HURRICANE 12x7 4/110 2+5 1228628536B Matte Black Felgi quady>OponyWeb.pl >\nHome » Felgi » quady » Felga 12 4/110 » HURRICANE 12×7 4/110 2+5 1228628536B Matte Black Felgi quady\nHURRICANE 12×7 4/110 2+5 1228628536B Matte Black Felgi quady\nSKU: IF27411025HUR Kategorie: Felga 12 4/110, quady, Felgi Tagi: felga 12 4/110, Felgi, HURRICANE, quady\nOpis produktu – HURRICANE 12×7 4/110 2+5 1228628536B Matte Black\nFirma oponiarska Tianjin Wanda Tyre Group Co., Ltd. powstała w 1988 roku, założona przez Geng YunShun. Produkuje szeroki asortyment opon: rowerowe, motocyklowe, skuterowe, przemysłowe, rolnicze, ogrodnicze, gokartowe i samochodowe. Dzięki ciężkiej pracy, innowacji i dobrej reputacji, Wanda stała się jednym z największych chińskich producentów opon. Firma Wanda stale podnosi jakość swoich produktów, dostosowując się do rosnących wymagań swoich klientów na całym świecie. Firma działa w skali globalnej. Opony WANDA posiadają bardzo korzystny stosunek jakości do ceny i stanowią atrakcyjne uzupełnienie oferty profesjonalnych sprzedawców opon na całym świecie.POWERTRAC Tyre Co., Ltd. należąca do Shandong HAOHUA Tire Factory koncentruje się na sprzedaży, na światowym rynku, nowoczesnych opon marki POWERTRAC produkowanych dla różnych pojazdów, np. samochodów osobowych, dostawczych, SUV i ciężarowych (TBR). Ta nowoczesna firma posiada zaawansowany dział badań i rozwoju, specjalistyczny sprzęt badawczy oraz wykwalifikowaną kadrę zarządzającą i korzysta z wyspecjalizowanej i nowoczesnej technologii produkcji. Firma Shandong HAOHUA posiada między innymi certyfikaty: ISO, DOT, ECE, GCC i INMETRO, co daje gwarancję uzyskania produktów i obsługi najwyższej jakości. Oferujemy szeroki wybór opon POWERTRAC, posiadających znakomity stosunek jakości do ceny i przeznaczonych dla różnych rodzajów pojazdów.ITP jest częścią koncernu Carlisle Tire & Wheel Company z USA, której historia sięga aż 1917 roku! Wtedy to Charles S. Moomy utworzył zaopatrującą klientów w dętki firmę Carlisle Tire and Rubber Company w Carlisle w Pensylwanii. Od tego czasu powstał olbrzymi koncern, który produkuje opony, dętki, koła (felgi) i inne elementy gumowe (np. świetne paski zębate CARLISLE).Producentem opon Journey jest firma Tianjin Wanda Tyre Group Co., Ltd. Jest to dynamicznie rozwijająca się firma, która powstała w 1988 roku założona przez Geng YunShun w Tianjin. Jest ona zaangażowana w produkcję opon rowerowych, motocyklowych i opon specjalnych. Dzięki ciężkiej pracy, innowacji i dobrej reputacji, Wanda stała się jedną z największych firm produkującą opony w Chinach dostosowując jakość produktów do wymagań klientów w skali globalnej. Opony JOURNEY posiadają bardzo korzystny stosunek jakości do ceny i są atrakcyjnym uzupełnieniem oferty opon.Wiodący amerykański koncern założony w 1917 roku przez Charlesa S. Moomy w Carlisle w Pensylwanii. Carlisle Tire and Rubber Company stał się jednym z największych producentów opon specjalistycznych. Zatrudnia ponad 4000 pracowników na całym świecie i produkuje wysokiej jakości opony, dętki i kółka do kosiarek, wózków golfowych, przyczep, pojazdów terenowych oraz innych pojazdów specjalistycznych. Firma Carlisle jest najczęstszą marką opon używaną przez producentów maszyn rolniczych i ogrodowych do pierwszego montażu.SUNF (Taizhou Taiyangfeng Rubber Co, Ltd.) jest profesjonalnym producentem opon zlokalizowanym w Chinach. Produkty tej firmy to przede wszystkim opony do: quadów, motocykli, gokartów, wózków golfowych, kosiarek, odśnieżarek, skuterów, przyczep itp. Firma SUNF ma w swojej ofercie obecnie ponad 250 różnych pozycji. SUNF osiąga wysoką pozycję na rynku oponiarskim, dostarczając wyroby o bardzo atrakcyjnej cenie. SUNF produkuje rocznie ponad 1,2 mln opon i felg. Biorąc pod uwagę informacje zwrotne i sugestie swoich klientów oraz zmieniające się wymagania rynkowe SUNF stale unowocześnia swoje wyroby. Firma prowadzi własne badania i stosuje nowoczesne technologie produkcyjne podążając za światowymi trendami. Wszystkie wyroby SUNF poddawane są szczegółowej kontroli jakości. W celu jej zapewnienia Firma posiada stosowne certyfikaty: ISO9001-2000, CCC, E4 i DOT. Bardzo atrakcyjna cena produktów SUNF powoduje rosnące zainteresowanie nimi klientów międzynarodowych. Warto mieć opony SUNF w swojej ofercie!Międzynarodowy koncern powstały w 1945 roku. Posiada kapitał ponad 88 mln USD, zatrudnia 3700 pracowników. Posiada fabryki na Tajwanie, w Tajlandii i w Chinach oraz swoje filie m.in w USA, Hong-Kongu i Singapurze. Koncern produkuje obecnie pełne spektrum dętek oraz opon, począwszy od rowerowych, poprzez skuterowe, motocyklowe, quadowe, samochodowe osobowe, dostawcze i ciężarowe, aż do maszyn przemysłowych, wózków widłowych i gokartów. Koncern produkuje opony klasy ekonomicznej wyższej, a marka DURO wywodzi się od słowa angielskiego DURABLE, oznaczającego solidność i trwałość. Nazwa zobowiązuje, dlatego produkty DURO znane są z wytrzymałości i przedłużonej żywotności w stosunku do produktów konkurencji. Dodatkowo bardzo atrakcyjna cena sprawia, że zainteresowanie klientów oponami marki DURO nieprzerwanie rośnie. Warto mieć DURO w swojej ofercie! Pamiętaj: DURO. Daje przewagę!\nNapisz pierwszą opinię o “HURRICANE 12×7 4/110 2+5 1228628536B Matte Black Felgi quady” Anuluj pisanie odpowiedzi\nHURRICANE 14×7 4/156 4+3 1428638536B Matte Black Felgi quady\n300,04 zł Czytaj dalej\nITP BLACK DELTA 12×7 4/115 5+2 1225564014 Felgi quady\n96,57 zł Czytaj dalej


Szabaciuk-Polityczne działania amerykańskiej partii demokratycznej od połowy XIX wieku do roku 1945 w ocenie reprezentantów szkoły austriackiej\nPierwotnie opublikowano w: „Polityka i Społeczeństwo” 2(15) / 2017\nCelem artykułu jest analiza i interpretacja myśli i refleksji o współczesnej historii oraz filozofii politycznej reprezentantów szkoły austriackiej dotyczących oceny działalności polityków amerykańskiej Partii Demokratycznej. Niniejszy artykuł ma wykazać, że analiza i interpretacja współczesnej historii przy wykorzystaniu narzędzi badawczych oraz idei wypracowanych przez przedstawicieli szkoły austriackiej pozwoli udowodnić, iż amerykańska Partia Demokratyczna przeszła spore przeobrażenia. Partia Demokratyczna z ugrupowania politycznego afirmującego wolny rynek, pokojowe relacje między narodami przerodziła się w partię popierającą wojnę, militaryzm, subsydia, planowanie gospodarcze, roboty publiczne i regulacje rynku. Zdaniem przedstawicieli szkoły austriackiej Demokraci od czasów prezydentury Wilsona popierali militarystyczną politykę zagraniczną i osiąganie celów politycznych za pomocą środków wojennych. Wilson porzucił pokojowe i antyimperialne koncepcje swoich politycznych poprzedników. Artykuł przeanalizuje stanowisko reprezentantów szkoły austriackiej wobec działalności Demokratów od połowy XIX w. do roku 1945. Autor poświęci specjalną uwagę na omówienie dokonanej przez „austriaków” oceny polityki prezydentów Thomasa Woodrowa Wilsona i Franklina Delano Roosevelta.