Królestwo Keronii: Tam i z powrotem cz. VII - Nie na twoje latka, dziadku. Przewodnik\nTam i z powrotem cz. VII - Nie na twoje latka, dziadku. Silva\nDziała! Napierają na\nSzept już nie słyszała okrzyku kruczego\nchowańca. Może dlatego, że była zbyt zajęta odpieraniem ataków coraz to nowych\ngwardzistów. Zdyszana, mokra, brudna, pokryta krwią, na pewno nie przypominała\nelfiej damy, nie wspominając o królowej. Obok niej dzielnie stawał niewysoki,\nzarośnięty krasnolud, który swymi okrzykami jeszcze prowokował napastników.\nHeiany wciąż nie było widać i to Szept niepokoiło coraz bardziej. Jednak w\nogólnym chaosie, jaki zapanował, nie miała jak szukać uzdrowicielki. Musiała\nwierzyć, że ta jakoś sobie poradzi. Przerażony kwik koński, rumor walących się\nodłamków i nieznośny żar od ognia. Elfie, wrażliwe zmysły protestowały,\nprzeciążone, zalewane dźwiękami. Dym drażnił płuca, wzmagając kaszel, trzeba\nbyło co prędzej przenieść się jak najdalej od ognia. Magia pulsowała w żyłach,\njeszcze nie do końca uwolniona. Przyparta do muru, cofała się coraz bardziej,\njuż nie atakując, teraz tylko osłaniając się. Statek! Statek na horyzoncie!\nA przecież do Tarok żaden póki co nie\nwpłynął. Przecież port świecił pustkami, gdy zbliżali się do miasta. Kto był na\ntyle głupi, na tyle nierozsądny… Wróg li czy przyjaciel? Uciekinierzy w niebezpieczeństwie!\nPiękny plan właśnie zaczął się walić. A ona\nnie miała jak pomóc, otoczona strażnikami. Nie miała jak się przedrzeć, sama\nwalcząca o przetrwanie. - Midar,\npilnuj! Aeri nomer,\nnomer setra. Aeri… - mamrotała,\ncoraz głośniej i głośniej, wyciągając przed siebie laskę. Laskę, z której\npromieniowało oślepiające światło. Ten i ów zakrył oczy, nie mogąc znieść jego\nblasku, z czego też od razu skorzystał Midar, skracając tego nieszczęśnika o\npewną część ciała. Blask już nie przeszkadzał niewidzącym oczom. Z tego blasku wyłoniły się przejrzyste postacie,\nniby szkielety, lecz jakby powleczone cienką mgłą. Przywołańce, istoty\nbezcielesne, z zaklętą bronią dzierżoną w dłoniach, a choć równie jak oni\nbezcielesna, nie pozostawał bezczynna, o czym mogły przekonać się pierwsze\nszeregi miejskich strażników. Widmowe oddziały nie zostały jednak przyzwane, by\nwalczyć tutaj. - Uciekinierzy… - wyszeptały nieco zbielałe\nwargi elfki. Pomoc miała nadejść. Elfy cofały się. Słabsi ustawieni z tyłu,\nsilniejsi na przedzie, bo bokach, osłaniający odwrót. Pomimo wcześniejszego\nwyczerpania udało im się zachować ten porządek, przynajmniej dopóki nie dotarli\ndo bram. Pchała ich nadzieja, determinacja. Tamci walczyli o nich. Za ucieczkę.\nJeśli ryzykowali życiem, trzeba było sprawić, by ich poświęcenie nie poszło na\nmarne. Ktoś zapłakał gorzko, ktoś zwalił się na ziemię, plując krwią. Jedni\npadali, zastępowali ich następni. Jednoczeni przez cel. Przekroczyć mury. Te\nzaś zdawały się coraz bliżej, jeszcze drobny wysiłek, kilka kroków, jeszcze\nOgromny rumor, gdy runęła jedna z wież.\nPożar dotarł aż tutaj, nadwątlił stare zabudowania. Okrzyk żywej pochodni, swąd\nspalonego ciała. I rytmiczne uderzenia butów. Przejrzano ich. Alchemik musiał\nwiedzieć. Strażnicy nadchodzili z obu stron, z małych, niewielkich uliczek,\ntam, gdzie musieli wcześniej siedzieć, przyczajeni. Alchemik wiedział. – Zdrada! – krzyknął Garadil,\nzdesperowany. – Ratujcie życie, biegiem! Kto… – Milcz! – do krzykacza przedarł się jeden z\nsilniejszych elfów. – Stójcie, zachowajcie porządek! Stójcie, na bogów… nie możecie… Lecz panika uczyniła swoje. Ten i ów rzucił\nsię biegiem w stronę bramy, łamiąc szyki, byle bliżej, byle do upragnionej\nwolności. Strach dodawał im skrzydeł, wygrywając nawet ze zmęczeniem. – Łucznicy! – padła komenda od strony\nstraży. – Na rozkaz… Ognia! Chybkie strzały poszybowały w rozproszoną\ngrupkę. Ten i ów zwalił się z jękiem na ziemię, zdzierając twarz o kamienie.\nTen i ów upadł, tylko po to, by poczynić daremny wysiłek, podnieść się i kulejąc\nruszyć w stronę bramy. Do wolności. Niejedno serce przestało bić, niejedne\npłuca przebito. – Moja noga… Jęki niosły się w grupie, przerażenie i\ndesperacja. Miast rozbiegać się, elfy, widząc, że łucznicy mogą wystrzelać ich\njak te kaczki, zbili się w grupę, szukając osłony. Lecz na nic i to. Żołdacy z\nTaroku dobyli broni, biegiem ruszając w stronę elfów. Nagie, obnażone miecze\nlśniły, odbijając światło płomieni, tarcze uderzały o pancerze, grzechocząc. Nadchodziła zagłada. ~*~\nKaszląc, czując ból w prawej nodze, Heiana z\ntrudem podniosła się z ziemi. Bolała ją głowa, spadający blok skalny niemal ją\nprzygniótł. Niemal zewsząd otaczał ją ogień, jakieś uderzenie pozbawiło\nprzytomności. W tym czasie walka musiała przenieść się w inne regiony, dookoła\nbyło dziwnie pusto. Tylko trzask ognia. Zaniepokojona, ledwie trzymając w dłoni\nmiecz, rozejrzała się dookoła. Wsparta na broni, była teraz aż nazbyt łatwym\ncelem. Jednak tutaj nikogo nie było. Wkrótce miała pojąć, dlaczego.\nRozprzestrzeniający się ogień zupełnie odciął tę część miasta. Oddziały\nstrażników wycofały się, unikając śmierci w płomieniach, a ci, co nie zdążyli,\nginęli. Jeszcze o tym nie wiedziała, nie miała pojęcia…\nByła w pułapce.\nStrażnicy Tarok skupili się na obronie alchemicznej\nwieży. Oznaczało to jedno, alchemik szykował się do bezpośredniej walki albo\nszykował kolejny krąg transmutacyjny do stworzenia następnej maszkary. Golem,\nduch, smok, a może roje wojska? Czy miał jednak ofiary, aby to osiągnąć? By\nstworzyć, należało poświęcić rzecz o takiej samej wartości, jak kreowany twór.\nNikt nie wiedział, co kryje się w kamiennej wieży. Golem miał przewagę; nie czuł bólu i chociaż\nbez ręki, z jedną dawał sobie całkiem nieźle radę. Jaruut jednak nie\nodpuszczał. Był olbrzymem, w jego żyłach płynęła krew watażków i zdobywców\nmiast, niszczycieli istnień. Jeżeli poddałby się sztucznemu tworowi, nie mógłby\nspojrzeć w oczy klanowi. Zhańbiłby nie tylko siebie, ale i dobre imię\nolbrzymów. Golem, czy nie, musi się z nim rozprawić.\nIvelios czuł narastającą irytację.\nKusznik stanowił problem i przeszkodę, którą musiał szybko unieszkodliwić. Stał\nw miejscu, jak skała którą opływają zimne wody, bez możliwości ruchu. Jego\nojciec mawiał, że bez poświęceń nie zostaje się zwycięzcą, a tylko przegrani\nchowają głowę w piasek, cofając się przed tym, co przynosi los.\nUspokoić serce, wyrównać oddech. Z wiedzą,\ngdzie się kryje, można określić tor lotu bełtu. Zmyłka z gałganka powinna\nodwrócić na chwilę uwagę. Raz, dwa, trzy!\nW prawo stary elf wyrzucił zwiniętą w supeł\ntkaninę ze swojej tuniki; świst bełtu oznaczał, że trzeba było się śpieszyć.\nSzybki skok w lewo, po dachach i za… Drugi bełt wbił się w elfie ramię. Wszedł\npłytko, zamortyzowany przez skórzany kaftan. Kusznik był przeszkodą, którą\nnależy pokonać, by iść dalej. Musiał tylko wycelować… Naciągnął cięciwę,\nJaruut rzucony przez golema zmienił\nwszystko. Nie było już kusznika. Nie było muru. Tylko jeden wielki gruz i raban\nwalczących. Dach ze starym elfem zawalił się do środka.\nStatek przygotował działa. Huk wystrzałów\nbył ogłuszający, ale szybko zniknął wśród kanonady miejskich armat, które\ncelowały we wszystko, próbując trafić. Zza burty, z pokładu wyskoczyła dwójka mężczyzn;\ntowarzyszące im dwa wilki śmignęły w bok, ku wschodowi, aby pomóc tam, gdzie\n– Idź gdzie chcesz, albo chodź za mną, tylko\nmi nie przeszkadzaj – najemnik ostrzegł Devrila tylko raz; zbyt śpieszno mu\nbyło, aby posłuchać głosu rozsądku, który wołał, aby trzymać się razem, bo\ntylko w ten sposób można przetrwać w miejscu ogarniętym walką. Zdając się na\nswój słuch, pognał przed siebie. Przetarta, stara koszula tylko mu\nprzeszkadzała, ale przynajmniej częściowo chroniła przed ciepłem bijącym od\npłomieni. Przeskakując nad ciałami, omijając gruzowiska, ciągle mając w uszach\nkrzyki i skrzek żelaznego golema, najemnik zatrzymał się nagle; chciał pobiec w\nprawo, ku centrum walk, gdzie słyszał narzekania krasnoluda, a później do\ndziadka, by znaleźć Szept. Wrzawa panująca w mieście przeszkadzała w słuchaniu,\njednak usłyszał coś, co sprawiło, że stanął w miejscu. Ten rejon niemal całkowicie\nodcięty był przez pożar; drewniane konstrukcje kamiennych domów runęły,\nzamieniając się w płonące zapałki; zapasy zboża oraz drewna przestały istnieć,\npodżegając tylko pożogę. Nikt nie próbował tego gasić, najwyraźniej już dawno\nwszystko wymknęło się spod kontroli; nie było do tego ludzi, albo sprawy ważniejsze\nwzięły nad tym górę. Brzeszczot pociągnął nosem i chociaż jego\nodbieranie zapachów nie było tak dobre, jak uszy, wśród smrodu dymu, zwęglonych\nciał i palonego drewna, wychwycił woń całkiem inną, obcą. Czuł zioła,\nwszędobylski zapach ziół. I w jednej chwili zdecydował. Szybko podjęta decyzja\nwymusiła na nim improwizowanie; zasłaniając rękawem twarz, wskoczył w\npłomienie. Krótki bieg z oparzeniami, zakończył się na widoku żołdaka z\nmieczem, który zamierza się na…\n– Heiana! - Brzeszczot powinien dziękować\nwyćwiczonym przez Sorena odruchom. Gdyby jego ciało nie zareagowało samo, drugi\nstrażnik skróciłby go o głowę. A tak, walcząc instynktownie, odruchowo\nwykonując każdą czynność, zablokował nieudolny cios mieczem, wbijając ostrze sztyletu\nznalezionego przy jakimś martwiaku, między oczy napastnika. Drugi też nie miał\nszans. Lofar powiedziałby: pieprzony bohater, nie najemny miecz. Dopiero wrzask uświadomił jej, że nie jest\ntutaj sama. Lecz nadal była za wolna. Najpierw poznała Brzeszczota, potem, gdy\nwyeliminował obu napastników, zdała sobie sprawę z tego, co się naprawdę\nwydarzyło. Zbladła, gdy uświadomiła sobie, jak blisko była… jak blisko. – Dar… skąd ty\ntutaj… ty… – zamrugała. Wyglądało na to, że tym razem najemny miecz nie\ndostanie przydługiego kazania. Pani elfka nie była w formie. Tylko, czemu ten\nDar tak dziwnie na nią patrzył, jakby ją pierwszy raz na oczy widział? Nie tak\nwyobrażała sobie odnalezienie najemnika. Powinna wyglądać… bardziej…\nkorzystnie? Cóż, przynajmniej była tak brudna, że nie było\nwidać, jak się czerwieni. – Hei… - najemnik bał się jej dotknąć, bo\nmoże jest ranna, albo co i jeszcze zrobi jej więcej krzywdy, ale… Bogowie. Jak\ndobrze, po tych wszystkich dniach i tygodniach, było zobaczyć rozczochrane,\nkrótkie włosy tej marudy. Nawet, chociaż nie zdawał sobie z tego sprawy,\nbrakowało mu jej upomnień i prób zrobienia z niego elfa. Poza tym, czy ona od\npoczątku miała taki zgrabny nosek i długie, czarne niczym węgiel rzęsy? Nie,\nstop. Wokoło trwa walka, więc o czym ty myślisz, głupi najemniku? Ale nikt mu\nnie będzie upierdliwej uzdrowicielki zarzynał. Lubił ją. Poza tym, dobry medyk\nnigdy nie jest zbędny. I to nie miało nic wspólnego z jej… Stop, skup się,\ngłupcze, bo i ciebie mieczem przeszyją. Zdrowy rozsądek miał rację. Musieli\nuciekać. Pożar szalał wokoło i coraz ciężej się w tym dymie oddychało. – Musimy\nKolejne, co przywróciło jej świadomość. Choć\nniekoniecznie tak, jak sobie to Brzeszczot wyobrażał. Bo zamiast uciekać i\nszukać drogi wyjścia, elfka postąpiła kilka kroków w jego stronę i po prostu\nrzuciła mu się na szyję. Tak, to wszystko z radości. No, bo go widzi,\ncałego i w ogóle. No i uratował jej życie. Nie chodziło o nic innego. Ani\ntrochę. – Żyjesz – mógł usłyszeć. – Szept miała\nrację. Żyjesz. ~*~\n– Wiesz, mogłaś zatrzymać choć kilku – Midar\nwywinął toporem, zmierzył się na najbliższego strażnika. W porywie walki zgubił\ngdzieś hełm, brakowało mu tarczy, którą mógłby się zasłonić przed atakiem. Nie\nmówiąc o tym, ze ukochany toporek zaczynał coraz bardziej mu ciążyć. Słowem,\nkrasnoluda dopadało powoli zmęczenie, najgorszy wróg każdego z wojowników,\nnajemników i gwardzistów. – Tam są potrzebni bardziej – rzuciła,\nodrzucając na razie magię na korzyść miecza. Uciekinierzy póki co uzyskali\npomoc, teraz trzeba było zatroszczyć się o pozostałych. W końcu, przyrzekła coś\nHeianie. Tylko, gdzie ona była? Corvus, Heiana, znajdź ją – Oby tylko\nnie było za późno na interwencję. Zresztą, trzeba było jeszcze zaopiekować się\nalchemikiem. Bardzo serdecznie. Odcięci. Ona i Brzeszczot. Płomienie.\nZachodnia część miasta, ta granicząca z portem.