Nie wybaczam :: Publications\nStrona startowa > Nie wybaczam\n/są takie zachowania Państwa wobec Obywatela, zachowania Urzędnika i Funkcjonariusza wobec Człowieka, zachowania Urzędu i Organu oraz Placówki wobec podległych im "dziedzin" - których wybaczyć się nie da, nawet wtedy, kiedy nakazują to przykazania wiary/\nJestem chrześcijaninem, do tego mormonem (bez przesady, na pewno nie jestem wzorcem dla młodzieży). Jestem też – dla przeciwwagi – całym sobą oddany ideom lewicowym, zredagowanym zupełnie inaczej niż to, co lewicowością zwykło się nazywać w naukach społecznych, a tym bardziej w medialnych i politycznych wyprawach przeciw „komuchom”. Wszystko to się wyjaśni w miarę lektury Demokracji Powierniczej\nW moim religijnym pakiecie obowiązków moralnych – nie narzuconym, bo zgodnym z moimi zasadami moralnymi – jest kategoria „wybaczać”. Oznacza ona: mieć stałą i najwyższą z możliwych gotowość w sobie do wybaczania innym ich najszerzej pojętej brzydoty, szerzonej przez nich nieprawdy i zła czynionego przez nich, zarówno wtedy, jeśli dotyka to mnie samego, jak też jeśli z mojego punktu widzenia spowodowany przez tych „innych” deficyt Dobra, Piękna i Prawdy jest „ogólny”, nie dolega mi bezpośrednio.\nO tym łatwo się pisze. Kiedy jednak ktoś cię złośliwie nęka kuksańcami, okrada albo krzywdzi twoje dziecko – trzebaby mieć konstrukcję duchową i morale amisza, aby nie strzelić mu w mordę. Mimo to mormon pochyla się z troską nad złoczyńcą, bo widzi po prostu, że on ma jakiś swój problem, który próbuje pokonać w niegodny sposób, być może nie mając sił na sposób przyzwoity. Dotyczy to nawet najcięższych przestępstw, zbrodni przeciw prawu i człowiekowi oraz występków przeciw obyczajom i – oczywiście – moralnych. Są one przez nas postrzegane jako przejaw choroby ducha i psychiki, wyrazem pół-świadomego, a czasem wyuczonego buntu przeciw rzeczywistości, niezgody na to, co jest wokół, poprawy – po swojemu, może bez bez Boga – rzeczywistości i swojego w niej miejsca.\nWidząc złoczyńcę my-mormoni zastanawiamy się nie nad tym, jak go ukarać (zemścić się na nim z pozycji tego, kto jest bliżej cnót), tylko jak mu pomóc wejść na drogę doskonalenia się. Sam tego doświadczyłem na sobie: działa. Łatwiej mi było porzucić to co złe. Zarzuciłem wiele z tego, co czyniłem źle, zwolna zarzucam wciąż więcej z tych niedobrych odruchów ludzkich-nieludzkich.\nKiedy mam do czynienia z polskim Państwem jako fenomenem – moja zdolność do wybaczania radykalnie się obniża.\nOd urodzenia doświadczam przede wszystkim państwa polskiego, najpierw w wydaniu PRL, teraz w transformowanej „redakcji” RP. Mam wiele powodów – sądzę że dużo więcej niż przeciętny mieszkaniec mojego kraju – aby sądzić, że państwo, które zarządza moim krajem, jest nie tylko kiepskiej konstrukcji (a ostatnio konduity), ale też jest intencjonalnie „spolaryzowane” pod kątem zła, brzydoty i kłamstwa. Intencjonalnie, czyli jakiś podmiot – bardziej lub mniej zespolony w jedno – kształtuje, „urabia” to państwo przeciw Obywatelom, na rzecz zdecydowanej mniejszości, która Obywatelami gardzi, łupi ich, pozbawia ich godności i odziera z wszelkich wyobrażalnych praw oczywistych – wydawałoby się – w jakiejkolwiek cywilizacji, których kilkadziesiąt miało i ma nadal znaczenie dla ludzkości.\nOwa uprzywilejowana mniejszość nie jest zwartym organizmem, a „większość z tej mniejszości” – choćby funkcjonowała we „wrednym” państwie – jest święcie przekonana o tym, że wszystko jest OK., zresztą ma zdrowe poczucie państwowej misji. I tylko brak tam zrozumienia – a w ślad za tym postaw – by w przypadku jakiegokolwiek „zderzenia racji” zawsze wybierać rację obywatelską, nawet kosztem państwa. To się da wyjaśnić.\nNie każdy jest obywatelem od razu, nie każdy ma odruch obywatelstwa w sobie od pieluchy, wyssany z mlekiem matki. Ale wielu – tak ma właśnie, bo obywatelstwo jest cnotą Ducha, dlatego dostrzegamy je w takich fenomenach żywych, jak Mrowisko, Stado, Ławica, Klucz ptaków, a nawet Las. Obywatel to – w moim przekonaniu – taki człowiek, który swój interes osobisty postrzega poprzez interes publiczny: będę się bardziej realizował jako „ja”, kiedy wszyscy wokół będą mi zawdzięczać moje dobre uczynki, a ja bezinteresownie z tego tytułu nie będę owej wdzięczności przekuwał na jakiekolwiek „konkrety”: ani na dochód, ani na pozycję w środowisku, ani na funkcje publiczne, ani na relacje dobroczyńca-dłużnik. Pożądanymi, choć niekoniecznie „obowiązkowymi” przymiotami Obywatela jest stałe dążenie do wciąż świeższej, rzetelnej wiedzy (Prawda), niezłomność w drobnych ulepszeniach otoczenia (Piękno) oraz do pomagania innym, za ich przyzwoleniem, a zwłaszcza na ich prośbę, by stali się „co najmniej tak świetni i ubogaceni jak ja” (Dobro).\nNie uprawiam tu podstępnie „rasizmu”, tylko wskazuję na to, że obywatelstwo jest kategorią subtelną, wyposażoną w konkretne atrybuty, uprawniającą do powierzania (umocowanym do tego innym obywatelom, a nie każdemu z „władzy”) zarządu sprawami materialnymi, społecznymi, duchowymi i wszelkimi innymi, które powierzone być mogą na podstawie umowy społecznej. A powiernictwo – to nie tylko ów zarząd i wynikające z tego uprawnienia – ale też wielki obowiązek i odpowiedzialność powiernika wobec powierzającego, szczególnie, jeśli ów nie ma wyjścia i powierzyć musi, bo zanim się urodził, już „poukładane” zostały liczne instytucje.\nGdyby miało się zdarzyć – co przecież jest możliwe – że ktoś ma „zablokowaną” formułę obywatelską, np. jest w jakimś poważnym stadium wykluczenia – to obowiązkiem Państwa jest jak najbardziej sprawne przywracanie ludziom pełni obywatelstwa. Przypomnijmy: obywatel to taki człowiek, który swój interes osobisty postrzega poprzez interes publiczny. Który nie jest przez życiowe okoliczności ani odsuwany, ani demotywowany w swoich obywatelskich instynktach, uczuciach, odruchach, praktykach.\nObywatelstwo jako cnotę Ducha najłatwiej jest zabić przepoczwarzając je w formalną karykaturę samego siebie: np. w Polsce obywatelem jest ten, kto z własnej woli, a w znakomitej większości bez swojego w tym udziału, jest „zapisany” do jakiegoś Państwa, w związku z tym ma odpowiednie dokumenty i kilka koordynatów (PESEL, NIP, adres, oficjalne imię i nazwisko) – no, i przede wszystkim wisi nad nim prawo Państwa do czynienia z nim praktycznie wszystkiego, czasem z jakimś uzasadnieniem podobnym do racjonalnego: podatek, ograniczenia zachowania i ruchu, ograniczenia dostępu i wstępu, ograniczenia swobody podróży, wypowiedzi, obowiązek stawiania się, obowiązek świadczenia na wezwanie. Dodajmy zresztą, że taka formuła obywatelstwa czyni obywatelami również skrajnych egoistów, cynicznych graczy, bezczelnych amoralnych przestępców, aspołecznych wyrodków, osoby chore (przez swoją chorobę „niewydolne społecznie”, wymagające opieki, a nie pełnoprawnego uczestnictwa w decyzjach zbiorowych lub zbiorowo legitymizowanych).\nW zamian obywatel dostaje iluzję wpływu na cokolwiek w drodze głosowań, odwołań, manifestacji, korespondencji, w procedurach sądowych czy arbitrażowych.\nNie ja jeden mam wrażenie, nie ja jeden potrafię „z ręki” wykazać, że dłuuuuga lista regulacji – a do tego procedur i obyczajów (pragmatyki) – jest tworzona „na wszelki wypadek”, dla wygody i uproszczeń administracyjnych, a nie z realnej potrzeby. I służy przede wszystkim alienacyjnemu (wyobcowanemu i przemożnemu) podporządkowaniu „formalnych obywateli” Państwu (czyli wszystkich, a nie tylko tych wymagających „resocjalizacji” czy „uregulowania”), służy też przy okazji, ale często, nie mniej niż milion razy w roku, obecnym w urzędach i organach oraz służbach degeneratom (wystarczy 1% takich pośród masy przyzwoitych) do ciemiężenia, gnębienia, przemocy, głupich żartów, „leczenia” kompleksów i rozładowywania niskich instynktów na obywatelach. Spójrzmy: zdenerwowany policjant kopie na posterunku zatrzymanego w tyłek: skarga – nawet jeśli uwzględniona – kończy się upomnieniem. Zdenerwowany (całą sytuacją zatrzymania i konkretnym zachowaniem policjanta) zatrzymany odruchowo oddaje – jest sądzony za napaść na funkcjonariusza na służbie. A w sprawie, dla której został zatrzymany – ma już wstępny „minus”, jest traktowany gorzej, jest mniej wiarygodny.\nDlatego powyżej stawiam ów postulat: kiedy zderzają się racje, wybrać trzeba rację obywatelską z założenia, z ewentualnymi wyjątkami (powtarzam: wyjątkami), co nie oznacza uległości urzędnika i funkcjonariusza wobec każdego „petenta”, tylko rozwagę i „społeczną ocenę” jego racji z punktu widzenia dobra publicznego, jakże często utożsamianego z dobrem państwa, organu, urzędu, a nawet urzędnika! Trzeba założyć to co oczywiste: urząd, organ, urzędnik – lepiej są wyposażone (wyposażeni) w podpory prawne i w atrybut władzy (przemocy). Podobnie lepiej jest wyposażony pracodawca niż pracownik, jednostka niż instytucja, media niż ich „bohater”.\nPowyższy opis – to opis Systemu. Jeśli System nie jest „zamknięty”, to jego składowe służą wysysaniu Obywateli na rzecz uprzywilejowanych Sukcesorów, a reakcja Obywateli jest dla Państwa powodem do ich eksterminacji, bo psują wygodny dla nielicznych model. Jeśli System zaś jest „zamknięty” – to Państwo musi cały czas udowadniać swoją przydatność dla obywateli, inaczej żelazna logika zniesie to Państwo jako niepotrzebne obciążenie.\nW tym rozumowaniu jest haczyk: o otwartości lub zamkniętości Systemu decyduje Państwo (prawodawca, regulator, wyrocznia, patron, narrator), zatem każdy, kto się urodzi (i zostaje „przypisany” do Państwa jako jego „obywatel”) – wrasta „od małego” w tryby, które go kształtują wedle sztancy państwowej. Na przykład ostatnia iteracja państwa polskiego mówi wyraźnie i słychać to wszędzie: „bogaćmy się, a kraj będzie bogaty naszym bogactwem”. Niby logiczne. Ale w tej konwencji prędzej czy później źródłem bogactwa musi stać się cudze bogactwo, a dostęp do „powszechnego” bogactwa jest limitowany, „biletowany”. Przeciw tej formule wytaczam Formułę Obywatelską: „ubogacajmy kraj, a wszyscy w nim staną się bogaci”. Mam nadzieję, że nie odczytano tego jako lewactwa.\nSystem zawiadowany przez Państwo o nazwie Rzeczpospolita Polska – jest systemem „otwartym”. Niesprawiedliwym. Podstępnym. Wrogim Obywatelowi.\nNa tym tle rozważania mormona o wybaczaniu będą zapewne bardziej zrozumiałe. Otóż wybaczanie nie może być formułą samą dla siebie, samą z siebie. Nie można wybaczyć złodziejowi, który po „przyłapanej” próbie przygotowuje następną, przypuszczalnie bardziej udaną. Nie wolno wybaczyć mordercy, który natychmiast po amnestii zarzyna kolejną ofiarę, o czym całym sobą uprzedza zanim go wyswobodzą.\nZacznijmy od przeprosin. Banał jest taki, że muszą być szczere. Powinny być „przetrawione” w procesie „żalu za popełnione grzechy”, w którym to żalu nie może być nawet cienia samousprawiedliwienia (popełniłem, ale gdyby nie okoliczności…). Po prostu żałujemy aż do własnego silnego przekonania, że dziś, teraz już jesteśmy wolni od pokusy powtórzenia czynu, powtórzenie się okoliczności takich lub podobnych nie spowoduje, że ponownie uczynimy to samo zło. I postanawiamy, że owo zło nie będzie już „nasze”, będziemy go unikać z całych sił moralnych.\nCo równie ważne: przeprosiny powinny być adresowane tam, gdzie mamy do czynienia z gotowością do wybaczenia. To jest postulat trudny i subtelny. Bo wszak nie chodzi o to, że zgłasza się poszkodowany i powiada: wybaczę ci, możesz już przeprosić. Chodzi zaś o to, że ofiara, którą chcemy przeprosić, też „przetrawiła” swoją krzywdę, rozumie na jakimś poziomie abstrakcji, co się stało (zrozumieć – znaczy wybaczyć). Poznając winowajcę (jeśli to możliwe) widzi, że „powtórka” staje się mało prawdopodobna ze względu na zachodzące w nim (winowajcy) przemiany duchowe. Cóż znaczą przeprosiny, jeśli napotykają reakcję nieprzyjazną, wrogą, niemiłosierną, jeśli „z tamtej” strony pała się odwetem? Oczywiście, można i pewnie trzeba wygłosić formułkę przeprosin, ale ostatecznie będzie to tylko „zaliczenie”. Tak jak niekiedy słyszymy w zatłoczonym autobusie, tonem rozkazującym „przepraszam”, które jest tożsame z „rozejść się, rozstąpić, bo ja idę”.