GruboPonad100 - gruboponad100.pinger.pl\nOstatni wpis:30 dni temu\nLicznik odwiedzin:721 / 497 dni\n#Dieta #redukcja #jedzenie #odchudzanie\nI śniadanie - bułeczka orkiszowo-twarogowa, (mąka orkiszowa, ser twarogowy,jajka, olej, proszek do pieczenia, przyprawy) z czosnkiem niedźwiedzim, sałatka jajko z groszkiem, suszonym pomidorem, majonez, rukola.\nII śniadanie - koltlety z kalafiora i kaszy jaglanej (kasza jaglana, kalafior, siemię lnianie, przyprawy, olej, cebula)\nObiad - kurczak z potrawka z cebuli i śliwki wegierki z pomidorem, makaronem z pszenicy durum, surówka z kiszonej kapusty.\nPodwieczorek - jogurt naturalny z chia i jagodami, posłodzony ksilitoltem.\nKolacja - salatka z pieczonym burakiem, groszkiem konserwowym, tuńczykiem, kaszą pęczak, majonez słonecznikowy,\n/30 dni temu /0 komentarzy\n#dieta #dietapudełkowa #Jedzenie #odchudzanie\nI śniadanie - twarożek ziołowy (ser twarogowy, jogurt naturalny, papryka zielona, nasiona słonecznika, bazylia, papryka ostra, sól, pieprz) włoski chlebek z ciecierzycy z cebulką czerwoną,\nII śniadanie - sałatka z kaszy jaglanej z tuńczykiem, ogórkiem, serem żółtym ziołowym, pomidor suszony, koperek.\nObiad - medaliony z indyka w sosie pieczarkowym z ryżem naturalnym i surówka z białej kapusty.\nPodwieczorek - milkshake kawowy (z kawą Inką slodzony ksilitolem)\nKolacja - sałatka z makaronem, ogórkiem konserwowym, kalafiorem w kurkumie, ananasem i oliwkami.\n/32 dni temu /1 komentarz\nRandomWomen: kalorycność 1200 to głodówka :/ spowolnisz sobie metabolizm i zaczniesz mieć ciągi - głónie na słodkie :( przy twojej wadze powinnaś zacząć redukcję z minimum 2000kcal i posiłki ''na czysto'' przygotowywane ;) powodzenia!\n#menu #Dieta #nadwaga #jedzenie #utrata kilogramów\nI śniadanie - granola z jogurtem i brzoskwinią\nII śniadanie - zupa Meksykańska\nObiad - makron z mięsem mielonym i fasolką\nPodwieczorek - ciasto kukurydziane\nKolacja - sałatka z kurczakiem, pomarańczą i serem\n/33 dni temu /0 komentarzy\n##nadwaga #dieta #jakschudnąć #kalorie #ćwiczenia\nUwielbiam takie dni jak dziś! Wszystkie pierścienie zamknięte sztos!\n/34 dni temu /2 komentarze\nGruboPonad100: @obliiviiooon.: jest to aplikacja „aktywność” dostępna na Iphone z Apple Watch. :)\nobliiviiooon.: Co to za aplikacja? Życzę powodzenia i wytrwałości!:)\n#Dieta #ćwiczenia #nadwaga #jakschudnąć\nI po sobocie... pierścień ćwiczeń dziś nie zamknięty bo weekend rozleniwia grrrrr\n/36 dni temu /1 komentarz\n94 kg słuszna waga....\nUuuu odkąd napisałam ostatni raz minął rok a mi ubyło trochę kilo.. obecnie jest to 94 kg. Wykupiłam dietę pudełkową i zobaczymy czy to zadziała aby dojść do upragnionych 75 kg .\nCzy jest tu ktoś, kto tak jak ja zmaga się z nadwagą? Zapraszam do obserwowania bloga ,\nTaka heheszka na dziś\nNajgorsze i najtrudniejsze są początki. Bez owijania w bawełnę i zbędnego wstępu przejdę do konkretów.\nNie lubię się ruszać, ćwiczyć i mam siedzącą pracę. No po prostu cud miód i orzeszki. Jestem typem człowieka, który na diecie wytrzyma 4 dni i się poddaje. Moim głównym problemem są słodycze... o tak ... mogę jeść je "pod korek".\nObecnie 31 lat, 173 cm wzrostu i 104 kg na wadze. Całe moje życie, no ok połowa to wieczna walka żeby zrzucić zbędne kilogramy, które kiedyś nie były aż tak odczuwalne jak teraz\nTo jest kolejna próba znalezienia złotego środka, może osób które mają tak samo jak ja. Może tym razem się uda. Nie stawiam sobie żadnych nierealnych celów bo to przestało działać. Na tą chwile będzie dobrze jak zejdę do wagi dwucyfrowej\nOd momentu opublikowania posta mam zamiar zamknąć buzie na słodycze. Ciekawe jak mi to wyjdzie. W tamtym tygodniu wytrzymałam 4 dni bez słodkiego . Potem wszytko popsuł grill a konkretnie lody które miały być tylko małym wybrykiem i potem miałam znowu wrócić na właściwy tor. Niestety popłynęłam z ciastkiem do kawy a potem ręka się popsuła i sięgała po wszytko co słodkie. Wstyd!\nZapraszam do mojego nowo rozpoczętego kącika wszystkich zainteresowanych i z podobnymi problemami\nDieta cud- będzie cud jak schudnę\nKomentarz od RandomWomen, 31 dni temu »\nKomentarz od obliiviiooon., 32 dni temu »\nTagi GruboPonad100 (13)\ndieta jedzenie odchudzanie redukcja dietapudełkowa utrata kilogramów nadwaga menu ćwiczenia kalorie


piliśmy i tańczyli - Poradnia językowa PWN\nZamiast „Do późna w nocy piliśmy i tańczyli” można powiedzieć „Do późnaśmy w nocy pili i tańczyli”. Ciekaw jestem, czy to drugie zdanie też wydaje się Pani nienaturalne.\nOba są poprawne i oba świadczą o względnej samodzielności morfemu -śmy, dawniej mającego status osobnego słowa. Dziś morfem ten zwykle nieruchomieje na końcu formy czasownikowej, por. „Do późna w nocy piliśmy i tańczyliśmy”, bądź też doklejany jest do protetycznego że- (słowo protetyczny ma oczywiście związek z protezą), por. „Do późna w nocy żeśmy pili i tańczyli”. Zdania takie jak to ostatnie należą do polszczyzny potocznej i przez większość polonistów są tępione jako błędy. Osobiście mam do nich pobłażliwszy stosunek, zastanawiam się nawet, czy w języku potocznym nie należałoby ich popierać. W przeciwnym razie jedynym śladem dawniej ruchomych końcówek czasu przeszłego będą niedługo spójniki i partykuły: abyśmy, bodajś i podobne, od nich bowiem oderwać końcówki nie można, por. jawnie błędne zdania postaci „Chcą, aby przyszliśmy!” lub „Bodaj tylko zdrowa byłaś!”.


Warmińsko-Mazurski Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w Olsztynie - Wyższe dodatki służbowe i funkcyjne za walkę z epidemią?\nMundurowe pensje składają się z kilku części, a wśród nich – oprócz uposażenia zasadniczego – znajdują się m.in. dodatki służbowe i funkcyjne. Ich wysokości zależne są od stanowiska, grupy zaszeregowania czy sprawowanej funkcji i przyznawane są w określonym dla każdego etatu przedziale. I to właśnie o podniesienie tych dodatków wnioskuje do szefa MSWiA Rafał Jankowski, przewodniczący NSZZ Policjantów. Jak pisze, "propozycja gratyfikacji finansowej dla policjantów najbardziej obciążonych i ponoszących przez to największe ryzyko nie jest rozwiązaniem nowym". Szef policyjnych związkowców powołuje się na rozwiązania jakie minister zdrowia zaproponował dla lekarzy i personelu medycznego zaangażowanego w walkę z Covid-19. Zgodnie z przepisami, którymi dziś zajmie się Senat, na czas walki z epidemią mają oni otrzymywać 200 proc. wynagrodzenia. Czy na podobne rozwiązania mogą liczyć także policjanci?\nW piśmie do ministra Mariusza Kamińskiego, szef NSZZP podkreśla, że "obecnie funkcjonariusze służą w warunkach nasilającej się absencji chorobowej spowodowanej wykonywaniem zadań związanych z epidemią". Zgodnie z danymi Komendy Głównej Policji, obecnie na kwarantannie przebywa ponad 2600 mundurowych. Jeśli dodamy do tego blisko 7 tys. wakatów (stan na 1 października) wyraźnie widać, że sytuacja jest trudna, szczególnie – co zauważa Jankowski – biorąc pod uwagę dodatkowe zadania jakie funkcjonariusze muszą wykonywać. "Na funkcjonariuszy spada coraz większa ilość obowiązków służbowych wynikających z rozprzestrzeniania się wirusa, ale też dodatkowo realizacja zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa uczestnikom i demonstracji, które bezpośrednio narażają zdrowie policjantów. Jak widzimy na co dzień, to policjanci mają bezpośredni kontakt z osobami, grupami osób nieprzestrzegającymi rygorów sanitarnych" – czytamy w liście do szefa MSWiA.\nMam świadomość, że zadania te realizują również inne służby, jednak to właśnie Policja odgrywa tu pierwszorzędną rolę i to właśnie policjanci obciążeni są w największym stopniu ryzykiem zakażenia. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że kluczową sprawą dla bezpieczeństwa społeczeństwa jest zapewnienie ciągłości służby policjantów. Funkcjonariusze pozostający w służbie są przeciążeni, wykonują obowiązki za kolegów, będących w kwarantannie bądź na zwolnieniu lekarskim.\nfragment listu Rafała Jankowskiego, przewodniczącego NSZZ Policjantów, do ministra spraw wewnętrznych i administracji\nEkstra środki na dodatki służbowe i funkcyjne to z pewnością rozwiązanie, które spotkałoby się z aprobatą policyjnego środowiska. Po pierwsze, trudno jednak dziś powiedzieć czy MSWiA zdecyduje się na taki krok w czasie, w którym każda złotówka oglądana jest znacznie dokładniej niż dotychczas. Po drugie, już projekt przyszłorocznej ustawy okołobudżetowej, zgodnie z którą mają nie powstać fundusze nagród nie pozostawia złudzeń, że kryzys dosięgnie także służb mundurowych. Warto też dodać, że nawet jeśli minister Kamiński znajdzie dodatkowe środki i przeznaczy je na podniesienie dodatków służbowych i funkcyjnych, ich zwiększanie rodzić będzie wiele pytań – poczynając od tych dotyczących tego, kto będzie decydował o wysokości "ekstra pieniędzy", przez te związane z emeryturami, a dokładniej z tym, czy podniesione dodatki zwiększać będą wymiar potencjalnej policyjnej emerytury, aż po wątpliwości dotyczące tego, czy wyższych dodatków nie powinni otrzymać też mundurowi innych formacji. Sytuacja nie należy więc do najłatwiejszych, tym bardziej biorąc pod uwagę fakt, że koronawirus szybko nie wycofa się raczej z naszej codziennej rzeczywistości.