\nArtykuł ma wykazać, że reprezentanci szkoły austriackiej negatywnie oceniali politykę gospodarczą i zagraniczną wymienionych wyżej prezydentów. W niniejszej pracy autor posłuży się metodą interpretacyjną oraz analizą treści. Autor skupił się na myśli politycznej, teorii oraz interpretacjach historii wypracowanych przez współczesnych amerykańskich i libertariańskich reprezentantów szkoły austriackiej w osobach Murraya Rothbarda, Ralpha Raico, Roberta Higgsa, Thomasa diLorenzo oraz Johna Densona, analizując ich dorobek zawarty w monografiach i pracach zbiorczych. Działalność oraz program polityków Partii Demokratycznej, który został oceniony i zinterpretowany przez reprezentantów szkoły austriackiej, będzie analizowany w sferze politycznej, ekonomicznej, militarnej, a także indywidualnej wolności.\nSzkoła austriacka powstała w 1871 r. wraz z wydaniem Zasad ekonomii autorstwa Carla Mengera (2007). Zarówno Zasady ekonomii, jak i późniejsze prace austriackiego ekonomisty wydane w latach 80. XIX w. podważyły dominujący w niemieckojęzycznej nauce nurt historycyzmu, zapoczątkowując Methodenstreit, czyli spór o metodę (Dzionek-Kozłowska 2007: 137). Krytykę podejścia historycyzmu, które polegało na epistemologicznym założeniu, że prawa społeczne i ekonomiczne są zależne od kulturowego, historycznego i narodowościowego kontekstu kontynuował uczeń Mengera Ludwig von Mises, który poszukiwał uniwersalnego prawa dotyczącego ludzkiego działania. Pierwotnie „austriakami” nazywano Mengera i skupione wokół niego koło naukowe (Schulak, Unterkofler 2011: 27). Chociaż jak wskazuje Mises, termin szkoła austriacka ironicznie odnosił się do kontynuatorów myśli Mengera i został użyty przez jego krytyków, to jednak nie ogranicza się jedynie do austriaków, lecz także reprezentantów innych narodów, jak np. Brytyjczyków czy Amerykanów (Mises 2003: 19).\nPrzedstawiciele szkoły austriackiej opowiadali się za maksymalizacją wolności jednostek, a także krytycznie patrzyli na działalność państwa, zwłaszcza w sferze ekonomii. W ramach szkoły nastąpił podział na postulujących ograniczenie państwa do funkcji zapewnienia bezpieczeństwa (państwo minimalne lub minarchizm) lub też popierających jego całkowite zniesienie i wprowadzenie ładu politycznego opartego na dobrowolnych relacjach rynkowych (anarchokapitalizm). Wypracowane narzędzia badawcze oraz dorobek naukowy Mengera i Misesa oraz ich kontynuatorów przekraczały sferę ekonomii, tworząc teorie, interpretacje i analizy, które są intersujące i użyteczne dla przedstawicieli nauk społecznych, w tym zwłaszcza dla politologów. Chociaż dla kluczowego „austriaka” Murraya Rothbarda i jego następców państwo to pasożyt, który zdobywa majątek kosztem społeczeństwa i zaburza względnie pokojowe relacje międzyludzkie, stosując legalne metody, czyli przemoc (Rothbard 2000a: 59–60), to jednak działalność zmierzającą choćby do częściowego obniżenia podatków można uznać za przybliżającą do absolutnej wolności. Rothbard stwierdza, że należy pamiętać o fakcie, że wolność jest najwyższym celem politycznym i nie może zostać zapomniana ani wyparta przez częściowe kompromisy (Rothbard 2006: 376). Oczywiście trudno jest aplikować radykalne teorie szkoły austriackiej do rzeczywistego świata, jednak w swoich pracach badawczych ich reprezentanci często odnosili się do współczesnych i historycznych wydarzeń politycznych, które oddalały lub przybliżały jednostki do libertariańskiego społeczeństwa.\nAnalizując i interpretując działalność Partii Demokratycznej, należy uwzględnić wypracowane przez szkołę austriacką zasady indywidualizmu metodologicznego. Ludzkie działanie może być postrzegane jedynie poprzez działalność jednostek, natomiast „grupa”, „społeczeństwo” czy „rząd” nie są osobnymi, kolektywnymi podmiotami istniejącymi niezależnie od działań swoich indywidualnych członków (Rothbard 2009: 2–3). W tym ujęciu termin partia polityczna lub analizowana i interpretowana w niniejszym artykule Partia Demokratyczna nie jest osobnym bytem, lecz jedynie pewnym uproszczeniem oznaczającym polityczne zaangażowanie członków określonej instytucji politycznej.\nPartia Demokratyczna jako partia ekonomicznej wolności\nPartia Demokratyczna wyłoniła się około roku 1829 z założonej przez Thomasa Jeffersona partii Demokratycznych Republikanów. W latach 1800–1829 istniał tzw. okres jednomyślności, kiedy Demokratyczni Republikanie zdominowali scenę polityczną w USA. Okres ten zakończył się wraz z kontrowersyjną prezydenturą Andrew Jacksona. Siły Demokratów były największe na Południu, wśród farmerów, a także wśród nisko sytuowanych warstw społecznych dużych miast (Sobolewska-Myślik 2004: 178–179).\nPartia Demokratyczna w omawianym okresie była ugrupowaniem postulującym bliskie dla szkoły austriackiej zasady ograniczonego państwa, ortodoksji rynkowej oraz praw jednostek i rywalizowała z Wigami i Republikanami. Polityczni konkurenci Demokratów opowiadali się za rozszerzeniem władzy federalnej oraz skali subsydiowania wielkiego biznesu, a także za wysokimi taryfami celnymi.\nDemokraci na początku i w połowie XIX w. byli postrzegani jako partia agrarna, kontynuująca dziedzictwo Thomasa Jeffersona, opowiadająca się za małymi cłami i ograniczonym rządem. Część Demokratów popierała instytucję niewolnictwa (Thornton, Ekelund 2004: 5). Oczywistym faktem jest, że reprezentanci szkoły austriackiej odnosili się krytycznie do instytucji niewolnictwa i poddali krytyce wszelką politykę, która zniewalała jednostki. Dlatego należy w tym miejscu oddzielić sferę wolności ekonomicznej, którą pierwotnie popierali Demokraci, i sferę uniwersalnej oraz powszechnej wolności dla wszystkich mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Pochwała z perspektywy historycznej dla polityki Demokratów ze strony reprezentantów szkoły austriackiej odnosi się wyłącznie do sfery ekonomicznej i walki o ograniczony rząd. Jeśli chodzi o chęć zachowania niewolnictwa przez część Demokratów, to już taka postawa nie mogła się spotkać z akceptacją „austriaków”.\nZdaniem Murraya Rothbarda Partia Demokratyczna w XIX w. była postrzegana jako całkowite przeciwieństwo Partii Republikańskiej. Demokraci lub też, inaczej mówiąc, „partia osobistych wolności”, składali się z polityków popierających ograniczony rząd, prawa stanów, wolny handel i wolny rynek, a ich kluczowi konkurenci Republikanie, którzy połączyli siły z dawnymi Wigami, popierali subsydia, monopole, taryfy celne, tworząc „partię wielkich idei”, której głównym celem była walka z grzechem, np. alkoholem, hazardem itp. Istotną kwestią dla Republikanów było także zniesienie niewolnictwa, które było motywowane neopurytańskim fanatyzmem religijnym (Rothbard 1999a: 128). Nazywanie Demokratów „partią osobistych wolności” jest także kontrowersyjne w ocenie autora, jeśli zwrócimy uwagę na fakt, że część z polityków popierała zachowanie niewolnictwa.