\nJeszcze gorzej ma się rzecz, jeśli „po drugiej stronie” nie ma w ogóle czegoś takiego, jak „logika wybaczania”. Ty przepraszasz, a „tamten” odczytuje to: „aha, osłabł albo wystraszył się, a może ma w tym jakiś interes”. Przeprosiny w takich warunkach stają się właściwie „podporządkowującym się merdaniem ogona”. Ja ciebie przepraszam, a ty rób ze mną co chcesz. Czy nie przypomina to nam „skruszonych” przestępców w sądach, przed wyrokiem?\nJestem jak najdalszy od tego, aby namawiać do unikania przeprosin, gdy wyczuwamy, że trafią one na nieprzygotowany grunt. Ale warto czuwać nad tym, aby przeprosiny nie stanowiły podłoża do „zainstalowania” władzy „drugiej strony” nad tym, który przeprasza. Właśnie tak fatalnie jest skonstruowane „prawo łaski”: państwo korzysta z tej prerogatywy najczęściej nie dlatego, że rozumie, iż prawo nie pasuje do konkretnego przypadku i zostało zastosowane poprawnie, za to w poprzek zdrowego rozsądku, tylko dlatego, że skazany się zwraca o to, a poza tym wskazuje na jakieś nadzwyczajne okoliczności osobiste. A co ze skazanymi niesłusznie, którzy wkurzyli się szczerze na państwo i jego wymiar sprawiedliwości? Oni nie poproszą o prawo łaski (pomijam tych, których państwo w ten sposób uśmierciło), a jeśli wystąpią – to po traumatycznym „wybaczeniu” państwu jego niesprawiedliwości: wszak prosząc o łaskę, skazany w rzeczywistości uznaje swoją winę! Niechby napisał, że prosi o łaskę, bo czuje się niewinny!\nCzy zauważyliśmy, jak wielopiętrowa jest konstrukcja prawa łaski, jak łatwo wpaść tu w wielowątkowe pułapki? Może i ja wpadłem? Z tej pułapki zbudowane są codzienne stosunki miedzy tzw. półświatkiem a służbami policyjnymi i porządkowymi, a także między przełożonymi i podwładnymi. Przecież jeśli policjant lub przełożony przy każdym wątpliwym przypadku najpierw do nas „stuka” i żąda wyjaśnień (bo kiedyś przeskrobaliśmy) – to jeśli jesteśmy niewinni, a sytuacja się powtarza, mamy do czynienia z nękaniem, które jest karalne, tak samo jak mobbing. A jednak „półświatek” albo podwładni „wybaczają” to, bo kiedy rzeczywiście coś przeskrobią, będą wyrozumialej traktowani. I nie wierzą, że nękanie czy mobbing zostaną ukarane po złożeniu skargi. Że dobrze na tym wyjdą. Dodajmy, że instytucja przedawnienia kary – podobnie jak domniemania niewinności – jest w praktyce, zgodnie z prawem zresztą, nieobecna w policji i „u przełożonych”. Tam – jeśli raz podpadłeś – jesteś dożywotnio „na indeksie”.\nTo jest poważniejszy problem cywilizacyjny, który każe nam – w większości – mieszać ze sobą pojęcia (instytucje społeczne) Pamięci i Historii. Biskupi polscy „przebaczyli i prosili o przebaczenie” biskupów niemieckich. Podobny gest przygotowywał Jacek Kuroń w relacjach polsko-ukraińskich. Czy możliwe jest ustanowienie instytucji wzajemnego wybaczenia między Polską i Rosją? Między Ameryką (USA) a „Indianami” czy „Murzynami”? Czy możliwe jest czterostronne ozdrowieńcze wybaczenie między Polańskim, jego niegdyś nieletnią kochanką, USA i Szwajcarią? W tych przypadkach mieszają się sprawy, które jedna ze stron traktuje pryncypialnie, a inna ma je za absurdalne! I nie brakuje tam złej woli pomieszanej z cynizmem. I nie brak bezradności.\nMoje stosunki z polskim państwem polegają na grze, w której wygraną dla obu stron jest wyłącznie Zło. Czuję się niewinny w tym sensie, że zostałem do tej gry wciągnięty, a do tego mam przekonanie, że z oszukańczym rozmysłem. Lista konkretnych przypadków jest długa. Zaczęło się, kiedy wchodziłem w dorosłość, trwa jeszcze teraz, ponad 30 lat później, i to „na żywca”, równie dotkliwie co niesprawiedliwie. Transformacja zwana ustrojową niczego tu nie zmieniła. Państwo wielokrotnie ślepo podeptało Obywatela i zniechęciło go na koniec do obywatelskości, Obywatel się zdegenerował, „od-obywatelnił”, z trudem potem odzyskując równowagę życiową i moralną, a z tej Państwo go wciąż wytrąca, zupełnie bez podstaw, ale przywołując swoje prerogatywy (taki szyderczy legalizm), których były już Obywatel odmawia mu, nie bez podstaw.\nPaństwo mnie nie przeprosi. A moje przeprosiny przyjmie jako poddańcze merdanie ogonem. Mam zatem problem.\n Kilka cytatów: NiP, 138. Wierzymy, że rządy zostały ustanowione (…) dla pożytku człowieka, i że czyni (…to…) ludzi odpowiedzialnymi za ich uczynki (…), tak co do ustanawiania praw, jak i wykonywania ich, dla dobra i bezpieczeństwa społeczeństwa. (…) żaden rząd nie może istnieć w pokoju bez wytyczenia takich niepogwałcalnych praw, co zabezpieczą każdej osobie wolność sumienia, prawo do posiadania i kontrolę nad własnością oraz ochronę życia. (…) że wszyscy ludzie są zobowiązani do utrzymywania i popierania swoich rządów, pod którymi zamieszkują, mając jednocześnie zapewnioną ochronę swych przyrodzonych i niezbędnych praw przez kodeksy tych rządów, (…) prawa ludzkie ustanowione w tym właśnie celu, by regulować nasze interesy jako jednostki i jako narody, między człowiekiem a człowiekiem, (…) nie wierzymy, że słusznym jest mieszanie wpływu religijnego z rządem cywilnym (…) ludzie winni się odwoływać do praw świeckich o naprawienie wszystkich krzywd i skarg, tam gdzie dopuszczono się zniewagi osobistej lub przekroczono prawo własności czy charakteru, tam gdzie istnieją prawa, co chronią takowe – lecz (…) wszyscy ludzie są usprawiedliwieni w obronie własnej, swych przyjaciół i własności, i rządu, przed bezprawnymi atakami i naruszeniami ze strony wszelkich osób (…) gdy nie można się natychmiast odwołać do praw i uzyskać pomocy;\n Kilka lat temu szalony mleczarz wtargnął do szkoły i wystrzelał kilkunaścioro dzieci tego wyznania, po czym popełnił samobójstwo. Rodzice tych dzieci natychmiast zwrócili się do jego żony-wdowy: „w czym możemy ci pomóc, materialnie, może psychicznie”: ani słowa o własnej krzywdzie, ani słowa w stylu „dobrze mu tak, bo inaczej byśmy go rozszarpali”;


O mnie – Małgorzata Zwiercan\nOd wprowadzenia Stanu Wojennego w grudniu 1981 roku byłam zaangażowana w konspiracyjną działalność NSZZ Solidarność oraz w działalność antykomunistyczną ukoronowaną wstąpieniem w szeregi Solidarności Walczącej, której zostałam zaprzysiężonym członkiem.\nOd 1990 do 2015 roku byłam przedsiębiorcą i działaczką społeczną. Od 2011 r prowadziłam Centrum Psychoterapii, w którym pracowałam także jako terapeuta.\nW latach 2015 – 2019 byłam posłem VIII kadencji Sejmu RP.\nPo wyborach w 2019 roku wstąpiłam do Klubu i Partii Prawo i Sprawiedliwość.\nOd grudnia 2019 do października 2021 pełniłam funkcję sekretarza Prezesa Rady Ministrów w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.\nZnam i rozumiem potrzeby społeczne.\nJestem fundatorką i wolontariuszką Kaszubskiej Fundacji Podaruj Dzieciom Nowe Życie. Od 2006 roku organizowałam akcje doboru i rejestracji potencjalnych dawców szpiku w powiecie kościerskim. Dzięki zaangażowaniu lokalnej społeczności i rejestracji ponad 3 tysięcy osób, udało się uratować życie siedmiorga chorych dzieci, poprzez znalezienie odpowiednich dawców szpiku.\nWspieram bohaterów walki o niepodległość.\nOd czasu przełomu w 1990 roku pomagam dawnym działaczom opozycji, którzy w wyniku swego zaangażowania utracili zdrowie, środki utrzymania i do dziś nie doczekali się rzeczywistej rekompensaty. Zorganizowałam i prowadzę od 2013 roku jedyny w Polsce, prywatny ośrodek pomocy dla weteranów i osób działających na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego, w którym organizuję i współfinansuję bezpłatne pobyty wypoczynkowo-relaksacyjne.\nJestem też współorganizatorem i wolontariuszką Fundacji Pomorska Inicjatywa Historyczna.\nDbam o pamięć historyczną, aktywizując młodych ludzi do troski o dobro naszego kraju. Współorganizuję konkursy i koncerty dla młodzieży z województwa pomorskiego. Organizuję i uczestniczę w uroczystościach i obchodach rocznic, upamiętniających wydarzenia i ludzi, działających na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości. Od 2010 roku współorganizuję obchody rocznicy strajków 1980 roku w projekcie „Ludzie sierpnia”.\nZostałam odznaczona Krzyżem Solidarności Walczącej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Wolności i Solidarności, Medalem Pro Patria, Medalem 100 lecia Odzyskania Niepodległości, Odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Odznaką honorową „Działacza opozycji antykomunistycznej” oraz odznaczeniem „Bohaterom Sierpnia” i Złotym Krzyżem Honorowym Związku Piłsudczyków Rzeczypospolitej Polskiej.\nMoja dotychczasowa działalność:\nw działalność opozycyjną zaangażowana byłam od momentu wprowadzenia stanu wojennego zajmując się początkowo kolportażem niezależnej prasy związkowej i publikacji Solidarności Walczącej. Od 1988 r. jestem zaprzysiężonym członkiem Solidarności Walczącej,\nwystępowałam przeciw „okrągłemu stołowi” już w trakcie jego trwania. To Kornel Morawiecki, przewodniczący Solidarności Walczącej, jako pierwszy publicznie, przed kamerami podczas kampanii wyborczej w 1991 r. przewrócił symbolicznie okrągły stolik. Nigdy nie zaakceptowałam magdalenkowych układów i dlatego nie angażowałam się wcześniej w działalność żadnej partii politycznej,\njestem członkiem i wolontariuszem Stowarzyszenia Solidarność Walcząca,\nod lat jestem rzeczniczką idei śp. Jerzego Przystawy (ruch JOW) w Solidarności Walczącej,\nwspółorganizowałam i jestem współautorką kilkunastu tematycznych wystaw poświęconych ludziom i organizacjom walczącym z komunistyczną, totalitarną władzą. Wystawy były eksponowane łącznie kilkaset razy na terenie całego województwa pomorskiego,\njestem współorganizatorką stałej wystawy „Gdyńskie drogi do Niepodległości” na historycznym pomoście, przy przystanku SKM Gdynia Stocznia,\nwspółorganizuje coroczne uroczystości wręczenia Odznaki Bohaterom Sierpnia w Gdyni. Uhonorowaliśmy dotąd ponad 800 osób,\nwspółorganizowałam sympozjum „Polskie Grudnie” „Grudzień 70 Uniwersytet Robotniczy” oraz „Grudzień 81- Wojna z narodem – lekcja patriotyzmu” w Muzeum Miasta Gdyni, a także „Polskie Grudnie” – Spotkania z młodzieżą,\nwspółorganizowałam Obchody 32 rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych i 30 rocznicy powstania „Solidarności Walczącej” w Gdyni w ramach których zorganizowany był uroczysty koncert, kilka wystaw i dwudniowa konferencja. Udział w obchodach brało ponad 1200 zaproszonych z całej Polski działaczy,\nzainicjowałam i współorganizowałam uroczystości uhonorowania Odznaczeniami Państwowymi za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, w sumie, blisko 150 działaczy organizacji niepodległościowych na Pomorzu przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej,\njestem współautorką programów kierowanych do młodzieży pomorskich szkół, m.in. projektu „Warsztaty Historyczne”,\norganizowałam konkursy i koncerty, m.in. przygotowałam i współprowadziłam konkurs Pt: „Czym jest dla mnie Dzień Niepodległości”, w którym wzięła udział młodzież z kilkudziesięciu szkół województwa pomorskiego,\nuczestniczyłam w przygotowaniach uroczystości 30 rocznicy powstania Ruchu Społeczeństwa Alternatywnego – w ramach którego odbył się koncert zespołów rockowych w Klubie Parlament w Gdańsku, prezentacja spektaklu „SOR” w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, spotkanie z młodzieżą na scenie Letniej Teatru Wybrzeże w Sopocie oraz przygotowanie i prezentacja wystaw poświęconych RSA,\nuczestniczyłam w działaniach, mających na celu uhonorowanie księdza prałata Hilarego Jastaka, kapelana Kaszubów i Solidarności. Między innymi odnowiliśmy nagrobek księdza, postawiliśmy pomnik z centralnym punkcie Gdyni, przygotowaliśmy i wykonaliśmy wystawę, przypominającą dokonania kapłana bliskiego ludziom, ale przede wszystkim Polaka i patrioty,\nwspółorganizowałam pierwszą i jedyną inscenizację wydarzeń Grudniowych z 1970 roku w Gdyni, w 40 rocznicę zbrodni popełnionej przez komunistów.


