Adventist Singles Recenzja - Zaktualizuj January 2022,randki online 💗 adam4adam.reviews\nNajlepszy serwis randkowy, który pomaga samotnym adwentystom dnia siódmego znaleźć miłość i wzajemne uczucia w oparciu o ich przekonania.\nAdventist Singles Przegląd\n1248 Dziewczyny online\nAdventist Singles ma łatwą i szybką rejestrację członka, który może zarejestrować się za pomocą swojego konta na Facebooku;\nSerwis randkowy posiada przyjazną dla użytkownika nawigację i prosty interfejs;\nNiedrogie niż podobne internetowe serwisy randkowe;\nTo niszowa strona randkowa, która jest przeznaczona dla chrześcijan poszukujących chrześcijan;\nWydajna obsługa klienta z dostępnością 24/7.\nAdwentyści Single są tylko dla chrześcijańskich członków;\nWitryna nie sprawdza w tle profili\nAdventist Singles powstało w 2000 roku pod parasolem Spark Networks. Sama firma została założona w 1997 roku i uruchomiła udane serwisy randkowe, takie jak Zoosk, EliteSingles i Adventist Singles. Adventist Singles i Christian mieszają się w jedną wielką platformę.\nCzy jesteś singlem i szukasz kogoś z wyznania chrześcijańskiego? Adventist Singles to platforma randkowa, która daje szerokie możliwości znalezienia miłości swojego życia. Ta szczegółowa recenzja zapewni Ci jasny obraz strony randkowej i jej działania.\nPortal randkowy online ma około 100 000 użytkowników, a całkowity napływ aktywnych użytkowników tygodniowo wynosi około 10 000. Kim jest adwentysta? Adwentyści to grupa chrześcijan, którzy wierzą, że Jezus powróci i uważają się za bardzo religijnych. Najważniejsze wydarzenia w samotnych adwentystach są priorytetem dla wartości chrześcijańskiej i podążania drogą wytyczoną przez Jezusa. To najlepszy internetowy serwis randkowy, który służy adwentystom w znajdowaniu ich bratnich dusz, którzy wierzą w tę samą sektę.\nAdventist Singles wprowadzają ścisły, ale prosty proces rejestracji. Strona przedkłada jakość nad liczbę profili członków. Wszystkie kroki rejestracji są obowiązkowe i nie można ich pominąć, jak w przypadku innych serwisów randkowych. Witryna zezwala tylko na przesyłanie prawdziwych zdjęć profilowych. To genialny krok, aby zapewnić innym członkom, że masz poważne i szczere intencje. Moderator strony weryfikuje każde zdjęcie i odrzuca te z niejasnymi twarzami. Zaleca się przesyłanie wyraźnych zdjęć twarzy, aby przejść proces uwierzytelniania.\nCzłonkowie mogą utworzyć swoje konto na dwa sposoby.\nJeśli zdecydujesz się na opcję Facebook, niezbędne informacje zostaną zaimportowane z Twojego konta w mediach społecznościowych. Moderator Adwentystów Singles sprawdza szczegółowo każdy raport, niezależnie od tego, czy jest on prawdziwy, czy fałszywy. Witryna odrzuca również i blokuje nowo utworzone konta na Facebooku bez żadnych postów ani danych. Jeśli niedawno utworzyłeś profil, nie wybieraj go jako opcji rejestracji.\nNastępna część to adres e-mail; możesz zarejestrować się, podając niezbędne informacje o sobie, w tym imię i nazwisko, płeć, datę urodzenia, aktualną lokalizację, adres e-mail, hasło i inne. Uzupełnij dane krok po kroku, a proces rejestracji zajmie około 5 minut.\nSamotni Adwentyści mają limit wiekowy 18 lat, a członkowie poniżej tego wieku nie mogą rejestrować się na stronie. Po zakończeniu rejestracji zaloguj się na stronie i zacznij imponująco stworzyć swój profil, aby przyciągnąć uwagę.\nTwoja rejestracja została zakończona i oficjalnie zostałeś członkiem Adwentystów Samotnych; czas stworzyć swój profil. Profil platformy randkowej został zaprojektowany ze względu na wszystkie informacje zebrane w momencie rejestracji.\nCzłonkowie muszą przesłać informacje o swoim zawodzie, życiu osobistym, wykształceniu, stanie cywilnym, przekonaniach religijnych, pochodzeniu i stylu życia.\nSzczegóły na profilu pomagają w znalezieniu najlepszych dopasowań, które odpowiadają Twoim preferencjom i kryteriom. Każdy profil wyświetla obraz i pewne informacje o członku. Nie musisz podawać żadnych danych kontaktowych do serwisu. Możesz podać informacje kontaktowe członkom, których lubisz lub z którymi czujesz się komfortowo, podczas wysyłania wiadomości tekstowych lub wiadomości.\nJesteś zarejestrowanym członkiem Adventist Singles i stworzyłeś imponujący profil. Nadszedł czas, aby znaleźć swoje dopasowania na stronie, która odpowiada Twoim kryteriom. Pierwszym krokiem do znalezienia bratniej duszy jest przejście do funkcji Dopasowania na stronie głównej. Kliknij tę funkcję, a witryna wyświetli wiele sugestii na podstawie Twoich preferencji. Zdjęcia profilowe są wyświetlane po kolei z pewnymi szczegółami dotyczącymi członka, takimi jak wzrost, imię i lokalizacja. Wszelkie informacje kontaktowe są surowo zabronione na stronie. Możesz pokazać zainteresowanie profilem, klikając ikonę Serca pod zdjęciem profilowym lub pominąć profile, klikając opcję Następny mecz.