\nSkąd tam się wziął Brzeszczot? Tej zagadki w\nnajbliższym czasie magiczka nie miała rozwiązać. Ale skoro był z Heianą, nie\npozwoli, by uzdrowicielce stała się krzywda. Doprawdy, wiara Szept w\numiejętności najemnika zdawała się większa niż w jej własne. Nie wiem, czy dadzą radę przedrzeć się\nprzez płomienie, są wszędzie…\n– Więc im pomożemy. – Mówiłaś coś, mała? – Sapiący, walczący u\njej boku krasnolud skrzętnie troszczył się o to, by „mała” nie znalazła się w\nżadnym niebezpieczeństwie. Nie wszystko jednak można przewidzieć. Rumor\nwalącego się muru, olbrzymie ciało ciśniętego olbrzyma… Jaruut był lepszy niż\njakikolwiek pocisk, jeśli chodzi o niszczenie. W tej samej chwili pobliskim\nskładem amunicji targnął wybuch, który przeniósł się i na inne. Beczki z\nprochem wybuchały jedna po drugiej, rozwalając mury, krusząc je, siłą wybuchu\nodrzucając na boki gwardzistów, urywając im ręce, kończyny, zadając śmierć.\nJeden z takich wybuchów oddzielił brodatego krasnoluda od jego małej. – Mała? Mała!!! – odpowiedziała mu cisza. I\nkolejne wybuchy. Wiatr się zmienił. ~*~\nna miejscach, zostańcie…\nNawoływania zdawały się bezsensowne. Panika\njuż zaczynała się szerzyć, atakujący strażnicy całkowicie zabili nadzieję na\nwolność, jeszcze zanim skrzyżowali miecze z tymi, którzy mieli jak się bronić.\nPozostali mogli tylko próbować uciec lub zostać, by zginąć na zniszczonych\nulicach ludzkiego miasta. Tarok, symbol zagłady. Czy miał się tym stać? Czy ich\nzdradzono? Kto? Środkiem miasta targnęła seria wybuchów, tego nie było w\nplanie. – Ratujcie wasze życie! – ktoś wrzasnął. – Nie pozwólcie, by inni ginęli na marne! Za\nelfy! Za magię! – wrzasnął Gariadil, usiłując przekrzyczeć panikę. Na daremno. Wiatr się zmienił, ponownie, po raz kolejny.\nZa szybko. Piasek uderzył w oczy atakującym żołdakom. Lecz z piaskiem\nnadchodziło coś jeszcze. W ciszy, nie wydając żadnych odgłosów, a przecież\nstąpali po ziemi. Przejrzyści, nieco przypominający widma. – Nie życie, dusze! – Jeden z elfów,\nprzekonany, że to dzieło alchemika, rzucił się w stronę żołdaków, wybierając\nśmierć od ostrza, niż z ręki upiorów. Ci jednak, ignorując skuloną, zbitą razem\ngrupkę długouchych uciekinierów, skierowali się, wciąż zachowując milczenie, na\nżołdaków z Tarok.\nPrzez kogokolwiek przywołane, najwyraźniej\nbyli elfami sojusznikami. – Do bramy! – wydał polecenie Gariadril,\nwidząc, że oto pojawia się okazja wymknięcia się z miasta. ~*~\n– Kapitanie, składy prochu! Ktoś je\nwysadził – zziajany strażnik dorwał kapitana, jeszcze zanim ten dał sygnał do\nodwrotu pod wieżę alchemika. Miastem wstrząsnął kolejny wybuch, potem następny.\nJeszcze jeden. – Pożar… – Pożar nie dotarł do wieży, a tamtejszy\nskład wybuchł. – To znaczy… – kapitan spojrzał na pobliski\nskład. Poczuł, jak po jego plecach przebiega nieprzyjemne uczucie. Strach. Obawa.\n– Wycofać się. Wszyscy pod Wieżę! Wycof…\nGłos zniknął, stłumiony przez kolejny\nwybuch. Po oddziale nie zostało ani śladu, tylko walające się pomiędzy gruzami\nciała. Wybuch zmieszał się z hukiem walącego się pod wpływem ciężaru olbrzyma\nmuru. W tej samej chwili, nawet kurz nie zdążył opaść, zza niewielkiej osłony,\njaką dawała pobliska chata, wybiegło małe coś. Przynajmniej tak to mogło\nwyglądać w oczach leżącego olbrzyma. To małe coś podbiegło do leżącego Jaruuta.\nMałe coś, co ewidentnie było człowiekiem, lecz nie nosiło munduru straży.\nDevril szybko zorientował się w sytuacji. I równie szybko znalazł lepsze\nwyjście niż magiczka, by pozbyć się golema. Był ze skał prawda? Kamień? Jeśli\nnie można trafić do oczy, jeśli nie czuje bólu uderzeń, zawsze pozostaje… go\nrozsadzić. – Zabierz go na plac, tam z boku, zwab go! –\nwrzasnął do Jaruuta, mając nadzieję, że dobrze ocenił przeciwników i olbrzym\njest naprawdę po ich stronie. Chociaż… ich to czyjej?\nDziwka Fortuna zaklęła, szturchając\ntowarzysza Pecha, ale on nic nie mógł zrobić. Nie miał władzy zdolnej\nprzechytrzyć Los. Bogowie tego nie potrafili. Fortunie się to nie spodobało.\nCzerwonowłosy najemnik, jej ulubieniec, psuł jej zabawę. Fortuna chciała\nuśmiercić – padło na uzdrowicielkę, ale teraz… W swej radości zapomniała, że\nLos bywa przekorny i nie ma nad nim żadnej władzy. A ludzie i elfy właśnie\npokazywali, że potrafią odwracać go na swoją korzyść. ~*~\nDevril zgrzytnął zębami. Do chrzanu. Taki\nplan to żaden plan. Albo poświęci olbrzyma albo każe mu dalej walczyć z golemem\ni niech wygra silniejszy. Niby nic. Watażki nawet nie znał, a przecież zdarzało\nmu się ryzykować życiem bliższych mu osób. Lecz watażka znał Brzeszczota. A\nDevril nie był pewny, czy ten ostatni zrozumie potrzebę poświęcenia. Nie, żeby\nbał się najemnika. Tyle, że o prawdziwych przyjaciół czasem krucho. Nie, żeby\nuważał najemnika za przyjaciela. No dobra, lubił go. Ociupunkę. Odrobinkę. Tyci\ntyci. Nie to szlag, kanalia i pech w jednym.\nTrzeba będzie inaczej. Ale jak on, taki mały człowieczek, mógł pomóc w walce\ndwóch prawdziwych tytanów, wyjętych niby rodem z mitów i legend? Teraz już\nwiedział, jak czuje się krasnolud… no dobra, karzełek wśród ludzi. Myśl, myśl, ty nędzna namiastko mózgu.\nMyśl… Łatwo powiedzieć, trudniej wykonać, zwłaszcza gdy wszystko wokół\npłonie, wali się i co tam jeszcze. I właśnie wtedy spojrzenie arystokraty padło\nna jednego z martwych wojaków. Kusznik. Kusza. Ślepia.\nNiedobra namiastka mózgu właśnie zaskoczyła.\nNiemal pędem rzucił się do ciała, wynajdując\nporzuconą obok kuszę. Dziwko fortuno, bądź błogosławioną i już nigdy nie nazwę\ncię dziwką… Kusza była cała, niezniszczona. Tyle, że w pobliżu nie było bełtów…\nDziw… Miał jej tak nie nazywać. I chyba w podzięce Fortuna nagrodziła go, bo\npośród tego wszystkiego udało mu się znaleźć kilka bełtów. Teraz jeszcze\nwycelować się i modlić, żeby trafić w oko. Golema, a nie olbrzyma. Październikowe Dziecko ciężko wylądował,\nzwalając się na jakiś budynek; raban i zamieszanie, jakie tym wywołał, ogarnęło\ncałe miasto. Tarok stało się miejscem bitwy, która w ogóle nie powinna mieć\nmiejsca. Mieli odwrócić uwagę, a potem czmychnąć, a tu… Wszystko wymknęło się\nspod kontroli, wszystko szło całkiem nie tak. Tarok zostało zrujnowane i jeżeli\nkiedykolwiek podźwignie się po tej wojnie, nigdy już nie będzie takie samo.\nMiną lata, zanim odbudowane zostaną domy, warsztaty rzemieślnicze i sam port, z\nktórego miasto żyło. O tej walce wędrowni śpiewacy i karczmiani poeci będą\nukładać pieśni przez najbliższych kilka lat. Fakt, że olbrzymy obudziły się ze\nsnu i ruszyły w kraj, nie będzie już tylko plotką i szemraniem, ale\noczywistością. Jeżeli watażkowie chcieli hucznie obwieścić światu, że znowu\nbędą mieli coś do powiedzenia, nie mogli wybrać lepszego sposobu. I wszyscy będą\nmówić o zniszczeniach, o straconych ludzkich życiach, ale nikt nie wspomni o\nwięzionych i torturowanych elfach. Ci, dla których poświęcono tak wiele, nie\nzostaną nawet zauważeni. – Na plac. A kimże ty… – Jaruut\nstęknął, rana pod żebrami była dotkliwsza niż sądził; krew kapiąca ogromnymi\nkroplami, zalewała mu bok, a uporczywe szczypanie przypominało ugryzienia\njaskiniowych jaszczurek, których żaden olbrzym nie lubił. Cóż to jednak było\ndla watażki? Czy zostałby tym, kim jest, gdyby płakał przez małą ranę? Dopóki\nmu rąk i nóg nie pourywa, będzie walczył dalej. Mały człowieczek miał\nszczęście, tak w ogóle. Gdyby spotkał jednego z olbrzymów, zapewne skończyłby\njako mokra plama wdeptana w ziemię. Olbrzymy nie grzeszyły bystrością i\ninteligencją, działały a potem myślały, na swój sposób. A że miał watażkę,\npowalonego i gramolącego się na nogi, życia nie straci. – Pachniesz… – olbrzym\nwciągnął powietrze, wąchając niczym pies Devrila. – Brzeszczot! Rusz więc dupę\ni rozpierdolmy ten kamień. – Jaruut miał tylko jedną szansę. Roztrzaskana noga\nodmawiała mu posłuszeństwa, ale prędzej zginie, niż pozwoli tej potworze\npodnieść kamienne łapska na jego towarzyszach. Jeżeli bogowie gór chcą go już u\nsiebie zobaczyć, odejdzie stąd z hukiem, jak na olbrzyma przystało. Raz. Dwa. Trzy.\nDźwignąwszy się z ziemi, zostawiając za sobą\nkałużę czarnej niemal krwi, olbrzym zaatakował golema; przywołaniec zbierał się\nprzez chwilę, bo i on ucierpiał, ale nie widać było po nim zmęczenia, czy\nrezygnacji. Napędzała go jedna myśl: zabić, aby wrócić do nicości, wypełniwszy\nkontrakt z alchemikiem. Na plac. Kilka pchnięć, wyprowadzonych\nataków i golem znalazł się tam, gdzie powinien być. Walczył skubany, nie chcąc\nprzerwać uścisku i póki co, plan który miał w głowie Devril, będzie musiał\npoczekać albo ulec zmianie. Golem nie puszczał, jakby wiedział, że trzymając\nprzy sobie olbrzyma, przedłuża swoje życie.\n– Przytrzymam! – głos olbrzyma odbił się od\nzabudowań; Jaruut miał jedną szansę, niech lepiej ten chłystek ma celne oko, bo\ninaczej drugiej próby nie będzie. Olbrzymowi ćmiło się przed oczami, a krople\nkrwi wielkości kałuż, zbyt dobitnie świadczyły o tym, że watażka jest na\nwykończeniu. Trafić w ślepia, a potem Październikowe Dziecko urwie kark tej\nimitacji olbrzyma, tej kupie gruzu, co nie powinna chodzić po świecie. Złamanie\ngnatów alchemikowi powinno być jeszcze łatwiejsze, a dopóki Jaruut miał głowę\nna karku, będzie niczym upierdliwa pchła, podgryzająca skórę. Więc do dzieła.\nUderzyć tu, walnąć tam, osłonić się, uniknąć i przytrzymać. – Strzelaj!\nGłos olbrzyma utonął w ogólnym gwarze, odbił\nsię od zabudowań. Jeśli Jaruut miał jedną szansę, to tym bardziej Devril. Jeśli\nstraci olbrzyma, swoisty bufor pomiędzy nim a kamiennym golemem, wtedy tamten\nrozetrze go na miazgę. No, chyba że mały człowieczek w porę odstawi na bok\nodwagę i weźmie nogi za pas. Póki co jednak trzeba było wymierzyć. Nie\nlubił kusz, wolał znacznie poręczniejsze i szybsze łuki. Lecz kusza miała\nwiększą siłę nośną, a i rany nią zadana bywały poważniejsze. Jeśli trafi w\nczarny punkcik, gorejące oczko… Nie było miejsca na jeśli. Trafi. Musiał\nustawić się na wprost, kolejna wada, której w kuszach nie lubił. W przeciwnym\nwypadku bełt straci swoją siłę i… Przełknął ślinę. Czasami zbyt bujna\nwyobraźnia nie była pozytywnym atutem. Nadal czuł, jak trzęsą mu się dłonie i\njeśli się nie uspokoi, nie opanuje…\nNałożył bełt. Prosta czynność,\nlecz podziałała na niego uspokajająco. Tu już nie było miejsca na rozmyślania,\nna wyobraźnię. Tylko działanie. Naciągnąć. Mierzyć. Puścić. I dopiero teraz\nmógł się modlić i trząść portkami. Tyle, że biegu wystrzelonego pocisku już to\nnie zmieni, więc czy miało to w ogóle sens? Może powinien wycelować nieco bardziej ku\ngórze? Albo ku dołowi… Zmrużył oczy, niepewny efektu końcowego. Chociaż… jeśli\nolbrzym golema przytrzyma… Nie wybiegajmy jednak zbytnio do przodu myślami. ~*~\nIvelios widział tylko ciemność. Czuł\nrozkruszony cement i palone drewno. Dopiero po chwili zorientował się, że to,\nco brał za wodę, było krwią kapiącą mu z przeciętego łuku brwiowego. Nogi\nprzywalone miał drewnianymi krokwiami i gruzem; nie były złamane, ale chwilę\nzajmie mu wydostanie się spod nich. Łuk gdzieś przepadł, kołczan zniknął pod\nzawaliskiem. Spróbował poruszyć nogą, ale nawet nie drgnęła. Zaparł się,\npodciągnął i poczuł tylko ból, kiedy zablokowana noga nie mogła przecisnąć się\nprzez drewno. Nad głową miał fragment dachu, piach i rozkruszona zaprawa\nzaczęły sypać się z góry, kiedy spróbował mocniej wyszarpnąć nogi. Wszystko\ngroziło zawaleniem. Elf był uwięziony. Sowy nie odpowiadały. Ivelios nigdy nie\nkrzyczał, jego głos nigdy nie podniósł się na tyle, by nazwać go choćby\npodniesionym. Teraz jednak od tego zależało jego życie. Wróg czy swój, ważne,\nby go wyciągnęli.\nZnów rozkruszona zaprawa poleciała starszemu\nelfowi na głowę, krokwie zatrzeszczały złowieszczo, jakby zaraz miały runąć w\ndół, wprost na niego, zbyt przeciążone, zbyt nadwątlone. Albo… ktoś się\nzbliżał. Krokwie znów zatrzeszczały. Tak, ktoś tam był. Wróg czy przyjaciel? – Czort z tym, gardła weź nie zdzieraj – z\ngóry doleciał nieco chropowaty, nieco gruby głos. – Uff… zachciało się\npobojowiska, bitwy, nie na twoje latka. Ktoś ostrożnie schodził z dachu, opuszczając\nsię na rękach i co chwila narzekając. A to piach dostał się do nosa, a to coś\nwpadło do oka. I jeszcze w gardle zaschło, pieprz normalnie. – Ani kropli gorzałeczki, miodku też nie.\nJeszcze jak pan patelnia gdzieś zniknie, to i mordy nie będzie w czym umoczyć.\nUmiesz ty gorzałki choć krztyny zrobić, hę? Brzdęk, coś spadło z góry. Najwyraźniej\njakaś deska, może kamienie nie wytrzymały, runęły pod ciężarem. Wszak to tylko\nkrasnolud był, niewielkich więc i gabarytów, ale zbroja i zatknięty za pasem\ntopór swoje ważyć musiały.