Nasza misja - Hospicjum św. Wawrzyńca\nNasza misja Ania Białek 2016-07-07T22:39:45+00:00\n„Owocem ciszy jest modlitwa. Owocem modlitwy jest wiara. Owocem wiary jest miłość. Owocem miłości jest służba. Owocem służby jest pokój. ” – Matka Teresa z Kalkuty\nNaszą misją jest służenie drugiemu człowiekowi z pełnym oddaniem i całym sercem. Z biegiem lat sukcesywnie rozszerzamy pole naszej działalności i żywimy szczerą nadzieję, że jakość naszych działań staje się coraz wyższa.\n„Pomóżcie – wołał Ojciec święty do wszystkich ludzi dobrej woli, a także do każdego z nas – w moralnym odradzaniu współczesnego świata. Pomóżcie – wzywał nas – przede wszystkim przez świadectwo swojego chrześcijańskiego życia. Bądźcie żywymi argumentami na istnienie Miłosiernego Boga. Bądźcie dynamicznymi znakami Jego obecności we współczesnym świecie. Bóg potrzebuje waszych serc, umysłów, rąk i ust, aby czynić dobro”.\nW świecie gonitwy za dobrami materialnymi troska i otwarcie na drugiego człowieka, wrażliwość na cudzą krzywdę są wartościami, którym służymy całym sercem.\nList do przyjaciela – Urszula Bławat\nWitaj, kiedyś prosiłeś, żeby napisać Ci to, czym żyję, co jest istotą mojej pracy w hospicjum? Pytałeś, czym różni się moja praca od pracy pielęgniarki w oddziałach szpitalnych, w przychodni… To niełatwe zadanie, ale chcę uczciwie, prawdziwie, dogłębnie, napisać Ci o tym. Pytałeś, kim jest mój pacjent? On w hospicjum jest najważniejszy. On, i jego kruche życie. Człowiek, który jest podmiotem naszych działań, człowiek, którego traktujemy holistycznie, czyli całościowo, szanując i dostrzegając jego cielesno – duchową jedność. I pamiętając, i powtarzając sobie codziennie, że duchowość to najgłębszy wymiar człowieczeństwa. Dlatego naszą główną powinnością wobec człowieka umierającego jest towarzyszenie.\nI o barwach tego towarzyszenia chcę Ci dziś powiedzieć. I o obecności, która w terapii jest najważniejsza. O takiej niezwykłej obecności, pełnej dyskrecji i delikatności. Pozwól, że poprowadzę Cię od progu hospicjum.\nWyobraź sobie człowieka, przekraczającego drzwi naszego domu – Spotykasz człowieka, otulonego wszechogarniającym bólem, lękiem, nieraz niepogodzonego z Bogiem i bliskimi. Różnobarwne historie.\nI Ty wtedy mówisz do pacjenta: swoją postawą, gestem, słowem, milczeniem, spojrzeniem: jestem przy Tobie. Dostrzegam Cię. I czuwam. Nie lękaj się. Jestem z Tobą. I cicho powtarzasz: Ty też jesteś moim przewodnikiem. Pamiętam taką prawdę: to chory najlepiej wie, co go boli, i jak go boli. Pacjent mówi – milcząc. My dostrzegamy te werbalne i bezsłowne oznaki bólu i cierpienia. I trwamy. Oceniamy stan pacjenta, poznajemy jego oczekiwania. Diagnozujemy możliwości jego i jego rodziny. Wiesz, aspekty medyczne wywiadu z rodziną, procedury – nie będę Ci dziś przedstawiać. Ale zwrócę Twoją uwagę na inne aspekty – witam się!, przedstawiam, biorę za rękę – wiesz, to taki gest – ludzki życzliwy gest do pani Marii, pana Jana… nie do babci, dziadka, tatusia… Bo każdy człowiek ma swoje imię… I dostrzegam współcierpiącą rodzinę. W hospicjum namiastka domu, gdzie obowiązują pewne prawa, obowiązki i zasady. Rodzina i pacjent muszą je znać. Okazuję ludzkie zainteresowanie, czy nie podać coś do picia…, czy w czymś pomóc, czy coś wskazać? To się równa: jestem i czuwam. Jestem do waszej dyspozycji. Poprowadzę. I przeprowadzę… Pytasz, skąd to wiem? Ciągle się uczę. I wiem, że hasło: choroba nowotworowa to tylko wierzchołek góry lodowej, mniej ważna informacja.\nWiem, że za „JA” pacjenta kryje się wiele – co on myśli, czuje, przeżywa, w jakiej jest sytuacji rodzinnej, społecznej, materialnej, jaka jest jego relacja do kościoła, wiary, sakramentów, na jakim jest etapie choroby nowotworowej i relacji do niej, kim jest jako człowiek, jak on żył, cała jego przeszłość, zrealizowane plany i niespełnione marzenia…\nPielęgniarka, która podczas pobytu w hospicjum jest najdłużej z pacjentem, poznaje go, rozumie, wspiera, towarzyszy, dzieli cierpienie i wspólnie je dźwiga – milczącą obecnością, słowem, pomocą pielęgniarską – jest nie tylko blisko łóżka pacjenta, ale też blisko jego problemów, blisko tego, co go boli…\nPielęgniarka zaprasza pacjenta, traktując go jak gościa, wiesz, my udzielamy takiej gościny przyjmując go, otwieramy serca, pokazujemy , że w moim sercu jest miejsce dla niego, że daje mu schronienie… I wiem, że w sercu pacjenta jest miejsce dla wybranej osoby z personelu.\nPewnie powiesz po przeczytaniu tego fragmentu listu, czy to możliwe? Powiem Ci jeszcze większe słowa, które brzmią mi w uszach, szczególnie wtedy, gdy pytam o sens: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci najmniejszych, mnieście uczynili…\nZwróć, proszę, uwagę, na tę liczbę mnogą. My, pielęgniarki w hospicjum, nie pracujemy same. Jesteśmy częścią zespołu hospicyjnego, do którego zalicza się, oprócz chorego, lekarz, rehabilitant, ksiądz, pracownik socjalny, psycholog, sekretarka medyczna. Stanowimy z pacjentem i jego bliskimi wielką rodzinę hospicyjną, znamy swoje kompetencje, organizację pracy, relacje, współpracę, rozumienie misji…, nie pracujemy solo, w zespole nie ma umniejszania kogokolwiek, każdy ma tam swój udział, rolę, zadania. Pielęgniarka jest cząstką niezastąpioną wielkiej całości, wspólnoty hospicyjnej.\nW zespole wspieramy się wzajemnie, jesteśmy razem, czy to wtedy, gdy ciężko pracujemy przy toaletach chorych, czy w czasie spotkań w dyżurce pielęgniarskiej, czy przy wspólnym posiłku. Łagodzimy stres, umacniamy się wzajemnie, aby iść dalej, aby służyć choremu i jego rodzinie.\nPrzypominam sobie Twoje pytanie: jaka ona jest czy powinna być, ona – pielęgniarka? Powiem tak:\n– ona przegląda się w lustrze prawdy, zna siebie, swoje mocne i słabe strony,\n– powiedzą o niej: dobry człowiek, ona jest cierpliwa – bo i miłość cierpliwa jest, łaskawa jest…\n– rzetelna, uczciwa, radosna, odpowiedzialna, skuteczna, przygotowana merytorycznie, – dobry dydaktyk, uczy rodzinę sztuki życia z chorym hospicyjnym, otwarta na zmiany, ucząca się nieustannie,\n– ale też szkoląca innych, prezentująca dobre praktyki pracy w hospicjum, dzieląca się doświadczeniem i wiedzą z na szkoleniach wewnętrznych, jest inspiratorem zmian, pedagogiem, czyli kimś, kto pełen radości prowadzi za rękę,\n– empatyczna, budząca zaufanie, komunikatywna, pielęgniarka…. słucha aktywnie – milcząc,\n– jest przygotowana do prowadzenia rozmów o życiu, jego sensie, o śmierci, umieraniu, cierpieniu, – ale i potrafiąca z pokorą cicho powiedzieć: nie umiem pani/ panu odpowiedzieć na to pytanie.\n– silna duchem i ciałem – umie pracować w zespole, nie poddaje się mimo przeciwności, – nie sądzi innych, nie pamięta złego…, przebacza, obdarzona darem zapominania… Bo i miłość nie pamięta złego…\n– opanowana, życzliwa, pogodna, konsekwentna, dokładna, spostrzegawcza, szybko reaguje w sytuacji trudnej, pielęgniarka… w hospicjum jest ekspertem, profesjonalistą, pełna kompetencji, zobaczysz, jakim wyzwaniom i zadaniom musi sprostać!\n– ludzka, naturalna, „domowa”,\n– ma poczucie humoru, dystans, dobry organizator pracy,\n– cechuje ją pokój wewnętrzny, delikatność, łagodność, szacunek dla drugiego człowieka, wrażliwość…\n– a także szacunek dla jego ciała – żywego czy po śmierci…\nJuż słyszę Twoje kolejne pytania… I powątpiewanie, czy to możliwe? Tak, możliwe, jeżeli ona pracuje nad własnym rozwojem, wychowuje siebie, i wie, że może zmienić … tylko siebie czy swój sposób myślenia. Wiesz, jeśli ona wymaga od siebie, i inni to widzą, to wtedy ma prawo wymagać od innych!\nDorzucę Ci jeszcze do listy wymienionych określeń 2 szczególne cechy, określenia charakterystyczne… Po pierwsze: że pielęgniarka jest… towarzyszem w drodze, pamiętająca, że: „Jedni drugich brzemiona noście…” Ona towarzyszy tam, gdzie śmiech, choć nieraz przez łzy…, w ogrodzie czy przy wszystkich innych pracach opiekuńczo – pielęgnacyjnych. Pielęgniarka towarzyszy kapłanowi podczas udzielania sakramentu chorych, a także rodzinie, swoją bliską, duchową i fizyczną obecnością wie, że niesie jej pomoc, a to trwanie rodzinę umacnia; przyjmuje nieraz na siebie ból umierania pacjenta, dostrzegając łzy w jego oczach, w tej tajemniczej chwili z ulgą przyjmuje częste pogodzenie się chorego ze śmiercią, zarówno chorego, jak i jego rodziny. I w końcu towarzyszy – jako współpielgrzym w drodze do domu Ojca, towarzyszy, pomagając pacjentowi dobrze żyć, aż do końca, do godnej śmierci… i przeprowadzić go, z Bożą pomocą, łagodnie, na drugi brzeg, towarzyszy w życiu i w śmierci, w radości życia i bólu rozstania, aż po drzwi pokoju pro mortem…\nPo drugie: Pielęgniarka… podająca dłoń, lecząca dotykiem, gestem, obecnością… milczącą, akceptacją, prowadząca chorego za rękę – dosłownie i w przenośni, pacjentowi, który nie ma rodziny powie: nie jesteś sam; to ona, pracując 24 godziny na dobę, pierwsza obserwuje, przyjmuje, reaguje na zgłaszane dolegliwości, przyjmuje informacje o BÓLU wszechogarniającym, i prosi zespół o pomoc…, wie, że pacjentowi można pomóc przez obecność, trwanie, czuwanie, towarzyszenie. Nie od dziś wiadomo, że choremu pobudzonemu psychoruchowo lęk łagodzi życzliwa obecność drugiego człowieka.\nPosłuchaj, teraz musisz przygotować się na trudne tematy, mnie też nie jest łatwo pisać, ale to, co teraz przeczytasz, jest nierozerwalnie związane z moją pracą, jest jej integralną częścią… Napiszę Ci troszeczkę o życiu i umieraniu moich pacjentów. Pielęgniarka wie, że nie ma „dobrego” wieku na umieranie. Łatwiej nam przyjąć śmierć osoby starszej, trudniej, gdy umierała 20. letnia Kasia z guzem mózgu, przed chwilą sama czytająca książki, potem ja przejęłam to zadanie, gdy ona mogła już tylko słuchać. Pamiętam jej piękne, pełne wdzięczności oczy, uśmiech, pogodę ducha, rozbrajającą informację przy kolejnych wkłuciach – to nic nie boli…\nNieraz pielęgniarka chce „uciec” od chorego, od jego problemów, walczy ze sobą, ze złymi emocjami, z lękiem, poczuciem niemocy i opuszczenia – umiera jej pacjent, a ona sama pełna cierpienia musi udzielić wsparcia innym… Inna rola, inne zadania, jakie to trudne! Pielęgniarka rozumie rozczarowanie, a nieraz krzyk rodziny o diagnostykę i leczenie ich bliskiego, przyjmuje też na siebie zarzuty o nieskuteczności leczenia, dźwiga ciężar osądzania, niezrozumienia. Ona wie, że faza buntu jest udziałem rodziny. I jest z nimi! Ona swoją bliską, duchową i fizyczną obecnością wspiera w najtrudniejszych chwilach rodzinę, a w efekcie, potem dostrzegając jej wyciszenie i ukojenie. Wie, że dla rodziny ważne, że byli przy śmierci bliskiego, że otrzymali wsparcie, że chory nie był sam, że nie cierpiał, że godnie umierał. Także dzieli trud, ból cierpiącej rodziny, szczególnie wtedy, gdy ich bliski odszedł nagle, gdy ich przy tym nie było. Wiesz, że nieraz doświadczamy niesamowitego faktu. Chory, powiązany niewidzialną nicią z personelem Hospicjum, nieraz czeka na tę wybraną osobę, żeby przy niej umrzeć…Często tą wybraną jest pielęgniarka.\nPielęgniarka „słyszy” bezgłośne wołanie pacjenta o rozmowę, spowiedź; wie, że sfera duchowa odegra za chwilę decydującą rolę. To ważny czas, którego nie można przegapić! Współpracuje z osobą duchowną, z kapelanem hospicjum, znając uwarunkowania i aspekty przygotowania pacjenta na spotkanie z Panem.\nPielęgniarka… modli się …pełna ufności wierzy w życie wieczne.\nNieraz sama szuka lekarstwa na brak nadziei, samotność, bezsens pracy przy chorym umierającym, szuka lekarstwa na chorą rodzinę pacjenta, na brak pogodzenia się ze śmiercią i umieraniem. Ona musi mieć siłę, by modlić się z pacjentem, lub sama, cicho, przy jego łóżku odmawiać różaniec… Fizyczny kontakt daje znać choremu w agonii, że jesteśmy przy nim, że swoją obecnością wyrażamy szacunek dla jego godności…\nOna musi mieć siłę, by zainicjować modlitwę, przy zapalonej gromnicy, gdy chory gaśnie, a rodzina w tej trudnej sytuacji bezradna.\nOna dostrzega, jak osoby głęboko wierzące odchodzą z wielką godnością, chociaż po przejściu kolejnych etapów umierania.\nPacjent po śmierci trafia do pokoju pro morte.\nTo jest czas dla rodziny, która może pożegnać się z bliską, ukochaną osobą, nie przeszkadzamy w tej intymnej, osobistej relacji.\nWiesz, potem też się modlimy, 1 x w miesiącu uczestniczymy we mszach szczególnych, modląc się za tych, którzy odeszli, zmarli w ostatnim miesiącu… szczególna wspólnota modlitewna, gdzie jesteśmy złączeni więzią z nimi i w życiu, i po śmierci. Za świętym Janem Pawłem II wierzymy, że oni nas strzegą, chronią i wspierają. Nieraz przebija ta wielka, świetlana myśl: przecież ta praca w Hospicjum to szczególny przywilej pracy i towarzyszenie chorym cierpiącym i umierającym, ich rodzinom – to pomaganie jakby Bogu samemu…!\nPrzypomniało mi się, właśnie przy pisaniu tego fragmentu listu – spytałeś kiedyś, jak Ty dajesz sobie radę, jak Ty możesz normalnie funkcjonować w codzienności, czy to możliwe?\nWiesz, nie odpowiem 1 zdaniem. Muszę rozwinąć ten wątek. Posłuchaj,\npielęgniarka… musi OD – POCZĄĆ, czyli począć się na nowo do pracy w Hospicjum, musi umieć się zrelaksować, nauczyć się odpoczywać, poznać własne sposoby radzenia sobie ze stresem, mądrze żyć! Swoim życiem, swojej rodziny, nie zaniedbywać przyjaciół… Musi umieć OD – POCZĄĆ od pracy, pacjenta, jego rodziny, i od ich prób leczenia chorego, od nieraz trudnych, nabrzmiałych pretensjami relacji z rodziną, a nawet odpocząć od współpracowników, zdystansować się – aby żyć własnym życiem, choćbyśmy czuli się N-I-E-Z-A-S-T-Ą-P-I-E-N-I, i na nowo, od początku, wracać do hospicjum!\nA poza tym pamiętaj, tu słyszę moją hospicyjną koleżankę, – módl się tak, jakby wszystko zależało od Pana Boga, – to prawda głęboka, ale pracuj tak, jakby wszystko zależało od Ciebie!\nPamiętam o sakramentach świętych, regularnie uczestniczę w niedzielnej Mszy świętej, spotykam się z bliskimi, z przyjaciółmi, którzy wspólnie ze mną uniosą to brzemię życia i pracy w hospicjum.\nPamiętasz, nieraz powtarzałam Tobie i sobie codziennie, słysząc nieraz Twój łagodny protest: pokory:\nPo pierwsze: jesteśmy arcydziełem Boga, i po drugie: Chwałą Boga jest człowiek żyjący! To pomaga dalej żyć i cieszyć się życiem, i służyć.\nPoza tym jest wiele chwil w Hospicjum, które Cię uwznioślają, dodają skrzydeł, uczą, prowadzą.\nProsisz o przykłady? Oto one.\n– chory i praca w hospicjum pozwala pielęgniarce przewartościować cele, problemy, dokonać hierarchizacji tego, co ważne, pierwsze, a co okazuje się niczym w obliczu śmierci i umierania,\n– pielęgniarka bardziej rozumie wartość życia, jego kruchość, uczy się, jak pielęgnować własne zdrowie i życie, jak dostrzegać i doceniać jego niepowtarzalne piękno i przemijanie,\n– sam pacjent, jak Ci już wcześniej wspominałam, mimo cierpienia, bólu, obdarza słowem, uśmiechem, wzrokiem, obdarowuje obecnością, on sam jest nieraz dla nas przewodnikiem w cierpieniu, mówi mi, jak znosić ból, jest dla mnie przykładem głębokiej wiary i ufności Bogu. On Jemu zawierzył. A ja …. I tu jest czas i miejsce na spotkanie z sobą samym, na refleksje, na zmianę…, na przyznanie się do winy…\nPoza tym, to, co mnie trzyma niewidzialną nicią z Hospicjum, – to, co mi daje siłę, to rodzina pacjenta, która po śmierci bliskiego, nieraz przez długie lata uczestniczy we wspólnych mszach świętych, część z nich zostaje wolontariuszami w hospicjum,\n– a część z tych rodzin, to dziś nasi przyjaciele… Słuchaj, to wszystko buduje i podtrzymuje! Umożliwia życie. I dalszy rozwój.\nNieraz, w gronie pielęgniarek, nie unikamy tematów, dotyczących nas samych, a nieraz nawet pozornie bierne przysłuchiwanie się rozmowom jest pytaniem, zadanym potem samej sobie. Zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy w drodze. W nas samych mogą być lęki, problemy wewnętrzne, zranienia , konflikty, nieumiejętność kontaktu z innymi, niezrozumienie zespołu, lęki nieumiejętności, że sobie nie poradzę…\nŻe daleko nam do ideału. Ale wiemy, jak do niego dążyć, co zmienić, ulepszyć, poprawić… Wiemy, że zmienić możemy tylko siebie… Wcześniej o tym wspominałam, jeśli powtarzam niektóre wątki, to dlatego, że są ważne w życiu, w pracy, no i wiesz, powtarzanie jest matką wiedzy!\nNauczyłyśmy się żyć teraźniejszością, dniem dzisiejszym, wyciągając wnioski z wczoraj, którego nie zmienimy. Jutro nie wiadome. Wiele z nas ma poczucie posłannictwa, powołania, zadania życiowego do spełnienia… I mając poczucie humoru, mądrość i inteligencję, podtrzymujemy się wzajemnie pełną nadziei myślą: przecież ja też jestem powołana do świętości, a nie do świętego spokoju! Więc muszę walczyć!\nJedna z moich hospicyjnych koleżanek powiedziała słowa, które głęboko zapadły mi w pamięci, i wracają do mnie jak bumerang: pracując, trwając w Hospicjum jestem wierna swojemu powołaniu…\nCzy nie łatwiej żyć, jeżeli jesteś umocniony takim świadectwem?\nUfam, że nie jesteś znużony czytaniem tego listu. Starałam się przybliżyć Tobie, co jest treścią mojego życia, mojej służby w domu ulgi w cierpieniu. Starałam się bardzo, byś zobaczył nas, pielęgniarki, jako świadków życia, cierpienia i śmierci, gdzie chory i jego rodzina są włączeni od samego początku w przemyślany proces pielęgnacyjny, bez uporczywej terapii, czyniące świat bardziej ludzkim i przyjaznym.\nWiesz, po napisaniu tego listu przychodzi mi na myśl taka refleksja, że mogłam Ci napisać krócej, że w hospicjum jestem świadkiem życia, w którym jest miejsce na cierpienie i śmierć. I że ja jestem radosnym świadkiem DARU BOGA, bo życie jest darem, za który dziękuję Bogu, ale jestem też odpowiedzialna za życie drugiego człowieka, którego przysłał mi do Hospicjum Bóg!