Szydłowiec - Pomnik Tadeusza Kościuszki. Atrakcje turystyczne Szydłowca. Ciekawe miejsca Szydłowca\nPo odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku, w Szydłowcu powstał projekt budowy pomnika Tadeusza Kościuszki. Pomnik ufundowany przez mieszkańców miasta, a zaprojektowany przez warszawskiego architekta A. Karczewskiego, odsłonięty został na rynku w 1920 r. Na jego kolumnie widnieje napis "Naczelnikowi Narodu Polskiemu Tadeuszowi Kościuszce Szydłowianie 1920". Jest to najstarszy pomnik w mieście stojący w pierwotnym miejscu. W 2001 r. posąg został poddany renowacji. Obecnie pod pomnikiem odbywają się ważne uroczystości państwowe.\nSzydłowiec - Synagoga GarbarskaOdległość: 0,01km\nSzydłowiec - Kolumna "Zośki"Odległość: 0,02km\nSzydłowiec - Ratusz miejskiOdległość: 0,03km\nSzydłowiec - Pręgierz (XVII w.)Odległość: 0,03km\nSzydłowiec - Św. Jan NepomucenOdległość: 0,07km


P. Å»yto: MÃ³wili, Å¼e trener nie ma jaj - www.zuzel.zgora.pl\nP. Å»yto: MÃ³wili, Å¼e trener nie ma jaj\n2021-06-15 11:52:13 / News\nPodopieczni trenera Piotra Å»yto przywieÅºli z GrudziÄ…dza dwa punkty. Po tym spotkaniu MARWIS.PL Falubaz Zielona Góra jest na szóstym miejscu w tabeli i moÅ¼e troszkÄ™ odetchnÄ…Ä‡, lecz jak podkreÅ›la Piotr Å»yto to jeszcze nie koniec sezonu.\n- Dopisujemy 2 punkty w tabeli i troszeczkÄ™ nasza sytuacja robi siÄ™ jaÅ›niejsza, ale to nie jest jeszcze koniec. Mamy teraz dwa tygodnie odpoczynku od ligi i bÄ™dziemy siÄ™ szykowaÄ‡ na CzÄ™stochowÄ™ u nas.\nPierwsze bigi nie wróÅ¼yÅ‚y dobrze, druÅ¼yna z Zielonej Góry przegrywaÅ‚a 8 punktami.\n- Kwestia teÅ¼ dopasowania sprzÄ™tu. To jest tak, Å¼e poczÄ…tek zawsze trzeba tor wyczaiÄ‡. Jak siÄ™ w pierwszych biegach nie pójdzie to jest drugi bieg i potem juÅ¼ byÅ‚o dobrze. Z zawodnikami porozmawialiÅ›my w parkingu ze sobÄ…, kto co zrobiÅ‚. Co niektórzy mówili, Å¼e trener nie ma jaj bo Zagara do skÅ‚adu wstawia, a tu siÄ™ okazaÅ‚o, Å¼e ma duÅ¼e jaja bo tego Zagara jednak wstawiÅ‚ do skÅ‚adu. LiczyÅ‚em na to Å¼e pojedzie i odpaliÅ‚. PrzyszedÅ‚ silnik po serwisie naprawdÄ™ i inna jazda. Wiadomo, tego brakowaÅ‚o bo to zawodnik, który potrafi zrobiÄ‡ punkty. ZresztÄ… caÅ‚a druÅ¼yna dziÅ› zasÅ‚uÅ¼yÅ‚a na duÅ¼e sÅ‚owa pochwaÅ‚y, bo kaÅ¼dy punkcik powodowaÅ‚, Å¼e mamy te 45.\nCo spowodowaÅ‚o, Å¼e Zagar zaczÄ…Å‚ jechaÄ‡?\n- To efekt ciÄ™Å¼kiej pracy, którÄ… wspólnie wykonaliÅ›my. Do Mateja wróciÅ‚ silnik z serwisu, a on poÅ›wiÄ™ciÅ‚ mnóstwo czasu, Å¼eby go dopasowaÄ‡. RobiÅ‚ to jeszcze przez póÅ‚torej godziny po treningu druÅ¼yny. ByÅ‚o widaÄ‡, Å¼e mu zaleÅ¼y i Å¼e ta jednostka naprawdÄ™ jedzie - przyznaÅ‚ trener.\nCzy po zdobyciu dwóch ligowych punktó w GrudziÄ…dzÄ… utrzymanie w PGE Ekstralidze jest juÅ¼ na wyciÄ…gniÄ™cie rÄ™ki?\n- WyznajÄ™ zasadÄ™: umiesz liczyÄ‡, licz na siebie. Przed nami mecz z Eltrox WÅ‚ókniarzem i zrobimy wszystko, by siÄ™ do niego jak najlepiej przygotowaÄ‡. To nasz najbliÅ¼szy cel. O caÅ‚ej reszcie nie myÅ›limy. A juÅ¼ na pewno nie oglÄ…damy siÄ™ na inne zespoÅ‚y. W ogóle nie podchodzÄ™ do tematu tak, Å¼e rywale bÄ™dÄ… przegrywaÄ‡ i to nam pomoÅ¼e. Musimy daÄ‡ jak najwiÄ™cej od siebie. WidzÄ™, Å¼e w druÅ¼ynie coÅ› drgnÄ™Å‚o. Takie odczucia miaÅ‚em juÅ¼ po zwyciÄ™stwie z eWinner Apatorem. Wtedy bonus byÅ‚ w naszym zasiÄ™gu. Trzeba siÄ™ jednak cieszyÄ‡ z tego, co mamy - podsumowuje Piotr Å»yto.\nÅ¹ródÅ‚o: Radio Zielona Góra / Sportowe Fakty


Home » Malware @pl » Jak usunąć SatanCryptor ransomware\nOSTRZEŻENIE!Jeśli Twój komputer jest zainfekowany z SatanCryptor ransomware, istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że Twój system jest zainfekowany zagrożeń jeszcze gorzej. Kliknij tutaj, aby pobrać automatyczne narzędzie do usuwania, aby usunąć SatanCryptor ransomware!\nSatanCryptor ransomware to plik-kodowanie typu złośliwego oprogramowania, często znany jako szkodnika. Zanieczyszczenie może oznaczać, że możesz stracić dostęp do swoich danych dla dobrych, więc poważnie traktować zakażenia. Ponadto, infekuje komputer jest dość prosta, co sprawia, że szyfrowanie danych, malware program jest bardzo szkodliwe zagrożenie. Spam załączników e-mail, zainfekowanych reklam i fałszywe pobrania najbardziej typowych powodów, dlaczego szyfrowanie pliku złośliwe oprogramowanie może zainfekować. Po tym, jak urządzenie infekuje, proces kodowania zostanie wykonane, i jak tylko to zakończone, przestępcy będą pytać, co płacisz określoną kwotę pieniędzy za odszyfrowanie danych. Ile pieniędzy prosił zależy od szkodnika, niektóre wymagają tysiące dolarów, trochę mniej niż $100. Zanim jesteś w pośpiechu zapłacić, wziąć pod uwagę kilka rzeczy. Nie zapominaj, że te cyberprzestępców, masz do czynienia z, i oni nie mogą ci dać nic, nawet po tym, jak zrobisz odszkodowania. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby pozostał z zablokowanymi plikami, i byłoby dużo więcej, jak ty. Tego typu rzeczy mogą się powtarzać, czy coś może się stać z twoim autem, więc byłoby lepiej zainwestować w jakąś kopię zapasową. Jesteśmy pewni, że będziesz w stanie znaleźć opcję, która odpowiada twoim potrzebom, ponieważ istnieje wiele do wyboru. Usunąć SatanCryptor ransomware i wtedy dostęp do kopii zapasowej, jeżeli została ona wykonana do infekcji, aby przywrócić pliki. To nie jest ostatni raz, kiedy dostaniesz zanieczyszczenia z jakimś złośliwym oprogramowaniem, więc musisz być przygotowany. Aby chronić samochód, zawsze trzeba być czujnym, aby możliwych szkodliwych programów, po zapoznaniu się z ich metodami dystrybucji.\nChociaż są wyjątki, większość kodowania danych złośliwego oprogramowania, zwykle stosuje prymitywne metody dystrybucji, które są spamu, zainfekowanych reklam i fałszywe pobrania. To nie znaczy, że bardziej doświadczeni cyber-przestępcy nie będą korzystać z metod, które potrzebują więcej możliwości.\nNajprawdopodobniej masz kodowania danych złośliwe oprogramowanie za pośrednictwem załączników e-mail, które, być może, przyszedł e-mail, co na pierwszy rzut oka wydaje się całkowicie uzasadniony. Po otwarciu zainfekowanego załącznika jest, szyfrowania danych, złośliwe aplikacje mogą rozpocząć szyfrowanie plików. To naprawdę nie jest zaskakujące, że ludzie otwierają załączniki, biorąc pod uwagę, że cyber-przestępcy czasami postawić na przyzwoitą ilość pracy, aby e-maile przekonująco, często wspominając pieniądze i takie delikatne tematy, których użytkownicy robią. Kiedy masz do czynienia z nieznajomym nadawcy listu, będzie różnić się w zależności od pewnych oznak, że to może być niebezpieczne, na przykład, błędy gramatyczne, ciśnienie, aby otworzyć załącznik. Dla wyjaśnienia, jeśli ktoś ważny wysyła plik, będą korzystać z nazwy, a nie całkowita pozdrowienia, i nie trzeba szukać list w folderze Spam. Firma Amazon, PayPal i inne duże firmy nazwy powszechnie stosowane, dlatego że użytkownicy ufają im, dlatego, prawdopodobnie, aby otworzyć wiadomość e-mail. Jeśli kliknąłeś na wątpliwe reklamy lub plików pobranych z niezaufanych stron internetowych, to także, jak można złapać infekcję. Zaatakowanych stron internetowych może być umieszczony złośliwe reklamy, aby uniknąć interakcji z nimi. Lub, być może, otrzymał szkodnika, a także niektóre programy, które można pobrać z niezaufanego źródła. Jedną rzeczą, aby pamiętać, aby nigdy nie pobierz oprogramowanie, aktualizacje i nic naprawdę, od pop-up lub wszelkie inne rodzaje reklam. Jeśli aplikacja musiał aktualizować się, że będzie to robić sam lub powiadomić cię, ale nie przez przeglądarkę.\nNaukowcy zawsze ostrzeżenie o niebezpieczeństwie szyfrowania danych, malware, głównie dlatego, że infekcja prowadzi do nieodwracalnej utraty danych. Proces szyfrowania danych-nie jest to długi proces, więc można nawet nie zauważyć. Jeśli inne objawy nie są oczywiste, dziwnym rozszerzeniem pliku załączników będzie wszystko jasne. Ransomware, zazwyczaj wykorzystuje silne algorytmy szyfrowania, aby pliki niedostępne. Jeśli jesteś mylić o tym, co się dzieje, a za notkę powinny wszystko wyjaśnić. Przedstawiony zostanie sposób, aby odszyfrować pliki za pomocą programu deszyfrowania, który można kupić u nich, ale nie jest to opcja zalecana. Oszuści mogą odebrać swoje pieniądze, nie dając ci расшифровщик. Trzeba również będą finansować ich, w dodatku do potencjalnie stracić swoje pieniądze. Łatwe pieniądze regularnie wabią oszuści dla firmy, która, jak się uważa, została podjęta w 2016 roku 1 miliard dolarów. Jak powiedzieliśmy wyżej, zakup kopii zapasowej będzie mądrzejszy, a kopiuje swoje pliki będą zawsze dostępne. W przypadku tego zakażenia ponownie, można po prostu usunąć go, nie martwiąc się o utratę danych. Nasza rekomendacja będzie ignorować żądania, a jeśli infekcja jest nadal na swoim urządzeniu, usuń SatanCryptor ransomware, w przypadku, jeśli potrzebujesz pomocy, możesz korzystać z wytycznych dostarczamy poniżej, w tym raporcie. Jeśli jesteś zaznajomiony z tym, jak te infekcje rozpowszechnianie, powinieneś być w stanie ograć od nich w przyszłości.\nLikwidacji SatanCryptor ransomware\nOstrzegamy, że trzeba będzie pobrać narzędzie anty-malware, Jeśli chcesz w pełni wypowiedzieć plik szyfrowanie złośliwego oprogramowania. Przecież musisz wiedzieć dokładnie, co robisz, nie zaleca się przystąpić do usuwania SatanCryptor ransomware ręcznie. Zamiast ryzykować uszkodzić urządzenia, realizacji ochrony przed złośliwym oprogramowaniem. Takie programy bezpieczeństwa są tworzone w celu wyeliminowania SatanCryptor ransomware i wszystkie inne podobne zagrożenia, więc problemów nie powinno być. Jednak, w przypadku, jeśli nie jesteś pewien, co zrobić, przejdź do instrukcji. Weź pod uwagę, że program nie pomoże odszyfrować plik, wszystko to będzie zrobić, to upewnić się, że zagrożenia nie ma już na swoim komputerze. Jednak, jeśli szyfrowania danych złośliwe oprogramowanie decryptable, eksperci malware może zwolnić za darmo расшифровщик.\n1. Usunąć SatanCryptor ransomware w trybie awaryjnym z obsługą sieci.\nKrok 1.2 Usunąć SatanCryptor ransomware\n2. Usunąć SatanCryptor ransomware za pomocą przywracania systemu


W naszym asortymencie znajdą Państwo różnego rodzaju znaki bezpieczeństwa\nkarma dla psa, znaki bhp sklep cennik\nSpecjalizujemy się w produkcji znaków bezpieczeństwa od ponad 20 lat . Ogromne doświadczenie naszej firmy wpływa na jakość wykonywanych przez nas produktów. Produkujemy znaki wykorzystując surowce najwyższej jakości, spełniając wszelkie możliwe standardy.\nOd wielu lat, jako jedna z pierwszych marek na znaki bhp sklep cennik rynku, używamy innowacyjnych i ulepszonych produktów fotoluminescencyjnych. Przy produkowaniu używamy nowej generacji ploterów. Wydruki znaków wykonujemy zarówno na folii jak i na płycie fotoluminescencyjnej. Powoduje to, że nasze znaki są łatwo dostrzegalne przy słabym oświetleniu i w trudnych warunkach, na co znacznie wpływa pokrycie specjalną farbą zawierającą pigment emitujący światło. Znaki należy chronić przed uszkodzeniami mechanicznymi, które mogą uszkodzić ich powierzchnię poprzez naderwanie świecącego materiału.\nW naszym asortymencie znajdą Państwo różnego rodzaju znaki bezpieczeństwa, jak na przykład znaki ewakuacyjne, przeciwpożarowe i bezpieczeństwa drogowego. Znaki te przez ujednolicone oznaczenia, dają gwarancję bezpieczeństwa dzięki dokładnej informacji o zasadach i występujących zagrożeniach powiązanych z danym obszarem. Wszystkie produkowane przez naszą firmę znaki bezpieczeństwa spełniają wszelkie narzucane normy, zatwierdzone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wyrobów, które służą ochronie życia, mienia i zdrowia, a także bezpieczeństwa publicznego. Stosujemy się do wszelkich zasad wydawania i dopuszczania tych produktów do użytku w przestrzeni publicznej.\nTeraz niezupełnie rok po ożenku puścili staruszkami powabnej córuni, oraz po dwóch latkach podrostka.\nPilnie nieledwie rok po ożenku przetrwali dziadkami urzekającej córuni, a po dwóch latach synka.\nWprzódy nieledwie rok po ślubie przeżyli dziadkami rozkosznej córeczki, i po dwóch latach podrostka.\nPoprzednio niespełna rok po ożenku przeżyli rodzicami atrakcyjnej córy, tudzież po dwóch latkach młodzika.\nGwałtem nieomal rok po ożenku zostawili papami powabnej córuni, a po dwóch latach chłopca.\nNiezwłocznie niespełna rok po ożenku dociągnęli staruszkami niebrzydkiej córy, tudzież po dwóch latach malca.\nDalej poprosił Hanię o rąsię, dożył zapożyczony z przyjemnością a po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie dosięgnął robotę w Komitecie Ostatnim Armia Polskiego.\nPoprzednio niespełna rok po ożenku pozostali rodzicami pięknej córki, a po dwóch latach młodzika.\nPóźniej zawezwał Hanię o gałąź, został wzięty z rozkoszą także po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd dotrwał pozycję w Listwie Całościowym Wojska Polskiego.\nDalej poprosił Hanię o grabę, został połknięty z błogością dodatkowo po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd kupił austerię w Komitecie Szkicowym Armia Dzikiego.\nNuże nieomal rok po ślubie puścili staruszkami czarującej córeczki, tudzież po dwóch latach synka.\nZaraz wezwałem Hanię o łapę, został uznany z błogością natomiast po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie pozostał pracę w Personelu Sumarycznym Wojska Polskiego.\nNiezadługo przywołał Hanię o rękę, zostawił tradycyjny spośród beztroską oraz po ślubie wywiózł ją do Warszawy, dokąd wypatrzyłem robotę w Kolektywie Całościowym Armia Lokalnego.