\n– Ałć – doleciał Sowiookiego skarżący się\ngłos. – Żem sobie pośladki potłukł. – Znów szmer, znów trzeszczenia i koło\nIveliosa znalazła się zarośnięta, brudna, a jakże mile widziana krasnoludzka\ngęba. I tym razem od Midara nie było czuć ni kropli gorzałki. Jedynie\nwymieszany smród potu i krwi. – Co, ściskać mnie brachu nie będziesz, hę? No i\nw coś ty się dziadku wpakował. – Midar fachowym okiem zerknął na przygniatającą\nnogę drewno. – Porąbać? – Ciekawe, czy pytał o nogę czy o drewno. – Toporek mi\nsię stępi. Ivelios rozpoznał głos. – Midar Moczymorda\nMarudny. Czyżby zabrakło gorzałki, mości - Mówił o nogach, czy o deskach? – Rąb. Deski, nie nogi!\n– Zachciało się, plugawego miasta i\nmieszkańców. Tfu. Oni tu nawet nie wiedzą co to dobra, krasnoludzka gorzałka\njest, dziadku. No co tak oczy wytrzeszczasz, to ty myślisz, że Midar Moczymorda\nna trzeźwo w deskę nie trafi? Chociaż… – krasnolud podrapał się po zarośniętej,\nzmierzchwionej brodzie. – Chociaż, gdybyś ty miał choć krztynę gorzałeczki, to\nbogowie świadkiem, nie odmówiłbym. Ale nie. Przeklęte elfy, wy nie wiecie co\ndobre. Tylko to rozcieńczone wino żłopiecie i to tak, że potem wam zaserwować\ngorzałki, to jak te drzewka padacie. Nie na waszą głowę solidny napitek.\nDobrze, że się Łazęga w ludzi wdał, przynajmniej z niego coś będzie – utyskiwał\ndalej krasnolud, rozgarniając nieco drobniejszego gruzu, żeby mieć lepszy\ndostęp do zdradzieckiej deski. Cóż poradzić, Midar robił się drażliwy, gdy\nbrakowało jego ukochanego trunku. Robił się też drażliwy, gdy coś zagrażało jego\nprzyjaciołom. A tak się składa, że większość z nich stracił z oczu po tych wybuchach.\nZwłaszcza zaś Małą. – Ale paluszki trzymaj z daleka, bo odrąbię\n– zagroził, dziwnie się ciesząc. Mocniej ścisnął trzonek toporka, łypnął na\nIveliosa i o zgrozo, puścił do niego oko. Zaraz potem, nie odwracając wzroku od\ntwarzy starszego elfa spuścił topór. Co za tym idzie, nie patrzył gdzie.\nIvelios mógł przeżyć chwilę prawdziwej grozy – od tego momentu mogliby go zwać\nnie Sowiookim a Jednonogim. Lecz, o najpiękniejsza muzyko, do spiczastych uszu\nelfa dotarł charakterystyczny dźwięk rąbanego drewna, ginący w ogólnym zgiełku.\n– Coś ty dziadek, zbladłeś. No mówiłem, że\ntaka bitka nie na twoje latka – oświadczył zadowolony z siebie Midar,\nwyciągając pomocną dłoń w kierunku Iveliosa, oferując mu pomoc w stanięciu na\njego starcze nogi. – No, jak zrobisz te swoje elfie czary mary, to może byś nas\nz tej dziury wyciągnął, co? Jeszcze bym tym łapserdakom pokazał, że lepiej by\nna dupsku siedzieli, a nie za miecze sięgali. I muszę znaleźć Małą, bo beze\nmnie to jak nic ktoś jej guza nabije.\n– Żyję, żyję. Jeżeli jednak się nie\npośpieszymy, to szamanka skopie nam tyłki – najemnik chwycił miecz, złapał\nuzdrowicielkę za rękę i pociągnął; wiatr się zmienił, pożar skierował w stronę\nportu, mieli szansę, aby się z płomieni wydostać. – Gdzie Szept? I dziadek? Co\ntu się w ogóle wyprawia? – najemnik najchętniej zebrałby wszystkich przyjaciół\ni siłą wypchał ich tyłki poza mury miasta, byle dalej od zgiełku i walących się\ndomostw. Czy w ogóle był sens, aby uczestniczyli w tej wal… Ach, pewnie Szept\nznowu w wojowanie się wpakowała, całkiem to do niej podobne. I Brzeszczot się\nuśmiechnął. Bogowie, jak jemu brakowało tego wszystkiego. Mógł nawet specjalnie\nwsadzić palec w szparę w drzwiach i dać go sobie przytrzasnąć. Jak dobrze było\nwrócić do domu! - Chodź – złapawszy uzdrowicielkę za rękę, poprowadził ją za\nHeiana pokręciła głową – Nie mam pojęcia.\nTrochę oberwałam – a myśląc, że Brzeszczot zaraz zacznie ją tu macać, żeby ranę\nznaleźć dodała, dziwnie pośpiesznie i jeszcze bardziej czerwieniejąc, wyjaśniła. – W\ngłowę. Mieliśmy zrobić…. znaczy się, odwrócić uwagę. Nie patrz tak na mnie, to\npomysł Szept. Ściślej zaś mówiąc, twojego dziadka, który nas wpakował do Tarok,\nżeby pomóc tym elfom. Znaczy się, Sowiooki nas tu przyprowadził, nic nie\nmówiąc. A Szept wymyśliła, że trzeba odwrócić uwagę, żeby tamci mogli uciec –\nmówiła trochę nieskładnie, a słowo „trochę” było tu lekkim niedopowiedzeniem. –\nNo to masz, tyle że dywersja przerodziła się w prawdziwą jatkę i jak się nie\npośpieszymy, to szamanka będzie naszym najmniejszym zmartwieniem. - I to… Dla mnie?\n– A myślisz, że po co ruszyliśmy tyłki ze\nstolicy, panie marudo? Na pewno nie dla rozrywki, zapewniam. Po tym wszystkim\nto rozrywki będę miała po uszy. Gdzieś ty się szlajał, ciamajdo jedna,\nniewolnictwa ci się zachciało posmakować? – Teraz to ona ruszyła, ciągnąc go\njak najdalej od portu i płomieni. Musieli jak najszybciej stąd znikać. – Masz\nty w ogóle pojęcie, jak my się martwiliśmy, panie „ja tego nie powiedziałem”? –\nI jakoś tak się stało, że elfka nie była przeciwna temu prowadzeniu za rączki.\nNo bo co? Puści takiego najemnika, to znowu jej się zgubi i… znaczy, im się\nzgubi. Im. – Bogowie niejedyni, jak ja was wszystkich\nkocham… – ups, wpadka – Dobra, to przez dym, ja tego nie powiedziałem – ale\njakoś tak wyszło, że jak przez dym się przedzierali, elfiej łapki puścić nie\nZatrzymał się na chwilę. – Słyszałaś?\n– Co słyszałam? Weź nie stój jak kołek, nie\nmam twojego słuchu. – Szarpnęła go nagląco, żeby się ruszył. – Trzask ognia,\nwalenie się budynków czy to, jak ci walczący idioci się drą? Wy, mężczyźni.\nTylko wam bitki trzeba do szczęścia. Bohaterowie od siedmiu boleści, zdobywcy –\njakoś zapomniała, że jeden z tych mężczyzn właśnie uratował jej kobiecy tyłek.\n– A potem my musimy wszystko składać do kupy i rany leczyć. No, to co w końcu\nBrzeszczot słuchał wywodu\nuzdrowicielki i chyba bogowie go opuścili, bo palnął taką głupotę, że powinni\ngo zamknąć w więzieniu, głęboko pod ziemią, co by przemyślał sobie w\nsamotności, swoje postępowanie. Ale to był Darrus, czasami najpierw mówił, a\npotem myślał. Ot paplał zanim zdążył się ugryźć w język, by nie powiedzieć\ntego, co czuje. – Znaczy, martwiliście się o mnie? Szept i wszyscy? Ty też? –\nUzdrowicielka miała zimną dłoń; drobne, chude palce były tak cienkie, tak\nkruche, że ściskając je swoją dużą i bardziej szorstką ręką, najemnik miał\nwrażenie, że zaraz trzasną złamane. Mimo to ich nie puszczał. Taka delikatna.\nUmorusana, zziajana. Bogowie, kto wepchnął uzdrowicielkę w tę wojnę? Między\nludzi, których musiała zabijać, a nie leczyć.\n– Szept to ci głowę urwie i na pal\nwbije, a dopiero potem uściska – Heiana parsknęła, tym razem się myląc. Cóż\nmogła na to poradzić, specyficznie się działo, ale myśli płatały jej figle i\ngorzej jej się było skoncentrować. Do tego, akurat gdy był potrzebny, zawodził\nją jej dar przemów i mydlenia oczu. I to wcale nie miało nic wspólnego z\npostawionym jej pytaniem. – Trochę. Bardziej niż trochę – przyznała z\nociąganiem. – Bo podobno tak sobie dajesz radę, a tu znikasz jak kamień w wodę,\ntwój dziadek szaleje, a babka szuka nowej głowy rodu… No to… – tak, mówić.\nNawet bez sensu. Zwłaszcza bez sensu. Przynajmniej się nie chlapnie czegoś, co\nmożna potem żałować. – Poza tym, ktoś musiał pilnować Szept. I ktoś musiał\nwytłumaczyć Starszyźnie i Wilkowi, gdzie się magiczka podziała. Możesz mi\nwierzyć, potrafię obejść się bez tej przyjemności. Poza tym… – Zgubiłaś melisę - no naprawdę\nwłaściwe zdanie we właściwym czasie, wypowiedziane przez właściwego człowieka,\nznaczy mieszańca. Już większej głupoty palnąć nie mógł. Tylko, że brak zioła za\nuchem wywołał dziwne odczucie, zupełnie tak, jakby elfce zabrano coś ważnego. A\nprzecież najważniejsze powinno być to, że jest obok cała i zdrowa. Teraz pozostało\njeszcze znaleźć Szept. Tak, pakuj do tego wszystkiego wredną magiczkę; rób z\nniej zasłonę dymną, co by nie wyszło, że zależy ci na kimś jeszcze. – Co? – Zamrugała, wyrwana z paplaniny.\nZdezorientowana. Takim stwierdzeniem to potrafił rozwalić tylko Brzeszczot.\nOdruchowo uniosła wolną dłoń do ucha, poszukując znajomego kwiatka. Nie było\ngo. Nawet nie wiedziała kiedy… Do tego mieszek miała pusty, wszystkie niemal\nzioła zużyła lecząc elfy. Nie miała melisy… Obejrzała się za siebie, w nadziei,\nże jakoś ją dostrzeże. Jasne. Równie dobrze mogłaby poszukać igły w stogu\nsiana. I gdzie ona teraz znajdzie nowe, kwitnące kwiecie o tej porze… –\nZauważyłeś – bąknęła, lecz nie brzmiało, jakby mu to wytykała. Bogowie,\nzlitujcie się nad głupią idiotką, bo to zabrzmiało, jakby się ucieszyła. Tyle,\nże jej uśmiechu wzrost nie mógł ukryć.\n– Te, sukienka ci się pali – Lofar\nsiedział na brzuszysku jakiegoś martwiaka, polerując swoją patelnię. Brudny od\nkrwi przeciwników, z siniakiem rosnącym pod okiem i sądząc po ustawieniu,\nwybitym małym palcu, spoglądał na sutannę kaznodziei. – Słyszysz? To mówię do\nciebie ja, krasnolud. Jasha spoglądał ponad dachami domów, na\nwalczące olbrzymy i nie prędko dotarły do niego słowa towarzysza. – Słucham? Co\n– Twoja kiecka.\npodskoczył, butem deptając po tlącym się skrawku ubrania; cóż ledwie się palił,\nale nie mając wyjścia, co by nie potykać się o postrzępiony materiał, Jasha\nrozerwał brudne odzienie, robiąc z sutanny całkiem krótką suknię.\nLofar zagwizdał. – Nie prowokuj mnie, panie\nkaznodziejo. – Muszę się dostać do Jaruuta.\n– Co was tak naprawdę łączy?\n– Wspólne interesy.\n– To teraz tak się mówi, na chędożenie?\nStrażnicy wycofali się pod wieżę, za\nwewnętrzny mur. Mur z grubego kamienia, mur pamiętający jeszcze czasy\npierwszych starć olbrzymów. Solidny, gruby, z którym problem mieli nawet\nwatażkowie. Ostatnia linia obrony. Najlepiej ufortyfikowana, z wieżami i\nbasztami; w każdej armaty, folgierze i okienka dla łuczników albo kuszników. Braki\nw ludziach niestety sprawiły, że nie każda wieża była obsadzona. Na wewnętrznym dziedzińcu dyrygowano\nstrażnikami; ustawiano, wydawano rozkazy. Za ich plecami wznosiła się wieża.\nAlchemik do tej pory nie wyściubił nosa poza jej obszar. Być może nie mógł jej\nopuścić albo nie nadszedł jeszcze czas na to. Mógł też kombinować coś, co\nwymagało spokoju przez dłuższy czas. Kapitanowie nie liczyli się z tymi, którzy\nzostali w tyle, wśród gruzu, szalejącego pożaru i walczących odmieńców. Wrota\ndo wewnętrznego dziedzińca zatrzasnęły się, zamknięte żelaznymi sztabami. Ci,\nco nie zdołali się za nimi schronić, musieli radzić sobie sami. Wielu uciekło,\njeszcze więcej zabito, ale wciąż stawiano opór, próbując pochwycić\nW trójkątnym oknie białej wieży, pojawił się\ncień. Zakapturzony, z ukrytą twarzą, oparł się o kamienny parapet, patrząc na\nmiasto w dole. Tarok przestało istnieć. Mistrz Sinodzioby będzie zawiedziony.\nKolejne próby stworzenia esencji zostały zniweczone. I to przez kogo!\nNekromanta już raz wspominał, że nad wybrzeżem, w wieży Wisielca przeszkodzono\nmu w uzyskaniu odczynnika esencji. Los był podłym żartownisiem.\nZwłaszcza teraz, kiedy okazało się, że alchemiczne próby jej uzyskania\nprzyniosły zadowalające efekty. Kiedy okazało się, że wystarczy umieścić ziarno\nw ciele wypełnionym magią, najlepiej elfim, by otrzymać esencję. O tym,\njak ginęły łapane elfy, nikt nigdy miał się nie dowiedzieć. Także to, do czego\nsłużyły, że były naczyniami, pojemnikami. Łatwo było oszukać ludzi, obudzić\nuśpioną nienawiść, wmówić im, że elfy to zło, które należy schwytać i zabić.\nPrzecież nie pomogły miastu, kiedy olbrzymy je niszczyły, odwróciły się\nplecami, chociaż z ludźmi handlowały. Zdradziły. Należało więc je złapać i\nzabić. I ludzie widzieli martwe, powieszone elfy i to im wystarczało. A to, co\ndziało się za murami białej wieży, było tajemnicą, o której nikt nie wiedział.\n– Brzeszczot? – pociągnięty za rękaw,\nrozluźnił zaciskane nieświadomie palce na ręce uzdrowicielki. Chyba pierwszy raz się cieszył, że\nprzewyższał ją niemal o dwie głowy, dzięki temu mógł ukryć zakłopotany uśmiech.\nBogowie, co wyście z nim narobili! - Co słyszałeś? – To musi być gdzieś tutaj – najemnik\nodchrząknął i posłał swoje myśli ku sowom, jednak pierzaste ptaszyska go\nignorowały; nie, to nie tak, on ich nie wyczuwał, nie pohukiwały już w jego\ngłowie, a to mogło oznaczać jedno: albo wszystkie zginęły, albo zostały odesłane.\nSzkoda, że wielkie sowy z Kol’hu Dur nie mogły ich wesprzeć. – Słyszałem go –\ntrudno było wyciągnąć z hałasu i rumoru głosów, wykrzykiwanych komend i\nrozkazów te najważniejsze dźwięki. Od ich natłoku zaczęła najemnika boleć\ngłowa i łupać w skroniach. Nie najlepiej było mieć czuły słuch, kiedy wokoło\nszalała bitwa. Skupić się na głosach przyjaciół, nie słuchać lamentu\numierających i trzasku płomieni. Słysz przyjaciół i wrogów, nigdy nie zamykaj\nsię na wszystko, bowiem przyjdzie ci za to słono zapłacić. Wycisz inne głosy.