Zofia << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00393 007412 15923367 na godz. na dobę w sumie\nZofia - ebook/epub\nISBN: 12345678900987654321-5796434 Data wydania:\nZOFIA M. Zmrok już zalegał izbę pocztową i poza kratkami głowy urzędników majaczyły jakby skąpane w ciemni. W głębi, na żółtej ścianie, spękanej i w kątach pokrytej płachtami pajęczyn, zaczerniła się nagle sylwetka mężczyzny, odzianego w zbyt szerokie palto. Mężczyzna wyciągnął rękę — szkło szczęknęło i zaświecił żółty, chorowity ogieniek, który szybko pokryła mleczna bania klosza. I druga, trzecia, czwarta lampa zaświeciła z kolei, a teraz całe wnętrze oddziału pocztowego rozjaśniło się powoli. Na stołach tu i ówdzie pośród stosów papierów pojawiły się lampy, rzucające białe kręgi światła. Urzędnicy powstawali z miejsc, zapalali u lamp papierosy. Jeden z nich w głębi u półek przeglądał dużą, zapyloną książkę, drugi obok niego scyzorykiem obcinał paznokcie. W samym kącie izby, na prawo, w oddziale przeznaczonym na listy i przesyłki poste-restante, siedział pan Winklewski i niespokojnie spoglądał na kratki, przed którymi pusto było o tej godzinie i głucho. W ogóle pod wieczór ruch ustawał, przenosił się na główną pocztę, a do tej odległej filii, mieszczącej się na dziedzińcu brudnej kamienicy, rzadko kto zaglądał. Pan Winklewski nie miał wiele do czynienia i w tej chwili melancholijnie przerzucał kartki drugiego tomu Bez dogmatu, którego dokończyć nie był w stanie. Był to bowiem typ prostego romantyka, który nawet w zaduchu pocztowej izby pozostał nim i snuł swoje marzenia, jak dziewczyna przędziwo na kołowrotku. Był biedny i z trudem dobił się stanowiska; był sam jeden, jadał w podrzędnych restauracjach i mieszkał na ulicy św. Anny w malutkim pokoiku, do którego wchodziło się po schodach, naśladujących drabinę. Nauczył się gotować sobie herbatę na maszynce i przyszywać guziki. Miał nawet rodzaj damskiej neseserki, gdzie były igły i naparstek, na który spoglądał z pewnym rodzajem czci i przestrachu. Wszystko, czego użytku nie rozumiał, nabawiało go takim przestrachem, połączonym z uwielbieniem. Dla tej więc przyczyny czytał teraz Bez dogmatu i spoglądał na kartki tej książki z tym samym wyrazem, z jakim patrzył na srebrne denko naparstka, świecące na błękitnym dnie neseserki. Wychowywał się sam, wyuczył się z podręczników języków obcych i szczytem jego marzeń było posiadanie frakowego garnituru. Gdy doszedł do tego szczytu, zaczął marzyć znów o biurku dębowym z sześcioma szufladami. Skromna posada c. k. pocztowego urzędnika w Krakowie nie pozwalała mu na podobny zbytek. Wziął więc bilet na loterię i czekał uśmiechu losu. Tymczasem chodził po Plantach w niedzielę, na wystawę obrazów, dwa razy na miesiąc do teatru, a raz na miesiąc do kąpieli. Powoli przychodziły na niego manie starokawalerskie, jakkolwiek miał dopiero lat trzydzieści. I tak — sypiał z głową owiązaną fularem i nosił laskę w lewej ręce. Idąc Plantami uderzał laską po nogach ławek. Czuł, że popełnia nieprzyzwoitość i ma minę paupra, lecz jakaś wyższa wola kierowała jego ręką. Nagle — przeczytał w „Kurierze" dwa artykuły o sugestii i hipnotyzmie. Od tej chwili zdawało mu. się, doe podlega jakimś nadludzkim wpływom. Nocami wsłuchiwał się w skrzyp mebli, to znów wstawał i czesał włosy, śledząc w lustrze pojawienia się fosforycznych świateł. Była to niezmiernie wrażliwa, impulsywna natura, która czuła się osamotnioną i niepewną wśród otoczenia rozlicznych prądów, których nie odczuwając — przeczuwała. Powoli jednak wszystkie te wahania się i niepewności koncentrować się zaczęły w jednej myśli i jedynym pragnieniu: wielkiej, lecz cichej i bezgranicznej miłości. Dla pana Winklewskiego kobieta do tej chwili była ideałem i życie odosobnione, niekoleżeńskie, jakie pędził, nie pozwoliło mu. zbrukać szat tego ideału. Spędzał wieczory samotnie, przy maszynce spirytusowej, oglądając guziczki u rękawiczek albo gorsy u świeża wyprasowanych koszul. Nawet gdy był jeszcze w gimnazjum, unikał pokątnych pogawędek, z których mężczyzna na resztę życia wynosi lekceważącą ciekawość w stosunku do kobiet. Nie przechodząc uniwersytetu, nie ustał w tej ciągłej pogoni za ideałem, który czynił z pocztowego c. k. urzędnika maszynę marzącą, wpółsenną — spiesznie wpatrującą się w oczka siatki, gdy poza nimi pojawiła się postać kobieca, odziana w jasną wiosenną sukienkę. Dla pana Winklewskiego wszystkie te postacie były piękne, wszystkie młode, wszystkie interesujące. Zlewały się one w jedną nieuchwytną marę — kobiety szeleszczącej, pachnącej, o kształtnych małych rękach i w lakierowanych pantofelkach, migających spod rąbka sukni. Przychodziło ich dużo, szczególnie rano, po owe listy poste-restante, leżące cierpliwie w przegródkach, oznaczonych czarną na tle białego papierka literą. Widać było z wyrazu twarzy, z drżenia rąk, z nagłej bladości, skoro pan Winklewski szukał na próżno żądanego listu, że przeważnie sprawy sercowe przywodziły do brudnej i ciemnej izby pocztowej te wiosenne, kobiece zjawiska. Od pensjonarskiego mundurku zacząwszy, skończywszy na kapotce mężatki, przesuwały się jak w kalejdoskopie białe i różowe twarze przed kratkami klatki pana Winklewskiego, pozostawiając po sobie smugę światła, perfum i nieuchwytnego, kobiecego wdzięku. Niektóre wsuwały się dyskretnie, mówiły cichym głosem, oglądając się lękliwie dokoła — inne prosiły o list śmiało, głośno, z ukrytą nutą wesołości. Pan Winklewski podawał listy, starając się zachowaniem swoim zastosować do usposobienia odbiorczym. Czynił to bezwiednie, lecz ściszał głos lub podnosił go odpowiednio do sytuacji, wesoło wyciągał rękę z zakreśloną kopertą lub wysuwał ją dyskretnie, jak kot łapę, nie patrząc na twarz swej klientki. I cała miłosna atmosfera otoczyła go w chwili awansu, który go wrzucił do tej klatki listów poste-restante. Dawniej siedział w głębi izby i odbierał od pocztylionów zamknięte na klucz torby. Z początku doznał zawrotu głowy i odurzył go jakby zapach świeżo rozkwitłych lilij. Lecz szybko odurzenie to ustąpiło słodkiemu rozmarzeniu. Romantyzm zaczął rozwijać się, jak kwiat w doskonale urządzonej oranżerii. I pan Winklewski tęsknym wzrokiem wodził teraz za każdą odbierającą list — kobietą. Co "jej" napisał „tamten"? Co było w tej kopercie, którą odchodząca dama wsunęła tak spiesznie za gors jak skarb najdroższy? Czy wyznanie miłosne? Jeżeli — tak — w jakich słowach? I nocami teraz pan Winklewski silił się rozwiązywać zagadki listów, które przechodziły we dnie przez jego ręce. Często pokusa go chwytała otworzyć ten i ów list, przeczytać, dowiedzieć się wreszcie, jak się pisze listy, które mają dar wywoływania na lica kobiet rumieńce lub bladość opłatka. Czy on, pan Winklewski, potrafiłby złożyć podobny list i wywrzeć nim takie wrażenie? Jakie słodkie uczucie musiało przejmować serce mężczyzny, gdy kreślił podobne słowa? Gdy zaś czytał — pan Winklewski wiedzieć nie mógł, gdyż przeważna ilość mężczyzn, odbierających listy poste-restante, rekrutowała się ze studentów, niedorostków, którzy najczęściej odchodzili od kra tek bez żądanego listu. W jaki sposób załatwiali „tamci" swoje 'korespondencje — zostawało dla pana Winklewskiego tajemnicą. Widocznie kobiety pisywały do nich do domów, nie lękając się przejęcia listów lub czyjejkolwiek niedyskrecji. Kilka razy jednak zdarzało się panu Winklewskiemu wręczać „jemu" i „jej" listy. Nie był jednak pewien, czy się nie myli, jakkolwiek przeczucie mówiło mu, że to „on" i „ona". Później korespondencje się urywały, ktoś spłoszył ptaszki — nić, łącząca dwa serca, prysła i u oczek siatki nie stawały więcej niecierpliwe cienie. Czasem listy poste-restante leżały miesiące całe i pan Winklewski doznawał mimowolnego smutku na widok tych wzgardzonych, zapomnianych albo odrzuconych przesyłek. Miał dla nich sympatię, która z czasem wzrastała i przechodziła w objawy czynne. I tak — zdmuchiwał z nich pył, przeznaczył dla nich osobną przedziałkę w szafce i pielęgnował je, jakby grabarz, dobrym obdarzony sercem, pielęgnował opuszczane mogiłki. Nagle — po latach dwóch — ktoś upomniał się o taki zapomniany list. Była to niemłoda kobieta w żałobie. Pan Winklewski doznał nagle uczucia żalu. Przyzwyczaił się uważać te listy niejako za swoją własność. Zżył się z nimi. Witał się co rano — żegnał wieczorem. I jeden z tych „zapomnianych" odszedł od niego po to, aby zostać otwartym — zdradzić wreszcie swą tajemnicę, przemówić po tak długim milczeniu... Pan Winklewski dnia. tego był szczerze zmartwionym i poszedł spać, nie przeczytawszy „Dziennika Lwowskiego". Zdawało mu się, że zawiódł go jakiś przyjaciel wierny i szczery. Gdy nazajutrz powrócił do swej klatki, nie spojrzał nawet do przegródki „zapomnianych". Oka zali się dla niego niewdzięczni ci jego „przyjaciele". Wolał nie zajmować się dłużej nimi. Dnia tego, a- była to znów wiosna i to wczesna, marcowa — taka uśmiechnięta, jak niespodzianka imieninowa, na ulicach strojno. Słońce, które jeszcze nie grzało, ale ciągnęło ku sobie, jak złoty magnes w rzekę roztopiony, słońce to dostało się nawet jasną smugą i do klatki pana Winklewskiego. Była to wąska, cieniuchna strużka, nieśmiało zabłąkana przez małe szybki drzwi znajdujących się na wprost oddziału listów poste-restante, lecz niemniej rozjaśniła i podłogę zadeptaną i brudną, i deseczkę, na której pan Winklewski podsuwał listy damom, i nawet samego pana Winklewskiego, który po raz pierwszy dnia tego rozdzielił włosy na środku głowy i kazał je lekko zakarbować fryzjerowi. Dlaczego to uczynił, nie wiedział sam, ale ogarnęła go jakaś przekora, chęć dowiedzenia wszystkim, że nie jest jeszcze ani starym, ani opuszczonym i że on, na wzór tego zapomnianego listu, mógłby jeszcze powędrować w świat — daleki. Koło kościoła Panny Marii opadł go dziś rój gołębi. Trzepotały się i skrzydła ich biły powietrze, jak skrzydła aniołów w podaniach ludowych. Pan Winklewski wyciągnął ku gołębiom ręce i potknął się o Żydówkę sprzedającą pomarańcze. Obsypany pomarańczami i obelgami, spłoszył gołębie — poszedł jednak do biura w dziwnym usposobieniu. U fryzjera przyglądał się sobie w lustrze długą chwilę. Wydało mu się, że nie jest jeszcze zbyt starym i brzydkim. Zaczęły mu się snuć po głowie marzenia dziwne i nieokreślone. Miał ochotę kupić sobie ciastek z poziomkami, których jeszcze nie było, to znów zapragnął bukiecika sasanek. Lecz sasanki jeszcze spały we mchu leśnym, a poziomki nie marzyły o pojawieniu się na świecie. Pan Winklewski mimo woli powrócił do dawnych pragnień i marzeń. Razem z wiosennym słońcem stanęła przed jego wyobraźnią istota zbiorowa — pełna ponęty, słodyczy i czaru. Kobieta. O niej myślał ciągle, podając listy przez okienko klatki. Przyszło już kilka kobiet, z tych jedna pensjonarka o długim, jasnym warkoczu. Gdy odchodziła od kratki, pan Winklewski wpatrzył się w tę jasną kosę, zakończoną wąską lila wstążeczką. Dziewczynka szła szybko, czytając po drodze mały liścik różowy, z dużą piwonią na środku arkusika. Czytała i potykała się po nierównej podłodze. Gdy zniknęła we drzwiach, pan Winklewski usiadł smutny i zgnębiony. Dziś — więcej niż kiedykolwiek — miał ochotę napisać list albo list podobny odebrać... Nagle pomiędzy dwoma Żydami, którzy przyszli z pakietami rekomendowanych handlowych listów, zajaśniał jakiś piaskowego koloru żakiecik i zjawiły się na kastorowym kapelusiku dwa szare ptaszki. Jakaś