transport roweru - Forum o zdrowiu i urodzie - strefarelaksacyjna.pl\nPost autor: aldi » 17 maja 2019, 20:34\nWymyśliliśmy sobie z narzeczonym wycieczkę do Anglii. Uwielbiamy podróżować i zwiedzać różne zakątki świata. Mamy taki zwyczaj, że w podróż zabieramy ze sobą także nasze rowery, bo zwiedzamy jeżdżąc na rowerach. Tam gdzie jedziemy samochodem, to nie problem zabrać je ze sobą, ale do Anglii to nie będzie takie proste, gdyż nada jako bagaż do samolotu to tak niezbyt, gdyż pewnie sporo zapłacimy za nadbagaż. A poza tym tyle się słyszy, że bagaż się zgubił. Chcąc tego uniknąć chcemy rowery wysłać kurierem, zawsze większa pewność że trafi pod wskazany adres. Nie znamy takiej firmy, która przewiezie nam te rowery i dostarczy pod same drzwi. Może Wy macie jakieś dane kontaktowe na taką firmę??\nPost autor: grazka » 21 maja 2019, 9:10\nDecydując się na określonego kuriera powinieneś wziąć pod uwagę jego ofertę i jakość wykonywanych usług. Jeśli nie stać Cię na skorzystanie z usług czołowych kurierów, zapukaj do drzwi brokerów. Więc na początku sprawdź opinie o brokerzy kurierskim uważaj na ich wiarygodność, godne zaufania są recenzję na Facebooku, jego ofertę, a potem go przetestuj. Myslę że i tak musisz coś wybrać, więc poszperaj jeszcze może w necie za rankingiem kurierów.\nPost autor: Berasia » 24 maja 2019, 10:39\nDla mnie najlepszą formą nadawana jakichkolwiek przesyłek do Anglii jest skorzystanie z usług kurierskich. Jednak nie wysyłam ich tak często i za każdym razem wolę sprawdzić, czy dany spedytor działa profesjonalnie. Najbardziej obiektywną ocenę uzyska się zawsze od klientów korzystających z danej oferty. Jak na razie nie miałam żadnego problemu. Najlepszym rozwiązaniem będzie, odnalezienie w wyszukiwarce kilka firm transportowych i ich porównanie.\nPost autor: halynka » 24 maja 2019, 10:54\nPamiętajcie, ażeby decydować się na firmy, które mają stosunkowo bardzo duże doświadczenie właśnie na polskim rynku. Istotne jest także to, by przesyłki kurierskie były zwyczajnie wybierane od takich podmiotów, które gwarantują bez wątpienia dokładność. Trzeba więc decydować się na firmy, które mają doświadczenie, oraz pozytywne opinie od Klientów. Jeżeli interesuje Was tani kurier, to należy także zdecydować się na https://www.speedpack.com.pl/ , które zapewniają atrakcyjne warunki finansowe właśnie w tym konkretnym temacie.\nPost autor: mdrab91 » 27 maja 2019, 19:48\nPost autor: drakarisczy5 » 29 maja 2019, 21:38\nJeżeli zależy wam na szybkim transporcie roweru, to powinniście sie zainteresować firmami kurierskimi - chyba, że wolicie je przetransportować pociągiem Zastanawialiście się kiedyś nad wyborem kurier gls kraków ? Wydaje mi się, ze byłby to odpowiedni wybór, jeśli chodzi o transport takiego dużego przedmiotu. A Wy co myślicie? Macie lepsze propozycje?


Nazwa pozycji ZARZĄDZENIE 113/14 WÓJTA GMINY GORZYCE z dnia 12 listopada 2014 r. w sprawie udzielenia upoważnienia do podpisywania spisu wyborców w wyborach do rad gmin, rad powiatów, sejmików województw i rad dzielnic m.st. Warszawy oraz w wyborach wójtów, burmistrzó\nOpis ZARZĄDZENIE 113/14 WÓJTA GMINY GORZYCE z dnia 12 listopada 2014 r. w sprawie udzielenia upoważnienia do podpisywania spisu wyborców w wyborach do rad gmin, rad powiatów, sejmików województw i rad dzielnic m.st. Warszawy oraz w wyborach wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, zarządzonych na dzień 16 listopada 2014 r.\n1. ZARZĄDZENIE 113/14 WÓJTA GMINY GORZYCE z dnia 12 listopada 2014 r. w sprawie udzielenia upoważnienia do podpisywania spisu wyborców w wyborach do rad gmin, rad powiatów, sejmików województw i rad dzielnic m.st. Warszawy oraz w wyborach wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, zarządzonych na dzień 16 listopada 2014 r.\nIlość odwiedzin: 62157


Uporczywi dłużnicy stracą mieszkania - Puls Biznesu - pb.pl\nUporczywi dłużnicy stracą mieszkania\nopublikowano: 29-12-2020, 07:07\nNadchodzi koniec patologicznych sytuacji, gdy ogół mieszkańców wspólnoty musi utrzymywać tych, którzy od lat nie płacą - informuje we wtorek "Dziennik Gazeta Prawna".\n"DGP" wyjaśnia, że to jedno z naczelnych założeń nowelizacji ustawy o własności lokali, nad którą pracuje Ministerstwo Rozwoju. "Jak przyznają eksperci, zmiana jest potrzebna, bo dziś wielu dłużników nie ponosi żadnych konsekwencji i bez skrupułów żyje na koszt swoich sąsiadów" - czytamy.\n"Artykuł 16 ustawy o własności lokali pozwala wspólnocie mieszkaniowej żądać sprzedaży lokalu w drodze licytacji, jeśli właściciel zalega długotrwale z zapłatą należnych opłat. Co istotne, osobie, której mieszkanie zostało sprzedane, nie przysługuje prawo do lokalu zamiennego" - wskazuje dziennik.\nJak zauważa, szkopuł jest w tym, że nie do końca wiadomo, co znaczy "długotrwale". "Sądy najczęściej odmawiają zgody na sprzedaż, uznając, że mieszkanie jest warte o wiele więcej niż kwota zadłużenia, a pozbawienie kogoś dachu nad głową to ostateczność" - zaznacza.\n"Rozwiązanie, które chce zaproponować resort rozwoju, ma przede wszystkim chronić wywiązujących się z obowiązku płacenia należności w terminie sąsiadów dłużnika. Z założenia zaległość pozwalająca na licytację ma wynosić równowartość co najmniej dziewięciomiesięcznych opłat. W każdym przypadku ostateczną decyzję podejmowałby sąd, który mógłby nie zgodzić się na zlicytowanie mieszkania, gdyby okazało się, że ktoś nie płaci na przykład z powodu ciężkiej choroby" - podkreśla "DGP".\nPrezes PHH: zakup hotelu Regent nie ma nic wspólnego z wykorzystywaniem pandemii\nW 2021 roku mogą zdrożeć samochody\nJSW pracuje nad nową nazwą, by nie kojarzyć się z węglem\nRząd USA wzmocnił zakaz inwestowania w niektóre chińskie spółki\nGaśnie optymizm na rynku ropy naftowej\nPremier: "nowy polski ład" zakłada m.in. inwestycje państwowe i samorządowe\nMSCI usunie pięć kolejnych chińskich firm z globalnego indeksu\nKrótki poradnik pomocowy [PODCAST]\nJapończycy będą produkować elektryczną koparkę\nBudownictwo i nieruchomości / Uporczywi dłużnicy stracą mieszkania\n10:12 Gaśnie optymizm na rynku ropy naftowej\n10:05 Premier: "nowy polski ład" zakłada m.in. inwestycje państwowe i samorządowe\n10:01 MSCI usunie pięć kolejnych chińskich firm z globalnego indeksu\n10:00 Krótki poradnik pomocowy [PODCAST]\n09:50 Japończycy będą produkować elektryczną koparkę


System informacji prawnej w pracy sędziego, Kokoszczyński Marcin, Wierczyński Grzegorz Księgarnia Internetowa Edukacyjna\nStrona główna / Prawo - książki dla praktyków / System informacji prawnej w pracy sędziego - Kokoszczyński Marcin, Wierczyński Grzegorz\nAutor: Kokoszczyński Marcin, Wierczyński Grzegorz\nKsiążka jest pierwszą w Polsce publikacją poświęconą korzystaniu przez sędziów z elektronicznych źródeł informacji o prawie. Jest ona komplementarna wobec opracowań opisujących metodykę pracy sędziów w poszczególnych rodzajach spraw. Przedstawiono w niej zasady tworzenia systemów informacji prawnej.\nStanowi pomoc w racjonalnym i efektywnym korzystaniu z tych systemów.\nDodatkowym atutem pracy jest analiza badań ankietowych, które miały na celu ustalenie, jak w praktyce przedstawia się korzystanie przez sędziów z elektronicznych baz informacji prawnej oraz jak oceniają oni korzystanie z tych systemów.\nPublikacja adresowana jest do sędziów, aplikantów sędziowskich i pracowników sądów oraz do studentów kierunków prawniczych.


Budżet Obywatelski w Rumi. Nowością będą projekty zielone | Rumia Nasze Miasto\nTomasz Smuga 29.01.2021\nTo jednak nie koniec zmian\nZgodnie z nowym regulaminem środki finansowe, które nie zostaną wykorzystane w ramach puli przeznaczonej na sfinalizowanie przedsięwzięć zielonych (100 tys. zł) i prospołecznych (300 tys. zł), zasilą budżet zarezerwowany na projekty inwestycyjne. Tym samym pojawi się szansa na zrealizowanie pomysłów znajdujących się „pod kreską”.\nRusza kolejna edycja Budżetu Obywatelskiego w Rumi. Projekt zgłosić może każdy mieszkaniec\nRozpoczyna się kolejna edycja rumskiego Budżetu Obywatelskiego. W tym roku do dyspozycji mieszkańców jest 1,5 mln złotych. Własny projekt może zgłosić każdy, niekoniecznie zameldowany czy pełnoletni, rumianin.\nbudżet obywatelski rumia 2022\nrumia budżet obywatelski 2022\nskładanie wniosków bo rumia\nbo rumia składanie wniosków\nZimowe zmiany na Pomorskich Szlakach Kajakowych. Przystań powstanie w Wejherowie\nMimo zimowych miesięcy, na szlakach kajakowych w Pomorskiem cały czas trwają prace budowlane. W ostatnich miesiącach i tygodniach dla wodników przygotowano nowe przystanie, slipy, rynny do wyciągania kajaków i miejsca na ogniska. W tym roku w Wejherowie ma powstać przystań kajakowa.