\nSzybko zawezwał Hanię o łapę, przetrwał uznany spośród błogością również po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie przyjął służbę w Szynie Ramowym Wojska Rodzimego.\nWcześniej niezupełnie rok po ożenku puścili dziadkami gustownej córki, oraz po dwóch latkach synka.\nWcześniej niemalże rok po ślubie przeżyli tatami urodziwej córy, i po dwóch latkach młodzika.\nPotem przywołał Hanię o kończynę, puściłby dopuszczony z radością również po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie zapadł dystynkcję w Belce Zbiorowym Armia Krajowego.\nNastępnie poprosił Hanię o gałąź, dotrwał utarty z idyllą tudzież po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd dożył gospodę w Komitecie Walnym Wojska Polnego.\nWnet zawezwał Hanię o grabulę, zostawił poczęstowany spośród idyllą oraz po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd zapadł podwalinę w Sztabie Uniwersalnym Wojska Narodowego.\nGwałtem niezupełnie rok po ożenku pozostawili staruszkami boskiej córy, natomiast po dwóch latkach synka.\nNastępnie zawołał Hanię o rąsię, dotrwał przyswojony spośród idyllą natomiast po ożenku wywiózł ją do Stolicy, gdzie otrzymałeś bazę w Poprzeczce Strategicznym Armia Swojskiego.\nPrędko nieomalże rok po ożenku dożyliśmy staruszkami nieszpetnej córeczki, natomiast po dwóch latkach synka.\nObecnie nieomalże rok po ślubie przetrwali rodzicielami uroczej córki, oraz po dwóch latkach młodzika.\nNiebawem przywołał Hanię o kończynę, został poczęstowany z szczęśliwością a po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie zachorował pracę w Antabie Niekonkretnym Wojska Naszego.\nartykuły dla psówzabawki dla kotówżywienie chomikówakcesoria dla kotakarmienie ptakówsiberiancat.pl - karmy dla kotajaka karma dla psakrólikifurnitureportalesklep zoologiczny online karmy dla psówkarm dla psafotomachina to dobry pomysłdobra karma dla kotówrasy kotówwerbeartikel-pro - werbeartikel kleine mengenmój pies uwielbia tą karmędobry olej kokosowy w siecibuldog francuskikarmy dla psów


Jastrzębski Węgiel – drużyna na medal | Siatkówka w obiektywie\nJastrzębski Węgiel – drużyna na medal\nHome/PlusLiga, Siatkówka NEWS/Jastrzębski Węgiel – drużyna na medal\nBy Monika Bożek|2015-05-11T20:00:20+02:00Maj 11th, 2015|\nCharakter, waleczność i… rozczarowanie – tak w trzech słowach można by ocenić końcówkę sezonu w wykonaniu Jastrzębskiego Węgla. Sezonu, który przeszedł już do historii, dlatego można pokusić się o pierwsze podsumowania.\nJust Win – z projektem pod takim hasłem startował w tym sezonie Jastrzębski Węgiel. Zdzisław Grodecki, prezes klubu, tłumaczył to w bardzo prosty sposób: „Tylko zwycięstwo, po prostu zwycięstwo. Właśnie na tym nam zależy. To taka piękna synergia ze skrótem nazwy klubu”. Play-off Ligi Mistrzów, Puchar Polski i finał PlusLigi – trzy najważniejsze cele przed rozpoczęciem sezonu. Efekt końcowy? 1/12 Ligi Mistrzów, półfinał Pucharu Polski i 4. miejsce w Pluslidze. Nawet najżyczliwsi „Pomarańczowym” zauważą, że rozrzut jest dosyć duży.\nWiele wskazywało na to, że projekt ma duże szanse na powodzenie. Po czterech latach pracy Lorenzo Bernardi postanowił rozwiązać swoją umowę z Jastrzębskim Węglem, a na jego miejscu pojawił się inny Włoch, Roberto Piazza. W siatkarskim świecie nie jest to nazwisko anonimowe – nowy trener miał za sobą wiele lat pracy we włoskiej Serie A, a lista osiągnięć jako szkoleniowca spokojnie zajęłaby kilka linijek tekstu. Kolejnym mocnym ogniwem miało być sprowadzenie do Jastrzębia Zbigniewa Bartmana. Przed siatkarzem, który miał jednak zastąpić w jakimś stopniu lukę po Michale Kubiaku, postawiono dwa szczególnie trudne wyzwania – sportowe, jako że zawodnik wrócił na przyjęcie, jak i „duchowe”, ponieważ swoim silnym charakterem miał pomagać zespołowi w decydujących momentach, dlatego jego kontuzja była dużym osłabieniem dla Jastrzębskiego Węgla. „Cieszy powrót Zbyszka Bartmana i jego entuzjazm. Myślę, że bez niego mogłoby to wyglądać gorzej, bo nie widzę determinacji wtedy, kiedy trzeba. Trochę szkoda” – powiedział Mateusz Malinowski po przegranym półfinale Pucharu Polski, po tym jak Bartman dołączył do ekipy po wyleczeniu kontuzji łokcia. Warto też odnotować, że na początku sezonu urazu nabawił się także niemiecki przyjmujący, Denis Kaliberda, który nie zagrał już do jego końca.\nSam prezes klubu cały sezon ocenia jednak pozytywnie. Przyglądając się kolejnym rozgrywkom po kolei zaczniemy od Pucharu Polski, gdzie Jastrzębski Węgiel rozegrał trzy spotkania. Najpierw wygrał z ZAKSĄ Kędzierzyn-Koźle 3:0, a następnie z trudem pokonał MKS Banimex Będzin 3:2. Na drodze do finału stanęła im Asseco Resovia Rzeszów, bowiem mecz zakończył się wynikiem 3:1.\nDwa lata temu Jastrzębianom udało się sięgnąć po brąz Ligii Mistrzów. Ciężko przebić taki sukces, jednak tegoroczny wynik był zdecydowanie poniżej oczekiwań. Jastrzębski Węgiel rywalizował w grupie B, w której zajął drugie miejsce, przegrywając jedynie z rosyjskim Lokomotivem Novosibirsk. Przygoda Jastrzębian zakończyła się jednak już na etapie 1/12 finału, po dwóch porażkach z Sir Safety Perugią 2:3 i 0:3.\nRywalizacja Jastrzębskiego Węgla w PlusLidze, naturalnie, przyniosła najwięcej emocji. W fazie zasadniczej Jastrzębianie zaliczyli osiemnaście zwycięstw do ośmiu porażek, a z ciekawostek – byli drużyną z największą ilością rozegranych tie-braków (pięć zwycięskich i trzy przegrane). Ich gra falowała, ponieważ potrafili pokonać PGE Skrę Bełchatów 3:2 na ich własnym terenie, a jednocześnie „męczyć się” z zespołami z dołu stawki (przykładowo: 3:2 z AZS Częstochową czy porażka 1:3 z Transferem Bydgoszcz). Fazę zasadniczą zakończyli na czwartej pozycji, dzięki czemu w play-offach zmierzyli się z Cuprum Lubin. Choć Jastrzębski Węgiel był zdecydowanym faworytem tej rywalizacji, po pierwszym spotkaniu znalazł się, zaskakująco, w bardzo niekorzystnej sytuacji, przegrywając 0:3. W kolejnych spotkaniach Jastrzębianie po raz kolejny udowodnili, że są drużyną waleczną i stanęli na wysokości zadania, dzięki czemu awansowali dalej. W półfinale Jastrzębski Węgiel zmierzył się w przyszłym Mistrzem Polski i wystarczyły zaledwie trzy spotkania, aby wyłonić finalistę. Rywalizacja o trzecie miejsce z PGE Skrą Bełchatów okazała się niezwykle przewrotna. Po dwóch kolejnych przegranych wydawało się, że Jastrzębski Węgiel jest na równi pochyłej i właśnie w tak podbramkowej sytuacji ten zespół po raz kolejny udowodnił, że potrafi zwyciężać charakterem (dwa mecze wygrane po tie-breaku, w tym jeden na terenie przeciwnika!). Decydujące, przegrane spotkanie Jastrzębianie nazwali meczem niewykorzystanych szans i nie ukrywali dużego rozczarowania, także decyzjami szkoleniowca. „Nie wszystkie decyzje trenera w tym pojedynku były dla mnie zrozumiałe. Zaakceptowałem je, ale nie zrozumiałem” – skomentował na gorąco Michał Łasko, który został zdjęty z boiska na rzecz rezerwowego, Mateusza Malinowskiego.\nWarto wspomnieć o jeszcze innym problemie, jaki pojawił się w trakcie sezonu, który mógł mieć pośredni wpływ na zespół, a bezpośredni będzie miał na pewno w sezonie nadchodzącym. Zimą minionego roku doszło do strajku górników Jastrzębskiej Spółki Węglowej, w wyniku którego doszło do rezygnacji ze stanowiska prezesa przez Jarosława Zagórowskiego. Nowy prezes, Edward Szlęk, zapowiedział już cięcia i choć Spółka nie wycofuje się z finansowania drużyny to jednak w wypowiedzi dla PAP Grodecki przyznał: „Zdajemy sobie sprawę z tego, że najważniejsze są miejsca pracy dla ludzi. Sport to tylko rozrywka. Nie możemy wymagać, by być priorytetem. Jesteśmy wdzięczni spółce za wsparcie. Czynimy jednocześnie starania, by pozyskać dodatkowych sponsorów, jesteśmy otwarci na współpracę”.\nJakie będą rotacje w zespole po tym sezonie? Trudno ocenić, bowiem na chwilę obecną Jastrzębski Węgiel nie zdradza swojej polityki transferowej. Ważne kontrakty mają Michał Łasko, Grzegorz Kosok, Michał Masny, Jakub Popiwczak, Konrad Formela i Mateusz Kańczok, ale jak przyznał sam kapitan Jastrzębian: „Tak, mam ważną umowę, ale nigdy nic nie wiadomo…”.\nW świecie sportu utarło się przekonanie, że nie ma gorszego miejsca od czwartego. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że mówimy o najwyższej klasie rozgrywek, a w całej rywalizacji brało udział w tym sezonie aż czternaście drużyn wynik ten nie wydaje się chyba aż taki zły. Choć jastrzębski zespół czuje duży niedosyt po porażce to odwracając stan rywalizacji po raz kolejny pokazał, że są drużyną nieobliczalną. I barwną, dlatego tak lubianą i cenioną w oczach wielu kibiców siatkówki, a to, przynajmniej dla niektórych, cenniejsze niż medal.


Forum LUGPOL :: Zobacz temat - [MOC] Mały kaskader\nForum LUGPOL Strona Główna » Tematycznie » Oddech historii » [MOC] Mały kaskader Poprzedni temat «» Następny temat\n[MOC] Mały kaskader\nWysłany: 2017-02-21, 22:38 [MOC] Mały kaskader\nDobry wieczór : o)\nOto MOCyk, który powstawał 2 miesiące... Mały kaskader\nPowstał na konkurs 16-tek w związku z czym może być problem z domyśleniem się, że jest to samolot (to jeszcze można rozpoznać) przelatujący przez stodołę (tutaj trzeba użyć dużo wyobraźni).\nPraca osadzona w klimatach kaskaderskich wyczynów lat 20/30-tych XX wieku.\nTutaj obrazek z sieci dla poczucia klimatu: http://ricpeterson.ca/wp-...3/Barnstorm.jpg\nCo starsi użytkownicy mogą też pamiętać wspaniałą grę Stunt Island (chociaż nazwać ją grą to trochę uproszczenie), w której z tego co pamiętam jedną z 'misji' był przelot przez stodołę.\nWysłany: 2017-02-21, 23:24\nŚwietne, fajny samolot.\nAż trudno uwierzyć że ta 16stka powstawała dwa miesiące :)\nZacięta walka będzie w tym sezonie do końca.\nWysłany: 2017-02-22, 06:02\nNieszablonowy i ciekawy pomysł. Jakim cudem ten samolocik przeleciał przez te drzwi stodoły? :P\nNie będzie zacięta, jest zacięta!\nWysłany: 2017-02-22, 06:51\nBoskie. Po prostu boskie.\nŚwietne i bardzo pomysłowe! Nie mogę się doczekać wyników głosowania :)\nWysłany: 2017-02-22, 09:42\nFajne, pomysłowe, dopracowane.\nTroszkę może tylko by się przydało urozmaicić bardziej ziemię. Ale to takie czepianie się już ;)\nWysłany: 2017-02-22, 10:13\nTak jest, aż strach pomyśleć co będzie w następnych rundach.\nPrzypomina mi się film "Wielki Waldo Pepper" z R.Redfordem. Bardzo udany model!\nNooo świetne wykorzystanie miejsca, do cna możliwości, bardzo mi się podoba. :)\nWysłany: 2017-02-22, 16:46\nA mi, jak zwykle prace Ciamka się podobają, ta mi się wybitnie nie podoba*. Nie widać że to jest stodoła. Wygląda to jakby samolot przelatywał przez dziwną ramkę.\nPomysł na wykorzystanie przestrzeni ciekawy, ale efekt jako całokształt taki sobie.\n*nie podoba jak na pracę Ciamka. To znaczy jest to dobra praca, ale Ciamek przyzwyczaił nas do MOCy wybitnych. Ten jest tylko dobry.\nWysłany: 2017-02-23, 10:06\nAż trudno uwierzyć że ta 16stka powstawała dwa miesiące\nMi też ; o)\nPo prostu najpierw zbudowałem (w sumie dwie wersje) samolot w LDD a potem zamawiałem elementy przy okazji zamówień do ważniejszego projektu.\nW międzyczasie jeszcze przebudowywałem go i tak zeszło : o)\nJakim cudem ten samolocik przeleciał przez te drzwi stodoły?\nTrzeba tutaj użyć trochę wyobraźni niestety ; o)\nTroszkę może tylko by się przydało urozmaicić bardziej ziemię.\nMiałem to zrobić - dodać jakieś trawki, ale trochę zapomniałem a trochę ociągałem się z tym bojąc się, że mi się znowu samolot przekrzywi i wypadnie z boxa 16^3 ; o)\nPrzypomina mi się film "Wielki Waldo Pepper" z R.Redfordem\nChyba nigdy nie widziałem - trzeba będzie nadrobić.\nta mi się wybitnie nie podoba\nChociaż jak widać, nie wszystkim można dogodzić!\nTak naprawdę głównym MOCem jest tu samolocik, a ramka to wiadomo, że naciągana jest : o)\nWysłany: 2017-02-23, 10:11\nSamolot oczywiście najważniejszy, ale otoczenie zasugerowane tak skromnymi środkami też jest świetne.\nNie ma się co czepiać, że skrzydło by się nie zmieściło pod bramą; to jest komiksowe przerysowanie i tak jest super! (Aczkolwiek gdybyś zrobił końcówkę skrzydła na zawiasie, żeby się uginała umożliwiając przelot, byłoby jeszcze bardziej komiksowo i śmieszniej :D ) .\nNa TLCB się spodobała. Gratulacje! :)\nWysłany: 2017-02-23, 22:54\nTwoja praca skojarzyła mi się z Red Bull Air Race :)\nForum LUGPOL Strona Główna » Tematycznie » Oddech historii » [MOC] Mały kaskader