\nZałóżmy, że kogoś lubisz; jak zainicjujesz rozmowę?\nAby wchodzić w interakcje z członkami, którymi wydajesz się być zainteresowany, musisz uaktualnić swoje członkostwo do premium. Jako zwykły członek możesz wysłać członkom Waves, a oni zostaną powiadomieni, że jesteś zainteresowany ich profilem. Jako członek premium możesz cieszyć się nieograniczonymi funkcjami przesyłania wiadomości. Aby wysłać wiadomość do członków, przejdź do ich profilu i kliknij ikonę wiadomości. Pojawi się okno rozmowy i możesz od razu rozpocząć wysyłanie wiadomości.\nPubliczność Adwentystów Singli to chrześcijańscy single, głównie z sekty adwentystów. Single szukają partnerów do długotrwałego związku, który kończy się małżeństwem. Proporcja płci na stronie jest nieznacznie zdominowana przez kobiety, przy czym kobiety stanowią 54% całkowitej liczby, podczas gdy mężczyźni stanowią 46% całkowitej bazy użytkowników. Najbardziej aktywne grupy wiekowe na stronie to od 25 do 37 lat, a mężczyźni są bardziej aktywnymi członkami niż kobiety.\nCzłonkowie z USA dodają łącznie 30 000 mieszkańców. Tygodniowy napływ aktywnych członków na stronie wynosi 10 000, co pokazuje jej popularność wśród mas chrześcijańskich.\nNajbardziej aktywny wiek singli adwentystów to 25-34 lata. Dostępni są członkowie poniżej i powyżej tego przedziału wiekowego, ale większość z nich nie jest aktywna. Osiemnaście lat to limit wiekowy, aby zostać zarejestrowanym członkiem na stronie. Najmniej aktywna grupa wiekowa to 18-25 lat, ponieważ single w tym wieku nie szukają partnerów duchowych, a Adventist Singles obsługuje osoby samotne poszukujące długotrwałego związku.\nJako niszowy religijny serwis randkowy catering, samotni chrześcijanie i kobiety. Adwentyści Single ułatwiają tylko orientację seksualną. Witryna nie zapewnia żadnych możliwości dla społeczności tej samej płci. Nawet pary niebędące małżeństwem nie są wspierane na stronie internetowej, ponieważ wspólne życie poza małżeństwem jest uważane za grzech.\nWiększość populacji witryny należy do USA, ale adwentyści nie mają ograniczeń co do rejestracji z innych chrześcijańskich członków kraju. Jeśli przyjrzymy się rasie i pochodzeniu na stronie, znajdziesz głównie białych lub czarnych Amerykanów, Amerykanów pochodzenia azjatyckiego itp.\nJako niszowa religijna strona randkowa Adventist Singles jest przeznaczona wyłącznie dla samotnych chrześcijanek i mężczyzn. Witryna nie ułatwia żadnej innej religii na stronie, ponieważ jej celem jest łączenie singli adwentystów. Jeśli należysz do jakiejkolwiek innej religii niż chrześcijaństwo, lepiej znaleźć inną platformę randkową.\nAdventist Singles ma wiele funkcji, które pomagają członkom w znalezieniu ich bratniej duszy.\nAdwentyści Single wprowadzają różne filtry wyszukiwania, które pomagają samotnemu chrześcijaninowi znaleźć najlepszego partnera. Opcja wyszukiwania dostępna na stronie obejmuje.\nSzukaj za pomocą nazwy użytkownika i identyfikatora: jeśli znasz członka po jego nazwie użytkownika lub identyfikatorze, możesz go wyszukać na platformie, wpisując jego nazwę użytkownika w pasku wyszukiwania.\nFiltry wyszukiwania: możesz użyć różnych filtrów wyszukiwania, aby znaleźć pożądane dopasowanie. Filtry wyszukiwania dostępne na platformie to zakres różnych grup wiekowych, lokalizacji i tego, kto jest online.\nZaawansowane filtry wyszukiwania: rozbudowane filtry wyszukiwania umożliwiają członkom wyszukiwanie potencjalnych dopasowań za pomocą różnych filtrów, takich jak pochodzenie, wygląd fizyczny, stan cywilny, wykształcenie itp.\nSzukaj według słów kluczowych: możesz wyszukiwać profile na platformie za pomocą określonych słów kluczowych. Podajmy przykład – jeśli szukasz artysty jako bratniej duszy lub typu partnera życiowego, słowo kluczowe artysta w pasku wyszukiwania. Adwentyści Single znajdą wszystkie profile pasujące do Twojego słowa kluczowego.\nDopasowania polecane na podstawie historii wyszukiwania: reklamowanie singli sugeruje potencjalne dopasowania na podstawie Twojej historii wyszukiwania.\nSugerowanie najlepszych dopasowań: singiel przygodowy sugeruje jedne z najlepszych dopasowań w oparciu o preferencje profilu.\nJeśli chcesz pojawiać się na górze wyników wyszukiwania, aby członkowie mogli zauważyć, że Twoje profile aktywują funkcję Spotlight. To skuteczna metoda na zwiększenie szans na otrzymanie obszernych wiadomości i dopasowań.\nLookBook to imponująca funkcja platformy randkowej, umożliwiająca członkom oglądanie meczów w formacie kafelków. Każdy profil jest wyświetlany z krótką biografią, aby ułatwić zrozumienie członka.