\nPołudniowy Demokraci, którzy byli w XIX w. w politycznej mniejszości, obawiali się taryf celnych, które wprowadzili Wigowie, a później rozszerzyli Republikanie, przez które to Południowe Stany mocno cierpiały ekonomicznie. Z tego powodu Demokraci Południowi zawarli sojusz z Północnymi Demokratami postulującymi prawa stanów, w tym prawa do ratyfikacji lub odrzucenia określonych ustaw, np. taryf celnych (Denson 1999: 13).\nWedług Rothbarda Partia Demokratyczna wraz z nominowaniem na kandydata w wyborach prezydenckich w 1896 r. Williama Jenningsa Bryana przestała afirmować obecne w religii luterańskiej i katolickiej przywiązanie do wolności jednostek oraz zasady leseferyzmu i stała się podobnie jak Republikanie partią neopurytańską, pietystyczną, głoszącą chęć stworzenia Królestwa Bożego na Ziemi przed powtórnym nadejściem Jezusa, tworząc podstawy obecnego, homogenicznego system partyjnego w Stanach (Rothbard 1999b: 249, 252).\nAneksja Królestwa Hawajów do USA w 1898 r. spowodowała obawy Południowych i Północnych Demokratów dotyczące możliwości odejścia państwa amerykańskiego od modelu republiki i stania się kolejnym królestwem o imperialnych i kolonialnych aspiracjach (Raimondo 1999: 75). Dwie największe frakcje Demokratów działających na przełomie XIX i XX w. skupionych wokół prezydenta Grovera Clevelanda oraz Wiliama Jenningsa Bryana sprzeciwiały się imperialnej i militarystycznej polityce, którą popierali Republikanie (tamże: 79). Krytyka militaryzmu oparta była na przeświadczeniu, że jest ono zagrożeniem dla wolności, a także główną przyczyną migracji Europejczyków do Stanów Zjednoczonych (tamże: 81). Wraz z internacjonalistyczną i prowojenną prezydenturą Thomasa Woodrowa Wilsona historyczne role się odwróciły i to Republikanie zaczęli popierać izolacjonizm, a Demokraci opowiadali się za interwencjonizmem i niniejsze koncepcje polityki zagranicznej były utrzymywane aż do początku zimnej wojny (tamże: 87).\nInterwencjonizm za czasów prezydentury Wilsona\nW niniejszym podrozdziale omówię politykę amerykańskiego interwencjonizmu w sferze gospodarczej, wolności słowa, a także, co najważniejsze, w odniesieniu do polityki zagranicznej i związanej z nią wojny. Zasadami interwencjonizmu w sferze wewnętrznej, ale i głównie zewnętrznej w czasie swojej prezydentury kierował się polityk Partii Demokratycznej Thomas Woodrow Wilson. Ocena działalności administracji Wilsona jest dla „austriaków” jednoznacznie negatywna, gdyż rozwinęła militarystyczną i imperialistyczną politykę USA oraz zapoczątkowała angażowanie się Stanów Zjednoczonych w międzynarodowe konflikty zbrojne w celu „walki o demokrację i wolność”.\nChociaż to wojna amerykańsko-hiszpańska zapoczątkowała załamanie się polityki nieinterwencjonistycznej, to jednak I wojna światowa i działalność prezydenta Wilsona, jak wskazuje John Denson, przyniosła całkowite odejście od niniejszej polityki. Wilson przystąpił do wojny, w której zaangażowane były europejskie mocarstwa bez uzasadnionego powodu, a jego 14 punktów i zmuszenie Niemców do podpisania traktatu wersalskiej spowodowało w opinii reprezentanta szkoły austriackiej narodziny nazizmu (Denson 1999: 36). Zatopienie okrętu Lusitania było tylko pretekstem do wojny, chociaż w kampanii wyborczej w 1916 r. Wilson obiecywał, że USA nie przystąpią do działań zbrojnych. Finalnym efektem wielkiej wojny było obrabowanie Amerykanów z pokoju i śmierć 116 708 osób oraz zamykanie przeciwników wojny w więzieniach i ograniczanie wolności słowa, zwłaszcza wobec tych osób, które krytykowały politykę Wilsona (tamże: 38–39). Prezydent Wilson, jak twierdzi Denson, szukał wygodnego powodu do przystąpienia do wojny i okręt przewożący uzbrojenie, który został zatopiony przez niemiecką łódź podwodną, stał się odpowiednim pretekstem. Śmierci amerykańskich cywilów można byłoby uniknąć, gdyby Wilson posłuchał rad sekretarza stanu Williama Jenninga Bryana, który bezskutecznie przekonywał prezydenta, aby ostrzegał Amerykanów przed płynięciem na pokładzie Lusitanii (Denson 2006: 26). Wojna oprócz śmierci przyniosła także drastyczny wzrost opodatkowania i zwiększenie systemowej roli prezydenta, który zwiększył swoje uprawnienia (Denson 1999: 40–41).\nChoć Stany Zjednoczone, jak twierdzi Thomas diLorenzo, nie miały żadnego interesu, aby przystąpić do I wojny, to jednak ich zaangażowanie przyczyniło się do największych katastrof w dziejach ludzkości, a więc wzmocnienia komunistów w Rosji oraz nazistów w Niemczech. Jedynymi beneficjentami polityki wojennej stali się politycy oraz wspierające ich grupy biznesu (diLorenzo 2012: 47).\nChociaż w duchu Partii Demokratycznej był silny sprzeciw wobec zbrojenia (na które Wilson nie szczędził środków) i interwencjom zagranicznym, to jednak pomysł Ligi Narodów nie spotkał się z oporem w ramach partii (Raimondo 1999: 86). Rothbard wysuwa tezę, że do przystąpienia USA do wojny przekonywali Wilsona również włodarze JP Morgan — potężnego konsorcjum finansowego, które wspierało finansowo Wilsona w czasie kampanii wyborczej i które liczyło na pewne zyski, jakie przyniesie im wojna (Rothbard 2011: 17–18). Brytyjczycy poprzez niejasne kontakty z otoczeniem prezydenta wykorzystali naiwność Wilsona i przekonali go do wsparcia Brytyjczyków, i chociaż wojna przyniosła śmierć i zniszczenie, to Dom Morgana miał pewny zysk finansowy (tamże: 21, 23). W czasie wojny wprowadzono także częściową reglamentację i kontrolę produkcji żywności oraz zaczątki prohibicji pod przewodnictwem dyrektora Departamentu Żywności i późniejszego republikańskiego prezydenta USA Herberta Hoovera (Rothbard 1999b: 255).\nPrzeciwko wojnie w Izbie Reprezentantów w 1917 r. głosowała jedynie część Demokratów (Raimondo 1999: 89). Niniejszy fakt wskazuje, że większość kongresmenów Partii Demokratycznej postanowiła porzucić pokojowe działania na arenie stosunków międzynarodowych, opowiadając się za aktywną rolą Stanów Zjednoczonych w kształtowaniu ładu polityki światowej. Narzędziem polityki zagranicznej stała się wojna, która miała być sposobem na realizację interesów, jakie rządzący uznają za ważne.