Jaka siatka cieniująca na tunel foliowy – optymalne parametry, zastosowanie, wskazówki montażowe - Symar\nUprawa w tunelu foliowym to sposób na przedłużenie okresu wegetacyjnego i większe plony. Pod folią znacznie łatwiej stworzyć bowiem optymalne warunki do rozwoju roślin. Oprócz folii przyda się jednak również tkanina cieniująca, która zapobiegnie nadmiernemu nasłonecznieniu i pozwoli kontrolować temperaturę w tunelu. Jak ją wybrać i zamontować?\n1 Tunele foliowe i ich zastosowanie\n2 Siatka na tunel foliowy – jakie pełni funkcje?\n2.1 Siatka – materiał cieniujący\n2.2 Siatka cieniująca na tunel – trwalsza i mocniejsza konstrukcja\n3 Jaka siatka cieniująca na tunel foliowy?\n4 Siatka cieniująca na tunel – jak montować?\n5 Siatka do zacieniania – pozostałe zastosowania\nTunele foliowe i ich zastosowanie\nTunele foliowe buduje się przede wszystkim w celu uprawy roślin wrażliwych na warunki atmosferyczne. To sposób na stworzenie idealnego środowiska dla gatunków lubiących ciepło i takich, którym szkodzą nagłe spadki temperatury tak powszechne w naszym klimacie. Folia na tunel foliowy przepuszcza większość promieni słonecznych i generowanej przez nie energii cieplnej, pozwalając na wydłużenie okresu wegetacyjnego. Dzięki temu możliwa jest efektywna uprawa gatunków, które w normalnych polskich warunkach byłyby raczej skazane na porażkę. W większości przypadków uprawa pod folią pomaga też uzyskać znacznie większe plony. W tunelach sadzi się warzywa, owoce, zioła, a także ciepłolubne rośliny ozdobne. Technika jest stosowana zarówno w profesjonalnych, przemysłowych uprawach, jak i w ogrodach przydomowych lub działkowych.\nSiatka na tunel foliowy – jakie pełni funkcje?\nTunel zbudowany z samej folii nie jest jednak idealną konstrukcją. Problemy z uprawą pod folią mogą być różne, a w ich zniwelowaniu pomagają specjalne siatki. Siatka na tunel foliowy pełni kilka funkcji, dzięki którym ułatwia utrzymanie upraw i uzyskanie optymalnych plonów.\nSiatka – materiał cieniujący\nNajważniejszą funkcją siatek jest cieniowanie, czyli zapobieganie nadmiernemu nasłonecznieniu roślin. To szczególnie ważne w długie, letnie dni i podczas upałów. Zbyt intensywne promieniowanie może uszkadzać uprawy. Zredukowanie nasłonecznienia pozwala ponadto utrzymać optymalną wilgotność gleby i powietrza i ograniczyć częstotliwość nawadniania. Dzięki temu uprawa jest łatwiejsza oraz bardziej oszczędna.\nOdpowiedni dobór parametrów siatki cieniującej pozwala zapewnić roślinom optymalne warunki do wzrostu i rozwoju.\nSiatka cieniująca na tunel – trwalsza i mocniejsza konstrukcja\nPonadto siatka cieniująca na tunel foliowy stabilizuje konstrukcję i chroni ją przed uszkodzeniami. Stanowi również dodatkową barierę przed wiatrem, mrozem, deszczem czy gradem. Wykonanie z wysokiej jakości tworzywa sprawia, że materiał cieniujący jest bardzo trwały i praktyczny, dlatego na pewno nie należy się obawiać jego uszkodzenia – czy to pod wpływem czynników atmosferycznych, czy też mechanicznych. Pomaga za to chronić dość delikatną folię i uniknąć kosztów oraz nakładów pracy związanych z jej wymianą.\nJaka siatka cieniująca na tunel foliowy?\nSiatki cieniujące na tunele foliowe dostępne są w różnych wariantach. Przy zakupie należy zwracać uwagę na ich główne parametry, przede wszystkim zaś na gramaturę (gęstość splotu) determinującą stopień przepuszczalności. To najważniejsze cechy, które decydują o tym, w jaki sposób działa siatka cieniująca. Producent najczęściej określa właściwości produktu poprzez podanie przepuszczalności światła oraz powietrza. Dostępne są materiały o przepuszczalności od ok. 70 do aż 95 procent światła. Dzięki temu dobranie właściwej siatki jest znacznie łatwiejsze. Zwiększa to również możliwości jej zastosowania – nie tylko do osłony tuneli.\nPonadto warto wziąć pod uwagę takie parametry jak:\nBardzo ważne jest również wykorzystanie odpowiedniego materiału do produkcji. Jeśli siatka ochronna na tunel foliowy ma być trwała, to znaczy wystarczyć na co najmniej kilka sezonów użytkowania, powinna być wykonana z polipropylenu lub polietylenu. Polecane jest szczególnie to drugie tworzywo, ponieważ włókna polietylenowe nie chłoną wody. Dzięki temu znacznie lepiej sprawdzają się przy zastosowaniach zewnętrznych, nie pleśnieją i nie niszczą się pod wpływem wilgoci.\nSiatka cieniująca na tunel – jak montować?\nCieniująca siatka na tunele foliowe jest niezwykle praktyczna nie tylko ze względu na swoje właściwości, ale również z uwagi na łatwość montażu. Zamawiana u producenta siatka cieniująca na wymiar może być wykończona w sposób ułatwiający jej instalację. Najczęściej stosuje się wzmocniony brzeg z metalowymi oczkami. Umożliwia to mocowanie siatki cieniującej za pomocą drutu, sznurka, opasek kablowych i innych popularnych akcesoriów. Nie potrzeba do tego żadnych specjalistycznych narzędzi.\nSiatka do zacieniania – pozostałe zastosowania\nWarto wiedzieć również, że tkanina cieniująca może mieć szereg innych zastosowań w ogrodzie, w gospodarstwie i w domu. Materiały o różnej przepuszczalności światła i powietrza można dobierać tak, by pomagały:\nosłaniać rośliny na grządkach od słońca, deszczu, gradu, a także mrozu,\nzwiększyć funkcjonalność ogrodzenia poprzez osłonę od wiatru, słońca czy ciekawskich spojrzeń sąsiadów lub przechodniów,\nosłonić taras lub balkon przed nadmiernym nasłonecznieniem oraz wiatrem,\nosłonić teren sportowy,\nosłonić teren pasieki,\nosłonić oczko wodne lub basen w celu łatwiejszego utrzymania ich w czystości.\nNie wiesz, jaka siatka cieniująca na tunel foliowy będzie odpowiednia? A może poszukujesz podobnego materiału do innego zastosowania? Skontaktuj się z ekspertami Symar – chętnie pomożemy w doborze odpowiedniego produktu.\nTagi: siatki cieniujące siatki ogrodnicze


ABK6 & Deau Cognac – medaliści w „World Drinks Awards” - BLOG ELUXO\nCiekawostki 27 marca 2014 ELUXO\nWorld Drink Awards to coroczny konkurs, który polega na wyłonieniu najlepszego smaku i projektów opakowań dla wyrobów spirytusowych. Wyniki z roku 2013 zostały właśnie ogłoszone, a wśród nich zwycięzcy w sekcji koniaku – ABK6 i Deau Cognac.\nKonkurs przeprowadzany jest na zasadzie ślepych degustacji, które są oceniane na niezależnych panelach z napojami przez dziennikarzy, sprzedawców, blender mistrzów, gorzelników i ambasadorów marki. Sędziowie projektów opakowań, to czołowi twórców projektów marki i eksperci opakowań technologicznych.\nWorld Drink Awards to coroczny konkurs, sponsorowany przez Glencairn Crystal i Guala Closures Group. Tegoroczni laureaci zostali wybrani spośród podmiotów, obejmujących ponad 25 krajów. Wśród nich z Mongolii, USA i RPA. Felicity Murray, przewodniczący jury, powiedział, że „konkurencja była bardzo duża, a jury miało trudności z podziałem na dobre i bardzo dobre…”.\nZwycięzcą w kategorii smak koniaku, zyskując znakomity tytuł „Najlepszy koniak na świecie” został Francis Abecassis i ABK6 VSOP Cognac. W kategorii opakowań, DEAU Cognac Louis Memory, zaprojektowany przez Linea Design uzyskał pierwsze miejsce.\nGratulacje dla ABK6 i Deau Cognac.\nSalon Eluxo posiada szeroki wybór równie utytułowanych i oryginalnych koniaków. Jednym z nich jest Hennessy XO z ekskluzywnej kolekcji dostępny na stronie http://eluxo.pl/koniak/3891–hennessy-xo-exclusive-collection.html


Fotorelacja z Targów Wydawców Katolickich w Warszawie\nW dniach 16 - 19 kwietnia w Zamku Królewskim w Warszawie odbyły się Targi Książki katolickiej, na których można było także odwiedzić nasze wydawnictwo. W trakcie tych dni nasi czytelnicy mieli okazję spotkać się z wieloma z naszych wspaniałych autorów, którzy z radością zamienili z odwiedzającymi kilka zdań i podpisywali swoje książki. I tak w spotkaniach autorskich wzięli udział ks. prof. Waldemar Chrostowski, prof. Andrzej Nowak, Adam Bujak, Adam Sosnowski oraz Janusz Szewczak. Kolejki do nich były oczywiście bardzo długie, ale na szczęście nikt nie odszedł od stoiska bez upragnionego autografu.\nWydawnictwo Biały Kruk w tym roku wystawiło na swoim stoisku ponad 150 wspaniałych książek i albumów. Oczywiście będąc na Targach Wydawców Katolickich dominowały książki religijne o tematyce katolickiej i bardzo dużą popularnością wśród odwiedzających cieszyły się takie dzieła jak "Credo" czy "Kanonizacja wszech czasów", przepiękny album Adama Bujaka, który jest pamiątką kanonizacji Jana Pawła II oraz Jana XXIII, a także zwieńczeniem posługi Adama Bujaka jako fotografa papieskiego. Targi były jednak równocześnie okazją, aby po raz pierwszy zobaczyć naszą najnowszą książkę, czyli "Polsko, uwierz w swoją wielkość!", głos 16 polskich biskupów przeciwko narastającej fali antychrześcijańskiej i antypolskiej propagandy.\nNiemniej wydawnictwo Biały Kruk w każdej ze swoich książek identyfikuje się z wartościami chrześcijańskimi i katolickimi, tak więc można było zobaczyć także inne z naszych dział, m.in. książki historyczne czy przepiękne albumy na prezent. Wiele z naszych czytelników pytało naturalnie o bestseller „Wygaszanie Polski 1989-2015”, gdzie przecież Adam Bujak nie tylko jest autorem zdjęć, ale także napisał esej o wygaszaniu krzyża w polskiej przestrzeni publicznej.\nNa stoisko Białego Kruka, jak i w ogóle na całe Targi Wydawców Katolickich, przychodzili nie tylko ludzie starsi; jest to mit, który należy obalić. Można było zobaczyć także wiele osób młodych. Część z nich chciała nabyć prezent dla babci czy prezent dla dziadka, inni szukali wartościowej książki dla siebie, jeszcze inni korzystali z okazji, aby porozmawiać z autorami o wyrazistych poglądach katolickich.\nU nas staraliśmy się zaoferować naszym czytelnikom właśnie to, a także – i przede wszystkim – książki, które warto przeczytać. Dziękujemy Wam za to wspaniałe spotkanie na Targach Wydawców Katolickich w Warszawie.\nFotografie: Jan Śliwka\nNasi czytelnicy przeglądają książki wydawnictwa Biały Kruk „Credo” (Adam Bujak i ks. prof. Waldemar Chrostowski), „Dyktatura gender” (praca zbiorowa, m.in. ks. prof. Dariusz Oko) oraz „Uległość czy niepodległość” (prof. Andrzej Nowak).\nStoisko wydawnictwa Biały Kruk cieszyło się wielkim zainteresowaniem odwiedzających i należało do największych na całych Targach.\nNa stoisku wydawnictwa Biały Kruk można było przejrzeć i nabyć ponad 150 różnych tytułów, w tym przepiękne albumy na prezent, książki na prezenty komunijne czy na prezent dla babci i dziadka, a także książki religijne, historyczne i patriotyczne.\nAdam Bujak podpisuje swoją książkę "Tysiącletni Kraków" podczas Targów Wydawców Katolickich w Warszawie.\nFotograf papieski i nasz autor Adam Bujak był szczególnie chętnie odwiedzany przez gości Targów. Tutaj widać jak podpisuje swoje książki „Kanonizacja wszech czasów” oraz „Święci papieże”, które powstały jako pamiątki kanonizacji Jana Pawła II oraz Jana XXIII.\nAdam Bujak w rozmowie z siostrą zakonną na stoisku wydawnictwa Biały Kruk podczas Targów Wydawców Katolickich w Warszawie.


Więcej o Skutery Opisy Na Gg w portalu Jednoślad.plOffroadowy dragracing - tego jeszcze nie widzieliście!... w y na 1/4 mili zna każd ...Jak jeździć motocyklem podczas silnego bocznego wiatru... pamiętacie zeszł y piątek 17 czerwca i wichur ...Nowy punkt na motocyklowej mapie Polski: Tor Łódź... w dobie zam y torów działając ...Kymco New Downtown 350i ABS 2016: Wszystko co powinieneś wiedzieć o tym skuterze... k y new downtown 350i 2016 b ...Yamaha YBR 125: Zdjęcia, Opis, Cena, Dane techniczne... y ...Yamaha XJ6: Zdjęcia, Opis, Cena, Dane techniczne... y xj6 to japońskiej marki sportowo-tur ...Yamaha Virago 125: Zdjęcia, Opis, Cena, Dane techniczne... y virago to doskonała propoz ...Yamaha Aerox: Zdjęcia, Opis, Cena, Dane techniczne... y aerox jest to popularn ...Jak zabezpieczyć motocykl przed upadkiem: crashpady czy gmole?... wiele osób kupując motoc y od razu zabezpiecza go przed skutkami w ...Motorynka Romet Pony 2016: Testuje Damian Kreller Stunt Rider... damian kreller to stunt rider, którego popis y możecie śledzić na facebooku. poprosiliśm ...Ewolucja modelu Yamaha R1 - zobacz jak zmieniał się na przestrzeni 18 lat!... y r1 to model, któr ...Opony motocyklowe tanio: dlaczego nie zawsze warto je kupować... 12 t y 2014 roku, bieżnik 4 mm. opona bezw ...20 minut jazdy na Kymco New Downtown 350i 2016 #41 Szybcy i Szybcy Vlog... dzisiaj mój pierwsz y raz na k ...Jazda motocyklem bez tankowania jest możliwa!... a co, gd y ...\nWięcej o y Opisy Na Gg przeczytasz na Forum Jednoślad.plMotocylkowe opisy na gg\n... może jestem mało twórcz y ale mam juz opis ...\n... tzn. wbrew moim w y 125 będzie bezpieczniejsza niż 50 dla takiego jak ja narwańca?\ndodam, że tego t ...\n... www.google.pl >>> jak w y gaźnik\ntak najprościej. od filmów po opis ...\n... ale opis y i test ...\n... w y nie patrzcie co na obrazku t ...\n... a mi się wreszcie udało zrobić cos co prz y carbon , ale podkreślam , t ...\n... http://www.skuter y ...\n... jeszcze jak nie zrobią nic to pół bied y b ...\n... pocz y opis ...\n... ja b y proponował zrobić opis ...\n... mówisz że nie będzie czuć ?? przecz y opis ...\n... a nie lepiej poszukać jakiegoś poradnika i zrobic to samemu ? a owe 300zł zainwestować w paliwko badz części ?? :)\nja tam jestem zielon y ale jak cz ...\n... tak macie rację. t y boję się, że niedługo strona może się przekształcić w opis ...\n... po takiej akcji w y i obejrz ...\n... może nie zauważ y - to t ...\nSkuter Peugeot co o tym myślicie ?\n... gd y ...\n... dzieki za w y tego ze roczniki to nawed nie pisałem vo wiem :d ale zastanawiała mnie roznica (jeśli tak owa jest) silników. szukalem w necie, opis ...\npotrzebuje książki naprawczej w której znajdują się schemat y i opis ...\n... padalec. na 2t aż tak bardzo się nie znam... więc, mogę się m y co do niektór ...\n... na podstawie b y jakich zdjęć, zdawkow ...\n... dają link do fajnego art y na temat doboru ?wiec:[url=http://www.motoc ...\n... super pom y bartolini,dobrze będzie jak jedno miejsce będzie na relacje-opis ...\n... tu masz coś fajnego. dopasuj swoją świecę do t y ze zdjęcia ---> http://i.imgur.com/cp0jmz ...\n... bo jest to wał do 2t gdzie nie ma smarowania !\nwał y do 4t są drążone w środku i tam pł ...\n... jakieś dokładniejsze opis y jeśli chodzi o zaklejenie szpachlą albo pistoletem do plastiku? ;) jak pisałem jestem totaln ...