\nCiepło dłoni było takie przyjemne.\n– To musi być gdzieś tutaj. Słyszałem go. To\nna pewno dziadek. I chyba… Moczymorda. – Tyle, że jak okiem sięgnąć otaczały\nich gruzy i zwaliska. Ani żywego ducha. Do tego sąsiedni, drewniany budynek,\nnajpewniej spichlerz, zajął się właśnie ogniem. Żołdacy i strażnicy Tarok\nwycofywali się w pośpiechu w stronę Wieży, centrum miasta, zostawiając swych\nrannych i zabitych, zbyt ciężką do przeniesienia broń, armaty i machiny\nwojenne. Starali się zachować szyk, lecz ten i ów padał, ten i ów wyrywał się\ndo przodu, chcąc uciec ścigającej go śmierci. Zdecydowanie nie chciała tu być.\nZdecydowanie tu nie pasowała. I zdecydowanie dobrze było mieć ze sobą\ntrzymającego ją za rękę Darrusa. Bezpiecznie. I… przyjemnie. – No, jak zrobisz te swoje elfie czary mary,\nto może byś nas z tej dziury wyciągnął, co?\n– Słyszałeś to? – głupie pytanie. Na pewno\nsłyszał, w końcu znacznie lepiej niż ona wszystko wyczuwał. Szept jakoś to\nnazywała, ale dziwnym trafem Heiana była nieco zbyt rozstrojona, żeby sobie\nGłos zdawał się dochodzić spod zwaliska\ngruzów. Byłaby zbladła jak ściana, gdyby nie uświadomiła sobie, że trupy nie\nmówią. A skoro ten ktoś, kto przemawiał dziwnym, gardłowym, lekko schrypniętym\ngłosem Midara mówił, musiał żyć. Do tego mówił do kogoś. Do Szept Midar by się\nw ten sposób raczej nie zwrócił, pozostawał więc…\n– Ivelios?! – Heina wyrwała do przodu. Była\nzła na Sowiookiego, była wściekła i miała ochotę … nieważne. Ale gdyby\nszanowanemu elfowi coś się stało i spadł mu choć włosek z jego przemądrzałej,\nwiecznie kombinującej głowy, to chyba by sobie nie wybaczyła oschłości, jaka\ntowarzyszyła ich ostatniej rozmowie. Zbliżając się zaś do zwaliska mogli\ndostrzec ziejącą w środku dziurę, w niej zaś dwie znajome sylwetki. Jedna\nspiczastoucha, druga niska, nieco krępa, w średniej zbroi i nieodzownym\ntoporkiem. I z gęstą, nieco utytłaną brodą. Ivelios przeciągnął się. Poruszył palcami w\nbucie i stwierdziwszy, że nic go nie boli ani nie łupie, wszystko jest całe,\nkucnął i wstał. Dobra, noga działa. Co prawda czuł rosnącego na karku guza, a i\npod palcami wodzącymi po twarzy kilka siniaków i zadrapań, ale był cały.\nSzpiczastych uszu mu nie urwało, wszystko na miejscu. – A mnie to już nie powitasz, hę? – Midar\nzadarł głowę do góry, łypiąc na Heianę. Cała i zdrowa. Dobrze. W takim razie\nmusi tylko znaleźć małą. I… Midar pociągnął nosem. Patrzcie go, sam się\nznalazł! – Łazęga! Śmierdzisz rybami – poinformował Brzeszczota jeszcze zanim\nzobaczył zaglądający do dziury czerwonowłosy łeb najemnika. - To ty zamiast swojemu staruszkowi pomagać,\nto się włóczysz, poczwaro ty. I jeszcze – Midar spojrzał wymownie na tonącą w\nuścisku najemnika dłoń elfki – za spódniczkami się oglądasz i panie tu\npodrywasz. Coś ty, myślałeś, żeś na salony jakieś trafił? Heiana rozejrzała się w poszukiwaniu owych\nspódniczek, za którymi to miał się Darrus oglądać. Widziała parę łbów, kilka\nhełmów, jakiś wyszczerbiony miecz. Ale spódniczki żadnej… oprócz… Ale Midar\nprzecież by nie… A Darrus by nie… Przecież to był Brzeszczot! Uparty najemnik,\nktóry chyba na równi z Szept szuka guza. Do tego nie przyznaje się do swojego\nelfiego dziedzictwa. No. Brzeszczot. Po prostu Brzeszczot. Niech to bogowie,\nbędzie musiała sprawdzić, czy nie ma jakiegoś solidnego guza na głowie. Jedna\nze spadających cegiełek musiała ją uderzyć za mocno i pomieszać zmysły i myśli.\nBo… jeśli Midar bił do niej… Coś było naprawdę nie tak, jak powinno. Nie miała\nnic przeciwko temu. Ba, podobała jej się ta myśl. Tak, zdecydowanie musiała\nuderzyć się za mocno w głowę. Łazęga? Sowiooki nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył\nobok drobnej twarzyczki uzdrowicielki. Musiał uderzyć się za mocno w głowę,\nalbo go jakieś majaki ogarnęły, bo to nie mógł być Darrus. Opalony, umorusany i\nbrudny jak świnia, z białym piórem w rozczochranych włosach. Żywy, równie\nzdziwiony ich widokiem, co oni jego. Jak, na bogów, znalazł się w Tarok.\nPrzecież wyspa, morze… Musieliby mieć stat… Sowy wspominały o statku. Silva i\nDravaren? Bogowie byliby zbyt łaskawi. Darrus.\nBrzeszczot, który nie zdawał sobie sprawy z\ntego, jakie emocje targają jego dziadkiem, wyglądał tak, jakby nie wiedział, co\nmówił do niego Midar. Uniósł swoją dłoń, trzymającą łapkę uzdrowicielki,\nspojrzał na nią, na Heianę, na krasnoluda i chyba zorientował się, o co chodzi,\nbo od razu rękę elfki puścił, jakby zaczęła go parzyć.\n– Co, miałem jej nie trzymać? – najemnik\nusiadł na pękniętej krokwi i przerzucił na drugą stronę nogi, najwyraźniej\nchcąc się do dziury wpakować. Ale nie, skoczyć nie skoczył. – Jeszcze by się\nzgubiła, jak Szept – i jego wymowne spojrzenie aż nazbyt dobitnie świadczyło,\nco ma na myśli: zgubiłeś ją, mości krasnoludzie. Nie, nie, nie, za nic się nie\nprzyzna, że trzymając rękę uzdrowicielki czuł się jakoś pewniej, jakoś mu\ndobrze było i najchętniej wcale by jej nie puszczał. Przeklęty Moczymorda,\nwszystko musiał zepsuć. Nie, to ty puściłeś jej łapkę – głupie, wredne\nsumienie. To co niby miał zrobić, trzymać ją dalej? I może jeszcze powiedzieć,\nże o dziwo, chętnie potrzymałby ją dłużej, bardzo dłużej?\n– Może byś tak ruszył dupsko i nas wyciągnął,\npanie najemny miecz?\nIvelios uśmiechnął się. Zaraz też roześmiał.\nCałe napięcie, cały strach, które przytłaczały go od wyruszenia z elfiej\nstolicy, nagle przestały ciążyć. Zniknęły, spadły mu z ramion niczym ciężki\ngłaz. Odetchnął z ulgą. Ten głupiec był cały i zdrowy. Znalazł się sam, kiedy\noni utknęli w portowym mieście. Bogowie. – W coś ty się znowu staruchu wpakował?\n– Na pewno nie w niewolnictwo. – Bo ciebie, takiego żylastego i kościstego,\nnikt by nie chciał.\n– To musi znaczyć, że z ciebie zrobiono\n– Przydupasem to był Devril. Wyłazicie z tej\ndziury? Bo pożar i czary mary by się przydały.\n– Zaklęć nie ma, młotku. – W sumie. Nie kicham, a powinienem. Mam za\nto wysypkę! – i odwrócił się, podciągnął koszulę i pokazał plecy całe w\nczerwonych kropkach. – Widzisz?\n– Jest alchemia.\n– To może ja jestem na nią uczulony? – Poważnie?\nHeiana chrząknęła. Oczywiście, szanowała\nIveliosa i jego potrzebę przywitania dawno niewidzianego wnuka, ale… Zawsze\njest jakieś ale. Powinni wziąć się do roboty i znaleźć Szept. Poza tym, bez\nopiekuńczego, pewnego uścisku Brzeszczota czuła się nieco dziwnie. Jakby\nzabrakło jej czegoś ważnego. A przecież był tu tylko głupi uścisk, podana w\npotrzebie dłoń i ocalenie elfiego życia. No dobrze, może nieco dramatyzowała z\ntym życiem… ale na pewno ocalenie przed poparzeniem. Normalnie najemnik prawie\njak rycerz na białym koniu. Jeszcze niech sobie pomyśli, że to takie\nromantyczne, to uzna, że nie tylko uderzyła się w głowę, ale jeszcze bredzi w\nmalignie. Brzeszczot rycerzem na białym koniu, też coś! Przecież ta kobyła by\ngo zrzuciła ledwie by na niej usiadł, zgubiłby po drodze miecz, a z tarczy to\nby zrobił stolik. Ale… Musiał się Midar odzywać. Lubiła Midara, naprawdę.\nPomimo jego licznych wad. Tym razem byłaby mu jednak ogromnie wdzięczna, gdyby\nzatrzymał swoje uwagi dla siebie. Brzeszczotowi nie przeszkadzały te\nprzegadywania. Sowiooki też zdawał się z nich cieszyć. Dziwna para, dziwna\nrodzina, ale na swój sposób wyrażająca emocje. – Dobra, wyłazić.\nIvelios chwycił krasnoludzki toporek i\ncisnął nim w najemnika; złapana broń została ułożona obok, co by nie spadła,\nani nic jej się nie stało, jakby potem Midar miał marudzić, że uszkodzono mu\ntowarzyszkę wojaczek. – Ale niech no się chociaż zadraśnie, to\nwłasnego wnuka nie poznasz – odgrażał się, przynajmniej dopóki nie usłyszał\nkolejnych słów dziadka.\nBiedny Midar. Sowiooki spojrzał na niego. –\nNo, teraz twoja kolej, mości krasnoludzie. Za toporkiem.\nGolem zaczął się szarpać, wierzgać, jakby\nprzeczuwał, co się święci. Tak naprawdę do życia powołała go wola alchemika i\nto alchemik ustalił zasady jego bytowania na tym świecie, wpajając mu, co\npowinien osiągnąć, by wrócić. Kręcił się i szarpał, bo pchała go do tego rządza\nzabijania, rozkaz alchemika – zabij. Miał zabić tych, którzy wystąpili\nprzeciwko niemu. Właściwie nie czuł, nie myślał, a działał wykonując\nJaruut słabł coraz bardziej. Przechylił się\nna bok, uginając zranioną nogę pod ciężarem przywołańca. Ramionami\nprzytrzymywał wyrywającego się golema, w myślach poganiając tego małego\nczłowieczka. Niechże wreszcie nałoży bełt! Gdzieś na wschodzie, przy bramie, wybuchnął\nskład prochu. Golem wyrwał się, ale olbrzym był szybszy.\nWciąż stał na nogach, bo adrenalina w jego krwi niwelowała ból i odpędzała\nzmęczenie; swoisty szał, w który wpadali watażkowie pomagał, ale długo nie trwał.\nBełt trafił na kuszę.\nJaruutowi przez myśl przeszło, że najwyżej\ndostanie w oko.\nŚwist wystrzelonego betu był szybszy i\ngłośniejszy niż przypuszczał. Golem w jego ramionach znieruchomiał, zwiotczał,\nosuwając się na ziemię. W jednej chwili, gdy grot utkwił w oku, opuściła go\nwola walki. Kupa kamieni, którą podtrzymywało przywołanie, rozsypała się,\ntracąc spójność. Golem rozsypał się jak drewniane klocki dla dzieci. Zaraz za\nnim upadł i olbrzym.\n– Jaruut! Jasha, sapiąc i krztusząc się od biegu,\npotknął się i byłby wywalił, ale podtrzymał się ściany. Miał przed oczami tylko\n– Całkiem, kurwa, ładny strzał – obok\nDevrila pojawił się Lofar, patrząc jak kaznodzieja próbuje się przedostać do\nwatażki. – Jak w romantycznej balladzie, do diaska.\nDevril dopiero teraz poczuł, jak bardzo się spocił.\nBezużyteczna kusza wysunęła się z jego rąk, upadając i dołączając do reszty\nwieńczących gruzowisko śmieci. Ręce miał mokre, podobnie czoło, osiadł na nim\nkurz i popiół. I w co on się wpakował? Ano, trzeba było nie zadawać się z\nszemranym towarzystwem czerwonowłosego najemnika i kręcącego wszystkimi dookoła\nmaga z Królewca. Trzeba było siedzieć w Drummor jak na dziedzica przystało i\nwszystko inne mieć w głębokim poważaniu. Troszeczkę za późno na takie\nrozważania. Strzał wprost podręcznikowy. Mistrz Daveth, jego nauczyciel z\nokresu dzieciństwa w życiu by nie uwierzył, że to dzieło jego ucznia. W tamtym\nokresie Devril wolał wymykać się do wioski niż cierpliwie celować do\nwyznaczonej przez nauczyciela tarczy. Wiejskie dziewki były zdecydowanie\nładniejsze, a bójki na pięści o wiele ciekawsze. I pomyśleć, że kiedyś będzie\nwdzięczny za te zmarnowane godziny dzieciństwa. – Oby nie. W romantycznych balladach bohater\nginie piękną, szlachetną śmiercią. Co nie zmienia faktu, że jest martwy. Aż tak\nbardzo mi się nie śpieszy do zaświatów, panie krasnoludzie – kontrolnie\nspojrzał na Lofara, po czym ostrożnie omijając gruzy i zwaliska skierował się w\nstronę olbrzyma. Jego strój już chyba nie mógł być bardziej wyświechtany niż\nteraz. Trzask! Materiał płaszcza zahaczył o jakiś gwóźdź czy pręt, diabli\nwiedzą. Bardziej wyświechtany może nie mógł być, za to podarty jak najbardziej.\nTeraz to znacznie bardziej przypominał żebraka z ulicy niż pana na Drummor. – Pokaż – zwrócił się nieznoszącym sprzeciwu\ngłosem do klęczącego przy Jaruucie kapłana. Niby nie rozkaz, lecz nie prośba.\nGłos kogoś, kto nawykł do posłuchu i wydawania poleceń. Także głos kogoś, kto\nwie, co robi. Miał tylko nadzieję, że na widok rany go nie zemdli. To byłby\nprzypał. Bogowie tym razem byli po jego stronie. Może\nsię skrzywił, ale go nie zemdliło, ani nie zwrócił posiłku. Może dlatego, że\njego żołądek był już pusty. – Trzeba go stąd zabrać – zakomunikował ponuro,\nuświadamiając sobie, że to akurat wcale nie będzie takie łatwe. Bramy miasta\nbyły zamknięte, olbrzym ciężki, a wozem przez wyrąb w murach nie przejedziesz.\nZresztą, nawet nie był pewien, czy uda im się zdobyć konie. I ile ich by było\npotrzeba, by uciągnąć wóz z watażką. Jaruut mógłby przejść na dietę czy coś\ntakiego. Potoczył wzrokiem dookoła. Pusto. Za pusto.\nZłe przeczucie nasiliło się. Do tego ani kropli wody do przemycia rany. Ani\nszycia, bo to będzie zdecydowanie konieczne. Mięśnie same się nie zrosną, rana\nbyła za głęboka. Nie miał też nic, czym mógłby złagodzić ból. Do tego bielejący\nwśród krwi i czerwieni fragment, który nawet z jego ubogą wiedzą uzdrowicielką\nmiał tylko jedną nazwę. Kość. I krew. Utrata krwi, zbyt duża, też nie była\ndobra, nawet jeśli Devril nie do końca wiedział, dlaczego. Brudna rana też nie,\nbo… – Uciskaj – zwrócił się do kapłana, rozrywając już naddarty płaszcz i wybierając czystszą część. Tę, w\nktórym niegdyś granatowy kolor był najczystszy. – Ja spróbuję sprowadzić kogoś\nz waszych. Maga, uzdrowiciela. – Przynajmniej miał nadzieję, że mieli tu kogoś\ntakiego. Jak nie, to przytacha Brzeszczota i jego do wozu zaprzęgnie.