młoda kobieta weszła do izby pocztowej i stała na progu wahająca się i niepewna. Widocznym było, iż przyszła po raz pierwszy i nie wiedziała dokąd się udać, a pytać nie śmiała. Stała w strudze złota cała, jasna od pokręconych popielatych włosów, które pod kapeluszem wiły się, spadając na kark i tam związane w węzeł, spięte były tanią szylkretową strzałą. Twarzyczka jej była cokolwiek zaróżowiona, drobna, trochę pomięta i zmęczona. Rysy miłe, a zwłaszcza usta wąskie, drobne, prawie dziecięce. Ubrana bardzo skromnie, prawie ubogo, miała na rękach zniszczone rękawiczki i w jednej ręce trzymała niewielką podróżną torbeczkę. Wchodzący i wychodzący Żydzi popychali ją i potrącali. Do okna pana Winklewskiego podszedł posłaniec i zażądał listu, którego adres był wypisany na kartce. Pan Winklewski wstał, list wyszukał i podał, a gdy posłaniec odchodził — urzędnik ujrzał nagle młodą kobietę w szarym ubraniu i oczu od niej oderwać nie mógł. Zdawało mu się, że ktoś go kolnął w serce i nakazał mu patrzeć na tę kobietę. Ona spojrzała także na niego i twarz jej rozjaśniło to podniesienie powiek, pod którymi pojawiły się duże, dość smutne i lękliwe źrenice. Wahała się jeszcze chwilę — potem podeszła wprost ku jego klatce powolnym, zmęczonym krokiem. On — stał po drugiej stronie przegrody, z ręką opartą na poręczy krzesła, siląc się na spokój i swobodę. Gdy byli tak blisko siebie, że oddzielała ich jedynie przegroda, patrzyli na siebie jeszcze przez krótką chwilę i wreszcie kobieta pierwsza przemówiła ledwie dosłyszalnym głosem: — Gdzie są listy poste-restante, proszę pana? On już wiedział po jaki list ta kobieta przyszła i sięgnął ręką na półkę, na której leżały listy, znaczone literą Z. Było to przeczucie, a raczej wprawa, którą nabył przez te dwa lata siedzenia za oczkami klatki. — Nazwisko pani? — zapytał dla formy. — Zofia M. List ten już trzymał w ręku. Nadszedł tego dnia ze Lwowa i leżał zaledwie od dwóch godzin na półce. Był świeży, nie zmięty, w porządnej kopercie z angielskiego grubego papieru. Adres był wypisany pewną, męską ręką i podkreślony śmiało, prosto, tak, jakby ktoś pod linią tę kreskę zrobił. Pan Winklewski list oddał i młoda kobieta pojaśniała na twarzy. Raz jeszcze podniosła na urzędnika oczy i bardzo grzecznie, prawie z wdzięcznością, wyrzekła: — Dziękuję! Po czym spiesznie oddaliła się, a razem z nią znikła i struga słoneczna, która z małego okienka wprost ku klatce pana Winklewskiego płynęła. Odtąd regularnie dwa razy na tydzień pojawiały się w przegródce Z listy ze Lwowa, pisane na grubym angielskim papierze. Były zawsze jednakowo adresowane, tą samą spokojną i wprawną męską ręką. Pan Winklewski listy te kładł na sam wierzch, gdyż wiedział, że piaskowy żakiecik zjawi się po nie z samego rana, a panu Winklewskiemu nagle chodzić o to zaczęło, aby jak najprędzej napotkać rozjaśniony wzrok młodej dziewczyny i posłyszeć owo ciche a tak proste: — Dziękuję! I tylko dni te liczyć się zaczynały teraz w życiu c. k. urzędnika. Inne biegły szarą koleją bezbarwne i niewyraźne. Z początku owo zainteresowanie się żywsze jedną ze swych odbiorczyń pan Winklewski kładł na karb chwilowego rozdrażnienia, lecz powoli ta cicha postać w piaskowym żakieciku zaczynała uosabiać dlań wdzięk całej kobiecości, wdzięk, dla którego miał przez czas tyle nagromadzonej czci, pragnień i miłości. Czekał na jej pojawienie się dawno i ot — w dniu wiosennym zjawiła mu się u progu pocztowej izby drobna, mała, wcale nie wyniosła i królewska, lecz jakaś pokorna, zgnębiona i widocznie zostająca w jarzmie serdecznego uczucia dla innego człowieka. Lecz to jeszcze nie zatruwało chwil pana Winklewskiego. On cały oddał się tylko słodkiemu uczuciu idealnej miłości, która budziła się w jego sercu. Kochał dopiero, ale jeszcze nie pragnął być kochanym. Było w tym wiele z uczucia żaka szkolnego, zakochanego w guwernantce swej siostry. Widzieć, słyszeć — wystarczało. I stąd pan Winklewski z niecierpliwością wyczekiwał pojawienia się listu ze Lwowa. Lękał się, czy przyjdzie — czy nie będzie potrzebował dać odmownej odpowiedzi i zmartwić i tak zwykle smutne oczy młodej kobiety. Raz jeden — list się spóźnił o dzień jeden. Na zapytanie: „Czy nie ma do mnie li stu?" — pan Winklewski uczynił ruch przeczący i kobieta odeszła od kratek, nie spojrzawszy na niego, bez słowa: „dziękuję", na które przecież czekał cztery dni. Nazajutrz — list przyszedł, lecz Zofia M. nie pojawiła się na poczcie. Przyszła dopiero następnego dnia i w ręku trzymała teczkę, na której pan Winklewski dostrzegł wypisany złotymi literami napis: Musik. Dał jej list, spojrzała na niego wdzięcznie i powiedziała: „Dziękuję". Chciał jej powiedzieć: „Widocznie był za późno wrzucony na pocztę" — lecz lękał się obrazić i niewczesnym zaczęciem rozmowy spłoszyć ją... W ogóle robiła na niego wrażenie jakiegoś ptaszka, który z wiosną przyfrunął doń po ziarno i kilka kropel ożywczego napoju. Podawał mu więc to ziarno w formie listu i szczęśliwy był, że sprawia radość choć chwilową, uspokojenie, nadzieję. Takiego dnia i on szedł do domu weselszy, uśmiechnięty, a przechodząc koło kościoła Panny Marii, szukał gołębi tulących się już o zachodzie do szarych sztukaterii kościelnych. Kupił sobie duży pęk sasanek, lecz przyszedłszy do domu, gdy włożył kwiaty w szklankę, uczuł nagle jakieś uczucie pustki i osamotnienia. Usiadł na zniszczonej kanapie, pokrytej perkalowym pokrowcem, i pogrążył się w myślach. I ciągle przed oczami stawała mu jedna i ta sama postać jasnowłosa w lekkim żakieciku, trochę wytartym na łokciach, z aksamitnym, brązowym kołnierzem. Włosy te jaśniały, złociły się, kręciły pod rondem zniszczonego kapelusika, a twarzyczka w otoczeniu tych włosów nabierała łagodnego, coraz więcej kobiecego wdzięku. I był to dla pana Winklewskiego ów ideał, który nabrał wreszcie form, stał się żyjącą istotą, której mógł dosięgnąć, przemówić, nazwać po imieniu „Zofią". Tak — „Zofią", lecz to już było wszystko. Nic więcej o niej nie wiedział, kim była, z czego żyła, jak, gdzie, skąd przyszła, dokąd szła w życiu. I teraz już uczuł, że sam jej widok mu nie wystarczy, że oprócz tego musi coś wiedzieć o niej samej, że życie jej zaczyna interesować go i stawać się jego życiem. Równocześnie przychodziła mu do głowy myśl o listach, które ta kobieta odbierała z poczty. One jedne mieściły w sobie objaśnienie dokładne tajemnic jej życia. Od kogo były te listy, przysyłane z tak handlową akuratnością? Nie były to listy ani rodziny, ani przyjaciół. Nie rozjaśnia się twarz kobiety tak wielką radością, gdy jej wręczają listy matki albo brata. Był więc tam ten ktoś, ten drugi, ten jej własny i którego ona była także własnością. Własnością! Pan Winklewski przymknął oczy i przez przymrużone źrenice patrzył na liliowe dzwonki sasanek. Były świeże, młode i miały w sobie urok niewinnych oczów podlotka. Zofia M. miała ciemne i niewyraźnego koloru oczy, a jednak te liliowe kwiaty, moknące w nadtłuczonej szklance obok paczki tytoniu i scyzoryka, przywodziły na pamięć jej spojrzenie i słodkie słowo: — Dziękuję! W sercu pana Winklewskiego nie było jednak teraz jeszcze ciekawości dla tego drugiego, który pisał listy na pięknym angielskim papierze i przylepiał markę trochę ukośnie na środku koperty. Jeszcze jego myśl cała koncentrowała się około osoby samej kobiety i rozkoszowała się budzącym uczuciem ciekawości, rozdrabniającym się w tysiącach domysłów i przypuszczeń. Biedna była — to było widoczne. Ubrana była zawsze jednakowo, pomimo upałów, w żakieciku i bez parasolki. Rękawiczki miała zniszczone i pozaszywane pracowicie, a szwy zaczernione atramentem. Pan Winklewski zauważył to, gdy wyciągnęła rękę po list i, pomimo że ją cofnęła szybko, dostrzegł wytarte i zniszczone odzienie jej ręki. Nie był obserwatorem, był jednak sam biednym i odgadywał przeczuciem biedaka drugą nędzę, pracowicie zwalczaną i ukrywaną przed ludzkimi oczyma. I dlatego ta kobieta stała mu się podwójnie teraz drogą. Była biedną, pracowała na chleb może bardzo ciężko — prawdopodobnie była nauczycielką muzyki — a może sama brała jeszcze lekcje... Słowem, grała na fortepianie, a dla pana Winklewskiego to był dowód wysokiego wykształcenia. Była więc wykształcona i z dobrej familii, bo, według pojęć c. k. urzędnika, jedynie dobra familia może dać wysokie wykształcenie młodej dziewczynie. Nie była krakowianką, widocznie przyjechała czasowo, bo miała ciągle wygląd podróżnego ptaka. Co ją sprowadziło do obcego miasta? czy długo tu zabawi? Kto wie! — odjedzie może! I nagle dokoła pana Winklewskiego zrobiła się przerażająca pustka. W tak krótkim przeciągu czasu — tyle miejsca w jego sercu i mózgu zajęła ta drobna, niepozorna kobieta! Oddawał jej listy w dalszym ciągu i raz jeden przyjemnie został zdziwiony. Na kapelusiku jej, zamiast szarych ptaszków, pojawiły się dwa bukieciki fiołków. Były to tanie fiołki, kupione w żydowskim kramie, gdzieś na Grodzkiej ulicy — ale niemniej rozjaśniły one jej bladą twarzyczkę ładnym i łagodnym blaskiem. Lubiła więc kwiaty i w umyśle pana Winklewskiego powstała nagle chęć ofiarowania jej wiązanki kwiatów. Długo myślał, chodząc dokoła kościoła Panny Marii i płosząc gołębie odgłosem swych kroków. Rezultatem tych myśli było kupienie wiązanki fiołków wczesnym rankiem w dniu, w którym pan Winklewski spodziewał się zjawienia Zofii M. po odbiór nadesłanego wieczorem listu. I z sercem bijącym p. Winklewski położył na deszczułce przed kratkami ów bukiecik, porzucił go raczej niedbale, jakby go ktoś zapomniał tam przypadkiem. Po czym stanął przy kratkach, pilnując i broniąc kwiatów przed świętokradzką ręką. Gdy nareszcie ona pojawiła się u drzwi ze swymi sztucznymi fiołkami na rondzie kapelusza, odstąpił kilka kroków i udawał, że szuka czegoś na półce. — Czy jest list do mnie? — posłyszał ciche zapytanie. Szybko odwrócił się i już żądany list trzymał w ręku. — Proszę pani! Ona odsunęła fiołki i brzeg koperty ujęła w długie wąskie palce. Po czym gotowała się do odejścia, a jego ogarnęła rozpacz, że ona nie widzi, czy nie chce widzieć kwiatów. — Pani... zostawiła... fiołki... — wyrzekł zdławionym głosem, dziwiąc się swojej śmiałości. Lecz ona cała zajęta rozrywaniem koperty i wydobywaniem listu, nie spojrzała nawet ani na niego, ani na kwiaty. — To nie moje! — wyrzekła i odwróciwszy się, szła ku drzwiom, pogrążona już w czytaniu listu, który drżał w jej ręku. W tej chwili pan Winklewski czuł, że znienawidził nie tylko owe listy na grubym angielskim papierze, ale i tego, który te listy przesyłał. Nastąpiła teraz dla pana Winklewskiego chwila udręczenia, którego przedtem nie znał i które stawało się dla niego wprost ciężkim do zniesienia. Obecnie już nie tylko sama postać kobiety dręczyła jego wyobraźnię, ale obok niej zjawił się natychmiast jakiś cień mężczyzny, niepokojący swą tajemniczością, groźny, nieubłagany. Jakie łączyły ich stosunki? Czy był to narzeczony, czy tylko kochanek? Zamężną nie była, bo teraz z powodu upału nie nosiła rękawiczek i oprócz cieniutkiego pierścionka w kształcie łańcuszka, Winklewski nie dostrzegł na jej palcu śladu obrączki. Ubrał ją jednak w szaty tak wzniosłego ideału, że przypuścić nawet nie mógł, żeby „ona" miała kochanka. Nie — to musiał być narzeczony, który kiedyś miał dobić się stanowiska i połączyć się z nią na wieki. Tymczasem — ona tułała się po obcym mieście za lekcjami i była smutna i uboga. Jakiż