\nJest to jedna z najbardziej ekscytujących funkcji Adventist Singles, która daje nieograniczony dostęp do wysyłania wiadomości do innych członków. Będziesz mieć nieograniczony dostęp do wysyłania wiadomości do członków standardowych i premium. Aby w pełni korzystać z witryny, aktywuj funkcję Messaging +.\nAdventist Singles wyrobił sobie markę w branży randkowej jako jedna z bezpiecznych witryn randkowych. Solidny środek bezpieczeństwa witryny zapewnia bezpieczeństwo Twoich danych osobowych i finansowych. Członkowie mogą zablokować każdy irytujący profil przed przyszłym kontaktem. Zgłoszone profile są natychmiast uwzględniane w powiadomieniu i usuwane, jeśli okażą się winne.\nAdventist Singles jest częścią Spark Network, słynącej z zaawansowanych technologii bezpieczeństwa, które zapewniają bezpieczeństwo członkom. Świadectwa strony są pieczęcią zatwierdzającą status prawny serwisu randkowego.\nAdventist Singles oferują niektóre funkcje bezpłatnie, ale większość funkcji witryny jest przeznaczona dla członków premium. Członkowie mogą subskrybować subskrypcje premium dla poziomów rocznych, trzymiesięcznych i sześciomiesięcznych.\nJedna miesięczna subskrypcja premium kosztuje 49,99 USD\nTrzymiesięczna subskrypcja premium kosztuje 34,99 USD miesięcznie i łącznie 104,97 USD.\nSześciomiesięczna subskrypcja premium kosztuje 24,99 USD miesięcznie i łącznie 149,94 USD.\nTworzenie rozbudowanych profili\nPrzesyłanie sześciu zdjęć\nWysyłanie zainteresowania lub uśmiechu\nPolub lub wyślij serce do profilu\nKorzystanie z funkcji Spotlight\nWysyłanie nieograniczonej liczby wiadomości do wszystkich członków\nDostęp do wszystkich zdjęć\nStrona randkowa Adventist Singles ma prosty interfejs z dobrze zorganizowanymi funkcjami. Członkowie nie mylą się w projekcie podczas lokalizowania określonej funkcji. Każdy profil jest wyświetlany w dużym rozmiarze, co ułatwia przeglądanie informacji w czytelnych czcionkach. Kombinacje bieli i fioletu sprawiają, że ogólny wygląd strony jest atrakcyjny. Pod względem wydajności i funkcjonalności Adventist Singles to doskonała strona randkowa.\nPodążając za nowoczesnymi wzorcami świata randek, Adventist Singles wprowadziło dobrze zorganizowaną aplikację mobilną. Cechy i funkcjonalności są zbliżone do wersji strony internetowej. Pięć funkcji widocznych na stronie głównej to strona główna, polubienie, wiadomości, ustawienia konta i wyszukiwanie. Nie będziesz miał trudności ze znalezieniem jakichkolwiek funkcji. Przyjazna dla użytkownika nawigacja po aplikacji sprawia, że korzystanie z niej jest płynne dla użytkowników.\nAplikacja randkowa to fantastyczna platforma, jeśli masz napięty harmonogram i jesteś zawsze w ruchu. Jeśli pobranie aplikacji jest dla Ciebie zbyt pracochłonne, skorzystaj z wersji strony internetowej w przeglądarce smartfona.\nFirma: Spark Media Network\nAdres: Lehi (UT), USA\nAdventist Singles to wyjątkowa platforma randkowa, która oferuje bezpieczne usługi dla samotnych chrześcijan z sekty adwentystów. Docelowi odbiorcy tej strony są wyznawcami wartości adwentystycznych i chcą znaleźć swoje bratnie dusze lub partnerów życiowych o podobnej wierze. Fantastyczne funkcje, przystępne ceny i przyjazny interfejs sprawiają, że serwis randkowy jest doskonałą platformą do znalezienia wymarzonego mężczyzny lub kobiety. Większość użytkowników samotnych adwentystów pochodzi z USA i szuka raczej długotrwałych związków niż krótkich romansów czy przyjaźni. Jeśli chcesz znaleźć podobnie myślącego partnera życiowego w swoim wyznaniu, samotni adwentyści zaproponują najlepsze dopasowanie, które odpowiada twoim preferencjom.


Poszukiwanie - Charlotte Link - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nPoszukiwanie ebook i audiobook\nCykl: Kate Linville\nCzas: 19 godz. 10 min\n4,3 (914 oceny)\nKolejna książka tej autorki i po raz kolejny nie zawiodłam się. Polecam .\nFajny kryminał, do końca zaskakuje.\nPrzewlekła, bez nerwu, harlekin\nDIE SUCHE by Charlotte Link © 2018 by Blanvalet Verlag, a division of Verlagsgruppe Random House GmbH, München, Germany. Copyright © 2019 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga Copyright © 2019 for the Polish translation by Dariusz Guzik (under exclusive license to Wydawnictwo Sonia Draga)\nKorekta: Marta Chmarzyńska, Izabela Sieranc, Aneta Iwan\nNakładem Wydawnictwa Sonia Dragaukazały się następujące książki tej autorki:\nZapadł zmrok. Powiało chłodem. A pociąg do Scarborough uciekł jej sprzed nosa. Hannah umówiła się z ojcem, że nim wróci. Przyrzekła, że się nie spóźni.\n– Po raz pierwszy byłabyś punktualna – oznajmił Ryan, jej ojciec. – Nie wiem, czy to dobry pomysł, by puścić cię samą do Hull.\n– Ale babcia sobie tego życzy. To jej urodziny!