\nAlchemik uderzył pięścią o kamienny\nparapet. Golem poległ! Rozsypał jak dziecięce zabawki, jak domek z patyków,\n– Wycofaliśmy oddziały. Nie wiem jednak, ilu\nnaszych zostało za murami – kapitan gwardzistów nie musiał wspominać o\npokonanym golemie. Szczęście, że zamknięto bramy do wewnętrznej części\nfortyfikacji i wieża została odcięta. Magia nie działała, jeżeli ci głupcy, ta\ngarstka chcących zwyciężyć alchemika szaleńców, chciała wejść, cóż… Powodzenia.\n– Zejdziesz ze mną do podziemi. – Ale…\n– Odeślemy to, co należy do mistrza\nSinodziobego. – Wieża?\n– Kupa kamieni.\nKra! Kra! – poniosło się wśród płomieni i\nszczęku broni. Czarne ptaszysko przysiadło na parapecie, przy jednym z okien\nWieży. Kruk. Wśród ludzi zwiastun śmierci, zły duch i symbol czarownic. To, że\ntu był, jeszcze otwierając dziób, wcale nie podnosiło ducha walki zmęczonych\nstrażników. Do tego oddzielonych, pozostawionych na pastę losu. Nawet ich\nkapitan gdzieś zniknął po tym, jak wszedł zameldować o sytuacji Alchemikowi.\nPotem już nie wyszedł. Czająca się za jednym z murów magiczka nie\npojmowała strachu ludzi. Zresztą, w tej chwili zgromadzone za murami oddziały\nbyły dla niej przeszkodą na drodze do celu. Do Białej Wieży. I niech jej ktoś\nteraz wciska kit, że to co czarne jest złe… albo że kruk jest symbolem śmierci.\nTakie inteligentne, bystre i mądre stworzenie… Potrząsnęła głową. Obiecała Heianie, że\nwyjdzie z tego cała. Heiana, nie ona. Tymczasem nie miała pojęcia, co się\ndzieje z uzdrowicielką. Była odcięta, lecz Corvus więcej nie był w stanie\npowiedzieć magiczce po tym, jak wiatr się odmienił. Jak ona miała obejść odpornych na magię\nstrażników? Musiała się przecież dostać do Wieży. Dowiedzieć się, co takiego\ndziało się za zamkniętymi drzwiami. Czemu elfy znikały. Corvus, upewnij się, że nie trzeba\njeszcze więcej widmowych wojowników. – Ptak poderwał się, lecąc w stronę\nbramy. Tam, gdzie wysłała swe widma, by chroniły uciekinierów. W sumie, mogłaby\nprzyzwać ponownie jakieś stwory. Tylko, że walka na dziedzińcu zaalarmowałaby\nalchemika. A tego Szept zdecydowanie nie chciała. To był jeden z powodów, dla\nktórych nie uciekła się do swojej magii. Jeszcze nie. Kroki. Szybkim, nieco wężowym ruchem cofnęła\nsię głębiej za mur. Miarowe kroki, rytmiczne uderzenia. Ciężkie obuwie. Kolejny\nstrażnik. – Jakie rozkazy? – usłyszała. – Nie ma. Nie ma. Oburzenie. Hałas. Protesty. Ludzie byli\nzdesperowani. A to prowadzi do ostateczności. Spodziewali się, że nie ma dla\nnich ratunku. Będą walczyć, aż padną. Może powinna do nich wyjść, obiecać\nnietykalność i ochronę, jeśli złożą broń? Tylko czy posłuchają? Czy uwierzą\nsłowu elfa? Czy w ogóle pozwolą jej przemówić zanim, przekonani o własnej\nprzewadze liczebnej, rozniosą ją na mieczach? A jednak… Dość krwi przelano już\ntego dnia. Szept miała dość zabijania. ~*~\nLofar nie rozumiał relacji łączących\nkaznodzieję z olbrzymem. Jasha, cały blady, dziwnie starszy niż przed chwilą,\nspoglądał na watażkę, jakby go chciał zaraz zerżnąć, według krasnoluda. Niech\nsię jeszcze rzuci mu w ramiona, wycałuje i cholera w dupę cmoknie, o ile\nolbrzym ją podniesie.\n– Ta rana jest głęboka i... On nie ma ucha!\n– faktycznie, w miejscu, gdzie do wczoraj, do rana było lewe ucho, ziała dziura.\nWyrwane. Jasha rozejrzał się, ale wśród gruzowiska i zawalonych domów, nie\ndostrzegł niczego, co by mogło posłużyć do opatrzenia rany. Wody, będą\npotrzebować wody. – Pójdę poszukać! – nie powiedział czego, nie wspomniał\ngdzie, po prostu zerwał się i pobiegł.\nLofar naprawdę nie rozumiał kaznodziei.\nPodciągnął gatki, poprawił stępiony na ludzkich głowach toporek i splunął,\nsiadając na czymś, co przypominało zdobiony fragment dachu; jakiś posąg, jakieś\nsuknie, może naszczytnik i cycuszki, między którymi krasnolud się usadowił z\nJaruut poruszył się. Przekręcił, podparł na\nwielkiej ręce i podźwignął. Uniesiona głowa wyglądała na zmęczoną; sińce pod\noczami, zadrapania, no i brak ucha, o którym olbrzym zdawał się nie wiedzieć. – Nie jestem, kurwa, ze szkła. I zszyjcie mi to cholerstwo, a wyjdę na\nwłasnych nogach, do czorta – już teraz chciał się podnieść, pokazać, że\nolbrzyma nie tak łatwo powalić, ale wśród śmiechu Lofara, usłyszał zdenerwowany\ngłos kaznodziei, który tachał wielkie wiadro z wodą i sobie z nim nie radził.\nPrzechylony w tył, aby mu łatwiej było utrzymać wiadro, Jasha chwiał się i\nszedł ciężko, a woda wylatywała to z lewej, to z prawej strony. Wątłe ciałko\nzdecydowanie nie nadawało się do noszenia wiader z wodą.\n– Spróbuj się podnieść, a opowiem\nwszystkim, jak to watażka w Gar... – Październikowe Dziecko zbladł. Chyba\nperspektywa wygadania jakiegoś sekretu przez przyjaciela sprawiła, że wolał\nprzemilczeć i siedzieć na tyłku. Ale niech go tylko połatają, to on im pokaże,\nsam wyjdzie, jak zwycięzca, a co! Kurwa, czy ktoś w ogóle widział, by olbrzyma\nwywozić na wozie? Ciekawe czym go wyciągnąć. Nie, watażka się na to nie zgodzi,\nnigdy przenigdy. – Leż spokojnie. Trzeba ci ranę na głowie opatrzyć.\n– Jasha, a może wpakować go w krasnoludzkie\n– Niech cię pchły zeżrą, krasnoludzie.\n– Popatrz, bohater się zmył, a ty pyskujesz,\n– Durny człowiek tylko! – ocho, duma\nolbrzyma została ukłuta dość poważnie. Bogowie, jeszcze tylko tego brakowało,\nby się z krasnoludem pokłócił, o to, kto jest bardziej męski, bo z golemem\nwalczył, bo przytrzymywał. I co z tego, że to człowiek z kuszy wycelował w małe\noczka? Drobnostka! Gdyby nie on...\nGdyby nie pokaźna broda, można by zobaczyć,\njak Midar zzieleniał na twarzy. Zaraz potem jego policzki spurpurowiały jawnym\noburzeniem. – Nie jestem żadnym cholernym ptakiem, tylko\nkrasnoludem. Nie jestem też piłką, którą możesz ćwiczyć swoją mizerną celność i\njeśli myślisz, że krasnolud potrzebuje twojej cholernej pomocy, żeby wydostać\nsię z jakiejś głupiej dziury, do której właził tylko po to, żeby ci sflaczałą\ndupę ratować, to… Dalszych słów nie było, zamieniły się one w\njeden wielki, donośny wrzask, aż Heiana zatkała uszy. Chyba nawet Midar nie\npodejrzewał, że potrafi aż tak głośni manifestować swoje niezadowolenie. O tyle\ndobrze, że w swym oburzeniu nie zapomniał chwycić się jednej z belek, inaczej\nmogliby oglądać nie tylko lot krasnoluda nad Tarokiem ale i spektakularny\nupadek. A przeklinał przy tym tak, że zawstydziłby chyba najbardziej wulgarnego\norka. Zdaje się, że jeśli Ivelios wyjdzie z dziury to powita go wielce\nrozgniewany krasnolud. Wylądował całkiem ładnie\nwięc krzyk w ogóle był niepotrzebny. Ivelios też się wygramolił, korzystając z\npomocy wnuka. – Niewolnik... – mruknął, kiedy najemnik go podciągnął, kręcąc\ngłową. Widać jednak było, że jest zadowolony. W tej jednej chwili podobieństwo\npatrzących na siebie mężczyzn było uderzając. Tylko inne oczy, inne uszy, resztka\nidentyczna, nawet uśmiech. - Devril?\n- Wiesz o przydupasie? - najemnik nie powinien się dziwić, ale zaskoczyło go coś innego. Ktoś.\n– Przydupasem? Wybacz, panie dzielny, ale\ngdyby nie ten przydupas, to jeszcze byś na wyspie siedział i o boskim świecie\nto byś bardzo niewiele wiedział – koło nich pojawił się Devril, a pech chciał,\nże Winters słyszał ostatnie słowa najemnika. Ba, od jakiegoś czasu z\numiarkowanym zainteresowaniem obserwował tę grupkę. A to kto zorganizował łódź,\nprzepraszam bardzo? Kto w ogóle wymyślił plan ucieczki i zorientował się, z kim\nna wyspie najlepiej trzymać? Nie wspominając, że gdyby nie był tak blisko z\nlanistką, to najemnik by teraz gryzł ziemię za nieposłuszeństwo i odmowę\nzabójstw na arenie. A ten mu teraz z przydupasem wyjeżdża? Niedoczekanie. – Prać? – Midar nie znał Devrila. To była\nnowa twarz. Nowa twarz może być wrogiem. A nasz dzielny krasnolud potrzebował\nodzyskać nieco pozycji w gronie towarzyszy. Zwłaszcza po ostatnim locie. Bitka\nmogła być niezłą okazją ku temu. – Musicie zabrać stąd olbrzyma. Przenieść go\nmagią czy coś podobnego. Nieźle oberwał – wyrzucił arystokrata zanim krasnolud\nmógł otrzymać odpowiedź na swoje pytanie. Nawet jeśli mizernego wzrostu, to Midar\nwyglądał dość wojowniczo. – Cholera. Paniczyk – wypluł to Midar,\nrozumiejąc, że kimkolwiek paniczyk jest, to stoi po ich stronie. Poza tym,\npaniczyk znał chyba Łazęgę, a to znaczyło, że…. Jak to leciało? Coś o\nprzyjaciołach i wrogach. Przyjaciel… Wróg… Mała coś takiego kiedyś powiedziała…\nWróg mojego wroga jest moim przyjacielem! Bingo! Brawo! Hm… tylko, w tym\nprzypadku powiedzenie raczej nie pasowało do kontekstu. Zdecydowanie nie. – Nie damy rady wszyscy po niego pójść.\nZostała jeszcze Niraneth, zapewne przyczajona przy wieży – Ivelios nie miał\nzamiaru opuszczać miasta. Wyjdzie stąd jako ostatni, kiedy cała reszta jego\ntowarzyszy będzie na polach, już za murami. Wieża była ostatnim punktem obrony,\njedyną przeszkodą na ich drodze do opuszczenia Tarok. I został jeszcze alchemik,\nktórego nie powinno się pozostawić przy życiu.\n– Poza tym, sugerowałbym opuścić miasto.\nCokolwiek się tutaj działo, będę próbowali to zatuszować. Zniszczyć. I lepiej,\nżeby nikogo z was nie było w pobliżu, gdy do tego dojdzie. Midar i Heiana odruchowo spojrzeli w stronę\nWieży. Cokolwiek się tam działo, działo się tam. Cokolwiek się tam działo,\ndotyczyło elfów. Cokolwiek się tam działo elfom, dowody były w Wieży.\nSzept nie zostawia niedokończonych spraw. – Nie podoba mi się to – mruknął Midar,\npociągając za brodę. – Mi też nie – westchnęła Heiana. – Ani\ntrochę. – Potężna Wieża przerażała ją w sposób, jakiego nie pojmowała. Niby\nzwykły budynek, wysoki, strzelisty. Ale… Ziało od niej grozą. I Heiana naprawdę\nwolałaby trzymać się od niej z daleka. Ale… jeśli była tam Nira… Brzeszczotowi jeszcze mniej to się podobało.\nZnając wredną magiczkę, nawet nie chciał myśleć, w co zdążyła się już wpakować.\nGdyby tak miał chwilę na zebranie myśli, na skupienie, mógłby ja usłyszeć.\npamiętał jej głos, znał barwę więc powinno się udać, ale w tej wrzawie było to\nteraz nieosiągalne. Heh, nie byłby sobą, gdyby nie spróbował. A niech mu ktoś\nmagiczkę wkładająca palec między drzwi zaatakował od tyłu, to on już im pokaże,\nco to znaczy wkurzony najemnik. – Mówiłeś, że Jaruut jest ranny? – Łatwiej\nbyło się skupić na tym, na czym się znała. To odpędzało strach i zmuszało do\ndziałania. W końcu, jeśli było się potrzebnym…\n– Rozerwane biodro, mocno krwawi. Widać\nkość, ale zdaje się być cała. Wypadałoby odkazić i zszyć, ale tutaj tego nie\nzrobimy. A to jest olbrzym, nie damy rady go wynieść bez magii. Słyszałem też,\nże niektóre elfy znają magię uzdrawiania, może więc i to mogłoby pomóc. –\nDevril zmarszczył lekko brwi. Czego w ostrzeżeniu, by gdzieś nie iść, nie\npojmowali? Niektórych on po prostu nie zrozumie. Jak chcieli dowodów, to niech\nsię jeden z nich tam przekradnie, a reszta niech spada. Nie było sensu, by\nryzykowali. – Myślę, że ta sflaczały dziadek ci pomoże.\nI jego sówki – wprawdzie to Hei była uzdrowicielką, ale Ivelios w większym\nstopniu zgłębił magię. A Jaruuta trzeba było najpierw stąd zabrać, na wypadek,\ngdyby paniczyk miał rację i ktoś tu brał się za czystki w mieście. Ten ktoś\nbędzie miał problemy, postanowił krasnolud. Niech on tylko dostanie go w pole\nzasięgu swojego toporka. Tak, Midar znalazł nowy cel.\n– Za wysadzenie składów też mógłbyś mi\npodziękować. Jak się porywacie na miasto, to przydałoby się wam coś więcej niż\njeden olbrzym – prychnął Devril. Nie ma to jak ludzka wdzięczność. Podziękować,\nnie, no bo po co. Jeszcze grymasić tu najemnik będzie. Trzeba było na wyspie\nsiedzieć i na inną pomoc czekać, jak się łupinka i kapitan nie podobali.\nOstatecznie, łupinka czy nie, do wybrzeża Keronii dotarli. Do tego w jednym\nkawałku. I na co ci tutaj jeszcze tracili czas? – Pójdziemy po nią. Midar, Darrus i ja, a\nDevril zabierze Heianę.\nUzdrowicielka nie wyglądała na przekonaną,\nza to Midar już był gotowy, już kręcił się w miejscu.\nDziadek też, chyba naprawdę się im śpieszyło.\nNajemnikowi trochę niej.\nZerknął na uzdrowicielkę, ale zaraz Midar go\npogonił. – Brzeszczot!