to więc człowiek, który pozwalał kobiecie przez siebie wybranej borykać się z losem wśród obcych i może nieprzychylnych ludzi? I pan Winklewski w rozgoryczeniu obarczał tysiącem zarzutów tamtego człowieka i sam stawiając się w jego położeniu, dochodził do wniosku, że on natychmiast mógłby ożenić się z tą kobietą, zapewnić jej stałe, choć skromne utrzymanie i nie dozwolić chodzić bez parasolki w upały lipcowe. — Co to za nikczemnik! — myślał, idąc przez Planty — słońce tak pali... a ona nie ma nawet parasolki! Z nienawiścią w sercu, z pogardą na ustach, wrzucił więc do przegródki list świeżo nadeszły, który tym razem spóźnił się o dni trzy. I pan Winklewski z dziką jakąś radością odpowiadał teraz zasmuconej kobiecie: „nic nie ma!" przez całe trzy dni, a gdy odchodziła ze spuszczoną głową, czuł znów żal i smutek nad jej smutkiem i wolałby móc zawołać przez kratki: „oto list do pani!" W ogóle jednak miłość, wbrew ogólnemu mniemaniu, nie uszlachetniała pana Winklewskiego. Być może, iż działo się to tylko dlatego,, że miłość ta szarpała się w kole tajemniczości, domysłów i zazdrości. A zazdrość dławiła go coraz więcej i śmielej. „Tamten" był coraz groźniejszy i nękał wyobraźnię biednego urzędnika. Doszło wreszcie do tego stopnia, że pan Winklewski zapragnął po prostu ujrzeć go za jaką bądź cenę, dostać jego fotografię, wiedzieć wreszcie, z kim ma do czynienia. Lato przechodziło szybko w ciągłej niepewności i udręczeniu. Pan Winklewski, raz jeden przyznawszy się przed sobą do tego, że się kocha w nieznajomej znajomej, z całą egzaltacją puścił wodze swej imaginacji. Noce całe spędzał bezsennie, nie mogąc nic wymyślić dla polepszenia swej sytuacji. Ciągle chorobliwie majaczyła przed nim sylwetka tajemnicza „tamtego", widział ich dwoje we Lwowie, rozmawiających serdecznie, złączonych pocałunkiem, tworzących plany na przyszłość. To znów urywały się te majaczenia i następowały inne, równie nieuchwytne, niepełne, mgliste. Tylko zawsze było teraz ich dwoje — on i ona, zamiast niej jednej, która dawniej sobą samą wypełniała duszę i wyobraźnię rozkochanego urzędnika. Raz jeden, podrażniony do żywego niepewnością, w jakiej zostawał, miał już ochotę naruszyć tajemnicę, przeciąć list, otworzyć nad parą, przeczytać, dowiedzieć się o wszystkim. Powstrzymała go jednak nie bojaźń naruszenia profesjonalnego sekretu, lecz trwoga przed dowiedzeniem się tej prawdy, którą gorąco wiedzieć pragnął. Postąpił jak nerwowa kobieta, cofająca się w chwili otwarcia wieka trumny, w której leży ciało ukochanego przez nią nieboszczyka. Bał się trumny swego uczucia. Lecz nagle listy, do tej chwili dochodzące tak regularnie, zaczęły spóźniać się coraz częściej, a czasem przychodziły tylko raz na tydzień, zamiast dwa razy. Kobieta w jasnym żakieciku pojawiała się ciągle, pytając niezmienionym, cichym głosem: „Czy nie ma dla mnie listu?" Nie otrzymawszy koperty, odchodziła zawsze jednakowo — powoli, nie spiesząc się, bez śladu nerwowego podniecenia. Pan Winklewski spokój ten śledził z zaciekawieniem. — Jaka spokojna! jaka pewna siebie i jego... Lecz raz jeden, gdy list spóźnił się o całe długie dni dziesięć, pan Winklewski dostrzegł wielką zmianę w twarzy młodej kobiety. Schudła, zbladła, zestarzała się. Nie fryzowała widocznie włosów, bo te nie tworzyły już dokoła jej twarzy promiennej aureoli. Na kapeluszu jej wyblakły fiołki, straciły dawne barwy. Dostawszy jednak list, kobieta rozjaśniła się widocznie. Mimowolnym a właściwym kobietom ruchem podniosła rękę ku włosom, nagarnęła je na czoło, obciągnęła żakiecik i wyprostowała się na chwilę. Pan Winklewski śledził to przeobrażenie ze ściśniętym sercem. Patrzył za nią, jak oddalała się, czytając list. Przez te dni dziesięć zdawało mu się, że jest mu bliższą i więcej — jego. Teraz — znów „tamten" pochwycił ją w swoje ręce. Lecz gdy za dni trzy zjawiła się znów u kratek, a on jej dał odmowną odpowiedź — uczucie ulgi wstąpiło w jego serce. Teraz już cierpiał tak bardzo, że nie pragnął, aby nań spojrzała i wyrzekła: „dziękuję". Wolał się wyrzec jedynej swej pociechy, a natomiast mieć pewność, że tamten drugi powoli odsuwać się zaczyna. Był samolubem w cierpieniu. Chciał, aby ona cierpiała, gdy on cierpiał przez nią bezwinnie i ciężko. Długie dwa tygodnie nie było listu i przez te dwa tygodnie tak ona, jak i on pobledli oboje i gorączka trawiła im usta. Stawali teraz naprzeciw siebie przedzieleni siatką, oboje znużeni jednakowo i wyczerpani, oboje potrzebujący dobrego słowa, pociechy i uspokojenia. Listu nie było i zdawali się oboje przeczuwać i wiedzieć, że list ten tak prędko nie przyjdzie, przyjść nie może. A przecież ona pytała — on odpowiadał, jak dwa automaty nakręcone na. jeden i ten sam ton wspólnego cierpienia. Wreszcie — zjawił się ów list, adresowany tak samo pewną ręką, z marką naklejoną na ukos na środku koperty. I rzecz dziwna, pan Winklewski nie wzdrygnął się od wstrętu, gdy ten list dostrzegł, przeciwnie — doznał jakiegoś uczucia ulgi, jakby wyczekiwane długo rozcięcie splatanego węzła nastąpić miało. Gdy ona zjawiła się w izbie pocztowej, pan Winklewski już stał za kratkami i po deszczułce posuwał ku niej ten list z takim pośpiechem, jakby od przeczytania listu los jego zawisł. W oczach kobiety pojawiło się zdziwienie. Widocznie przyzwyczaiła się do codziennego zawodu i ten list był dla niej niespodzianką. Po czym zawahała się lekko, lekkie drżenie przebiegło jej twarz. Wzięła list w rękę i, nie zważając na Winklewskiego, otworzyła kopertę. Wyjęła z niej ćwiartkę papieru, na której widniało zaledwie kilka wierszy. Machinalnie odwróciła się i czytając, iść ku drzwiom zaczęła. Nagle zachwiała się i cofnęła w tył. Ręką zasłoniła się, jakby od jakiegoś niewidzialnego ciosu. Winklewski rzucił się do kratek pragnąc wydostać się i przyjść jej z pomocą, lecz ona już wyprostowała się i wyszła z izby, zatrzaskując drzwi za sobą. W okienku stał teraz uczeń i pytał o list, znaczony literami X. S. C. Z. D. W. i z N-rem 8392753. Pan Winklewski musiał zacząć szukać podobnego listu i znalazł go wreszcie na błękitnym papierze, z całym stadem jaskółek w rogu koperty. Rzucił go zdziwionemu chłopcu i usiadł na krześle zrozpaczony i zgnębiony. Ten list, który ją tak zgnębił, musiał być zerwaniem. Cóż więc teraz? ona przestanie przychodzić na pocztę i pan Winklewski straci możność nie tylko widywania jej, lecz dowiedzenia się, kim jest ta kobieta. Dopiero teraz bowiem przyszło mu na myśl, że mógł kazać posłańcowi iść za nią, gdy wychodziła z biura, i dowiedzieć się prawdy. Lecz teraz już było za późno. Prawdopodobnie — ona nigdy nie przyjdzie. Przyszła jednakże w dni kilka i znów stanęła u kratki, pytając cichym głosem: — Czy nie ma dla mnie listu? Na jej widok pan Winklewski zadrżał cały, tak bardzo uczuł się szczęśliwy. Zapomniał o posłańcu, o śledzeniu jej, o wszystkim. Widział tylko „ją" przed sobą i to „ją" wi docznie już opuszczoną i zapomnianą przez „tamtego". I nawet go to nie raziło, że zapominając o swej godności kobiecej, tak żebrała o te listy, których „on" jej przysyłać nie chciał. Czuł tylko teraz litość nad nią i jak najsłodszym i najmilszym głosem oznajmił jej, że listu nie ma. Chciał dodać jeszcze kilka słów, lecz nie śmiał. Lękał się szczególnie w takiej chwili obrazić ją czymkolwiek. I tak przeszło długie dwa tygodnie, w czasie których widywali się codziennie znów, jak dwa automaty, nakręcone na jedną . i tę samą nutę. Ona już nie krępowała się żadnymi względami, przychodziła codziennie, stawała u kratek jak cień pokorny i żebrzący i odchodziła równie cicho i pokornie po to, aby nazajutrz pojawić się znowu. On — pokochał ją teraz sto razy silniej w tym nieszczęściu i opuszczeniu i gdy patrzył na jej twarz pobladłą, ogarniało go dziwne rozrzewnienie, jakaś tkliwość silniejszej dla słabszej istoty. Całą duszą pragnął porwać ręce tej kobiety, przycisnąć je do piersi i prosić, aby przestała się smucić, przestała błagać o miłosierdzie człowieka, który nie chciał kochać jej dłużej, lecz pozwoliła mu otoczyć się opieką, względnym dobrobytem i najtkliwszą miłością. Gdy wracał do domu z biura, szeptał te słowa sam do siebie, cisnąc swe ręce do piersi. Wyglądał jak wariat i ludzie się za nim oglądali. On szedł prosto do swojego mieszkania i tam już głośno wypowiadał snujące mu się tak uparcie po głowie myśli. I nagle jednej nocy porwał się z łóżka, cały oblany potem. Przemknęła mu bowiem myśl napisania listu do niej, do tej Zofii M., do której tak długo i tak często tamten pisał. I myśl ta dojrzewać zaczęła szybko, gorączkowo rozwijać się, popychać do działania... Rankiem już pan Winklewski był zdecydowany. Tak jest, napisze list, popełni krok heroiczny, krok śmiały, lecz mogący wygrać wielki los tą śmiałością. Ona list przeczyta i nie pogniewa się. Pogniewać się nie może. Za co? Wszakże on w liście tym powie wszystko, co przez tak długi czas dławi w sobie, w swym sercu, na dnie swej duszy. Kupi taki sam papier angielski, na jakim pisał tamten, i postara się naśladować jego charakter na kopercie. Wbiły mu się dobrze w pamięć te litery pewne, śmiałe, okrutne, pisywane widocznie ręką człowieka, który szedł przed siebie, nie oglądając się na nic i na nikogo. Cały dzień p. Winklewski pisał bruliony, pisał i darł je pracowicie na szczątki. Tego dnia Zofia M. nie zjawiła się wcale. Lecz pan Winklewski, zajęty cały swym listem, nie odczuł jej nieobecności. Wreszcie późną nocą list był już gotów. Leżał pod lampą, na stole, tuż obok szklanki herbaty i napoczętego rogalika. Łudząco przypominał listy ze Lwowa. Ten sam adres, ta sama marka, przylepiona ukośnie na rogu koperty. Jedenasta wybiła na kościele Panny Marii i dźwięki zegara jęcząc przeleciały ponad miastem. Pan Winklewski powstał, podszedł do okna i patrzył długo na ciemną przestrzeń dziedzińca. Na samym dole majaczyła latarenka, przybita nad izdebką stróża. Pod nią czerniała postać skurczonego stróża. Serce pana Winklewskiego rwało się teraz ku tej nieznajomej, która zapewne samotna zalewała się łzami. Wczoraj była tak blada, że zdawała się nie mieć kropli krwi w swych żyłach. Lecz minie to niedługo. Pan Winklewski zażąda urlopu, wywiezie ją w góry i tam odżywi, wzmocni i uspokoi. Przyjdzie znów. do siebie, nabierze rumieńców i siły i co niedziela będzie z nim chodzić po Plantach pod piękną' jedwabną parasolką. Wszystko dla niej zrobi pan Winklewski, wszystko jej odda, wszystko poświęci. Lata całe wyczekiwał na pojawienie się w swej duszy takiej istoty — przyszła smutna i udręczona, a on pragnął wywołać uśmiech zadowolenia na jej usta. Uczucie radości przepełniało jego serce. Kochał siebie samego za to, że zdobył się na odważny krok napisania listu. Przyszłość zaczynała się doń uśmiechać. Oparł głowę o framugę okna i cieszył się, jak dziecko. Nazajutrz rano pan Winklewski, oddając na poczcie list wprost do ostemplowania, doznał uczucia, jakby gwał tem ktoś go popychał w strugę zimnej wody. Egzaltacja wieczorna znikła — natomiast ogarnął go lęk i trwoga. Przy tym zdawało mu się, że ona już nie przyjdzie wcale, że ten list poste-restante, pierwszy w jego życiu, pozostanie w przegródce zapomnianych i będzie powoli nabierał aa siebie warstwy szarawego, mogilnego pyłu. Lecz ona przyszła i znów zapytała cichym, niepewnym głosem: — Czy nie ma dla mnie listu? Pan Winklewski przez tę minutę jedną przeżył wieki całe. Wyciągnął jednak rękę, wyjął list z półki i położył go na deseczce. Odwrócił się szybko i nie patrzył na młodą kobietę. W tej chwili rad by wyrwać jej z rąk kopertę, lecz ona już dobywała ćwiarteczki papieru i powolnym krokiem zmierzała ku wyjściu. Zatrzymała się jednak w połowie drogi i stała, czytając coraz uważniej, pomimo że wchodzący i wychodzący potrącali ją ciągle. Pan Winklewski odważył się spojrzeć na nią i widział jak ona teraz odwracała arkusiki, szukając podpisu. Serce zabiło mu jeszcze gwałtowniej. Wszakże on podpisał się imieniem i nazwiskiem, jak człowiek uczciwy i kochający prawdziwie. W toku listu mówił Mm jest, jakie zajmuje stanowisko i w jaki sposób uczucie jego powstało. Nie przypuszczał jednak nigdy, że ona czytać będzie ten list o kilka kroków od niego, w jego obecności. Oddychał z trudnością i stał ciągle za kratkami, jak winowajca oczekujący wyroku. Nagle — młoda kobieta odwróciła się i szybko ku kratkom iść zaczęła. Na twarz jej wystąpił rumieniec, wargi drżały. Podeszła do okienka przegrody i wyniosłym, pełnym pogardy ruchem położyła na deseczce zapisane arkusiki papieru. Po czym, nie wymówiwszy ani słowa, odeszła dumna i wyprostowana. I więcej już nigdy na tę pocztę nie przyszła i dla pana Winklewskiego przepadła bez śladu.