\n– Ty i babcia! Naprawdę nie rozumiem, co ty... – Ryan ugryzł się w język. Nigdy nie łączyły go z matką dobre stosunki. Hannah nie miała pojęcia, co było tego powodem, skoro jednak nikt na dobrą sprawę nie potrafił z nim wytrzymać, pomyślała, że to wina jego zachowania. Ryan miał zazwyczaj kiepski humor i traktował innych opryskliwie i oschle. Nawet żona nie zdołała z nim wytrwać – kiedy Hannah miała cztery lata, jej matka odeszła.\nRyan dał się przekonać i pozwolił czternastoletniej córce pojechać samej pociągiem do Kingston-upon-Hull. W sobotę, w dżdżysty dzień listopadowy, miała odwiedzić babcię z okazji jej urodzin. Wyraźnie dał jednak do zrozumienia, że całe to przedsięwzięcie nie jest po jego myśli.\n– Nieustannie bujasz w obłokach. Ciągle się spóźniasz. Z niczym nie dajesz sobie rady. Zastanawiam się, czy to się dobrze skończy.\nHannah wiedziała, że ojciec niewiele się po niej spodziewa, tym razem nie dała się jednak zastraszyć. Błagała i skamlała, aż w końcu dostała zgodę. Razem wyszukali połączenia ze Scarborough do Hull i z powrotem. Ryan zamierzał odebrać ją w Scarborough, po czym zawieźć samochodem do Staintondale, gdzie mieszkali; do tej niewielkiej mieściny z rzadka docierał autobus.\nPociąg odjechał, nic nie mogła poradzić. Hannah stała na peronie i wstrzymywała napływające do oczu łzy. Jak mogła do tego dopuścić? Przyrzekła sobie, że tym razem nie rozczaruje ojca, lecz mu udowodni, że jest samodzielna i na tyle dorosła, że można na niej polegać. Zamiast tego utwierdziła go tylko w jego uprzedzeniach.\nOtarła łzy. Płacz na nic się teraz nie zda. Zagadnęła konduktora, dowiedziała się, że na następny pociąg do Scarborough trzeba czekać niemal dwie godziny. Co począć. Wygrzebała z torby komórkę i zadzwoniła do ojca, który pracował w firmie sprzątającej i umyślnie wziął tej soboty dyżur. Jak można się było spodziewać, zareagował z nerwową irytacją.\n– Miałem cię odebrać kwadrans po siódmej! Co mam teraz robić dwie godziny dłużej? Do siódmej uporamy się ze wszystkim! Na miły Bóg, Hannah, czemu z tobą zawsze to samo? Czy tak trudno choć raz wyjść z domu na czas?\nHannah przełknęła. Co miała powiedzieć? Babcia w ostatniej chwili poprosiła ją o wyjęcie rzeczy z pralki i włożenie ich do kosza, być może to przesądziło, że zabrakło jej tych dwóch minut. Co nie zmienia faktu, że źle oszacowała czas. Jak zwykle.\n– Jak zwykle! – zakończył ojciec tyradę wyrzutów, których echo wciąż dźwięczało jej w uszach. – I wiesz co, ciekawe, jak teraz wrócisz do domu! Nie mam ochoty być na każde zawołanie, podczas gdy ty jak zwykle wszystko zawalasz! – Po tych słowach gniewnie się rozłączył.\nHannah zastanawiała się, co robić. Wolnym krokiem zeszła z peronu, przemierzyła budynek dworca, zawahała się, mijając kawiarnię Pumpkin. Miała przy sobie trochę pieniędzy, mogłaby usiąść przy stoliku, zamówić colę i muffina i po prostu zaczekać... Zachowałaby się nader dorośle. Przypomniała sobie jednak ostre słowa ojca, łzy ponownie napłynęły jej do oczu. Wróci do babci. Zapragnęła, by ją przytuliła i pocieszyła.\nHannah wyszła na plac przed dworcem. Na czteropasmowej Ferensway panował spory ruch – niewiele mniejszy w ten wczesny sobotni wieczór niż w normalny dzień roboczy. Zapadł już zmrok, w chłodnym powietrzu unosiła się drobna mżawka. Przeszedł ją dreszcz, skuliła ramiona.\nTragizm sytuacji polegał na tym, że ów nieszczęsny przypadek był tylko wodą na młyn jej ojca. To straszne, lecz Hannah po prostu nie potrafiła przekonać Ryana, że nie jest już małym, głupiutkim dziewczątkiem. Nieustannie zrzędził, wciąż czynił jej wyrzuty. Hannah często się zastanawiała, jak wyglądałoby jej życie, gdyby nie odeszła od nich matka. Miała o niej jedynie mgliste wspomnienia, niemniej na fotografiach wyglądała ładnie i młodzieńczo, ślicznie się uśmiechała. Z czasem Hannah zaczynała rozumieć, dlaczego matka rzuciła takiego mężczyznę jak Ryan, nie mogła jednak pojąć, czemu wyjechała aż tak daleko.\n– Chyba do Australii – warknął ojciec, gdy przed laty nieśmiało go o to zapytała. – Ma tam krewnych.\nNigdy więcej nie nawiązali z sobą kontaktu.\nHannah wetknęła do uszu słuchawki swojego smartfona. Dudniące basy zagłuszyły wszystko dokoła, ruch uliczny, ludzkie odgłosy. Nawet rozgniewany głos Ryana, wciąż huczący w jej głowie. Hannah stale nosiła w uszach słuchawki, choć ojciec oczywiście się temu sprzeciwiał. Muzyka pozwalała jej odpłynąć, zapomnieć o kłopotach i trudnościach życia. Przynajmniej na chwilę. Niestety, nie rozwiewały się one w powietrzu. Wciąż niezawodnie powracały.\nWzdrygnęła się gwałtownie, gdy ktoś zdecydowanym ruchem dotknął jej ramienia. Odwróciła się i wyjęła z uszu słuchawki.\nSpojrzała w ciemne oczy młodego mężczyzny.\n– Hannah? – zapytał. – Hannah Caswell?