\nNajemnik machnął ręką na wołającego go\nkrasnoluda. Niech sobie gardło zdziera, no przecież zaraz do nich dołączy, ani\nchwili spokoju. Przecież... Spojrzał na uzdrowicielkę. Czy ona zawsze była taka\ndrobna i niska, czy po prostu to on nagle zaczął widzieć więcej? I czy w jej\noczach widział troskę i upór, bo chciała iść już teraz szukać Szept, ale z\ndrugiej strony olbrzym wymagał jej wiedzy uzdrowicielki?\nHeiana naprawdę nie była przekonana. Jaruut\nbył ranny, potrzebował jej pomocy. Lecz co jeśli coś złego przytrafiło się\nSzept? Jeśli ona też była gdzieś tam, bliska śmierci? Uzdrowicielka wzdrygnęła\nsię, przeklinając tę myśl i swoją zbyt wybujałą wyobraźnię. Bo zobaczyła ją,\nbladą, zakrwawioną, z zasnutymi mgłą oczami… Jeśli … Z całym szacunkiem dla\nzdolności Iveliosa, magiem może był, ale uzdrowicielem nie tak dobrym, jak ona.\nAle Jaruut… Rozdarta, łypnęła na zbliżającego się w jej stronę Brzeszczota,\nczując kojący dotyk dłoni na ramieniu. – Hei, posłuchaj – położył jej dłoń na\nramieniu – Zajmij się naszym wielkoludem. Znajdę ją i przyprowadzę, masz moje\nsłowo – może i było to dziwne zapewnienie, ale najemnik chciał dobrze. Westchnął.\nCo się z nim do cholery działo. Musi się z tego wyleczyć. Miodem u Lofara,\norzeszkową gorzałką, czymkolwiek, bo... Nie, stop. Nie wymawiaj tego słowa,\nżadnych słów na m. I, bogowie miejcie go w opiece, zrobił coś, za co powinien\ndostać ze sto batów, albo winni go zamknąć gdzieś głęboko. Głupi Brzeszczot\npochylił się nad uzdrowicielką i zawahał się, po czym chyba stwierdził, że nie\ni ucałował elfkę w czoło.\n– Przyprowadź ją – stwierdziła, lekko tylko\nłamiącym się głosem. – Siebie też. W jednym kawałku. – Daremny wysiłek, by się\nuśmiechnąć. Udało się, acz dopiero za trzecim razem. – Wybacz, ale pacjentem\njesteś beznadziejnym. – Próba rozładowania sytuacji i napięcia. Równie nieudana\njak wcześniejszy uśmiech. Niech to szlag, co się z nią działo, że spojrzenie\nnajemnika odbierało jej jasność myślenia i zdrowy rozsądek. Otworzyła usta,\nchcąc coś powiedzieć… Nie powiedziała. To przecież nie było żadne pożegnanie, a\nDarus wróci do niej… Znaczy się, wróci z nimi wszystkimi i się wszyscy\nspotkają. – Brzeszczot!\n– Idę do cholery! – zawołał wkurzony i\nodwrócił się na pięcie, krzycząc na Midara, żeby szybciej ruszał tymi krótkimi\nnóżkami, bo to on się wlecze.\n– Chodź – Devril ujął ją za rękę i pociągnął\nza sobą. Z tego, co słyszała, nawet między wierszami, paniczyk nie był tym, na\nkogo wyglądał. I potrafił sobie radzić w życiu. Jego skóra była przyjemnia w\ndotyku i mniej szorstka niż Brzeszczota. A jednak uczucie bezpieczeństwa i\nspokoju jaki niósł dotyk wielkiej dłoni najemnika nie powróciło. ~*~\n– Tutaj – pociągnął ją na zniszczony\nplac targowy. Wydawało mu się, że wśród trzasku płomieni słyszy tubalny głos\nolbrzyma, cieńszy kaznodziei i na dobitkę jeszcze gruby krasnoluda. Drużyna w\nkomplecie, a jeśli olbrzym był zdolny dobyć choć słowo ze swojego gardziołka,\nto chyba nie było aż tak źle, jak to wyglądało. – Powinniście ucisnąć ranę, chociaż\nzatamować krwawienie … – zaczął. Przecież im to powiedział zanim ulotnił się po\nuzdrowiciela. Właśnie. Heiana wysunęła dłoń z uścisku, pośpiesznie podchodząc\ndo Jaruuta i odchylając przesiąkniętą krwią szmatę. Skrzywiła się, jednak nie z\npowodu nieprzyjemnego widoku, a samego stanu rany. – Daj tu tą wodę. Lofar, weź\npomóż, a nie się śmiejesz – poinstruowała, lecz zanim krasnolud zdążył dotrzeć\ndo kapłana, uprzedził go paniczyk. Jak na paniczyka, to nie stronił od pracy,\nzauważyła mimo woli Heiana. Ale i tak Brzeszczotem nie był. No i co ona\nporównywała każdego z najemnikiem? Przecież to był tylko Darrus. Aż.\nOstrożnie przemyła ranę. Samą wodą, bo ziół\njuż nie miała. Póki co musiało wystarczyć. – Powiedz, jeśli zaboli, postaram\nsię być delikatna. – Mogła się przekonać, że arystokrata miał rację. Bez szycia\nsię nie obejdzie. I magii. Trudno, Jaruut będzie musiał zagryźć zęby i to jakoś\nwytrzymać. Potem, za pomocą zaklęcia, pewnie lewitacji, spróbuje przenieść go\npoza obręby miasta. A niech no spróbuje jej protestować i zgrywać bohatera. Sam\npójdzie. Jeszcze czego, żeby cała jej praca poszła na marne, a szwy popękały. Sytuacja, w jakiej się znajdowali, nie była\ntaka znowu najgorsza. Wiatr zmienił swój kierunek i przesuwał się ku nabrzeżu i\nmagazynom pełnym zboża i owoców morza; nad wielką wodą, na linii horyzontu\nzbierały się burzowe chmury; w kłębowisku pierzastych, masywnych obłoków barwą\nprzypominających rozlany atrament, co chwilę błyszczały pioruny. Na masztach\nstatków w porcie, chyboczących się na prawo i lewo, pojawiły się ognie Kastora\ni Polluksa; małe, ciągłe wyładowania elektryczne z gwizdem, zapowiadające\nnadejście burzy; niezawodny znak dla żeglarzy, że lepiej przygotować się na\nsztorm. – Heiana–elda, czy mu pomożesz? Czy to coś\ngroźnego? Czy nic mu nie będzie? Proszę, uratuj go. Przecież to nie… – Jasha\nzagalopował się ze swoją troską, a olbrzym nie omieszkał szturchnąć go paluchem\nw źle wypełnioną łepetynę, co by nie paplał głupot i nie zachowywał się jak\ndzieciak. Też mi coś, kaznodzieja wyglądał tak, jakby olbrzym miał zaraz\nkwiatki, czy raczej kości od spodu wąchać, a przecież od takiej rany watażkowie\nnie umierają. Cóż, trzeba będzie wyedukować człowieka. – Zachowujesz się tak, jakby gnomy urwały ci\njaja. No pierdolę, co za facet tak się martwi – Lofar wyciągnął skądś fajeczkę\ni właśnie się nią zaciągał; miała kształt smoczego ciała, a otwartej paszczy\nulatywał dym. Obok siebie, na cycuszku posągu, ustawił manierkę z miodem, albo\norzeszkową gorzałką, kto go tam wie. Nawet nie pomyślał, że nadałaby się do\nodkażenia, to by jej nawet uzdrowicielce na oczy nie pokazywał. – Zamknijcie się. Łeb mi pęka od waszego\nględzenia – olbrzym zrobił się drażliwy; najpewniej była to oznaka utraty krwi\ni ogólnego wymęczenia. Poza tym, był, do cholery, watażką, a nie panną na\nwydaniu, która chlipie i ryczy od małego zadrapania. – Lofar, gorzałka.\n– Że niby moja? – krasnolud spojrzał na\nbukłaczek i prędko przygarnął go do piersi. Ruda broda ze świeżo splecionym\nwarkoczem zadrżała. Oni chcą jego gorzałkę? On chce? – Wyżłopiesz mi wszystko, ty\npsi synu. – To mi kurwa nogę prawie upierdolili, a ty…\n– i tu padła soczysta wiązanka przekleństw, których lepiej jest nie wypowiadać\nna głos, bo uszy zwiędną. – Pani uzdrowicielko, on mi nie chce dać znieczulenia…\n– Uchlać się chce, a nie znieczulić!\n– Skaranie boskie z wami – kaznodzieja\nwłaśnie stracił cierpliwość; rzadki to był widok, bowiem trzymał nerwy na wodzy\ni jak prawdziwy mnich się zachowywał. Co prawda przy wieszczeniach końca świata\nwpadał w swoisty trans, aż nim zaczęło rzucać, ale na ogół można go nazwać\nostoją spokoju i ładu, którego nie zburzy byle kamień, czy szturchnięcie. –\nDawajże to, jemu bardziej potrzebne.\n– Nie oddam! – krasnolud jeszcze bardziej\nprzytulił bukłaczek, a jak chciał się odchylić to z rozmachu zleciał i obił\nsobie pośladki. Cenny miodek czy inne ustrojstwo upadło w kurz. – Fircyku,\nzróbże coś! – Devril mógł teraz westchnąć, mógł zakląć, mógł poczuć się\nzirytowanym; każdy nazywał go fircykiem. Ach to pierwsze wrażenie.\n– Moczymorda! Zostajesz z tyłu!\nBrzeszczot się zatrzymał. Stanął tak nagle,\nże idący za nim krasnolud wpadł na niego i byłby się wywalił, gdyby go najemnik\nnie złapał za rękę; elfi refleks, którym wolał się szanowny pan mieszaniec nie\nchwalić. – Słyszeliście to?\nIvelios westchnął, zatrzymując się. Nauczył\nsię już, że warto czasami posłuchać wnuka, zwłaszcza jak słyszy coś\nniepokojącego, wzbudzającego wątpliwości; wszak jego uszy odbierały dźwięki tak\nciche, że nawet stary elf nie potrafił ich usłyszeć. Dziwna była ta zmieszana\nkrew rodu Kael't Crevan, z córki jego umiłowanej zrodzona, rozrzedzona przez\nkrew zwykłego kowala. Wnuk z elfiej natury nie miał w sobie nic, nawet\nokruszka; był bardziej człowiekiem, chociaż dziedzictwa długouchej rasy nie\nmógł się wyprzeć; krew matki płynęła w nim i odmieniła go, czy mu się to\npodobało czy nie. Wszak szpiczastych uszów nie miał, ale widać matczyna scheda\nszczególnie potraktowała jego słuch. Słyszący umarłych – tak mówiły o nim młode\nelfiątka z rodu, kiedy najemnik je straszył. Tar’hur – mieszana krew, tym był dla\nwiększości. Bogowie. Ivelios się uśmiechnął, patrząc na\nwykłócającego się najemnika o nie wiadomo co z krasnoludem. Gdzie też podziała\nsię teraz matczyna krew, co stało się z elfim dziedzictwem? Człowiek, człowiek\npełną gębą. – Słyszeliśmy co takiego?\nNajemnik czasami zapomniał, że inni nie mają\ntak dobrego słuchu, dla niego była to codzienność. – Poczułem… – czy mu się\nzdawało, czy słyszał głos wrednej magiczki? Jak nic trzeba to sprawdzić. –\nDogonię was – i już najemnika nie było. Śmignął zerwawszy się z miejsca i tyle\ngo widzieli. Gdzie poleciał, tego chyba nawet sama czerwonowłosa maruda nie\nwiedziała. Za to ta maruda pomyślała o czym, o czym powinna pomyśleć wcześniej.\nlintu! – chwila ciszy, ale sowy mu odpowiedziały; w umyśle najemnika\nrozdźwięczało się pohukiwanie – Odnajdźcie olbrzyma. I uzdrowicielkę.\nZostańcie z elfką. Kłopoty od razu alarmować. Uzdrowicielka była\nubezpieczona. Chociaż nie ma szans, by spod białej wieży przedostał się\nnatychmiast do niej, to myśl, że biała płomykówka będzie przy niej sprawiła, że\nodetchnął z ulgą i mógł się skupić na szukaniu wrednego tyłka szlachetnej\nkrólowej, którą należałoby uświadomić, że palec wkładany w szparę drzwi wiele\nrazy, w końcu zrobi się wykrzywiony i powyginany.\n– Nie zbliżaj się. – Szept przystanęła przy\nmurze, wciśnięta w niego. Żołdak spoglądał na nią, zbliżając się w jej stronę,\npowoli, acz systematycznie. Cofnęła się jeszcze bardziej. Strażnik uśmiechnął\nsię, dał krok do przodu, dobył miecza i… fragment muru runął prosto na niego,\nprzygniatając. Wątpliwe, by przeżył. – Nie mów, że nie ostrzegałam… – Szept\nwolałaby przejąć nad nim kontrolę, choćby dzięki czarnej magii. Niestety,\nalchemiczne kamienie chroniły strażników przed bezpośrednim wpływem magii. A\nona musiała dostać się do Wieży. Przecież nie zostawi tego w ten sposób. To\nbyłyby niedokończone sprawy. Co za ochrona, co za królowa, która nie dowie się,\nco tak naprawdę działo się za murami Wieży z jej poddanymi? Tak to mogła bawić\nsię Starszyzna. Ona zamierza wprowadzić nowe porządki. Szkoda, że iluzję też\nprzejrzą… Obejrzała się na strażnika. Iluzję przejrzą…\nale przebierankę niekoniecznie. Uśmiechnęła się do siebie, nieco szerzej. Bogowie,\njednak byli przy niej. Hełm okazał się nieco za duży. Co z tego,\njeśli był niezbędny. Krył długie włosy i spiczaste uszy lepiej niż zaklęcie.\nKolczuga ciążyła zmęczonemu ciału, uwierała tu i ówdzie. Jak tylko przedrze się\ndo wieży, to się jej pozbędzie, postanowiła. Zerknęła na swoją laskę maga. Z\ntakim czymś żołdacy Tarok zdecydowanie nie podróżują. W najgorszym przypadku\nzełga, że zabrała to elfiemu magowi. Przecież nie zostawi kostura tutaj, licząc\nże potem, jakimś cudem go odnajdzie. Był na to zbyt cenny. Zważyła w dłoni\nmiecz. Nie za ciężki, krótki. Zawsze to jakaś obrona, chociaż wątpiła, by\nstarczyło jej sił na zbrojne starcie. Zerknęła w dół, na ogołocone ze zbroi\nciało strażnika. Był młody. Ile mógł mieć lat? Cóż, lepiej się nad tym nie\nzastanawiać. Lepiej nie myśleć. Albo on, albo ona. Tyle, że to wcale nie\nsprawiało, że czuła się przez to lepiej. W czym była inna od nich? Moralizatorstwo. Też sobie znalazła\nnajlepszy czas na nie. Zagryzając wargi ruszyła w stronę bramy, pośpiesznie,\njakby przed kimś uciekała. W zamieszaniu wpuszczą ją. Oby. Może nie zadadzą\nżadnych pytań. Tylko, jak na bóstwa wejdzie do wieży? Zwykli żołdacy pewnie nie\nmają do niej wstępu. Ale przynajmniej bez kłopotów przejdzie przez dziedziniec.\nPotem będzie się zastanawiać, co dalej. Jeżeli tylko będzie jakieś potem. ~*~\nNieszczęsna sówka, wysłana przez\nBrzeszczota w dobrej wierze, zastała Heianę w drodze. Rzecz jasna, nie w stronę\nbramy i wyjścia z Tarok, a do Wieży. Jedne z nielicznych miejsc, w którym nie\nmiała najmniejszej ochoty się znaleźć i zarazem jedyne, do którego zmierzała.