnie do kategorii dowodu z dokumentu prywatnego.\nW pierwszej kolejności należy wiedzieć, że polskie prawo nie przewiduje instytucji biegłego wyznaczonego przez stronę. Strona ma prawo zlecić biegłemu przygotowanie opinii, jednak przez Sąd będzie ona traktowana w kategorii dokumentu prywatnego.\nSąd w przypadku zapotrzebowania na wiadomości specjalne wyznacza biegłego lub kilku biegłych, aby zasięgnąć ich opinii (np. z zakresu medycyny czy też psychologii).\nDowody z wywiadu środowiskowego\nArtykuł 434: „Sąd może zarządzić przeprowadzenie przez wyznaczoną osobę wywiadu środowiskowego w celu ustalenia warunków, w których żyją i wychowują się dzieci stron”. W przypadku rozwodu Sąd najczęściej stosuje wywiad środowiskowy, gdy rozwodzące się małżeństwo ma małoletnie dzieci i należy szczególnie zadbać o ich dobro. Wywiad środowiskowy może być ważnym dowodem w sądzie, ponieważ kurator może w swojej opinii zawrzeć wnioski końcowe związane z opieką nad dziećmi.\nDowody elektroniczne mają taką samą moc jak wszystkie inne zgłoszone w toku postępowania. Strona przeciwna może jednak próbować zakwestionować prawdziwość dowodów, mówiąc na przykład, że to nie ona napisała daną wiadomość czy też że dane konto na portalu społecznościowym nie zostało założone przez nią. To do Sądu należeć będzie decyzja o dopuszczeniu lub wykluczeniu danego dowodu.\nPrzykładowe dowody elektroniczne:\ninformacje z portali społecznościowych\nwyciągi z rachunku bankowego.\nzałączniki dołączone do raportu detektywa, np. na płycie CD lub nośniku danych typu pendrive (także są dowodami elektronicznymi).\nZwróć uwagę na legalność pochodzenia dowodów, aby nie narazić się w późniejszym etapie na konsekwencje karne czy też związanej z pozwem cywilnym. Zapraszam do moich artykułów na temat stosowania urządzeń GPS oraz legalności zakładania podsłuchów i nagrywania rozmów.\nDowody w sprawie rozwodowej a sprawozdanie z wykonanych czynności detektywistycznych\nRaport z przeprowadzonych czynności detektywistycznych nie jest oddzielną kategorią. Stanowi on dowód z dokumentu prywatnego, który został opisany powyżej. Jako prywatny detektyw chciałbym jednać szczególnie skupić się na tym dokumencie. Wiele agencji detektywistycznych w swojej ofercie pisze, że ich raport jest niepodważalnym dowodem w sądzie. Zdecydowanie tak nie jest. Jak wspomniałem, jest to dowód z dokumentu prywatnego.\nZgodnie z orzeczeniem SN z 30 czerwca 2004 r. IV CK 474/03: „dowód z dokumentu prywatnego jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc Sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c.”.\nArtykuł 233 § 1 k.p.c. mówi, że Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Czyli każde sprawozdanie z wykonanych czynności detektywistycznych zawsze będzie oceniane przez Sąd indywidualnie na potrzeby danej sprawy i to właśnie Sąd zadecyduje, o wiarygodności i przydatności raportu.\ndetektyw detektywkraków Dowody w sprawie rozwodowej rozwód rozwód z orzeczeniem o winie


REMINGTON Prostownica Shine Therapy S8500, 150-230°C sklep online | vidaXL.pl\nkeyboard_arrow_left Powrót Prostownice do włosów\nREMINGTON Prostownica Shine Therapy S8500, 150-230°C\nUłóż włosy w mgnieniu oka za pomocą prostownicy Shine Therapy S8500 marki REMINGTON!\nDzięki tej prostownicy możesz bez wysiłku uzyskać lśniące, gładkie i idealnie proste włosy w domu. Pływające płytki są nasycone naturalnym marokańskim olejem arganowym i witaminą E. Po równomiernym podgrzaniu mikroskładniki odżywcze dostają do włosa poprzez płytki i zapobiega ich uszkodzeniom, zapewniając równomierne ucisk i wyrównanie podczas stylizacji. Możesz łatwo samodzielnie określić temperaturę za pomocą przycisku regulacji temperatury. Dzięki dużej mocy prostownica szybko się nagrzewa do 230°C.\nPotężna prostownica sprawi, że Twoje włosy będą proste, zdrowe i lśniące.\nWymiary: 30 x 3,2 x 8,1 cm (dł. x szer. x wys.)\nZakres temperatury: 150-230°C\nZaawansowane płytki ceramiczne z Marokańskim olejkiem arganowym\nFunkcja zablokowania wybranej temperatury\nZamykanie za pomocą zawiasów ułatwia przechowywanie\n1 x prostownica\n1 x odporne na wysoką temperaturę etui


pinio horror show: Martyrs przygniata okrucieństwem\nMartyrs przygniata okrucieństwem\nO tym filmie pisałem już prawie rok temu. Zapowiadał się wyjątkowo brutalny film.\nI rzeczywiście jest to wyjątkowo drastyczny film, a skala brutalności trudna do wytrzymania dla zwykłego widza. Ale już od kilku lat twórcy horrorów przekraczają kolejne granice okrucieństwa, że wspomnę chociażby cykl Pił czy Frontier(s).\nFilm opowiada o młodej dziewczynie, której udaje się uciec oprawcom, którzy katują ją z nieznanych powodów. Lucie (Mylene Jampanoi) po 15 latach rozpoznaje swoich katów - małżeństwo z dwójką dzieci - i wszystkich zabija. Sama jednak popełnia samobójstwo - dręczy ją bowiem zmora dziewczyny, która umarła w miejscu kaźni.\nW budynku gdzie doszło do maskary pozostaje przyjaciółka - Anna (Morjana Alaoui). Odkrywa podziemne korytarze i pomieszczenia i znajduje brutalnie pobitą dziewczynę, którą zabijają ludzie opiekujący się obiektem. Okazuje się, że torturowanie młodych ludzi trwa od wielu lat. I właśnie sceny bicia Anny przez oprawców robią największe wrażenie. Bez emocji dobrze zbudowany mężczyzna brutalnie bije po całym ciele młodą kobietę aż do momentu gdy... No ale tego wam nie opiszę. Zobaczcie sami.\nFilm ten wywołał we Francji dyskusję na temat okrucieństwa w filmach i potrzebie podwyższenia progu wieku ludzi, którzy Martyrs mogą oglądać. W Polsce przeszedł praktycznie bez echa. We Wrocławiu krótko był grany w małym kinie dworcowym. Miłośnikom horrorów o silnych nerwach polecam, reszcie odradzam zdecydowanie!\nMartyrs Francja, Kanada 2008\nscenariusz i reżyseria Pascal Laugier\nobsada: Morjana Alaoui, Mylene Jampanoi, Catherina Begin, Robert Toupin, Patricia Tulasne\nAutor: Dominik Panek o 11:08\nEtykiety: Catherina Begin, Frontier(s), horror, Martyrs, Morjana Alaoui, Mylene Jampanoi, Pascal Laugier, Patricia Tulasne, Piła, Robert Toupin\nNienarodzony naprawdę straszy\nEden Lake - koszmar bez happy endu\nNajchętniej czytane w marcu


Rewita WDW Rogowo - Rehabilitacja - ośrodki i turnusy rehabilitacyjne - Największa baza\nRewita WDW Rogowo\nRewita WDW Rogowo znajduje się w strefie mikroklimatu kołobrzeskiego charakteryzującego się znaczną ilości soli morskiej i jodu, tworzącego tzw. aerozole, które są nieocenione przy leczeniu chorób alergicznych oraz schorzeń układu krążenia.\nZ przyjemnością gościmy rodziny z dziećmi. Zapewniamy ciekawe zabawy z animatorami i dwa place zabaw. To również idealne miejsce na wypoczynek dla seniorów. Ośrodek od lat słynie z gościnności oraz wyśmienitej kuchni.\nRewita Wojskowy Dom Wypoczynkowy Rogowo położony jest nad samym morzem, w cichej i spokojnej miejscowości Rogowo, pomiędzy Mrzeżynem a Dźwirzynem, 18 km od znanego uzdrowiska Kołobrzeg. Do dyspozycji Gości oddajemy 13,5 ha ogrodzonego obszaru porośniętego przepiękną zielenią. Ośrodek stanowi enklawę ciszy i spokoju.\nRewita WDW Rogowo posiada 872 miejsca w 9 pawilonach, w których rozlokowano 306 pokoi o różnorodnym standardzie. Dysponujemy pokojami 2-, 3-, i 4-osobowymi zarówno o wysokim standardzie: z łazienkami, TV, czajnikiem, chłodziarką i balkonem, które pozwalają na wypoczynek w komfortowych warunkach, jak i pokojami klasy turystycznej dla klienta o mniejszych wymaganiach co do samego zakwaterowania.\n2 place zabaw dla dzieci,\nurządzenia fitness do uprawiania sportu na świeżym powietrzu\noraz inne atrakcje pozwalające aktywnie spędzać czas wolny.\nPonadto ośrodek zapewnia profesjonalną animację czasu wolnego dla dorosłych i dzieci.\nW ramach programu animacji mogą Państwo bawić się podczas:\nwieczorów tanecznych przy muzyce na żywo,\nognisk z bogatym menu grillowym,\nróżnorodnych zajęć sportowo rekreacyjnych.\nOśrodek organizuje również wycieczki fakultatywne dla dorosłych i dzieci.\nWycieczka wybrzeżem do Świnoujścia to nie lada okazja na poznanie piękna Wybrzeża Zachodniego.\nWycieczka do Kołobrzegu z przewodnikiem daje możliwość poznania historii miasta, a dla dzieciom dodatkową atrakcję w postaci rejsu statkiem po morzu. Najmłodsi mają również okazję przeżyć niezapomnianą przygodę w miasteczku Dziki Zachód w położonym nieopodal Zielenienie.\ntel. +48 91 386 62 69\ntel. +48 91 386 61 55\nfaks +48 91 386 62 69