2 przedmioty jedna paczka : Zakupy w Chinach PRZEWODNIKI Chińskie telefony zakupy Aliexpress Opinie • 2 przedmioty jedna paczka : Zakupy w Chinach PRZEWODNIKI\n2 przedmioty jedna paczka\nprzez endrion » 2 gru 2012, o 00:23\nMam pytanie odnosnie zakupow na aliexpress. czy jezeli zakupie 2-3 przedmioty u tego samego sprzedawcy jednak nie na zasadzie ze zbieram wszystkie do koszyka i kupuje tylko szukam jedna i kupuje szukam drugie i kupuje to szy jest szansa wyslania osobno kazdej rzeczy? przestrzegam sie przed urzedem celnym jak moge a wiadomo im wieksza wartosc tym wieksze prawdopodobienstwo ze tradi do u.cel dlatego wydaje mi sie ze jak bym zamawial osobno bylo by lepiej. dodam ze kupowal bym raczej przesylka darmowa china lub hongkong via mail. pytam sie bo po prostu nie jestem pewiem a wole sie dowiedziec niz pozniej zalowac\nDołączył(a): 27 lis 2012, o 17:05\nprzez pająk38 » 2 gru 2012, o 01:49\nJa otrzymałem ostatnio trzy paczki z aliexpres ,na każdej z nich widnieje pieczątka Urząd Celny objęto procedurą dopuszczenia do obiegu .Nie wiem czy były otwierane ,ale chyba tak bo są obklejone taśmą .\nDołączył(a): 5 lis 2012, o 10:10\nprzez endrion » 2 gru 2012, o 11:54\nA pamietasz moze jaka wartos mialy te paczki?jaka przesylke wybrales i czy dostales jakias informacje telefonem ze cos w urzedzie sie dzieje czy dowiedziales sie dopiero jak dostales paczki?\nprzez pająk38 » 2 gru 2012, o 13:48\nPaczki były małej wartości do 10$,przesyłkę wybrałem China Post ,z Urzędu Celnego nie dostałem żadnego telefonu ,oni informują tylko jak zatrzymają paczkę.\nNie jestem pewien czy przesyłki były otwierane ,czy standardowo Urząd Celny nabija pieczątki na przesyłkach.\nJak chcesz zamówić jakąś bluzę ,wartości poniżej 45$ to nie powinno być chyba żadnych problemów ,chyba że będzie z logiem jakiejś znanej marki to wtedy będzie problem i to pewnie nie mały.\nprzez endrion » 2 gru 2012, o 19:54\nNo właśnie o to się boje że mogę nawet nie wiedzieć że sprzedawca nałoży "certyfikat" marki a tu się okaże że to podróba\nprzez gramacz » 2 gru 2012, o 21:29\npo pierwsze to większośc chińczyków z aliexpress.com i nie tylko wysyła przesyłki tak aby odbiorca uniknął dodatkowych opłat celno skarbowych.\nWartośc zazwyczaj jest zaniżana do tego wysyłane jako prezent lub próbka.\nPonadto od czego masz formularz kontaktowy, tam piszesz co chcesz, z logo czy bez a nawet inne zeczy uzgodnisz.\nDołączył(a): 8 mar 2011, o 01:00\nprzez east-import.pl » 16 sty 2013, o 22:21\nJak pójdzie na cło Durze szanse że ją stracisz jak i pieniądze\nPozdrawiam importerów z CHIN\nprzez adamfon » 17 sty 2013, o 12:43\nPrędzej trzeba pozdrowić nauczycieli od języka polskiego...\nDołączył(a): 6 sie 2011, o 13:40\nprzez adamfon » 17 sty 2013, o 15:59\nA moje wypociny wnoszą tyle co i Twoje wypowiedzi. Sam piszesz bzdety nie mające nic wspólnego z głownym tematem.\nCo możesz wiedzieć o imporcie jak tego nie robisz, a jeśli już to tyle co każdy z nas?\nprzez east-import.pl » 17 sty 2013, o 17:09\nadamfon napisał(a): Kod został ukryty, aby go zobaczyć zarejestruj się lub zaloguj!\nCzy ty uważasz że to coś wnosi do tematu.?\nJa przedstawiłem pisma co może urząd celny pokazuje dobre i złe strony A ty bredzisz jak mało kto .\nWięc mało wiesz to się nie udzielaj


: 25 wrz 2006, 20:37\nAndzia from Lubań pisze:\nmowi blondynka Asia do blondynki Basi, kolezanki zza biurka:\n-Basia, sluchaj, ty rozmawiasz czasem z mezem po stosunku?\n-No, czasem tak-jak zadzwoni...???!!!:D:D:D\nNie wiem czy wiesz,ale mamy na forum blondynke Asie\nAsia pozdrowionka dla Ciebie\n: 25 wrz 2006, 21:41\nTak wiem, ale z tego co sie orientuje to jest post dot. kawałów, a kawał ten jest autentycznie usłyszany więc zmieniać nie będę, a na marginesie, sama również jestem blondynka. Pozdrawiam.\n: 03 paź 2006, 13:46\nRejestracja: 21 wrz 2006, 8:52\n: Żona do męża:\nrzychodzi facet do sklepu i pyta:\n- Czy jest cukier w kostkach? A ekspedienka na to:\n- A jakieś inne bombonierki dla teściowej?\nDo tirówki podjeżdża auto. Przez okno wychyla się robotnik w pilotce na głowie, kufajce i gumofilcach oraz z tanim winem za pasem.\n: 03 lis 2006, 9:25\nZ nasluchu krotkofalowca...\n>> Jak to u koalicjantów.....\n>> >Prawdziwa rozmowa nagrana na czestotliwosci morskiej alarmowej canal\n>> >106 pomiedzy Hiszpanami a Amerykanami w pazdzierniku, 16 X 1997 roku\n>> >w tle slychac trzaski)...Tu mówi A-853, prosimy zmiencie kurs o 15\n>> >stopni aby uniknac kolizji, idziecie wprost na nas, odleglosc 25 mil\n>> >(trzaski w tle)...Sugerujemy wam zmiane kursu o 15 stopni na pólnoc,\n>> >aby uniknac kolizji\n>> >Negatywnie...Powtarzamy : zmiencie swój kurs o 15 stopni na poludnie,\n>> >aby uniknac zderzenia....\n>> >(slychac inny glos) Tu mówi kapitan jednostki morskiej Stanów\n>> >Zjednoczonych Ameryki, w dalszym ciagu sugerujemy, zmiencie swój kurs o\n>> >15 stopni na pólnoc, aby uniknac kolizji.\n>> >Nie mozemy podjac takiej decyzji, gdyz nie uwazamy jej za sluszna, ani\n>> >mozliwa w tym momencie!!! Zmiencie swój kurs o 15 stopni na poludnie\n>> >inaczej dojdzie do kolizji...!!!!\n>> >TU MÓWI KAPITAN RICHARD JAMES, KTÓRY DOWODZI LOTNISKOWCEM USS LINCOLN,\n>> >MARYNARKI WOJENNEJ STANÓW ZJEDNOCZONYCH...!!!! DRUGIEGO CO DO WIELKOSCI\n>> >OKRETU FLOTY AMERYKANSKIEJ, JEDNOCZESNIE NFORMUJE, ZE JESTESMY\n>> >ESKORTOWANI PRZEZ 4 OKRETY PODWODNE, 6 NISZCZYCIELI I 2 KRAZOWNIKI,\n>> >UDAJEMY SIE W KIERUNKU ZATOKI PERSKIEJ W CELU PRZEPROWADZENIA\n>> >MANEWRÓW.! NIE SUGERUJE, JA ZADAM, ABYSCIE ZMIENILI KURS O 15\n>> >STOPNI!!!! W PRZECIWNYM RAZIE BEDZIEMY MUSIELI PODJAC DZIALANIA\n>> >KONIECZNE ABY ZAGWARANTOWAC BEZPIECZENSTWO TAK OKRETU, JAK ZJEDNOCZONEJ\n>> >SILY TEJ KOALICJI. WY NALEZYCIE DO PANSTWA SPRZYMIERZONEGO, JESTESCIE\n>> >CZLONKIEM NATO I TEJ KOALICJI...ZADAM STANOWCZO PODPORZADKOWANIA I\n>> >TU MÓWI JUAN MANUEL SALAS ALCANTARA, JESTESMY WE DWÓCH, ESKORTUJE NAS\n>> >NASZ PIES, MAMY ZE SOBA NASZE JEDZENIE, DWA PIWA I KANARKA, KTÓRY TERAZ\n>> >SPI...MAMY ZA SOBA POPARCIE RADIA LA CORUNA I KANALU 106 - ALARMÓW\n>> >MORSKICH...NIE UDAJEMY SIE W ZADNE MIEJSCE I MÓWIMY DO WAS Z LADU\n>> >STALEGO, Z LATARNI MORSKIEJ A-853, Z WYBRZEZA GALICJI. NIE MAMY ZADNEJ\n>> >GÓWNIANEJ INFORMACJI, KTÓRE MIEJSCE ZAJMUJEMY W RANKINGU WSRÓD\n>> >HISZPANSKICH LATARNI MORSKICH...MOZECIE PRZEDSIEWZIAC SRODKI NA JAKIE\n>> >TYLKO WAM PRZYJDZIE OCHOTA, ABY ZAPEWNIC BEZPIECZENSTWO WASZEGO\n>> >ZASRANEGO OKRETU, KTÓRY ZA CHWILE ROZBIJE SIE O SKALY, DLATEGO RAZ\n>> >JESZCZE SUGERUJEMY ZMIANE KURSU O 15 STOPNI NA POLUDNIE, ABY UNIKNAC\n>> >KOLIZJI, OK. ??????\n: 07 lis 2006, 10:58\nZwołał lew w lesie wszystkie zwierzęta. Odchrząknął i podniosłym tonem zaczął:\nNagle żaba, przedrzeźniając lwa:\n- Zebralismyyyy sieee tu poo toooo...\nLew zmarszczył brew, spojrzał groźnie na żabę i ponowił:\n- Zebraliśmy się tu po to...- żaba ponownie mu przerwała\n- Zebraliśmyyyyy sieeee tuuuu pooooo toooooo...\nLew nie wytrzymał, rynknął na cały głos\n- TY ZIELONY Z WYŁUPIASTYMI OCZAMI WOOOOON!!!!!!\n- Teeee KROKODYL, nie słyszałes??? wypiertalaj!!!\n- Hokus Pokus ty stara k...o!\nIdzie proboszcz przez góralską wieś, patrzy a baca coś z desek kleci.\n- Co tam baco robicie?\n- A kibel sobie robię, będę sobie s..ł!!\n- Oj baco, a nie mógłbyś tak trochę w bawełnę owinąć?\n- A co będę w bawełnę owijał? deskami opier...ole i ..uj!!\nŁo matko...czy ja już nie pamiętam poczciwych kawałów??\nMama dała dla Jasia 50 złotych i poprosiła go by kupił chleb, mleko, masło, resztę przyniósł bo to ostatnie 50 zł jakie mają. Jasio idzie miastem, patrzy a na wystawie zajefajny miś. Za 50 zeta. Kupił Jasio tego misia. Wraca do domu a w domu mama z kochankiem. Wcisnęła kochanka do szafy i robi Jasiowi wyrzuty, na to ojciec do domu wrócił, więc z tego wszystkiego i Jasia do szafy wcisnęła. I\nsiedzi sobie w tej szafie Jasio z kochankiem i mówi:\n- Nie potrzebuje żadnego misia!\n- Kup bo będę krzyczał. - i odsprzedał misia za 50 zł i po chwili\n- A teraz oddaj pan tego misia!!\n- Nie oddam, bo kupiłem\n- Oddaj bo będę krzyczał!!\nI pan chcąc nie chcąc..oddał Jasiowi misia. Jasiowi błysnęły oczy i mówi:\n- Ale przeciez...\n- Kup bo będę krzyczał...\ni tak kilkakrotnie sprzedał, zabrał, kasy nazbierał sporo...\nGdy ojciec wyszedł, matka wypusciła Jasia, kochanka .. i misia z szafy. Jasio zrobił ogromne zakupy, same frykasy, szynki, sery itd i wrócił z tym wszystkim do domu i z misiem pod pachą. Matka:\n- Jasiu, ty coś przeskrobałes, skąd miałes tyle pieniędzy? Idź szybko do kościoła i wyspowiadaj się!! (hehe niby taka pobożna)\nJasio puka do konfesjonału:\n- Pochwalony, ja w sprawie misia.\n- Spier... nie mam juz kasy!!!\nDwóch amerykańskich traperów wybrało się na hunting w Kanadzie. Każdy z nich upolował po łosiu. Pilot awionetki jednak nie zgadzał sie, by zabrać te łosie, ponieważ ciężar jest za duzy i na pewno się rozbiją o ile się w ogóle wzbiją w powietrze. Na to traperzy zaczęli wspominać, że w zeszłym roku mieli o jednego łosia więcej i pilot nie robił najmniejszego problemu. Pilot nie chciał być gorszy, wjechali mu trochę na ambicję i z wypiekami na twarzy pomógł im zapakować te łosie.\nRuszyli.... silniki zawyły.. awionetka powoli nabierała wysokosci, po jakiś 200 metrach spadli z wielkim hukiem w las.\n- Gdzie jesteśmy?? - jęczał pilot chwile po tym jak spadli..\n- Nie wiem, ale wydaje mi się, że jakieś 100 metrów dalej niż w zeszłym roku.\nIdzie zajączek przez las i ma prezerwatywy na uszach.\nSpotyka go miś i pyta się:\n- Co taki markotny jesteś zajączku?\n- A bo mam fatalny nastrój\n- A po co ci te gumki??\n- Zeby podkreslić jak bardzo jest ...ujowy\n: 07 lis 2006, 12:41\nmóha f cóksze pisze:\nMucha! to było/jest genialne!\ntak dawno szczerze i do rozpuku sie z kawałów nie smiałem :)\nSam I gat. :)\nWięcej!, więcej! wiecej!!!\n: 07 lis 2006, 13:07\nLata nie te, pamięć nietęga... ale sięgnę wstecz.. coś na pewno jeszcze sobie przypomnę...\nWiejski plener. Babcia grzebie w ogródku przed chatką, dziadek na polu, nagle babka patrzy a dziadek biegnie ile sił w nogach i drze się:\n- Baaabkaaaa! Zadzieraj kiecke, wypinaj d..tyłek, bedzie seeeeksss!!!\nBabka stoi zdziwiona, dziadek podlatuje i taaaakiego kopa babce daje, że ta się przewraca. Dziadek:\n- Ty stara, durna ruro, po raz pierwszy mi stanął od 30 lat a ty stoisz i gapisz sie jak ciele na malowane wrota!!\nPrzykro się babce zrobiło. Następnego dnia babka znowu w ogródku grzebie, a dziadek na polu. Nagle się zrywa, biegnie ile sił w nogach i drze sie:\nTa, żeby znowu nie dostać kopniaka, zadziera kiecke, wypina się, a dziadek jak dostkoczy, jak jej kopa wysunie, to ta znowu się przewraca. Dziadek mówi:\n- Ty to tylko byś sie ru...ała, a nam ciągnik ukradli!!!\nI zeby mnie nikt o rasizm przypadkiem nie posądził, kawał to kawał:\nUmarł mały chłopczyk. Wspina sie po schodach do Nieba bram, puka, otwiera mu św. Piotr i pyta się:\n- Czy byłeś grzeczny chłopczyku?