\nPrzecież nie zostawi ich tam samych, walczących nie wiadomo z czym. Miałaby się\npotem pokazać w stolicy i wyjaśnić, że wzięła nogi za pas? Powiedzieć, że nie\nwie, co się stało z Iveliosem i Nirą? Nie mówiąc o tym, że pod wieżą był\nBrzeszczot. A kogo jak kogo, ale jego tam tym bardziej nie zostawi. W końcu jej\npomógł. Tak, musiało chodzić o to, bo przecież nie było innego powodu, dla\nktórego miałaby najemnika szczególnie wyróżnić. Żadnego po prostu. Nie to\npoczucie bezpieczeństwa, jakie pojawiało się, gdy był w pobliżu. Nie\nzmieszanie, gdy palnął coś głupiego... jak choćby z tą melisą. A już\nszczególnie nie to ciepło, jakie czuła, gdy prowadził ją za rękę. Ciepło, jakie\nczuła gdzieś w środku, nie w ściskanej przez najemnika dłoni.\nNajemnik zniknął. Wziął i dał nogę,\nnajwyraźniej ich zostawiając. Dezerter jeden. Ciekawe, gdzie tą łazęgę wywiało\ni co tak ważnego usłyszał, że musiał iść to sprawdzić. Jakby nie mógł im\npowiedzieć, zabierając ze sobą. Trzeba go będzie nauczyć współpracy, kiedy\ntylko opuszczą to miejsce i wrócą od Eilendyr. No, chociaż w elfiej stolicy\nprzez jakiś czas może być nieciekawie, wszak królowa zniknęła, wieści o\nzaginięciu głowy rodu Crevan wciąż są aktualne i aż strach pomyśleć, co\nKrokusica wyprawia w ich domu. Fril, gdyby tylko działo się coś złego,\npoinformowałby dziadka, chyba że matka go spacyfikowała. Krokusica… Stary elf\nwzdrygnął się na myśl o tym, co działo się w domu, za którym zatęsknił. Robił\nsię naprawdę stary, skoro ledwie podróż na wybrzeże sprawiła, że zaczął\nodczuwać dziwny sentyment, a w myślach zawitał mu pomysł, że może lepiej nie\nopuszczać spokojnego cienia starych drzew. – Powinniśmy pójść dalej. Dogoni nas – tylko\ndlatego, że znał swojego wnuka i wiedział, jak bardzo życie i los go\nzahartowały, nie ruszył jego śladem. Maltorn zrobiłby to samo, ale… Ivelios\nzdał sobie właśnie z czegoś sprawę. Gdzie podział się ojcowski miecz\nBrzeszczota? Ten, który odpychał magię i pomagał w leczeniu? Znając wnuka,\npewnie wepchnął go gdzieś w juki, w skrytkę wcisnął albo Wolha uciekła razem z\nnim i wszystkim, co było w sakwach. – Czy nie macie, mości krasnoludzie,\njakiegoś tuneliku pod murem?\n– Dogoni, phi. Łazęga jedna. Ledwo go\nprzyniosło, już poleciał, a ty weź tu najgorszą robotę odwalaj. Z niego jest\nnajemnik, nie ze mnie. Ze mnie jest krasnolud, phi. – Midar musiał sobie\nponarzekać. Bez gorzałki robił się doprawdy marudny. Bez bitki też. Zwłaszcza\nsolidnej. A tu ani jednego ani drugiego ani widu ani słychu. Nic tylko\nnarzekać, ot co. – Chciałoby się, co staruszku? A czymże ja mam ci ten tunel\nwykopać, co? Toporkiem? Toż to nie łopata! Staruszku, ty tu jesteś magiem, to\nweź tu mury przenoś, bo podobno to potraficie. – Midar zmarszczył czoło,\ngłęboko się nad czymś zastanawiają. Pokręcił głową, podrapał się po czole, znów\npokręcił głową. – A… to było o wierze, nie o magii – stwierdził tonem odkrywcy. ~*~\nNajemnik sam nie był pewny, co takiego\nusłyszał. W portowym mieście pełnym hałasu i dźwięków, działo się zbyt wiele,\naby miał pewność. Jednak… Dałby sobie palca uciąć, że usłyszał wredną magiczkę.\nW stronę wieży; elfka – sowy zdecydowanie powinny popracować nad\nprzekazem, żeby był jaśniejszy i bardziej ludzki. I wyczuciem, bo zaskakują\nczłowieka, który mamroce złe słowa na magiczkę i przeszkadzają. Ponoć były\ninteligentne i symbolizowały mądrość. Jednak nie były to wielkie sowy, nie był\nto nawet ulubieniec dziadka, więc najemnik spytał tylko, czy uzdrowicielka.\nOdpowiedź sówki mu się nie spodobała. I kazał jej biedną uzdrowicielkę w ucho\nuszczypnąć. A jak ją najemnik dorwie, to nakopie do dupy tak, że popamięta i\nelfi miesiąc nie siądzie na pośladkach. Zamorduje. I gdzie się podział ten… O, usłyszał. W prawo,\nprosto. Jakże denerwujący był brzęk zbroi. Najemnik skręcił i stwierdziwszy, że nic w\ndymie i tej kupie gruzu nie widzi, wyszedł na zawalisko, sądząc po rozmiarach\nmałego domu i rozejrzał się. Dziwne pustki. Z boku coś się ruszyło.\nJasha wpadł w panikę. Niszczycielscy\nbogowie wojny, z chrapką na unicestwienie świata i ludzkości, dopomóżcie!\nZeślijcie natchnienie, oczyśćcie umysł i doradźcie, co robić! – Nigdzie nie\nidziesz! – Ciekawe, jak mnie zatrzymasz.\n– Ani się waż! – kaznodzieja zagrodził\nolbrzymowi drogę, rozkładając szeroko ramiona; krasnolud przyglądał się im bez\nsłowa, bo był obrażony, strzelił focha i o, bowiem zabrali mu bukłaczek z\nmiodem na zmarnowanie! Znieczulenie, kurwa jego mać, jasne, ściemniać to im, ale\nnie krasnoludowi. Szubrawcy. – Przesuń się.\n– Nie przejdziesz! – w tym momencie\nzachowywał się jak ten sławny czarodziej, który dzielnie stanął przed ognistym\npotworem, nie pozwalając mu przejść. Jaruut zdurniał do reszty, jeśli sądził,\nże może wyjść z miasta o własnych siłach. Miał ranną nogę! Heiana zrobiła co\nmogła, a on ma to gdzieś! I niby gdzie chce iść? Tak po prostu sobie wyjdzie? A\njak jacyś dziarscy i głupi do reszty, zawieruszeni strażnicy postanowią go\nzaatakować? – Utykasz jak, jak…\nJasha zgromił spojrzeniem Lofara.\n– Utykasz! Jaruut stał o własnych siłach; ciężar\nprawej, opatrzonej nogi przełożył na tą zdrową, starając się jej za bardzo nie\nobciążać. Szmaty będące prowizorycznymi bandażami przesiąkły już krwią, ale jak\nprzyjaciele będą tak dalej biadolić i prawić kazania, to zrobi się jeszcze\ngorzej. Już dawno doszliby do bramy, ale nie, zachciało się psia mać\nupominania. Nadszedł czas na chwycenie spraw za gardło i pokazanie im kto\nrządzi. Silną ręką. Olbrzym złapał kaznodzieję za materiał\nubrania na karku i podniósł; niech wierzga, niech sobie krzyczy, niech się\npluje, niech nawet jadem zacznie pluć i tak nie wróci na ziemię. Skoro brak mu\nzdrowego rozsądku, a głupia troska przysłania rozumowanie, to niech ma. – Jeszcze ja! – krasnolud poczuł się troszkę\nJak zaraz nie dostanie się na plac, to\nweźmie i zrzuci tę przeklętą kolczugę. Już zapomniała jakie to diabelstwo jest\nciężki. Zwłaszcza, że wyszło spod ludzkich, nie zaś elfich rąk. Albo chociaż\nkrasnoludzkich. Ich słynne kolczugi z mithrilu… Corvus, wiesz co z pozostałymi?\nElfy umknęły przez bramę. Widzę\nSowiookiego i krasnoluda, chyba idą do Wieży. I olbrzyma, ale co on robi, to\nnie mam pojęcia. – komunikacja z krukiem była nieco lepsza niż Dara z\nsowami. Kruk wyrażał się nieco bardziej precyzyjnie. A Heiana? – cisza. Z racji zaś, że\nodpowiedzi nie było, Szept wysnuła własne wnioski. Kruk kuzynki albo nie\nwidział, albo przeciwnie, widział. Tyle, że nie wyglądała zbyt żywotnie. A że\nwiadomo, zbytnie zaaferowanie i troski nie sprzyjają ostrożnemu i uważnemu\nstąpaniu, to i elfka za późno zorientowała się, że ktoś wdrapał się na\nzawalisko. Już znalazła się w polu widzenia człowieczka. Sięgnęła po ostrze,\nchcąc się bronić przed atakiem… kolczuga zatrzeszczała przy ruchu. Była\nprzecież przebrana! Nie zatrzyma jej, a jak dobrze pójdzie, to ją po prostu\nzignoruje. Nie zdziwiłaby się, gdyby wszystkie niedobitki zmierzały w stronę\nWieży, tam szukając… czegoś. Ratunku? Pomocy? Po prostu czegoś. Tylko, czemu ten konkretny strażnik nie\nnosił zbroi? Zmrużyła oczy, czując, jak hełm znowu przekrzywił jej się lekko na\ngłowie. Za luźny. Gdzieś dalej w stronę Wieży uparcie\nzmierzała uzdrowicielka, nawet pomimo protestów towarzyszącej jej sówki. Kto\nwysłał za nią takie upierdliwe coś? Już ona powie Sowiookiemu, co myśli o\ntakiej nadopiekuńczości! Przecież dzieckiem nie jest, poradzić sobie potrafi.\nZawsze potrafiła. Nie potrzebuje dodatkowej ochrony. A już na pewno nie\nskrzeczącego czegoś, od którego tylko kichała niemal przy każdym kroku.\nCiekawe, jak wyglądało kiedyś to miasto – najemnik widział teraz tylko ruiny, tylko\ngruz i kamienie. Ogień w porcie przygasał, wysadzone składy z prochem też.\nTylko przy zewnętrznych murach, z dala od centrum miasta, zachowały się nietknięte\ndomy i budynki użyteczności publicznej. Otaczały centrum Tarok niczym dziwny,\nkamienny pierścień. Wyglądały tak, jakby wzniesiono je całkiem niedawno, aby\nzakryć ruiny dawnych budowli. W samym sercu portowego miasta, wznosiła się\nwieża z białego, chropowatego kamienia. Otoczona solidnym murem, z jedną tylko\nbramą, wyglądała na stworzoną za pomocą magii; nierealna, dziwaczna, ale\nzarazem solidna, jakby zdolna była przetrwać nawet zagładę świata. Surowa,\nprosta wieża z jednym okienkiem. Wysokie mury, na które nie było możliwości się\nwspiąć, skrywały wewnętrzny plac tak, że nie dało się dostrzec tego, co dzieje\nsię w środku. Brzeszczot westchnął. No dobra, zejdzie na\ndół i sprawdzi, czy coś ciekawego tam jest. Jak się okaże, że to szczury jedzą żołnierza\ni dlatego zbroja biedaka szura, to wróci do dziadka i krasnoluda, który pewnie\nmęczy elfie uszy Sowiookiego marudzeniem, bo nie ma bitki, ani popitki.\nNajemnik podrapał się po czole i zrobił krok\nprzed siebie, chcąc zleźć z tej góry, bo w głowie odezwał mu się upierdliwy\ngłosik Sorena, że tak wystawiać się na oszczał to mogą tylko skończeni idioci i\nnajemnika to się nie godzi. Krok postawił i owszem, ale okazało się, że stopa w\nbuciorze na powietrze natrafiła i mości mieszaniec fiknął koziołka, sturlał się\nzlatując z kupy gruzu i z hukiem wylądował na dole.\nJakby ktoś jeszcze nie wiedział, że tu jest,\nto teraz na pewno połowa dzielnicy go usłyszała. – Ała... – jęknął, powyginany, leżąc\nna plecach, z nogami nad głową, skulony i pokrzywiony. – K... – i tu poleciały\nsoczyste i kąśliwe przekleństwa, których lepiej nie przytaczać, bo jeszcze\nkomuś uszy zwiędną. Brzeszczot przekręcił się, klapnął nogami na ziemię,\npotrząsnął energicznie głową i zaczął słuchać. Zza niego osypały się kamyczki;\nmałe, drobniutkie, ale zaraz coś trzasnęło i najemnik zerwawszy się z miejsca,\nprzed sporym kawałkiem czegoś dziwnego, najpewniej kamiennym elementem partii\ndachu, uciekać musiał. ~*~\nAlchemik musiał rozwiązać największy\nproblem całej tej niedorzecznej i jakby wyrwanej z innego świata sytuacji. Nie\nliczyły się stracone zasoby, ani tym bardziej pozyskane próbki, czy nieudane\nefekty. Elfów podróżujących po wybrzeżu było wiele, więc i środków także. To\nnie był kłopot. Problem stanowiło uratowanie tego, co cenne. Alchemik musiał\nwysłać w bezpieczne miejsce efekty swojej ciężkiej pracy; księgę zapisaną\ndrobnym, pochyłym pismem i próbki, które udało się wydestylować. Istnieli\nbowiem inni, którzy będą kontynuować zamysł Sinodziobego. Na upadku Tarok\nzadanie to się nie skończy. Polegnie tylko jeden element całej układanki,\nwzniesionej na solidnych fundamentach. Mistrz Ryld będzie zadowolony. Niech\nportowe miasto upadnie, niech zginą ludzie, a budynki znikną z powierzchni\nziemi, niech wszystko istnieć przestanie, byleby owoce alchemicznej pracy\nprzetrwały. Nic poza tym nie miało znaczenia, nic nie było cenne. Wszystko to\ntylko środki, które przybliżają do celu. Zwyczajne materiały.\nAlchemik skończył rysować krąg; w jego\ncentrum położył opasłą księgę – jak wiele istnień musiał poświęcić, ile dusz\nskazał na umęczenie, aby ją zapełnić, lepiej nie wiedzieć. Na skórzanej oprawce\nułożył drewnianą szkatułkę; niewielkie pudełeczko z tym, co udało mu się\nosiągnąć kosztem elfich żyć. Na czterech najważniejszych punktach kręgu,\nodpowiadających za równoważną wymianę, ustawił przedmioty o takiej samej\nwartości, jak to, co chciał za chwilę zrobić. Aby przemienić pakunek w orła,\npotrzebował tego, z czego się ptak składał. Najdrobniejszego elementu,\npocząwszy od wody, skończywszy na piórach. Teraz wystarczyło tylko dokończyć krąg,\npoprowadzić ostatnią kreskę i gotowe.\nZ białej wieży, ku zamglonemu słońcu, wyleciał\norzeł, niknąc pośród chmur.\nAlchemik wykonał zadanie. Miasto i ludzie już go nie obchodzili.