Rozszerzenie PPC: Co To Jest I Jak To Otworzyć?\nRozszerzenie Plików Home / Wszystkie rozszerzenia / Rozszerzenie pliku PPC\nCo to jest rozszerzenie pliku PPC?\nPodsumowanie Pliku PPC\nTe PPC pliki mogą być przeglądane za pomocą sześć znanych aplikacji, które jest zazwyczaj XMap opracowanym przez Garmin. Jest związana z sześć podstawowym typem plików, ale często spotyka się je w formacie XMap Flight Plan Statistic File. Pliki te mogą być klasyfikowane jako GIS Files, Developer Files Audio Files. W większości przypadków te pliki zostaną GIS Files.\nRozszerzenie pliku PPC można zobaczyć w Windows, Mac iOS. Są one dostępne głównie na urządzeniach stacjonarnych i na kilku platformach mobilnych. Pliki te mają ocenę popularności " Niski", co oznacza, że nie są one bardzo powszechne.\nJeśli masz jakiekolwiek problemy z otwieraniem plikówPPC, lub po prostu chcesz dowiedzieć się więcej na temat związanych z nimi programów i autorach, zapoznaj się z informacjami zamieszczonymi poniżej.\nTypy plików PPC\nGłówne skojarzenie pliku PPC\nFormat pliku: .ppc\nTyp pliku: XMap Flight Plan Statistic File\nPlik zawiera plan lotu lub danych statystycznych lot do Xmap, aplikację przeglądania danych GIS dla systemu operacyjnego Microsoft Windows.\nKlucz rejestru: HKEY_CLASSES_ROOT\_.ppc\nProgramy, które otwierają typ pliku XMap Flight Plan Statistic File:\nInne skojarzenie pliku PPC\nTyp pliku: Mobile Data Studio Project File\nPlik projektu wykonana przez Mobile Data Studio, program służący do tworzenia mobilnych aplikacji biznesowych urządzenie. Przechowuje zbiór stron interfejsu dla użytkownika, w tym pól interaktywnych. Użytkownicy mogą być w stanie zapisać postęp rozwoju aplikacji.\nProgramy, które otwierają pliki Mobile Data Studio Project File :\nCreativityCorp Mobile Data Studio od CreativityCorp\nTyp pliku: Adobe Presenter Audio File\nPlik audio z wykorzystaniem programu Adobe Presenter, Microsoft PowerPoint plug-in używany do tworzenia dynamicznych prezentacji. Posiada nagrania głosowe dokonanych przez użytkownika lub może też być importowane dane audio. Jest on stosowany, aby dodać dźwięki, nagrania głosowe i muzykę do slajdów prezentacji.\nProgramy, które otwierają pliki Adobe Presenter Audio File :\nTyp pliku: Roxio Easy CD Creator File\nRozszerzenie pliku jest związany z Roxio Easy CD Creator.\nProgramy, które otwierają pliki Roxio Easy CD Creator File :\nRoxio Easy CD Creator od Roxio\nTyp pliku: Apple Mac Classic Package File\nRozszerzenie wykorzystywane do pliku pakietu w Apple Mac OS klasyczny.\nProgramy, które otwierają pliki Apple Mac Classic Package File :\nTyp pliku: Percussion Studio Compiled Rhythmic Pattern\nPlik zapisuje skompilowany rytmicznej w Percussion Studio, Digital Audio stacji roboczej Windows.\nProgramy, które otwierają pliki Percussion Studio Compiled Rhythmic Pattern :\nPercussionStudio od moosware.net\nPPC popularność pliku\nRozwiązywanie problemów podczas otwierania plików PPC\nOgólne problemy z otwieraniem plikówPPC\nPo dwukrotnym kliknięciu pliku PPC, można zobaczyć okno dialogowe systemu operacyjnego, w którym stwierdzono, że "nie można otworzyć tego typu pliku. Jeśli tak się dzieje, to zwykle jest to związane z tym, że na komputerze nie zainstalowano XMap dla %%os%%. Ponieważ system operacyjny nie wie, co zrobić z tym plikiem, nie będziesz w stanie go otworzyć podwójnym kliknięciem.\nRada: Jeśli znasz inny program, którym można otworzyć plik PPC, możesz spróbować go użyć, wybierając wybrany program z listy programów.\nW niektórych przypadkach możesz mieć nowszą (lub starszą) wersję pliku XMap Flight Plan Statistic File, nie wspieraną przez zainstalowaną przez ciebie wersję programu. Jeśli nie posiadasz poprawnej wersji XMap (lub któregokolwiek z innych programów, które są wymienione wyżej), może być konieczne pobranie innej wersji lub jednego z innych programów, wymienionych powyżej. Ten problem pojawia się najczęściej, gdy masz starszą wersję oprogramowania, a plik został utworzony w nowszej wersji, której nie może rozpoznać.\nRada: Czasami można uzyskać informacje o wersji pliku PPC, klikając prawym przyciskiem myszy na pliku, a następnie klikając "właściwości" (Windows) lub "pobierz informacje" (Mac OSX).\nPodsumowanie: W każdym razie, większość problemów z otwieraniem plikówPPC związane jest z brakiem odpowiedniego oprogramowania na twoim komputerze.\nInne przyczyny PPC występowania problemów z otwieraniem plików\nChociaż na komputerze może być zainstalowane XMap lub inne PPC oprogramowanie powiązane, nadal można napotkać na problemami podczas otwierania plików XMap Flight Plan Statistic File. Jeśli masz jeszcze jakieś problemy z otwieraniem pliku PPC, mogą występować inne problemy, które uniemożliwiają ci otwieranie tych plików. Problemy te obejmują (wymienione w kolejności od najbardziej do najmniej popularnych):\nNieprawidłowePPC odnośniki do pliku w rejestrze systemu Windows ("książka telefoniczna" systemu operacyjnego Windows)\nPrzypadkowe usunięcie opisu pliku PPC w rejestrze systemu Windows\nNiekompletna lub nieprawidłowa instalacja oprogramowania związanego z formatem PPC\nTwój PPC plik jest uszkodzony (problemy z samym plikiem XMap Flight Plan Statistic File )\nTwój PPC został zainfekowany złośliwym oprogramowaniem\nSterowniki urządzeń, sprzętu związanego z plikiem PPC są uszkodzone lub nieaktualne\nKomputer nie ma dostatecznych zasobów systemowych do otwierania formatuXMap Flight Plan Statistic File\nJak rozwiązać problemy z otwieraniem plików PPC\nPrzeprowadź skanowanie w poszukiwaniu wirusów w pliku PPC\nNa przykład, na tym obrazku możemy wyróżnić plik my-file.ppc i kliknąć prawym przyciskiem myszy na pliku, aby zobaczyć opcję skanuj z AVG" w menu plik. Kiedy opcja ta jest wybrana, AVG Antivirus otwiera i skanuje ten plik w poszukiwaniu wirusów."\nCzasami może wystąpić błąd instalacji oprogramowania, co może być związane z problemem, który wystąpił w trakcie instalacji. To może sprawić, że twój system operacyjny nie skojarzy pliku PPC z odpowiednim oprogramowaniem, wpływając na to, co jest znane jako "skojarzenia rozszerzeń plików".\nCzasami wystarczy przeinstalowanie XMap aby rozwiązać twój problem, poprawnie łącząc twójPPC z XMap. W innych przypadkach złe oprogramowanie producenta oprogramowania może powodować problemy z systemem plików i skojarzeniami, i może być konieczne skontaktowanie się z operatorem w celu uzyskania pomocy.\nUzyskaj inną kopię twojego pliku PPC\nTo może wydawać się zbyt oczywiste, ale wiele razy twój plik PPC sam w sobie może być przyczyną problemu. Jeśli otrzymałeś plik jako załącznik e-mail lub pobrałeś go ze strony internetowej, a pobieranie zostało zakłócone (np. przez wyłączenie zasilania lub z innego powodu), może spowodować to uszkodzenie pliku. Jeśli to możliwe, spróbuj uzyskać inną świeżą kopię pliku PPC i spróbuj otworzyć go ponownie.\nJeśli twój plik PPC jest powiązany ze sprzętem na komputerze, być może trzeba zaktualizować sterowniki urządzeń, związane z tym sprzętem, aby go otworzyć.\nRada: Jeśli otrzymujesz komunikat o błędzie, związanym z plikiem .SYS przy próbie otwarcia pliku PPC, prawdopodobnie twój problem jest związany z uszkodzonymi lub nieaktualnymi sterownikami urządzeń, które powinny zostać zaktualizowane. Korzystanie z oprogramowania do aktualizacji sterowników, takiego, jak DriverDoc, może ułatwić ten proces.\nJeśli wszystkie inne kroki kończą się niepowodzeniem, i nadal występują problemy z otwieraniem pliku PPC, może to być związane z brakiem dostępnych zasobów systemowych. Niektóre wersje plików PPC mogą wymagać znacznych zasobów (na przykład pamięcić / RAM, mocy obliczeniowej), aby być poprawnie otwarte przez komputer. Jest to dość powszechne, jeśli twój komputer jest starszy, i używasz znacznie nowszego systemu operacyjnego.\nTen problem może wystąpić, gdy komputer działa z trudem, bo system operacyjny (i inne usługi działające w tle) mogą zużywać zbyt wiele zasobów, aby otworzyć pliki PPC. Spróbuj zamknąć wszystkie programy na swoim PC, zanim spróbujesz otworzyć XMap Flight Plan Statistic File. Zwolnienie wszystkich dostępnych zasobów na komputerze zapewnia lepsze środowisko dla próby otwierania pliku PPC.\nJeśli wypróbowałeś wszystkie powyższe kroki, a twój plik PPC nadal nie otwiera się, może być konieczna aktualizacja sprzętu. W większości przypadków, nawet jeśli masz stary sprzęt, moc obliczeniowa jest nadal więcej niż wystarczająca dla większości programów użytkownika (jeśli nie wykonujesz prac zużywających dużo zasobów procesora, takich jak 3D-rendering, finansowe / naukowe modelowanie lub intensywna praca multimedialna). W związku z tym jest prawdopodobne, że twojemu komputerowi brakuje wymaganej ilości pamięci (częściej nazywany jest "RAM", lub random access memory) do wykonania zadania otwarcia pliku.\nSpróbuj odnowić pamięć, aby dowiedzieć się, czy to pomoże otworzyć plik PPC. Obecnie aktualizacja pamięci jest bardzo dostępna i bardzo prosta nawet dla zwykłego użytkownika komputera. Jako bonus, prawdopodobnie zaobserwujesz znaczny wzrost wydajności w innych zadaniach wykonywanych na komputerze.