\n– Tak? – Z powodu naciągniętej na głowę kapuzy oraz mokrych kosmyków zakrywających mu oczy nie od razu go rozpoznała.\n– Przepraszam, nie chciałem cię wystraszyć – odparł. – Parę razy cię zagadnąłem, ale mnie nie słyszałaś.\nTeraz go poznała. Kevin Bent. Mieszkał razem z matką i starszym bratem na starej farmie w Staintondale, oddalonej od jej domu ledwie kilka mil. Ojca z nimi nie było, nikt nie wiedział, co się z nim stało. O Bentach Ryan wyrażał się zawsze z najgłębszą pogardą i surowo zabronił córce kontaktów z oboma braćmi. Hannah nie potrafiła zrozumieć jego wrogiego nastawienia. Pani Bent była miłą kobietą, cierpiała na stwardnienie rozsiane, poruszała się wyłącznie na wózku i musiała zrezygnować z pracy na farmie. Bentowie korzystali z pomocy socjalnej, lecz o to nie można było obwiniać ani matki, ani obu chłopców.\n– Cześć, Kevin – przywitała się. Miała nadzieję, że nie dostrzeże na jej policzkach śladów łez. Miał już dziewiętnaście lat. Nie chciała, by wziął ją za mazgaja.\n– Jesteś tu sama? – zapytał.\n– Tak. I właśnie spóźniłam się na pociąg.\nPomachał kluczykami do samochodu.\n– Możesz pojechać ze mną. Przynajmniej do Scarborough. Stamtąd muszę jeszcze skoczyć do przyjaciół do Cropton, ale może w Scarborough odbierze cię ojciec.\nHannah się zamyśliła. Jeśli pojedzie z Kevinem, do Scarborough dotrze o pierwotnie ustalonej porze. Ojcu oczywiście nie może wyjawić, że podwiózł ją akurat Kevin Bent, do tego jednak czasu postara się coś wymyślić. Być może Ryan będzie nawet pod wrażeniem, że mimo wszystko zdołała przyjechać niemal punktualnie.\n– Musiałbyś nadłożyć sporo drogi – zauważyła. – Byłbyś w Cropton znacznie szybciej, gdybyś ominął Scarborough.\n– Może kwadrans. Nie więcej.\nHannah domyślała się, że trochę więcej niż kwadrans, a jednak go nie poprawiła. Schlebiało jej, że oto przystojny Kevin Bent z jej powodu straci sporo czasu i wcale nie wydawał się tym zmartwiony. Czyżby zależało mu na jej towarzystwie? Nie potrafiła sobie tego wyobrazić. Bo kimże była? Małą szarą myszką, która jeszcze u żadnego chłopca nie wzbudziła zainteresowania.\n– To jak, jedziesz czy nie? – zapytał.\nHannah się przemogła. Poczuła się niepewnie, lecz jeśli teraz odrzuci jego propozycję, będzie potem zła na siebie, doskonale o tym wiedziała.\n– Tak. To bardzo miło z twojej strony – odparła.\nPrzeszli na drugą stronę ulicy i znaleźli się na ogromnym parkingu pełnym samochodów. Kevin wygrzebał bilet i opłacił go w automacie, po czym przemierzyli plac, aż przystanęli przed małym, nieco poobijanym, lecz lśniącym czystością fiatem. Kevin otworzył drzwi, Hannah z ulgą wślizgnęła się na siedzenie pasażera. Miała świadomość, że ojciec za nic w świecie nie może się dowiedzieć, iż pozwoliła się podwieźć Kevinowi Bentowi. Z jakiegoś powodu żywił przekonanie, że wszyscy Bentowie to groźni przestępcy, nicponie i stroniący od pracy motłoch, do tego złodzieje i oszuści, a może i coś gorszego. Rzeczywiście, osiem lat wcześniej brat Kevina znalazł się na celowniku policji, gdy prowadzono śledztwo w sprawie gwałtu na piętnastolatce, która w drodze do szkoły była nagabywana przez kilku nastolatków, a następnie przez kilka godzin dręczona i wykorzystywana seksualnie w opuszczonej hali fabrycznej. Szesnastoletni wówczas brat Kevina stanowczo zaprzeczył, jakoby brał udział w tym zajściu, istotnie też niczego mu ostatecznie nie udowodniono. To jednak Ryana nie przekonało.\n– Jasne, że tam był – powtarzał – przecież policja nie zajęłaby się nim bez powodu. Niestety, nie zdołali mu niczego udowodnić. Ich wszystkich należałoby wsadzić za kratki.\nKevin uruchomił silnik, wyjechał z parkingu i włączył się do wzmożonego ruchu na Ferensway.\n– Mało brakowało, a byłbym cię nie poznał – przyznał Kevin. – Urosłaś.\nHannah aż się zarumieniła.\n– No cóż, ja... – O Boże, jak można tak nieporadnie dukać! – W kwietniu skończę piętnaście lat.\n– No proszę! – odparł Kevin. Zerknęła nań z ukosa. Uśmiechał się. No tak. Mówi jak durna uczennica, która tylko odlicza dni do swoich następnych urodzin.\n„Hannah, przestań – napominała sama siebie – nie próbuj mu zaimponować. Po prostu jest miły, to dlatego zabrał cię z sobą. Ale nie widzi w tobie nic a nic – i to się nie zmieni, nie łudź się!”