\nWilson w sferze polityki zagranicznej postulował idealizm, czyli prawo narodów do samostanowienia, walkę za demokrację, zasady zbiorowego bezpieczeństwa i pokój pomiędzy narodami, który miał zostać osiągnięty po zwycięstwie w wielkiej wojnie (tamże: 90). Wilsonizm jest według Rothbarda utopią, która nakazuje walkę za prawa człowieka i demokrację za pomocą wojennych środków (Rothbard 1999a: 122). Wilson wspólnie z innymi przywódcami państw ententy obarczył winą Niemcy za wybuch wojny i był współodpowiedzialny za nałożenie na Niemców budzących kontrowersje niemieckiej opinii publicznej gigantycznych reparacji wojennych. Zdaniem Ralpha Raico, prezydent Wilson utorował drogę do władzy nazistom (Raico 2010: 2–3). Właściwszym terminem, który bardziej niż idealizm odnosi się do wilsonizmu, jest „głód władzy” (tamże: 18). Jeszcze zanim USA przystąpiły do wojny, polityka zagraniczna Wilsona wobec państw Ameryki Łacińskiej była imperialistyczna. Przykładem może być ingerowanie w politykę wewnętrzną Meksyku poprzez atak zbrojny i zdobycie Vera Cruz oraz inwazja na Dominikanę, Haiti czy Nikaraguę. Demokracja i walka o wolność były jedynie retoryką usprawiedliwiającą interwencjonistyczne i militarne działania (tamże: 19–20).\nWedług reprezentantów szkoły austriackiej wilsonizm przyniósł nieodwracalny zwrot w amerykańskiej polityce zagranicznej. Historia dostarcza licznych dowodów na imperialistyczną politykę USA, jak np. wojna w Wietnamie, dwie wojny w Iraku czy atak na Afganistan.\nPolityka Franklina Delano Roosevelta\nW niniejszym podrozdziale skupię się na krytyce polityki demokratycznego prezydenta Franklina Delano Roosevelta (kadencja w latach 1933–1945) przez reprezentantów szkoły austriackiej, a więc na omówieniu dwóch kluczowych kwestii, jakie zdaniem Rothbarda i jego kontynuatorów wynikły w trakcie urzędowania Roosevelta i realizowania jego wizji państwa, ekonomii i społeczeństwa. Pierwszą kwestią jest polityka New Deal, drugą natomiast przystąpienie USA do II wojny światowej. Reprezentanci szkoły austriackiej zarówno w sferze polityki gospodarczej, jak i zagranicznej wystawili Rooseveltowi jednoznacznie negatywną ocenę.\nChociaż jak wskazuje Rothbard, Franklin Delano Roosevelt jedynie rozwinął politykę New Deal, którą de facto rozpoczął jego poprzednik Herbert Hoover (Rothbard 2010b: 152), to jednak wkład Demokraty w zmianę polityki gospodarczej USA jest znaczący. Roosevelt jeszcze jako gubernator Nowego Jorku z entuzjazm przyjął plan robót publicznych, który rozwinął na masową skalę republikański prezydent (tamże: 177) i jako pierwszy opracował plan masowych prac osób bezrobotnych na szczeblu stanowym (tamże: 218). Pomimo że to Hoover rozpoczął zmianę polityki gospodarczej, to jednak Rothbard uważa Roosevelta za mistrza „Wielkiego Rządu” (Rothbard 2000b: 135).\nZdaniem diLorenzo należy wyróżnić dwa etapy New Deal. Pierwszy, realizowany w latach 1933–1934, polegał na przeobrażeniu przemysłu i rolnictwa Stanów Zjednoczonych w kartele pod przywództwem wielkiego rządu. W omawianym okresie rząd wymusił wzrost wynagrodzeń, co spowodowało wysokie bezrobocie oraz wysokie ceny (diLorenzo 2001: 430–431). W latach 1933–1934 odebrano Amerykanom złote dolary, a nawet zabroniono posiadać obywatelom USA złoto zarówno w kraju, jak i za granicą (Rothbard 2010a: 97). Jest to, zdaniem reprezentantów szkoły austriackiej, szczególnie niebezpieczne dla gospodarki. Rothbard czy Mises popierali oparcie pieniądza na złotym i srebrnym kruszcu i poświęcili wiele miejsca w swojej pracy naukowej na uzasadnienie ekonomicznej słuszności takiej polityki monetarnej.\nW latach 1935–1937 drastycznie podniesiono podatki, zwłaszcza dla osób bogatych (Higgs 2006: 13). Było to w drugim okresie New Deal (1935–1938), w którym to wprowadzono obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, płacę minimalną oraz regulacje prawa pracy, której konsekwencją było podniesienie kosztów pracy i zniechęcenie przedsiębiorców do zatrudniania pracowników (diLorenzo 2001: 440). Błędem, zdaniem diLorenzo, jest mówienie o ożywieniu gospodarki Stanów Zjednoczonych w niniejszym okresie. Bezrobocie w latach 1933–1940 wynosiło średnio 17,7%, a w roku 1938 wrosło nawet o 4,7% w porównaniu z rokiem 1937 (tamże: 426–427). Błędem jest mówienie, że wojna wyciągnęła USA z kryzysu, gdyż ponad 12 milionów Amerykanów zostało powołanych do wojska, co jedynie wirtualnie zmniejszyło bezrobocie. Cała produkcja natomiast skupiła się na sprzęcie wojskowym kosztem dóbr dla konsumenta (tamże: 429 oraz diLorenzo 2012: 48). Zdaniem stowarzyszonego z Mises Institute Butlera Shaffera „Nowy Ład” to początek etatyzmu w najbardziej represyjnej i antywolnościowej formie (Shaffer 2012: 70). Według Roberta Higgsa polityka New Deal przyniosła wzrost niepewności przedsiębiorców co do inwestowania i miała fatalne skutki ekonomiczne (Higgs 2006: 24).\nW kwestii polityki zagranicznej reprezentanci szkoły austriackiej oskarżają Roosevelta o prowadzenie polityki w taki sposób, który skutecznie spowodował przystąpienie Stanów Zjednoczonych do wojny.\nWedług Raico, jeszcze w roku 1940 Roosevelt kontaktował się z ówczesnym Pierwszym Lordem Admiralicji, tajnie negocjując zaangażowanie USA w wojnę z Niemcami, pomimo że to Neville Chamberlain był premierem Zjednoczonego Królestwa (Raico 2010: 73). Wart odnotowania jest fakt, istotny dla polskiej historii, że wina za zbrodnię katyńską dokonaną na polskich oficerach przez Sowietów była ignorowana przez Roosevelta, który wyrażał sympatię dla Stalina i nazywał go „Wujkiem Joe”, co również było przedmiotem krytyki autorstwa Raico (tamże: 57).\nRooseveltowi zależało, w opinii Densona, na zachowaniu pozorów, że to USA była krajem zaatakowanym, a nie agresorem, i specjalnie prowokował Japończyków. Prezydent USA, wiedząc o planowanym ataku na Pearl Harbor, nie dokonał wiele w celu obrony portu, aby zyskać pretekst do wojny (Denson 2006: 101–102). Ponadto Amerykanie dostarczyli Hitlerowi sfałszowane plany ataku USA na Niemcy bez wcześniejszego wypowiedzenia wojny, aby to niemiecki zbrodniarz wypowiedział wojnę Ameryce (tamże: 139). Administracja Roosevelta prowokowała Niemców poprzez zawarcie z Brytyjczykami Lend-Lease Act z marca 1941 r. (tamże: 148) oraz składała nieakceptowalne dla interesów Japonii warunki porozumienia w czasie negocjacji z rządem cesarskim. Negocjacje rozpoczęte z inicjatywy Japończyków, oparte na realistycznym podejściu, mogłyby spowodować częściowe ograniczenie japońskiej ekspansji i wycofanie ich sił z podbitych terenów, w tym i z większości Chin (tamże: 154). Ignorowanie przez Roosevelta Japonii spowodowało zmianę rządu na militarystyczny i prowojenny (tamże: 175). Wojna umożliwiła Rooseveltowi, zdaniem Densona, całkowitą kontrolę nad prowadzeniem polityki zagranicznej, czego efekty są obecne w polityce współczesnych prezydentów USA (tamże: 179).\nZdaniem Jeffa Riggenbacha Demokraci od czasu Franklina D. Roosevelta zaczęli promować merkantylizm, etatyzm oraz wojnę i swój program nazwali „liberalizmem” (Riggenbach 2009: 170). W opinii Rothbarda tak jak Związek Radziecki jest pełen pomników Lenina i narody postsowieckie, aby się podnieść, muszą je zniszczyć, tak samo Stany Zjednoczone muszą zniszczyć wszystkie pomniki1 Wilsona i Roosevelta i może wtedy wiek XXI stanie się stuleciem pokoju i wolności (Rothbard 2000b: 20).