Nie oceniaj książki po okładce – skorzystaj z Żywej Biblioteki – Przestrzeń Innowacji\nNie oceniaj książki po okładce – skorzystaj z Żywej Biblioteki\n16 stycznia 2018 /in Innowacje społeczne, Innowacje społeczne w Polsce /by Marta Jankowska\nPowiedzenie to zna niemal każdy i również niemal każdy potrafi łatwo objaśnić jego znaczenie. Najprawdopodobniej użyje przykładu zbyt łatwego oceniania (osądzania) jednych osób przez drugie. Ale czy na co dzień wcielamy to przysłowiowe ostrzeżenie w życie? Wydaje się, że dzisiejszy świat wcale nie jest bliższy realizacji tego hasła niż był kiedyś. Grupy społeczne zagrożone wykluczeniem, dyskryminowane czy zagrożone łatwym i niesprawiedliwym osądem są ciągle bardzo liczne. Co więcej, każdy człowiek może odczuwać uprzedzenia do innych grup ludzi – zależnie od swoich doświadczeń życiowych, wychowania, środowiska pochodzenia.\nJak temu zaradzić? Jak walczyć z niechęcią, nietolerancją? Doskonale wiadomo, że najlepszym polem dla uprzedzeń jest brak informacji lub, co gorsza, fałszywe informacje na czyjś temat. Trzeba więc umożliwić głębsze zapoznanie się z tym, do kogo czujemy niechęć – czyli z otaczającymi nas nieznanymi „książkami”. Należy umożliwić dostęp do prawdziwych i możliwie obiektywnych informacji z pierwszej ręki. Jak? Najlepiej poprzez kontakt ze źródłem – w tym wypadku źródłem czyichś obaw – czyli przedstawicielami grup społecznych najczęściej padających ofiarami uprzedzeń.\nTak powstała idea „HUMAN LIBRARY”, czyli „Żywej Biblioteki”. W bibliotece takiej „książkami” są wspomniane wcześniej osoby o trudnym statusie społecznym – przedstawiciele różnych religii, nastoletnie matki, homoseksualiści, ofiary przemocy domowej, imigranci itp. „Wypożyczający” to wszyscy, którzy chcą uzyskać rzetelne informacje na temat osób z różnych względów innych od siebie. „Biblioteką” jest najczęściej sala z wieloma przyjaznymi miejscami do odbywania rozmów – stolikami, kanapami, pufami. Na miejscu powinien być również zapewniony catering oraz oczywiście wieloaspektowa pomoc organizatorów przedsięwzięcia. Każda realizacja Żywej Biblioteki jest obwarowana szczegółowym regulaminem – kontakt „wypożyczających” z „książkami” ma opierać się na wzajemnym szacunku i być możliwie jak najmniej stresujący dla obu stron.\nPierwsza żywa biblioteka została zorganizowana przez grupę młodych aktywistów w Kopenhadze w 2000 roku. Niedługo potem powołali oni do życia stowarzyszenie „Human Library Organization”, które miało pomóc w promowaniu i rozpowszechnianiu idei oraz stworzyć przewodnik dla wszystkich, którzy chcieliby „otworzyć” własne Żywe Biblioteki. Pomysłodawcy przez kilka lat podróżowali do wielu krajów instruując i doradzając potencjalnym naśladowcom. Zachęcali, aby w stworzenie każdej biblioteki angażowali się nie tylko lokalni aktywiści, ale również przedstawiciele różnych organizacji i instytucji oraz lokalne władze administracyjne.\nW ciągu kilkunastu lat żywe biblioteki stały się międzynarodowym ruchem na rzecz praw człowieka i różnorodnego społeczeństwa. Zaistniały w ponad 70 krajach świata, w tym w Polsce. W naszym kraju sieć organizacji pracujących metodą Żywej Biblioteki jest koordynowana przez Stowarzyszenie Diversja w imieniu Human Library Organization. Na stronie www.zywabibliotekapolska.pl dostępny jest ogólnopolski kalendarz nadchodzących Żywych Bibliotek oraz wszelkie instrukcje, kontakty, materiały, doświadczenia itp.\nJakie są efekty Żywych Bibliotek? Na pewno nie mają być natychmiastowe – podkreślają to sami pomysłodawcy i koordynatorzy wydarzeń i ma to swoje odzwierciedlenie w regulaminie: „Książki” Żywych Bibliotek mają zakaz przekonywania „Wypożyczających” do swoich poglądów, swojej wizji świata. Mają tylko udzielać informacji – zgodnie z prawdą wynikającą z własnych doświadczeń. To, czy i jak udzielone informacje wpłyną na światopogląd „Wypożyczających”, ma być kwestią ich późniejszych przemyśleń. Doświadczenie Żywej Biblioteki ma umożliwić każdemu odkrycie nowego sposobu patrzenia na ludzi wokół siebie – z szacunkiem i otwartością na to, co kryją pod (być może czasem niezachęcającą dla nas) okładką.\nhttp://www.przestrzeninnowacji.pl/wp-content/uploads/2018/01/zywa-biblioteka.jpg 768 1024 Marta Jankowska http://www.przestrzeninnowacji.pl/wp-content/uploads/2016/11/przestrzen_innowacji_logo_CMYK-300x188.png Marta Jankowska2018-01-16 13:33:572018-01-16 14:25:06Nie oceniaj książki po okładce – skorzystaj z Żywej Biblioteki\nDo przedszkola, czyli do lasu Gospodarstwa opiekuńcze – czyli rolnictwo społeczne, jako nowa perspektywa...


rozwód - LifeStylerki.pl\nMożliwość komentowania 7 błędów popełnianych przy rozwodzie została wyłączona\nNiezależnie od tego czy od wielu lat myśleliśmy o rozstaniu, czy jest to nagła decyzja naszego partnera – rozwód to zawsze trudna sytuacja. W tym czasie dochodzą do głosu silne emocje, zazwyczaj negatywne. Z tego powodu łatwo jest się zapomnieć i popełnić wiele błędów, Mogą one mieć tragiczne konsekwencje i wpływać na nasze życie przez wiele następnych lat. Jakie błędy są najczęściej popełniane?\nMożliwość komentowania Ugryźć temat rozwodu – czy to temat tabu? została wyłączona\nIstota rozwodu i statystyki\nNiestety w dzisiejszych czasach związki małżeńskie nie są już tak trwałe jak by mogło się to wydaw...