\n- Tak, św. Piotrze, bylem.\n- To masz skrzydełka, będziesz aniołkiem.\nZadowolony chłopczyk założył skrzydełka, pofrunął.\nUmarła mała dziewczynka. Wspina się po schodach, puka, otwiera jej nie kto inny, tylko sw. Piotr\n- Czy byłaś grzeczna, dziewczynko?\n- Tak, tak byłam - popiskuje wdziecznym głosikiem\nI szczesliwa dziewczynka pofrunęła.\nUmarł mały Murzynek. Wspina sie po schodach, puka\n- Czy byłeś grzeczny Murzynku?\n- Tak, św. Piotrze, byłem\n- To masz skrzydełka... będziesz.....\nPyta pani dzieci w szkole:\n- Z czego robi się kiełbasę??\nŻadne dziecko nie odpowiada, pani zachęca:\n- Jasiu, może ty, twój tatus jest masarzem...\n- Tak prosze pani, ja wiem, ale tato powiedział, ze jak komuś powiem to mnie zabije...\nPani w przedszkolu wypytuje dzieci jakie odgłosy wydają zwierzątka. Pyta o kotki, Tomuś sie wyrywa: - Ja!! Ja!!!! Ja powiem.\nPani prosi Tomusia zeby powiedział i Tomuś pięknie miauczy.\nPyta się o krówki i Małgosia tym razem wyrywa się do odpowiedzi, Pani prosi Małgosię by ta odpowiedziała i dziewczynka muczy.\nNastępne pytanie to jakie odgłosy wydają psy?? Jasio rwie sie i podskakuje wiec pani prosi:\n- no powiedz, Jasiu.\n- NA ZIEMIE SKURWY...NU, NOGI SZEROKO I RĘCE NA KARK!!!!\nKochasz naturę Jasiu? - pyta nauczycielka.\n- To ładnie z twojej strony, chociaż tak okrutnie się z tobą obeszła...\nprzeczytany w ckm'ie\nSpotkały sie Ogórek, Marchewka i Penis. I tak strasznie narzekają, ktore ma gorzej.\n- Ja mam przechlapane, jak dojrzewam, robie sie duza, to mnie skrobią, kroją w kosteczkę i wrzucają do wrzątku.\n- Ja mam gorzej, jak dojrzewam robie się duzy, to mnie obierają, kroją na plasterki, zalewają octem, śmietaną...brrrr\nNa to smutny Penis:\n- A ja jak dojrzewam i robię się duzy, to wciskają mi na łeb ciasny, gumowy worek, wciskają w gorącą, wilgotną dziurę i tak tłuką łbem o ściany, że rzygam a na końcu mdleje...\n- Przecież to jeden ch**j!\nRobi fikołki, pływa, nurkuje. Wreszcie ratownik pyta:\no i jeszcze jeden...\nŻona maltretuje męża:\n- Powiedz mi coś słodkiego... no prosze powiedz.\n- Daj mi spokój, zmęczony jestem.\nTa nie daje za wygraną:\n- No prosze powiedz, powiedz, powiedz, misiu, powiedz mi coś słodkiego...\nI dręczy zmęczonego faceta, aż ten nie wytrzymuje i wrzeszczy:\n- Miód, kur..a mać i odp...ol sie!!!\n: 07 lis 2006, 13:42\nNie mogłam tego przepuścić\nCzym się różni mucha od męża??\nMucha jest upierdliwa tylko latem...\n: 08 lis 2006, 21:14\n- Dlaczego na żonę mówisz "Ty flanelciu"??\n- A od czego\n- Od "ty szmato!"\nFacet dowiedział się, że żona go zdradza. Wpada do domu wcześniej niż zwykle, wbiega do sypialni, a tam żona na łóżku naga a na niej wielki, umięsniony murzyn. Facet widzi, że w walce na pięści nie ma szans, więc biegnie do kuchni, ściąga z wieszaka największą patelnię, wraca do sypialni i z całej siły wali murzyna w nerki. Murzyn obraca się, uśmiecha szeroko i mówi:\n- Dzięki, stary, już wszedł.\n-Pensja impotentka: opuszcza cię w momencie gdy najbardziej jej potrzebujesz.\n-Pensja burza: nie wiesz kiedy przyjdzie i ile będzie trwała.\n: 19 lis 2006, 18:12\nRejestracja: 27 paź 2006, 13:04\n: 20 lis 2006, 11:34\nMówi świnia do świni przy korycie:\n- POSUŃ SIĘ, NIE BĄDŹ CZŁOWIEK!\n: 20 lis 2006, 11:58\nblondynka w bufecie:\n-niestety, nie mamy ziemniaków\n-nieszkodzi, zjem z chlebem\n: 20 lis 2006, 12:39\nInżynier ma żonę. Wstaje o 5, idzie do pracy, wraca zawsze o 15, chce obiadu, itd. Ma uregulowane życie, kochanka jest mu niepotrzebna.\nFizyk ma kochankę. Ciągle jakieś doświadczenia w instytucie, wykłady o różnych porach - żadna kobieta nie wytrzymałaby z nim w stałym związku.\nMatematyk ma i żonę, i kochankę. Żona myśli, że jest u kochanki, kochanka - że u żony, a ON MOŻE SOBIE WRESZCIE SPOKOJNIE POSIEDZIEĆ W BIBLIOTECE!\n: 22 lis 2006, 14:45\nRejestracja: 29 maja 2006, 15:33\n1. Podchodzisz do laski na imprezie i mówisz: "Jestem fenomenalny w\npotrafię spędzić całą noc kochając się bez przerwy." To nazywa się\n: 24 lis 2006, 8:38\nDo baru przychodzi mężczyzna z malutką psinką bez łapek, schowaną pod pazuchą. Siada przy barze, zamawia setkę, wyciąga psinę, kładzie na barze. Barman zaczyna się interesować:\n- A jak na tego pieska wołają?\nFacet ze łzami w oczach przez ściśnięte gardło:\n- Wołają, nie wołają... co za różnica... i tak nie przybiegnie.


W kolejce do kina - Strona 47 - Forum Subaru\nPost 9 sie 2018, o 22:55\n9 sie 2018, o 22:50\nfilm jest w konwencji komedii\nzapowiedz bardzo zabawowa - kto oglądał film wie że komedią na pewno nie był...\nPost 9 sie 2018, o 22:57\nRacja, Chrystusów Koterskiego też jako komedię większość odebrała.\nPost 9 sie 2018, o 23:11\nSmarzowski to nie Vega - nie produkuje dla rozgłosu prostymi narzędziami...\nPost 9 sie 2018, o 23:17\n9 sie 2018, o 20:35\nGłupi ten spór, od dawna wiadomo że nic tak nie przyciąga do kina jak skandale, golizna czy prowokacje.\nZwiązek P-S mi się nasuwa:\ngdyby sprawy nie było, filmu by nie było.\ninaczej pisząc: gdyby kościół (organizacja) nie przegiął, to temat nie byłby wystarczająco nośny. jeśli jest nośny NAWET w Polsce, to znaczy, że jednak jest to temat.\nna którym można zarobić, jak na wszystkich przegięciach (na wojnie z terroryzmem to się dopiero zarabia...)\nniestety, nie jestem beneficjentem...\nAdi, nie zgodzę się, wiele komedii uczy i skłania do refleksji. Alternatywy, Miś, to tez komedie. Nie mówiąc już o la vita e bella. I paru innych.\nPost 9 sie 2018, o 23:52\n9 sie 2018, o 23:17\nto są komedie, które dzisiaj są niezrozumiałe zupełnie, a apogeum śmiechu powodowały w latach 80-tych. kiedy już można było się śmiać. "życie jest piękne" jest jednak inaczej odbierane we wszechświecie...\npewnie z powodu nacji głównego bohatera...\npodobnie, jak zapiski małej Żydówki z Holandii, które doczekały się filmu, który zrobił furorę. Zapiski mnóstwa podobnych jej -> nie. w szczególności: zapiski oblężonych w Piotro-Stalin-ktokolwiek-gradzie nigdy nigdzie nie zostały rozpowszechnione. w końcu "liczne akty kanibalizmu" to nie jest coś, co się rozpowszechnia...\ninnymi słowy: tragedina "tego innego" jest zawsze ciekawa. nie wiem, dlaczego, ale tak jest.\nwojna, klęska żywiołowa, czyny zabronione (film Dłiug). to jest stara jak mass-media pożywka dla... hien.\neuyot (10 sie 2018, o 08:28)\nPost 10 sie 2018, o 00:50\nZ misia, Alternatyw itp. filmów głównie Barei śmialiśmy się, bo były śmieszne a niedorzeczności życia w PRLu wynosiły do stopnia maksymalnej abstrakcji. Do tego świetni aktorzy.\nŻycie jest piękne jest śmieszne pomimo tragedii sytuacji dzięki wspaniałej grze głównego bohatera.\nNietykalni to genialna komedia z niepełnosprawnym bohaterem w roli głównej. W dodatku na faktach. I co, można? Można.\nPost 10 sie 2018, o 07:38\nNo i po takich denuncjacjach\nna zmniejszenie zainteresowania bym nie liczył.\nJedni będą zaprzeczać, inni bulwersować.\nPost 10 sie 2018, o 08:10\n9 sie 2018, o 22:26\neuyot, to było słabe, bardzo słabe...\nJak i ja zacznę się czepiać kleru za zapędy pedofilskie to wkleisz link że jakiś przedstawiciel też był ?\nSlabe to jest sprowadzanie problemu pedofilii do problemu tylko kleru. Przypominam to co sie dzialo w wielkiej brytani o orgiach na szczytach wladzy. Proponuje obejrzec rowniez film Latkowskiego o pedofilii.\nPedofilia to przedewszystkim problem biznesu. W ogole proponuje zglebic temat.\nStachu wkleil wypowiedź rezysera przy okazji wywiadu po nakręceniu etiudy ksiądz. Podciągnąl pod swoja teze. Czytalem jakies wypowiedzi rezysera nieco inne byly.\nA sama pedofilia jest w baaardzo wielu grupach spolecznych i zawodowych. Walczyc z nia trzeba globalnie. Splycanie problemu do kleru jest na reke tym ktorzy czerpia z tego zysk.\nPorno biznes, sutenerstwo, porwania, handel ludźmi.\nTak naprawde takie dysputy juz mnie nie emocjonuja.\nNic nie rozwiazuja.\nPop kultura ma kolejny symbol zla. Zbudowany na zasadzie kontrastu. Cos jak dziewczynka morderca z horroru.\nInquiz, mądrze prawi. Rezyser jest sprawny. Jego filmy to dobre filmy. Tematyka dobrana odpowiednio.\nPost 10 sie 2018, o 08:12\nCiekawe, czy dentysta, czy wojskowy pedofil usprawiedliwia księdza i do kogo taka retoryka trafia?\nW pytaniu falszywa teza. Ciekawe czy ksiadz pedofil usprawiedliwia pedofilii innych profesji.\n"Czy Twoja rodzina wie ze uzywasz srodkow na potencje? "\nRozumiesz co probuje Ci wskazac?\nPost 10 sie 2018, o 08:20\nTemat jest nosny bo jest przegieciem od "jednego przypadku".\nKosciol jako autorytet a tu taki zonk.\nTo zawsze nosne. Nawet jakby w kosciele byl jeden pedofil. Co innego rezyserzy... czy inne grupy. To przeciez słabe wytknąć...\nPost 10 sie 2018, o 08:24\n10 sie 2018, o 07:38\nDla przejrzystosci rozmowy. Wskaz prosze osoby na forum ktore zaprzeczaja. Tak, zeby walki z wiatrakami i don kiszoniow nie bylo.\nPost 10 sie 2018, o 08:39\nNic nie podciągałem pod żadne moje tezy. Przyjąłem wyjaśnienie reżysera jako prawdziwe bez kombinowania.\nEuyot, zmierzenie się z rzeczywistością jest nieuchronnie konieczne. A rzeczywistość jest taka, że środowisko kleru na całym świecie boryka się z pedofilią, wiele mówi o tym papież.\nŚrodowisko dentystów natomiast nie boryka się z takim problemem niezależnie od tego ile precedensów wydlubiesz\nPost 10 sie 2018, o 08:40\nszamot pisze: Smarzowski to nie Vega - nie produkuje dla rozgłosu prostymi narzędziami...\nPost 10 sie 2018, o 09:50\n10 sie 2018, o 08:12\nCzy Twoja rodzina wie ze uzywasz srodkow na potencje\nZainteresowana tym jej część tak, jest zadowolona.\nPost 10 sie 2018, o 14:42\n10 sie 2018, o 08:39\nAle jak złapią i udowodnią dentyście czyny nieobyczajne względem nieletniego pacjenta, to pożegna się z zawodem i zapewne wolnością. A kościól tkwi po uszy w grzechu zaniechania i zamiatania pod dywan. Jeśli kuria płaci odszkodowanie (a są o dziwo już takie wyroki), to tracą członkowie wspólnoty, a nie winowajcy. Skazanie sukienkowego bez zawieszenia, to jakiś ewenement jest...\nPost 10 sie 2018, o 14:51\n10 sie 2018, o 14:42\nSkazanie sukienkowego bez zawieszenia, to jakiś ewenement jest...\nMasz racje. Tylko po co ten "sukienkowy"?\nZapewniam nie caly kosciol jest zly. Zla jest odpowiedzialnosc zbiorowa. To jest jedna z trzech rzeczy ktore sa dla mnie okropne. (Nie trawie odpowiedzialnosci zbiorowej, swietych krow oraz zbyt wysokiego mniemania o sobie. Wtrącilem tylko tak dla jasnosci. Nie pisalem tego do Ciebie)\nAktualnie stalo sie tak, ze ksiadz to synonim pedofil, a to klamstwo. Jak sie widzi ksiedza z ministrantem to sie odczuwa niepokoj. To nie jest normalne.\nKsieża nie sa karani? Kilkadzisiat lat komuny, rzady sld, nawet platformy. Nie mozna powiedziec, ze rzady te byly przychylne kosciolowi. Aparat państwowy powinien reagowac efektywniej. (Jeszcze raz polecam film latkowskiego).\nZabawne jest to, ze cala ta dyskusja jest periodyczna. Jak o aborcji, zwiazkach partnerskich. Malo tego ciagle te same argumenty. I ciagle wystarczy byc odrobine innego zdania i juz wywoluje to reakcje.\nCzy cos co napisalem moglo kogos oburzyc?\nPost 10 sie 2018, o 15:16\nW firmie za przewinienia pracownika odpowiada właściciel a to jest odpowiedzialność zbiorowa. Brak nadzoru.\nPost 10 sie 2018, o 15:36\n10 sie 2018, o 15:16\nPost 10 sie 2018, o 15:40\nTo dlaczego, jako akcjonariusz kościoła na walnym nie mogę zagłosować za odwołaniem zarządu ciągnącego na dno?\nleon (10 sie 2018, o 22:21)\nPost 10 sie 2018, o 15:42\n10 sie 2018, o 15:40\nBo fux sie myli.\nPost 10 sie 2018, o 15:43\nPost 10 sie 2018, o 15:48\nw ogólności to nie jest prawda. wszystko zależy od umowy...\nPost 10 sie 2018, o 16:06\ngeos, za pedofilie pracownika pracodawca (wlasciwie wlasciciel to bywa nawet, ze za nic nieodpowiada ) żaden nie odpowiada. Analogia z firmą chybiona, blizsza analogia do hierarchi wojskowej... ale co tam\nOstatnio zmieniony 10 sie 2018, o 16:13 przez euyot, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost 10 sie 2018, o 16:09