\nNiniejszy artykuł wykazał, że zdaniem reprezentantów szkoły austriackiej amerykańska Partia Demokratyczna z ugrupowania politycznego popierającego instytucje rynkowe i pokojowe stosunki między narodami stała się w czasie prezydentury T.W. Wilsona i F.D. Roosevelta partią postulującą militaryzm oraz interwencjonizm gospodarczy. Według reprezentantów szkoły w wyniku zmiany modelu polityki zagranicznej amerykańskiego państwa pod kierownictwem prezydentów z ramienia Demokratów USA stały się współcześnie państwem prowojennym. Chociaż pierwsze przejawy walki imperialistycznej nastąpiły w 1898 r. pod kierunkiem Republikanów, to jednak Wilson i Roosevelt totalnie nakierowali Stany Zjednoczone na nowe, wojenne tory. Teorie i interpretacje wypracowane przez reprezentantów szkoły austriackiej wykazują, że polityczne działania Demokratów w I połowie XX w. należy z perspektywy libertariańskiej ocenić jednoznacznie negatywnie. Artykuł skupił się na wybranych zagadnieniach związanych z działalnością członków Partii Demokratycznej, które zostały skonfrontowane z libertariańskimi ideami, teoriami i interpretacjami.\nProblemem, jaki należy poruszyć przy ocenie stanowiska „austriaków” wobec Partii Demokratycznej, jest niezauważenie niechlubnej roli Demokratów w sankcjonowaniu instytucji niewolnictwa w USA. Warte zauważenia jest także, że do pewnych problemów o charakterze historycznym odnoszących się do Demokratów reprezentanci szkoły austriackiej podchodzili wybiórczo, np. w sferze wolności osobistej, a zwłaszcza Rothbardowi chodzi raczej o metaforyczny sens pomników obecnych np. w pracach naukowych, filmach, powieściach czy retoryce polityków. wobec abolicjonizmu. Ponadto, często kwestie o charakterze wolności ekonomicznej przysłaniały sferę wolności osobistej. Do szerszej dyskusji o charakterze politologicznym i historycznym należy pytanie dotyczące zasadności zaangażowania USA w dwóch wojnach światowych.\nNależy podkreślić, że szkoła austriacka jest kontrowersyjną szkołą ekonomiczną i społeczną i spotyka się z krytyką np. noblisty Paula Krugmana, Marka Blauga, czy wcześniej polemiki ze strony Miltona Friedmana. Badanie historii politycznej amerykańskich Demokratów to jedynie poboczny wycinek naukowej działalności reprezentantów szkoły austriackiej, obok myśli ekonomicznej, badania cyklów koniunkturalnych, inflacji czy twórczości o charakterze filozofii i myśli politycznej.\nDenson J. 1999, War and American Freedom [w:] The costs of war American Pyrrhic of victories, red. J. Denson, New Brunswick — London.\ndiLorenzo T. 2001, Franklin Delano Roosevelt’s New Deal: From economic fascism to pork-barrel politics [w:] Reassesing the presidency The rise of executive state and the decline of freedom, red. J. Denson, Auburn.\ndiLorenzo T. 2012, Organized Crime: The Unvarnished Truth About Government, Auburn.\nRaimondo J. 1999, Defenders of the Republic: The Anti-Interventionist Tradition in American Politics [w:] The costs of war American Pyrrhic of victories, red. J. Denson, New Brunswick — London.\nRothbard M. 1999a, Americas two just war: 1775 and 1861 [w:] The costs of war American Pyrrhic of victories, red. J. Denson, New Brunswick — London.\nRothbard M. 1999b, World War I as Fulfillment: Power and the Intellectuals [w:] The costs of war American Pyrrhic of victories, red. J. Denson, New Brunswick — London.\nThornton M., Ekelund Jr R.B. 2004, Tariffs, blockades, and inflation: The economics of the civil war (The american crisis series: books on the civil war era), Wilmington.\nPosted in Historia gospodarcza, TekstyTagged Partia Demokratyczna, Stany Zjednoczone, Wojciech Szabaciuk


KNF szkolenie dla ubezpieczycieli życiowych - Szkolenia online | GroMar\nGroMar > Usługi > Szkolenia gotowe > Prawo i finanse > KNF szkolenie dla ubezpieczycieli życiowych\nCelem szkolenia jest przygotowanie kandydata na agenta ubezpieczeniowego do egzaminu organizowanego przez zakłady ubezpieczeń. Agent ubezpieczeniowy powinien posiadać wiedzę na temat rynku ubezpieczeniowego, znać regulacje prawne dotyczące działalności ubezpieczeniowej i podstawowe pojęcia związane z prawem cywilnym. Te wszystkie informacje zawarte są w naszym kursie i przydadzą się ubezpieczycielowi życiowemu nie tylko podczas egzaminu, ale również na co dzień w jego pracy. Wyszkolenie w dziedzinie ubezpieczeń na życie i emerytalnych ułatwi mu zbieranie informacji potrzebnych do przygotowania ofert i negocjacji, natomiast zaznajomienie się z zasadami etyki zawodowej, ich przestrzeganie i przekazywanie rzetelnych informacji pozwoli każdemu agentowi budować profesjonalny wizerunek i zaufanie wśród klientów.\nModuł G – Zagadnienia ogólne – dział I\nLekcja 03 – Ubezpieczenia społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych\nLekcja 04 – E-book. Ustawa o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych\nLekcja 05 – Ochrona danych osobowych\nLekcja 06 – E-book. Ochrona danych osobowych\nLekcja 07 – Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu\nLekcja 08 – E-book. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu\nLekcja 09 – Pracownicze Programy Emerytalne PPE i Indywidualne Konta Emerytalne IKE\nLekcja 10 – E-book. Ustawa o pracowniczych programach emerytalnych\nLekcja 11 – E-book. Ustawa o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego\nCałkowita liczba ekranów szkolenia – 1261\nCałkowita liczba ekranów ćwiczeniowych – 240\nLiczba case study – 30\nSzacowany czas trwania szkolenia – 14 h 45 min + ebooki


Dirk Passiwan - Wózek do koszykówki | Sunrise Medical\n"Koszykówka zawsze ratowała mnie w trudnych chwilach i pomagała mi skupić się na przyszłości."\nZacząłem grać w koszykówkę na wózkach w 1990 roku i mam za sobą udział w trzech igrzyskach paraolimpijskich (w 2008, 2012 i 2016 roku). W czasie wolnym jestem głową rodziny i przez 30 godzin w tygodniu pracuję w biurze, ale koszykówka na wózkach pozostaje moją wielką pasją. Chcę grać na poziomie profesjonalnym jeszcze przez kilka lat. Ponadto już teraz trenuję miejscową drużynę Doneck Dolphins w Trewirze w Niemczech.\nDORASTAŁEM Z WÓZKIEM INWALIDZKIM\nMój tata jeździ na wózku od dziecka, więc dorastałem z wózkiem i częściej jeździłem na wózku niż na rowerze. W koszykówkę na wózkach zacząłem grać w wieku czternastu lat (w 1990 roku) jako zawodnik bez niepełnosprawności.\nW 2000 roku pojawiły się liczne problemy z kolanami i od tego czasu mogę grać w koszykówkę na wózkach w kadrze Niemiec na poziomie międzynarodowym.\n"Staraj się codziennie ciężko pracować i nie poddawaj się, nim nie osiągniesz swoich celów."\n"Mój RGK Elite CX jest niesamowitym wózkiem, najlepszym, na jakim kiedykolwiek grałem. Szybki i zwinny. Nigdy nie chciałbym grać na żadnym innym wózku. Uwielbiam go!"