Poznaj angielski zanim skończą się wakacje | B2B-MAGAZYN.PL\nB2B Redaktor\tOpublikowane w 11 sierpnia 2017\nUczysz się angielskiego w szkole, ale nie możesz opanować go perfekcyjnie? Obawiasz się matury z tego języka? Dzisiaj poznasz sposób na to, jak szybko i skutecznie poznać angielski jeszcze w te wakacje.\nW szkole zazwyczaj uczmy się angielskiego według podobnych metod. Najpierw poznajemy słówka, później zwroty, gramatykę, konstrukcję czasów i zasady oraz wyjątki. Czytamy, słuchamy i piszemy w języku angielskim, ale tak naprawdę praktycznie w ogóle nie rozmawiamy. To sprawia, że znamy go tylko w teorii i nie potrafimy go użyć w praktyce na takim poziomie na jakim byśmy chcieli. Czy da się nauczyć angielskiego za pomocą rozmowy? Czy konwersacja jest najlepszą metodą nauki każdego języka? O tym wszystkim przekonasz się właśnie w tym artykule. Zaczynamy!\nDlaczego warto rozmawiać po angielsku?\nKonwersacja w obcym języku to najszybszy sposób na efektywną naukę i zarazem szybkie poznanie go. Z jakiego powodu?\nPo pierwsze, mamy okazję nauczyć się poprawnej wymowy.\nPo drugie, edukujemy się w praktycznym wykorzystaniu języka.\nPo trzecie, możemy przełamać barierę strachu i bez problemu komunikować się z osobami obcojęzycznymi.\nJak widać lista zalet takiej metody nauki języka, nie tylko angielskiego jest pokaźna. Kiedy zechcemy już spróbować nauki tą nowoczesną metodą, możemy poszukać szkoły językowej, która takową posiada w swojej ofercie.\nJak wyglądają zajęcia w szkole językowej?\nPrzede wszystkim odbiegają one od lekcji w standardowej szkole średniej, czy gimnazjum. Używa się na nim angielskiego głównie poprzez konwersację. Kolejna ważna kwestia to fakt, iż nie musimy uczyć się w domu, odrabiać lekcji ani zakuwać słówek do kartkówek, czy testów. Wszystko odbywa się na zajęciach i tylko od ucznia zależy, czy poświęci czas na naukę w domu. Nie notujemy, nie przynosimy do szkoły kilkukilogramowych podręczników ani repetytoriów. Rozmawiamy, uczymy się poprawnej wymowy oraz składni zdań.\nLekcje angielskiego odbywają się w małych, średnich grupach albo indywidualnie. To my decydujemy na jakie zajęcia się zapisujemy i ponadto otrzymuje 2 lekcje próbne gratis, przed podpisaniem umowy. Szkoła angielskiego częstochowa http://tarkowski.edu.pl/ oferuje właśnie takie metody edukacji. Możesz z nich skorzystać, by opanować angielski jeszcze przed końcem wakacji.\nPoprzedni wpisJaki laptop dla biznesu?\nNastępny wpisJak znaleźć dobrą wypożyczalnię samochodów?\nB2B Redaktor 28 lipca 2021\nB2B Redaktor 29 lipca 2017\nB2B Redaktor 24 lutego 2020


Trudności w wymianie starego parkietu – Stalinox\nWymiana podłóg w mieszkaniu to duże przedsięwzięcie, zwłaszcza, jeśli do tej pory w mieszkaniu wykorzystywane były wieloletnie parkiety, montowane przy użyciu czarnej, smolistej substancji jaką jest lepik asfaltowy, często utożsamiany z drugą, podobną substancją – subitem. Jak można sobie poradzić z niebezpieczną substancją w naszym mieszkaniu?\nUsuwanie lepiku z podłóg\nPrzede wszystkim należy wiedzieć, że zarówno lepik asfaltowy, jak i subit to groźne, rakotwórcze substancje, które należy w miarę możliwości eliminować ze swojego otoczenia. W drugiej połowie XX wieku niemal zawsze były wykorzystywane do montowania parkietów podłogowych. Aby móc wymienić podłogę, należy zerwać niepotrzebny już parkiet i usunąć zalegającą pod nim substancję. I właśnie czynność jaką jest usuwanie lepiku z podłogi nie należy do najprostszych i będzie do tego niezbędna fachowa ekipa. Sposoby z jakich korzysta, to przede wszystkim fizyczne usunięcie warstwy lepiku przy pomocy młota pneumatycznego bądź specjalnej szlifierki z tarczą dostosowaną do usuwania lepiku i subitu. Ręczne ścieranie przy pomocy papieru ściernego nie sprawdza się, ponieważ substancja ta staje się lepka pod wpływem tarcia i rozgrzania. Ważne jest, aby lepik został usunięty ze szczególną dokładnością, co ma oczywisty związek z toksycznością tej substancji.\nKorzystanie z usług profesjonalnych ekip remontowych pozwoli bezpiecznie i dokładnie wykonać czynności, z którymi nie poradzimy sobie sami. Usuwanie lepiku z podłogi to działanie przeznaczone tylko dla fachowców, ponieważ niedokładne jego wykonanie z czasem może stać się zagrożeniem dla naszego zdrowia i życia. Jeśli więc zobaczysz czarną substancją wydostającą się spod podłogi, koniecznie skonsultuj się ze specjalistą, bo nawet jeśli nie planowałeś wymieniać podłogi, może się okazać, że nie będziesz miał innego wyjścia.


Mundial 2018. TVP2 podsumowało mecz Polska-Kolumbia. Wystarczył jeden szczery wpis\nMAW 25.06.2018 15:58\nMundial 2018 dla Polaków skończył się na meczu Polska-Kolumbia. W niedzielę w całej Polsce słychać było wiele dość jednorodnych komentarzy na temat gry naszej reprezentacji. Ale to TVP2 wygrała konkurs na najlepsze podsumowanie meczu.\nMundial 2018 w Rosji dla Polaków właściwie dobiegł już końca. Został nam ostatni mecz z Japonią, ale po meczu Polska-Kolumbia nikt nie ma już złudzeń, że wszystko stracone. Pompowany od wielu miesięcy balon pt. "Mundial" pękł z donośnym hukiem i teraz jedyne co nam pozostało, to kąśliwe komentarze. W tej kategorii złoty puchar zdecydowanie powinien powędrować do... TVP 2. Ich komentarz po zakończonym meczu i totalnej porażce Polaków jest najlepszym podsumowaniem tego, co się działo na boisku:\nJakby co, to we wtorek o 11:15 to powtórzymy. Możecie nie oglądać ;(\nNie wiemy, kto przy zdrowych zmysłach chciałby drugi raz (albo w ogóle pierwszy) oglądać, jak Kolumbia wbija nam kolejne gole. Podejrzewamy, że chętnych będzie jak na lekarstwo - wśród nich być może będzie Adam Nawałka, który będzie mógł jeszcze raz zobaczyć, co poszło nie tak.\nMecz Polska-Kolumbia czyli totalna porażka\nMecz Polska-Kolumbia zakończył się, jak już wszyscy chyba wiemy, porażką tak dojmującą, że nawet przegrana z Senegalem nie była tak bolesna. Kolumbia strzeliła nam trzy bramki, a my w redakcji realnie obawialiśmy się, że lada moment strzelą nam jeszcze i czwartą i piątą. Skończyło się na 3:0.\nPowiedzieć, że było to spotkanie nieudane, to nic nie powiedzieć. Komentarze internautów najlepiej oddają memy po meczu - są bardzo, ale to bardzo złośliwe. Zobaczycie je tutaj:\nI tak właśnie kończą się sny o potędze. Oraz o mundialu. I w ogóle o silnej drużynie polskiej w piłce nożnej. Zostańmy lepiej przy skokach narciarskich, to nam przynajmniej wychodzi...


Siatkarska młodzież coraz mocniejsza - Sport\nSiatkarska młodzież coraz mocniejsza\n2020-12-03 18:11:46 (ost. akt: 2020-12-03 18:14:58)\nOLSA (II liga), której organizatorem jest Ośrodek Sportu i Rekreacji w Olsztynie, rozkręca się z kolejki na kolejkę. Pewne zwycięstwa odniosły zespoły usytuowane na szczycie ligowej tabeli, czyli Smart Investments AZS SMS I i Poczta Polska Olsztyn.\nKroczący od zwycięstwa do zwycięstwa Smart Investments AZS SMS I podejmował solidnych Orto-Koneserów. Faworyt był oczywisty, ale ograni przez lata na drugoligowych parkietach Orto-Koneserzy to zespół co najmniej niewygodny, który potrafi zaskoczyć niejedną ekipę. Tym razem jednak niespodzianki nie było. Smart Investments grał efektownie i efektywnie, mając przewagę w kluczowych elementach siatkarskiego rzemiosła. Młodzież wygrała 2:0 (25:22; 25:20), robiąc kolejny krok w stronę I ligi. MVP został Patryk Tomaszuk.\nMający pierwszoligowe aspiracje Salon Optyczny Wzrook Volley skrzyżował rękawice z grającym w kratkę AZS UWM SMS II. Zbliżony potencjał obu zespołów zwiastował długie i emocjonujące spotkanie, ale rzeczywistość okazała się zgoła odmienna od przedmeczowych oczekiwań. Młodzi azetesiacy zaprezentowali się z bardzo dobrej strony. Ich pewna i równa gra zaowocowała stosunkowo łatwą wygraną 2:0 (25:22; 25:19) i awansem na czwarte miejsce w tabeli. MVP został Tymoteusz Giedziun.\nWchodząca na właściwe tory Poczta Polska Olsztyn stanęła naprzeciwko chimerycznego KBL. Teoretycznie wszystko było możliwe, ale zmotywowani „Pocztowcy” nad wyraz poważnie podeszli do kolejnego w tym sezonie wyzwania i dość gładko wygrali 2:0 (25:17; 25:19). Przewaga graczy Poczty Polskiej praktycznie od samego początku nie podlegała dyskusji, toteż wynik końcowy właściwie nie miał prawa być inny. Wygrana aktualnych wiceliderów tabeli pozwoliła im utrzymać drugą lokatę i co najważniejsze nie stracić kontaktu punktowego z Smart Investments AZS SMS I. MVP został Krystian Volmar.\nWieczór zakończyła siatkarska batalia Neotherm z Pogotowiem Nowak 24 h. „Nowaki” zaczęły z pasją i nim zdezorientowani rywale zdążyli się obudzić, to było już po secie. Pogotowie Nowak 24 h wygrało pierwszą partię 25:14 i w spokoju czekało na drugiego seta. Po zmianie stron podrażniony Neotherm wziął się ostro do roboty, rozstrzygając seta na swoją korzyść (25:20). Tie-break był już tylko formalnością. Idący jak burza Neotherm „zmiótł” swoich boiskowych adwersarzy z parkietu wygrywając 15:7. MVP został Bartłomiej Marciniak.\nSmart Investments AZS SMS I – Orto-Koneserzy 2:0\nSalon Optyczny Wzrook Volley – AZS UWM SMS II 0:2\nPoczta Poczta Olsztyn – KBL 2:0\nNeotherm – Pogotowie Nowak 24 h 2:1\n1.\tSmart Investments AZS SMS I\t7\t18\t14:3\n2.\tPoczta Polska Olsztyn\t7\t14\t11:7\n3.\tSalon Optyczny Wzrook Volley 6\t10\t8:6\n4.\tAZS UWM SMS II\t6\t9\t7:6\n5.\tNeotherm 7\t9\t9:11\n6.\tOrto-Koneserzy\t6\t8\t6:7\n7.\tPogotowie Nowak 24 h\t6\t6\t6:11\n8.\tKBL\t7\t6\t5:11\n9.\tDAP\t2\t1\t1:4\nNajbliższe mecze (8.12)\n21.30 Orto-Koneserzy – KBL