Archive for ‘Semantic Web’\nPlatforma VIVO – sposób na Ontologie internetową\nZ uwagi na szybki rozwój technologii , aby podejść do wyzwań\ni problemów badawczych , wymagana jest w większym stopniu współpraca\nzespołów specjalistów z różnych dziedzin i instytucji , aby wspólnymi\nsiłami wypracować innowacyjne rozwiązania w trakcie prowadzonych prac,\nminimalizować niepowodzenia i w optymalny sposób wykorzystywać sukcesy\noraz rozpowszechniać zdobytą wiedzę.\nJednym ze sposóbów jest wykorzystanie platformy VIVO ;\nsemantycznej, sieciowej aplikacji o otwartym kodzie źródłowym ,\nzaprojektowanej aby ułatwiać wyszukiwanie informacji o realizowanych\nbadaniach , stypendiach , naukowcach, i wspierać tworzenie sieci badawczych.\nVIVO to aplikacja zbudowana na technologii Semantic Web ,\nłączy Ontologie internetową i instancje edytora ,\nzawartość narzędzia integracyjnego i lekki system zarządzania treścią.\nOntologia rdzenia VIVO zapewnia framework do modelowania naukowcom\ni ich działalności w sposób spójny.\nZawartość VIVO zapewnia opiekunom systemu zarządzania witryną ,\ndodatkową kontrolę nad architekturą informacji\ni funkcje wyświetlania, jak również branding.\nVIVO jest implementowany jako aplikacja sieci web Java,\na wersje VIVO są zaprojektowane do pracy z Apache Tomcat ( servlet cointainer ).\nVIVO obsługuje ontologie OWL,\nktóre są reprezentowane w systemie przy starcie jako modele obiektów Jena.\nOntologie te mogą być opracowane z wykorzystaniem na zewnętrznym edytorze,\njak na przykład Protégé , lub mogą być rozwijane w samej VIVO.\nPodstawowe zasady VIVO\nZdecentralizowanie infrastruktury – sterowanie lokalne\nJakie zadania pełni VIVO?\n– Systemy rekordu\n– Raportowanie aktywności – Wydział\n– Zewnętrzne źródła (np, Scopus, PubMed, NIH Reporter)\nZapewnia interfejs przeglądu i edycji\nKrótka chatakteryztyka działania :\nGdy dane są dostępne, VIVO tworzy publiczną stronę internetową,\nz stronami pokazującymi profil informacyjny,\nprzynależności do osób fizycznych i członkostwo,\npowiązania oraz inne informacje dla jednostek organizacyjnych.\nWyświetlanie informacji jest tematem pełni napędzanym konfigurowalnie.\nInformacje serwisu są indeksowane przy użyciu Lucene\ndo tworzenia wybranych wniosków z dostępnych danych.\nPoziom wnioskowania może być wybrany w konfiguracji VIVO.\nVIVO obsługuje uwierzytelnianie samodzielnej edycji\npodzbioru informacji o osobie.\nPozwala to, na przykład – wydziału przesyłać obrazy,\nnawiązanie do osobistych danych i projektów stron internetowych,\noraz dostarczenie oświadczeń badań lub listy zainteresowań badawczych.\nAutoryzacja może być poprzez Shibboleth ,\na strona jest w pełni przeszukiwana.\nRozwój ontologii VIVO następuje w czterech zasadach:\n1. • Rdzeń i lokalizacja:\nKonstrukcja rdzenia VIVO i lokalizacji łączy zalety\n2. • Modularny projekt:\nWyróżnia się niezależny system\nlecz połączone moduły, mogą być\nstosowane w różnych kontekstach,\naby umożliwić wiele funkcji.\n3. • Wyrównywanie z innymi ontologii:\nOntologia VIVO dostosowuje się do innych ontologii.\n4. • Modelowanie złożonych relacji jako klas:\nW ontologii VIVO, złożone relacje są modelowane\njako jednostki, w celu dodania właściwości tych związków.\nPrzykład ontologii pokazuje koncepcje mapy VIVO w wersji 1.3 czyli główne klasy i obiektywne właściwości.\nBąbelki w różnych kolorach reprezentują różne źródła klas.\nLinie między bąbelkami wskazują ich związki, które są właściwościami obiektu w ontologii VIVO.\nKluczową kwestią w budowaniu ontologii VIVO\njest umożliwienie interoperacyjności pomiędzy różnymi ontologiami.\nOntologia interoperacyjności jest kluczowym czynnikiem\nniezbędnym do ujednolicenia\ni integracji rozproszonych zasobów ontologii poprzez Internet.\nIstnieją różnorodne działania związane z projektem VIVO,\npodkreślając agencje federalne, instytucje akademickie,\nstowarzyszenia zawodowe, na zysk wydawców i dostawców danych,\njak również dokonanie wielu starań w sieci semantycznej i ontologii w rozwoju społeczności.\nGłówni Partnerzy to :\nCASRAI (Consortium Advancing Standards in Research Administration Information)\nEuroCRIS ( Current Research Information Systems)\nOdwołując się do podsumowania blogu\nautora Dominika Piotrowskiego – który nawiązał do VIVO\njako semantyczna baza wiedzy , można powiedzieć że\n„ silne dane i inteligentne aplikacje internetowe mogą wspierać\npartnerstwo pomiędzy instytucjami i tym samym zwiększyć\nmożliwości ponownego wykorzystania zgromadzonych danych ”,\na zachętą jest aby „ polskie biblioteki akademickie\nmogłyby przyjrzeć się bliżej temu semantycznemu narzędziu,\ncelem wsparcia swoich instytucji macierzystych ”.\n+++ Bibliografia +++\nWojtek-Beniamin Wolski [ 119972 ]


Oaza Recenzji: sierpnia 2013\nAutor: Mirosława Dudko o 17:17 Brak komentarzy:\nOcet znany jest od tysiącleci. Nasi przodkowie stosowali go na wiele sposobów, zarówno do celów spożywczych jak i leczniczych i kosmetycznych. Najstarsze ślady wykorzystywania octu sięgają czasów Babilończyków, którzy już 5000 lat p.n.e. otrzymywali go w procesie wytwarzania wina z palmy daktylowej. Od tamtego czasu ocet stosowany był przede wszystkim jako przyprawa ale także jako środek leczniczy i kosmetyczny.\nDziś już wiadomo, że ocet zwłaszcza winny, zawiera ważne mikroelementy, przeciwutleniacze, które zapobiegają nowotworom, powstrzymują procesy starzenia się i zmniejszają ryzyko tworzenia się różnych chorób i dolegliwości a także flawonoidy, które mają korzystny wpływ na pracę serca, zapobiegają wysokiemu ciśnieniu, udarom i zawałom. O jego zaletach, możliwościach zastosowania i leczniczych właściwościach została napisana książka pt. „Uzdrawiająca moc octu.” Jej autorką jest Cal Orey, która przez wiele lat zbierała informacje na temat zastosowania octu i odkryła jego niesamowite możliwości.\nW starożytności ocet używany był m.in. jako przyprawa i środek do pielęgnacji urody. Rzymianie i Egipcjanie podawali go do każdego posiłku. Już 400 lat p.n.e. Hipokrates leczył za pomocą octu swoich pacjentów z różnych dolegliwości. W XIX wieku używano go jako sos uzdrawiający, a w XX wieku pito octowe koktajle. Dziś na nowo zostaje odkrywany i doceniany jako wszechstronne remedium.\nźródło zdjęcia: www.calorey.com\nCal Orey pochodzi z Północnej Kalifornii. Posiada tytuł magistra w języku angielskim z San Francisco State University. Jest znaną pisarką, publicystką i autorką wielu artykułów opublikowanych w różnych czasopismach. Przede wszystkim specjalizuje się w dziedzinach dotyczących zdrowia, nauki, zwierząt i związków. Jej książki zostały przetłumaczone na 20 języków. Tematy dotyczące uzdrawiającej mocy octu, oliwy z oliwek, czekolady, miodu i kawy zyskały popularność wśród czytelników, tym bardziej, że jej styl pisania ma lekki, narracyjny charakter. Prowadzi ona czytelnika poprzez treść książki opowiadając o sposobach utrzymania zdrowia naturalnymi metodami. Podobnie jest w książce „Uzdrawiająca moc octu”, dzięki której możemy poznać twórczość tej popularnej na Zachodzie pisarki. Forma opowiadania i bezpośredni sposób zwracania się do czytelnika w pierwszej osobie sprawia, że nawet trudniejsze fakty czyta się z zainteresowaniem.\nCal Orey poświęciła swoją książkę sekretom różnych rodzajów octu, począwszy od jabłkowego, poprzez balsamiczny, ryżowy, ziołowe i owocowe. Poznajemy wiele ciekawostek i opowieści związanych z octami, historię jego odkrycia, skąd pochodzi, przykłady jego zastosowania na przestrzeni wieków. Autorka podpowiada jak sporządzić koktajl wspomagający serce, spalający tłuszcz, powstrzymujący proces starzenia. Przedstawia siedmiodniowy program oczyszczania organizmu, recepturę na sprawny umysł, dobry wzrok, zdrowe zęby, kości, stawy, gładką skórę. Opisuje 55 najczęściej występujących dolegliwości, przy których podaje przyczyny ich występowania i pomocne remedium octowe. Poza tym dowiadujemy się o sposobach wykorzystania octu w gospodarstwie domowym, pielęgnacji urody, dzieci i zwierząt.\nTreść książki „Uzdrawiająca moc octu” ujęta została w ośmiu częściach, opatrzonych licznymi wyszczególnieniami w formie tabel, szarych ramek z ciekawostkami i ważnymi informacjami, na które warto zwrócić uwagę. Każdy rozdział zakończony jest wypunktowanymi wskazówkami leczniczymi, które są podsumowaniem przeczytanej treści. Publikacja robi estetyczne wrażenie, począwszy od okładki aż po kolejne strony książki. Zaletą publikacji jest duża ilość przykładów wziętych z życia, ciekawych historyjek, różnorodnych receptur, porad, kuracji i ponad 100 przepisów z użyciem różnorodnych octów.\nKsiążka przeznaczona dla wszystkich, którzy poszukują alternatywnych metod leczenia. Często borykamy się z różnymi dolegliwościami, chorobami, przykrymi objawami czy nieprzyjemnymi zapachami w łazience, plamami na ubraniach i stosujemy różne specyfiki oparte na chemii. Tymczasem mamy w swojej kuchni, w zasięgu ręki naturalny środek, dzięki któremu możemy zachować zdrowie, piękny wygląd i cieszyć się długim życiem. Używanie naturalnych octów winnych „może być najlepszą rzeczą, jaką zrobisz dla siebie i dla swojego zdrowia.”\nAutor: Mirosława Dudko o 17:46 Brak komentarzy:\nEtykiety: Cal Orey, wydane w 2013 roku, Wydawnictwo VITAL, zdrowie\nTalia 44 kart i podręcznik\n„Miłość to nie jakaś cząstka życia, miłość to pełnia życia”.