Zatyrani. Reportaż o najgorzej płatnych pracach [James Bloodworth] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00227 010823 20623725 na godz. na dobę w sumie\nAutor: James Bloodworth Liczba stron: 344\nISBN: 9788382345841 Data wydania: 2021-01-11\nJames Bloodworth to były redaktor 'Left Foot Forward', jednego z najbardziej wpływowych, lewicowych portali w Wielkiej Brytanii. Pisze m.in. dla 'International Business Times', 'Independent', 'Guardian', 'New Statesman' i 'Wall Street Journal'.\nTytuł oryginału HIRED: SIX MONTHS UNDERCOVER IN LOW-WAGE BRITAIN Copyright © James Bloodworth, 2018 All rights reserved Projekt okładki Ula Pągowska Zdjęcie na okładce © Piotr Małecki/Agencja Forum Redaktor prowadzący Adrian Markowski Redakcja Aneta Kanabrodzka Korekta Anna Godlewska Maciej Korbasiński ISBN 978-83-8234-584-1 Warszawa 2021 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nDobry to żywot i radości pełen Pomiędzy Anglii ziemią i jej niebem William Ernest Henley, Anglio, moja Anglio\nOD TŁUMACZA Serdecznie dziękuję moim Przyjaciołom Andrew Cannonowi i Renardowi Sarnowskiemu za cenne sugestie. Piotr Maurycy Załuski\nPRZEDMOWA BYŁ POCZĄTEK 2016 ROKU. Słońce właśnie wyłoniło się zza chmur i przenikliwy mróz powoli zaczynał ustępować, kiedy w poobijanym starym aucie opuszczałem Londyn z zamiarem zbadania tej sfery życia, która zazwyczaj jest ukryta dla oka. Mniej więcej jeden na dwudziestu mieszkańców Wielkiej Brytanii żyje dzisiaj z pracy za minimalną stawkę. Wielu z tych ludzi mieszka w miastach, które były kiedyś prężnymi ośrodkami przemysłowymi. Niektórzy się tam urodzili, ale coraz większa liczba z nich to przybysze z zagranicy. Doszedłem do wniosku, że najlepszym sposobem, by poznać rynek niskopłatnej pracy w Wielkiej Brytanii, jest zostanie częścią tego świata; zamierzałem wtopić się weń i stać się jeszcze jednym trybikiem w tej ogromnej, bezkształtnej i bezdusznej machinie, na której opiera się dobra koniunktura i zamożność Wielkiej Brytanii. Dotarłem do agencji, które nie płaciły pracownikom nawet minimalnej stawki umożliwiającej utrzymanie. Żyłem wśród mężczyzn i kobiet z trudem wiążących koniec z końcem na dalekich obrzeżach społeczeństwa, które ponoć doszło już do siebie po długiej, ciągnącej się latami recesji. Dołączyłem do wciąż rosnącej armii ludzi, dla których idea stabilnej, satysfakcjonującej pracy jest równie osiągalna jak zdobycie Oskara czy Złotej Piłki. W następstwie kryzysu finansowego w 2008 roku racją bytu brytyjskiego rządu stała się polityka radykalnych cięć budżetowych. Nie było żadnych rezerw finansowych – tak w każdym razie asertywnie ogłoszono – zatem służby publiczne musiały ulec drastycznej redukcji, a niektóre ich zadania przekazano prywatnym firmom, które, jak się zdawało, lepiej niż państwo wiedziały, jak nimi zarządzać. Od tamtej pory wskaźniki rynkowe brzmią bardziej optymistycznie, niczym nastrojowa muzyka: Wielka Brytania z upodobaniem odnotowuje kolejne rekordowe poziomy zatrudnienia. Radosny optymizm w kwestii rynku pracy maskuje jednak zmieniającą się naturę współczesnej gospodarki. Co prawda więcej ludzi ma teraz pracę, ale coraz częściej jest ona nędznie opłacana, niepewna, wykonywana w nieregularnych godzinach. Stawki godzinowe nie nadążają za postępującą inflacją. Od czasu kryzysu kolejny milion osób przeszedł na samozatrudnienie, nierzadko w ramach „gig” economy, czyli śmieciowego rynku pracy, i ma zapewnione zaledwie parę podstawowych praw pracowniczych. Szamotanie się w takiej pracy przez pięć godzin tygodniowo może wprawdzie sprawić, że łaskawie pominą nas w rządowych statystykach bezrobocia, ale niekoniecznie umożliwi nam opłacanie czynszu. Nawet w przypadku pracujących na pełny etat obraz nie przedstawia się zbyt różowo: Wielka Brytania przeżywa ostatnio najdłuższy okres stagnacji płac od 150 lat. Wyruszyłem w tę podróż, by opisać zmiany zachodzące w samej naturze pracy, ale jest to też książka o zmianach w naturze Wielkiej Brytanii. Pół wieku temu Arthur Seaton, antybohater kultowej powieści Alana Sillitoe Z soboty na niedzielę, miał prawo nienawidzić swojej monotonnej pracy w jednej z fabryk Nottingham, gdzie był tokarzem, ale przynajmniej mógł od czasu do czasu wziąć dzień chorobowego, na miejscu był przedstawiciel związków zawodowych, który słuchał jego skarg, kiedy szef nie dawał mu spokoju z powodu ciągłych pretensji, a jak już został zwolniony, to bez większych problemów znalazł następną pracę. W lokalnych pubach czy klubach można się było napić i udzielać się towarzysko. Ogólnie rzecz biorąc, dawało się wyraźnie odczuć, że jeśli nawet walka pomiędzy pracodawcami a pracownikami nie miała się jeszcze ku końcowi, to przynajmniej w jej regułach następowały fundamentalne zmiany. Era socjaldemokracji prawdopodobnie skończyła się w roku 1984, kiedy policyjne pałki zwaliły się na głowy ludzi pracy, których poprzedni premier z ramienia konserwatystów, Harold Macmillan, opisał swego czasu jako „najlepszych na świecie, którzy pokonali armie Kajzera i Hitlera i nigdy się nie poddali”. Oszołomione twarze górników rzuconych na kolana przez policję, powielone na zdjęciach przez wszystkie tabloidy, zdawały się zapowiadać czasy, kiedy po krótkim bezkrólewiu status ludzi pracy – czy to mężczyzn, czy kobiet – po raz kolejny miał być jeśli nie przedmiotem pogardy, to zaledwie tolerancji. Dla wielu ludzi życie w Wielkiej Brytanii w dużym stopniu poprawiło się w ciągu ostatnich czterdziestu lat. Bezrefleksyjna nostalgia to zatem ślepa uliczka, odpowiednik próby zasiedlenia ruin niszczejącego domu pełnego pajęczyn i będącego o krok od zawalenia. Zabarwiona sepią tęsknota za czasami z połowy dwudziestego stulecia jest szczególnie obraźliwa dla tych, dla których wiek „prostego człowieka” oznaczał po prostu epokę białego, heteroseksualnego mężczyzny. Żyjemy w czasach, kiedy zarówno bogactwo, jak i wolność są czymś bardziej powszechnym niż w epoce szubienic czy rozruchów na tle rasowym, jak choćby te z 1958 roku w Notting Hill. Równolegle z budową naszego świata, opartego na liberalnym postępie, rozmontowywano inny świat. Nie ma już kopalni i niemal ten sam los spotkał związki zawodowe zredukowane do kadłubowych organizacji, w większości ograniczonych do sektora publicznego. Gdyby Arthur Seaton żył w naszych czasach, najprawdopodobniej zaproponowano by mu umowę o pracę bez gwarancji godzin (zero hours contract) w jakimś obskurnym magazynie; byłby zaszczuty i przestraszony, wciąż próbowałby wyłuskać choćby dwie minuty przerwy na skorzystanie z toalety z dala od wzroku nabzdyczonego kierownika średniego szczebla. A może poszedłby na uniwersytet – ale to z kolei perspektywa raczej niewyobrażalna dla większości młodych mężczyzn i kobiet z klasy pracującej w czasach, kiedy powieść, która przyniosła mu sławę, została wydana po raz pierwszy, czyli w roku 1958. Książka na temat pracy nieuchronnie jest też książką na temat klas społecznych. W każdym pokoleniu wmawiamy sobie, że system klasowy jest martwy, a jednak wciąż nie udaje nam się pozbyć jego zwłok. Ci, którzy tracą równowagę i spadają na dół drabiny społecznej, często pogrążają się w biedzie, tymczasem degradacja do najgłębszych pokładów społecznej hierarchii nawet w dzisiejszych czasach może sprowadzać na głowę nienawiść klasową, która przepala każdą komórkę ciała równie boleśnie jak destabilizacja ekonomiczna. Nie zamierzam twierdzić, że to, co przeczytacie dalej, jest skutkiem oryginalnej bądź pionierskiej metody tworzenia reportażu o życiu klasy pracującej. Nie przygotowywałem się do tej książki z intencją potwierdzenia moich wcześniejszych uprzedzeń; nie wiedziałem, czego mogę się spodziewać podczas moich podróży, wszedłem w ten projekt bez żadnego nastawienia i dopiero przebieg wydarzeń zadecydował o tym, że do pewnego stopnia uległem radykalizacji. Wiele problemów, na które natrafiłem, okazało się czymś daleko gorszym niż to, co spodziewałem się ujrzeć w jednym z najbogatszych krajów świata. Wystarczy wziąć dzisiaj jakąkolwiek angielską gazetę, żeby z jej stron wyskoczył taki oto przekaz: biedni ludzie są w swoim życiu tam, gdzie są, z powodu poluzowania norm moralnych albo za sprawą własnych lekkomyślnych wyborów życiowych. Stara wiktoriańska postawa ciągle bierze górę. Jak ujął to Henry Mayhew w podtytule czwartego tomu swojej epopei dokumentującej dziewiętnastowieczny Londyn, są tacy, którzy chcą pracować, tacy, którzy pracować nie mogą, i ci, którzy pracować nigdy nie zechcą. Tego rodzaju zgrabne podziały są dzisiaj równie zwodnicze jak w czasach, kiedy na tronie zasiadała królowa Wiktoria, czyli w epoce, kiedy pseudonaukowe teorie na temat klas społecznych pozwalały umieszczać ludzi w kraju w osobliwych przytułkach i zmuszać ich do pracy na swoje utrzymanie, a za granicą zastraszać ich bagnetem wbitym w brzuch. Przepaść pomiędzy komfortowym dobrostanem a ponurą nędzą nie zawsze jest tak ogromna, jak wielu chciałoby ją widzieć. W dzisiejszej Wielkiej Brytanii stosunkowo łatwo jest się pogrążyć w ubóstwie i może to nastąpić niezależnie od dokonanych po drodze wyborów. Nie twierdzę, że doświadczenie zdobyte podczas mojej potajemnej misji było tym samym, co przeżywanie tego wszystkiego z konieczności. Bądź co bądź byłem turystą. Gdyby sprawy zaszły zbyt daleko w złą stronę, zawsze miałem w zanadrzu możliwość wzięcia pieniędzy z banku albo szybki odwrót do strefy, gdzie warunki egzystencji są bardziej komfortowe. Moim celem nigdy jednak nie było, aby dać się wciągnąć w podszytą egoizmem polemikę nad „autentycznością” mojego stanowiska. Po prostu doszedłem do wniosku, że rola pod przykryciem będzie najbardziej efektywnym sposobem zdobycia wiedzy o rynku niskopłatnej pracy – i nadal uważam, że miałem rację. Wiem oczywiście, że niektórzy potępią mnie już za sam pomysł napisania tej książki. Zdrowy lęk przed paternalizmem może u pełnych najlepszych intencji ludzi oddać pole powszechnie uznawanemu nimbowi „autentyczności”. Nie wątpię, że wielu wolałoby, gdybym wyraźnie oddzielił zadanie napisania tej książki od „udzielenia rzeczywistego głosu klasie pracującej”. Pragnienie wręczenia pióra czy mikrofonu autentycznym ludziom pracy jest w gruncie rzeczy impulsem godnym podziwu, ale traktowane w sposób kategoryczny może prowadzić do pozostawienia problemów życiowych takimi, jakie są, bez intencji wpływania na ich bieg. Tylko nieliczni, których spotkałem podczas mojej podróży, znaleźli czas, by na łamach „Guardiana” szerzej opowiedzieć o swoim życiu. Jednym z powodów tak małej liczby autorów wywodzących się z klasy robotniczej jest prosty fakt, że okoliczności związane z pracą, jaką wykonują, są zazwyczaj rozbieżne ze stylem życia, który sprzyjałby chwyceniu za pióro i beztroskiemu płodzeniu książek czy artykułów prasowych. Na najbardziej podstawowym poziomie można powiedzieć, że warunkiem koniecznym do tego, by móc sobie spokojnie usiąść i napisać 80 tysięcy słów, jest brak zmartwień o to, czy za chwilę nie odetną nam prądu albo czym napełnić pusty żołądek. Jest wiele niesprzyjających czynników, które mogłyby stanąć na drodze pisarskiej autorów pochodzących z klasy pracującej, ale sądzę, że nie należy do nich fakt, że powstała już książka mojego autorstwa. Jeśli ma się powieść jakikolwiek ruch w kierunku zmiany tych okoliczności, będzie musiał objąć swoim oddziaływaniem również znaczną część klas średnich. Głęboko wierzę, że książki takie jak ta są skuteczniejszym sposobem, by doprowadzić do zmian, niż kolejna dzieląca włos na czworo broszura agitująca już przekonanych. Jeśli ma to jakieś znaczenie, wykonywałem już kiedyś dokładnie ten sam rodzaj prac, jakie opisuję w książce. Miałem wtedy dwadzieścia parę lat. Urodziłem się jako dziecko samotnej matki w Bridgwater, w hrabstwie Somerset. Szkoła nie dała mi wielu kwalifikacji; po kolejnych z mozołem przebrniętych egzaminach poprawkowych jako jedyny z czwórki dzieci zdołałem pójść na uniwersytet. Ta książka jest zatem nie tyle ćwiczeniem polegającym na celowym „zdegradowaniu się” do niższej pozycji społecznej, ile raczej chwilowym powrotem do świata, z którego ledwie udało mi się wymknąć. To natomiast, czego pragnąłem uniknąć, to napisanie jeszcze jednego nudnego i