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zofia-ebookRO/p0403290i040" target="_blank" title="Zofia - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zofia - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Salut wodny, tort… ale również tablet, wycieczka i prezenty. Jak w Polsce i na świecie witane są nowe linie lotnicze oraz „okrągli” pasażerowie? - Fly4free.pl - tanie loty i sposoby na tanie bilety lotnicze\nSzukam noclegu w Amsterdamie\nSalut wodny, tort… ale również tablet, wycieczka i prezenty. Jak w Polsce i na świecie witane są nowe linie lotnicze oraz „okrągli” pasażerowie?\nPaweł Kunz 2018-11-03 19:30\nFoto: Jeff Schultes / Shutterstock\nJeżeli masz odrobinę szczęścia, Twoja podróż lotnicza – lub wizyta na lotnisku – może zakończyć się niezwykle przyjemnie. Linie lotnicze i włodarze zawiadujący portami lotniczymi starają się hucznie obchodzić ważne (z ich punktu widzenia) wydarzenia.\nWyobraź sobie, że rozpoczynasz swoją podróż. Przyjeżdżasz na lotnisko, przechodzisz przez kontrolę bezpieczeństwa, czekasz w kolejce do wejścia na pokład – aż tu nagle obok ciebie zjawiają się fotoreporterzy, władze portu lotniczego, mnóstwo oficjeli. Wszyscy ściskają twoją rękę i gratulują, ktoś kroi tort, dostajesz karton z namalowaną informacją. Cóż to za informacja? Na przykład darmowy lot w dowolne miejsce w ramach rejsów wykonywanych z danego portu lotniczego.\nBajka? Nie, faktyczne zdarzenia, które miały – i mają – miejsce na polskich lotniskach.\nW obecnych czasach, gdy bombardowani jesteśmy informacjami o kolejnych rekordach, które ustanawiają polskie porty lotnicze, sytuacja opisana powyżej nie jest czymś ultra-rzadkim. Trwa wyścig, w którym główną rolę odgrywamy my, pasażerowie.\nJak to możliwe? To właśnie dzięki nam – i naszym podróżom na pokładach samolotów startujących z terenu Polski – kolejne bariery w zakresie obsłużonej liczby pasażerów padają regularnie. Powód do świętowania ma nie tylko stołeczne Lotnisko Chopina, ale także porty regionalne.\nKraków i jego świętowanie\nW ubiegłym roku włodarze krakowskiego lotniska wyczekiwali z niecierpliwością daty w połowie listopada. To właśnie wtedy miało mieć miejsce historyczne wydarzenie: po raz pierwszy w historii krakowski port lotniczy miał przekroczyć magiczną barierę 5 mln obsłużonych pasażerów w ciągu roku.\n8 listopada 2017 r., jedna z pasażerek, która wybierała się na pokładzie linii easyJet do Wenecji, przeżyła spore zaskoczenie. Pani Joanna, według wyliczeń Kraków Airport, była 5-milionowym pasażerem. Waga wydarzenia była tym większa, ponieważ po raz pierwszy w Polsce taki wynik osiągnęło inne lotnisko niż warszawskie Lotnisko Chopina.\nCzy tylko na gratulacjach się skończyło? Cóż, możemy zazdrościć pani Joannie. Do jej rąk trafił tablet, bon na wejścia do Business Lounge… ale przede wszystkim specjalny voucher na odbycie dowolnego lotu z siatki połączeń krakowskiego lotniska.\nA to wszystko dzięki znalezieniu się w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie.\nSalut wodny i inne atrakcje\nCzy tylko takie „okrągłe” rocznice i liczby są świętowane na polskich lotniskach? Nie do końca. Tradycją jest specjalny salut wodny, którym dany port lotniczy wita nowego przewoźnika (a niekiedy nową maszynę) na lotnisku. Po wylądowaniu, samolot przejeżdża po płycie lotniska, będąc oblanym wodą z armatek zainstalowanych na wozach strażackich, tworzących „wodną bramę”.\nSalut wodny niekiedy wygląda bardzo widowiskowo – realizowany jest najczęściej przez wozy lotniskowej straży pożarnej, które nie szczędzą sił, aby strumień wody był silny i skoordynowany z obu stron.\nTo tradycja, która jest bardzo silnie zakorzeniona w świecie lotniczym. Istnieją nawet specjalne wątki na forach i serwisach branżowych, gdzie prowadzone są rankingi najlepszych tego typu powitań w poszczególnych portach lotniczych.\nFoto: Anna.aero / Jetstar\nCałość jest widoczna najczęściej nie tylko dla pasażerów takiego lotu oraz osób z obsługi lotniska, które są obecne na płycie – ale również dla podróżnych, którzy obserwują całą uroczystość z wnętrza terminalu lotniczego.\nCzasami aura nie jest zbyt łaskawa – i potrafi dodać „nieco” od siebie. Do salutu wodnego dochodzi śnieg, silny wiatr lub po prostu deszcz.\nTak było chociażby kilka dni temu, podczas powitania na krakowskim lotnisku nowej linii lotniczej (Laudamotion), po wylądowaniu maszyny wykonującej inauguracyjny lotu z Wiednia.\nFoto: Paweł Kunz, Fly4free / Ignacy Sedlak / archiwum prywatne\nNiekiedy takie powitanie jest poprzedzone specjalnym przelotem na niskiej wysokości (lowpass) nad danym lotniskiem lub miastem – w tym przypadku najczęściej decydujące są warunki atmosferyczne, które determinują wykonanie takiego manewru.\nTo jeden z powodów, dla których część z maniaków lotnictwa specjalnie kupuje bilety na pierwszy przelot daną trasą lub oficjalną inaugurację połączenia. Linie lotnicze doskonale zdają sobie sprawę z tego, że takie loty przyciągają wiele osób – niekiedy również dołączają się do świętowania… i to w rozmaity sposób.\nPLL LOT na trasę inaugurującą połączenie z Warszawy do Astany w Kazachstanie (co ciekawe, nie był to pierwszy lot na tej trasie) wysłał swoją flagową maszynę, czyli Dreamlinera. Nie obyło się oczywiście bez przelotu na niskiej wysokości i innych atrakcji. Częstym przypadkiem jest toast szampanem – także z udziałem pasażerów czy specjalne menu na pokładzie lub coś słodkiego.\nNo właśnie, jak już o słodyczach mówimy…\n…to torty z okazji tego typu lotniczych wydarzeń, którymi częstowani są pasażerowie danego lotu – lub które są elementem powitania w porcie lotniczym – również są elementem tradycji lotniczej, na równi z przelotem typu lowpass.\nTutaj nie ma limitów: czasami jest to po prostu coś słodkiego. Z drugiej strony: niektórzy przewoźnicy i porty lotnicze oferują prawdziwe cukiernicze dzieła sztuki 🙂\nPortal Anna.aero zbiera takie „pyszności” w ramach swojego cyklu Cake of the Week – pod tym adresem można się zapoznać z fantazją, która niekiedy jest widoczna w formie i kształcie okolicznościowych wypieków.\nFoto: Anna.aero / Twitter, MadisonWisconsin\nŚwięto i prowizorka\nJeszcze ciekawiej jest w przypadku, gdy inaugurowane są loty do miejsc, które wcześniej nie były obecne na mapie lotnisk świata lub operowały tam tylko lokalne linie. Pamiętam przelot z Polski do gruzińskiego Kutaisi, na nowe lotnisko, które miało przyjmować tanie linie lotnicze.\nNa pasażerów lotu z Warszawy, który odbył się końcówką kwietnia 2013 r. czekał stół z lokalnymi gruzińskimi przysmakami, ale również z winem i… czaczą, czyli narodowym alkoholem Gruzji. Każdy z pasażerów otrzymał również książkę o Gruzji, którą napisała Anna Dziewit-Meller i Marcin Meller – poszczególne ezgemplarze były podpisane przez autorów.\n…no i oczywiście nie zabrakło przecinania wstęgi, przemowy dyrektora komunikacji Wizz Air oraz okolicznościowego tortu. Co ciekawe, same lotnisko było wtedy jeszcze nie do końca przygotowane na zwiększoną obsługę ruchu turystycznego – na terenie portu lotniczego nie było żadnego punktu gastronomicznego, panował spory rozgardiasz, trwało malowanie niektórych pomieszczeń, dojazd do centrum miasta nie był prosty i klarowny. Ot, uroki „rozruchu”.\nFoto: Marcin Momot / Kraków Airport\nCzy kiedykolwiek mieliście okazję lecieć inauguracyjnym lotem na danej trasie… i uczestniczyć w tego typu wydarzeniu?\nA może jesteście tymi szczęściarzami, którzy byli „okrągłymi” pasażerami na którymś lotnisku – i zechcecie się podzielić swoimi wrażeniami?\nTagi nowe linie lotnicze prezent od linii lotniczej salut wodny\nInauguracja połączenia Kolonia CGN do Montego Bay niby Germanwings ale czarterowany częściowo przez Sunexpress -1 lipca 2017 roku po wylądowaniu myśleliśmy w sumie, że samolot się pali jak zaczęli go polewać wodą :-) potem idziemy na kontrolę paszportów a tam telewizja lokalna, laski rzucają się na szyję z łańcuchami z kwiatów i jakichś nasionek.... miłe to było :-)\nGrzes830324, 3 listopada 2018, 21:44 | odpowiedz\nciekawi mnie czy gdyby "okrągły" pasażer nie chciał odbierać nagrody w blasku fleszy to dostały upominki po cichu, czy jednak okazałoby sie, że "okrągłym" jest jednak następny w kolejce?\nmarcin.krakow, 4 listopada 2018, 15:55 | odpowiedz\nWycieczka na 3 dni do Paryża za 410 PLN – loty z Poznania oraz pobyt w 3* hotelu Tanie loty nad Morze Czerwone: Ejlat z Warszawy za 88 PLN (178 PLN bez WDC)


Siatki ochronne dla domu|Siatki osłonowe|Siatki osłonowe zabezpieczająca ( siatka osłonowa ) ochronna - 4,5 x 4,5 / 5\nWszędzie tam gdzie potrzeba osłonienia danego obiektu świetnie sprawdzi się siatka osłonowa, służąca do wszechstronnego zabezpieczania danych przedmiotów. Rozmiar oczek 4,5 x 4,5 cm i grubość sznurka 5 mm powodują, że siatka spełnia funkcje ochronne. Jest to produkt uniwersalny, który sprawdzi się zarówno na świeżym powietrzu, jak i w budynkach. Swoje zastosowanie znajdzie w ogrodzie, na obiektach sportowych, na balkonach i tarasach, rusztowaniach i placach budowy, a nawet w ochronie przed zwierzętami.\nSiatka osłonowa na obiekty sportowe\nSiatka osłonowa do zabezpieczania obiektów jest odpowiedzią na różnorodne potrzeby. Sprawdza się ona na otwartych przestrzeniach, w przemyśle, a także w gospodarstwach. Dzięki gęstym oczkom o wymiarze 4,5 x 4,5 cm, siatka radzi sobie z dużymi obciążeniami. Gruby sznurek polipropylenowy 5mm, z którego zrobiona jest siatka gwarantuje wytrzymałość na rozciąganie i uszkodzenia mechaniczne. Jednocześnie siatka posiada niewielką wagę i dużą elastyczność, przez co jest bardzo wygodna w transporcie, nie zajmuje dużo miejsca i w niczym nie przeszkadza. Siatka jest często używana na otwartym powietrzu, gdyż jest odporna na warunki klimatyczne, takie jak wilgoć, deszcze, a w sezonie zimowym także mróz i śnieg. Nie uszkadza jej także ekspozycja na promienie świetlne. Dokładną długość i szerokość siatki zabezpieczającej wybiera klient, przez co jest ona indywidualnie dostosowana, aby optymalnie spełniać swoje zadanie. Siatka osłonowa ochronna przyda się zarówno osobom prywatnym jak i firmom oraz wszelkiego rodzaju ośrodkom.