Jak w ogrodzie pozbyć się mrówek środków ludowych: szybko i na zawsze\nJak w ogrodzie pozbyć się mrówek\nNiewielkich rozmiarów owady – mrówki należą do rzędu błonkoskrzydłych. Ich rodzaj liczy ponad 6 tysięcy gatunków. Brzydkie gośćmi działkach są rude, czarne, żółte mrówki. Rude — mieszkańcy lasów, które czasami забегают w ogrodowe uprawne. Żywią się one drobnymi owadami, tak, że przynoszą więcej pożytku niż szkody. Katastrofą dla ogrodników są żółte i czarne mrówki. Zobaczmy, czym grożą te szkodniki i jak sobie z nimi radzić.\nNiż niebezpieczne mrówki w ogrodzie\nZdaniem гименоптерологов (specjalistów, osób uczących się owadów), mrówki są najbardziej powszechne przydatne перепончатокрылыми. Jednak ich obecność w dużej ilości może spowodować poważne szkody. Cechą mrówek ogrodowych w tym, że oni mają swoje mieszkania pod krzewów uprawianych roślin. Słabość mrówki odżywiają do truskawek, porzeczki, śliwki, jabłonie, grusze. Torując swoje tunele pod ziemią, owady tłumią nowo posadzone rośliny. Odnosi się to do kultur otwartym i zamkniętym.\nGłównym obrażenia, które zadają ogrodowe mrówki — to hodowla mszyc, które wytwarzają słodki sok, który jest муравьиных przysmaku. Owady nie tylko chronią, dbają o nią, ale i przyczyniają się do rozmnażania tego szkodnika. Niebezpieczeństwo mszyce w tym, że ona osiada na młodych gałęziach, żywi się sokiem roślin, osłabiając je i infekuje chorobami wirusowymi.\nMrówki przyczyniają się do jeszcze i rozmnażania листоблошек, czerwce i niektórych gatunków gąsienic. Same owady żywią się drobnymi nasionami, nie rezygnują z owoców, jagód. Szczególną pasją żywią do poziomki ogrodowej. Mrówki przyczyniają się do wzrostu chwastów na działce, bo trzymają pod ziemią zapasy nasion.\nSkuteczne sposoby, aby pozbyć się mrówek w ogrodzie na zawsze\nPodstawowe metody zwalczania mrówek ogrodowych związane z ich zniszczeniem i ratunkiem od mszyce, która jest rufie bazą szkodników. Aby pokonać tę armię owadów, będzie musiał uzbroić się w cierpliwość. Pozbyć się mrówek pomogą ludowe fundusze lub specjalistyczne preparaty w formie proszków, żeli, roztworów chemikaliów. Jeśli pierwsza opcja tylko przestraszyć, ale nie wyrządzi szkody populacji, drugi i trzeci — pomogą zniszczyć całą rodzinę, zatrzymałam się na działce.\nBiologiczne metody walki z mrówkami\nNajbardziej humanitarny sposób na pozbycie się mrówek ogrodowych jest zastosowanie metody biologicznego, który przewiduje wykorzystanie roślin, które odstraszają szkodniki. Naturalne środki pomagają uniknąć niepotrzebnych ofiar, a substancje chemiczne mogą spowodować śmierć innych istot przypadkiem próbowali trucizna. W zasadzie do tej kultury należą aromatyczne zioła i przyprawy: wrotycz pospolity, gorczyca, pietruszka i szczyty pomidorów.\nJednym z najbardziej skutecznych ludowych sposobów walki z mrówkami jest zastosowanie пижмы. Aby obok смородиной nie osiedlili się szkodniki, разбросайте kwiaty пижмы, ich zapach odstraszy nieproszonych sąsiadów. Dobrze sprawdza się to narzędzie przygotowane z użyciem suszonych części roślin. Dla niego weź 0,8 kg suchych gałęzi пижмы zalać 10 litrami wody i pozostawić na dwa dni.\nNastępnie проварите napar pół godziny, przecedzić i wlać tyle zimnej wody, dodać 50 g mydła do prania. Posmarować taktuje miejsca gromadzenia się szkodników, w tym rośliny. Przygotować taki napar można ze świeżych części roślin. W tym przypadku na określoną ilość wody weź 2 kg пижмы. Pomoże odstraszyć szkodniki i rosnąca roślina. Do tego posadzić пижму u ulubionych mrówki kultur.\nUratować ogród od mrówek pomaga zwykła sucha musztarda. Ona jest najprostszym i dostępnym środkiem, który nie wymaga przygotowania i stosowania roztworów do natrysku. Aby pozbyć się mrówek, wsypać miejsca ich gromadzenia i ścieżki poruszania się grubą warstwą musztardy w proszku. Najmniejsze cząstki będą wbijać дыхальца owadów, co stanie się przyczyną ucieczki szkodników.\nJednym z efektywnych ekologicznych środków do walki z mrówkami jest korzystanie z pietruszki. Zapach rośliny odstrasza owady, co sprawia, że ich obecność obok niej nie do zniesienia. Wygraj liście rośliny, lekko rozgnieść, aby wzmocnić zapach, i rozłożyć w pobliżu gniazd. Zapach pietruszki nie zabije mrówek, ale stanie się przyczyną ich masowego przesiedlenia w bardziej korzystne miejsce.\nPoradzić sobie z inwazją mrówek ogrodowych pomaga помидорная roślin. Jej skuteczność wynika z obecności substancji trujących гликоалкалоида – соланина, który zawiera nie tylko w gałęzi pomidorów, ale i zielonych owocach. Do walki z mrówkami nadają się wszelkie wegetatywne części roślin, dotkniętych grzybicą i chorobami. Stosuje się świeżą i suchą szczyty, którą przechowywać w celu późniejszego wykorzystania zapas. Przyczynić się do ochrony mrówek będzie umieszczenie przykanalików pomidorów, znajdujących się pod krzewów ogrodowych roślin.\nJako środki od mrówki i mszyce dobrze sprawdza się wywar z łodyg i liści pomidora. Do jego przygotowania są 4 kg rozdrobnionych części roślin zalać 10 litrami wody i nalegać 4 godziny. Napar проваривают pół godziny na małym ogniu, fajne i filtr. Przed użyciem otrzymany środek rozcieńczony w proporcjach 1:4.\nJeśli do gotowania środki biorą suche części roślin, bulion jest przygotowany według tego przepisu:\n1 kg suchej posiekanej natki zalać 10 litrami wody i nalegać 5 godzin.\nNastępnie gotować trzy godziny w naczyniu, zamkniętą pokrywą na wolnym ogniu. Jeśli woda będzie mocno выкипать, trzeba dodać około taką samą ilość wrzącej wody.\nWystudzoną i процеженный roztwór rozcieńczony z wodą w stosunku 1:3.\nMieszaniną przetwarzają miejsca gromadzenia się mszyce i mrówki.\nAby roztwór lepiej wiszące wokół ciebie, to przed użyciem dodać 30 g zielonego mydła.\nPreparaty chemiczne do zwalczania mrówek ogrodowych\nNajbardziej skuteczne środki ochrony działce od szkodników, w tym od mrówek i mszyc, chemiczne środki. Ich stosowanie przyczynia się do zniszczenia zamieszkała rodziny owadów. Jednak te środki nie pomogą, aby pozbyć się mrówek na zawsze. Stosowanie preparatów chemicznych powinno odbywać się zgodnie z dołączoną do niego instrukcją, aby uniknąć negatywnego wpływu środków. Najbardziej popularnymi lekami od mrówek jest: Thunder-2, Мурацид, Mrówkojady, Delicia.