\n[powiem tak, mimo wszelkich zaległości, które jak się okazuje przypominają studnię bez dna! to ja nadal czytając Ciebie czuję się tak, jakbym brnęła przez wiersze na prawdę dobrej ksiązki! ;)a robiąc rozeznanie w dobrych i sprawdzonych źródłach, to jestem w stanie powiedzieć, ze prawie nadążam nad przygodami Twoich cudaków ;) ]\n10 grudnia 2013 13:54\n[ i ja chciałam dodać, bo oczywiście wszystko w biegu... szalona, roztrzepana głowa! że to się tyczy obydwu Was!Darrusowa, Ciebie to ja czytałam w róznych wersjach, nie fantastycznej też, ale ja widzę, że obydwie z Szeptuchą w takiej tematyce wymiatacie jak sto pierunów! :D ]\n10 grudnia 2013 13:56\nDar - Silva - Drav\n[Tak, dla mnie wersje pisania czy to komentarzy, czy notek na nie fantastycznych blogach to... Zdecydowanie wolę fantastykę, i post apokaliptyczne też xDA, odpisy pójdą pewnie wieczorem, jak wszystko ogarnę ^^]\n10 grudnia 2013 14:29\n[wiesz, to nie tak, ze idzie nie Wam nie w fantastyce lepiej, bo Szeptuchę z tego co kojarzę, też raz, dwa razy miałam okazję widzieć w akcji na blogu historycznym, czy o tematyce wielkiego miasta, ale tu tak swawolnie lata Wam ręka po klawiaturze, to się czuje :D taka swoboda i pęd wyobraźni aż dech zapiera :Di ja czekam na wącisze od Cię :* a do postów apokaliptycznych to zauważyłam dawien dawno skłonności xD ]\n10 grudnia 2013 14:53\n[Zdradzę sekret, że ktoś, kto się tu mieni współautorem, jest moim prywatnym wzorem jeśli chodzi o pisanie noteczek. I mam identyczne odczucia jak ty, Sol.Szeptucha odkąd sięgnęła po Mistrza, kocha fantasy, to nic dziwnego, że w tym klimacie najlepiej się czuje. Zdradza też słabość do wątków awanturniczych i przygodowych. :P Ale bywało się i na innych, a owszem. Ale głównie dlatego, że takiej mojej wymarzonej fantasy było bardzo mało. Dopóki, przedzierając się przez jeszcze onetowskie rankingi nie znalazłam Keronii. :DCo zaś do swobody wyobraźni. To był naprawdę genialny wątek - cała akcja związana ze zniknięciem Darrusa. Nie pamiętam, żeby mi coś tak lekko szło jak wtedy. Ale na każdy odpis to się swoje Darrusowa wyczekała, bo Szeptucha wciąż ma problemy z opisem walki :/Odpisy dzisiaj raczej nie pójdą. Jak się da, to może jutro. Ciężki tydzień przedświąteczny - to w formie usprawiedliwienia za moją opieszałość. Po prostu w pierwszej kolejności było skończenie przygotowań do sesji. Czyżbym awansowała na główną blogową plotkarę? ]\n10 grudnia 2013 23:08\nI jak ja mam tu skomentować to nociszcze? Jak powiem że dobre, ciekawe ect. to będzie banalnie. Jak napisze recenzję... nie, receznji nie napiszę, bo w recenzach lubię się czegoś czepić, jak mam zły humor. A mam. Ale nie po notce, więc niech sobie już idzie precz.Przydałoby sie jakies ładne zdanko, ale nic mi nie przychodzi do głowy. Powiem tak: czytało się całkiem przyjemnie, może nieco dłużej niz poprzednią, ale tu chyba objętośc swoje zrobiła. Jedyne zastrzeżenie jakie mam, to że gubiłam sie troszkę kto co robi od momentu kiedy Szept przebrała sie za strażnika. I w pierwszym od tego momentu kawałku z Darem.Natomiast Midar, Ivelios i Jaruut robią furorę. Znowu ;)\n12 grudnia 2013 20:02\n[Jak masz zły humor, to witaj w grupie, jest nas dwie. Z powodu ogólnego humoru i czasu, którego mi brak, chwilowo wątki leżą i wegetują. Zapuszczają korzenie. Mam nadzieję, że twój zły humor nie ma nic wspólnego z wtorkiem i fizyką. Poza tym, dziękuję za komentarz i za to, że od początku jesteś z nami:D Na dobre i na złe. Notka nieco dłuższa, bo zbliżamy się do końca i chciałyśmy to fajniej rozmieścić i nie przedłużać. Następna będzie już nieco krótsza. Odnośnie gubienia się... Znaczy, że coś niezrozumiale napisałam, czy raczej o układ tekstu? Bo chciałabym wiedzieć, czego się wystrzegać.O Jaruucie i Ivku to nie powiem dużo, ale ... no dobra, postacie genialne. A Midar... on specyficzny jest, ale chyba jedna z moich ulubionych pobocznych, obok Odrina i Garreta. Chociaż, może ktoś jeszcze awansuje do tej grupki, jak zacznę ich więcej używać. Bo pobocznych się narobiło, a teraz uciekam się w potrzebie do kilku sprawdzonych.]\n12 grudnia 2013 22:06


Ambitne plany Daimler Trucks - Motoryzacja\nAmbitne plany Daimler Trucks\nW okresie od stycznia do sierpnia br. Daimler Trucks sprzedał 256 618 pojazdów. To o 18% więcej niż rok wcześniej. W sierpniu br. nabywców znalazło 39 090 aut - najwięcej od grudnia 2008 r.\n- Rynek samochodów ciężarowych to rynek dóbr kapitałowych, podlega zatem cyklicznym fluktuacjom, komentuje Andreas Renschler z zarządu Daimler AG, odpowiedzialny za ciężarówki i autobusy. - Jesteśmy przygotowani na te zmiany. Wyjątkowa sytuacja sprzed 3 lat pokazała zresztą, że skutecznie kontrolujemy naszą spółkę, a program strategiczny Global Excellence pozwala nam elastycznie dostosowywać systemy produkcji do wyników sprzedaży oraz rynkowych trendów i zaoferować właściwy produkt na właściwym rynku. W Europie sprzedaż samochodów ciężarowych ciągle nie przekroczyła bariery sprzed kryzysu finansowego, ale liczymy, że jeszcze w tym roku wzrośnie o 35-40%. Nasze zakłady będą pracować pełną parą. Przyjmujemy już zamówienia na przyszłoroczną produkcję.


* Możliwość wydzielenia drugiego, oddzielnego pokoju w miejscu kuchni;\n* Bardzo dobry stan mieszkania;\nSłoneczna, przestronna kawalerka położona na parterze w 10 piętrowym budynku o powierzchni 30,94 m2 składa się z pokoju dziennego z wnęką, kuchni z oknem (którą można przearanżować na oddzielną sypialnie), łazienki oraz przedpokoju z miejscem na zabudowę. Na podłogach w pokoju panele, w kuchni również, w łazience terakota. Okna PCV. Ogrzewanie z sieci miejskiej. Mieszkanie po remoncie, gotowe do natychmiastowego zamieszkania lub kupna i wynajmu.\nDo mieszkania przynależy piwnica o powierzchni ok. 2 m2\nMiesięczne opłaty kształtują się na poziomie ok. 390 zł + prąd oraz gaz wedle zużycia.\nJestem zainteresowany/a ofertą numer GN454356.


Przedsiębiorcy punktują 500 zł w każde dziecko. Chcą ważnej zmiany w programie\n500 plus na każde maluch nie rozwiązuje żadnego znacznego problemu ekonomicznego, a pieniądze wydane na program wolno by znacznie lepiej spożytkować - oceniają przedsiębiorcy zrzeszeni w BCC. Postulują także zmiany w projekcie - zamiast sztywnego progu dochodowego miałaby obowiązywać zasada "złotówka za złotówkę".\nProjekt 500 zł na wszelkie dziecko jest już po Sejmie. W czwartek komisja polityki społecznej i dzinki poparła poprawkę zakładającą, hdy pieniądze dostaną także dzieci przebywające w domach obsługi społecznej. Tymczasem przedsiębiorcy nie rozumieją samego pomysłu rozdania środków dla wszystkich rodzin, a nie tylko ludzi najbardziej potrzebujących.\n500 plus na każde dziecko - krytyka przedsiębiorców BCC\nPrzypomnijmy, że przyznanie 500 dodatkowo na każde dziecko z brakiem kryterium dochodowego to zwiększenie wydatków o ok. dziewięć, 6 mld złotych w 2019 roku, an od momentu 2020 roku o ok. 20-22 mld złotych na rok. Oznacza to, że całkowity wydatek programu Rodzina 500 dodatkowo w nowym kształcie kosztuje ok. 42 mld złotych rocznie.\n- Należy zezwolić z argumentacją specjalistów zajmujących się transferami społecznymi, którzy wskazują, że Polska przeznacza zbyt mało zasobów na usługi społeczne i relatywnie dużo na transfery socjalne. Zatem, bardziej racjonalne oraz znacznie mniej drogie byłoby zastosowanie innego wariantu pomocy z uwzględnieniem pierwszego dziecka w rodzinie - piszą przedsiębiorcy BCC.\nWedług nich ponieważ sztywny próg dochodowy przy świadczeniu na pierwsze dziecko odpycha do podjęcia pracy jak i również wyklucza z programu samotnych rodziców z niskimi płacami, zamiast rozszerzania programu na pierwsze dziecko, firmy chciałyby go uzupełnić o mechanizm "złotówka za złotówkę". Oznacza to, że rodzciom nie zabiera się świadczenia po przekroczeniu kryterium dochodowego, ale powoli je zmniejsza.\nDzięki rozwiązaniu stosującemu zasadę "złotówka za złotówkę", rodzice otrzymywaliby świadczenie pomniejszone o kwotę o jaką przekroczyli kryterium, a świadczenie trafiłoby, chociaż w części, do tychże rodzin, jakie mają niskie dochody, ale nieznacznie przekraczają kryterium. Jest to problem w szczególności w niepełnych rodzinach, dokąd o przekroczenie progu wydaje się łatwo.\nPolityka wsparcia kierowana byłaby do ludzi rodzin, które są po najgorszej sytuacji i owego wsparcia rzeczywiście potrzebują. Oszczędności budżetowe byłyby ogromne: Bartosz Marczuk, ówczesny wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej, szacował koszty wprowadzenia zasady "złotówka za złotówkę" w ok. 2 miliardy złotych.\nZdaniem przedsiębiorców oprócz wspomnianej zmiany w tylko konstrukcji programu konieczne istnieją też równolegle prowadzone operowania:\nuelastycznienie periodu i miejsca pracy rodziny,\nzwiększenie dostępności opieki dla niemowląt i pociechy w wieku przedszkolnym,\nwspieranie równego dzielenia się obowiązkami opiekuńczymi przez rodziców.\nBCC rozprawia się z trzema tłumaczeniami rządu\nCo więcej, w uzasadnieniu projektu pięćset plus resort pracy przedstawiło taki oto opis celowości powyższej inicjatywy legislacyjnej: "Działania Rządu w zakresie strategii rodzinnej koncentrują się w szczególności na trzech wymiarach: demografia, tj. wzrost liczby urodzeń, ograniczenie ubóstwa, w szczególności wśród dzieci, inwestycja przy rodzinę (poprawa „jakości” oszczędności ludzkiego). "\nBCC odniosło się do każdego z powyższych punktów. Oddajmy głosowanie przedsiębiorcom:\n1. Po odniesieniu do pierwszego, przedstawionego przez rząd celu: "demografia, tj. wzrost liczby urodzeń", publikowane dane oraz szacunki ekspertów wskazują, że w 2018 r. urodziło się mniej dzieci niż dwanaście miesięcy wcześniej. Po nieznacznym wzroście tych urodzeń w 2016 r. (o jednej proc. ) nastąpił powrót do tendencji spadkowej obserwowanej od 2010 r., an udział urodzeń pierwszego dziecka zmniejszył się z 48, 7 proc. w 2010 r. do 42, 9 proc. w 2017 r. Jak oceniają eksperci, można zobaczyć, że 500 plus wówczas nie wydaje się być rozwiązanie, które nakłania do rodzicielstwa.\n2. W odniesieniu do drugiego wskazanego celu: "ograniczenie ubóstwa, szczególnie wśród dzieci", dane statystyczne oraz opinie analityków wskazują, że Rodzina pięć stów plus działa tak naprawdę przy jednym, ważnym obszarze – pomaga rodzinom żyjącym w skrajnym ubóstwie. W szerszym wymiarze ma jednakże znaczący wpływ na psucie rynku pracy, ponieważ rodziciele w ponad 1, pięć mln gospodarstw domowych (czyli ok. 2, 5 mln dorosłych) zaczęli zastanawiać się, czy warto, by współmałżonek poszedł do pracy, bądź opłaca starać się na temat awans lub poprawę własnych kwalifikacji. Niejednokrotnie odpowiedź była negatywna, oparta na logicznym, finansowym uzasadnieniu.\n3. Z trzecim, wskazanym celem: "inwestycja w rodzinę (poprawa "jakości" kapitału ludzkiego)" trudno jest polemizować, natomiast należy odnieść szczególną uwagę na argument, czy taka „inwestycja po rodzinę“ została właściwie zaadresowana. Brak kryterium dochodowego zezwolił na skierowanie wsparcia także do rodzin lepiej uposażonych. Wskutek tego dramatycznie zwielokrotnił się koszt tej "inwestycji", do wysokości ok. 23 mld złotych rocznie, jakie możliwości w konsekwencji spowodowało zredukowanie wydatków na inne, zasadnicze cele społeczne, których wykonanie paradoksalnie pomogłaby osiągnąć pierwotne cele programu Rodzina pięć stów plus.\ndziecko, każde, pracy, kryterium, programu, złotych, dochodowego, dzieci, przedsiębiorców, rodzin, urodzeń, złotówka, złotówka złotówkę\ndziecko każde pracy kryterium programu złotych dochodowego dzieci przedsiębiorców rodzin urodzeń złotówka złotówka złotówkę


Vedic Art - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: vedic art\nTribute to dr Freud\nTeaching Buddha/ Budda nauczający\nMisz maszzzzzzzzzzzzzzzz ;))) Zapraszam do fotorelacji z ostatniego czasu zarażania pasją tworzenia ;))) .... spotkanie z historią - budujemy gród;) ... na czymś trzebatrzymaćczekoladki - warsztaty talerzowe ;) ... decoupage;) w ogródeczku. ... filco...\nChciałam dzisiaj napisać o tym, co daje VedicArt. Kiedy myślałam o tym, co o Vedic Art mówi twórca metody Curt, czy inni Vedicowcy i porównywałam to z moimi przemyśleniami, to dotarło nagle do mnie, że nie sposób wymienić wszystkiego. Każdy z nas nos...\nTwórcą metody jest Curt Källman, szwedzki artysta malarz. Według niego nadrzędnym zadaniem Vedic Art jest rozbudzanie w ludziach wewnętrznej siły kreacji poprzez twórczość. To metoda przeznaczona dla wszystkich, nie tylko dla artystów czy ludzi zajmu...\nJeszcze o Vedic Art...\nVedic Art kojarzy się z Wedą, bo 17 zasad, według których się maluje, zostały stworzone przez szwedzkiego malarza właśnie w oparciu o Wedy. Malarstwo najnowocześniejsze, czyli oparte na tych zasadach nie ma na celu: odtwarzać rzeczywistość, ani ją ko...\nReportaż o Vedic Art\nVedic Art to sztuka tworzenia, a nie odtwarzania. To proces kreacji, który przez malowanie przenika do Twojego życia. Przypomina Ci i odkrywa Twoją naturalną inteligencję, przynosi wolność, radość, spokój i uzdrowienie. Stajesz się artystą własnego ż...\nVedic Art nie uczy, jak malować, nie podaje technik, nie narzuca stylu, Vedic Art pozwala nam przypomnieć sobie, jak sztuka może być tworzona, ponieważ wszystko, co jest potrzebne do tworzenia mamy już we własnym wnętrzu. Vedic Art sprawia, że rozw...\nNajlepsze blogi: vedic art