Czekając na Wagnera | Muzyka | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nRozmowa z Mariuszem Trelińskim\nCo by było, gdyby śpiewacy mieli lotność tancerzy Piny Bausch, duszę i umiejętność gry Tadeusza Łomnickiego, żeby śpiewali jak Maria Callas, a ja bym to wszystko pięknie wyreżyserował?\nTOMASZ CYZ: Czujesz się bardziej dyrektorem czy reżyserem?\nMARIUSZ TRELIŃSKI: Nie myślę w takich kategoriach, staram się łączyć te dwie funkcje. One się naturalnie splatają i wynikają z siebie. W Teatrze Wielki-Operze Narodowej pracowałem jako reżyser przez wiele lat i moje spektakle stały się istotną częścią jej repertuaru, a dopiero potem, w konsekwencji, dostałem szansę, żeby jako dyrektor zmienić całokształt tej sceny, wprowadzając inną estetykę, zapraszając do współpracy osoby, które podchodzą kreatywnie do realizacji oper. To jest spójne, a jedne i drugie działania zmierzają do odpowiedzi na pytanie, o co chodzi w gatunku zwanym operą? Wszyscy mamy przedziwne poczucie, że operze już tysiąckrotnie wieszczono definitywną śmierć, a ona ciągle istnieje, chociaż w bardzo dziwnej formie.\nMariusz Treliński / fot. Jacek PorembaCzym ona jest dla Ciebie dziś?\nOdpowiem przykładem. Obecnie w TW-ON prezentujemy nowe tytuły w ramach Terytoriów – „Oresteia” Xenakisa i „Matsukaze” Hosokawy – utwory, które powstały kilkadziesiąt lat temu albo całkiem niedawno. Ale dla mnie to wciąż za mało, podejmuję rozmowy i współpracę z ludźmi, którzy dopiero zaczynają komponować, są na studiach lub tuż po. Szalenie mnie ciekawi ich myślenie. Właśnie planujemy wspólny projekt z warszawską ASP, z klasą prof. Kowalskiego, wychowawcy Żmijewskiego, Althamera czy Kozyry, oraz grupą młodych kompozytorów, którzy dopiero zaczynają pisać muzykę. To spotkanie może być interesujące i inspirujące. Wyłonić się może zupełnie nowe myślenie o operze.\nDziś większość młodych kompozytorów interesuje niszczenie, destrukcja, przetworzenie. Mówią, że nie ma nic brzydszego i nudniejszego niż dźwięk skrzypiec, i pomiędzy struny wkładają zapałki. Albo umieszczają głośniki pod wodą. Oczywiście, jest w tym powtórzenie gestu futurystów, którzy nawoływali do palenia muzeów. Ale także fascynacja nowością, poczucie, że trzeba wysadzić w powietrze tradycję i pójść dalej. Oczywiście, i tak do niej wrócimy, jak wracamy do początków opery, do baroku… Ale burzyć trzeba. Taka dynamika procesów jest bardzo zdrowa.\nFascynuje mnie ten dopiero co rodzący się kształt, to pytanie „dokąd idziemy”, szukanie nowych brzmień, nowych języków muzycznych, rozbijanie struktury opery, stawianie na jej afabularność czy post-dramatyczność. Nie opowiadamy dziś życiorysów ani historii, rozbijamy struktury, łamiemy konwencje, ale w tym wszystkim tkwi podstawowe pytanie: co się wyłania? co zostaje? Ci młodzi twórcy są dla mnie wirusem, którego świadomie wprowadzam do opery, bo uważam, że organizm broni się tylko wtedy, kiedy jest atakowany i kiedy się zetknie z kimś, kto myśli zupełnie inaczej. Jako że dane im zostało prawo do zanegowania struktury, definicji i treści w operze, to poprzez to muszą zdefiniować, co dla nich oznacza – opera przyszłości.\nPodczas tegorocznej „Warszawskiej Jesieni” mieliśmy rodzaj przeglądu nowego teatru muzycznego. I niemal w każdym przypadku – prócz może o dziwo „tradycjonalisty” Heinera Goebbelsa (choć u niego tekst czytali muzycy) – mieliśmy do czynienia ze wszystkim, tylko nie z tradycyjnym dźwiękiem. Na przykład fenomenalni Neue Vocalsolisten przez półtorej godziny w ogóle już nie śpiewają – tylko oddychają, ciamkają, chrumkają, bełkoczą, robią wszystko, co nie jest śpiewem...\nJak Pina Baush w ostatnich swoich utworach. Była wystarczająco mądra w swojej dojrzałości, żeby nie popaść w pełny nihilizm i dekonstrukcję, ale jej ostatnie choreografie to jest bardzo wyrafinowany sposób abdykacji. Ona właściwie mówi: nie przestaję tworzyć, ale dziś interesuje mnie życie, interesuje mnie miłość – i robi to wszystko w formie brudnopisu. W tym kontekście porównanie do starego „Święta Wiosny” jest niestety druzgocące. Całym sercem jestem za nowością, tylko pojawia się pytanie, gdzie kończy się niszczenie, tylko niszczenie…\nPodczas WJ odtworzono także po raz pierwszy po kilkudziesięciu latach „Brygadę śmierci” Pendereckiego, czyli słuchowisko, operę radiową powstałą na bazie zapisków Żyda, pracującego jako Sonderkommando w obozie (z głosem Tadeusza Łomnickiego). Słuchając tego utworu, miałem poczucie, że jest bardziej nowoczesny, żywy, radykalny od wszystkich innych propozycji festiwalu.\nWszyscy wiemy, kim jest Krzysztof Penderecki… Jego miejsce jest stałe. Młodość ma jednak swoje prawa. Jej bunt jest zawsze najbardziej radykalny.\nOn miał wtedy 30 lat, czyli tyle, ile Jagoda Szmytka, Wojtek Blecharz czy Marcin Stańczyk teraz. Życzę im jak najlepiej. I chciałbym, żeby za 30-40 lat ich powtórzone dzieła powstałe dziś odbiły się takim samym echem jak ten utwór Pendereckiego.\nWierzę, że tak będzie. Narodziny każdego artysty są cudem. Pozwólmy im działać, stwórzmy przestrzeń i czekajmy…\nW nowym sezonie na scenie Teatru Wielkiego-Opery Narodowej w Warszawie odbędą się premiery: operowe – „Halka” Moniuszki (Marc Minkowski/Natalia Korczakowska, 23 grudnia 2011), „Latający Holender” Wagnera (Rani Calderon/Mariusz Treliński, 16 marca 2012), „Słowik” Strawińskiego (Modesta Pitrenas/Aleksander Petrov, 26 maja 2012); cyklu Terytoria – „Senso” Tutina (Gerd Schaller/Hugo de Ana, 26 lutego 2012), „Oresteja” Zubel (Wojciech Rodek/Maja Kleczewska, 14 kwietnia 2012), „Medeamaterial” Dusapina (Franck Ollu/Barbara Wysocka, 28 kwietnia 2012); baletowe Polskiego Baletu Narodowego – „Dziadek do orzechów i król myszy” Czajkowskiego (chor. Wayne Eagling, Toer van Schayk, 25 listopada 2011), „Opowieści biblijne” (chor. George Balanchine, Emil Wesołowski, Jacek Przybyłowicz, 14 kwietnia 2012).\nA jak się czujesz po 12 latach pracy w operze jako reżyser, któremu stworzono przestrzeń?\nJakbym zaczynał. Jest taki przepiękny manifest filmowy Bergmana, nazywa się „Skóra węża”. Bergman mówi w nim, że za każdym razem zaczyna na nowo, jest debiutantem i każdy swój utwór robi tak, jakby miał być ostatnim. Za każdym razem zrzucamy skórę, rodzimy się od nowa i podejmujemy ostateczne wyzwanie, tak jakby to był nasz testament. Innej sztuki nie ma. Reszta to pieszczoty.\nPrzygotowuję „Latającego Holendra” Wagnera – jestem debiutantem, bo po raz pierwszy staję wobec kolosa, i czuję, jakbym dotykał opery po raz pierwszy. To jest kosmos – kompletnie nowy świat, inne rytmy, inne skala, słynne zatrzymanie czasu, 20-minutowe monologi i tak dalej. Wyzwanie jest nowe i ma podziałać na mnie jak odtrutka, bo pojawił się moment kryzysu. Mimo zrobienia kilkunastu spektakli operowych i osiągnięcia pewnego sukcesu, mam poczucie, że jest to gatunek niedoskonały, że jakaś klątwa wisi nad operą.\nOglądałem dziesiątki arcydzieł filmowych czy teatralnych. Od wielu, wielu lat oglądam spektakle operowe i tak sobie czasem z Borisem Kudličką mówimy, że widzieliśmy bardzo dużo bardzo dobrych spektakli operowych, nigdy nie była to jednak pełna doskonałość – zawsze znajdowały się tam fragmenty, detale, sekwencje, których rozbijały jedność. Jest wiele oper doskonałych muzycznie, ale ich realizacje zawsze coś naruszają. Od lat nie pamiętam opery, po której powiedziałbym „to jest arcydzieło”, tak jak chociażby w kinie po „8 i pół”, „Zwierciadle” czy „Melancholii”. Niedosyt pozostaje – dlatego wciąż szukam.\nJedno arcydzieło widziałem na pewno: „Z domu umarłych” Janáčka w reżyserii Patrice’a Chereau. Gdzieś blisko był Krzysztof Warlikowski w „Makbecie” w Brukseli…\nJa tu widzę jeden problem: tej muzyki nie użyłbym do tego spektaklu. Ale… Nie mam spektaklu operowego, który wziąłbym ze sobą na bezludną wyspę. W tym pytaniu o arcydzieło chodzi o duchowy poziom wykonawców, o plastyczność ich ciała, ale również o to, co rozumieją, o realność ich emocji, którymi powinni się dzielić. Opera, niestety, prawie zawsze jest kompromisem… Często też po prostu się starzeje.\nMniejszy problem ma teatr. Sięgając po Szekspira, bierze się tłumaczenie Barańczaka i po kłopocie. A w operze mamy „Alcestę” Glucka, czyli – może na szczęście – muzykę z drugiej połowy XVIII wieku. Ona ma 250 lat i inna nie będzie.\nMuzyka trafia na swój czas. Muzyka baroku dziś brzmi niesłychanie współcześnie, ale z wczesnym Verdim mam już pewien kłopot. Sam zadaję sobie pytanie: jeżeli próbuję zrobić współcześnie „Cyganerię”, to dlaczego w tym klubie grają muzykę Pucciniego, a nie techno? Co ta muzyka znaczy dzisiaj? Dlaczego mamy dziś opowiedzieć tę historię tą właśnie muzyką? Wiadomo, że wówczas ci kompozytorzy często byli rewolucjonistami, ich dzieła były nowe, świeże, szalone. Były awangardą. Dziś stają się klasyką, a niektóre po prostu martwieją. Pytanie, jak operze przywrócić świeżość, którą utraciła.\nAle nie chodzi tylko o to, czy muzyka jest współczesna, czy nie.\nDokładnie. Chodzi tylko o to, jak ona na nas dzisiaj działa. Wiem, że są utwory, które się starzeją, i są takie, które z czasem zyskują. To nie jest przypadkowe, że w epoce campu przychodzi moda na głosy kastratów czy na muzykę barokową. Ta muzyka zaczyna korespondować z rzeczywistością. Nie staje się współczesna, ale wpisuje się w rzeczywistość jako kontrapunkt, orzeźwiający dysonans.\nW dniach 13-15 października w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie odbyła się konferencja Opera Europa. To jedno z najważniejszych wydarzeń branżowych w świecie operowym, przestrzeń wymiany doświadczeń, miejsce analizy najistotniejszych zagadnień, dotyczących zarządzania w sztuce, okazja do diagnozy potrzeb oraz kierunku rozwoju scen operowych – strategicznych instytucji kultury na całym świecie. TW-ON jest jednym ze 117 członków Stowarzyszenia Opera Europa, wywodzących się z 35 krajów. Od listopada 2010 roku dyr. Waldemar Dąbrowski jest członkiem zarządu tej organizacji. W programie warszawskiej konferencji znalazła się między innymi debata z udziałem Mariusza Trelińskiego, Krzysztofa Warlikowskiego i Grzegorza Jarzyny – trzech polskich najważniejszych reżyserów operowych.\nW Polsce ciągle wydaje się dominować tzw. tradycyjny repertuar…\nNie w TW-ON. Zawsze starałem się zmienić ten obraz rzeczy i nic innego nie robię od momentu, w którym pojawiłem się w operze także jako dyrektor, tylko walczę o rozszerzenie repertuaru – oczywiście starając się zachować zdrowe proporcje w stosunku do klasyki. Uważam, że Ewa Michnik w tej sprawie też robi dużo dobrego we Wrocławiu.\nAle pytanie jest też takie, czy „Turandot” – z tą muzyką Pucciniego, którą napisał i nie napisał, bo umarł, z tą historią, tematem – może wejść tak mocno w nasze głowy, jak na przykład „(A)pollonia” Warlikowskiego?\nTrudno mi porównywać mój spektakl ze spektaklem kolegi… „(A)pollonia” to montaż tekstów starych i zupełnie współczesnych. Jej siła rażenia jest bardzo mocna. Ale „Turandot” wnika w nasze głowy zupełnie inaczej – nie poprzez tekst, ale poprzez obrazy. Ten spektakl otwiera się na podświadomość, jak sen.\nTo inne porównanie. Mamy „Katię Kabanową” Janáčka – bardzo dobry spektakl, świetną muzykę, bardzo ważki temat społeczny. I mamy kilka spektakli teatralnych drążących podobny temat…\nOdpowiem jako reżyser. W sztuce w ogóle nie interesują mnie tzw. ważkie problemy społeczne i uważam, że opera jest czymś ważniejszym, ma niesamowity potencjał duchowy i dużo szersze pole oddziaływania. Zawsze intrygowała mnie współczesność jako zadanie, ale nigdy bezpośrednio, jako konkretna ingerencja w problemy dnia dzisiejszego.\n„Katia Kabanowa” to jedna z nielicznych oper, które uwielbiam – i oper, i realizacji. Zastanawiam się, co bardziej działa – dramat, czy opera. Spektakle teatralne są dużo bardziej radykalne na terenie rzeczywistości społecznej, ale opera dodaje wymiar muzyki. Muzyki, która jest obrazem duszy, wyjściem poza świat, metafizyką. To są dwie wizje sztuki i ja bym ich nie łączył. Jestem całkowicie oddany „Katii”, natomiast jeżeli pytasz, czy „Otello” Verdiego, czy „Otello” Szekspira, to na pewno ten drugi. A na marginesie dodam, że „Katia Kabanova” w reżyserii Davida Aldena to najlepszy spektakl, jaki powstał w Warszawie za mojej dyrekcji.\nDla publiczności też? Czy masz wrażenie, że warszawska operowa publiczność zmieniła się od 2005 roku, od 2008 roku?\nTo jest proces. Grając trudny repertuar, mamy 95 % frekwencji. To chyba największe osiągnięcie dyrektorskie. Do opery powoli przychodzi publiczność, która chodzi do teatru, słucha muzyki, zna taniec współczesny. To nie jest publiczność muzealna, wycieczkowa, to nie są ludzie sprowadzani autokarami na siłę. Łatwo to rozpoznać po pytaniach do kasy. Ludzie najczęściej przychodzą na konkretną inscenizację, reżysera, śpiewaka. To publiczność, która czegoś szuka, a nie mówi tylko: „widziałem Traviatę”. Na początku mówiono nam, że nie ma szans, żeby Warszawa oglądała Janáčka, Wagnera, Berlioza, Straussa, Glucka, Brittena, ale to się udało.\nPozostańmy przy Wagnerze. Dojrzewałeś do niego?\nWagner był pierwszym kompozytorem, którego w ogóle słuchałem. I może dlatego, że od niego zaczynałem, nie wyobrażałem go sobie w operze. Wagner opisuje, co powinno dziać się na scenie. Jeśli stado Walkirii cwałuje na koniach w księżycowym pejzażu, to śpiewaczki powinny frunąć na rumakach ze skały na skałę. Wagner był fantastyczny w swojej bezkompromisowej, z gruntu nierealnej wizji, w polskim dramacie romantycznym było zresztą podobnie. Jak opowiedzieć ten świat? Być może gdzieś w rzeczywistości multimedialnej – choć to sformułowanie mnie odstręcza, bo jest staroświeckie – ale może właśnie tam, gdy nie będzie realnych śpiewaków na scenie, jest to możliwe. Myślę czasem, co by było, gdyby śpiewacy mieli lotność tancerzy Piny Bausch, duszę i umiejętność gry Tadeusza Łomnickiego, żeby śpiewali jak Maria Callas, a ja bym to wszystko pięknie wyreżyserował.\nPowiedziałeś gdzieś, że uwalniasz się od realizmu. Czy Wagner w tym pomaga? To uwolnienie od realizmu, czy od rzeczywistości?\nTo bardzo ważne zdanie. Chcę przekroczyć realizm. Uwolnić się od realizmu, ale nie od rzeczywistości. Rozumiem, że jak rozmawiamy w dwutygodnik.com, to możemy sobie pozwolić na myślenie…\nPierwsze pytanie brzmi: „co to jest rzeczywistość”? Czy rzeczywistość to jest to, co widzę, czy rzeczywistość to jest sfera ducha, który to postrzega? Pamiętam, że w szkole filmowej nakręciłem film dokumentalny o snach głównego bohatera i sprzeczałem się z komisją, że to są autentyczne sny. Dla mnie najważniejszą rzeczywistością jest wnętrze człowieka, świat psyche, czy nawet podświadomość. Właściwie wszystkie ostatnie spektakle podporządkowuję temu tematowi. Za każdym razem, kiedy pracuję nad konkretną operą, zadaję sobie pytanie o sferę ducha.\nZrozumiałem też, że nie reżyseruję historii, tylko tytuł, motyw, temat. Jeżeli pracuję nad „Turandot” czy „Latającym Holendrem”, to zastanawiam się, co oznacza to pojęcie, jak ono bywało rozumiane, co ono oznacza w psychoanalizie. W kontekście „Turandot” niesłychanie ważna była rozmowa z Wojciechem Eichelbergerem, który opowiadał o Turandot jako o żywej osobie. Mówił o wszystkich napięciach i relacjach między płciami, o tym, jak można wyjść z siebie, jak seksualny kontakt jest pogwałceniem naszej autonomii, i jak mężczyzna, wchodzący w kobietę, narusza jej sferę bezpieczeństwa.\nNa początku pracy w operze opowiadałem bardziej o znakach, o symbolach. Następnie przeszedłem przez flirt z realnością, kiedy za wszelką cenę chciałem poddać operę presji rzeczywistości – choćby przez obecność na scenie rozbitego szkła, samochodu albo człowieka w garniturze. Sprawdzałem tym samym, jak rzeczywistość i opera gryzą się ze sobą.\nW tej chwili jestem na trzecim etapie, zajmuję się światem dzisiejszym, czytanym przez mity i znaki kulturowe czy nawet pop, które otwierają mi ten świat – na jego wymiar pozaczasowy, na wiecznie powracające motywy. Albo próbuję przefiltrować świat przez pryzmat człowieka, zobaczyć jego wymiar subiektywny, odczytany poprzez jego emocje.\nNie szantażuję w operze rzeczywistością. W ogóle nie interesuje mnie, żeby opera była ubrana w dżinsy, natomiast interesuje mnie, żeby myśl była współczesna. Chodzi więc o rozszerzenie znaku i struktury, lub dogłębne opisanie duchowego świata bohatera (bohaterów). To dla mnie jest rzeczywistością. Nie wiem, dlaczego swoimi operami miałbym popierać Platformę Obywatelską czy PiS, i brać udział w dyskusji społecznej. Moim zdaniem sztuka, kiedy dotyka rzeczywistości wprost, schodzi do poziomu gazety, a to mnie nie interesuje. Ale mówię to jako reżyser, bo jako dyrektor nie uprawiam takiej cenzury, zapraszam reżyserow, dla których sztuka jest polem ideologicznej walki – jak np. Michał Zadara – którzy robią bardzo ciekawe spektakle.\nW pierwszych realizacjach operowych przenosiłeś proste historie na poziom mitu. W ostatnich spektaklach przenosisz historie mityczne w rzeczywistość – dla mnie „Turandot” jest tego przykładem. Czekam więc na Wagnera, który ujawni trzecią drogę.\nNie zgadzam się z tym, co powiedziałeś, bo już w „Turandot” nastąpiła poważna zmiana. Tu nie ma rzeczywistości, tylko świat psychiki rozbity na atomy. Na scenie oglądamy sen bohatera. I to jest właśnie ta trzecia ścieżka. W przypadku „Orfeusza i Eurydyki” Glucka mieliśmy do czynienia z mitem, który dotknął rzeczywistości. W „Turandot” pojawia się zupełnie inny wymiar – ani mit, ani rzeczywistość, tylko podświadomość.\nJeśli chodzi o Wagnera, to czuję jakiś zwrotny moment, jakbym patrzył na świat oczami debiutanta. Pomagają filmy – na przykład „Melancholia” von Triera i „Wkraczając w pustkę” Gaspara Noe. To filmy które przywracają sens pojęciu „romantyzm”. Widzimy sferę niewidzialnego, ciemności, o której wiemy, że jest najistotniejsza, ale nic pewnego nie możemy o niej powiedzieć. I nagle w tę strefę wkracza sztuka. „Melancholia” jest moim najważniejszym doświadczeniem artystycznym ostatnich lat, ten film autentycznie mną wstrząsnął.\nPunktem wyjścia w „Latającym Holendrze” jest opowieść o rzeczywistości nieistniejącej. Mój bohater będzie po części demonem, po części człowiekiem, po części wampirem. Z drugiej strony zespół jego cech, jego problem jest autentyczny i szalenie nam bliski. To opowieść o człowieku, który utracił zdolność do miłości. U Wagnera nie istnieje w ogóle rzeczywistość. Wszystkie kobiety czekają na mężczyzn, a wszyscy mężczyźni próbują spotkać kobiety. I, najprościej, to jest opowieść o niesamowitym napięciu między płciami, które się nigdy nie spotkają. Fascynuje mnie figura marynarza i oczekującej osoby – jego nie ma, a ona tęskni. Pozostaje oczekiwanie.\nWagnerowskie „Liebestod” ma dwa wymiary. To jest moment, kiedy kochankowie się dotykają i to spotkanie kończy się śmiercią. Czyli: kochamy się tak długo, jak do siebie dążymy, kiedy się dotykamy, to przestajemy istnieć. To potwornie pesymistyczna wersja. Druga mówi, że w chwili, kiedy się spotykamy, dostępujemy zbawienia, przeniesienia w inny wymiar. Tak czy owak, w sensie ludzkim i tak oznacza to śmierć. Ale w innym wymiarze to nowy początek, nowe narodziny.\nA Ty w którą wersję wierzysz?\nDowiesz się na premierze.\nopera, Teatr Wielki-Opera Narodowa , Mariusz Treliński, Opera Wrocławska, opera współczesna, Lars von Trier, opera polska, teatr operowy, opera romantyczna, melancholia\nZagadki są trzy\nW „Turandot” Treliński tworzy sen, który jest makabryczny i aksamitny zarazem, w którym czegoś się od nas domagają, ale nie wiemy czego. Niepokój jest miękki i dręczący, lekki i dotkliwy