Sanatoria na sprzedaż | Przegląd\nAutor: Iwona Konarska\t| Luty 19, 2001\nTen, kto kupi uzdrowisko, będzie mógł urządzić tam agencje towarzyskie i dyskoteki\nPrzy stoliku siedzą dwie panie. Jedna zjada deser po trzech daniach, druga kończy zupę z wkładką. Polskie sanatoria pełne są dziś takich kontrastów. Kasa chorych zapewnia minimum, masz pieniądze – jedź prywatnie. Ale najważniejsze jest to, ku czemu zmierzają sanatoria. Na razie zapowiada się, że ku sytuacji, gdy przy stoliku zostanie tylko jedna pani. Ta nad deserem.\nKasy coraz mniej wydają na “zwykłych” kuracjuszy, samorządy czekają na ustawę, która przyznałaby im subwencję na podupadające kurorty, a gdzieś w tle toczy się prywatyzacja. Zdaniem lekarzy i samorządowców, bardzo groźna, bo nieograniczona.\nDziś kasy chorych tak dzielą pieniądze, jak byśmy nagle wszyscy wyzdrowieli. Tłumaczą, że nie ma chętnych na wyjazdy do wód. Tymczasem zdezorientowani ludzie rezygnują ze składania wniosku, bo większość nie wie, jak to się teraz robi. – Ludzie nie wiedzą, jakie dokumenty są potrzebne – zapewnia Grzegorz Łoza, szef marketingu w Nałęczowie. – Ciągle szukają wojewódzkich komisji rozpatrujących wnioski. A one od dawna nie istnieją.\nW związku z tym 22 uzdrowiska zrzeszone w Unii Uzdrowisk Polskich jesienią 2000 r. wykupiły w prasie lokalnej olbrzymie ogłoszenie – adresy, leczone dolegliwości i co najważniejsze, informacja – “Prawo bezpłatnego pobytu w sanatoriach przysługuje każdemu ubezpieczonemu. Kasa ma obowiązek skierować cię na leczenie w najkrótszym terminie. Ty wybierasz miejscowość”.\nW kasach zawrzało, bo nagle pojawił się tłum chętnych.\nReklama zapewniająca, że “sanatorium jest dla ludzi”, najbardziej oburzyła Dolnośląską Kasę Chorych, gdzie i tak na miejsce w sanatorium można czekać rok. W związku z ogłoszeniem jesienią ub. roku w ogóle nie należało już składać wniosków i wyników badań. W 2001 r. specjalista kasy, który je zatwierdza i tak odsyła je jako nieaktualne. – Po tym ogłoszeniu zaczęło się piekło – wspomina Ewa Cieciorko, rzeczniczka kasy. – Ludzie nas obrażali, wymachiwali ogłoszeniem i żądali miejsca, jakby to były wczasy. A przecież my mamy limity finansowe.\nKasa kasie nierówna. – Załatwiamy wniosek w ciągu miesiąca – zapewnia Wanda Pawłowicz, rzeczniczka Mazowieckiej Kasy Chorych. – Choć nie każdy będzie mógł pojechać w lecie.\nW Małopolskiej Kasie wniosek rozpatrywany jest w ciągu 45 dni. Odmowę mogą dostać tylko ci, którym sanatorium może zaszkodzić. Na przykład osoby, które niedawno chorowały na raka. Leczenie bodźcowe jest dla nich niewskazane.\nJednak szefowie uzdrowisk uważają, że poza złą wolą urzędnicy w kasach chorych po prostu nie wiedzą, jakie są w Polsce sanatoria. W związku z tym przygotowali dla nich broszurkę krajoznawczą. Tam znajduje się informacja, że 44 uzdrowiska mają 45,5 tys. łóżek sanatoryjnych.\nZ tego, że o miejscu w sanatorium decyduje specjalista w kasie, nie są zadowoleni ani szefowie sanatoriów, ani lekarze. Kiedyś kliniki same mogły kierować tam pacjentów. Na przykład Instytut Reumatologii miał 400 własnych miejsc sanatoryjnych. Teraz chorzy przekonują urzędników, że pomoc jest im potrzebna. Chory musi sam pójść po wniosek, znaleźć lekarza, który go podpisze, osobiście musi go wysłać.\nUzdrowiska reklamują się też w Internecie, ale tą drogą próbują namówić tych, którzy sami zapłacą. Ustroń (jedni z pierwszych w Internecie) chwali się czterema basenami rehabilitacyjnymi z solanką jodobromową. Do tego czeka na nas “równe nasłonecznienie” i kompetentni lekarze. Ustroń wykupił też czas w lokalnym radiu, ale, zdaniem lekarzy, najlepszą metodą pozostaje “jedna pani drugiej pani”. Poza tym odmłodzono personel, a w każdym pokoju jest łazienka.\nHoryniec zachwala, że jest miejscem, “gdzie diabeł mówi dobranoc”, za to w Ustroniu odwrotnie – chwalą się, że mają Intercity na Wybrzeże, autobusy do bliższych miejscowości, pociągi do stolicy. Uzdrowisko ma własną stację kolejową. – Do Ustronia można wpaść na weekend – przyznają pracownicy sanatorium “Pod Jodłą” w Iwoniczu. – Za to u nas jest najczystsze powietrze, ścieżki. To nie jest kurort, żadnych dancingów.\n– Przeznaczamy na sanatoria 1,3% budżetu – mówi Wanda Pawłowicz z Mazowieckiej Kasy Chorych. – Mało? Na tle innych wydatków wcale nie. Na pomoc doraźną wydajemy 3,8%, na sprzęt ortopedyczny 0,2%, na usługi opiekuńcze 0,9%.\nUzdrowisko Horyniec (choroby narządów ruchu i reumatyczne). Jan Łuszczyszyn, prezes spółki, jest zszokowany. Jego zdaniem, 2,5%-3% budżetu kasy winno pójść na leczenie sanatoryjne. Tymczasem kasy oszczędzają coraz bardziej. Świętokrzyska Kasa Chorych w ogóle nie podpisała z nimi kontraktu. – Jeśli tak dalej pójdzie, biedniejszy pacjent w ogóle straci szansę na leczenie.\nZdaniem specjalistów, stawki proponowane przez kasy są za niskie, pozwalają na przetrwanie, nie służą rozwojowi. A sanatoria godzą się na nie, bo wolą deficytowego pacjenta niż żadnego. Jednak taka polityka to ślepa uliczka – bez inwestycji, bez remontów. Niewielkim ratunkiem są obowiązujące od paru lat dopłaty. W Iwoniczu dopłaca się od 5 zł do 18 zł. Parę złotych trzeba zapłacić za telewizor w pokoju. Ale jest też, jak za dawnych czasów, sala telewizyjna.\nRyszard Dreścik, prezes Uzdrowiska Iwonicz, przypomina, że w przeszłości resort zdrowia przeznaczał 2,5% swojego budżetu na sanatoria. Teraz kasy uważają, że nie mogą przeznaczyć więcej niż 1% budżetu. Poza tym chciałyby podpisywać kontrakty z konkretnymi sanatoriami, nie całymi uzdrowiskami.\nTanie leczenie kąpielą\nSpecjaliści domagają się opracowania standardów leczenia w uzdrowiskach. Żeby to nie kasy chorych, a lekarze decydowali o liczbie zabiegów. Żeby leki ograniczono do minimum, a kuracja opierała się na zasobach miejscowości.\nWszyscy, poza względami solidaryzmu społecznego, odwołują się do ekonomii. Leczenie sanatoryjne jest tańsze od zwolnień, leków, wreszcie rent. – Jeden dolar wydany w sanatorium procentuje tak jak osiem dolarów wydanych w szpitalu – wyliczają lekarze z Iwonicza. Poza tym podkreślają, że leczą poważne schorzenia – pomagają chorym po zatorach mózgowych. To do nich przysyła się ofiary skoków do płytkiej wody. Ortopedia, neurologia, reumatologia – to ich specjalności. I na tym chce się oszczędzać! Już jedną grupę chorych odcięto od rehabilitacji. Do Iwonicza przyjeżdżały kobiety po amputacji piersi. Skończyło się.\nJak na razie tylko ZUS wyliczył sobie, że bardziej opłaca mu się płacić za sanatoria niż za renty. – Jeżeli ktoś jest zagrożony długoterminową niezdolnością do pracy lub lekarz stwierdzi potrzebę rehabilitacji, wtedy dzięki naszej firmie może pojechać do sanatorium – tłumaczy Alina Serafińska z ZUS. – Niestety, nie stać nas na wysłanie wszystkich.\nZa każdy turnus ZUS płaci około 1400 zł. Najchętniej wysyła do sanatorium osoby z chorobami układu krążenia i narządów ruchu. To są najczęstsze przyczyny niezdolności do pracy.\n“Mały Orzeł” bez łazienki\nReforma zatrzęsła sanatoriami. Horyniec załamał się po haśle “Radźcie sobie sami”. Na szczęście, jest tam tylko kilka domów, łatwiej było opanować sytuację. I co najważniejsze – obyło się bez zwolnień. W Ustroniu Karol Grzybowski, dyrektor przedsiębiorstwa uzdrowiskowego, już przed laty miał przeczucie, że będzie prywatyzacja. W reformę wkroczył odnowiony, z nowoczesnym zakładem przyrodoleczniczym.\nIwonicz przeżył kryzys. Do tej pory “Mały Orzeł” i “Biały Orzeł” nie mają łazienek w pokojach, poza tym domy proponują wciąż pokoje wieloosobowe. Jednak pozostałe są wyremontowane. Przyjeżdża około 30% pacjentów prywatnych, zachęcanych także wycieczkami na Słowację i w Bieszczady. Dziś Iwonicz może przyjąć 1700 osób miesięcznie, a dwutysięczne miasteczko z nich żyje. Inne sanatoria zachęcają festiwalami, wycieczkami.\n– Nasza sytuacja zmieniła się w dniu rozpoczęcia reformy. Nagle zaczęliśmy podlegać tylko kodeksowi handlowemu. Ani nas nie oddłużono, ani nie przeprowadza się restrukturyzacji, tak jak w szpitalach – tłumaczy Wiesława Taranowska, wiceprzewodnicząca OPZZ, do niedawna przewodnicząca Związku Zawodowego Uzdrowisk Polskich. – Po prostu powiedziano nam, że mamy działać jak przedsiębiorstwa, no i prywatyzować się.\n– Nie garniemy się do prywatyzacji – wyjaśnia Jan Łuszczyszyn, prezes z Horyńca. – Dopóki nie mamy inwestora, nie ma się do czego spieszyć. Budujemy dom przyrodoleczniczy, salę gimnastyczną, ale już na basen nie mamy pieniędzy. Horyniec radzi sobie, ale inne nagle utworzone uzdrowiska-spółki są na skraju bankructwa. Do takich należy podwrocławski Przyrzeczyn (choroby narządów ruchu i reumatyczne). Choć wyniki leczenia mają znakomite, to jednak kasy chorych nie chcą z nimi podpisywać kontraktów. Wolą obstawiać popularne miejscowości. W fatalnej sytuacji bywają też sanatoria dziecięce. W Rymanowie i Rabce już padło kilka specjalistycznych placówek. Wszędzie problemem jest finansowanie szkół przy sanatoriach.\nJednoosobowe spółki, którymi stały się uzdrowiska, miewają się kiepsko także dlatego, że muszą utrzymywać rozbudowane Rady Nadzorcze. Horyniec czy Rymanów (choroby układu krążenia, dziecięce), gdzie udało się ograniczyć Radę do jednej osoby, to nieliczne sukcesy.\nPrywatyzacji obawia się prof. Andrzej Madeyski, dyr. Izby Gospodarczej, “Uzdrowiska Polskie”. Uważa, że nikt nie zna jej kierunku. – Będzie wolny rynek, a więc właściciel jest panem i władcą. Jak zechce, to w sanatorium założy agencję towarzyską – tłumaczy. I dlatego Izba domaga się, by właściciel był zobowiązany do zachowania zasobów leczniczych. Drugi postulat to obowiązek zachowania leczenia socjalnego. Musi być nadzór państwa, najlepiej resortu zdrowia. Ale gdy w Nałęczowie dyskutowano o ostatnim etapie prywatyzacji, nie przyjechał tam nikt z ministerstwa. Dwa lata temu w resorcie zlikwidowano Departament ds. Uzdrowisk.\nW Horyńcu zapewniają, że mogą być tylko uzdrowiskiem, nigdy dyskoteką. Mała miejscowość, na wschodzie, wśród lasów, cisza. Każda próba zamienienia tego miejsca w biznes rozrywkowy skończy się fiaskiem. Ale są kurorty, które aż się proszą, żeby ściągać tam nie chorych, a nowobogackich.\nSytuację miała uregulować ustawa o uzdrowiskach. Ale po dziesięciu latach poprawiania do niczego się nie nadaje. Znaleźć tam można takie pomysły jak likwidacja lekarza naczelnego kurortu. Pozostał więc tylko strach przed nieopanowaną prywatyzacją.\n– Lęk jest nieuzasadniony – zapewnia Teresa Zalewska z Ministerstwa Skarbu. – W pakietach towarzyszących prywatyzacji zawarte będą gwarancje, że sanatoria nie stracą swojego charakteru.\nCi, którzy sądzą, że “komercja” utrzyma sanatoria, mylą się. Jeśli państwo nie pomoże, sanatoria będą padać – taka jest powszechna opinia i odpowiedź na przekonanie urzędników, że wystarczy czysta prywatyzacja.\nPrzecież uzdrowisko to nie tylko budynki, ale także najróżniejsze, kosztowne obiekty. Ciechocinek “wykańcza” tężnia. Pracownicy proszą, żebym przy okazji napisała o hochsztaplerach, którzy wsypują sól do wanny i mówią, że to solanka. Prawdziwa tężnia to olbrzymi koszt. Uzdrowiska to także stare wille, obiekty, na przykład łazienki w Nałęczowie, które są pod opieką konserwatora zabytków.\nGminom razem raźniej\nW sytuacji zagrożenia prywatyzacyjnego jednoczą się nie tylko uzdrowiska, ale i gminy uzdrowiskowe. – Jest źle – ocenia Jan Golba, burmistrz Krynicy, przewodniczący Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych, zrzeszającego niektóre z gmin uzdrowiskowych. – Uzdrowiska trzeba ratować, bo tak prowadzona prywatyzacja je zniszczy.\nW Stowarzyszeniu panuje opinia, że powinniśmy powrócić do przedwojennego, bardzo dobrego ustawodawstwa sanatoryjnego. Leczyć się prywatnie? Oczywiście. Ale w dobrym układzie 10% sanatoriów jest państwowych, 10% komunalnych. Takie rozwiązanie obowiązuje dziś w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Francji.\nTylko prywatne sanatoria są w Belgii i Danii, Czechy puściły prywatyzację na żywioł, na co i u nas się zanosi.\nW Stowarzyszeniu Gmin z niepokojem myślą także o zabytkach, surowcach leczniczych i tężniach, które mogą dostać się w prywatne ręce.\n– Wtedy właściciel postawi płot i kasę – zapewnia jeden z burmistrzów – i ludzie nie będą tam mieli dostępu. No, a na pewno przestaną istnieć pijalnie, albo też trzeba będzie płacić za wstęp. Tak jak za wejście do parku.\nNajwiększą zdobyczą prywatnego właściciela będą surowce lecznicze – woda, błoto, solanki. To on, jako monopolista, narzuci cenę.\nSamorządowcy uważają, że zakłady przyrodolecznicze i surowce trzeba wyłączyć z prywatyzacji i przekazać właśnie gminom. Jeśli tak się nie stanie, żadna gmina nie będzie chciała mieć uzdrowiska.\nJedna kasa jest biedniejsza, więc mniej płaci za chorego. Druga – zamożniejsza – trochę więcej. Sam kuracjusz tego nie odczuje, jest to problem zarobków sanatorium. Już na miejscu, w uzdrowisku, prywatni mieszają się ze zwykłymi kuracjuszami. – Różni ich wsad do kotła – ocenia kucharka z Ustronia. – Taki prywatny może sobie na przykład zażyczyć dietę wegetariańską. U nas za pokój jednoosobowy zapłaci około 77 zł. Za to go też wyżywimy i ma dwa zabiegi. A taki z kasy to sobie nie poje.\nW Nałęczowie, w olbrzymiej stołówce, wywieszono dwa jadłospisy. Jeden króciutki, z przewagą kaszy gryczanej, drugi – rozbudowany o owoce i szarlotki. – Czuję się upokorzona – komentuje jedna z kuracjuszek. – Jako jedyna przy stoliku nie dostaję tych rarytasów, więc szybko zjadam, co moje i wymykam się. – Oczywiście, że klienci widzą różnice – i na talerzu i w pokoju – potwierdza Grzegorz Łoza, szef marketingu w Nałęczowie. – Stawki kas chorych są absurdalnie zaniżone. Oczywiście, kuracjusze mogą dopłacić. No, ale ich nie stać.\nW Małopolskiej Kasie największa fala skarg spływa późną jesienią i w zimie. Pracownicy bagatelizują je, twierdząc, że w czasie deszczu ludzie się nudzą. Kasę każdy pacjent kosztuje 2 tys. zł, sam pacjent dopłaca od kilkudziesięciu złotych do 180 zł. Za te pieniądze nie wolno mieć kaprysów.\nUstroń. W domu wczasowym “Elektron”, choć należy do beskidzkiej energetyki, wita mnie miłe nagranie w języku niemieckim. I słusznie, bo swoi to tylko 10% kuracjuszy. W “Złocieniu” (też Ustroń) są 162 miejsca, 120 wykupują kasy chorych. Negocjacje z nimi określane są jako szkoła życia. Czasem pouczająca. Musieli zmienić sprzęt na lepszy, zdecydować się, co naprawdę chcą leczyć. Kierownictwo w Ustroniu ocenia, że dziś 50% kuracjuszy to ci przysłani przez kasy chorych. Drugą połowę dzielą między siebie ci z ZUS-u, no i prywatni. To dla nich jest apartament jednoosobowy w sanatorium Wielka Pieniawa w Polanicy Zdroju. Kosztuje 253 zł za dobę.\nJan Golba, prezes Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych, w najczarniejszym scenariuszu polskich sprywatyzowanych sanatoriów wyobraża sobie taką sytuację: niemieckie kasy chorych wykupują miejsca w naszych sanatoriach. I jest po niemiecku. To bardzo prawdopodobna sytuacja, nawet drogie polskie usługi będą długo tańsze od niemieckich.\nPoza kuracjuszami sanatoria to także zatrudnieni. Dla zwalnianych pracowników nie ma osłon socjalnych. A w sumie zwolnionych zostanie około 4 tysięcy, pracę będzie mieć nadal około 10 tys. Całe grupy odeszły już w Cieplicach, Kołobrzegu, Inowrocławiu.\nCi, którzy zostali, zarabiają od 40% do 58% średniej krajowej płacy. Np. w Ciechocinku mają od 900 do 1000 zł brutto. 1400 zł uważane jest za komin.\nNikt, także pracownicy, nie chwali poprzedniego systemu, szczególnie że najważniejsze w nim było upychanie w każdym domu jak największej liczby łóżek. Nikt nie chwali systemu, w którym skierowanie dostawało się “po uważaniu”. Jednak sprowadzenie sanatorium do roli przedsiębiorstwa, w którym najważniejszy jest zysk, nie zdrowie, wygląda na jeden z najgroźniejszych pomysłów reformy zdrowia.\nBronić tego, co mamy\nProf. Irena Ponikowska, krajowy specjalista ds. balneologii i fizykoterapii:\nPrywatyzacja może się rozwinąć w bardzo niebezpiecznym kierunku, po prostu sanatoria zostaną zmienione w pełnopłatne hotele. Negatywne przykłady mamy blisko. Karlove Vary stały się luksusowym kurortem. Zwykli ludzie tam nie jeżdżą.\nNiestety, Ministerstwo Skarbu nie konsultuje swoich posunięć ze specjalistami. A więc, jak sądzę, nie ma żadnej gwarancji, że właściciel sanatorium nie zrobi tam hotelu. Co z pracownikami? Co z pacjentami? Trzeba zmobilizować wszystkie siły, by bronić tego, co mamy, bo uważam, że najgorsze sanatoria już padły. W Ciechocinku ocalały wszystkie, gdyż tam jest wysoki poziom leczenia.\nPoza tym sanatoria traktuje się u nas jak jakieś usługi socjalne, tymczasem realizowana tam jest medycyna uzdrowiskowa, która ma w Polsce wysoki poziom.\nUważam też, że kasy chorych za małe fundusze przeznaczają na sanatoria. Urzędnicy nie mogą zrozumieć, że bardziej kalkuluje się wysłać kogoś do sanatorium niż na przykład finansować jego ciągłe pobyty w szpitalu.\nDla chorego i zmęczonego\nDziś do uzdrowisk jeżdżą nie tylko chorzy. Do większości miejscowości można przyjechać na tydzień, wszędzie lekarz dobierze zabiegi “na odpoczynek”. Będzie można zwiedzić miejscowość z przewodnikiem. Do uzdrowisk przyjeżdżają malarze i pisarze, koncertują artyści. Zawsze mają komplet na widowni.\nDziś w sanatoriach są pokoje jednoosobowe, można wykupić tylko niektóre posiłki, za dzieci do lat 12 płacimy 50%, a i cały pobyt będzie tańszy.\nW holu każdego porządnego sanatorium wisi cennik. Większość zabiegów dobra jest i dla zmęczonych, i dla naprawdę chorych. Cennik w Ustroniu (świetni w leczeniu schorzeń narządów ruchu) – kąpiele borowinowe – 6 zł, kąpiel solankowa – 5 zł, perełkowa – 6 zł, basen leczniczy – 6 zł, masaż leczniczy – 9 zł, podwodny – 12 zł, bicze szkockie – 10 zł, gimnastyka lecznicza, indywidualna – 4 zł, zbiorowa – 3 zł, inhalacje – 3 zł, okłady z parafiny – 3 zł. Podobne ceny są w innych sanatoriach. I niech nikogo nie zmylą. Nie są wygórowane, ale układają się w pokaźną sumę. Nawet jeśli będziemy pamiętać, że nie należy brać zbyt wielu zabiegów. Wtedy zaszkodzą.\nDo końca 1998 r. organem założycielskim dla 26 przedsiębiorstw uzdrowiskowych było Ministerstwo Zdrowia. W grudniu 1998 r. minister skarbu państwa dokonał komercjalizacji tych przedsiębiorstw, przekształcając je w jednoosobowe spółki skarbu państwa, które kierują się kodeksem handlowym. Stwierdzono, że sytuacja ekonomiczno-finansowa jest kiepska i aby doprowadzić do prywatyzacji, trzeba najpierw uzdrowiska przygotować do warunków gospodarki rynkowej, potem znaleźć inwestorów. Poza tym na sytuację źle wpływa nowy system finansowania usług medycznych, czyli działalność kas chorych oraz trudności z określeniem, kto, tak naprawdę, jest właścicielem niektórych nieruchomości.\nMinisterstwo Skarbu Państwa dostrzega, że Polska wchodząca do Unii Europejskiej winna dorównać jej także poziomem rehabilitacji i turystyki zdrowotnej. To dobry znak.\nProces prywatyzacji trwa w pięciu spółkach – Nałęczów, Iwonicz Zdrój, Krynica, Lądek Zdrój, Połczyn Zdrój.