Lokal Wynajem, Lublin, Czuby, 97.20 m2, 3888 zł\n3 888 zł 40,00 zł/m2\nOferujemy na wynajem przestronny lokal na Czubach w okolicy ulicy Gęsiej. Lokal idealny na gabinet lekarski, usługi kosmetyczne. Jego powierzchnia wynosi 97,20 mkw. Lokal z dużymi witrynami sklepowymi. Miejsce parkingowe ogólnodostępne. Do czynszu najmu należy doliczyć dodatkowe opłaty - wodę, prąd i ogrzewanie - wg. zużycia. Lokal jest położony w nowym budynku.\nSymbol oferty LW-29039\nCzynsz najmu netto /m2 3 888 PLN


Posty: 521 • Strona 20 z 21 • 1 ... 17, 18, 19, 20, 21\nprzez WhiteSmurff 1 wrz 2009, 21:25\nu mnie folder ze zdjeciami ze zlotu zajmuje 950mb na dysku - kompletuje wszystko co wrzucacie ;D\nprzez Kasix 1 wrz 2009, 22:12\nPerez zastanawiałam się przez chwilę czy to strugi deszczu lecą za tym oparciem czy coś innego\nale cudne powitanie mieliśmy i pan " ławeczka " witał nas z nagim torsem / w dodatku bardzo wylewnie /\nprzez Toudi 1 wrz 2009, 22:14\nWitajcie wspomnienia nie zapomniane po zlocie za całą resztę zapłacę kartą ..... nie mogę sie doczekać następnego spotkania z wami.\nShreku wielkie dzięki że mnie ze sobą zabrałeś...\nJeśli ma ktoś ochotę zobaczyć zdjęcia to są pod linkiem http://picasaweb.google.com/tomaszberna ... 66G9JjCMA#"\nprzez wiktor1983 1 wrz 2009, 22:28\nW Plocku wiedza jak sie bawic no i ławki maja ladne\nprzez Shreku 1 wrz 2009, 22:46\nAle chyba za słabe głowy\nprzez LukTR 1 wrz 2009, 22:54\nWhiteSmurff napisał(a): u mnie folder ze zdjeciami ze zlotu zajmuje 950mb na dysku - kompletuje wszystko co wrzucacie ;D\nprzez likwi 2 wrz 2009, 00:47\nOn był u nas na grilu.. :D:D\nprzez b@rtek 2 wrz 2009, 01:52\nOj czepiacie sie. Poprostu wiatr za mocno wial i pan musial sie trzymac lawki. Ubranie mu zwialo bo sie zapomnial zapiac .\nTo teraz kolej na moje fotki\nhttp://picasaweb.google.com/adortso11/O ... wka200902#\nprzez BoGu$ 2 wrz 2009, 03:39\nb@rtek napisał(a): Oj czepiacie sie. Poprostu wiatr za mocno wial i pan musial sie trzymac lawki. Ubranie mu zwialo bo sie zapomnial zapiac .\nhttp://picasaweb.google.com/adortso11/O ... wka200902#" target="_blank" target="_blank" target="_blank" target="_blank\nbuahahahah nie mogę się przestać śmiać normalnie, Bartek to zdjęcie mnie rozbroiło!\ntak zwani "Mistrzowie drugiego planu" - czyli ja i Norczi haahhah\nprzez Kasix 2 wrz 2009, 08:18\nTiburon 14,7 V ?\nprzez banan11 2 wrz 2009, 09:18\nZacny trunek. Pierwsza odkryła go z tego co pamiętam Kimsi, potem ja w hiperze natknąłem się i obfotkowałem.\nprzez b@rtek 2 wrz 2009, 09:40\nA wiecie gdzie mozna u nas kupic tego tiburonka? Bo smaczny jest . Taki lajtowy aperitif akurat do deserow w sam raz. Jakis Piotr I Pawel or sth?\nBogus.... mi ta fotka pasuje do jakiejs satanistycznej imprezy. Wszyscy na czarno, diabelskie miny i gesty. Brakuje swiec i pentagramow .\nDla mnei ta fotka jest dobra.... udalo mi sie zlapac i Anetke w okienku i nasze coupetki w lusterku\nprzez annetka 2 wrz 2009, 11:36\nSpoko Spoko jestem zdrowa pobolały kilka dni nereczki i przestały\nDla mnie fotka z "bohaterami drugiego planu" rządzi wogóle chyba pokój numer 1 był jedyny w swoim rodzaju\nprzez b@rtek 2 wrz 2009, 12:07\nMasz calkowita racje Anetko . Moi wspollokatorzy okazali sie bardzo dobrymi kompanami nawet w nocy, kiedy dzielnie znosili moje pijackie chrapanie . Ale to wiadro zimnej wody ktore dostalem o piatej nad ranem odczuwam do tej pory Chyba nalezalo mi sie, bo nerwy Noname'a byly juz u kresu wytrzymalosci.\nprzez Kasix 2 wrz 2009, 13:14\nA gdzie fota tego długowłosego kolesia co Bartek mu zrobił zdjęcie w nocy ?\nprzez NO NAME 2 wrz 2009, 13:16\nYygghhyymmm.. no dobra teraz muaaaa napisze !!!\nDZIEKUJE WAM JESTESCIE ZA(J)EB(I)SCI !!! Huyndai connecting people działa mega ! Zloty z Wami to niesamowita zabawa i jazda na maxa bez trzymanki, nieasamowite że tylko dzieki zakupionemu autu moglem poznac tak super ludzi Ehhh... nie dobra bo sie rozklejam nad klawiaturą . Vivat Dla Nas Hultajowców !!! MUUUHAHHAHAHAAAAAA\nAnetka dla Ciebie special fenkju ode mnie za sesje mego autka podczas parady :*:*:*:*:*\nB@rt sorek za te wiadro wody naprawde bylem chyba mocno zdesperowany bo nawet srednio to pamietam haha\nA no i chciałbym ZAZNACZYC ze moja coupetka ten zlot przezyła cała i zdrowa\nprzez annetka 2 wrz 2009, 13:49\nno name a coupejke udało się wysuszyć po porannym deszczu? :)\nprzez b@rtek 2 wrz 2009, 16:06\nNoname spoko. Ja tego tez nie pamietam. Chyba mocno musialem byc zmeczony .\nFotki rudego kolesia z sasiedzkiego domku wolalem nie zamieszczac... nigdy nie wiadomo kto to byl. Pracujac w mediach, nauczony doswiadczeniem, nie publikuje fotek bez zgody autorow badz osob na nich umieszczonych. Moge ewentualnie osobno dorzucic jego fote z pixlem na oczach. Fotek Willa z ostaniej nocy tez nie zamiescilem... bo co za duzo to..... . Will... zostanie to miedzy nami misiu . Hehehehe\nJa piernicze... takich emocji nie bylo nawet na i po zeszlorocznym zlocie.... jestem mile zaskoczony.\nprzez NO NAME 2 wrz 2009, 16:50\nTak Anetko cupejka suchutka tak mocno nie napadało ... mamy tak fajnie zrobiony szyber że duzo nie wpada przez niego .... nawet jak ktos zapomni go zamknąć\nB@rt to była noc niezapomniana ( chociaz i niepamietana ) hahaha tak tak ze zdjeciami trzeba uwazac hahaaaaa\nprzez Kasix 2 wrz 2009, 17:18\nRacja B@rtku z fociszkami trza uważać bo potem wychodzą kwiatki za ławeczki\nprzez LawaLover 2 wrz 2009, 19:12\nb@rtek napisał(a): Noname spoko. Ja tego tez nie pamietam. Chyba mocno musialem byc zmeczony .\nhehe dobrze, że mój domek na |"zlotowym osiedlu" odseparowany był od "rudych" mieszkańców osady jednak brakowało mi tej trzeciej fazy z udziałem wiaderek z zimną aqua i kolędowania nad ranem\nprzez Shreku 2 wrz 2009, 21:27\nKolędowanie nie było nad ranem tylko bardzo późnym wieczorem\np.s. rano to się leczyliśmy po kolędowaniu\nprzez Kimsi_3 2 wrz 2009, 23:12\nNo fakt faktem ten Pan za ławeczką jak przejeżdzaliśmy wystawił swój zacny "interes" i sobie poprostu sikal w stronę ulicy\nale ten Pan nie był jedyny... po nocnych szaleństwach tradycja zlotu musiała być spełniona hehehe....\nmi i tak najbardziej podobał się Boguś jako żółw\nprzez Perez85 3 wrz 2009, 10:21\nhehe tylko on zasuwał jak żółw po jakimś "białku" niezapomniany widok\nprzez LawaLover 3 wrz 2009, 12:40\nPerez85 napisał(a): hehe tylko on zasuwał jak żółw po jakimś "białku" niezapomniany widok\nalbo jakby miał Turbo pod skorupką !


Konkretne wsparcie prawne dla każdej firmy - Partner Centrum Finansowe\nProwadząc firmę i to już czasami od wielu lat na pewno sam doskonale zdajesz sobie sprawę z tego jak to jest niekiedy skomplikowane.\nI niewykluczone że również już od dawna poszukujesz na krajowym rynku możliwie jak najlepszej kancelarii adwokackiej która udzieliłaby tobie w tej kwestii szeroko rozumianej pomocy. Teoretycznie nie powinieneś mieć żadnych kłopotów ze znalezieniem takiej. Albowiem o czym doskonale wiesz obecnie w naszym kraju jest bardzo wiele kancelarii adwokackich. Jednak czy każdej z nich można zaufać w ciemno? Czy każda z nich może być przez was obdarzona jak najbardziej konkretnym zaufaniem? Naszym zdaniem już niekoniecznie. Zatem jeśli i ty chciałbyś w tej chwili poszukać dla siebie jak najlepszej firmy adwokackiej to my proponujemy tobie tą do której strony internetowej link masz podany poniżej. Według nas jest to po prostu ze wszech miar znakomite wyjście. O czym sam przekonasz się i to już niebawem.\nKancelaria adwokacka która pomoże każdej firmie\nNie pozostawiaj zatem swojej firmy bez wydatnej i konkretnej pomocy ze strony prawdziwych specjalistów. A takich zawsze kiedy tylko będziesz chciał znajdziesz w pewnej wyśmienitej kancelarii adwokackiej. Jeśli jeszcze nie wiesz o której konkretnie mówimy to link do jej strony internetowej masz podany poniżej. Tutaj zawsze kiedy tylko będziesz chciał i sobie życzył dowiesz się wszystkiego na temat pomocy prawnej jakiej możesz od niej oczekiwać. I na pewno będzie to dla ciebie możliwie jak najlepsze i to pod każdym względem rozwiązanie. O czym przekonasz się i to już niedługo.\nPostaw zatem na prawdziwy profesjonalizm. I tak będzie z pewnością już niedługo w twoim przypadku a zatem nie wahaj się i nie czekaj lecz już teraz zostań współpracownikiem tego punktu którego specjalizacja to także https://adwokatbialystok.pl/obsluga-prawna-firm/. Na pewno niedługo twoje zdanie na jej temat będzie takie same jak obecnie jest nasze. Zatem i my już teraz zachęcamy cię do poznania jej bliżej. Co z pewnością niebawem uczynisz.\nOdkrywanie korzyści płynących z marketingu w mediach społecznościowych\nPosted on 10 czerwca, 2022 / 0\tCategories\tBiznes\nPrevious PostUsługi wyburzeniowe które zawsze warto sobie zamówić\nNext PostKiedy zakupisz dla siebie jak najlepszą pompę ciepła?


Somonino. Przeładownia odpadów niezgodna z miejscowym planem? Jest decyzja - expresskaszubski.pl\nSomonino. Przeładownia odpadów niezgodna z miejscowym planem? Jest decyzja\n14:28, 12.05.2022 | Magda Dzienisz\nWójt gminy Somonino wydał odmowną decyzję środowiskową dotyczącą głośnej sprawy przeniesienia przeładowni odpadów w Somoninie. Uznał, że inwestycja jest niezgodna z planem miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz powodowałaby zagrożenie środowiskowe.\nSprawa przeniesienia istniejącej bazy magazynowo - transportowej z punktem przeładunkowym odpadów z ul. Ceramicznej 1 w Somoninie, na teren zlokalizowany przy ul. Ceramicznej 8 w Somoninie, od kilku lat bulwersuje lokalną społeczność. Mieszkańcy nie ustają w protestach, wysyłają pisma, powiadamiają wszelkie instytucje o tym przedsięwzięciu. Nie chcą zgodzić się na taką inwestycję w swoim sąsiedztwie.\nWszystko wskazuje na to że ich starania przyniosły skutek. Wójt gminy Somonino 10 maja wydał odmowną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.\n- Postępowanie trwało około trzy lata. Potrzeba było uzgodnień z wieloma podmiotami, m.in. Wody Polskie, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska oraz Wody Polskie uzgodniły realizację przedsięwzięcia. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wyraził opinii w sprawie przedmiotowego zadania - informuje Urząd Gminy w Somoninie. - Pomimo tych decyzji wójt gminy Somonino uznał, że inwestycja jest niezgodna z planem miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz powodowałaby zagrożenie środowiskowe.\nW decyzji wójta gminy Somonino czytamy:\nW oparciu o zgromadzony materiał w toczącym się postępowaniu Wójt Gminy Somonino stwierdza, że planowana inwestycja ,,Przeniesienia istniejącej bazy magazynowo - transportowej z punktem przeładunkowym odpadów z ul. Ceramicznej 1 (dz. nr 181/3) w Somoninie, na teren zlokalizowany przy ul. Ceramicznej 8 w Somoninie (dz. nr 42/2, 42/3, 43/1) gmina Somonino, powiat kartuski" jest budową nowego zakładu czterokrotnie większego niż zakład, który prowadzi swoją działalność na terenie działki nr 181/1 obręb Somonino ul. Ceramiczna 1. Wójt Gminy Somonino po przeanalizowaniu dokumentacji sklasyfikował planowane przedsięwzięcie zgodnie z uzasadnieniem decyzji jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko\nWójt Marian Kowalewski w piśmie tłumaczy, że obecny zakład prowadzony przez firmę Elwoz ECO działa na terenie nie tylko całego powiatu kartuskiego, ale swój zasięg ma znacznie szerszy.\nJak sam Inwestor zaznaczył (...) odpady będą zbierane również z terenów o promieniu ok. 60 km w zasięgu stacji. W prostym rozumieniu jest to budowa nowego zakładu o dużo większej powierzchni o podobnej funkcji jak na ul. Ceramicznej 1 w Somoninie. Wnioskodawca wystąpił do wójta Gminy Somonino o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (...), co potencjalnie mogło wprowadzać w błąd. Analizując powierzchnie obecnie funkcjonującej bazy względem terenu planowanego pod inwestycje istnieje szereg wątpliwości dla funkcjonowania zakładu o takim charakterze i w takim wymiarze\nInwestor został zobowiązany o przedłożenie analizy ścieków powstających z myjni, która będzie obsługiwała samochody ciężarowe (śmieciarki). W decyzji czytamy, że "mimo znajomości i możliwości wykonania badań składu (np. działający punkt na terenie gminy Sierakowice prowadzony przez firmę ELWOZ ECO) nie uzupełnił wnioskowanych informacji."\nWójt gm. Somonino podkreśla, że prowadzenie tego typu działalności niesie za sobą uciążliwość odorową na sąsiednich terenach. Mieszkańcy musieliby zmagać się także z hałasem.\nPo drugiej stronie drogi biegnącej wzdłuż planowanej inwestycji są tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Taka działalność w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oddzielona wyłącznie pasem drogowym ul. Ceramicznej pociąga za sobą znaczącą uciążliwość odorową, ale również hałasową. Dość lakoniczne określenie magazynowania odpadów na terenie bazy do momentu uzbierania partii transportowej ekonomicznie uzasadnionej nie jest możliwe do przyjęcia w takiej lokalizacji zakładu (...). Najbardziej uciążliwe pod względem zapachów odpady to odpady biodegradowalne i organiczne. Wskazane przez Inwestora środki służyć miały w założeniu jedynie minimalizacji, a nie - całkowitej eliminacji odorów (...). Czas magazynowania mający wpływ na jej intensywność pozostaje przy tym bliżej niedookreślony (Inwestor określa go niedookreślonym czynnikiem - uzbierania partii ekonomicznie uzasadnionej z punktu widzenia transportu). Emisja odorów pozostaje więc wpisana w istotę przedsięwzięcia. 3ej skala i planowane środki ograniczające emisje pozostają bez znaczenia z uwagi na stanowcze postanowienia planu w tym zakresie (wykluczenie obiektów emitujących odory). Jako takie, zamierzenie pozostaje więc niezgodne z przywołanymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.\nWójt gm. Somonino zwraca też uwagę na zwiększony ruch pojazdów oraz hałas, które będą generować. Podkreśla, że istnieje też ryzyko wystąpienia potencjalnej katastrofy środowiskowej, a inwestycja ta może wpływać na potencjalne zagrożenie zanieczyszczenia wód gruntowych.\nInwestor może odwołać się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku.\nTeraz nikt nic nie pisze---milczenie??? 20:32, 12.05.2022\nCo tu pisać nowe wybory się zbliżają. Trzeba się przypodobać przyszłym wyborcom. Zapomną przed wyborami , że było tyle zamieszania wokół powstania nowego zakładu. 20:40, 12.05.2022\nInwestor pójdzie do sądu i wygra. Chwilę to potrwa ale wygra. 07:31, 13.05.2022\nNie odbierać od mieszkańców gminy niech trzymają odpady pod luzkami albo w gabinecie wojta 09:36, 13.05.2022\n,,luzkami,, A ty wróć do szkoły. 10:17, 13.05.2022\nW końcu....10:19, 13.05.2022\nW końcu Wójt pokazał że jest Wójtem tej gminy.\nBardzo dziękujemy za tą decyzję. 10:19, 13.05.2022