Jak wybrać prezent dla pracownika - poradnik « porady.elk.pl\nStrona główna«Finanse i kariera«Jak wybrać prezent dla pracownika – poradnik\nPrezent dla pracownika – dlaczego warto obdarowywać członków zespołu?\nW Polsce pracowników obdarowuje się przede wszystkim w okresie przedświątecznym, np. podczas corocznych spotkań wigilijnych. Pracodawca może w ten sposób wyrazić uznanie dla pracownika, jest to także forma nagrody za cały rok pracy oraz osiągnięte sukcesy. Dzięki obdarowywaniu członków zespołu można zbudować pozytywną relację oraz zmotywować do dalszej efektywnej współpracy.\nJak wybrać prezent dla pracownika?\nKluczem do trafionego prezentu jest spełnienie oczekiwań osoby obdarowanej. Upominek powinien być z jednej strony uniwersalny, a z drugiej spersonalizowany. W tej roli dobrze sprawdzają się vouchery – np. na weekend w SPA, kolację w restauracji, wybrany spektakl lub szkolenie. Inny pomysł na prezenty dla współpracowników to karty podarunkowe do drogerii lub sklepu odzieżowego, a także podarunkowe kosze. W elegancko zapakowanym koszu mogą się znaleźć nie tylko słodycze, ale też różne inne drogocenne produkty, np. miód lub kosmetyki.\nAby podarunek wywołał uśmiech na twarzy osoby obdarowywanej, warto dodać do niego jakiś osobisty akcent. W tym celu na pewno przyda się wiedza na temat zainteresowań pracowników. Spersonalizowana karteczka, niestandardowe życzenia lub drobiazg nawiązujący do pozapracowych pasji podwładnych może znacznie wpłynąć na odbiór prezentu i wywołać wiele pozytywnych emocji!\nPrezent dla pracownika – nie tylko wnętrze się liczy!\nWiele nowoczesnych firm stosuje pudełka powitalne dla nowych pracowników oraz tzw. pudełka motywujące – to prezent, który wyróżnia się nie tylko praktycznym wnętrzem, ale też i oprawą. Spersonalizowane kartonowe pudełka nawiązują designem do wartości wyznawanych przez firmę, a ich zawartość może stanowić połączenie praktycznych gadżetów z drogocennym firmowym upominkiem. Samodzielnie zaprojektowane przez pracodawcę pudełka z upominkiem sprawdzają się także na firmowych eventach, podczas gier integracyjnych oraz na szkoleniach i konferencjach.