Love.Animals: Dlaczego pies nie chce jeść?\nPytanie zadane przez Karo: ,,Jakoś dwa tygodnie temu zmieniłam mojej suczce karmę na bardziej energetyzującą ponieważ zaczyna kurs agility. Nie jadła jej, więc zostałam przy poprzedniej karmie z którą było ok.. ale teraz już nic nie chce jeść, żadnej karmy :c możesz mi jakoś pomóc?''\nMnie się wydaje, że twój pies teraz nie chce jeść, ponieważ myśli, że to ta niedobra dla niego karma. To może być jedna z przyczyn. Ale zastanów się, czy nie dałaś mu zepsutej karmy i przez to mu się coś stało? Takich sugestii mogłoby być nieskończenie wiele...\nPies nie chce jeść karmy, tylko wyjada ze śmietnika\nTo oczywiste, że jeżeli dostajemy codziennie taką samą potrawę, to w końcu nam się ona nudzi i zaczynamy jeść coś innego. Pies też tak ma. Jak jakaś karma mu się znudzi to idzie wyjadać na przykład ze śmietnika dla urozmaicenia. W takim wypadku należy mu zacząć podawać nową karmę.\nPies nie chce nic jeść, nawet jego smakołyki, a w dodatku jest osowiały, lub śmierdzi mu z pyska\nTo zwiastuje psią chorobę. W takim wypadku trzeba się udać z psem do weterynarza. Może ma robaki, zatrucie lub coś o wiele gorszego.\nPies zjada mało karmy, którą dostaje\nTo wcale nie musi oznaczać, że mu ona nie smakuje, ani, że jest chory. Widocznie akurat ta karma jest bardziej sycąca, co powoduje zmniejszenie dziennej racji żywieniowej psa.\nPies je pożywienie dla ludzi, a nie tyka swojej karmy\nZastanówmy się. Gdybyśmy mieli do wyboru rosół, czy pizzę, co byśmy wybrali? Pewnie większość z was wybrałoby pizzę. Pies tak samo robi. W misce ma pełno swojej karmy, a my spokojnie jemy sobie swój obiad, np kurczaka. To oczywiste, że pies wolałby zjeść kurczaka, niż swoją karmę. Pożywienie przeznaczone dla nas, jest dla niego smaczniejsze. Jeszcze dodatkowo, gdy jest przyzwyczajony do dokarmiania. Co zrobić w takiej sytuacji? Wystarczy, że nie będziemy dokarmiali psa swoim obiadem, wtedy mu się posiłek unormuje.\nPies raz je swoją karmę, raz nie\nCzęsto pies nie chce jeść, gdy jest sam. Po prostu trzeba mu postawić miskę w takim miejscu, gdzie spędza ktoś czas, by pies nie czuł się samotny.\nCo zrobić, gdy żadna z tych metod nie działa?\n- należy podawać psu regularne posiłki, np zawsze rano o 10 i zawsze wieczorem o 22\n- nie dokarmiamy psa pomiędzy posiłkami\n- może przerzucimy się na gotowaną karmę?\n- karmienie musi się dobrze kojarzyć, więc naucz swojego psa, że na przykład brzdęk łyżki o miskę oznacza porę karmienia\n- nie próbuj głodzić psa, taka metoda nie działa, a jeszcze zrobisz mu krzywdę\n- dodaj do karmy psa coś, co by go skusiło do jej wyjadania, np jakiś dobry sos\n- dajemy mu karmę raz dziennie, jeżeli np pies jej wtedy nie zje, to zabieramy miskę, po czym dajemy mu ją za godzinę, procedurę powtarzamy do skutku\n- przy wszystkich procedurach musimy być konsekwentni\n- te metody działają nie tylko przy psach, ale również przy innych ssakach\nMam nadzieję, że pomogłam :). Powodzenia życzy Fenek.\nZadajcie mi pytanie na temat zwierząt. Na pierwsze pytanie, które się pojawi, odpowiem za tydzień.\nKaro 14 maja 2014 06:14\nDzięki, wydaje mi się że nie dałam jej zepsutej karmy bo dzień wcześniej była kupowana.. ale w sumie może sprzedawczyni wydała mi starą? Nie wiem, jeszcze raz dzięki za odpowiedź i życzę miłego blogowania.\nPS.Moja suczka niestety nie może jeść karmy gotowanej bo jest sterylizowana i raz jej daliśmy ryż (mój tata dawał taki sam swojemu dawnemu psu, specjalny dla psów) i po nim zwymiotowała, byliśmy u weterynarza a ten powiedział że ona nie trawi takiego jedzenie :(\nKaro 14 maja 2014 06:15\nAsia P. 14 maja 2014 07:44\nPies mojej babci nie chciał jeść tęsknił,\nMasz fajne rady, widać że się znasz, powinnaś zostać weterynarzem :>\nLena Jestem 15 maja 2014 08:59\nMój pies nie chce karmy, je to co my jemy ;)\nAndzik 16 maja 2014 03:11\nsuper blog !! Na pewno zostanę na dłużej :*\nAnonimowy 16 maja 2014 06:26\nświetne rady , masz naprawdę duża wiedzę :)\nAmelia PLNY 16 maja 2014 06:29\nOgl fajna notka :) Zapraszam WSZYSTKICH do obserwowania :) Odwdzięczam sie za wszystko <3\nKasia Żurawska 16 maja 2014 07:06\nCiekawie opisujesz i rady są na prawdę świetne :)\ndreamsstation 16 maja 2014 08:45\nświetne post :)\nsagira461 16 maja 2014 11:29\nSuper notka :) Zapraszam do mnie http://tasia-i-ty.blogspot.com/\nClaudia 17 maja 2014 00:42\nClaudia 17 maja 2014 00:43\nKOcham pieski. Miałam kiedyś suczkę, ale już nie jest z nami :-(\nKiney 17 maja 2014 04:18\nJa mam kotka hah :))\nAngela M. 17 maja 2014 07:17\nmam kotka i 2 psy :)\nGertrama 17 maja 2014 09:16\nja niestety nie mam psa, bo moja mama jest uczulona na siersc ;//\nPiszesz swietne posty, wroze ci duza kariere w Internecie *.*\nWerxDD 17 maja 2014 18:27\na mój pies, to szaleje za każdym jedzeniem, i tym swoim, i tym ze śmietnika i tym naszym obiadowym ;-; pulpecik taki XDD\n#Zosia# 18 maja 2014 08:45\ndobry temat na posta - może zrobię coś podobnego :)\nAnonimowy 22 maja 2014 07:40\nPrzydatne rady niestety nie dla mnie bo nie mam pieska\nJULIA CZARKOWSKA 31 maja 2014 06:43\nSuperowa tematyka bloga ! mój blog


Fototapety dla dzieci – czyli, w jaki to sposób wybrać odpowiednią tapetę do pokoiku twojego malucha | Designautes.org\nPrzeznaczenie fototapet jest niewiarygodnie szerokie pod względem tematu oraz w ich użytkowaniu. Możemy je zastosować w danych czasach w każdym wnętrzu, jakim to jedynie zapragniemy.\nNasze osoby jednakże dziś obchodzi pokój dziecka, w którym to fototapety bywają jak znalazł…\nPokoik dzieciaka to jego tak przezywane „sanktuarium”, lokalizacja (mieszkania pogorzelica) wewnątrz którym to powinno czuć się w sposób bezpieczny i swobodnie. Powinno także odzwierciedlać jego zainteresowania, co powoduje, iż dziecko bardziej chętnie w nim przesiaduje oraz oddaje zabawom, czy najzwyczajniej chętniej odpoczywa.\nTen odnośnik tu pokaże Ci interesujące informacje na opisywany temat, które będą niezwykle wciągające i szczegółowo omówią ten wątek.\nDobrze jest jednakże zapamiętać, iż dzieciątko łatwo zmienia zainteresowania – trzeba więc dobierać dodatki do pokoju z namysłem, aby później móc wspomniany „gadżet” zamienić na inny. Fototapety dla dzieci bywają wspaniałym wyjściem z takiej sytuacji, albowiem wystarczy ją nałożyć na jedną ściankę, a pokój już nabierze chcianego efektu, dając dziecku ogromną radość. Ulubiony superbohater, czy też ulubiona księżniczka na ścianie wewnątrz jego lub jej pokoiku, ma możliwość sprawić, że dzieciątko zapiszczy z radości, a Ty jako rodzic poczujesz się lepiej, widząc ową radość na jego albo jej buzi.\nWewnątrz sieci Internetowej znajdziemy pełno stronek, oferujących fototapety dla dzieci, najczęściej podzielone tematycznie na te dla chłopców i dla dziewczynek, są jednak również – określmy je jako typ „unisex” – które są dla obojga typów dzieci, nie posiadające jakiejś dokładnej klasyfikacji tematycznej. Najulubieńsza postać, czy też i gierka to jedynie cząstka tego, co oferują strony z fototapetami przeznaczonymi dla dzieciaków!\nKategoria: Meble Tagi: dziecko, fototapeta, Internet, miejsce, sposób.\n← Planujemy toaletę\nMnóstwo spółek dba o pozytywne nastawienie pracowników, dlatego w każdym pokoju powinien stać odświeżacz powietrza →