\nJedną z najbardziej skutecznych, profesjonalnych preparatów jest Grzmot-2. Stanowi zawiesinę drobnych granulek, zawierających диазинон — aktywne toksyczna substancja od ogrodowych szkodników (grzybowych комариков, gleby, muszki, mrówki). Thunder-2 odnoszą się do umiarkowanie preparatów niebezpiecznych dla zwierząt i człowieka. W przypadku dostania się do wód powierzchniowych i akwaria on powoduje śmierć ryb. W chwilach pracy z narzędziem zaleca się stosować indywidualne środki ochrony — okulary, rękawice, sprzęt ochrony dróg oddechowych. Realizując traktowanie, nie pić, palić ani jeść.\nDo walki z mrówkami:\nSubstancja rozproszone w miejscach ich gromadzenia i transportu.\nDziała lek w ciągu dwóch-trzech miesięcy.\nAby zniszczyć mrowisko, najpierw usuwa się wierzchnią warstwę gleby (2-3 cm), a następnie na jego powierzchni rozrzucają trucizna.\nMiejsca, gdzie był używany Thunder-2, należy posypać gruntem lub przykryć рубероидом.\nPo zastosowaniu leku mrówki zniknie za 3 dni.\nNarzędzie, które służy ogrodnikami do zwalczania mrówek, nazywa Мурацид. To skutecznie nie tylko od ogrodowych gatunków, ale i od owadów, które przeniknęły w zakwaterowanie. Preparat jest płynem stykowo-jelitowego czynności, którą przed użyciem należy rozcieńczyć w wodzie. Jeden ml środka wystarcza do przygotowania 10 litrów roztworu. Po przetarcia мурацида owady giną w ciągu 2-4 dni.\nWłaściwości ochronne na obrabianych częściach są przechowywane przez 3 miesiące. Jeśli nie ma możliwości przetwarzania siedlisk mrówki za niebezpieczeństwo przedostania się trucizny na owoce i jagody, preparat dodaje się do przynęty, które są umieszczone w nieżywnościowych pojemnikach. Narzędzie z мурацидом przygotowany w następujący sposób: w 100 g wody rozpuszczono w 100 g cukru , 20 g miodu i jedną kroplę trucizny.\nPłynny preparat do ekspresów na kapsułki. Stosuje się do zwalczania mrówek ogrodowych. Stosowany jako środek do podlewania siedlisk owadów. Do przygotowania roztworu roboczego biorą 1 ml produktu i hodowane w 10 l wody. Z tej ilości wystarczającej do obsługi 7-10 муравейников. Lek nie wpływa na dżdżownice i mikroorganizmów glebowych, nie gromadzi się w ziemi.\nSkuteczny środek na mrówki z Niemiec nazywa Delicia. Jest dostarczany w postaci proszku. Używają preparat w postaci suchej i do sporządzania roztworu wodnego. Proszek przelewa się cienką warstwą w miejscach gniazd mrówek i na sposobach ich ruchu. Szczeliny i pęknięcia w ziemi powinny być obficie posypane środkiem. Zaleca się 10 g proszku na jeden metr kwadratowy. Środek aktywnie zjadane przez mrówki, co powoduje ich zatrucie. Owady przenoszą go w swoje kredensy, gdzie proszek jedzą królowa i potomstwo.\nEfekt następuje w ciągu 14 dni po traktowania. Dopuszcza się stosowanie preparatu w celu przygotowania roztworu: 10 g środka rozpuszcza się w 5 litrach wody. Otrzymane zawiesiny przetwarzają gniazda owadów, szczeliny w glebie i na drodze przemieszczania się mrówek. Pierwszy sposób jest najbardziej skuteczny, ponieważ powoduje śmierć całej kolonii. Narzędzie nie wolno stosować na trawnikach. Podczas pracy nie jeść, nie palić, nie pić.\nNaturalne środki do zwalczania mrówek w ogrodzie\nNajbardziej bezpieczne, humanitarne metody od mrówek istnieją ludowe. Duża ich część ma na celu отпугивание owadów, nie czyniąc krzywdy całej kolonii. Mrówki nie przynoszą tylko szkody w ogrodzie, ale i korzyści. Niszcząc tych owadów, tracisz, zależnych od nich innych przedstawicieli świata zwierzęcego. Ludowe sposoby nie będą miały negatywnego wpływu na rośliny uprawne. Przyjrzyjmy się najbardziej popularne i skuteczne metody walki z mrówkami.\nJednym z najbardziej skutecznych отпугивателей mrówek jest czosnek. W tym celu wielu ogrodników sadzi się ją w rzędami roślin, które powodują zainteresowanie owadów — truskawki, porzeczki, kapusty i innych. Strzałki czosnku, wydziela ostry zapach, położył się w pobliżu gniazd mrówek. Jeśli zetrzeć je lub nacięciami czosnku korony drzew, owady nie będą mogli dostać się do mszyce.\nOdstraszyć od fazy mrówki pomaga drewna popiół. Nią odkurzone rośliny, na których pojawiły się mszyce i siedliska owadów. Wypędzić ich z mrowiska można za pomocą gorącego popiołu. Aby użyć jej do odstraszania owadów, разворошите gniazdo, wsypać popiołem (prosto z pieca lub ogniska). Mrówki interwencja się nie spodoba, w pośpiechu opuścić swój ogród.\nDo gotującej się wody\nSkuteczne, ale okrutny środek na mrówki, który można stosować wraz z ogrodowych roślin, jest wrzątku. Do tego trzeba wziąć zwykłą wodę, doprowadzić ją do wrzenia, zalać nią mrowisko. Dla większej skuteczności przed zastosowaniem metody trzeba zniszczyć gniazdo. Czasami przygotowują wrzący roztwór, dodając jakieś rośliny aromatyczne – czosnek, lawenda, пижму lub amoniak. Ich zastosowanie uzupełnia nieprzyjemnych doznań owadów.\nOdstraszyć mrówki od owoców ogrodu pomaga czarny pieprz. Jego skuteczność wynika nieprzyjemny dla owadów zapach i пылеобразной konsystencji, który zatyka drogi oddechowe szkodników. Używają go w postaci zmielonego proszku, które gęsto posypane mrówek ścieżki i gniazda. Dla wzmocnienia efektu hodowcy dodają pieprz popiół i wykorzystują otrzymaną narzędzie nie tylko od mrówki i mszyce. Metoda ta nie niszczy owady, ale zmusi ich do opuszczenia twój ogród warzywny.\nMrówki — znane słodyczy, więc pomoże pozbyć się z nich syrop cukrowy. Do jego przygotowania potrzeba 100 g wody i cukru. O rozpuszczonych cukier w wodzie, otrzymasz gęsty syrop, który należy wlać do małych silosów, aby umieścić je w pobliżu mrowiska. Owady, zwabione przysmakiem, nie będą w stanie wydostać się z niego. Czasami syrop dodać truciznę.\nJest to narzędzie wykorzystywane w składzie przynęty. Do jej przygotowania potrzebne apteczny kwas borowy kwas, który rozpuszcza się w małej ilości wody. Roztwór wlać do silosów, umieszczone w pobliżu gniazd. Aby ciecz była bardziej atrakcyjna, dodaje się do niego trochę cukru. To narzędzie pomaga pozbyć się samej królowej. Ogrodowe mrówki karmione jej przysmak, z którego ona ginie. Wzmacniają działanie środka drożdże, które biorą w proporcjach, kwas borowy 1:2.