odnowa-biologiczna.hotel-goralski.p - Informacje o firmie\nHotel Góralski Wellness & SPA jest obiektem wybudowanym w 2015r jest wykonany w standardzie kategoryzacji 3 gwiazdek, a pokoje w kategoryzacji 4 gwiazdek. Wyjątkowy styl budynku oraz wykończenia wnętrz zostały nagrodzone pierwszym miejscem w konkursie biur turystycznych Travel Beskid jako najbardziej góralski obiekt hotelowy w górach. W obiekcie prowadzone są turnusy w programie Uzdrowisko Szaflary w którym to programie oferujemy aż 14 różnych pakietów dla relaksu zdrowia oraz rehabilitacji. W naszym obiekcję znajduje się duży basen, nowoczesne jacuzzi z funkcją hydroterapii, centrum kąpieli w borowinowych i kąpiele w wodach siarczkowych, a także gabinet laseroterapii, masażu, grota solna, oraz wiele innych zabiegów , które są w naszej ofercie jak również w pakietach prezentowanych na stronie www.uzdrowisko.szaflary.com.pl\nHotel Góralski Wellness & SPA posiada powierzchnie użytkową 3050m2 w którym znajdują się 42 komfortowe pokoje 2,3,4 osobowe które dają 120 miejsc noclegowych. Hotel posiada 42 miejsca parkingowe przed hotelem oraz powierzchnię wypoczynkowa działki 8000m2.\nCzy akceptujemy pieski ?. Tak akceptujemy do 15kg.\nCzy parking i tv jest płatne? Są bezpłatne\nCzy można zabrać dziecko na turnus uzdrowiskowy.? Tak od 5 do 15 lat opłata -40% ceny