Asus U41SV | CHIP\nWielu użytkowników komputerów przenośnych wybierając odpowiedni model szczególną uwagę zwraca na walory transportowe a zarazem oczekuje także komfortu użytkowania. Najczęściej okazuje się, że bardzo poręczny netbook ma za mały ekran, a duży notebook jest za ciężki. Złotym środkiem na takie przypadki są urządzenia z ekranem o przekątnej 13-14 cali. Do tego typu notebooków zalicza się seria „U” firmy Asus. Konstrukcja tych modeli wyróżnia się smukłą obudową oraz zastosowaniem energooszczędnych a zarazem wydajnych podzespołów. Poza tym konstruktorzy modelu N41SV za główną ideę dla tej serii wyznaczyli sobie atrakcyjny wygląd notebooka. Dlatego obudowy notebooków serii „U” są jednocześnie proste i eleganckie oraz wygodne w użytkowaniu.\nAsus U41SV przy pełnym obciążeniu do cichych notebooków nie należy.\nAsus U41SV to 14-calowy notebook o szczególnie mobilnej naturze, który zapewnia jednocześnie bardzo dobre osiągi zarówno pod względem mocy obliczeniowej, jaki i długości czasu pracy na baterii. Sercem testowanego modelu jest procesor Intel Core i5-2410M, należący do najnowszej generacji procesorów o kodowej nazwie Sandy Bridge. Procesor ma zintegrowany, nowy układ graficzny Intel GMA HD 3000. Dodatkowo w komputerze jest dostępna dyskretna karta graficzna Nvidia GeForce GT 540M, która również jest nowością. Dzięki obsłudze technologii Nvidia Optimus komputer dynamicznie przełącza się pomiędzy grafiką zintegrowaną i dyskretną, co optymalizuje wydajność i czas pracy na baterii. Do wyświetlania ekranu służy ekran z błyszczącą powłoką i matrycą o standardowej rozdzielczości 1366×768. Szkoda, że w urządzeniu przeznaczonym do użytkowania w terenie producent nie zdecydował się na matową powłokę, która lepiej sprawdza się szczególnie w mocno nasłonecznionym środowisku.\nAsus U41SV wagowo wypada znacznie lepiej niż typowe 15-calowe notebooki, lecz ultarmobnilna Toshiba Portege R700 jest znacznie lżejsza.\nW komputerze zastosowano cztery gigabajty pamięci DDR3 1333 MHz, której możemy zainstalować maksymalnie osiem. Do przechowywania danych wykorzystywany jest tradycyjny, ale za to szybki dysk twardy – 7200 obr./min o pojemności 500 GB. Dla urządzeń zewnętrznych dostępne są trzy złącza USB 2.0. Szkoda, że zabrakło jakiegokolwiek szybkiego interfejsu jak popularne eSATA lub USB 3.0. Na wyposażeniu jest czytnik kart pamięci, który obsługuje najnowszy standard pojemnych kart SDXC.\nWydajność graficzna jest wystarczająca do typowych zastosowań jak i do gier 3D.\nTestowany model zasilany był litowo-jonowym ogniwem o pojemności 4400 mAh. Podczas testów pozwoliło to na prawie trzy i pół godziny oglądania filmu z DVD lub ponad siedem godzin oszczędnej pracy. Osiągnięte wyniki wytrzymałości zasilania z baterii są zadowalające, lecz do prawdziwych rekordzistów dużo brakuje – np. Acer Aspire TimelineX 5830TG pozwala na ok. 11 godzin pracy.\nAsus U41 SV wykazuje się dość wysoką wydajnością ogólną co zawdzięcza szybkiemu procesorowi Intel Core i5.\nObudowa testowanego modelu została wykonana z dobrej jakości materiałów – metalu i tworzywa sztucznego. Komputer ma wygodną, wyspową klawiaturę. Całość waży nieco ponad 2 kg, nie jest to może tak mało jak w przypadku leciutkiego netbooka, lecz znacznie mniej niż w popularnych 15-, a nawet 14-calowych notebookach.\nTrzy i pół godziny czasu odtwarzani filmu DVD to przeciętny wynik.\nAsus U41SV w trybie oszczędnej pracy generuje bardzo niski poziom hałasu – 18,7 dB (A), ale już przy pełnym obciążeniu jego natężenie wzrasta aż do 38,9 dB (A), co może przeszkadzać szczególnie w nocy lub w wyciszonym pomieszczeniu.\nPonad siedem godzin pracy biurowej na baterii to dobry rezultat lecz najlepsi mogą nawet jedenaście.\nPodsumowując Asus U41SV to elegancki i funkcjonalny notebook przeznaczony dla mobilnych użytkowników, dla których poza długim czasem pracy na bateriach liczy się również wydajność. Poza tym jego cena jest dość atrakcyjna co sprawia, że jest to jedna z bardziej opłacalnych ofert na rynku.\nMobileMark 2007 1.05 DVD 204\nMobileMark 2007 1.05 Reader 431\nUkłady graficzne Intel GMA HD 3000/Nvidia Geforce GT 540M\nSzerokość notebooka [mm] 337\nDługość (głębokość) notebooka [mm] 248\nWysokość (grubość po złożeniu w najgrubszym miejscu) [mm] 30\nWaga notebooka z baterią [g] 2140\nWaga zasilacza [g] 368\nFloating Point 172966\nMemory throughput 5274458\nŚredni transfer - odczyt [MB/s] 91.0\n3DMark Vantage Score 4173\nGPU Score 3554\nCPU Score 3219\n3DMark06_102: 1024x768x32 Score 8798\nSM2.0 Score 3726\nHDR/SM3.0 Score 3430\nPCMark score 6775\nMemories Score 3970\nTV and Movies Score 4251\nGaming Score 5178\nMusic Score 8962\nCommunications Score 6268\nProductivity Score 7151\nHDD Score 8030\nrozdzielczość 1280 x 800 61.0\nTryb 2D [dB] 17.9\nTryb 3D [dB] 38.4


Świetnie się bawię w twoich snach - Skrzypiec-Dagnan Izabela | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nŚwietnie się bawię w twoich snach (okładka miękka)\nSkrzypiec-Dagnan Izabela Książki | okładka miękka\nJula kocha Krystiana, Krystian kocha Julę. Wydawałoby się – prosta historia. A jednak nie potrafią być razem. Ona próbuje ukoić smutek, choć nie do końca jej się udaje. On tęskni, ale stara się ułożyć sobie życie na nowo. Na drodze obojga pojawia się ktoś inny. Każde z nich stanie przed pytaniem, czy warto postawić wszystko na jedną kartę.\nAutor: Skrzypiec-Dagnan Izabela\nWymiary produktu [mm]: 202 x 137 x 27\nWłaśnie zrecenzowałem Świetnie się bawię w twoich snach\nJak jeden nieprzemyślany krok może wpłynąć na nasze życie? Jula kocha Krystiana, Krystian kocha Julę. Wydawałoby się – prosta historia. A jednak nie potrafią być razem. Ona próbuje ukoić ...\n15-10-2019 o godz 18:51 Anonim dodał recenzję:\nW życiu się nie spodziewałam po tej książce, że zapewni mi taki rollercoaster uczuć. Historie opowiedziana przez autorkę czytałam na jednym tchu! Co więcej, nie mogłam się oderwać, a ostatnia stronę czytałam ze trzy razy. Lubię takie pozycje i oby ich więcej wychodziło, szczególnie spod polskiego pióra! 📚 Swietnie się bawię w twoich snach to opowieść o miłości. Ale nie tej prostej, pięknej i szalonej, lecz tej trudnej, pozbawionej motyli i chwil zapierających dech w piersiach. Dwójka osób, które się kochają ale nie mogą ze sobą być. Niezgodność charakterów i próba ułożenia sobie życia na nowo. Jednak czy miłość można ugasić i oszukać? Piękna, brutalna i do bólu prawdziwa. 📚🖤\n14-10-2019 o godz 22:38 mallorey dodał recenzję:\nSam tytuł i okładka książki od razu sprawiły, że wzięłam ją za jedną z zwyczajnych, niezobowiązujących obyczajówek, po które lubię sięgać w nużące jesienne dni. Przyznajcie szczerze, że na pierwszy rzut oka nie zwiastuje on nic nadzwyczajnego, jeżeli jednak poświęcicie jej dłuższą chwilkę, od razu zorientujecie się, że kryje się w niej coś o wiele bardziej interesującego. Czy związek między dwoma darzącymi się uczuciami ludźmi nie jest czymś oczywistym? Okazuje się, że wręcz przeciwnie i że nawet jeśli w grę wchodzi miłość, życie jest o wiele bardziej skomplikowane i nie zawsze wszystko wygląda tak, jakbyśmy chcieli. Jula kocha Krystiana, a Krystian kocha Julę. Dawniej tworzyli przepiękny, pełen radości i szczęścia związek. Krystian znał potrzeby Julii, a Julia wiedziała niemalże wszystko o Krystianie. Z upływem czasu coś poszło nie tak i ich drogi się rozeszły i obydwoje starają się odnaleźć szczęście gdzie indziej, mimo iż nie zawsze jest to proste. W raz z każdym kolejnym tygodniem i uciekaniem w obce ramiona, wspomnienia zimnych stóp Julii i determinacji Krystiana, gdy dla swojej ukochanej gotów był pokonać najbardziej wyczerpujący maraton; przeminęły i przestały przynależeć do teraźniejszości. Stały się nieodwracalną przeszłością. Mimo to ból po utracie bliskiej osoby pozostał ten sam i obydwoje nie mogę powstrzymać się od szukania w innych osobach ułamków swojej utraconej miłości. Zarówno styl jak i kreacja bohaterów trafiła do mnie w stu procentach. Mimo iż na samym początku denerwowały mnie zbyt krótkie rozdziały, dość szybko dopatrzyłam się ich pozytywnej strony, a mianowicie, dzięki temu całość czyta się znacznie szybciej i przyjemniej. Tekst przedstawiony został w przejrzysty i przyjemny dla oka sposób, dzięki czemu nie musimy skupiać się niczym innym niż na czerpaniu przyjemności z lektury. Wbrew pozorom nie jest to przesłodzona opowieść o nieszczęśliwej miłości, gdzie na końcu dwoje głównych bohaterów rzuca się sobie w ramiona i żyją długo i szczęśliwie. Ma sobą do zaoferowania znacznie więcej i właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze. Tym bardziej, że nie sposób do końca przewidzieć, jak to wszystko się zakończy. Chociaż „Świetnie się bawię w twoich snach” jest zaledwie debiutem literackim autorki, już teraz mogę powiedzieć, że bez wątpienia z przyjemnością sięgnę po kolejne z jej lektur, jeżeli tylko następne okażą się chociażby tak samo genialne co ta powieść. Jest to jedna z tych książek, przy których nie miałabym żadnych zahamowań przed ponownym zapoznaniem się z jej treścią, co więcej zrobiłabym to z ogromnym uśmiechem na twarzy. Jeżeli jeszcze zastanawiacie się, czy warto dać jej szansę, porzućcie wszystkie uprzedzenia i postawcie wszystko na jedną kartę, bo uwierzcie mi, to, co tam zastaniecie jest warte każdej poświęconej godziny i bez dwóch zdań stanie się dla was miłą odskocznią w leniwe jesienne wieczory. Osobiście polecam wam ją z czystego serduszka i mam nadzieję, że wy także miło się na niej zaskoczycie.\n11-10-2019 o godz 23:48 Snieznooka dodał recenzję:\n„Świetnie się bawię w twoich snach” Izabeli Skrzypiec-Dagnan jest moim pierwszym spotkaniem z tą autorką, a także debiutem literackim. Czy było to spotkanie pozytywne, czy może negatywne? Czy historia, którą nam przedstawiła autorka potrafi poruszyć do głębi, czy zawieść? Skrzypiec-Dagnan wtargnie do snów czytelnika, przejmując nad nimi kontrolę, czy życie może być takim słodkim snem, czy poprzez trudy zmieni się w koszmar? Zobaczmy, co dla nas przygotowała. "Tu i teraz jesteś moja. MOJA - cholera, jak ciężkie jest to słowo. Jaką odpowiedzialność niesie ze sobą: twoje słabości, twoje przeżycia, problemy, twój charakter, historię, którą ciągniesz za sobą, i cały ten wewnętrzny chaos. Ale chcę być częścią twojego dzisiaj i twojego jutro. Pozwolisz mi?”. Miłość jest uczuciem pochłaniającym, w którym spalamy się wspólnie z ukochaną osobą. Może i opis nie zdradza nam zbyt wiele, a objętość może wskazywać, że autorka nie ma nam zbyt wiele do przekazania, jednak moi drodzy, wysnuwając takie założenia można bardzo łatwo się pomylić. „Świetnie się bawię w twoich snach” przedstawia historię dwójki zakochanych istnień, Julii i Krystiana. Chociaż bohaterowie nie są ze sobą związani, próbują ze wszystkich sił ułożyć sobie swoją przyszłość z kimś zupełnie innym, myśli i serce wracają do przeszłości. Jak do tego wszystkiego doszło? Czy Julia i Krystian naprawdę nie potrafią być razem? „[…] – Dlaczego tyle pijesz maleńka? - Żeby zapomnieć. – Wyrywa mi się. Mam zamknięte oczy. - Lepiej byłoby pić dla przyjemności. I to nie wiele. - Dla przyjemności piję kakao. […]”. Julia bardzo ciężko przeżyła rozstanie z człowiekiem, który jest miłością jej życia. Nie tylko chodzi przygnębiona i smutna, rzuciła się w wir zagłuszających cierpienie imprez, gdzie zapija wszystkie smutki. To właśnie w jednym z klubów poznaje starszego od siebie Rafała, mężczyznę, którego nie bawią romanse, potajemne schadzki, pragnie od życia czegoś więcej. Kochanej kobiety, stabilizacji oraz przyszłości, którą do niedawna Julia miała z Krystianem. Drgnienia serca i motylki w brzuchu sprawiają, że dziewczyna czuje coś innego poza cierpieniem, czy to wystarczy, aby zagłuszyć coś tak silnego, jak uczucie do Krystiana? Pozornie wszystko zaczyna się dobrze układać, wtedy na jej drodze pojawia się Krystian, czy prawdziwa miłość zwycięży? Czy Julia postawi wszystko na jedną kartę? Czy warto pakować się w ten związek, kiedy poprzednio zakończył się fiaskiem? „Wodziła mnie na pokuszenie. Latem nagim ramieniem, opalonym na cynamonowo, jesienią delikatnym spojrzeniem, wiosną w deszczu i strugach płynących asfaltem, zimą w łóżku...”