patetycznego tomu o konsekwencjach polityki radykalnych cięć oszczędnościowych czy o losie ludzi żyjących w niedostatku. Pozycji tego rodzaju powstało już wystarczająco dużo. Postanowiłem zatem osobiście doświadczyć przynajmniej niektórych aspektów trudnego życia i napisać książkę, w której wystąpią prawdziwi ludzie, a nie jakieś niewiarygodnie uszlachetnione albo nadzwyczaj miegodziwe karykatury. Krajobraz medialny jest wręcz przesiąknięty opiniami prezesów firm, menedżerów, biurokratów czy ortodoksyjnych przedstawicieli tej czy innej opcji politycznej. Zwróciłem się zatem z moimi pytaniami do zwykłego robotnika, do mężczyzny i kobiety, którzy śpią na ulicy, a nie do dyrektora czy naukowca akademickiego z ich wątpliwymi teoriami, które mają objaśniać, dlaczego tamci ludzie w taki właśnie sposób spędzają noc. Chciałem w końcu wszystko to zobaczyć na własne oczy, a nie czytać relacje z drugiej ręki w książkach czy artykułach prasowych napisanych przez ludzi, którzy tak naprawdę sami nigdy nie zmierzyli się z tego rodzaju problemami. Jeśli chodzi o praktyczną stronę mojego przedsięwzięcia, to wyruszając w tę podróż, miałem w ręku jedynie świstek papieru z pobieżnie naszkicowanym planem: zamierzałem spędzić w niej sześć miesięcy i podejmować się wszelkich oferowanych prac płatnych na poziomie stawki minimalnej. Moim celem nie było przejechanie kraju wzdłuż i wszerz, ale też nie chciałem zapuszczać korzeni tylko w jednym miejscu. Jeśli myślałem o miejscowościach poza Londynem, to interesowała mnie praca w takich, które rzadko są obiektem zainteresowania władz czy mediów, chyba że akurat zbliżają się wybory. Nie miałem opracowanego żadnego konkretnego planu, dokąd się wybrać. Jechałem po prostu tam, gdzie oferowano pracę, a kiedy byłem już na miejscu, żyłem, jeśli było to możliwe, z otrzymywanych zarobków. W czasie wyprawy o mojej misji dowiadywali się tylko ci, z którymi zasiadałem, by przeprowadzić wywiad. Porzucałem wówczas przybrane wcielenie i ponownie stawałem się pisarzem. Gdyby któryś z moich pracodawców zwietrzył, co kombinuję, niewątpliwie spławiłby mnie jakąś PR-owską gadką, do czego zresztą dochodziło, kiedy tylko spróbowałem rozmawiać z firmą w otwarty sposób. Miałem dosyć ludzi, którzy świadomie opowiadali mi nieprawdziwe historie tylko dlatego, że ktoś im za to zapłacił. Z politycznego punktu widzenia wiele się wydarzyło, odkąd rozpocząłem pracę nad tą książką. Upadł jeden gabinet, a jego miejsce zajął następny. Obecny reżim konserwatystów jeszcze jakoś się trzyma, ale już ledwo, ledwo. Partia Pracy przesunęła się na lewo i – po raz pierwszy w tym pokoleniu – w powietrzu wisi zapach socjalizmu. Wszystkie te okoliczności – razem z rosnącą przewagą niefrasobliwego potencjalnego prezydenta Stanów Zjednoczonych1 – rozpaliły na nowo zainteresowanie ciężką dolą ludzi określanych mianem „pominiętych” czy też tych, którzy mogą mieć poczucie zmarginalizowania i pozbawienia praw obywatelskich za sprawą globalizacji. Ten nastrój współczucia może już wkrótce przeminąć, ale kiedy tak się stanie, resentymenty będą trwały nadal: zbyt wiele spraw napawa odrazą i oburzeniem, i doprawdy trzeba szczególnego rodzaju poczucia komfortu i dostatku, by ich nie dostrzegać. Jest to w końcu książka o życiu klasy pracującej w XXI wieku, próba stworzenia dokumentu o tym, jak to się stało, że dla wielu ludzi praca, ze źródła dumy, przemieniła się w nieustający i dehumanizujący atak na ich godność. Stanowi raczej serię obrazów niż szeroko zakrojone studium problemu. Nie byłem w stanie zajrzeć w każde miejsce i pracować dla każdego pracodawcy, nie mam jednak poczucia, że którykolwiek przypadek opisany na tych stronach jest w jakiś sposób wyjątkowy. Jestem pewny, Drogi Czytelniku, że mógłbyś teraz wyjść z domu i natrafić na podobne sytuacje, co w pewnym sensie oznacza, że to, o czym przeczytasz dalej, staje się coraz bardziej alarmujące. James Bloodworth, listopad 2017 1 Książka powstawała podczas kampanii prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych, po której prezydentem został Donald Trump (przyp. red.). Wszystkie dalsze przypisy oznaczone gwiazdką, jeśli nie zaznaczono inaczej, pochodzą od tłumacza.\nCzęść I RUGELEY\n1 BYŁ KWADRANS PO SZÓSTEJ WIECZOREM, odgłos syreny właśnie obwieścił porę lunchu; głośny dźwięk bijący z głośników dotarł do każdego zakątka zimnego, ponurego magazynu. Brzmiało to jak jeden z tych tanich, wygrywających melodię dzwonków do drzwi, ewentualnie jak groteskowa parodia melodyjki, do której plastikowa tancerka powoli obraca się na wieczku szkatułki z biżuterią. Kiedy stałem w kolejce z rękami w kieszeniach, czekając na wyjście, zwalisty ochroniarz przyskoczył do mnie i dał znak, żebym wyjął ręce. „Ruszaj się, kolego, nie będę tu sterczał do wieczora” – powiedział stanowczym tonem z silnym akcentem z West Midlands. Przesunąłem się, a strażnik pobieżnie mnie obszukał. Za mną stała falująca kolejka złożona z około trzydziestu wyglądających na kompletnie wyczerpanych mężczyzn i kobiet, głównie z Europy Wschodniej, którzy przesuwali się przez skanery bezpieczeństwa w takim tempie, w jakim tylko trzech strażników było ich w stanie skontrolować. Byliśmy w zbyt dużym pośpiechu, żeby rozmawiać. Opróżnialiśmy kieszenie i ściągaliśmy różne części garderoby, które powodowały włączanie się kapryśnych wykrywaczy metalu – pasek od spodni, zegarek, a nawet słodkie dropsy na kaszel wciśnięte niedbale do kieszeni spodni. Na początku kolejki doszło do zamieszania: nagle wybuchła kłótnia między pracownikiem ochrony a wymizerowanym młodym Rumunem, poszło o telefon komórkowy. Przypatrywaliśmy się temu jak zamroczeni, w zupełnej ciszy. – Wiesz, że nie wolno przynosić tutaj komórek. Miałeś to powiedziane od razu pierwszego dnia – warknął ochroniarz. – Muszę poczekać ważnego telefonu. Mój landlord ma ze mną mówić – bronił się Rumun. – Dlaczego nie możesz załatwiać swoich prywatnych spraw w prywatnym czasie, jak wszyscy inni? Po raz enty powtarzam: tutaj… nie ma… żadnych… komórek! Zrozumiano? Muszę to zgłosić twojemu menedżerowi2. Właśnie tak wyobrażałem sobie atmosferę panującą w więzieniu. Większość przepisów dotyczyła drobnych kradzieży. Po zakończeniu każdej zmiany oraz podczas każdorazowego wyjścia na przerwę czy nawet do toalety trzeba było przechodzić w tę i z powrotem przez gigantyczny system bramek bezpieczeństwa rodem z portów lotniczych. Przejście przez ogromne skanery wykrywające metal mogło zajmować nawet dziesięć czy piętnaście minut. Za czas spędzony na czekaniu na kontrolę kieszeni nikt nie otrzymywał żadnej zapłaty. Bluzy z kapturami były w magazynie zakazane, tak samo jak okulary przeciwsłoneczne. „Musimy widzieć, jak wyglądają wasze oczy, w razie gdyby ktoś z was w nocy za dużo wypił” – już pierwszego dnia złowrogo przestrzegła nas potężna kobieta o czerwonowoskowatej twarzy, imieniem Vicky. „Oczy od razu was zdradzą”3. Kursowaliśmy w pocie czoła, przez długie godziny przemierzając tam i z powrotem monstrualny magazyn o rozmiarach dziesięciu boisk do piłki nożnej, ukryty gdzieś na wiejskich obszarach hrabstwa Staffordshire. Każdego dnia ta chwila przerwy przynosiła krótkotrwałe wytchnienie. Lunch – bo ciągle nazywaliśmy to lunchem, mimo że posiłek był wydawany o szóstej wieczorem – wyznaczał półmetek dziesięcioipółgodzinnej zmiany. Po przejściu rutynowej, choć skomplikowanej kontroli bezpieczeństwa kobiety i mężczyźni wlewali się do wielkiej sali jadalnej, żeby rozpierzchnąć się we wszystkich kierunkach jak armia mrówek dokonująca desantu z mrowiska. Większość z nas rzucała się na oślep do stołówki, by złapać po drodze tacę i zapewnić sobie w miarę przyzwoitą pozycję w kolejce po posiłek. Cały ten paniczny sprint odbywał się w rytm niemalże greckiego chóru wznoszącego okrzyki i płomienne lamenty. Najlepsze gorące jedzenie zwykle znikało, zanim jeszcze pierwsza dwudziestka mężczyzn i kobiet zdążyła biegiem przemierzyć stołówkę. Było zatem sprawą najwyższej wagi, aby zdobyć miejsce w kolejce w możliwie najkrótszym czasie, nawet jeżeli oznaczało to brutalne rozpychanie się w drodze do celu. Solidarność i poczucie braterstwa w tym świecie nie istniały. Deptałeś drugiego, zanim on stratował ciebie. Jeżeli ktoś miał pecha, jak ten nieszczęsny Rumun, który podpadł strażnikom i został zbesztany bez składu i ładu w ledwo zrozumiałym dla siebie języku, to mógł potem czekać kolejnych sześć czy siedem godzin, zanim zobaczył następny obiecujący talerz z pływającym w sosie mielonym mięsem i niezdrowymi węglowodanami. Przestrzeń stołówki z błyszczącą podłogą, rozświetlonej jasno niczym sala operacyjna i zawsze przesiąkniętej ostrym zapachem środków odkażających, wypełniały języki Europy Wschodniej. Przy stołach siedziało około pięćdziesięciu mężczyzn i kobiet pochylonych nad niewielkimi czarnymi tacami, którzy chyłkiem napychali żołądki słusznymi porcjami mięsa i garściami frytek. Rumuni zawsze sprzątali po sobie. Prawdę mówiąc, byli najbardziej pedantycznymi pracownikami, z jakimi kiedykolwiek się zetknąłem. Oprócz tych z nas, którzy siedzieli przy stole, była jeszcze grupa około dziesięciu mężczyzn snujących się przy automatach z kawą – poubieranych w dresy, z rękami w kieszeniach, ukradkiem spoglądających na każdą kobietę, która przeszła obok, kołysząc biodrami. Po przeciwnej stronie sali znajdowało się ogromne okno wychodzące na wielkie szare chłodnie kominowe pobliskiej elektrowni. „Porządna praca”, można było pomyśleć, wpatrując się w okazałe kominy wyrzygujące w niebo białe obłoki pary, podczas gdy kawki krążyły wokół jak czarne strzępy spalonego papieru. Jednym z nielicznych pozytywów mojej pracy było stosunkowo tanie jedzenie oraz darmowa kawa i herbata z wielu ustawionych tam automatów samoobsługowych. Mielone mięso, ziemniaki albo ociekające tłuszczem frytki plus puszka napoju i batonik Mars za 4 funty i 10 pensów – niewiele drożej niż koszt przygotowania jedzenia w domu, a w dodatku większość z tego naprawdę gorąca, w przeciwieństwie do przygotowanych w domu kanapek. Prawdziwym wyzwaniem było jednak wygospodarowanie wystarczającej ilości czasu, żeby zjeść i się napić w ramach tak krótkiego okienka wyznaczonego na przerwę. Na palcach jednej ręki mogę policzyć, ile razy udało mi się dokończyć kubek herbaty. Mieliśmy wyznaczone pół godziny na lunch, ale w praktyce mogliśmy spędzić nie więcej niż połowę tego czasu w stanie chociaż trochę przypominającym odpoczynek. Po tym, jak udało się wreszcie dotrzeć do stołówki i utorować sobie łokciami drogę przez rzeszę wygłodniałych robotników, zostawało mniej więcej piętnaście minut, żeby wrzucić w siebie jedzenie przed wymarszem w długą drogę z powrotem do magazynu. Dwóch albo trzech Anglików z kierownictwa niezmiennie czekało na nasz powrót na stanowiska pracy, pokazując palcem na symboliczny zegarek na ręce i wrzeszcząc stanowczym tonem na każdego, kto wrócił choćby 30 sekund po czasie: – Wydłużyłeś sobie lunch, co? Nie płacimy ci tu za przesiadywanie i kłapanie dziobem4. Tak wyglądało życie w Amazonie, u największego sprzedawcy na świecie. Byłem tam pickerem, czyli pracownikiem magazynu, kompletowałem zamówienia w jednym z jego centrów dystrybucji w niewielkim miasteczku Rugeley w hrabstwie Staffordshire. Magazyn zatrudniał około 1200 osób. Większość tych, z którymi pracowałem, pochodziła z Europy Wschodniej, a spośród nich największą część stanowili przybysze z Rumunii. Rumunów wprawiało w osłupienie, że jakikolwiek Anglik może chcieć się poniżyć aż do tego stopnia, by wykonywać tak podłą pracę. – Przepraszam, może to zabrzmi niegrzecznie, ale czy jesteś Anglikiem? Urodzonym tutaj? – Tak, jestem Anglikiem. – To dlaczego pracujesz jako picker? Nie chciałabym cię urazić – zagadnęła mnie w drugim dniu mojej pracy młoda, pucołowata, rudowłosa dziewczyna5. Tydzień później ta sama dziewczyna złapała mnie za ramię, mocno potrząsnęła i powiedziała, że chce spakować rzeczy i jak najszybciej wrócić do domu. – Nienawidzę tego, nie znoszę tego, co tu robimy – wysyczała przez wyszczerbione zęby. Powiedziała, że miała w planach zostać w Amazonie tylko miesiąc; że przyjechała tu ze swoim chłopakiem, bo chcieli odłożyć pieniądze na powrót do rodzinnej miejscowości niedaleko