\nŻycie bez miłości byłoby bezbarwne, nieciekawe. Motyw ten przewija się w wielu bajkach, wierszach, filmach, książkach. Jest motorem naszych działań, daje nadzieję, radość, chęć do życia. Miłość to energia, którą pożądamy ale wielu z nas z jej powodu cierpi, nie widząc dróg wyjścia z danej sytuacji. Chcemy być kochani, doceniani i sami pragniemy obdarzać uczuciem. Szukamy jej, bo wiemy, że daje szczęście, uskrzydla. Gdy kończy się miłość - dla wielu zamiera cały świat. Nic nie cieszy, opanowuje nas nostalgia i smutek. Trudno czasami wyzwolić się z tego stanu. Dlatego warto mieć przy sobie pocieszyciela, kogoś, kto pokaże rozwiązanie, wskaże drogę, podaruje promyk nadziei. Takim wsparciem mogą być karty. Jest ich na naszym rynku bardzo dużo. Wśród nich, w ostatnim czasie, pojawiły się nowe, całkiem odmienne od innych - „Karty. Anielskie wsparcie w miłości”. Stworzyła je Doreen Virtue, znana na całym świecie wizjonerka, psycholog i jasnowidz, ekspert od aniołów. Jej sylwetka jest popularna w kręgu ezoterycznym i nie tylko. W jej rodzinie od kilku pokoleń sfera metafizyczna była obecna. Zapraszana do wielu programów telewizyjnych, autorka książek, talii kart, nagrań, warsztatów dotyczących nie tylko Aniołów ale też rozwoju duchowego, pracy nad swoim ciałem, umysłem i duchem.\n„Karty. Anielskie wsparcie w miłości” są niezwykłą talią, której głównym motywem jest miłość, przyjaźń, wszelkie związki międzyludzkie. To pierwsza na polskim rynku talia anielska, której tematem są sprawy sercowe. Dzięki niej mamy możliwość uzyskania odpowiedzi na nurtujące nas pytania dotyczące życia uczuciowego, uzyskując pocieszenie, nadzieję i światło. Pytając np. o jakąś osobę dowiemy się czy to jest ta właściwa albo czy dany związek warto dalej kontynuować, albo jak pomóc naszemu związkowi, by lepiej funkcjonował i był szczęśliwy.\nNa wstępie Doreen Virtue podpowiada jak pracować z talią miłości, jak ją oczyścić i przygotować do pracy. Wszystkie talie tej autorki można ze sobą łączyć, gdyż „pracują” na tych samych wibracjach. Zaletą kart jest możliwość własnych interpretacji poszczególnych przesłań. Nie należy niektórych z nich rozumieć dosłownie. Ważne są tu własne odczucia połączone z dodatkową podpowiedzią z opisu karty. Jak przy każdym systemie dywinacyjnym należy i tu zachować zdrowy rozsądek. Wyciągając np. kartę „Rozstanie”, nie zawsze oznacza ona koniec miłości. Czasami zapowiada po prostu chwilową rozłąkę. Autorka podaje główne znaczenia każdej karty ale podkreśla, żeby zaufać swojej intuicji i wsłuchać się w to co Anioły chcą nam przekazać.\nKarty są miłe w dotyku, wspaniale współpracują z osobą wróżącą i mogą być świetnym narzędziem wróżbiarskim ale również wskazówką na dany dzień, przesłaniem życiowym.\nOprawa: twarde pudełko\nWielkość kart: 89 x 127 mm\nIlość stron w książeczce: 124\nOpracowanie graficzne: Piotr Pisiak\nTytuł oryginalny: The romance angels oracle cards\nEtykiety: anioły, Dr Doreen Virtue, Karty anielskie, wróżby, wydane w 2012 roku, Wydawnictwo Studio Astropsychologii\nDar od aniołów.\nCzęsto zadajemy sobie pytanie: jaki mam cel w życiu, jaką misję do spełnienia, co powinienem w swoim życiu robić. Brak satysfakcji z codziennych zajęć może oznaczać, że zboczyliśmy z zaplanowanej dla siebie ścieżki – zarówno tej duchowej, jak i zawodowej. Każdy z nas ma jakiś cel w życiu tylko nie zawsze go sobie uświadamia. Dusza każdego człowieka wybrała dla siebie misję jeszcze przed narodzinami, ale w ciągu naszego życia nie zawsze podążamy swoją ścieżką. Teraz, dzięki nieomylnym i przepełnionym miłością poradom, możemy na nią z łatwością powrócić.\n„Karty Misji Życiowej” są darem od aniołów, byśmy mogli odnaleźć siebie w codziennych zawirowaniach życiowych. Te unikalne karty, będące najcenniejszym z darów, jakie mogą nam ofiarować anioły, pomogą w poznaniu własnej misji życiowej. Karty są przepiękne, pozłacane, przepełnione niebiańskimi barwami i energiami. Dzięki nim mozemy dowiedzieć się czy pisana jest nam praca z dziećmi, muzyką czy też nauczanie innych osób a może powinniśmy napisać książkę?\nDo talii jest dołączona niewielka książeczka, w której każde przesłanie jest szerzej rowinięte, co pozwala dostosować je do swojej sytuacji życiowej. Karty sprawdzają się świetnie zarówno do codziennych medytacji, wskazówek, jak i porad życiowych oraz wróżb. Ich oprawa graficzna sprawia, że już samo patrzenie na wizerunki poszczególnych kart nastraja pozytywnie do czekających zadań a przesłania motywują i zachęcają do działania dając nadzieję na lepsze jutro. Nadają również sens temu, co robimy, są drogowskazem życiowej ścieżki wskazując właściwy kierunek. Używając tych kart możemy pewniej iść przez życie a z pomocą anielską z łatwością osiągniemy zawodowy i osobisty sukces, które są na wyciągnięcie ręki. Wystraczy tylko wsłuchać się w przekaz płynący wprost z niebios i podążać za jego wskazówkami. Tylko tyle i aż tyle! Nie każdy ma dar widzenia aniołów, czy wyczuwania ich obecności. Dlatego karty są wspaniałym rozwiązaniem. Pozwólmy zatem Aniołom prowadzić się przez życie!\nźródło zdjęcia: www.loveinsantafe.com\nJest to kolejna talia znanej psychoterapeutki Doreen Virtue, która stworzyła do tej pory wiele ciekawych kart anielskich takich jak: „Karty Archanioła Michała”, „Karty Archanioła Rafaela”, „Przesłania Anielskie” i inne. Z pewnością „Karty Misji Życiowej” to kolejna talia anielska, z którą praca to czysta przyjemność.\nKomplet zawiera 44 karty o wymiarach: 89 x 127 mm oraz podręcznik - 128 stron\nAutor: Mirosława Dudko o 21:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: anioły, Dr Doreen Virtue, karty, Karty anielskie, wróżby, wydane w 2012 roku, Wydawnictwo Studio Astropsychologii\nOdnajdź siłę w sobie.\nTo w jaki sposób myślimy o sobie, o swoim otoczeniu wpływa znacząco na nasze życie. Od najmłodszych lat wpajano nam pewne standardy myślowe, które zamiast pomagać, ograniczały nasze możliwości. Borykamy się z codziennymi zadaniami, próbując poradzić sobie z trudnościami. W efekcie niewiele się zmienia a często zmiany nie są takie jakie byśmy chcieli. Dlatego warto popracować ze swoją podświadomością, by zmienić sposób myślenia. Do tego bardzo przydatne są afirmacje - krótkie zdania o pozytywnym wydźwięku, które mają za zadanie nastawić nas do innego myślenia i zmotywować do zmiany zachowania, byśmy mogli zmienić swoje życie na lepsze. O afirmacjach napisano wiele książek i w wielu z nich możemy znaleźć wskazówki jak je stosować, by zadziałały w naszym życiu. Do tych metod możemy dołączyć jeszcze jedną – karty z pozytywnymi motywacjami. Afirmacje, które zawarte są na kartach Louise L. Hay „Karty Potęga myśli. Odnajdź siłę w sobie” z pewnością ułatwią nam to zadanie.\nLouise L. Hay to bestsellerowa autorka ok. 30 publikacji, między innymi książki „Pokochaj swoje życie”, "Możesz uzdrowić swoje życie", "Możesz uzdrowić swoje ciało" i wiele innych. To znana także w Polsce specjalistka od pozytywnego myślenia. jej optymistyczbe podejście do życia pomogło milionom ludzi. Dzięki niej odkryli i wykorzystali swój potencjał mocy twórczych do samorozwoju i samoleczenia. Jest prezesem i założycielką wydawnictwa Hay House oraz uznaną nauczycielką duchową. Pośród róznych jej publikacji są także karty "Potęga Myśli",\nPraca z kartami jest bardzo prosta wystarczy, że będziemy mieć je przy sobie, w domu, biurze, samochodzie. Możemy również podzielić się nimi z rodziną i przyjaciółmi. Jeśli każdego dnia będziemy czytać jedną kartę to doświadczymy lepszego, pełnego energii życia. Na niewielkich, kolorowych kartonikach zamieszczone są motywujące zdania, które mają wydźwięk pozytywny.\nNieraz zdarza się, że nie wiemy co zrobić w danej sytuacji, potrzebujemy naprowadzenia, rady lub po prostu uporządkowania natłoku myśli. Jednak nie zawsze mamy przy sobie kogoś, kto może pomóc. Teraz, dzięki tym kartom, będziemy mogli pomóc sobie w znalezieniu właściwej drogi.\nDzięki tej afirmacyjnej talii możemy dokonać właściwej samooceny, wspomóc się w życiu uczuciowym, osiąganiu sukcesów, wyjściu z trudnych lub lękowych sytuacji. Pozytywne myśli ujęte w krótkie zdania działają sugetsywnie na podświadomość co pozwala bezstresowo przebrnąć przez skomplikowane sytuacje w pracy, rozmowy z szefem lub z partnerem. Myśl jest potężną siłą, która może spowodować lawinę zmian. Od nas zależy czy będą one pozytywne czy nie.\nTalia zawiera 64 kart o wymiarach 96 x 96 mm Ten nietypowy rozmiar kart jest ciekawą propozycją, dzięki temu są one ciekawe i sprawiają, że praca z nimi jest przyjemnością. Ich przesłania są niezwykle trafne, doskonale wpasowują się w problem czy pytanie. Wspaniale sprawdzają się zarówno w codziennej pracy nad sobą jak i w czasie wróżb. Są niezwykle kolorowe, wykonane na grubym nośniku, lakierowne a dzięki temu nie niszczą się szybko i z pewnością będą mi służyć długo.\nAutor: Mirosława Dudko o 18:45 Brak komentarzy:\nEtykiety: afirmacje, karty, Louise L. Hay, potęga umysłu, wydane w 2011 roku


Zastanów się zanim kupisz, czyli krótki przewodnik dla osób planujących zainwestować w żarówki typu LED | Wohnen Sparen - ekonomiczne mieszkanie\nGdy dekadę temu w sprzedaży pojawiły się energooszczędne źródła światła, to zapobiegliwi gospodarze natychmiast udali się do sklepów, aby nabyć co najmniej jedną taką żaróweczkę. Jednak tamte żarówki oszczędzały energię dopiero po upływie kilku minut, więc kiedy gospodarz świecił lampę tylko przez chwilę, to nigdy nie oszczędzał. Tymczasem nowoczesne żarówki ledowe są zbudowane w ten sposób, aby oszczędzały od pierwszych minut.\nWybranie najlepszej żarówki LED-owej, czyli takiej dobrze dopasowanej do oczekiwań konkretnych domowników, wcale nie pozostaje tak prostym zadaniem, jak złudnie można byłoby sądzić – jak długo są sprawne żarówki ledowe.\nZ czystym sumieniem zalecam te informacje każdemu fanowi takiego zagadnienia. One niewątpliwie także są godne przeczytania.\nNajczęściej kupujemy przypadkowo, wedle rad ekspedientów, którzy nie zawsze mają czyste intencje, ale chcą szybko pozbyć się mało chodliwego towaru. Natomiast w hipermarketach budowlanych, gdzie produkty wybiera się samodzielnie, rzadko zwracamy uwagę na istotne drobiazgi.\nŻeby światła ledowe faktycznie przyniosły zakładane oszczędności, należy zapoznać się z komentarzami ekspertów. Wtedy z pewnością przekonamy się, że tak naprawdę nie zawsze warto kierować się podpowiedziami właścicieli sklepów.\nW sytuacji, gdy będziesz wyszukiwać analogicznych materiałów, to te wskazówki ze strony (http://www.alena-firany.pl/dodatki-do-firan/spinki.html) z pewnością wydadzą się Tobie bardzo użyteczne.\nTutaj ograniczymy się do podania dwóch istotnych kwestii. A mianowicie, gdy producent podaje moc żarówki, to trzeba pamiętać, że w zasadzie nie wolno jej porównywać do mocy tej zwyczajnej i świetnie znanej nam żarówki.\nBądź co bądź, LED-y nie rzucają tak jasnego strumienia światła, więc być może w salonie będą potrzebne dodatkowe kinkiety. Z kolei z drugiej strony przed zamówieniem żarówek LED należy zastanowić się, gdzie będą używane. Jeśli w sypialni, korytarzyku albo schowku rzadko pali się światło, to lepiej nie inwestować w kosztowne LED-y, bowiem wspominana inwestycja może zwrócić dopiero za kilkanaście lat.