Generacja Y - chcemy hybryd, tabletów i lajkowania w samochodzie! | Autokult.pl\nBARTOSZ POKRZYWIŃSKI • dawno temu\t• 47 komentarzy\nKsiążkowa definicja generacji Y mówi o pokoleniu wyżu demograficznego z lat 80. ubiegłego wieku. Są to więc osoby, które dzisiaj mają od 19 do 31 lat. Amerykanie przeprowadzili badania dotyczące motoryzacyjnych preferencji tych klientów. Jakie wymagania będą musieli spełniać producenci?\nSamochód jest jednym z największych wynalazków ludzkości. To nie tylko rzecz, która umożliwia przemieszczanie się z punktu A do punktu B czy transport towarów. Dla wielu osób to także życiowa pasja, sposób na odreagowanie, frajda i przedmiot, który marzącym o wolności, chociaż trochę zastępuje skrzydła.\nToyota FT-Bh Concept — im mniej, tym lepiej? [Genewa 2012]\nW pewnym momencie swojego rozwoju samochód spotkał komputer. Urządzenie, które pozwoliło na tworzenie bardziej dopracowanych komponentów, optymalizację produkcji, sterowanie parametrami silnika, wyświetlanie informacji o aktualnym spalaniu, zwiększenie bezpieczeństwa, aż wreszcie systemy multimedialne.\nNawigacja z Google Maps w Audi A8\nZaczęło się od nawigacji satelitarnej, łączności z telefonem przez Bluetooth czy zaawansowanymi systemami audio odtwarzającymi muzykę z iPodów, telefonów komórkowych czy pamięci flash. Z czasem jednak do samochodów trafia coraz więcej absolutnie niepotrzebnych gadżetów. Kiedy jechałem Audi A6 z aktywnym tempomatem, wyświetlaczem head-up, nawigacją wyświetlającą zdjęcia satelitarne z Google Maps oraz fotelem z systemem masażu, było cudownie.\nNie wpadłem jednak na pomysł żeby włączyć Google, sprawdzić maila, obejrzeć nowe filmy na YouTube i odwiedzić Autokult. Bo prowadziłem samochód, to oczywiste. Rozmawianie przez telefon bez zestawu głośnomówiącego podczas jazdy jest zabronione, podczas gdy to nie sama czynność trzymania aparatu przy uchu zmniejsza koncentrację, zwłaszcza w autach ze skrzyniami automatycznymi, ale samo rozmawianie.\nZupełnie inną filozofię wyznaje jednak Ford, który od kilku lat pracuje nad systemem SYNC. Poza komendami głosowymi, które nie są przecież niczym nowym, oferuje on możliwość np. "lajkowania" ulubionych piosenek w radiu. Wydaje się to absurdalne, ale ta wersja oprogramowania jest już dostępna w Fordach Fiesta w Stanach Zjednoczonych.\nTego typu gadżetów będzie w samochodach jeszcze więcej. Rynek motoryzacyjny musi wyjść naprzeciw wymaganiom konsumentów. Z przeprowadzonych ostatnio badań wynika, że aż 59% spośród przebadanych reprezentantów generacji Y, czyli osób w wieku 19–31 lat, chce jeździć samochodami hybrydowymi. 37% może pozostać przy konwencjonalnych jednostkach napędowych i co ciekawe tylko 2% chce gniazdkowozów.\nLudzie zdają sobie więc sprawę z tego, że samochody o napędzie elektrycznym jeszcze przez długi czas nie będą nadawały się do codziennej eksploatacji i nie zastąpią jedynego auta w rodzinie. Z drugiej strony jednak eko-propaganda zbiera swoje żniwo w przypadku hybryd. Łatwo więc wywnioskować, że kierowcy generacji Y lubią nowoczesne gadżety i ciekawostki techniczne rodem z filmów science-fiction.\nToyota Prius C — hybryda dla ludu\nProducenci zrobią wszystko żeby zadowolić swoich klientów i zarobić na nich trochę pieniędzy. Już teraz premiery hybryd są codziennością na każdych targach motoryzacyjnych. Szpikowanie aut nowoczesną technologią i niekiedy bezsensownymi gadżetami, zamienia je w telefony komórkowe, które w naszych rękach żyją coraz krócej. To z kolei zazębia się z tendencją do produkowania aut, które mają jeździć maksymalnie około 10 lat, a później zamiast na rynek wtórny, będą trafiały do recyklingu.\nW efekcie kolejne pokolenia nie będą mogły kupić już 15-letnich dużych i luksusowych używanych samochodów z mocnymi silnikami V6 lub V8 za cenę nowego miejskiego pudełka, tylko będą zmuszone do kupna nowych i wolnych hybryd z wbudowanymi ogranicznikami prędkości dostosowującymi się do drogi oraz tabletem służącym do sprawdzania poczty elektronicznej czy korzystania z portali społecznościowych. W przyszłości radość z jazdy przeniesie się z przyjemności kontroli nad mocą i uczuciem wolności, na oglądanie filmów na YouTube podczas jazdy.\nWnętrze S Klasy Brabus iBusiness\nFerrari Katowice jednym z trzech najlepszych salonów włoskiej marki na świecie Wprost z OS-u – MR Focus RS (2011) Dacia szykuje Dustera pick-up? Wadliwe poduszki powietrzne Takata wciąż są montowane w nowych autach Lorinser Mercedes-Benz klasy S (2013) Najniebezpieczniejsze drogi świata Magna Steyr zainteresowana kupnem FSO Mercedes-Benz S63 AMG i S550 Coupé w nowej galerii zdjęć Następca Humvee to Oshkosh L-ATV - będzie kosztować armię USA 6,7 mld dolarów Specjalne BMW 760Li - uczczenie 25-lecia silników V12 Audi A3 po tuningu od ABT Nowy Citroën C3 (2016) - premiera


MMP24, Frisco.pl rusza z wirtualnym sklepem w metrze oraz z kampanią\nFrisco.pl rusza z wirtualnym sklepem w metrze oraz z kampanią\nKatarzyna Kacprzak | 6 listopada 2013, 06:00\nW ramach kampanii towarzyszącej uruchomieniu wirtualnego e-sklepu przez cały listopad na billboardach zlokalizowanych na dziewięciu stacjach metra pojawią się reklamy Frisco.pl.\nFrisco.pl uruchomiło pierwszy w Polsce e-supermarket w metrze. Ściany po obu stronach stacji "Centrum" wyklejone zostały grafikami przedstawiającymi półki sklepowe. Klienci, czekając na metro, mogą za pomocą smartfona zamówić wybrane towary z wirtualnych półek, a Frisco dostarczy je pod wskazany adres.\nAplikacja umożliwiająca robienie zakupów w supermarkecie na stacji "Centrum" jest udostępniana bezpłatnie w App Store dla iPhone’a i Google Play dla smartfonów działających w systemie Android. Po jej zainstalowaniu wystarczy zeskanować kody kreskowe produktów z wirtualnych półek. Wybrane towary trafią następnie do koszyka, skąd po zatwierdzeniu zamówienia przez klienta zostaną dostarczone przez Frisco pod wskazany adres.\n– Wirtualne sklepy w metrze pojawiły się już wcześniej w kilku krajach, m.in. właśnie w Czechach. Niemniej jednak e-supermarket Frisco.pl na stacji "Centrum" to pierwsza taka akcja w Polsce. Co więcej, w odróżnieniu od sklepu w Pradze, gdzie na wirtualnych półkach pojawiły się głównie wybrane towary od jednego producenta, w e-supermarkecie Frisco.pl w metrze można zamówić ponad 150 produktów różnych marek, z różnych kategorii. Aplikacja mobilna Frisco daje też dostęp do pełnej oferty e-sklepu – przeszło 12 tys. produktów – komentuje Grzegorz Bielecki, prezes zarządu Frisco.pl.\nOtwarcie e-sklepu wspiera kampania marketingowa obejmująca działania ATL, BTL oraz PR. Projekt potrwa do końca listopada. Kampania została przygotowana przez dział marketingu Frisco.pl, który zajął się również zakupem mediów. Działania PR prowadzi z kolei agencja Practum Consulting.\nCzytaj więcej na temat: iPhone, Frisco.pl, Practum Consulting, Google Play, Bielecki Grzegorz\nMediaCom Warszawa rozpoczyna współpracę z Frisco.pl


PARAFIA NMP WSPOMOŻYCIELKI WIERNYCH W KAMYKU\nGALERIE ZDJĘĆ I ARTYKUŁY\nPoczątki i rozwój parafii\nKronika współcznych wydarzeń parafialnych\nAby skontaktować się napisz lub zadzwoń\nNabożenstwa - Adoracje\nStrona ruchu Światło Życie\nOficjalna strona Vatykanu\nStrona rzymskich katakumb\nSerwis internetowy zawierający czytania, komentarze i forum religijne\nPiosenki religijne, pieśni religijne, teksty, chwyty\nLaboratorium wiary i kultury - Serwis Kościoła Katolickiego w Polsce.\nSerwis internetowy zawierajacy czytania na każdy dzień i informacje na temat literatury religijnej\nStrona na której znajduje się modlitwa brewiarzowa.\nMinistranci służą Bogu, kiedy przyczyniają się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ministrant wskazuje szczególnie na służbę we Mszy świętej.\n• Biały - wspomnienia wyznawców, maryjne oraz okres wielkanocny


Kombinezon Damski Model K469 Wzór 94 SofiMari.pl\n» Kombinezon Damski Model K469 Wzór 94\nKombinezon Damski Model K469 Wzór 94\nNowoczesny sposób na klasyczny kombinezon. Stanowi wygodną i modną alternatywę dla sukienek. Oryginalny z orientalnym wzorem. Wykonany z miękkiej, elastycznej tkaniny. Kombinezon bez ramiączek z gorsetem w stylu culotte. Tworzy dojrzały wygląd , podkreśla dekolt nadając mu seksowności zachowując klasę.


Spiski przeciwko korupcji i alkoholizmu - Ziół z binge alkoholizmu\nKingsman: The Golden Circle kupić tanie MCPFE w Moskwie\nJak pozbyć alkoholizmu poprzez hipnozę który rzucił się napić opinie co się zmieniło, opinie z kodowaniem na alkohol w Jarosławiu Zespół zazdrosny w alkoholizm. Alkoholizm Charków laser ampułki zgłoszenia. alkoholizm w Mińsku, alkohol kodowania Orsk laser kodowanie alkoholizm Chabarowsk.\nUS History Overview 2 - Reconstruction to the Great Depression Kodowanie alkoholizmu cen Krasnodar\nInternet jak przestać pić Kodowanie alkoholu we Włodzimierzu, Asarum przepis alkoholizm Kodowanie alkoholu Syzrań. Niż kopać w uzależnienie od alkoholu alkoholizm kodowania korzyści lub szkody, alkoholizm i efekty kodowania Kodowanie alkoholizmu w Biisk.\nGeoinżynieria 2. Pogoda jako broń. pijaństwo i alkoholizm jako forma społecznej spiski przeciwko korupcji i alkoholizmu\nObowiązkowe leczenie alkoholizmu w Symferopolu Jak pozbawić matkę praw rodzicielskich do picia, którzy pili zoreks rano psychologia dziecko i alkoholizm. Kodowanie z alkoholizmem Biełgorod 5 sierpnia pobrać film o dzieciach alkoholizmu, kodowanie z alkoholizmem Olkhovskaya psychoterapeutyczne metody leczenia alkoholizmu.\nJack Reacher Rozwiązania z alkoholizmem\nDelirium tremens typy Rzuciłem picie Jarinje i nie miesięczne, Tremens delirium m Mąż codziennie pije piwo jest alkohol lub. MCPFE spada gdzie kupić Czelabińsk o szkodliwości nadużywania alkoholu w miejscu pracy, zwalczanie alkoholizmu Niżnym Nowogrodzie Kodowanie alkoholizmu w Yelabuga.\nIzrael, Islam i Armagedon. Lektor PL Jestem dziewczyną chcę przestać pić spiski przeciwko korupcji i alkoholizmu\nZastrzyki alkoholizmu Krasnojarsk Lubię walczyć z alkoholizmem, Wytwarzanie alkoholu bez wiedzy pacjenta Kodowanie z alkoholizmem. Leczenie alkoholizmu pomoc społeczna Gdy Światowy Dzień trzeźwości i zwalczanie nadużywania alkoholu w 2016 roku, Białoruś 1 miejscu alkoholizmowi Alain samochód jak w filmie przestać pić.\nStar Wars: The Phantom Menace Jak przestać pić doświadczenie\nAlkoholizm i spokój kodowanie z alkoholizmem Moskwie, Jeśli przestać pić antykoncepcyjnych alkoholizm pedagogika społeczna. Powodem binge alkoholikiem Kodowanie alkoholizmu recenzji Odessa, alkohol kodowania dashboard dlaczego jego żona zaczęła pić.\nAfra Raymond: Three myths about corruption MCPFE farmakoterapia\nAspekty historyczne nadużywania alkoholu i alkoholizmu w Rosji ambulatorium obserwacja pacjentów z alkoholizmem, choroby wynikające z alkoholizmu Jak wydostać się z alkoholem upijania. Moja żona jest alkoholikiem których krople dostępne bez recepty alkoholową, Pij mleko z piersi męża kodowanie od stóp alkoholizmu w Noworosyjsk.\nCejrowski u Rachonia (2017/12/21) Minęła 20 TVP INFO Aspiryna w delirium tremens spiski przeciwko korupcji i alkoholizmu\nJeśli rzuciłem akordy picia Dodatkowe opinie blocker, Murmańsk anonimowy leczenie alkoholizmu Mleko kobieta picia mąż. Kodowanie alkoholizmu w przeglądach Kolomna Kodowanie alkoholowy w regionie Doniecka, kodowanie z alkoholizmem spirali ile alkoholu przechodzi z krwi po binge.\nTraktowanie Kobiet W Różnych Religiach Przymusowe Aborcje-Film Dokumentalny Lektor Leczenie szpitalne stan alkoholizmu\nLeczenie alkoholizmu dzisiaj niż leczeniu objawów odstawiennych, Leczenie uzależnienia od leków zmniejszających alkoholizmu alkoholizm najnowsze metod leczenia. Ostra psychoza alkoholowy reanimacyjny Jeśli przestać pić utrozhestan, Kodowanie alkoholizmu i jej koszt Chorzy z alkoholizmem.\nDlaczego Avicii popełnił samobójstwo? "Zmagał się z alkoholizmem" W zależności od punktu na alkoholizm\nCo oznacza, że historia alkoholizmu Jak mogę kodować bez alkoholu w Jekaterynburgu, mąż napoje, które nie jedzą oczyszczalnie alkoholizm. Ceny alkoholu w kodowaniu permu Jak przestać pić, nawet w czasie wakacji, galodif alkoholizm gdzie kupić uzależnienie od alkoholu Białoruś.\nElizabeth Orenburg centrum leczenia alkoholizmu