\nNie rozmawiali do chwili, aż dotarli na przedmieścia, gdzie skręcili na A165, prowadzącą z Hull do Scarborough, częściowo wzdłuż morskiego brzegu. W wielu miejscach przy drodze rosły niskie, targane przez wiatr zarośla, których po zmroku nie sposób było dostrzec. Nadal panował spory ruch, jechali w kolumnie samochodów, także na przeciwległym pasie ciągnął się sznur pojazdów. Podróż zajmie im pewnie półtorej godziny. We wnętrzu było ciepło i przyjemnie, lecz Hannah czuła ogromne napięcie, pomyślała nawet, że należało raczej zaczekać na następny pociąg. Siedziała tuż obok jednego z najbardziej atrakcyjnych młodych mężczyzn w Scarborough – i doskonale wiedziała, że on nie tylko jej się podobał. O Kevinie sporo się mówiło, w szkole i w mediach społecznościowych, z których korzystały jej koleżanki. Każda oddałaby wszystko za możliwość umówienia się z nim na randkę. On zaś dość często zmieniał sympatie. Obecnie uchodził za singla, co wcale nie oznaczało, że nie wdał się w jakąś przygodną miłostkę.\nHannah zdawała sobie sprawę, że wyjątkowa sytuacja, w jakiej się znalazła, wzbudziłaby zazdrość u każdej z koleżanek, a zarazem była przekonana, że i tak wszystko popsuje. Uważała się za mało atrakcyjną – nie tak atrakcyjną jak inne dziewczęta. Parę zbędnych kilogramów w biodrach, pucołowate policzki, dziwaczne ciuchy. To ojciec decydował, co córka ma na siebie włożyć, on także kupował jej ubrania. Caswellom nieustannie brakowało pieniędzy, toteż niska cena stawała się podczas zakupów jedynym kryterium. I takie też nosiła rzeczy – tanie, bezkształtne, wypłowiałe po kilku zaledwie praniach. A do tego co najmniej jeden numer za duże – na zapas, by przez jakiś czas niczego nowego nie kupować.\n– Co robiłaś w Hull? – zapytał nagle Kevin. – Tak daleko od domu?\n– Byłam w odwiedzinach u babci. Ona tam mieszka.\n– Ojciec pozwolił ci jechać samej? – Wszyscy w Staintondale wiedzieli, że surowy z natury Ryan Caswell niemal nie spuszcza córki z oczu. Jakby się obawiał, że przy pierwszej okazji ucieknie do Australii, podobnie jak dziesięć lat wcześniej jej matka. Biedna Hannah niemal nie mogła swobodnie oddychać.\n– Łatwo nie było – przyznała Hannah. – Nie chciał, żebym jechała. Uważał, że jak zwykle sobie nie poradzę. Najgorsze, że...\n– Że rzeczywiście spóźniłaś się na pociąg – dokończył Kevin.\n– Tak. Ojciec teraz wie, że miał rację.\n– Wydaje mi się, że popełniasz błędy tylko dlatego, że dostatecznie długo pozwalasz sobie wmawiać, że tak się stanie – oznajmił Kevin. – Kiedy człowiekowi odbierze się wiarę w siebie, wtedy rzeczywiście nic mu nie wychodzi. Powinnaś uwierzyć w siebie, Hannah. A wtedy wszystko się ułoży.\n– Trudno uwierzyć w siebie – wyznała po chwili – mając...\n– Mając takiego ojca?\n– Nie tylko o ojca tu chodzi. Także o... To znaczy, jestem...\nNie dokończyła, poczuła na sobie jego wzrok.\nMoże nie powinna o tym mówić, lecz właściwie nie miało to już żadnego znaczenia.\n– Nie jestem taka jak inne dziewczyny. Nie jestem taka... cool. – Chciała powiedzieć ładna, lecz na szczęście w porę ugryzła się w język. Z pewnością sam potrafił to ocenić, nie musiała być aż tak bezpośrednia.\n– Czemu wszyscy muszą być cool? – zauważył Kevin. – Masz w sobie coś szczególnego, Hannah. Nie jesteś taka jak inni. A to o wiele ciekawsze!\nPrzełknęła. Naprawdę tak sądził?\nI co w takim razie odpowiedzieć?\n„Inni pewnie by wiedzieli – pomyślała zrozpaczona – na pewno by wiedzieli!”\nZnów umilkli. Mijali kolejne miejscowości, wiele samochodów skręciło z głównej drogi, która coraz bardziej pustoszała. Hannah miała wrażenie, że łąki za oknem ciągną się aż po horyzont. Gdzieś w oddali szumiało morze.\n„Tak smakuje wolność – pomyślała. – Noc. Kevin. Ojciec, który nie wie, gdzie się podziewam”.\n– Co robiłeś w Hull? – zapytała, by przerwać milczenie.\n– Mój kumpel otwiera tam pub. Pomagałem mu przy składaniu i ustawianiu mebli. Jutro znów muszę tam jechać.\n– Ach. To... miło w twojej strony!\n– Znam go od wieków. Otwarcie pubu nastąpi na początku grudnia. Jeśli chcesz, przyślę ci zaproszenie.\n– Ja... no cóż...\n– Coli możesz się chyba napić.\n– Jasne. Chętnie. Dzięki. – Ojciec nigdy w życiu na to nie pozwoli. Pub w Hull. Prowadzony przez znajomego Kevina Benta. Bez szans. Chyba że zdoła wymyślić jakąś wymówkę. Ma przyjaciółkę, Sheilę. Czasem, czasem ojciec pozwalał jej u niej przenocować. Jeśli mu powie, że zostanie u Sheili na noc, a sama tymczasem pojedzie do Hull...?\n– Mógłbyś mnie z sobą zabrać? – zapytała. – Mam na myśli otwarcie.\n– Oczywiście. Sądzisz, że ojciec ci pozwoli?\n– Nie. Ale nie musi o tym wiedzieć. – Hannah uznała, że zabrzmiało to całkiem cool.\nKevin znów się uśmiechnął.\n– Okay. Skoro tak mówisz.\nDrogą poruszało się zaledwie kilka innych samochodów. Kevin włączył radio. Ariana Grande.\n– Lubisz taką muzykę? – zapytał.\n– Tak. Bardzo.\nUmilkli. Głośne dźwięki wypełniły wnętrze. Za oknem przemykała ciemność.\n„Być może – pomyślała Hannah – dziś zaczyna się dla mnie nowe życie”.