\nPozbyć mrówek z ogrodu pomoże керасин. Do tego celu należy przygotować roztwór z 10 litrów wody, 10 łyżek nafty. Posmarować trzeba zalać wcześniej разворошенный mrowisko. Aby zapach nie usunąć, przygotowane miejsce radzą, aby przykryć folią. Mrówki nie zginą, ale mieszkać w tym nie wygodnym miejscu już nie będzie.\nSzampon i olej roślinny\nBezpieczne dla środowiska środek, który pomoże pozbyć się mrówek z ogrodu, — szampon i olej roślinny. Dla roztworu potrzeba 10 litrów wody, butelka octu, pół litra oleju i taniego szamponu. Ostatni składnik można zastąpić płynem do mycia naczyń. Wszystkie składniki wymieszać, wlać na mrowisko. Aby woda dostała się głębiej, gniazdo pierce.\nZapobieganie pojawienia się szkodników w ogrodzie\nAby uniknąć pojawienia się w ogrodzie mrówki, należy zachować czystość, czas posprzątać chwasty oraz obumarłe rośliny. Trzeba wypatrywać ulubionych przysmaków tych owadów — mszyce. Pojawiła się w ogrodzie mszyce należy bezwzględnie zniszczyć. Przyczynia się do pojawienia się mrówek ogrodowych na działce jedzenia. Okruchy z chleba, kawałki jedzenia, które upadło na ziemię, przyciągają owady. Aby uniknąć pojawienia się mrówek, nie jeść w ogrodzie.\nWideo: jak pozbyć się mrówek ogrodowych na daczy\nPodstawowa opieka ogrodników — nie tylko utrzymać zbiorów, ale i przedłużyć życie kulturalne roślin. Jednak pojawienie się mrówek przeszkadza w tych planów. Istnieje wiele metod, które pomagają pozbyć się tych szkodników w ogrodzie. O najskuteczniejszych z nich dowiesz się, patrząc poniżej serię filmów scen. Profesjonalni ogrodnicy, wśród których redaktor naczelny dziennika «Magiczny ogród», podzieli się tym, jak chronić rośliny ogrodowe od mrówek, jak spryskać je na łóżkach, jak poradzić sobie z owadami, którzy osiedlili się w szklarni.\nOchrona roślin ogrodowych od mrówki\nJak skręcać mrówki i mszyce na łóżkach\nCzego się boją rude mrówki w szklarni\nWalka z czarnymi mrówkami w ogrodzie\nNatalia, 40 lat\nPo raz pierwszy w tym roku borykał się z tym problemem — ogród wypełniły małe czarne mrówki. Wśród nich były lotne wystąpienia ze skrzydłami. Zniszczyli mi całe sadzonki kapusty, высосав z niej soki. Próbowałam użyć czarny pieprz, musztardę. Nie pomogło. Pozbyć się mrówek ogrodowych w ogrodzie mogłam tylko za pomocą leku Thunder-2. Насыпала go na gniazdo i wokół kapusty. Mrówki zniknęły, i nie zauważyłam, jak.\nWasilij Władimirowicz, 58 lat\nU mnie na działce mrówki rozliczenia nie po raz pierwszy. I we wszystkich przypadkach mnie ratuje natki pomidorów. Używam tylko świeżo stepsons. Od suchych łodyg takiego efektu nie obserwuje. Otwieram je pod drzewami, wokół porzeczki i муравьиных szlakach. Próbowałem pozbyć mrówek ogrodowych wrzącą wodą, nie udało się. Regenerują one swój dom przez 10 dni w tym samym miejscu.\nWalentynki, 33 lata\nU nas w kraju w tym roku pojawiły się czerwone mrówki. Środków folk ich pokonać się nie udało. Zasypała suchej musztardą i cynamonem. Żadnego efektu. Rozwiódł się ogromna ilość mszyc na różach, musiałem kupić Мурацид. Taktował kwiatowy ogród, szklarnia i gniazda owadów. Ogrodowe mrówki zniknęły już na następny dzień. Ponowne mszyce pojawiła się dopiero dwa miesiące po traktowania, we wrześniu.\nUprawa ogórków w szklarni z poliwęglanu: technologia i pielęgnacja рассадой\nKształtowanie ogórków w gruncie — instrukcja dla ogrodnika do pielęgnacji pędy na łóżkach\nLiście czernieją na gruszy, co robić: choroby, przyczyny i leczenie zdjęcia i wideo


Sytuacja epidemiologiczna w województwie lubelskim : bilgorajska.pl (koronawirus, Lubelszczyzna, sars-cov-2, covid-19)\n> Start > Aktualności > Sytuacja epidemiologiczna w województwie lubelskim\n2020.07.08 17:28 | aktualizacja: 2020.07.08 17:32\nW środę, 8 lipca w województwie lubelskim odnotowano 10 kolejnych zachorowań na COVID-19. Od początku pandemii w naszym regionie potwierdzono 742 przypadki zakażenia koronawirusem, w tym 18 w powiecie biłgorajskim.\nJak poinformowała rzecznik wojewody lubelskiego Agnieszka Strzępka w ciągu ostatniej doby na terenie województwa lubelskiego potwierdzono dziesięć nowych przypadków zakażenia koronawirusem.\nPotwierdzone wyniki zakażenia SARS-CoV-2 dotyczą:\n- mężczyzny w przedziale wieku 41-60 z powiatu bialskiego, który miał styczność z przypadkiem potwierdzonym,\n- mężczyzny w wieku powyżej 60 lat z Białej Podlaskiej, który miał styczność z przypadkiem potwierdzonym,\n- mężczyzny w przedziale wieku 41-60 z powiatu puławskiego, który miał styczność z przypadkiem potwierdzonym.\nWojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Lublinie przekazała, że od wtorku do szpitali w województwie lubelskim z podejrzeniem zakażenia trafiło 16 osób, 721 objęto kwarantanną, a 11 nadzorem epidemiologicznym. Łącznie hospitalizowanych jest 102 osoby, 6050 pozostaje w kwarantannie, a 355 pod nadzorem służb epidemiologicznych.\nDo 8 lipca na terenie województwa lubelskiego potwierdzono badaniami laboratoryjnymi 742 przypadki zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2, odnotowano 547 ozdrowieńców i zarejestrowano 19 zgonów.\nZ danych Ministerstwa Zdrowia wynika, że liczba zakażeń w Polsce wzrosła do 36 689. W środę potwierdzono 277 przypadków COVID-19 z województw: śląskiego (96), mazowieckiego (37), łódzkiego (32), małopolskiego (28), podkarpackiego (27), wielkopolskiego (23), lubelskiego (10), podlaskiego (7), kujawsko-pomorskiego (5), opolskiego (4), pomorskiego (3), świętokrzyskiego (3), dolnośląskiego (2).\nResort zdrowia poinformował też o śmierci kolejnych 15 osób zakażonych koronawirusem: 74-M Poznań, 57-M, 78-K, 74-K, 83-K Zgierz, 81-K Szczecin, 70-M Warszawa, 75-M Radom, 69-M Starachowice, 90-K Zawiercie, 42-M, 59-M, 60-K, 81-M Zawiercie, 67-M Wrocław. Większość osób miała choroby współistniejące. - Jednocześnie informujemy, że ze statystyk odejmujemy jeden zgon osoby z woj. wielkopolskiego, której laboratorium błędnie zaznaczyło wynik pozytywny. Zgon nie był związany z zakażeniem koronawirusem - przekazało Ministerstwo Zdrowia. Liczba ofiar koronawirusa wzrosła do 1 542.\nSytuacja epidemiologiczna w województwie lubelskim, 0 out of 5 based on 0 ratings\nRed. dodany 8 lipca 2020\nJanek-buc Czy to prawda że wirus mocno mutuje??? Podobno Polacy już go nie mają w płucach tylko w d&+pie..