Karta Zdrowia EKUZ i Przeprowadzka Międzynarodowa - Blog: Przeprowadzki i Transport\nWykonując przeprowadzkę międzynarodową bardzo często poważnie myślimy o ubezpieczeniu naszych rzeczy, który zabieramy z pomocą firmy transportowej. Chcemy mieć pewność, że w razie problemów i uszkodzenia się naszych cennych rzeczy dostaniemy chociaż rekompensatę finansową. Jednak w tym samym momencie zupełnie zapominamy o własnym ubezpieczeniu, a szczególnie o zdrowotnym.\nNiewiele przecież trzeba żeby złamać sobie rękę czy po prostu trafić do szpitala. Niezależnie od tego powinniśmy postarać się o dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne, które będzie bardzo cenne w pierwszych dniach, czy nawet tygodniach, od przyjechania do innego kraju.\nKorzystając z EKUZ zagranicą pamiętaj, że podlegasz obowiązkom i korzystasz z praw wynikających z ustawodawstwa państwa członkowskiego UE/EFTA na tych samych warunkach, co ubezpieczeni w tym państwie. Karta obejmuje ochronę ubezpieczonego oraz pozostałych członków rodziny.\nNależy jednak pamiętać o tym, iż w niektórych krajach istnieją takie zabiegi medyczne, za które płaci każda osoba, niezależnie czy jest ubezpieczona czy też nie. Niestety w tym momencie nie pomoże nam karta zdrowia EKUZ i dlatego też przed przeprowadzką międzynarodową warto dokładnie zapoznać się z opieką medyczną w docelowym kraju.\nubezpieczenie przeprowadzka przeprowadzka do innego kraju EU


Zasady rozliczania PIT Ukraińców w Polsce | e-PITy.pl\nJak deklarację PIT przygotowuje obywatel Ukrainy w Polsce i do kiedy składa PIT w Polsce?\nW przypadku, gdy obowiązkowe jest złożenie PIT-37, deklarację osoby z ukraińską rezydencją należy sporządzić nie później niż 2 maja 2022 r. Brak polskiego numeru PESEL lub NIP identyfikującego podatnika zastępuje się podając na deklaracji w miejscu tych danych 10 cyfr „9”. Określając właściwy organ podatkowy na deklaracji PIT-37 dla nierezydenta podatkowego ustalić należy urząd skarbowy właściwy ze względu na:\nPoszczególne kwoty z PIT-11 z części E wpisać należy w części C deklaracji PIT-37 (poszczególne wiersze obu druków posiadają takie same nazwy i łatwo można przenieść kwoty do tej deklaracji). Program e-pity samodzielnie wypełnia w takim przypadku deklarację kwotami z informacji PIT-11 od pracodawcy.\nJeżeli obywatel Ukrainy posiada w Polsce rezydencję podatkową, wówczas wpisać należy urząd skarbowy właściwy we względu na miejsce pobytu osoby fizycznej, jeżeli nie ma ona miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (a jeśli ma miejsce zamieszkania – to właściwego ze względu na to miejsce zamieszkania).\nW deklaracji podać można koszty podatkowe, ulgi i odliczenia, wskazać wszystkie dane z PIT-11 oraz inne kwoty przychodów a także przekazać można 1% podatku na rzecz polskiej organizacji pożytku publicznego (tak przekazana kwota na dobroczynność nie wpływa w żaden sposób na rozliczenie podatkowe, nie zmniejsza również zwrotu podatku, jaki obywatel Ukrainy może otrzymać).\nDeklarację sporządzić można na komputerze, tablecie, telefonie i wysłać elektronicznie (możliwa jest również wysyłka jej przez Internet do urzędu skarbowego) albo wydrukować ją i wysłać pocztą lub zanieść osobiście do urzędu skarbowego. W programie e-pity można przygotować deklarację i dostarczyć ją do urzędu w każdej z tych form (podpisując druk wysyłany elektronicznie należy:\nu osób nie posiadających numeru NIP lub PESEL wpisać 10 razy cyfrę „9”,\nu osób, które w poprzednim roku nie deklarowały żadnych zarobków – w polu kwota przychodu – wpisać należy kwotę „0 zł”.\nJeżeli oboje małżonkowie posługują się numerem 9999999999 to nie będą mogli wysłać e-deklaracji z wykorzystaniem weryfikacji kwotą przychodu z roku poprzedniego. W takiej sytuacji możliwe jest tylko zastosowanie kwalifikowanego e-podpisu lub złożenie PIT-a w wersji papierowej, pocztą lub osobiście w urzędzie skarbowym.\nDeklarację PIT obywatel Ukrainy musi sporządzić samodzielnie. Pracodawca nie może przygotować jej i wysłać z tytułu wynagrodzeń za rok 2021 - za pracownika.\nWyjazd na Ukrainę w trakcie roku nie ogranicza obowiązku rozliczenia się z podatku. Również w takim przypadku trzeba – nawet z terytorium Ukrainy – wypełnić i wysłać deklarację podatkową do polskiego urzędu skarbowego.


Dni wolne od alkoholu Daj Liver Time do odzyskania Powiedz lekarzy Wielkiej Brytanii - PlMedBook\nLekarze w Wielkiej Brytanii zalecają mężczyznom i kobietom, którzy piją, powinny mieć dwa lub trzy dni wolne od alkoholu w tygodniu, aby dać im czas na powrót do zdrowia. Royal College of Physicians (RCP) twierdzi, że wytyczne rządowe powinny zostać zmienione, ponieważ sugerują, że picie jest bezpieczne.\nRCP przedstawiło w tym miesiącu ustne i pisemne dowody w dochodzeniu Izby Gmin ds. Nauki i Technologii, które zostało wybrane przez komitet ds. Poradnictwa alkoholowego. Komisja Specjalna wszczęła śledztwo w dniu 18 lipca, aby dowiedzieć się między innymi, czy można udoskonalić bazę dowodową i źródła porad naukowych dla rządu w sprawie alkoholu.\nObecna opinia rządowa wydana przez Chief Medical Officers zaleca, aby mężczyźni nie wypijali regularnie więcej niż 3-4 jednostki alkoholu dziennie, a kobiety nie powinny regularnie pić więcej niż 2-3 sztuki dziennie. Wytyczne wyjaśniają, że „regularnie” oznacza picie każdego dnia lub w większości dni w tygodniu, a także, że ludzie powinni także zrobić sobie przerwę na 48 godzin „po sesji nagłej”, aby umożliwić powrót do zdrowia.\nRCP mówi, że to oznacza, że można pić codziennie lub prawie codziennie. Nie zgadzają się z tym, mówiąc, że wątroba potrzebuje czasu, aby je odzyskać, nawet z niewielkich ilości alkoholu. Istnieje większe ryzyko chorób wątroby u osób, które codziennie piją alkohol codziennie, w porównaniu do osób pijących rzadziej, mówi RCP.\nSir Ian Gilmore, specjalny doradca RCP ds. Alkoholu, napisał niedawno do Daily Mail o znaczeniu ograniczenia częstotliwości i ilości:\n„Oprócz ilości, bezpieczne limity alkoholu muszą również brać pod uwagę częstotliwość: istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia choroby wątroby, która pije codziennie lub prawie codziennie w porównaniu z tymi, którzy piją okresowo lub sporadycznie.”\nGilmore powiedział, że RCP zaleca „bezpieczną granicę 0-21 jednostek tygodniowo dla mężczyzn i 0-14 dla kobiet, pod warunkiem, że całkowita kwota nie jest pijana w jednej lub dwóch walkach i że są dwa do trzech dni bez alkoholu w tygodniu. poziomy, większość osób prawdopodobnie nie zaszkodzi. „\nW odpowiedzi na pytanie, czy baza dowodowa i źródła porad naukowych dla rządu w sprawie alkoholu mogłyby zostać poprawione, w pisemnych dowodach dla Komitetu, RCP powiedział, że sądzi, że wytyczne rządu powinny być ulepszone, aby odzwierciedlić dowody w wielu obszarach , Jak na przykład:\nCałkowite poziomy konsumpcji, które są „bezpieczne” lub mieszczą się w „rozsądnych granicach”,\nFizjologiczne skutki starzenia się, oraz\nBilans korzyści zdrowotnych wynikających ze spożywania alkoholu na chorobę wieńcową w porównaniu z szerszymi problemami zdrowotnymi związanymi z alkoholem.\nW swoim liście do parlamentarzystów, RCP mówi, że obecne wytyczne rządowe sugerują, że codzienne picie to niewielkie ryzyko, ale to „działa niezgodnie z prawdą, co sugeruje, że częstotliwość picia jest istotnym czynnikiem ryzyka dla rozwoju uzależnienia od alkoholu, a także rozwoju alkoholowej choroby wątroby” .\nNa liście punktów dotyczących dowodów na uwzględnienie dni bezalkoholowych zauważa:\n„Chociaż mechanizmy uszkodzenia wątroby związane z alkoholem nie są w pełni określone, dalsze badania wykazały zwiększone ryzyko marskości u osób pijących codziennie lub prawie codziennie w porównaniu z tymi, którzy piją okresowo lub sporadycznie.”\nJednym z badań, do których odnosi się RCP, jest japońskie badanie, w którym wykazano, że osoby pijące intensywnie, które spożywały swój alkohol w ciągu 5 do 7 dni, miały wyższy wskaźnik śmiertelności niż osoby spożywające go w ciągu 1-4 dni.\nPismo odnosi się również do innych badań opublikowanych w 2009 r., W których stwierdzono, że wzrost liczby zgonów w wątrobie w Wielkiej Brytanii był „rezultatem codziennego lub prawie codziennego intensywnego picia, a nie epizodycznego lub upijania się, i że ten regularny schemat picia jest często dostrzegalny na wczesnym etapie. „.\nW części dotyczącej częstotliwości spożycia alkoholu pismo stwierdza, że:\n„Wytyczne rządowe powinny uznać, że picie ryzykowne ma dwa składniki: częstotliwość picia i ilość prażenia. Zignorowanie któregokolwiek z tych elementów jest naukowo nieuzasadnione. Bardzo prosty dodatek naprawi ten problem, mianowicie zalecenie, aby pozostać w bezpiecznych granicach spożycia alkoholu, które ludzie mają trzy pokwitowania bez alkoholu. „\nMożesz przeczytać pełne pisemne dowody od RCP do posłów tutaj.\nChirurgia raka prostaty: rodzaje i czego się spodziewać\nADHD i depresja: Jakie jest połączenie?\nRifaksymina antybiotykowa niezwykle skuteczna w leczeniu zespołu jelita drażliwego\nCo powoduje białe plamki w mojej kupie?


szufladowy lemur: mikołajkowe hatifnaty\nPodejmując obowiązek mikołajkowego skrzata miałam dziś pełne ręce pracy. A postawiono przede mną nie lada zadanie. Po raz pierwszy bowiem dostałam ściśle określony projekt do wykonania, autorstwa Panny Cz.\n[best project ever!]\nNawiasem mówiąc koszulka z przeznaczeniem dla siostrzanej anglistki. I jak to zwykle bywa najłatwiejsze rzeczy najtrudniej przychodzą. Czyli ciężkie do sprostania proporcje Cota Simona. Odchudziłam go mimowolnie. Moje własne zaciskanie pasa, odbiło się na twórczym efekcie.\nI zrealizowany pomysł świątecznych hatifnatów. Rękodzieło tym razem Panny Cz.\nCzyli szaleństwo w naszej Dolinie Muzealników. Światełka, koreańska wersja Last Christmas (za którą to nutą nigdy nie przepadałam, ale mimo wszystko... no cóż trzeba trzymać fason:P) i ogólno-galaktyczna rozróba.\nI na koniec mój prezent dla Was.\nPosted by corrall at 23:09\nLabels: biały, bonifacy, czarny, koszulka, kot, simons cat\nZajęczak 19 września 2013 10:20\nŚwietna ta koszulka, fantastyczny pomysł!


NFZ o rozliczaniu migracji ubezpieczonych - Finanse i zarządzanie\nAutor: NFZ/Rynek Zdrowia • • 02 marca 2012 13:14\nNarodowy Fundusz Zdrowia 2 marca przedstawił do konsultacji projekt zarządzenia w sprawie wprowadzenia instrukcji przeprowadzania rozliczeń międzyoddziałowych z tytułu migracji ubezpieczonych w 2012 roku.\nZarządzenie będzie miało zastosowanie do rozliczania kosztów świadczeń opieki zdrowotnej w ramach migracji ubezpieczonych od dnia 1 stycznia 2012 roku. Zarządzenie wejdzie w życie z dniem podpisania.\nUwagi należy przesyłać do NFZ drogą elektroniczną do 16 marca.\nO problemach finansowych oddziałów Funduszu w związku z migrującymi pacjentami pisaliśmy 29 lutego br. w artykule: Mazowiecki OW NFZ: kto zapłaci za migrację pacjentów?\nROZLICZENIE ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH


Piotr Osęka - Naukaonline.pl\nInstytut Studiów Politycznych, Polska Akademia Nauk, Warszawa\nDr hab. Piotr Osęka jest historykiem, profesorem nadzwyczajnym w ISP PAN. Jego doktorat „Syjoniści, inspiratorzy, wichrzyciele. Obraz wroga w propagandzie Marca 1968” ukazał się w 1999 r. Nakładem Żydowskiego Instytutu Historycznego. Autor książek, m.in. „Mydlenie oczu. Przypadki propagandy w Polsce (zbiór artykułów prasowych z lat 2002–2009)” oraz „My, ludzie z Marca. Autoportret pokolenia ’68”. Za zasługi w badaniu, dokumentowaniu i upamiętnianiu historii Marca ’68 odznaczony w 2013 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.