. „Świetnie się bawię w twoich snach” jest świetnie napisaną powieścią, bardzo udanym debiutem, w którym autorka nie boi się pokazać tego, że wiodący bohaterowie nie są krystaliczni. Izabela Skrzypiec-Dagnan kolejnymi wydarzeniami otwiera przed czytelnikiem dusze wykreowanych bohaterów. Sprawia, że są niczym otwarta księga, dzięki czemu zaczynamy rozumieć, że człowiek bardzo często sam ucieka od miłości, po prostu się jej bojąc. Strach posiada wielkie oczy, bardzo często z naszymi myślami, różnie wykreowanymi scenariuszami zmusza nas do odwrotu. Za dużo myślimy, za mało odczuwamy. Życie nie zawsze jest łatwe, przyjemne, niejednokrotnie nas zaskakuje, kiedy nam się wydaje, że nie spotka nas nic dobrego. Julia i Krystian są bardzo zagubionymi postaciami, muszą sobie uświadomić, że miłość wymaga pracy i poświęceń, bez wysiłku i rozmów, nic z tego nie będzie. Przez upór i dumę można o wiele więcej stracić niż zyskać. Autorka pokazuje nam miłość z nico innej strony, bardziej realistycznej, taką, którą mamy na wyciągnięcie ręki. Autorka ma dość specyficzny styl wypowiedzi, zdania, które buduje nie są zbyt rozbudowane, widać, że jest to konkretna kobieta, która nie lubi owijać w bawełnę. „Świetnie się bawię w twoich snach” jest powieścią romantyczną, bardzo życiową i przede wszystkim wartą bliższego poznania. Bardzo polecam.\n09-10-2019 o godz 11:09 Agnieszka Caban dodał recenzję:\nJulia jest jeszcze młodą, 26- letnią dziewczyną z głową pełną marzeń, pomysłów. Kocha szaleństwa, wino, nie jest jeszcze gotowa na stabilizację. Niegdyś kochała Krystiana, teraz krok po kroku zaczyna wiązać się z Rafałem, mężczyzną bardziej stąpającym po ziemi, starszym, gotowym uchylić jej nieba, ale pod pewnymi warunkami. Krystian to facet, którego polubiłam od razu. Męski, wysportowany, kocha biegać, bierze udział w wielu zawodach, maratonach. Miłością jego życia jest Jula, jednak skoro ich drogi się rozeszły, próbuje ułożyć sobie życie na nowo. Pomaga mu w tym poznana w klubie dziewczyna Daria. Nie może o niej zapomnieć, a gdy po raz kolejny spotyka ją na zawodach jako uczestniczkę, czuje, że nie może jej łatwo odpuścić. Ta książka to kolejny, moim zdaniem, bardzo udany debiut. Czyta się fantastycznie. Fabuła poprowadzona jest w bardzo ciekawy sposób, przedstawiając nam życie poszczególnych par, czyli tutaj Jula -Krystian, Jula- Rafał i Krystian- Daria. Co ciekawsze i zaskakujące, to życie jest bardzo realistyczne, bez pokazywania wyidealizowanego świata. Nie opiera się na samych randkach, motylkach w brzuchu, scenach łóżkowych. To także problemy dnia codziennego. Utrata pracy, trudności w znalezieniu nowej, dramaty niedoszłej matki, zdrada, czyli to, co mamy na co dzień, a co generalnie kiepsko się sprzedaje. Jednak nie martwcie się, nie będzie znów tak surowo, w końcu to powieść obyczajowa gdzie głównym tematem są związki i uczucia. Związek Juli i Krystiana widzimy jako niezwykle ekspresyjny, pełen uniesień, szaleństw, erotyzmu i pożądania, a jednak taki spowity mgiełką tajemnicy. Kiedy się rozpada i bohaterowie powoli oswajają się z nowymi partnerami, kibicowałam im bardzo, głownie ze względu na Rafała i Darię, ludzi, którzy moim zdaniem zasługują na szczęście, uczciwość i miłość, chociażby dlatego, że sami są bardzo w porządku. Stawiają jasno swoje warunki, są uczciwi i tacy po prostu dojrzali emocjonalnie. Czytając obawiałam się, że albo Jula, albo Krystian nagle powie stop i coś wywinie. I wiecie co? Ta powieść toczy się w takim kierunku, że aż cierpnie skóra. Samo zakończenie musiałam przeczytać dwa razy, by się upewnić czy czegoś źle nie zrozumiałam. Jestem absolutnie na tak! Bardzo polecam. Więcej na https://papierowestrony.blogspot.com/2019/10/swietnie-sie-bawie-w-twoich-snach.html\n03-10-2019 o godz 08:11 Ewelina Bachniak dodał recenzję:\niniarecenzuje.wordpress.com ////// IG- inia.inia.inia.recenzuje ///// Fb- inia.inia.inia Czytacie romanse? Ja raz na jakiś czas mam ochotę na książkowy romans. Ale lubię, jak różni się choć odrobinę od ckliwego romansidła z nierzeczywistą historią miłosną. Świetnie się bawię w Twoich snach to debiut literacki Izabeli Skrzypiec – Dagnan. Zamiast burzliwego romansu czy idealnej miłości, mamy rozstanie i ogromną tęsknotę. Jest to historia młodych ludzi naznaczonych nieszczęśliwą miłością. „Tęsknię. Boże, dlaczego ludzie odchodzą od siebie, mijają się, rozchodzą, przerywają tak gwałtownie tę więź, uczucie, przywiązanie, bliskość? Dlaczego tak ciężko się dogadać? Dlaczego tak ciężko ze sobą żyć?”. Narracja jest bardzo ciekawa, bo pokazana z perspektywy dwojga głównych bohaterów, Julii i Krystiana. Młoda, niedojrzała, w ciągle trwającej zabawie, 26 letnia Jula rozstaje się z Krystianem. „Była niespokojną duszą. Czego ona w życiu nie robiła... Zostawiała po sobie tysiące drobiazgów do odkrywania przez innych”. Za to on, spokojny, zorganizowany, pracujący w bankowości, uwielbiający jogging i uzależniony od niej. Oboje kochają się, ale nie potrafią być ze sobą. „Jestem nią naznaczony od stóp do głów. Jej dotykiem, jej miłością, jej spojrzeniem. Cały pragnę jej, całego mnie do niej ciągnie, nie przestaję myśleć. Nie zasłużyłem sobie na nią. I w końcu ona to zrozumiała”. Obydwoje angażują się w nowe związki, by zapomnieć. Ona ze starszym mężczyzną, Rafałem, który pragnie już ustatkowania i założenia rodziny. Ale Julia ma inne podejście do życia, chce się bawić. „Wcale mi się do tego nie spieszy. Wspólne życie potrafi szybko spowszednieć. Przemija magia zakochania, randek, niepewności, ekscytacji, wyczekiwanego seksu, spontaniczności. Nie ma do czego się spieszyć, bo potem szuka się przygód. Lepiej zawczasu się wyszumieć. A potem jeszcze raz, dla pewności”. Krystian za to znajduję dziewczynę całkowicie inną niż Jula. Której prawdziwe piękno tkwi gdzieś w jej duszy. „Jest jakaś kryształowa, nigdy wcześniej nie spotkałem takiej kobiety”. Pewnego dnia spotykają się przypadkiem i wszystko wraca. Dawne, głęboko skrywane namiętności, rozterki serca nie opuszczają ich. Każde z nich staje przed pytaniem czy warto brnąć w nowy związek? Czy mimo wszystko ratować starą, może jedyną miłość życia? „Nie mogę się otrząsnąć. Zamykam oczy i wszystko odżywa. Boli. Miłość nie powinna boleć, więc może to jednak nie miłość. Jego spojrzenie na mnie, jego wzrok, przecież się nie mylę i wiem, co w nim dostrzegłam. Tęsknotę. Wzruszenie. Uczucie.”. Świetnie się bawię w Twoich snach nie jest słodką historią miłosną. Przepełniona cierpieniem, a przede wszystkim chęcią zapomnienia o największej miłości, która jednak nie może dalej istnieć.\n22-09-2019 o godz 17:11 CzytanieNaszymZyciem dodał recenzję:\nOna i on - kochająca się para, która nie potrafi żyć razem. Krystian i Jula powoli zaczynają odsuwać się od siebie i szukać szczęścia w innym miejscu. Ale czy palenie za sobą mostów jest tak proste, jak się wydaje? Świetnie się bawię w Twoich snach to powieść obyczajowa, którą mogę zaliczyć do tych "lepszych". Przede wszystkim dlatego, że mówi o sprawach pozornie błahych pokazując je w innym świetle. Dla osoby, która nie przepada za tym gatunkiem książek, a ja do takich osób należę, czytanie przepełnionych słodkością dialogów i znacznie wyolbrzymionych przeżyć wewnętrznych głównej bohaterki jest po prostu nużące, a niekiedy irytujące. Jednak tym razem nie trafiłam na przerysowaną historię. Izabela Skrzypiec - Dagnan świetnie ukazała problematykę tej opowieści. Pisze wprost, nie owija w bawełnę, co niektórym może przeszkadzać. Jeśli lubicie długie powieści niepozbawione artystycznej wartości, tutaj tego nie znajdziecie, co moim zdaniem było celowym zabiegiem. Autorka z pełną świadomością napisała książkę w taki sposób, aby szybko i skutecznie trafić do serc swoich czytelniczek. Chciała udowodnić, że decyzje, jakie w życiu podejmujemy, a szczególnie te związane ze sprawami sercowymi, wcale nie są tak oczywiste, jak prezentują nam nasi znajomi czy rodzina. W związku z tym, że mowa tu o prawdziwych życiowych problemach, cała historia wcale nie jest przesłodzona. Bohaterowie nie są idealni, popełniają błędy, mają swoje wady i gubią się w świecie. To sprawia, że łatwo można się z nimi utożsamić, bo kto z nas jest perfekcyjny? Oprócz głównych bohaterów poznamy jeszcze inne osoby, postacie drugoplanowe, którymi również warto się zainteresować. Autorka zadbała o to, żebyśmy nie skupiali całej swojej uwagi wyłącznie na Julii i Krystianie, dzięki czemu cała opowieść wydaje się bardziej wciągająca. Jeśli osoba nieprzepadająca za tego typu literaturą poleca ją, to znak, że koniecznie musicie sami zainteresować się powyższą książką! A jeśli narobiłam Wam ochoty, to zapraszam na mojego Instagrama, gdzie właśnie trwa konkurs, w którym do wygrania jest m.in. Świetnie się bawię w Twoich snach! Zapraszam serdecznie. :)\n17-09-2019 o godz 00:38 światromansów dodał recenzję:\nPo tak prostym opisie wydawałoby się, że to kolejna schematyczna historia o dwójce osób, których dręczą demony, nie dające prowadzić szczęśliwego życia. Że to kolejna historia miłosna o osobach, które muszą przemierzyć wyboistą drogę, aby wreszcie być razem. Nic bardziej mylnego. Czytanie tej książki było jak wejście na tory prosto pod nadjeżdżający pociąg. I być może właśnie to sprawiło, że tak zaparcie chłonęłam kolejne strony - nawet pomimo tego, że wyczuwałam nadchodzący chaos. Julę i Krystiana łączy wielka, potężna miłość. A jednak życie sprawia, że ta dwójka nie potrafi być ze sobą, nawet pomimo tego, jak mocno się kochają. Poznajemy ich w momencie, kiedy oboje próbują o sobie zapomnieć, ruszyć dalej. Jula napotyka na swojej drodze kilkanaście lat starszego Rafała, który budzi w niej pragnienie i pożądanie. Krystian poznaje słodką i zupełnie różną od Juli Darię, która zupełnie niespodziewanie nie może mu wyjść z głowy. Ale nawet pomimo tego, że ich serce na nowo budzi się w towarzystwie innych osób, bardzo trudno jest zapomnieć o kimś, kto tak długo był dla ciebie najważniejszy. "Świetnie się bawię w twoich snach" to romans, jakiego jeszcze nie czytaliście. To nie jest słodka, urocza historyjka o ludziach, którzy pokonują wszystkie przeciwności losu i żyją długo, i szczęśliwie. Bohaterowie nie są idealni, mają pełno wad, ale dzięki temu możemy się utożsamić z ich problemami i mamy wrażenie, jakby byli prawdziwymi ludźmi. Nie ukrywam, że niejednokrotnie bolało mnie serce, kiedy obserwowałam czyny bohaterów. Pomimo tego, że spodziewałam się nadchodzącej katastrofy, wcale nie oznacza to, że mi się to podobało. Ale wiem też, że czasami i tak działa życie, a o szczęśliwe zakończenie trzeba mocno zawalczyć. Ta książka jest prawdziwa, życiowa, surowa i pięknie napisana. Polecam z całego serca. Przyjemnością jest objąć taki tytuł patronatem. Pełna recenzja tutaj: http://weronikarecenzuje.blogspot.com/2019/09/izabela-skrzypiec-dagnan-swietnie-sie.html\nMózg. Opowieść o nas Eagleman David\nKochaj mnie Klimkiewicz Karolina\nAnioł stróż, czy czekolada? Miosga Lucy\nZa dwie minuty wiosna Zarzeczna Monika\nNowy dom Kujawska Kaja\nMoc. Trylogia mocy i szału. Tom 3 Lewicka Anna\nWczorajsza róża. Nic nie łamie się tak jak serce. Tom 2 Rajda Daria\nGdy zapada cisza Mann Marni\nSekrety pani pułkownikowej Ponińska Dorota\nLudzie potrafią latać Opracowanie zbiorowe\nMoże kiedyś, innym razem... Gawrych-Skrzypczak Joanna\nDopóki starczy mi sił Klimkiewicz Karolina\nDługi lot do domu Hlad Alan


Kraków nie sprzyja tarnowiankom | TEMI.pl - Strefa wolna od cenzury\nNajstarszy szyb windy w tarnowskiej kamienicy [ZDJĘCIA]\nGroźny wypadek. Czterolatek wypadł z samochodu [ZDJĘCIA]\nEksperci: Kapustka powalczy o podstawowy skład reprezentacji\nRobert Lewandowski nie zagra z Anglią?!\nStrona główna Sport Piłka siatkowa Kraków nie sprzyja tarnowiankom\nKraków nie sprzyja tarnowiankom\n„Jedynka” zaczęła sezon w dobrym stylu. W dotychczasowych pięciu spotkaniach tarnowianki przegrały tylko raz, dzięki czemu znajdowały się na czele w tabeli. W minioną sobotę ponownie wybrały się do Krakowa, gdzie niedawno uległy drużynie Akademii Górniczo-Hutniczej. Tym razem rywalem tarnowianek była niepokonana dotychczas Bronowianka, która po wzmocnieniach zdaje się być głównym faworytem do ligowego awansu. Zespół z Bronowic ma do rozegrania jeszcze jedno zaległe spotkanie, więc sobotni mecz z tarnowiankami był starciem o prowadzenie w tabeli.\nGospodynie od pierwszych minut udowadniały, że posiadają więcej stricte sportowych atutów. Już w pierwszym secie osiągnęły dużą przewagę, której później tarnowianki nie zdołały nadrobić, przegrywając ostatecznie do 19-stu. Kolejne dwie partie były tylko potwierdzeniem dominacji gospodyń. „Jedynka” miała przestoje w grze, seriami traciła punkty, grała nierówno. Tymczasem po drugiej stronie siatki gospodyniom wychodziło prawie wszystko, dzięki czemu wygrały dwa kolejne sety do 17-stu i w całym spotkaniu zasłużenie triumfowały 3:0.\n– Nie mamy szczęścia do krakowskich zespołów, zagraliśmy najsłabszy mecz w tym sezonie. Gospodynie były mocno skoncentrowane, wykorzystały wszystkie nasze słabości – mówi Marek Skrobot, trener tarnowianek. – Mieliśmy problemy z własną grą. Zabrakło tego, co było dotychczas naszym atutem. Nie funkcjonowała gra środkiem, gra kombinacyjna na siatce, przyjęcie, blok. Zawodniczki z Bronowianki robiły, co chciały, chylę przed nimi czoła. To zespół wzmocniony i stawiany w roli faworytów, ale będziemy starali przeciwstawić się im w rewanżu.\nPo sobotniej przegranej „Jedynka” straciła prowadzenie w lidze. W najbliższej kolejce tarnowski zespół pauzuje, a kolejne spotkanie w ramach 8. kolejki rozegra przed własną publicznością 22 listopada z drużyną SAN-Pajdy Jarosław. Tarnowianki wciąż jednak znajdują się w gronie zespołów, które będą najbardziej liczyć się w walce o czołową czwórkę po rundzie zasadniczej. Już teraz wiadomo, że na największych faworytów ligi wyrosły dwie krakowskie ekipy – Bronowianka i AGH. Rywale doceniają jednak drużynę z Tarnowa.\n– Baliśmy się przeciwnika, bo tarnowska drużyna wydaje się mocna, dzisiaj chyba zagrała trochę słabiej. Znamy się bardzo dobrze, więc nie wiem, co się stało, bo tarnowianki potrafią więcej – mówił po sobotnim meczu Marek Kępa, tymczasowy trener Bronowianki. – Te mecze są ważne, ale o wszystkim zadecydują play-offy. Bronowianka, AGH i zespół z Tarnowa będą walczyć o I ligę, więc zapowiada się ciekawie.