\nDo Scarborough dotarli tuż po siódmej. Kevin podwiózł ją na dworzec. Zapytał, czy nie chce zadzwonić do ojca i powiadomić go o wcześniejszym przybyciu. Hannah możliwie naturalnym głosem odparła jednak, że pójdzie do biura firmy, gdzie ojciec pewnie wciąż przebywa. Nie zatelefonuje przecież do niego, siedząc w samochodzie. Od razu chciałby wiedzieć, kto ją podwiózł. Nawet gdyby nie wymieniła nazwiska Kevina Benta, wpadłby w złość. Zakazał jej kiedykolwiek, pod jakimkolwiek pozorem, wsiadać do obcego samochodu, chyba że dobrze zna jego właściciela. Nazwiska któregoś ze znajomych także nie mogła podać, gdyż istniało ryzyko, że ojciec zechce to sprawdzić. Ryan Caswell nikomu w świecie nie ufał.\nHannah łamała sobie głowę, jak miałaby się wytłumaczyć. Niespodziewanie los okazał się jednak łaskawy – na dworzec dotarła niemal w chwili przyjazdu pociągu, którym miała podróżować. Mogła powiedzieć, że zdążyła wsiąść w ostatniej chwili. Ojciec pewnie by gderał, że go nie powiadomiła, lecz ten wyrzut zdołałaby znieść. Łatwiej niż wszystkie inne.\n– Gdzie się mieści ta firma? – zapytał Kevin. – Mógłbym cię tam podrzucić.\n– Nie, lepiej będzie, jeśli wysiądę przy dworcu. Powiem ojcu, że przyjechałam pociągiem.\n– Okay. – Zatrzymał się. – Naprawdę tam pójdziesz? – upewnił się. – Do ojca?\n– Naturalnie. – Ojciec pewnie wrócił już do domu, lecz Kevin nie musi o tym wiedzieć. Zadzwoni do niego. Z pewnością rozzłości go wiadomość, że ponownie będzie musiał po nią wyjechać, będzie się zastanawiał, czy ona w ogóle korzysta czasem z rozsądku – lecz koniec końców przyjedzie.\nWysiadła, wzdrygnęła się. Po podróży w ciepłym wnętrzu samochodu chłodne, przesycone wilgocią powietrze wydało się tym mniej przyjemne. Kevin nachylił się nad siedzeniem.\n– Pogadamy jeszcze o otwarciu, okay?\n– Nie jedź do Staintondale autostopem, obiecujesz? To niebezpieczne!\n– To na razie, Hannah. Miłego wieczoru.\nZamknęła drzwi, patrzyła, jak odjeżdża.\nDobry Boże, czy to się zdarzyło naprawdę? W pewnym sensie umówiła się na randkę z Kevinem Bentem. Niezupełnie romantyczną, tylko we dwoje, idą przecież na imprezę, ale zawsze. Pójdą tam razem. Po raz pierwszy w życiu jakiś chłopak zapytał ją, czy nie zechciałaby z nim gdzieś wyjść. I zrobił to sam Kevin! Podekscytowana wygrzebała z kieszeni dżinsów komórkę. Pęknie, jeśli zaraz nie opowie o tym Sheili.\nSheila, która nigdy nie rozstawała się z telefonem, odebrała natychmiast.\n– Hej! Co jest?\n– Jestem na dworcu w Scarborough. Wracam z Hull. Zgadnij, jak tu dotarłam.\n– Pewnie pociągiem – odparła nieco znudzona Sheila.\n– Nie. W Hull spotkałam kogoś, kto zabrał mnie samochodem.\n– Niby kogo? – W głosie Sheili pojawiła się nerwowa nuta.\nHannah rozkoszowała się chwilą.\nSheila aż zaniemówiła.\n– Bent? Kevin Bent? – zapytała zdumiona.\n– Niemożliwe. Kevin Bent cię podwiózł? Jak to zrobiłaś?\n– Nic nie musiałam robić. Spotkaliśmy się, zapytał, czy chciałabym z nim jechać.\n– Ależ masz szczęście! – Sheila nie potrafiła ukryć zazdrości. – I jaki był? A ty? Jak zwykle zbyt nieśmiała, żeby otworzyć buzię?\nHannah tego się właśnie obawiała.\n– Cóż, ja...\n– Chyba się z tobą nie nudził?\n„Najlepsza przyjaciółka tak się nie zachowuje – uznała Hannah. – Pewnie pożera ją zazdrość”. Niestety Sheila dobrze znała jej czułe punkty – i trafiała celnie.\nHannah postanowiła odkryć następną kartę.\n– Nie sądzę, by się ze mną nudził. Umówił się ze mną. Na początku grudnia.\n– Na imprezę. – Hannah uznała, że impreza brzmi lepiej niż otwarcie pubu. – Zapytał, czy nie poszłabym razem z nim.\n– Kevin Bent chce iść z tobą na imprezę? – Sheila powtórzyła nowinę z takim niedowierzaniem, że Hannah znów uznała to za przykrość.\n– Nie wierzę. Serio?! Kevin i ty...\n– Problemem jest mój ojciec – wyznała Hannah. – Nigdy mi na to nie pozwoli.\n– Na bank – przyznała Sheila nieomal z ulgą.\n– I dlatego pomyślałam, że mu powiem, że przenocuję u ciebie. Co ty na to? Zgadzasz się?\n– Hm. – W głosie Sheili dało się wyczuć, jak bardzo nie spodobała jej się własna rola w tej grze. Oto Hannah pójdzie na imprezę z Kevinem Bentem, najprzystojniejszym młodzieńcem w okolicy, a ona, Sheila, zostanie w domu i posłuży wyłącznie za alibi. Uważała, że jest ładniejsza od Hannah, bardziej przebojowa i błyskotliwa, no i znacznie lepiej się ubiera. Gdzie, do diabła, Kevin ma oczy?\n– A pożyczysz mi coś do ubrania? Wiesz, te moje ciuchy... – zapytała Hannah, jakby potrafiła czytać w myślach.\n– Nie możesz się w nich pokazać, są koszmarne. Aż dziw bierze, że Kevinowi to dziś nie przeszkadzało. Uważam, że jego poprzednia dziewczyna wyglądała rewelacyjnie i świetnie się ubierała...\nKażde pojedyncze słowo było dla Hannah jak wymierzony policzek, próbowała jednak pozostać niewzruszona.\n– Pomożesz mi w końcu czy nie?\nSheila chyba zrozumiała, że nie ma wyboru, nie chciała się okazać złą przyjaciółką. Obiecując pomoc, zapewniła sobie zarazem informacje z pierwszej ręki.