6,94 (326 ocen\ti\t62 opinie) Zobacz oceny\nZe sceptycyzmem podchodzę zawsze do biografii gwiazd pisanych przez ich...\nNa półkach: Posiadam 📘📔📕, Literatura faktu, reportaż 🎥, Biografie, dzienniki, wspomnienia 📜, Przeczytane, Literatura angielska, szkocka i irlandzka 🇬🇧\nJaka była Amy Winehouse? My, jej zwolennicy lub wręcz przeciwnie, możemy ocenić Amy wyłącznie poprzez Jej twórczość (lub- jak co niektórzy próbują robić- przez plotki wyczytane w brukowcach). Oczywiście, na pewno nie była kobietą bez wad, ale nie była także taką skandalistką, jaką próbowała zrobić z Niej prasa brytyjska. Najlepiej chyba na pytanie, jakie postawiłam na początku, mógłby odpowiedzieć... Jej ojciec (lub matka). Ta książka jest właśnie biografią Amy Winehouse napisaną przez Mitcha, Jej ojca. Jako czytelnik który wie, jakie relacje łączyły Autora z bohaterką, muszę pochwalić Pana Winehouse za to, że niespecjalnie wybielał tutaj Amy- otwarcie pisał o jej problemach, uzależnieniach, o sytuacjach, kiedy dzwoniła w środku nocy... Książka ta wydaje mi się dla ojca Amy pewnego rodzaju katharsis, pożegnaniem ze swoją wyjątkową córką, choć być może niektórzy powiedziliby, że książka pisana przez rodzica nie może być obiektywna. Ale czy o to chodzi w biografiach? O obiektywizm?...\nJaka była Amy Winehouse? My, jej zwolennicy lub wręcz przeciwnie, możemy ocenić Amy wyłącznie poprzez Jej twórczość (lub- jak co niektórzy próbują robić- przez plotki wyczytane w brukowcach). Oczywiście, na pewno nie była kobietą bez wad, ale nie była także taką skandalistką, jaką próbowała zrobić z Niej prasa brytyjska. Najlepiej chyba na pytanie, jakie postawiłam na początku, mógłby odpowiedzieć... Jej ojciec (lub matka). Ta książka jest właśnie biografią Amy Winehouse napisaną przez Mitcha, Jej ojca. Jako czytelnik który wie, jakie relacje łączyły Autora z bohaterką, muszę pochwalić Pana Winehouse za to, że niespecjalnie wybielał tutaj Amy- otwarcie pisał o jej problemach, uzależnieniach, o sytuacjach, kiedy dzwoniła w środku nocy... Książka ta wydaje mi się dla ojca Amy pewnego rodzaju katharsis, pożegnaniem ze swoją wyjątkową córką, choć być może niektórzy powiedziliby, że książka pisana przez rodzica nie może być obiektywna. Ale czy o to chodzi w biografiach? O obiektywizm? Mnie te bezbarwne, pisane bez emocji biografie zwyczajnie nużą- czego nie mogę zarzucić książce "Amy, moja córka". Tę biografię przeczytałam niczym powieść o wyjątkowej osobie. Co więcej- choć przed śmiercią Amy nie byłam Jej fanką, po przeczytaniu tej książki przesłuchałam Jej płyty, które akurat miała bliska mi osoba- i trafiły do mnie. Zupełnie inaczej spojrzałam na twórczość artystki.\nPozycję tę polecę więc nie tylko fanom Amy Winehouse (choć dla nich jest to "lektura obowiązkowa"), ale wszystkim, którzy chcą zrozumieć fenomen artystki, z jednej strony uwikłanej w straszne problemy ze sobą samą, a z drugiej- obdarzonej wielkim głosem i talentem.\nEdit: Zainteresowana tematem Amy Winehouse, obejrzałam jeszcze dwie inne biografie artystki. W obydwu z nich ojciec Amy pokazywany był jako osoba, która kontrolowała Amy, nie tylko jeśli chodzi o jej uzależnienia- to on zajmował się karierą córki. Kiedy dowiedziałam się o organizowaniu koncertów, podczas gdy Amy nie była w stanie normalnie egzystować, ciężko mi było pozytywnie spojrzeć na Jej ojca (także w innych momentach). Nasunęło mi to myśl- czy biografia ta nie powstała "na fali" skandalu, którym była śmierć Amy? Czy jej własny ojciec mógłby posunąć się do tego, żeby dla mamony napisać biografię córki, która dopiero co umarła?\nCiężko jest znaleźć na to odpowiedź- nie mniej polecam tę książkę jako jedną z publikacji o Amy Winehouse- ale na pewno nie jedyną.\nBooka | 2013-01-26\nNa półkach: Klimatycznie: Literatura amerykańska (USA/Kanada), Tematycznie: Muzyka/gwiazdy muzyki ★ ♫ 💿🎵, 🔚Ukończone w roku 2013 ◄, Gatunek: biografia/autobiografia/pamięnik, Przeczytane\nKsiążka poświęcona życiu Amy Winehouse, napisana przez jej ojca Mith'a. Zapoznajemy się tutaj z historią rodziny Winehous'ów od "podszewki". Autor opowiada nam różne anegdoty z rodzinnego życia, z czasów dzieciństwa, wczesnej młodości oraz późniejszych czasów, gdy piosenkarka była już znana. Gdy czytamy te historie Amy jawi się nam jako zwyczajna osoba. Dzięki opisom ojca Amy, jesteśmy przy jej narodzinach, możemy zobaczyć jak wyglądało jej dzieciństwo, dorastanie, pierwsze miłości. Przyglądamy się początkom jej kariery, gdy wszystko dopiero kiełkowało, i nikt nie spodziewał się, że ta dziewczyna odniesie tak duży sukces.\nW książce mamy sporo zdjęć Amy, ale także osób z jej rodziny: rodziców, dziadków. Zamieszczono też fotografie laurek i kartek okazjonalnych jakie Amy dawała swojemu ojcu. Zarówno barwne fotografie, dobrej jakości jak i te czarno-białe (dziadków Amy) jeszcze bardziej przybliżają nas do osoby artystki.\nKsiążka ukazuje Amy jako osobę zwyczajną, kochającą swoją...\nKsiążka ukazuje Amy jako osobę zwyczajną, kochającą swoją rodzinę, bardzo do niej przywiązaną.\nOczywiście oprócz tych wszystkich opisów z młodych lat Amy, jak i historii kariery i drogi do sukcesu, Mitch Winehouse opisuje te mroczne strony z jej życia. Przede wszystkim szczegółowo przedstawia czytelnikom długą walkę z uzależnieniem od narkotyków a później walkę z alkoholizmem. Czytając kolejne rozdziały podążamy przez przeplatające się ze sobą wzloty i upadki z jakimi borykała się nie tylko sama Amy, ale też najbliżsi gwiazdy, a także jej przyjaciele i współpracownicy. Do tego dochodzi też toksyczna miłość do Blake'a i wiążące się z tym uczuciem zaślepienie pociągające ją coraz bardziej w dół.\nAutor w końcowych rozdziałach wyjaśnia również szczegóły dotyczące Fundacji imienia Amy Winehouse, której pomysł założenia zrodził się w głowie Mitcha niedługo po jej śmierci.\nMożna by pomyśleć: "Po co czytać kolejną książkę o Amy. Przecież to już było." Owszem, ale jeśli miałabym porównywać ten tytuł do poprzedniego "Ratując Amy" - historia opowiedziana przez ojca Amy jest o wiele bardziej wiarygodna i bardziej interesująca od tej jaką podała nam dziennikarka Daphne Barak. Może głównie dlatego, że Mitch Winehouse dość szczegółowo opisuje wydarzenia począwszy od pierwszych rozdziałów aż po te najsmutniejsze - ostatnie.\nBiorąc pod uwagę fakt, że jest to bądź co bądź biografia Amy - cała opowieść jest smutna ze względu na jej finalny akt. Nie wiadomo jak potoczyłoby się życie Amy ale tak samo jak jej ojciec twierdzę, że na pewno stworzyłaby wiele wspaniałych przebojów na miarę tych, które dziś są znane niemal na całym świecie. I między innymi ta myśl towarzyszy przy zapoznawaniu się z historią krótkiego życia Amy...\nKsiążka jest z pewnością warta uwagi i godna polecenia. Każdy fan artystki powinien ją mieć i przeczytać. Ci, którzy nie przepadają za Amy mogą się zapoznać z treścią właśnie tej książki choćby po to, by wyrobić sobie własne zdanie na jej temat, a nie takie jakie zazwyczaj podają nam plotkarskie doniesienia medialne.\nTo, że Amy Winehouse była ikoną nie ulega wątpliwości. Jednak jej gwiazda mimo że żarzyła się wielkim światłem, bardzo szybko zgasła pozostawiając rodzinę, znajomych, przyjaciół i fanów w wielkiej rozpaczy. Jej uzależnienie od alkoholu i narkotyków stało się lawiną, która okazała się był tragiczna w...\nagnieszkak | 2014-05-13\nNa półkach: 8.Biografie, Przeczytane\nCharyzmatyczna -taka pozostała w pamięci.Mimo,że wielką fanką nie jestem,ale czasami lubię jej posłuchać.\nJeśli chodzi o samą biografię to muszę przyznać że spodziewałam się,że ,,będzie bardziej banalna".Prawda jest taka,że media naprawdę krzywdzą sławnych ludzi o raz ich rodziny.W tej książce jest kilka momentów ,które mi się rozjaśniły a media przedstawiały całkiem inaczej.Ta książka także pokazuje,że Amy była wrażliwa i chętna do pomocy innym,o czym media już nie mówiły..Więc zachęcam do przeczytania,własnej opini i nie chwytania się medialnej manipulacji-która często jest niezgodna z prawdą albo przeinaczona.Osobiście lubię biografie i po tej wiem,że to co słyszymy warto sprawdzić z prawdziwym źródłem , np biografią pisane przez osobę znaną ,czy jej rodzinę.\nCudowna książka! Dzięki połączeniu tego, co osobiste, prywatne i publiczne, jest to niezwykle szczera i wzruszająca podróż przez życie wspaniałej artystki.Myślę, że jest to wyjątkowy pamiętnik autorstwa Mitcha, który znał ja najlepiej. Podziwiam ojca Amy, że przez cały czas ją wspierał i nie poddawał się jak i również za to, że był w stanie napisać o swojej córce prawdę nie wstydząc się tego.\nMarta | 2012-08-17\nW rok po tych wydarzeniach Mitch Winehouse – ojciec Amy postanowił oddać hołd córce i napisał książkę o jej życiu. O tym jak było naprawdę. Żeby skończyć z wyssanymi z palca...\nnieperfekcyjnie | 2012-08-05\nNigdy nie byłam zagorzałą fanką Amy Winehouse. Nie zmieniło się to również po jej śmierci, gdyż nie dołączyłam do grona osób, które nagle zaczęły interesować się jej życiem i karierą, a ponadto w mgnieniu oka zostały ekspertami wiedzącymi o niej wszystko. Mój stosunek do niej pozostał taki sam. Po tę biografię sięgnęłam po to, aby przybliżyć sobie jej sylwetkę, a być może znaleźć powody, dla których mogła targnąć się na swoje życie.\nAutorem tej biografii jest Mitch Winehouse – ojciec Amy. Mężczyzna postanowił napisać ją, aby ukazać jak naprawdę wyglądało życie jego córki. Czytelnicy mają okazję do poznania prawdziwej twarzy Amy Winehouse, zupełnie innej niż tej kreowanej przez media.\nAmy Winehouse - Brytyjka żydowskiego pochodzenia, urodzona 14 września 1983 roku w Londynie. Wiecznie spóźniająca się, ciekawa świata, mocno związana z rodziną, lubiąca być w centrum uwagi. Obdarzona talentem matematycznym,...\nAmy Winehouse - Brytyjka żydowskiego pochodzenia, urodzona 14 września 1983 roku w Londynie. Wiecznie spóźniająca się, ciekawa świata, mocno związana z rodziną, lubiąca być w centrum uwagi. Obdarzona talentem matematycznym, uwielbiająca stepowanie. Sprawiająca problemy wychowawcze w szkołach, do których uczęszczała. Mająca słabość do mężczyzn o silnej osobowości. Kochająca śpiewać. Lubiąca występować na scenie, gdzie jednak częstym problemem było nawiązywanie kontaktu z publicznością. Wokalistka soul, jazz i r&b. Autorka tekstów piosenek, posiadająca na swoim koncie płyty: "Frank" (wydana w 2003r.), "Back to Black" (2006r.) oraz "Lioness: Hidden Treasures" (2011r. - wydana po śmierci Amy). Laureatka wielu prestiżowych nagród.\nDla wielu osób – synonim alkoholu, narkotyków i skandali. Nie ma co ukrywać, iż wokalistka nie stroniła od używek. Przygodę z nimi zaczęła dość niewinnie – od palenia marihuany. Przez długi czas była przeciwniczką twardych narkotyków. Jednak jej stosunek do nich zmienił się, od kiedy w życiu Amy pojawił się Blake Fielder-Civil. Od tego czasu piosenkarka zaczęła powoli staczać się na dno.. Głównym powodem była szaleńcza miłość do Blake’a, a jak wiadomo – miłość potrafi zaślepiać. Ich związek był niezwykle burzliwy. W związku z tym, media cały czas trąbiły o różnych skandalach z nimi w roli głównej. Amy zdawała się nie zauważać tego, w jak destrukcyjny sposób wpływa na nią ówczesny związek.\nAmy Winehouse była bardzo lubianą osobą, jednak jej związek z człowiekiem, który ściągał ją na dno, spowodował pogorszenie stosunków z bliskimi. Mimo wszelkich przeciwności, u jej boku zawsze trwał jej ojciec, z którym miała bardzo dobry kontakt. Amy była jego „oczkiem w głowie”, dla którego był w stanie poświęcić wiele. Wspierał ją, starał się robić wszystko, co w jego mocy, aby wyrwać ją ze szponów nałogu. Niestety, czasami tracił siły, szczególnie wtedy, gdy jego córka odrzucała jego pomoc. Jak wiadomo – ciężko jest pomagać osobie, która tę pomoc ewidentnie odrzuca.\nW 2008r. - po wielu porażkach i ciężkich zmaganiach - udało się pokonać uzależnienie wokalistki od narkotyków. Na nieszczęście, piosenkarka zastąpiła jeden nałóg drugim, ponieważ zaczęła nadużywać alkoholu. Jak widać, gdy tylko zaczęła odzyskiwać kontrolę nad swoim życiem, znowu popadła w nałóg. To było błędne koło.\nAmy Winehouse zmarła 23 lipca 2011r. w swoim mieszkaniu w londyńskiej dzielnicy Camden. Co prawda, w jej krwi nie wykryto narkotyków, ale znajdowała się w niej ogromna dawka alkoholu. W uroczystości pogrzebowej wzięli udział jej przyjaciele, rodzina, partner Reg Traviss oraz setki fanów.\nTak oto wspaniała wokalistka dołączyła do Klubu 27 - grona zrzeszającego wpływowych muzyków z gatunku rocka, bluesa i r&b, którzy zmarli w wieku 27 lat, chociaż rocznikowo miała ich już 28.\nMitch Winehouse przy współpracy z wieloma organizacjami i osobami prywatnymi założył fundację "Bird& Butterfly", której celem jest pomoc młodym ludziom zmagającym się z różnego rodzaju problemami – uzależnieniami, niepełnosprawnością, trudną sytuacją materialną, złym stanem zdrowia.\nUważam to za piękny gest, który chociaż w pewnym stopniu upamiętni zmarłą Amy, która była niezwykle wrażliwa na krzywdę innych. Myślę, że cieszyłaby się z tego, iż taka fundacja istnieje i pomaga potrzebującym. Być może uratuje chociaż życie innym osobom, gdyż jej nie da się już wskrzesić. A szkoda…\nAmy była niezwykle upartą, ale i wrażliwą istotą. Bardzo mocno przywiązywała się do innych i ulegała wpływom. Niestety, miała skłonność do autodestrukcji i to zaważyło na tym, iż zmarła w tak młodym wieku.\nZdaję sobie sprawę, że show-biznes rządzi się swoimi prawami i niesie ze sobą wiele niebezpieczeństw. Nie wszyscy są odporni na stres i gotowi na stawianie czoła wszelkim przeciwnościom. Niestety, jeśli narkoman czy alkoholik nie zechce zerwać z nałogiem to nie ma takiej siły, która zmusiłaby go do tego. Zawsze znajdzie sposób na to, aby sięgnąć po to, czego pragnie. Winehouse sprawiała wrażenie pewnej siebie, zbuntowanej i pyskatej dziewczyny, jednak jej ojciec, który notabene znał ją najlepiej, ukazał jej prawdziwą, wrażliwą osobowość, poza błyskami fleszy i czujnymi oczami kamer.\nBiografia "Amy, moja córka" to szczera, a miejscami brutalna, opowieść o życiu sławnej piosenkarki, widziana oczami bliskiej, ukochanej osoby. Moim zdaniem, ta książka jest pozycją obowiązkową dla fanów wokalistki. Jednak polecam ją również osobom, których najzwyczajniej w świecie ciekawi życie Amy Winehouse.\nAth | 2014-09-29\nAmy Winehouse - kontrowersyjna, bardzo utalentowana i dość popularna piosenkarka. Jej głos znany jest większości społeczeństwa, jej piosenki zdobyły popularność wśród młodych odbiorców muzyki, a na koncertach zjawiały się tłumy. Jednak coś innego sprawiało, że nazwisko tej artystki dość często widniało na pierwszych stronach gazet. Media donosiły o hucznym życiu Amy, o jej uzależnieniach i zachowaniach, które nie zawsze były przemyślane. Lecz teraz powinniśmy postawić sobie pytanie: ile w tym wszystkim prawdy? Przecież wiadomo, ze prasa dość często podkolorowuje fakty, aby sprzedać dany numer z większym zyskiem. Dlatego postanowiłam sięgnąć po biografię tej piosenkarki, nie byle jaką, ale napisaną przez bardzo bliską jej osobę - Mitcha Winehousa - ojca Amy. Być może nie zaliczam się do największych i najwierniejszych fanek Amy, to jednak szanuję jej muzykę i z chęcią czytałam anegdoty z jej życia,...\nAmy Winehouse - kontrowersyjna, bardzo utalentowana i dość popularna piosenkarka. Jej głos znany jest większości społeczeństwa, jej piosenki zdobyły popularność wśród młodych odbiorców muzyki, a na koncertach zjawiały się tłumy. Jednak coś innego sprawiało, że nazwisko tej artystki dość często widniało na pierwszych stronach gazet. Media donosiły o hucznym życiu Amy, o jej uzależnieniach i zachowaniach, które nie zawsze były przemyślane. Lecz teraz powinniśmy postawić sobie pytanie: ile w tym wszystkim prawdy? Przecież wiadomo, ze prasa dość często podkolorowuje fakty, aby sprzedać dany numer z większym zyskiem. Dlatego postanowiłam sięgnąć po biografię tej piosenkarki, nie byle jaką, ale napisaną przez bardzo bliską jej osobę - Mitcha Winehousa - ojca Amy. Być może nie zaliczam się do największych i najwierniejszych fanek Amy, to jednak szanuję jej muzykę i z chęcią czytałam anegdoty z jej życia, związku lub koncertów tej gwiazdy.\nKsiążka składa się z dwudziestu jeden rozdziałów, które zaciekawiają czytelnika, chwytają go za serce, a przede wszystkim dostarczają mu wielu informacji na temat życia oraz twórczość Amy Winehouse. Pomiędzy czytaniem, możemy obejrzeć wiele fotografii z kilku etapów życia tejże piosenkarki. Uważam to za bardzo fajny element tej biografii i chociaż w tych, które do tej pory czytałam również występowały takie zdjęcia, to jednak te były najciekawsze.\n"Kocham, by żyć... i żyję by kochać"\nAmy Winehouse należy do osób, które po prostu są zagadką. Ich twórczość bardzo tajemnicza, ale również inspirująca, daje odbiorcom wiele do myślenia. Cała biografia nasiąknięta jest największymi emocjami i uczuciami jakie tylko ojciec mógł zostawić na kartkach książki o własnej córce. Ich dobry kontakt, ale również i wielka przyjaźń, pozwoliły napisać Mitchowi tak osobistą i przemyślaną książkę. W każdym momencie, czy to szczęśliwym, czy też krytycznym, Amy polegała na swoim ojcu, zwierzała oraz dzieliła się z nim swoimi obawami lub szczęściem. Był obecny w każdej ważnej sytuacji z jej życia. To wszystko pomogło mu w napisaniu tak dobrej, przede wszystkim szczerej i prawdziwej biografii swojej własnej córki. W momentach kiedy zachowała się ona niewłaściwie pisał o tym, nie starał się pokazać jej w jaki najlepszym świetle, przedstawił czytelnikowi jak było naprawdę, jaką decyzję - dobrą czy złą - podjęła jego córka i jak on sam sobie z tym radził. Tą szczerością i prawdziwością podbił moje serce, ponieważ pomogło mi to w innym spojrzeniu na Amy.\n"My daddy thinks I'm fine"\nZ chęcią poznałam Amy Winehouse z innej strony. Książkę czytało mi się przyjemnie, każdy rozdział był inny, ale przede wszystkim ciekawy. Jak już wspomniałam, nie jestem wielką fanką Amy, lecz myślę, że jej historia nie jest zarezerwowana tylko dla tych najwierniejszych odbiorców jej twórczości, ale dla każdego. Książka ta oprócz opisów koncertów, sytuacji kiedy powstały jej największe hity czy po prostu anegdot z życia tej gwiazdy, zawiera w sobie wielkie pouczenie. Ukazuje nieocenzurowaną historię walki z nałogami oraz z toksycznym związkiem. Czytanie tego wprawiało mnie chwilami w osłupienie, bądź zszokowanie, ale to ukazało również, iż życie gwiazd nie jest usłane zawsze różami, jak wszystkim nam się zdaje, przeciwnie, jest ono trudniejsze. Myślę, że Amy pokazała tym, że potrafi znieść wiele i walczyła ona do samego końca, lecz jak wiadomo, nie wygrała tej walki. Dlatego nie zależnie, czy kochasz muzykę Amy, czy też jej nienawidzisz, bądź jest ona Ci obojętna, zachęcam Cię do przeczytania tej książki. Dzięki niej poznasz dość popularną gwiazdę, ale również dowiesz się o jej walce z uzależnieniami, która dość tragiczna, to jednak jest bardzo pouczająca.\nCały dochód ze sprzedaży tej książki autor przekazuje na rzecz Amy Winehouse Foundation.\nPoppapraniec | 2015-01-26\nNa półkach: Przeczytane, Egz. recenzencki, Wymienię/Sprzedam\n"Amy, moja córka" to powieść napisana przede wszystkim z wielką dawką miłości. Każda strona nasiąknięta była uczuciem, jakim Mitch Winehouse darzył swoją utalentowaną córkę....\nW całej opowieści wyłapałem jedną wadę. Ojciec Amy dość skąpo przedstawia nam życie artystki nim ta stała się jeszcze znana. Czterdzieści stron w porównaniu z trzystoma to dość niewiele. Spodziewałem się odkryć życie piosenkarki przed rozpoczęciem kariery, a dowiedziałem się naprawdę dużo na jej temat, ale podczas gdy prowadziła życie rozpoznawalnej wszędzie gwiazdy. Może źle to sformułowałem .Nie jest to wada. Sam nie wiem, co to jest. Wiem jednak, że czuję pewien niedosyt.\nPodobało mi się jednak, że autor pisał w tak ciepły sposób. Z dumą opowiadał o swojej zmarłej córce, z nie mniejszą radością nawiązywał do reszty rodziny. W pewnym momencie zadałem sobie jednak pytanie, czy ta biografia całkowicie oddaje życie Amy? Mitch był jej ojcem, więc na pewno nie przedstawi jej w złym świetle, a ponadto będzie starał się wyjaśnić pewne nieścisłości w plotkach krążących na jej temat. Z drugiej jednak strony, kto znał artystkę lepiej od jej rodzica? Nikt. Teraz po przeczytaniu całości mogę stwierdzić, że nie spotkałem fragmentów, w którym ojciec próbował" na siłę" tłumaczyć Amy z jakiegoś złego postępowania. To mi się podoba.