Transylwanii, ale ani praca, ani miasto, w którym się w końcu znalazła – Birmingham – zupełnie nie spełniły jej oczekiwań i wyobrażeń o Wielkiej Brytanii. – Nie znoszę tych ludzi, nienawidzę tego brudu i nie cierpię tej roboty… Nie lubię tego kraju… Za dużo tu ludzi z Indii. Hindusi są po prostu wszędzie! Ogromny magazyn Amazona postawiono na nieużytkach pomiędzy kanałem a elektrownią. Nieco dalej działała firma zajmująca się skupem i sprzedażą ubitego bydła. Budynek o potężnej, prostopadłościennej konstrukcji, w którym pracowaliśmy, miał jasnoniebieski kolor przywodzący na myśl pływalnię i wyglądał dość osobliwie na tle przemysłowego krajobrazu z buchającymi kominami, w otoczeniu podmokłych zielonych pól. Cztery jego kondygnacje przywodziły na myśl podział siły roboczej Amazona na cztery główne grupy. Byli tam mianowicie ci, którzy sprawdzali i rozpakowywali przychodzące zamówienia, kolejni układali towary na półkach, następna grupa – do której sam należałem – kompletowała zamówienia, a ostatnia pakowała towary do wysyłki. Do obowiązków pickera należało przemierzanie tam i z powrotem wąskich alejek magazynowych i wybieranie produktów z wysokich na dwa metry regałów, a potem wkładanie ich do dużych kontenerów z żółtego plastiku, nazywanych totami. Toty były przewożone na niebieskich metalowych wózkach i na koniec trafiały na gigantyczne, zdające się nie mieć końca taśmociągi, które ciągnęły się przez całą długość budynku na podobieństwo strumienia torującego sobie drogę ku morzu. Średnio w ciągu dnia można było załadować na taśmociąg około czterdziestu takich kontenerów, z których każdy wypełniały po brzegi książki, filmy DVD i najróżniejsze inne produkty. Nie mieliśmy menedżera w normalnym znaczeniu tego słowa, a w każdym razie menedżera z krwi i kości. Zamiast tego cały czas nosiliśmy przy sobie urządzenia mobilne śledzące każdy nasz ruch, jakbyśmy byli więźniami w areszcie domowym wypuszczonymi na przepustkę. Mniej więcej na każdych dziesięciu pracowników przypadał jeden bezpośredni przełożony, line manager, który gdzieś w magazynie, pochylony nad biurkiem, wklepywał polecenia do komputera. Te instrukcje, głównie napomnienia, żeby zwiększyć tempo, w tej samej chwili docierały do naszych urządzeń: „Proszę natychmiast zameldować się w dziale kompletowania” albo „Twoje wyniki spadły przez ostatnią godzinę, proszę przyśpieszyć”. Przydzielano nam lokaty od najwyższej do najniższej pod względem szybkości, z jaką zbieraliśmy produkty z półek i napełnialiśmy nimi nasze toty. Przykładowo, podczas pierwszego tygodnia pracy zostałem poinformowany, że plasuję się w ostatnich 10 procentach pod względem szybkości pickowania. „Będziesz musiał przyśpieszyć!” – usłyszałem od jednego z przedstawicieli agencji. Gdyby puścić wodze fantazji, łatwo można by sobie wyobrazić przyszłość, w której istoty ludzkie są uwiązane do takich urządzeń dwadzieścia cztery godziny na dobę. Ten algorytmiczny system zarządzania to nie tylko przestroga przed tym, co może nas czekać w przyszłości, lecz także relikt teorii „naukowego zarządzania” autorstwa Fredericka W. Taylora. W dążeniu do wyeliminowania bezczynności i nieefektywnego wysiłku ten majętny inżynier mechanik z Filadelfii opublikował w 1911 roku monografię traktującą o rozwiązaniach, które umożliwiałyby osiąganie doskonałości w dziedzinie wydajności pracy. Naukowe zarządzanie zakładało, że każde zadanie wykonywane w miejscu pracy powinno być skrupulatnie monitorowane: obserwowane, wpisane w ramy czasowe i udokumentowane. Zgodnie z tą teorią robotnicy są elementami procesu produkcyjnego, a wydajność ich pracy powinna być mierzona w taki sam sposób jak wydajność maszyn, na których pracują, pozostając pod pełną kontrolą – w każdym szczególe. Wraz z innymi intelektualistami swoich czasów, Taylor nie uważał przedstawicieli klasy robotniczej za istoty w pełni ludzkie; bardziej użyteczne było rozpatrywanie ich jako zasobu, który można eksploatować w celu osiągnięcia zysku. „Autor zdecydowanie twierdzi, że możliwym byłoby wyuczenie inteligentnego goryla, aby został bardziej wydajnym wytapiaczem surówki w hucie żelaza niż jakikolwiek człowiek na tym stanowisku pracy” – lekceważąco napisał Taylor o ludziach, których uważał za „niezdolnych” za sprawą „braku możliwości intelektualnych” do pojmowania teorii dotyczących ich własnych zachowań6. Kasta kierownicza przyjęła te teorie z entuzjazmem. W roku 2001 członkowie kolegiów szkół zarządzania uznali Zasady naukowego zarządzania Taylora za najbardziej wpływową książkę XX wieku7. Także dwudziestowieczny komunizm ma swój wkład w takie pojmowanie organizacji pracy, znalazło to odzwierciedlenie zarówno we współczesnym żargonie korporacyjnym corporatese, jak i w nakłanianiu do odczuwania radości w obliczu trudu i walki. Socjalizm uległ mutacji i przeobraził się w korporacyjną różową przyszłość. Slogany mające wywołać dobre samopoczucie były porozlepiane na ścianach w całym magazynie Amazona tuż obok fotografii rozpromienionych pracowników, których tryskające radością twarze świadczyły niezbicie, że każdy w tej pracy przeżywa cudowne chwile. Uwielbiamy przychodzić do pracy i tęsknimy za nią, gdy nas tu nie ma!, zapewniała wycięta z tektury naturalnej wielkości sylwetka kobiety imieniem Bez. W podobny sposób niemal wszystko określane tam było na zasadzie eufemizmu. Nawet nazywanie tego miejsca magazynem traktowano jako drobne wykroczenie. Już pierwszego dnia pracownicy byli informowani, że od tej pory budynek ma być określany mianem „Centrum Realizacji” (Fulfilment Centre) lub w skrócie FC. Nikt nie był „wyrzucany” czy „wylewany” z pracy, lecz – w tamtejszej terminologii – „odprawiany”. Co znamienne, potencjalnie zantagonizowane kategorie pracowników, takie jak przełożeni i podwładni, także zostały zniwelowane. Wszyscy byli „współpracownikami” – zarówno ci na wyższych, jak i na podrzędnych stanowiskach. W ciągu jednego przedpołudnia przeciętny picker mógł zarobić około 29 funtów, przetaczając toty tam i z powrotem słabo oświetlonymi korytarzami między regałami magazynu. W ciągu tego samego przedpołudnia Jeff Bezos, dyrektor generalny Amazona, którego majątek, kiedy pisałem tę książkę, wynosił 60,7 miliarda dolarów, spokojnie powiększył swoją fortunę o jakieś 1,4 miliarda funtów. Nazywanie wszystkich „współpracownikami” było, jak się zdaje, trikiem mającym na celu zaszczepienie iluzji, że wszyscy jesteśmy jedną wielką szczęśliwą rodziną. – Jeff Bezos jest współpracownikiem tak samo, jak jest nim każdy z was – poinformował nas radośnie kierownik zaraz pierwszego dnia8. I w zasadzie nie można by się do tego przyczepić, gdyby nie to, że ten lokalny żargon wydawał się być opracowany celowo, by zatrzeć różnicę między egzystencją zarabiającego siedem funtów na godzinę pickera a życiem, jakie się prowadzi, mając na koncie 1,4 miliarda funtów. „Współpracownicy”, którzy o północy maszerowali do domu na ciężkich nogach i z ropiejącymi pęcherzami na stopach spuchniętych w ciągu dnia pracy o pół numeru, byli na każdym kroku traktowani raczej jak istoty ludzkie niższego rzędu, a nie jak jednostki, do których zaliczał się Jeff Bezos. Być może to jest właśnie prawdziwy powód, dla którego ludzie świetnie prosperujący kosztem innych wykreowali retoryczny świat tak odległy od realnego życia. Proces rekrutacji do Amazona odbywał się wyłącznie poprzez dwie agencje – PMP Recruitment i Transline Group. Ja do pracy w tej firmie dostałem się poprzez Transline. Agencja zyskała sobie złą sławę w 2013 roku po tym, jak jedna z jej pracownic została zawieszona w obowiązkach za bezpardonowe przechwalanie się, jakoby miała możność wstrzymywania zasiłku dla bezrobotnych: „Jeżeli ludzie przysłani przez JC9 nie zjawią się na umówionym spotkaniu, wstrzymuję ich zasiłek dla bezrobotnych na trzynaście tygodni… Frajerzy… To czysta przyjemność, kiedy wiem, co mogę im zrobić, jak będą próbowali mnie wykiwać. Założę się, że któregoś dnia mnie za to odstrzelą!”. Pracownica agencji została po tym wpisie zawieszona w obowiązkach i nigdy nie wróciła do pracy10. W Transline spotkałem się z niejednym przypadkiem podobnego czerpania satysfakcji z prześladowania podległych sobie osób przez kierowników niskiego szczebla. Małostkowi führerzy byli wszechobecni i jeśli ktoś z pracowników był na tyle zuchwały, aby spytać, dlaczego nie otrzymał pełnej wypłaty za ostatni tydzień, rozmawiali z nim, jakby był tym, co właśnie zeskrobali z podeszwy swojego buta. Każda umowa o pracę, którą jako pickerzy mieliśmy podpisaną z agencją Transline, była tymczasowa i bez gwarancji stałej liczby godzin (zero hours contract). Nigdy nie otrzymałem kopii mojej bieżącej umowy o pracę, mimo że prosiłem o nią kilkakrotnie, aż w końcu przedstawiciel Transline powiedział mi, że w moim przypadku umowa w ogóle nie istnieje, ponieważ jestem zatrudniony bez gwarancji godzin. Dokumenty, które widziałem w dniu, kiedy przeszedłem rozmowę kwalifikacyjną, zostały błyskawicznie uprzątnięte po wypełnieniu przeze mnie wymaganych formularzy. Po dziewięciu miesiącach Amazon albo przejmował pracownika na umowę stałą, albo pozbywał się go bez większych skrupułów, jakby był workiem zgniłych kartofli. W praktyce dociągnięcie do dziewięciu miesięcy należało uznać za niebywały uśmiech losu. Już pierwszego dnia pracy poinformowano nas, że jeżeli nasze wyniki będą „wybitne”, wówczas firma rozważy pozostawienie nas na stałe, ale mówiono nam także, że nie należy mieć „żadnych złudzeń, bo to praca tymczasowa”11. Wbijano nam to do głowy aż do znudzenia przez cały pierwszy dzień pracy. Kuszono nas za to perspektywą nagrody – „nie zwalniamy pracowników, którzy mają najlepsze wyniki” – tę jednak szybko nam wydarto niczym soczysty stek ze szczęk śliniącego się psa. „Mniej więcej siedemdziesiąt osób czeka na tę pracę, więc nie róbcie sobie specjalnych nadziei” – rzucił wyniośle i z nieskrywaną przyjemnością przedstawiciel Transline podczas spotkania wprowadzającego. Grupa entuzjastycznie nastawionych mężczyzn i kobiet, która wlała się strumieniem do jasno oświetlonego biura, zdawała się potwierdzać posępną wiadomość przedstawiciela agencji. Zostać zatrzymanym przez Amazona na stałej umowie o pracę to było jak wejść w posiadanie upragnionego „niebieskiego identyfikatora”. Dowiedziałem się od kilku osób zatrudnionych bezpośrednio przez tę firmę, że perspektywa zdobycia takiego identyfikatora często była wykorzystywana, aby nakłonić pracowników do działań, których w innym wypadku nigdy by się nie podjęli. – Oni kłamią każdemu w żywe oczy, żeby tylko robił to, na czym im zależy – powiedział mój współlokator Chris, łysiejący trzydziestotrzyletni Rumun o łagodnych oczach i chropawym głosie nałogowego palacza. – Było kiedyś dostępnych parę niebieskich badży i menedżerowie powiedzieli mi: „Hej, jak chcesz dostać niebieską plakietkę, musisz przejść na inną zmianę. Nie na długo, tak na parę tygodni”… Okazało się, że na trzy miesiące. Aha, a i tak dali niebieskie badże wszystkim innym12. Staliśmy w kuchni niewielkiego domu, który wynajmowaliśmy razem z trzema innymi współlokatorami. Prosty dom z poczerniałej czerwonej cegły, na końcu szeregowej zabudowy, przed półwieczem zamieszkiwali miejscowi górnicy. Zespoły takich ciasnych i gęsto stłoczonych przemysłowych baraków, jak je kiedyś nazywano, ciągną się przez całą dzielnicę Cannock Chase. Rugeley jest położone na północy. Dalej, przy szosie A460, znajdują się miasta Cannock i Hednesford. Właśnie zaczęła się wiosna i z powodu opłakanego stanu domu nie dało się całkowicie uciec od wilgoci w związku z paskudną pogodą, jaka panowała na dworze. Wszystko w kuchni od strony okna pokryte było taką samą warstewką rosy, jaka nadawała szklisty połysk niedużemu trawnikowi i czarnej, mokrej alejce na zewnątrz. Frontowy ogródek zwieńczał wysoki żywopłot, na którym wyprowadzający psy na spacer mieli zwyczaj zawieszać małe czarne torebki, wiszące tam dotąd, aż zaczynały pękać i ich niehigieniczna zawartość rozlewała się wprost na chodnik. Chris postawił na kuchence patelnię i smażył na niej ziemniaki, do których wyciągnął z lodówki różową, błyszczącą kiełbasę. Zwykle można rozpoznać narodowość mieszkańców takich domów po zawartości