Brzuch po ciąży - jak wygląda i kiedy staje się płaski - Rodzice - Polki.pl\nBrzuch po ciąży - musisz wiedzieć, że po porodzie brzuch jest duży, obolały, a skóra luźna. Macica jest wciąż dużych rozmiarów, a brzuch powinien nie tracić już na cm po ok. 6-9 miesiącach. Wiele zależy od tego, czy karmisz piersią.\nEdyta Liebert / 19.02.2020 13:35\nBrzuch po ciąży nie prezentuje się atrakcyjnie i wiele kobiet po porodzie wygląda tak, jakby były w 6. miesiącu ciąży. To mija, ale czy brzuch wróci do stanu sprzed 9 miesięcy - to bardzo indywidualna sprawa.\nBrzuch po ciąży nie powinien być twoim największym zmartwieniem i gwarantujemy, że powrót do formy po porodzie nie będzie stanowił priorytetu. Musisz mieć też na uwadze, że nigdy nie będzie to forma taka, jak przed ciążą. Prawdopodobnie pępek zmieni swój kształt, skóra będzie luźniejsza. Gdzieniegdzie pojawią się rozstępy, jeśli będziesz miała szczęście, to tylko kilka.\nBrzuch po ciąży jest „rozlany”, bolesny, obrzmiały. Nie spodziewaj się, że przez 9 miesięcy obciążenia, stanie się płaski w kilka tygodni. Jeśli nie jesteś zawodowym sportowcem lub nie wygrałaś najlepszych genów na loterii, brzuch będzie potrzebował kilku miesięcy, by stać się płaski (o ile był też taki przed porodem).\nSzacuje się, że podczas porodu kobieta traci ok. 8 kg, czyli tyle ile ważyło dziecko, wody płodowe, łożysko. W trakcie połogu organizm pozbywa się nagromadzonej wody, więc to kolejne kilogramy, które z dnia na dzień traci młoda mama - tym bardziej, jeśli karmi piersią. Laktacja i naturalne karmienie wpływa pozytywnie (za sprawą hormonów) na obkurczanie się macicy. Przygotuj się i przeczytaj więcej o połogu.\nWarto też podjąć temat diety w ciąży - jeśli twoim przysmakiem były słodycze i fast foodowe jedzenie, to nawet jeśli jesteś osobą szczupłą z szybką przemianą materii, po ciąży dostrzeżesz skutki jedzenia tych posiłków.\nNie istnieje uniwersalna odpowiedź na to, kiedy brzuch po ciąży staje się płaski i czy w ogóle taki będzie, bez ćwiczeń podjętych w odpowiednim czasie. Najpierw jednak wiedz, że brzuch po ciąży wymaga specjalnej troski:\nogranicz schylanie i dźwiganie ciężarów powyżej 5 kg,\nskup się na prawidłowej postawie pionowej (nie garb się),\ntrenuj mięśnie dna miednicy (już w dobę po porodzie),\npij dużo wody i błonnika (to wspiera pracę jelit i eliminuje uczucie wzdęcia),\nwstawaj z łóżka z pozycji bocznej, nie obciążając mięśni brzucha,\nstosuj kosmetyki (olejek, np. różany) na skórę brzucha.\nBrzuch po ciąży po cesarce\nNie bez znaczenia jest to, czy kobieta rodzi siłami natury, czy drogą cesarskiego cięcia. W drugim przypadku sytuacja wymaga większej atencji i troski - najpierw o ranę, a później bliznę po cesarce. Ciało musi dojść do siebie i należy unikać forsownych ćwiczeń przez co najmniej 6 miesięcy. Nie należy obciążać mięśni brzucha.\nBrzuch po ciąży po cesarskim cięciu może dłużej dochodzić do siebie - statystycznie taki scenariusz dotyka kobiety po 35. roku życia, kiedy organizmowi trudniej przychodzi regeneracja po ciąży i ingerencji chirurgicznej.\nNie bez znaczenia jest też fakt karmienia piersią - naturalny proces obkurczania w trakcie połogu to zmniejszenie się macicy niemal 30-krotnie. Wszystko to za sprawą hormonów, a szczególnie oksytocyny i prolaktyny.\nPamiętaj, że kondycja i wygląd brzucha po ciąży to sprawa indywidualna. Nie biczuj się psychicznie za „ciążowy brzuszek”, który nie zniknął przed pojawieniem się pierwszego mleczaka u dziecka.\nPodejmij wyzwanie - najtrudniejsze w połogu i pierwszych miesiącach życia dziecka - nie ćwiczeń, a troski o swoje ciało. Jak się okazuje, kobiety zapominają o swoich ciałach, zapominają je odpowiednio nawadniać, odżywiać, suplementować. Zrób to dla nas i nie zapomnij o sobie.\nCo się dzieje po porodzie? Przeczytaj:\nMama trojaczków pokazała brzuch po porodzie. Szok! [ZDJĘCIA]


Ceny Samsung Galaxy Watch 4 będą bardzo wysokie\n03.07.2021 , Konrad Bartnik Newsy Samsung Wearables\nPo polskim debiucie Samsunga Galaxy Tab S7 FE wydawało się, że tytuł najbardziej absurdalnie wycenionego sprzętu z Korei w 2021 roku został już przyznany. Okazuje się jednak, że Samsung Galaxy Watch 4 może osiągnąć jeszcze wyższy poziom. Ceny są naprawdę wysokie i w Polsce możemy zapłakać.\nSpodziewaliśmy się, że wraz z przejściem na WearOS możemy spodziewać się podwyżek cen, ale chyba nie aż tak wysokich. Wygląda to następująco:\nSamsung Galaxy Watch 4 z kopertą w rozmiarze 40 mm ma kosztować od 350 do 370 euro.\nWiększy wariant z tarczą 44 mm to wydatek rzędu 380 do 400 euro.\nElegancki Samsung Galaxy Watch 4 Classic 42 mm będzie kosztował od 470 do 500 euro,\nWariant z większą tarczą 46 mm to wydatek rzędu 500 do 530 euro.\nSamsung Galaxy Watch 4/fot. AndroidHeadlines\nSamsung Galaxy Watch 4 – ile mogą kosztować w Polsce?\nJak porównać to do zeszłorocznych kwot? Na przykład taki Samsung Galaxy Watch 3 z kopertą w rozmiarze 41 mm startował od 389 euro. W Polsce przełożyło się to na 1899 złotych. Trudno sobie wyobrazić, by przy obecnym kursie euro następca mógł kosztować poniżej 2 tysięcy złotych. Przy takiej wycenie nawet Huawei Watch 3 Pro wydaje się niedrogi.\nPrzy okazji smartwatchy w sieci pojawiła się również cena Samsung Galaxy Buds 2 Pro. Te z kolei mają być wycenione od 180 do 200 euro. To spora kwota jak na słuchawki, które według przecieków mają być pozbawione ANC. Wszystkiego dowiemy się 3 sierpnia, kiedy to przy okazji premiery składanych flagowców zadebiutują też wszystkie wyżej wymienione sprzęty.\nWięcej na temat Samsunga Galaxy Watch 4 w najdroższym wariancie Classic przeczytasz w poniższym tekście. Jest naprawdę piękny, do tego ma obracany pierścień, ale cena może odstraszyć nawet największych fanów.