Violetta Arlak z Rancza schudła ponad 20 kilo. Jak? Dieta Arlak\nVioletta Arlak, słynna wójtowa z Rancza, schudła ponad 20 kilogramów! Zobaczcie NOWE zdjęcia aktorki!\nOglądaliście "Ranczo"? Jeśli tak, to na pewno kojarzycie Halinę Kozioł, czyli słynną wójtową, w którą wcielała się Violetta Arlak. Co u niej słychać? Okazuje się, że aktorka schudła... ponad 20 kilogramów. Dziś wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilka lat miesięcy temu, kiedy to jeszcze "Ranczo" było emitowane na antenie TVP 1. Jak tego dokonała i jak dziś wygląda? Zobaczcie na kolejnych stronach naszej galerii!\nZobacz: TYLKO U NAS: Wraca "Ranczo"! Mamy komentarz Doroty Choteckiej! "Powroty w to samo miejsce..."\nVioletta Arlak jeszcze kilka lat mogła pochwalić się prawdziwymi krągłościami. Dziś po nich nie ma ani śladu! Jak tego dokonała?\nZobacz: TYLKO U NAS: Ranczo wraca na antenę?! Serialowa Wezółowa skomentowała plotki!\nW rozmowie z "Tiną" Arlak zdradziła:\nKosztowało mnie to sporo pracy i konsekwencji. Systematyczna dieta, ćwiczenia, żadnej taryfy ulgowej. Co drugi dzień chodzę na steperze, robię 200 brzuszków, ćwiczę z hantlami. Jem mnóstwo warzyw i białka. - mówi.\nA czego unika?\nZobacz: Kasia Cerekwicka wciąż chudnie! Niedawno zrzuciła 10 kilogramów, a teraz kolejne... ZDJĘCIA\nUnikam cukru i węglowodanów, a więc także większości owoców. To dieta wysokobiałkowa, ale stosowana pod okiem lekarza. Jeśli miałabym komuś przyznać medal, to samej sobie. Za to, że mi się chce - przyznała niedawno w magazynie "Tina".\nBrawo! A efekty?\nVioletta Arlak schudła ponad 20 kilo! Efekty są znakomite. Na jednej z ostatnich premier w teatrze Capitol zachwyciła figurą! Brawo ;)\nZobacz: Pamiętacie "pierwszego" Łukasza z "M jak miłość"? Dziś to prawdziwy przystojniak! ZDJĘCIA\nMy jesteśmy pod wrażeniem ;)\nZobacz: Powstaną nowe odcinki serialu "Ranczo"? Cezary Żak zdradził nam całą prawdę!\nKoledzy żegnają serialowego Amerykanina z "Rancza". Poruszające wpisy gwiazd!\nCezary Żak i Artur Barciś w poruszających wpisach żegnają Jeffa Butchera! Dziś rano dotarły do nas tragiczna wiadomość o śmierci jednego z aktorów występujących w wielkim hicie TVP "Ranczo". Jeff Butcher zmarł dokładnie 21 kwietnia w swoim domu w Konstancinie. Informacje o śmierci kolegi z "Rancza" poruszyły Cezarego Żaka i Artura Barcisia, którzy w serialu wcielali się w role senatora Pawła Kozioła i asystenta Arkadiusza Czerepacha. Żak i Barciś żegnają Jeffa Butchera Aktorzy opublikowali na Facebooku krótkie wpisy, w których żegnają swojego kolegę z serialu "Ranczo". Wielka szkoda. Był dobrym duchem tego serialu.😢 - napisał Cezary Żak. Grałem z Nim zaledwie kilka scen, ale zapamiętałem jako niezwykle sympatycznego i uroczego człowieka. Straszny żal [*] - skomentował Artur Barciś. Przypominamy, że Jeff Butcher w "Ranczu" wcielał się w postać sympatycznego amerykańskiego dyplomaty, przyjaciela głównej bohaterki Lucy. Serialowy Jerry w hicie TVP pojawiał się już od pierwszych odcinków. Zobacz także: Nie żyje aktor z "Rancza"! Serialowy Amerykanin zmarł w wieku ledwie 42 lat! Cezary Żak żegna kolegę z serialu. Poruszający wpis opublikował również Artur Barciś.\nNie żyje aktor z "Rancza"! Serialowy Amerykanin zmarł w wieku ledwie 42 lat!\nSmutne wiadomości dla fanów "Rancza" . Nie żyje serialowy Amerykanin Jerry, czyli Jeff Butcher . Jak informuje "Super Express" aktor zmarł nagle w swoim domu w Konstancinie. Jeff Butcher, któremu popularność przyniosła rola w wielkim hicie TVP miał zaledwie 42 lata. Jeff Butcher był Kanadyjczykiem. Do Polski przyjechał w 1995 roku - był dziennikarzem, aktorem i tłumaczem. Butcher był m.in. oficjalnym korektorem tekstów profesora Leszka Balcerowicza. Jeff Butcher w "Ranczu" grał Jerry'ego, przyjaciela Lucy - głównej bohaterki serialu. Jerry co jakiś czas odwiedział Wilkowyje, aż wreszcie poznał nieco szaloną menadżerkę Kusego, Monikę i to właśnie z nią stworzył szczęśliwy związek. Nie żyje Amerykanin z Rancza Informacje o śmierci aktora "Rancza" zostały opublikowane na oficjalnym profilu "TVP Polskie seriale" na Facebooku. Bliskim aktora składamy kondolencje. Zobacz także: Serial "Ranczo" wróci na antenę?! Ilona Ostrowska uchyla rąbka tajemnicy Nie żyje Jeff Butcher, czyli serialowy Jerry. Aktor miał zaledwie 42 lata.


Massimiliano Allegri wróci do Juventusu? Szkoleniowiec spotkał się z szefem "Starej Damy"\nAutor: Daniel Makarewicz 5 kwi 2021 | 12:49\nKolejne doniesienia ws. zmiany trenera w drużynie Juventusu? Włoskie media sugerują, że "Starą Damę" znów może poprowadzić Massimiliano Allegri. Szkoleniowiec w ostatnim czasie spotkał się z szefem klubu.\nObecnym trenerem "Starej Damy" jest Andrea Pirlo. Były pomocnik niespodziewanie dostał szansę od włodarzy klubu przed startem obecnego sezonu. Ryzykowna decyzje nie przyniosła jednak dobrych efektów.\nJuventus rozgrywa najgorszy sezon od lat. Odpadł z Ligi Mistrzów po porażce w dwumeczu z FC Porto, z kolei w Serie A notuje kolejne wpadki i może pożegnać się z marzeniami o obronie mistrzowskiego tytułu.\nW tej sytuacji posada Pirlo zawisła na włosku. Media donoszą, że Włoch może pożegnać się z posadą. Włodarze klubu mają ponoć na oku trzech kandydatów do zastąpienia szkoleniowca.\nJednym z nich jest Massimiliano Allegri. Co ciekawe - "Il Giornale" przekonuje, że szkoleniowiec po meczu z Torino spotkał się z Andreą Agnellim, szefem "Starej Damy".\nWedług dziennikarzy w związku z tym powrót 53-latka naprawdę może dojść do skutku. Allegri w Juventusie pracował już w latach 2014-2019.\nMassimiliano Allegri Juventus Turyn Andrea Agnelli\nStoper Juventusu o krok od Atalanty. Klub z Bergamo może pobić rekord transferowy\nJuventus doszedł do porozumienia z mistrzem Europy. Oficjalny komunikat turyńczyków [AKTUALIZACJA]\n5 kwi 2021 | 13:20\noby a jeszcze jakby postawil na ofensywe przy stanie 1 0 dla juve to jestesmy w niebie\n5 kwi 2021 | 13:41\ni właśnie przez takie gadanie nawet jeśli go zatrudnią to później go zwolnią bo nie będziemy gralo ofensywnie chuj że wygrywamy lepsze 5-4 niż 1-0\n5 kwi 2021 | 14:29\nNo dla mnie to był jedyny defekt gry Juve za czasów Allegriego...\nStrzelali gola na 1:0 i murowali bramkę. Na krajowe ligi to jest dobra taktyka, na ligę mistrzów to trochę za mało.\n6 kwi 2021 | 16:33\nNie po to się go pozbywaliśmy, żeby znowu go zatrudniać i grać na wymęczone 1:0. Jest jeden trener, który poprowadził by Juventus jako drużynę grającą ofensywnie, ma duże doświadczenie trenerskie, a żaden z piłkarzy nawet by nie śmiał mu podskoczyć. Jego nazwisko: Gian Piero Gasperini.\nNie po to się pozbywaliśmy Allegriego, żeby znowu go zatrudniać i grać ciągle na wymęczone 1:0. Jest jeden trener, który poprowadził by Juventus jako drużynę grającą ofensywnie, ma duże doświadczenie trenerskie, a żaden z piłkarzy nawet by nie śmiał mu podskoczyć. Jego nazwisko: Gian Piero Gasperini.\n5 kwi 2021 | 20:39\nNo nie wiem czy zatrudnienie Allegriego to dobry pomysł. Stare przysłowie mawia że dwa razy do tej samej wody się nie wchodzi. Myślę że Allegro osiągnął już z Juve tyle ile mógł. To tak jakby Nawałkę spowrotem zatrudnili jako selekcjonera w reprezentacji Polski. Fakt faktem Juve jeśli chodzi o defensywę to tragedia w tym roku ale powinni celować w innego szkoleniowca, choć napewno z dużym doświadczeniem.\nNo nie wiem czy zatrudnienie Allegriego to dobry pomysł. Stare przysłowie mawia że dwa razy do tej samej wody się nie wchodzi. Myślę że Allegri osiągnął już z Juve tyle ile mógł. To tak jakby Nawałkę spowrotem zatrudnili jako selekcjonera w reprezentacji Polski. Fakt faktem Juve, jeśli chodzi o defensywę to tragedia w tym roku, ale powinni celować w innego szkoleniowca, choć napewno z dużym doświadczeniem.\n5 kwi 2021 | 18:56\nCzyli będzie powrót na "stare śmieci".


Hotel Pousada Solar dos Deuses - Brazylia (Salvador)\nHome Brazylia Hotele Pousada Solar dos Deuses\nWyróżniający się na tle innych hoteli, niesamowicie designerski obiekt. Mimo że hotel mieści się w posiadłości z XVII wieku jego wnętrza zachwycają nowoczesnością czerpiącą inspirację z tradycji, brazylijskiej mieszanki kulturowej i lokalnego klimatu. To miejsce bez wątpienia butikowe, kameralne i naprawdę luksusowe, dysponujące zaledwie sześcioma, ekskluzywnymi apartamentami, z których każdy wygląda zupełnie inaczej i przyporządkowany został danemu bóstwu z synkretycznych wierzeń brazylijskich. W każdym z pokojów dominuje inna, żywa kolorystyka.\nSmakowite i bardzo obfite śniadania serwowane są każdego dnia bezpośrednio w pokojach, składają się m.in. ze zdrowej owsianki, regionalnych wypieków oraz innych produktów przyrządzanych na miejscu. Hotel świadczy dodatkowe usługi w postaci np. masaży w apartamentach czy pomoc w organizacji dodatkowych atrakcji turystycznych i w planowaniu zwiedzania okolicy.\nWyjątkowy hotelik o wyjątkowych wnętrzach mówiących wiele o lokalnej kulturze, niezwykle wyróżniający się design, a zewnątrz zabytkowa, kolonialna architektura\nW stu procentach unikatowe apartamenty – zaledwie sześć luksusowych pokoi, z których każdy zaprojektowany inaczej z wybranym bóstwem synkretycznych religii afro-brazylijskich jako motywem przewodnim\nBardzo dobra lokalizacja w historycznym centrum Salvadoru, dzięki czemu nieopodal zabytków, knajpek i barów


Kiedy skorzystać z pomocy korepetytora? - Blog Studencior\nKiedy skorzystać z pomocy korepetytora?\n21 września 2016 23 stycznia 2017\nPodjęcie decyzji w związku ze skorzystaniem z usług udzielania prywatnych lekcji, wbrew pozorom wcale nie jest takim łatwym zadaniem, zwłaszcza wtedy, gdy nie wiadomo do końca w czym tkwi problem. W liceum zmagają się z tym przede wszystkim rodzice, którzy nie wiedzą, czy kłopoty z nauką ich dzieci wynikają z trudnego materiału czy może z lenistwa pociech.\nNa studiach jest nieco inaczej, bo nad studentem nie czuwają już rodzice i on sam, zgodnie ze swoim sumieniem i zawartością portfela, decyduje czy prywatne lekcje są mu potrzebne czy też nie. Na studiach zazwyczaj jest tak, że jeżeli ktoś decyduje się na korepetycje, naprawdę ma problem z przyswojeniem materiału. Często dotyczy to przedmiotów ścisłych (zadań matematycznych, chemicznych itp.). W związku z tym cena korepetycji automatycznie zwiększa się. Ma na nią wpływ także to, kto ich udziela. Jeżeli korepetytorem jest osoba z tytułem doktora lub profesora, to cena korepetycji także idzie w górę. Student liczy każdy grosz, dlatego nie pozwoli sobie na tego rodzaju pomoc, gdy jest w stanie nauczyć się czegoś samodzielnie.\nWarto pamiętać, że korzystanie z prywatnych lekcji nie ma sensu, gdy uczeń-student nie ma chęci do nauki i zrozumienia trudnego materiału. Bez odpowiedniej motywacji nauka nie będzie efektywna, a pieniądze zostaną wyrzucone w błoto. Jeśli jednak są chęci, a nie ma środków, wówczas lepiej jest poczekać i jeżeli powinie się noga na egzaminie, wtedy lepiej wziąć korepetycje i przy drugim podejściu zdać „śpiewająco”. W końcu nigdy nie wiadomo, jakie pytanie trafi się na pierwszym zaliczeniu.\nZe względu na ograniczony budżet, studenci często korzystają z korepetycji, których udzielają znajomi z roku lub z wyższych roczników. Stawka jest dużo mniejsza i najczęściej przybiera nieco inną formę, uzależnioną od upodobań korepetytora.


Tylko o winie | Serwis z artykułami o różnej tematyce\nHome » inne » Tylko o winie\nCzęsto spotykamy wiele osób, które cenią sobie wino. To doskonały alkohol smakowy. Możemy spotkać bardzo wiele rodzajów tego trunku , a także prawie wszystkie mogą mieć różny bukiet i zawartość alkoholu. Mogą się różnić między sobą nie tylko bukietem smakowym, ale także ceną. Uzależnione jest to od tego w jakim miejscu są wytwarzane, jaki czas leżały. Im dłużej wino leży tym ma wspanialszy i bardziej doskonały smak. Wiele osób obecnie docenia walory takiego trunku.\nPijemy je tak przy jakiejść okazji, lecz czasem także przy posiłkach, bowiem dobrze dopasowane wino jest w stanie poprawić apetyt , a także podnieść rangę każdego nawet z pozoru zwykłego posiłku. Dużo osób chce smakować posiłki, natomiast prawdopodobnie nie ma lepszego rozwiązania niż zaserwowanie tego wspaniałego trunku. Obecnie coraz więcej osób umie rozpoznać dobre wina i nie chcą nabywać tanich win , które nie mają smaku. Decydują się mniej pić, lecz wiedzieć, iż to, co decydują się kupić jest doskonałe , ale też spełni oczekiwania nawet najbardziej wymagających ludzi. Wybranie najbardziej odpowiadającego wina dopasowanego do dań to wyjątkowo ważna , a także czasem kłopotliwa sprawa, gdyż trzeba znać się, które wino, do jakiego dania będzie mogło pasować.\nJuż coraz więcej osób poznaje się na winach. Umiemy rozpoznać, jakie powinny spełniać normy, żeby mogły być najlepsze i jak trzeba je przechowywać. W wielu sklepach z napojami alkocholowymi mamy szansę spotkać wiele takich trunków , dlatego też wybór przeważnie jest wyjątkowo ciężki. Nie wszystkim jednakże trafi w gust ten sam smak, tak więc zróżnicowanie pod względem smaku może być bardzo wielkie. Są wina wytrawne, słodki i półsłodkie, by każdy mógł samodzielnie zdecydować. Wino może być doskonałym napojem na przeróżne uroczystości. Bardzo popularne może być, więc spędzanie wolnego czasu przy lampce wina lub podawanie takiego trunku przy posiłkach. Mamy wówczas możliwość bardzo miło spędzić wolny czas i upajać się wspaniałym bukietem, jaki daje smakoszom wino. Dzisiaj jest już większa orientacja w temacie win , dlatego w niektórych przypadkach ludzie decydują się zapłacić dużo więcej za butelkę wina aniżeli kupować tanie wino bez wyrazu. Tańsze napoje wyskokowe, bowiem mogą nam zaszkodzić, dlatego ogromna ilość ludzi woli nie kupować w ogóle aniżeli ryzykować. Trzeba, więc zwracać uwagę z wyborem wina, bowiem, gdy się nie znamy istnieje zagrożenie, że nie trafimy w to, co będzie idealne.