kuchni. Wędliny i piwo – wiadomo, że są z Europy Wschodniej. Bekon, jajka i kilka gotowych dań do odgrzania – wiadomo, że Anglicy. Zabarwione na żółto dania z kartofli czy ryżu to znak, że mieszkańcy przybyli z Azji Południowej. Zamiast włóczyć się cały dzień po jakimś starym angielskim miasteczku i ukradkiem szukać oznak wielokulturowości, można zaoszczędzić sporo czasu, po prostu otwierając drzwi lodówki. Jak to zwykle bywa w mieszkaniach pod wynajem, salon został zlikwidowany, a w jego miejsce powstała dodatkowa sypialnia. Dom funkcjonował raczej jako fabryka pieniędzy niż komfortowe miejsce do życia. Właściciel nie był z tych najgorszych, jednak każde z domowych urządzeń, jak i całe umeblowanie, było kupione po najniższych cenach – i w każdej chwili mogło przestać działać albo rozlecieć się na kawałki. Spałem w pokoju wiecznie śmierdzącym lichą, przyprawiającą o mdłości farbą. Kilka razy w miesiącu dochodziło do zwarcia w instalacji elektrycznej i z tego powodu często nie było gorącej wody, żeby wziąć prysznic przed pójściem do pracy. W toalecie cuchnęło, bo nie działała spłuczka, a umywalka lepiła się od brudu. Pewnego razu światło w kuchni wysiadło, bo ktoś przelał wannę, po czym woda przedostała się do instalacji elektrycznej w suficie i przeciekła na dół do kuchni. Karaluchy od czasu do czasu wyłaziły spod listew przypodłogowych i spacerowały dookoła przepełnionego kosza na śmieci, wiecznie napakowanego obrzydliwymi opakowaniami po jedzeniu z co najmniej kilku ostatnich dni. Ogrzewanie było sterowane centralnie za pomocą jednego małego przełącznika, przez co w domu albo panowała duchota, albo było straszliwie zimno. Oprócz mnie i Chrisa mieszkały tam trzy osoby: jeszcze jeden Rumun o imieniu Claudiu oraz Anglik imieniem Joe, zajmujący małą klitkę razem z żoną. Z Claudiu widziałem się rzadko, Joe natomiast lubił spędzać czas, paląc papierosy koło bocznych drzwi domu i spluwając dużymi porcjami flegmy na chodnik. Był łysy, wytatuowany, gdzie się tylko dało, z pełną zmarszczek żółtą twarzą. Miał nerwowe usposobienie i raptowne ruchy. Kiedy się wprowadziłem, ceremonialnie uścisnął mi rękę i powitał mnie jako „rodaka – Anglika”. „Nam, Anglikom, trza się trzymać razem” – stwierdził, po czym zapewnił mnie, jakim to będę ulepszeniem dla domu w porównaniu z poprzednim lokatorem. „Mówię ci, kurde, ten koleś przed tobą to był nieźle upierdliwy palant”. Każdy z mieszkańców naszego domu pracował w Amazonie, który znajdował się dość niedaleko, o jakieś czterdzieści minut drogi piechotą. Chris – od jedenastu miesięcy – jako process guide. Process guide to w gruncie rzeczy zastępca menedżera i to właśnie do jego obowiązków należało monitorowanie pracy kolegów i wychwytywanie wszelkich spraw mających wpływ na jakość produkcji, które mogły pojawić się w ciągu danej zmiany. Mówił mi, że w Rumunii był nawet „szanowanym facetem”, tutaj jednak stał się po prostu małym trybikiem w gigantycznej, ogólnoświatowej dystrybucyjnej machinie Amazona, w molochu, który zatrudniał prawie 8 tysięcy ludzi w samym Zjednoczonym Królestwie13. Podobnie jak wielu innych Rumunów, których poznałem, przywiózł ze swojego kraju wyobrażenie o Wielkiej Brytanii, które zaledwie mgliście korespondowało z rzeczywistością zastaną po przyjeździe. – Są agencje, które biorą pracowników z Rumunii i dostają za nich prowizję. Jeden Anglik się tym zajmuje… Chyba ma na imię John. Przyjechałem tutaj właśnie przez jego firmę… Oni zawsze kłamią, mówią na przykład: „Hej, idziesz do Johna Lewisa czy gdzie indziej”, a wysyłają ludzi do Amazona. Dobra, może i mają na początku dobre intencje, może chcą posłać ludzi do Lewisa, tyle że tam nie ma już wolnych miejsc, a oni wciąż mówią to samo wszystkim, nawet gościom z lepszym CV niż moje. Agencje pośrednictwa pracy stale wbijają do głowy przyjezdnym pracownikom, że jeżeli zrobią jakąś awanturę o lepsze warunki pracy, to na ich miejsce czeka już cała rezerwowa armia współziomków. Kiedy słucha się takich historii jak ta, przychodzą na myśl słowa wywodzącego się z klasy robotniczej pisarza B.L. Coombesa, który w wydanej w 1939 roku powieści These Poor Hands (Te biedne ręce), opowiadającej o życiu walijskich górników, napisał: „To podłe uczucie dla kogoś, kto pracuje, kiedy wyjdzie na zewnątrz i ujrzy tłum ludzi czekających na zatrudnienie. Taki widok jest dla niego przestrogą, że pracodawcy mogą go traktować, jak im się podoba, bo przecież nie ośmieli się upomnieć o swoje prawa, kiedy tak wielu szuka jakiejkolwiek pracy”. Dom, który dzieliłem z Chrisem, był jednym z lepszych, w jakich mieszkał od przyjazdu do Anglii, przynajmniej w tym sensie, że właściciel nie knuł cały czas, jak wyciągnąć od niego jeszcze więcej pieniędzy. Rynek domów kupowanych na wynajem przeżył w ostatnich latach prawdziwy boom. Wśród wynajmujących domy jest sporo uczciwych właścicieli, ale wielu jest i takich, którzy zdzierają z lokatorów i robią na nich szybką kasę. Liczba domów i mieszkań należących do zamieszkujących je osób spadła w Wielkiej Brytanii do najniższego poziomu od trzydziestu lat14. Ponad jedna trzecia nieruchomości mieszkalnych należących kiedyś do miasta jest teraz w rękach prywatnych właścicieli oferujących je na wynajem. Pomiędzy rokiem 2007 a 2016 odsetek kredytów udzielanych na zakup nieruchomości przeznaczonych pod wynajem podwoił się z 8,5 do 17 procent15. Trudniej jest teraz wejść w posiadanie domu, za to znacznie łatwiej znaleźć właściciela, który dom wynajmie. Kupowanie pod wynajem może być wysoce opłacalne. W 2015 roku 38 procent pracowników zarabiało mniej niż wynosi kwota, jaką przeciętny właściciel nieruchomości zyskał tylko z powodu wzrostu wartości swojego domu16. Tacy ludzie jak Chris, którzy zaraz po przyjeździe do Wielkiej Brytanii nie są świadomi swoich praw jako lokatorzy, stają się uosobieniem łatwych pieniędzy dla wschodzącej klasy pazernych rentierów. Pozbawieni skrupułów właściciele nieruchomości – sami nierzadko będący w pierwszym czy drugim pokoleniu migrantami – potrafią omotać przybyszów z Europy Wschodniej towarzyską serdecznością i maską pozornej przyzwoitości, zanim ochoczo wyciągną rękę w kierunku portfela nowego lokatora. Gdy zyskają sobie jego zaufanie, pikują niczym wygłodniały jastrząb z oczami wbitymi w tłustą nornicę. Wszystko brzmi rozsądnie i uczciwie do czasu, aż lokator na tyle wygodnie się zakotwiczy, że ewentualną wyprowadzkę będzie traktować w kategoriach koszmarnej udręki. Wtedy właściciel, czyli landlord, podbija stawkę i żąda od tenantów (najemców) coraz to większych sum za czynsz i kaucję – trzystu, czterystu funtów, czasem nawet tysiąca. Doświadczył tego Chris i doświadczyło wielu jego znajomych. – Wielu tenantów z Rumunii mieszka w zaszczurzonych domach, w mikroskopijnych sypialniach; jednoosobowy pokój, w którym w zasadzie mieści się tylko łóżko, kosztuje 65 funtów na tydzień – ale już bez żadnych dodatkowych opłat, a i tak można zostać przerobionym na kasie. Sporo agencji nieruchomości to nie do końca legalne biznesy, więc kiedy mi znienacka powiedzieli, że mam płacić 360 czy 370 funtów więcej, to po paru dniach się wyprowadziłem, mimo że z góry zapłaciłem za następny tydzień. To było naprawdę obrzydliwe. Nagle ci mówią: „Hej, musisz nam płacić więcej”. Jak pracujesz dla Amazona, to nie masz już czasu praktycznie na nic, więc i ja nie miałem czasu chodzić i się z nimi kłócić… Po prostu się wyprowadziłem. – Chris przechylił patelnię i wyłożył podsmażone talarki ziemniaków na talerz. Kilka z nich wyskoczyło na podłogę, stając się potencjalnym posiłkiem dla różnorakich stworzeń, które wyłaziły spod listew przypodłogowych, jak tylko robiło się ciemno. – Po prostu próbują sobie napchać kieszenie, zmuszając ludzi do większych opłat. Wszyscy moi znajomi mieli ten sam problem. Nawet teraz, po tym, jak ja się wyprowadziłem, jest tam jeden gość, cały czas tam mieszka, i do tej pory ma to samo. Cały czas ma dokładnie ten sam problem. Ma płacić 340 funtów z góry. Nagle żądają, żeby zapłacił czynsz za trzy albo cztery tygodnie z góry! Kiedy agencja miała podejrzanych lokatorów, zrzucała problem z nimi na głowy Rumunów. – Wsadzili nam do domu paru narkomanów; jeden koleś miał proces w sądzie czy czekał na wyrok. Jak ktoś im płaci kasę za dwa, trzy tygodnie z góry, wtedy im to zwisa, chcą tylko dostać pieniądze i tyle. Jeden z tych narkomanów był naprawdę obleśny, a śmieci w pokoju miał już na wysokość jakichś dwudziestu centymetrów. Byłem w szoku, bo smród był po prostu straszliwy i nie dało się tam mieszkać. No i jeszcze kradli jedzenie z lodówki. Powiedziałem o tym w agencji, a oni nic mi nie odpowiedzieli, po prostu to zignorowali. W przeciwieństwie do Chrisa, ja wstąpiłem do pracy w Amazonie w sposób nieprzymuszony, z oczywistą możliwością odwrotu, ale co ważniejsze, wiedziałem, gdzie szukać następnego posiłku, gdyby sytuacja stała się nie do zniesienia. Dla wielu osób z Europy Wschodniej alternatywa rysowała się w dużo bardziej ciemnych barwach. Przeciętna miesięczna płaca netto w Rumunii w kwietniu 2016 roku stanowiła równowartość 413 funtów. Na obszarach wiejskich była nawet niższa17. – Potrzebujemy pieniędzy, żeby przetrwać… Pomagam mojej rodzinie. To znaczy, moglibyśmy pójść do lasu i żyć jak zwierzęta, ale przecież potrzebujemy pieniędzy, na tym polega problem. Chris i inni Rumuni zdawali sobie sprawę, że praca, którą wykonują, jest nędzna, i stąd ich zdziwienie, że ja, z angielskim obywatelstwem, dobrowolnie wpakowałem się w coś takiego. „Po co wlazłeś w to pieprzone gówno?”. „Czemu nie znajdziesz sobie innej roboty?”. „Ty – Anglik!”. Takimi pytaniami byłem bombardowany prawie codziennie. Tymczasem dla wielu, z którymi pracowałem, alternatywą był ekwiwalent 413 funtów na miesiąc i dość spartańskie warunki egzystencji wspierane przez sfatygowaną, niewydolną siatkę pomocy socjalnej. Dziury w chodnikach w Europie Wschodniej są zatem głębsze, a nędza, jaką przyniósł ze sobą niedostatek wszystkiego, jest dużo bardziej żałosna niż to, co można było znaleźć w naszej zapaskudzonej kuchni z cuchnącym koszem na śmieci. Ale powiedzieć, że ludzie, tacy jak Chris, byli w pełni zadowoleni z pracy, jaką wykonywali w Amazonie – a stało się to wręcz kwestią mody (Ci imigranci naprawdę chcą to robić i ja im życzę powodzenia) – znaczyłoby nie powiedzieć całej prawdy. Jak kilka dni później wyłożył mi to w pubie pewien młody Rumun: – Możesz tu tyrać jak wół, ale pracujesz cztery dni, no i masz 240 funtów. Zgoda, jestem tutaj nikim, ale w Rumunii też jestem nikim i na dodatek nie mam pieniędzy na przeżycie. 2 Uwagi zasłyszane przypadkowo przez autora 24 marca 2016 roku. 3 Uwagi wypowiedziane przez kolegę 23 marca 2016 roku. 4 Uwagi wypowiedziane przez kolegę 3 kwietnia 2016 roku. 5 Uwagi wypowiedziane przez kolegę 24 marca 2016 roku. 6 https://archive.org/stream/principlesofscie00taylrich#page/40/mode/2up 7 http://www.bus.lsu.edu/bedeian/articles/MostInfluentialBooks-OD2001.pdf 8 Uwagi wypowiedziane przez kierownika 24 marca 2016 roku. 9 Job Centre, czyli brytyjski urząd pracy. 10 http://www.hemeltoday.co.uk/news/worker-suspended-over-suckers-slur-1-5382838 11 Uwagi wypowiedziane pierwszego dnia, 15 marca 2016 roku. 12 Rozmowa autora z Chrisem 16 kwietnia 2016 roku. 13 http://amazon-operations.co.uk/the-complete-package/about-our-fulfilment-centres 14 https://www.ft.com/content/90fb85a8-ff5d-11e6-8d8e-a5e3738f9ae4 15 http://www.ft.com/cms/s/0/0d4434d6-fbe3-11e5-b3f6-11d5706b613b.html#axzz4AJgkDRug 16 http://www.thisismoney.co.uk/money/mortgageshome/article-3464221/Property-earns-two-five-workers-Average-house-price-rise-exceeds-38-salaries.html 17 http://www.insse.ro/cms/en/content/earnings-1991-monthly-series CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI\nSpis treści OD TŁUMACZA PRZEDMOWA Część I. RUGELEY 1\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zatyrani__Reportaz_o_najgorzej_platnych_pracach-ebookRO/p00654855i006" target="_blank" title="Zatyrani. Reportaż o najgorzej płatnych pracach [James Bloodworth] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zatyrani. Reportaż o najgorzej płatnych pracach [James Bloodworth] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>