Statyny poprawiają strukturę i pracę serca | Nauka w Polsce\nZgodnie z wynikami brytyjskiego eksperymentu pacjenci leczeni statynami rzadziej cierpią z powodu przerostu mięśnia sercowego. Działanie popularnych leków wykracza przy tym poza obniżanie stężenia cholesterolu.\nWyniki badania sprawdzającego wpływ statyn na strukturę i działanie mięśnia sercowego, naukowcy z Queen Mary University of London przedstawili w czasie konferencji EuroCMR 2017, zorganizowanej przez European Society of Cardiology.\nŚrodki z tej grupy stosuje się w celu kontroli poziomu cholesterolu. "Są one bardzo skuteczne w zapobieganiu zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, którzy przeszli zawał albo są zagrożeni chorobą serca" - mówi autor badania dr Nay Aung.\n"Statyny wykazują także inne, niezwiązane z cholesterolem korzystne działania. Mogą poprawić pracę naczyń krwionośnych, zredukować stany zapalne, ustabilizować złogi tłuszczów w naczyniach. Eksperymenty na myszach i niewielkie badania z udziałem ludzi wskazują, że statyny zmniejszają też grubość mięśnia sercowego, ale potrzebne jest potwierdzenie tego w obszerniejszych badaniach" - opowiada dr Aung.\nW przeprowadzonym przez niego projekcie wzięło udział ponad 4,6 tys. ochotników, z których 17 proc. przyjmowało statyny. Leczone nimi osoby były starsze, miały wyższe BMI (wskaźnik masy ciała) oraz większe ryzyko cukrzycy i nadciśnienia. Zażywanie statyn wiązało się średnio z 2,4 proc. mniejszą masą lewej komory i mniejszą objętością obu komór. "Pogrubione, duże serce w dużym stopniu oznacza większe ryzyko przyszłego zawału, niewydolności serca lub udaru i wydaje się, że przyjmowanie statyn odwraca w sercu negatywne zmiany, co z kolei może obniżać ryzyko tych niepożądanych następstw" - mówi brytyjski naukowiec.\nBadacze podejrzewają kilka mechanizmów, które pozwalają na takie działanie leków. Jeden z nich to redukcja stresu oksydacyjnego, co obniża też produkcję czynników pobudzających komórki serca do wzrostu. Statyny zwiększają też produkcję tlenku azotu w ściankach naczyń, co powoduje ich rozszerzenie, poprawię przepływu krwi, obniżenie ciśnienia i przez to spadek obciążenia serca.\nBadacze zwracają jednak uwagę, że statyny powinny być przepisywane tylko wtedy, gdy rzeczywiście są potrzebne. "Istnieją jasne wytyczne, mówiące, kto powinien otrzymywać statyny" - podkreśla dr Aung.\n"Toczy się debata nad tym, czy powinno się obniżyć poprzeczkę i powstaje pytanie, jak bardzo. Odkryliśmy, że u pacjentów już przyjmujących statyny, ujawniają się korzystne efekty wykraczające poza obniżenie poziomu cholesterolu, i jest to pozytywny skutek. Jednak zamiast wystawiania recepty zbiorowej potrzebujemy identyfikacji osób, które najbardziej skorzystają w ramach medycyny spersonalizowanej" - wyjaśnia badacz.\nUczony zwraca uwagę na potrzebę uwzględnienia różnych elementów. Zalicza do nich nie tylko kliniczne czynniki ryzyka, takie jak palenie czy nadciśnienie, ale także uwarunkowania genetyczne. (PAP)


Biała lampa wisząca GRACIA 45cm  - A-Z Decor\n» Biała lampa wisząca GRACIA 45cm \nNowoczesna lampa wisząca GRACIA z materiałowym abażurem w kolorze białym. Od spodu zamontowany mleczny dyfuzor mający za zadanie rozproszyć i zmiękczyć światło żarówek. W lampie zastosowano aż trzy źródła światła: E27, max. 60W, 50 Hz, 220V, IP20.\nŻarówek nie dołączamy do kompletu. Wymiary lampy: 45x80 cm. Wymiary abażuru: 45x11 cm.\nW sklepie znajdziesz identyczne lampy z czarnym lub szarym abażurem. Dodatkowo oferujemy mniejsze lampy GRACIA na dwie żarówki z abażurem o średnicy 35 cm. Wpisz do wyszukiwarki sklepu słowo GRACIA by zobaczyć od razu wszystkie oferowane pozycje.


www.lideropakowania.pl - SEOKatalog - nowoczesny katalog stron www\nSzczegóły strony www.lideropakowania.pl:\nSłowa kluczowe: firma handlowa, hurtownia opakowań, sprzedaż opakowań, sklep internetowy, produkcja opakowań, dystrybucja opakowań\nChemia » Detergenty\nZPHU HYDROMOTOR zajmuje się regeneracją pomp hydraulicznych, silników hydraulicznych, pomp, zaworów, rozdzielaczy. Posiadamy duży asortyment zamienników. Części zamienne do pomp i silników hydraulicznych. Prowadzimy serwisy marek Linde, Kawasaki czy Poclain. Zapoznaj się z naszą ofertą hydrauliki na naszej stronie hydromotor. pl\nDezynsekcja, deratyzacja i dezynfekcja - Warszawa i okolice. Zwalczamy karaluchy, karaczany, mole, mrówki i rybiki. Stosujemy nieuczuleniowe, bezwonne eko-środki posiadające atesty do stosowania w szpitalach, przedszkolach, mieszkaniach, biurach. Bardzo serdecznie zapraszamy do współpracy z naszą firmą.\nFirma oferująca świetne magazyny? Omnimag! To firma z polskim kapitałem, która oferuje nie tylko magazyny ale także ich dopasowywanie do potrzeb klienta. Dzięki temu każdy dostaje odpowiednio przygotowane magazyny do użytkowania.


Chłodnica doładowania - Intercooler Fiat PANDA (312_, 319_) 0.9 liftback 80KM, 59kW (2013.12 - 0.) - Sklep iParts.pl\nChłodnica doładowania - Intercooler Fiat PANDA (312_, 319_) (od 2012.02) 0.9 liftback 80KM, 59kW (2013.12 - 0.)\nChłodnica powietrza doładowującego - intercooler NISSENS 96466\nProducent części: NISSENS Kod: 96466 Jednostka: szt. Wymiary radiatora: 290 x 128 x 64 mm Materiał zbiornika wody (chłodnica): Tworzywo sztuczne Materiał żeber chłodzących: Aluminium Rodzaj chłodnicy: Żebra chłodzące lutowane\nChłodnica powietrza doładowującego - intercooler AVA QUALITY COOLING FT4391\nProducent części: AVA COOLING SYSTEMS Kod: FT4391 Jednostka: szt. Jakosć: Premium Ograniczenia producenta: Denso Wymiary radiatora: 290x129x64 Materiał: Tworzywo sztuczne Dolot - sr. [mm]: 40,0 Wylot - sr. [mm]: 40,0\nChłodnica powietrza doładowującego - intercooler PRASCO FTA4391\nProducent części: PRASCO Kod: FTA4391 Jakosć: Alternativ Ograniczenia producenta: Denso Wymiary radiatora: 290x130 Materiał: Tworzywo sztuczne Dolot - sr. [mm]: 40,0 Wylot - sr. [mm]: 40,0\nChłodnica powietrza doładowującego - intercooler PRASCO FT4391\nProducent części: PRASCO Kod: FT4391 Jakosć: Premium Ograniczenia producenta: Denso Wymiary radiatora: 290x130 Materiał: Tworzywo sztuczne Dolot - sr. [mm]: 40,0 Wylot - sr. [mm]: 40,0\nChłodnica powietrza doładowującego - intercooler AVA QUALITY COOLING FTA4391\nProducent części: AVA QUALITY COOLING Kod: FTA4391 Jakosć: Alternativ Ograniczenia producenta: Denso Wymiary radiatora: 290x130x65 Materiał: Tworzywo sztuczne Dolot - sr. [mm]: 40,0 Wylot - sr. [mm]: 40,0\nAVA QUALITY COOLING FRIGAIR NISSENS NRF PRASCO VAN WEZEL


"Olo" i Dalke na aucie, Rafałowicz negocjuje | Głos Szczeciński\n"Olo" i Dalke na…\n"Olo" i Dalke na aucie, Rafałowicz negocjuje\nSylwester Wasiak, 15 grudnia 2004 r. 15.12.2004\nDawid Ptak nie pozostawia złudzeń: decyzje personalne są nieodwołalne. Marcin Bielecki\n- Będę chciał wypełnić kontrakt, który zaproponowały mi władze Pogoni - mówi Olgierd Moskalewicz. - Jeżeli będzie konieczność grania w rezerwach, to będą grał w trzeciej lidze. Chcę zostać w Szczecinie.\nZmiany w Pogoni! Prezes Dawid Ptak i zarząd klubu zadecydowali o przesunięciu Olgierda Moskalewicza do rezerw. Rozwiązano umowę z masażystą Dariuszem Dalke. Natomiast ze Sławomirem Rafałowiczem przeprowadzone mają być dziś rozmowy w sprawie renegocjacji kontraktu i zmiany funkcji w klubie.\n- Mam duży szacunek do "Ola", za ambicję i serce, które włożył w grę w naszym klubie - mówi Dawid Ptak, prezes klubu. - Miał on jednak zbyt wysoki kontrakt. Zarabiał trzy razy więcej od pozostałych piłkarzy.\nDrugą osobą, która pożegnała się z klubem jest wieloletni masażysta Pogoni Dariusz Dalke.\n- Szczerze mówiąc dowiedziałem się o tym fakcie z prasy - mówi Dariusz Dalke.\nTrzecią osobą, którą dotknęły zmiany jest Sławomir Rafałowicz, do poniedziałku asystent Bohumila Panika i szkoleniowiec rezerw portowego klubu. Jedną z głównych przyczyn są rzekomo nie satysfakcjonujące wyniki drugiej drużyny w trzeciej lidze. W tym przypadku sytuacja jest jednak nieco inna.