Jakie tajemnice skrywa kościół w Nowym Mieście nad Wartą? - jarocinska.pl - wiadomości - informacje - ogłoszenia – portal - Jarocin\n09:37 / 01.05.2020\nWielu mieszkańców związanych jest z tym miejscem praktycznie od urodzenia. Wielu zna jego dzieje, ale okazuje się, że kościół skrywa jeszcze niejedną tajemnicę...\nJeszcze w tym roku ma zostać książka poświęcona świątyni w Nowym Mieście nad Wartą. Co już wiadomo, a jaka zagadka zostanie może wkrótce rozwiązana?...\nWiele śladów zostało zatartych\nRozmowa z DARIUSZEM ANDRZEJCZAKIEM, archeologiem, jednym z autorów książki na temat tajemnic kościoła w Nowym Mieście\nBiblioteka w Nowym Mieście otrzymała dotację w wysokości 67 tysięcy złotych na wydanie książki zatytułowanej "Tajemnice kościoła w Nowym Mieście". Skąd wziął się pomysł?\nWziął się z wielu względów. Trochę nieskromnie przypiszę sobie to autorstwo. Zacząłem "rzucać" ten pomysł, na prawo i lewo, mając nadzieję, że padnie na właściwy grunt, że właściwe osoby to usłyszą i się dorzucą. Wiadomo, głównym problemem na początku są zawsze finanse. W czasie jednej z rozmów z bibliotece padł pomysł, by napisać wniosek o dofinansowanie. Przyznam, że byłem sceptyczny co do efektu, ale okazało się, że całkowicie się myliłem - skończyło się pomyślnie. Wniosek został przygotowany przez panie z biblioteki widać bardzo dobrze, bo zdobył odpowiednią ilość punktów i "załapaliśmy się" na dofinansowanie. Publikacja zatem powstanie, a jej pełny, choć na razie roboczy tytuł to: "Tajemnice kościoła pw. św. Trójcy w Nowym Mieście n. Wartą - rys historyczny oraz odkrycia ostatnich lat w oczach badaczy".\nIlu autorów przygotowuje książkę?\nPrawdopodobnie będzie nas dwóch - ja i dr Witold Miedziak, który zajmie się kwestiami architektonicznymi i specjalizuje się w architekturze kościołów gotyckich. Redaktorem ma być prof. Jan Skuratowicz.\nJuż pan zaczął pisać?\nI tak, i nie. Nie zacząłem pisać tekstów stricte do książki, ale pewne już powstały, związane z kościołem i badaniami prowadzonymi wokół kościoła. Były one prezentowane m.in. na konferencji naukowej zorganizowanej pod koniec ubiegłego roku przez wielkopolski oddział Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich i wojewódzkiego konserwatora zabytków. W "Zapiskach Jarocińskich" też ukazał się tekst na temat kościoła. Przygotowywane są także publikacje w innych tytułach. Nowe Miasto staje się naszym oczkiem w głowie i ze względu na pewne odkrycia jest wzmożone zainteresowanie tym miejscem.\nKsiążka będzie opowiadać o kościele, jego historii, tajemnicach, także o ostatnich badaniach i ich wynikach?\nTak, będzie to pełna monografia świątyni nowomiejskiej. Wiadomo, że kościół nie był "oderwany" od otoczenia, funkcjonował i funkcjonuje w określonym miasteczku, parafii, a więc pewnie opisane zostaną również inne obiekty np. cały zespół kościoła parafialnego - funkcjonująca obecnie plebania, ale także stara plebania, która jest opuszczona, w opłakanym stanie. To jest budynek teoretycznie z 1850 roku, ale tam się znajdują polichromie z połowy XVIII wieku, więc oficjalnie funkcjonująca data jej budowy jest prawdopodobnie błędna. Ten obiekt powstał przynajmniej o wiek wcześniej.\nKościół nigdy nie do tej pory nie został obszerniej opisany?\nNie, ale w ogóle - tak. Jedna z pierwszych prac została napisana przez ks. Jana Dybizbańskiego, przedwojennego proboszcza, który opisał kościół. Powoływał się też na dokumenty, które dziś już nie istnieją, na wizje, czyli lustracje kościele, z których dokumentacja w znacznej części zaginęła w trakcie drugiej wojny światowej. Jego opis nabiera walorów źródłowych - my już nie jesteśmy w stanie dotrzeć do czegoś, co nie istnieje, a on korzystał z tego. On z kolei nie znał odkryć, które my poczyniliśmy. Nie znał kaplicy św. Anny, którą lokuje się dzisiaj zupełnie w innym miejscu. Wcześniej uważano, że to był obiekt nad zachrystią, natomiast w trakcie badań archeologicznych odkryto, że kaplica znajdowała się na zewnątrz obecnych murów kościoła. (...) Dziś wiemy też, że kościół wyglądał inaczej - w trakcie wykopalisk odkryte zostały relikty architektoniczne nieznanego obiektu. Prawdopodobnie była to wieża bądź rodzaj kruchty.\nSam kościół pochodzi z którego roku?\nTo jest kolejna historia, której jeszcze nie znamy i boję się, że możemy do końca nie poznać. Ogólne datowanie bryły pasuje do końca XV wieku. Aczkolwiek są pewne przesłanki, że został przykryty i sklepienie zostało wykonane już w XVI wieku. (...)\nInteresującą postacią związaną z kościołem i Nowym Miastem był biskup Jan Rozdrażewski. Dlaczego?\nZnany był ze swej kontrowersyjnej działalności - mianowany został biskupem pomocniczym włocławskim, ale tylko mianowany. Nigdy de facto nie objął tych obowiązków. Przyjął jedynie przynależne dobra i korzystał z nich "pełną gębą". Prawdopodobnie odszedł na zasadzie porozumienia z biskupem diecezjalnym, zresztą swoim kuzynem, Hieronimem Rozdrażewskim. Wrócił do Nowego Miasta, dziś powiedzielibyśmy - na emeryturę i tutaj dożywał swoich dni. Środki, które miał, wykorzystał jednak w bardzo chlubnych celach. Tutaj objawia się ta druga, dobra jego strona. Do końca wszystkiego nie wiemy. Nie zostały przeprowadzone badania, które by naświetliły w całości postać biskupa Jana. Zyski przeznaczył na rozwój kościoła w Nowym Mieście, ale też na odbudowę Akademii Lubrańskiego w Poznaniu, która była wtedy w ruinie.\nRozdrażewscy - herbu Doliwa - byli wykształconymi ludźmi, działali na różnych polach, robili różne kariery, także wojskowe...\nTakim przykładem jest Jacek Rozdrażewski, który brał czynny udział w wydarzeniach opisanych w "Ogniem i mieczem" Henryka Sienkiewicza. Prowadził oddziały wielkopolskie pod Zbaraż, brał udział w dramatycznym oblężeniu tamtejszej twierdzy. (...) Rozdrażewski walczył też w jednej z największych bitew XVII wieku, która rozegrała się pod Beresteczkiem, gdzie wojska Rzeczypospolitej rozgromiły armię kozacką i tatarską.\nNie sposób nie wspomnieć o jeszcze jednej rodzinie ważnej dla dziejów Nowego Miasta - o Grabskich herbu Wczele.\nRodzina Grabskich weszła tutaj w 1677 roku, na 150 lat. Stała się właścicielem Nowego Miasta. Ta rodzina dość szybko awansuje w ówczesnej hierarchii społecznej. Z bogatej szlachty wchodzą w XVIII wieku do magnaterii. Jest się kim pochwalić (...)\nCo dla pana, jako archeologa, jest najciekawsze w historii Nowego Miasta?\nTo są relikty kaplicy św. Anny, o której - jak wspomniałem - nic nie wiedzieliśmy. Także te relikty domniemanej wieży, od strony zachodniej, przed obecnym głównym portalem i te zmiany w fasadzie. To zagadka, którą trudno będzie rozwiązać. Chcemy przeprowadzić jeszcze kwerendę archiwalną, być może do czegoś dotrzemy. To jeszcze przed nami. Będziemy szukać danych m.in. w Muzeum Archidiecezjalnym w Poznaniu.\nW nowomiejskiej bibliotece odbyło się spotkanie poświęcone niezwykłemu, na miarę nie tylko ogólnopolską, odkryciu w krypcie. Okazało się, że znajduje się tam cenny sarkofag ze szczątkami biskupa Rozdrażewskiego. Mieszkańcy chcieli się dowiedzieć, porozmawiać na temat odkrycia. Czy przekazali panu jakieś informacje, które dały nowe światło na dzieje Nowego Miasta?\nOwszem, pojawiło się kilka ciekawych historii, m.in. bardzo wiarygodna o powieść o krypcie i pochówkach w niej. To na pewno nie jest krypta, w której byliśmy, tylko jeszcze inna. Rodzi się więc kolejna tajemnica... Miałem okazję rozmawiać kilkakrotnie z potomkiem rodu Grabskich, panem Plewako, z Warszawy, genealogiem rodu. Opowiadał mi, kto według danych przekazywanych z pokolenia na pokolenie, kto tu leży. W żaden sposób nie pomieściliby się w tej krypcie, o której wiemy i w której niedawno byliśmy. Gdzie jest reszta? To by potwierdzało informacje mieszkańców Nowego Miasta o krypcie, do której oni osobiście wchodzili. Wejście było gdzieś indziej.\nTen kościół ma to do siebie - jak już się wydaje, że dochodzimy do końca, do rozwiązania ostatniej zagadki lub przynajmniej wyjaśnienia jakichś wątpliwości, powstają kolejne pytania. To może dobrze. Po co odzierać kościół ze wszystkich tajemnic?\nSkoro żyjący mieszkańcy Nowego Miasta pamiętają, jak wchodzili do tej krypty, dlaczego o niej teraz, raptem po kilkunastu czy może kilkudziesięciu latach, tak niewiele wiadomo?\nW międzyczasie było kilka remontów i one nie zawsze przysłużyły się pozytywnie. Wiele śladów zatarło położenie płytek posadzkowych. A wejście do krypty, o której mówią mieszkańcy, zostało zabetonowane.\nPozostaje jedynie użycie bezinwazyjnych metod badawczych, w postaci np. georadaru. Staramy się o dodatkowe fundusze na ten cel. Potrzebnych będzie prawdopodobnie ok. 10 tys. zł.\nDlaczego jest ważne, że ta książka powstanie?\nKościół dla środowiska lokalnego jest obiektem, który integruje społeczność. Wiele osób jest z nim związanych i to od urodzenia. To szczególnie ważne miejsce powoduje wzrost lokalnego patriotyzmu oraz lokalnej dumy.\nCzy byli i obecni mieszkańcy Nowego Miasta mogą mieć również swój wkład w powstanie książki?\nTak, tak! Zwracamy się z gorącym apelem do wszystkich, którzy mają jakieś dokumenty, zdjęcia dotyczące nie tylko kościoła, ale w ogóle Nowego Miasta. My to, oczywiście, wszystko właścicielom zwrócimy. Chodzi np. o fotografie z uroczystości, z komunii, ze ślubów, na których widać jakiś obraz albo jak wyglądał ołtarz przed zmianami czy elementy wyposażenia kościoła. Fajnie byłoby dotrzeć do tego, zebrać, co się da. Nie wiadomo, kiedy będzie znowu taka okazja.


..:: WKU Sieradz :: • Informacje ogólne ::..\nmająca wiek co najmniej osiemnaście lat,\nmająca wykształcenie wymagane do przyjęcia do uczelni wojskowej, szkoły podoficerskiej lub ośrodka szkolenia.\ntytuł zawodowy magistra lub równorzędny — w przypadku ubiegania się o przyjęcie do uczelni wojskowej na szkolenie wojskowe dla kandydatów na oficerów zawodowych;\nświadectwo dojrzałości — w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia na uczelni wojskowej;\nświadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej (szkoły średniej) — w przypadku ubiegania się o przyjęcie do szkoły podoficerskiej;\nświadectwo ukończenia gimnazjum — w przypadku ubiegania się o przyjęcie do ośrodka szkolenia.\nrektora-komendanta uczelni wojskowej w przypadku:\nubiegania się o przyjęcie na studia na uczelni wojskowej;\nubiegania się o przeniesienie na studia dla kandydatów na oficerów zawodowych studentów cywilnych tej uczelni;\ndyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr, za pośrednictwem wojskowego komendanta uzupełnień w przypadku:\nw przypadku ubiegania się o przyjęcie do uczelni wojskowej na szkolenie wojskowe dla kandydatów na oficerów zawodowych;\nubiegania się o przyjęcie na studia na uczelni innej niż wojskowa oraz do służby kandydackiej na uczelni wojskowej;\nw przypadku ubiegania się o przyjęcie do służby kandydackiej cywilnych studentów innej uczelni niż uczelnia wojskowa;\nubiegania się o przyjęcie do szkoły podoficerskiej;\nubiegania się o przyjęcie do ośrodka szkolenia.\ndo dnia 31 marca danego roku — w przypadku:\ndo dnia 15 maja danego roku — w przypadku:\ndo dnia 31 marca i 30 września danego roku — w przypadku:\nnie później niż na trzy miesiące przed rozpoczęciem kształcenia w uczelni wojskowej lub szkole podoficerskiej — w przypadku:\nubiegania się o przyjęcie do uczelni wojskowej na szkolenie wojskowe dla kandydatów na oficerów zawodowych;\nubiegania się o przyjęcie do szkoły podoficerskiej.\ndyplom ukończenia studiów magisterskich (równorzędnych) lub odpowiednie świadectwo, o którym mowa wyżej;\nzaświadczenie o odbywaniu studiów oraz dokumenty dotyczące przebiegu nauki w uczelni wojskowej lub uczelni innej niż wojskowa — w przypadkach wymienionych w art. 124a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;\nŚwiadectwa i dyplomy wydawane w roku ubiegania się o powołanie do służby kandydackiej oraz informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego i potwierdzenie dokonania opłaty z tytułu egzaminów wstępnych mogą być dostarczone bezpośrednio przed rozpoczęciem postępowania rekrutacyjnego.\nOsobę zainteresowaną pełnieniem służby kandydackiej w uczelni wojskowej lub uczelni innej niż wojskowa albo w szkole podoficerskiej wojskowy komendant uzupełnień kieruje do:\nwojskowej komisji lekarskiej — w celu wydania orzeczenia ustalającego zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej;\nwojskowej pracowni psychologicznej — w celu wydania orzeczenia psychologicznego w zakresie braku przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej.\nRektorzy-komendanci uczelni wojskowych, komendanci szkół podoficerskich i komendanci ośrodków szkolenia powiadamiają osoby zainteresowane o terminie przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego, co najmniej na 14 dni przed jego rozpoczęciem.\nPostępowanie rekrutacyjne obejmuje egzamin wstępny, a także — w zależności od formy kształcenia (szkolenia) — rozmowę kwalifikacyjną i analizę ocen na świadectwie.\nW ramach egzaminu wstępnego przeprowadza się:\nsprawdzian sprawności fizycznej, a także — w zależności od formy kształcenia:\npredyspozycje do kształcenia w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej albo do szkolenia w ośrodku szkolenia oraz predyspozycje do pełnienia zawodowej służby wojskowej w danym korpusie osobowym (grupie osobowej);\nKomisję rekrutacyjną powołuje odpowiednio: rektor-komendant uczelni wojskowej, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej prowadzącej dany kierunek studiów lub inny organ wskazany w statucie uczelni, komendant szkoły podoficerskiej oraz komendant ośrodka szkolenia.\nwydaje decyzję o zakwalifikowaniu lub niezakwalifikowaniu osoby zainteresowanej do uczelni wojskowej, szkoły podoficerskiej albo ośrodka szkolenia;\ndoręcza osobie zainteresowanej decyzję.\nOd decyzji komisji rekrutacyjnej osobie zainteresowanej przysługuje prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.\noficerów zawodowych — uczelnie wojskowe;\npodoficerów zawodowych — szkoły podoficerskie;\nszeregowych zawodowych — ośrodki szkolenia.\nŻołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką przysługuje następujące uposażenie:\nPodchorążemu uczelni wojskowej (w zależności od posiadanego stopnia wojskowego):\nw pierwszym roku nauki - 1120-1440 zł;\nw drugim roku nauki - 1280-1760 zł;\nw trzecim roku nauki - 1440-2080 zł;\nw czwartym roku nauki - 1600-2400 zł;\nw piątym roku nauki - 1760-2560 zł;\nw szóstym roku nauki - 2560 zł;\nPodchorążemu Studium Oficerskiego - 2560 zł;\nKadetowi szkoły podoficerskiej - 1120 zł;\nElewowi ośrodka szkolenia - 640 zł.


Brygada SME – część III – Przytul Kota\nAle wracając do naszej historii… w końcu Erni miał szukać domu stałego. Nasze wolontariuszki odwiedzały go często – za każdym razem uciekał pod łóżko i nie dawał się wywabiać żadnymi prezentami. Przecież on już wybrał sobie dom! Kiedy do Pani Ani dzwonił nieznany numer, zaczynała panikować. Czy to dzwonią ONI? Osoby chcące Erniego? Wiecie, że Państwo M. ułożyli taką ankietę przedadopcyjną, że nasza to przy niej pikuś? Oj, nie mieliby łatwo potencjalni adoptujący! I tak mijały tygodnie, aż pewnej wrześniowej soboty Mąż Pani Ani spojrzał na śpiącego Erniego i powiedział: “Nie po to na niego tyle czasu chuchałem i dmuchałem, żeby go oddać”. I chwała mu za to! 😻


Pacjent » ebusinessdirectories.co.uk\nKtóre leczenie ma szansę nam zaproponować nasz dentysta?\nChoroby, które mogą zaatakować nasze zęby są niesamowicie różnorakie, dlatego właśnie tak ważne będzie to, żeby powiedzieć, który dentysta radzi sobie z większością z nich, jeśli nie z wszystkimi, tak żeby nie okazać się zmuszonym, do nawiedzania paru z nich. Co więcej trzeba powiedzieć, że idealny będzie ten, który ma sporo pacjentów, gdyż wtenczas posiadamy świadomość, że wszystko wypełnia perfekcyjnie i pacjenci nie chcą z niego rezygnować.\nW trakcie życia, własny wzrok obniża się. Niektórzy zaprzestają w zupełności widzieć na oczy. Zdarzają się wypadki, w których osoby stracą widzenie. Inni nie widzą od urodzenia.\nFizjoterapia to medyczny kierunek związany z ochroną zdrowia, likwidacją następstw bądź łagodzeniem następstw choroby, zapobieganiem a także przywracaniem sprawności człowieka w ciągu całego życia. Fizjoterapia jest dziedziną poznania naukowego oraz działalności praktycznej, umiejscowiona w sferze nauk medycznych, nauk o kulturze fizycznej. Dlatego jej miejsce w systemie nauk znajduje się między teorią kultury fizycznej a naukami medycznymi, bez względu od rozkładu nauk i ich klasyfikacji.\nRehabilitacja najmłodszych proponowana jest dzisiaj przez dużo rozmaitych placówek. Placówki te korzystają z wielu różnych metod rehabilitacyjnych, które pozwalają poradzić sobie z pacjentami z wadami postawy albo zespołami genetycznymi. Właściwa oraz prawidłowa rehabilitacja dzieci może zdziałać faktycznie wiele.\nW jaki sposób dostać skierowanie do uzdrowiska i jakie wymagania trzeba spełnić?\nKiedy chorujemy, staramy się robić wszystko, aby czuć się bardzo dobrze i dążymy do pełnego zdrowia. Niejednokrotnie droga może być trudna, jednak nigdy nie należy się zniechęcać. W dużej liczbie przypadków konieczna może stać się wizyta w sanatorium. Żeby leczyć się w takich miejscach w ramach NFZ, trzeba spełniać parę warunków potrzebnych do wyjazdu. Jeżeli interesuje nas uzdrowisko Kołobrzeg, musimy podjąć poniższe kroki.