\n– No dobrze – zgodziła się przeciągle.\n– Dzięki. Jesteś skarbem!\n– Czemu nie zawiózł cię prosto do Staintondale? Sam tam przecież mieszka.\n– Musiał jeszcze pojechać do Cropton. Do znajomych. Poza tym... jak miałabym wyjaśnić to ojcu? A tak mogę mu powiedzieć, że wróciłam pociągiem.\nSheila przytaknęła. Rozmawiały jeszcze przez kilka minut, Sheila chciała poznać każdy szczegół spotkania z Kevinem. Kiedy się pożegnały, Hannah zadzwoniła do ojca. Najpierw wystukała numer jego komórki, a gdy nie odebrał, spróbowała z numerem stacjonarnym. To samo. Za każdym razem zgłaszała się poczta głosowa, Hannah nie nagrała jednak żadnej wiadomości.\nTakże przy drugiej, trzeciej, czwartej próbie nic nie wskórała. Ojciec nie odbierał.\nHannah zastanawiała się, co począć. Czy ojciec był aż tak wściekły, że rozmyślnie nie odbierał? Czy może znalazł się poza zasięgiem?\nStała przed ceglanym budynkiem dworca, jego wysoką wieżę wieńczyły ogromny zegar oraz imponująca kopuła. Poczuła, że coraz mocniej marznie w tej nieprzyjemnej mieszaninie mgły i drobnych kropelek mżawki. W sobotni wieczór kręciło się po dworcu niewielu ludzi, na placu przed wejściem nie było prawie nikogo. Kto tylko mógł, został w domu i grzał się przy kominku. Mimo radosnej ekscytacji ostatnich dwóch godzin Hannah poczuła, że ogarnia ją znużenie i niepokój. Ojciec spodziewał się jej przyjazdu znacznie później. Co, jeśli do tego czasu nie zdoła się z nim skontaktować?\nMogła zaczekać wewnątrz budynku, usiąść w Pumpkinie, schronić się w ten sposób przed chłodem i wilgocią. A jednak perspektywa czekania w samotności niemal do dziewiątej nie wydała się kusząca.\nPonownie spróbowała zadzwonić do ojca – i znów bez powodzenia.\nNiezdecydowana zrobiła kilka kroków. Wtem tuż obok zatrzymał się samochód. Opuszczono szybę.\nKonduktor Dustin Walker obsługiwał pociąg z londyńskiego King’s Cross do Scarborough i ucieszył się, że dotarli na miejsce punktualnie o pół do dziesiątej. Szybkim krokiem szedł po peronie. Chciał jak najprędzej wrócić do domu. Dzień niemiłosiernie się dłużył, co drugi pasażer był przeziębiony. Dustin miał już dość towarzystwa kaszlu i cieknących nosów. Po powrocie do domu musi łyknąć parę witamin. Miał nadzieję, że się nie zaraził.\nJakiś mężczyzna zaszedł mu drogę. Chciał go ominąć, lecz obcy także zrobił krok w bok. Dustin przystanął zdenerwowany.\n– Pociąg z Hull już dawno przyjechał – oznajmił mężczyzna. Był blady na twarzy. Miał wybałuszone oczy, wyglądał na roztrzęsionego. – Punktualnie. Przed trzema kwadransami.\n– To możliwe. Wracam właśnie z Londynu – odparł Dustin.\n– Moja córka powinna jechać tym pociągiem. Nie przyjechała!\n– Nie potrafię panu pomóc. Jak wspomniałem, wracam właśnie z Londynu...\n– Nikt nie potrafi mi pomóc! – krzyknął mężczyzna. Wydawało się, że lada chwila wpadnie w panikę. – W informacji nikogo już nie ma. Nacisnąłem guzik w help poincie, ale i tam nie uzyskałem pomocy. Nikt nic nie wie!\nDustin był bezradny, lecz zrobiło mu się żal tego człowieka.\n– Pańska córka miała wrócić z Hull? – zapytał.\n– Tak. Ma czternaście lat. Właściwie miała jechać wcześniejszym pociągiem, ale się spóźniła. Zadzwoniła do mnie, uzgodniliśmy, że pojedzie następnym. Ale nie przyjechała.\n– Był pan na peronie o czasie? Może dokądś poszła...\n– Byłem punktualnie! Nawet dziesięć minut wcześniej. Stałem przy właściwym torze. Nadjechał pociąg. Ale ona z niego nie wysiadła!\n– Może nie zauważył jej pan w tłumie. To się zdarza.\n– Ale gdzieś musiałaby się podziać. Przeszukałem cały dworzec. Nawet damskie toalety. Nigdzie jej nie ma. Byłem też na zewnątrz, przed budynkiem, szukałem wszędzie. I nic.\n– Czy pańska córka ma komórkę?\n– Tak. Wielokrotnie do niej dzwoniłem. Ale zgłasza się tylko poczta.\nDustin westchnął. Pomyślał, że ten ojciec niepotrzebnie się zamartwia. Dziewczynie pewnie nic się nie stało. Ci dzisiejsi nastolatkowie... Prawdopodobnie jest teraz z chłopakiem i zapomniała o bożym świecie.\n– Co porabiała w Hull? – zapytał.\n– Była w odwiedzinach u babci. Do niej też oczywiście dzwoniłem, ale tam jej nie ma. Podczas naszej ostatniej rozmowy powiedziała mi, że spóźniła się na pociąg.\n– I potem już się nie odezwała?\n– Wielokrotnie usiłowała się do mnie dodzwonić. Między siódmą dziesięć a siódmą dwadzieścia. Siedziałem w samochodzie, nad morzem, pod zamkiem. Widocznie nie było tam zasięgu, za późno się zorientowałem, że próbuje się ze mną skontaktować... Nie nagrała żadnej wiadomości. Nie mam pojęcia, skąd dzwoniła i dlaczego.\nDustin ponownie westchnął. I po co się było zatrzymywać! Ma teraz faceta na karku.\n– Proszę posłuchać, panie...\n– Caswell. Ryan Caswell. Mieszkam w Staintondale razem z Hannah, moją córką. Sam ją wychowuję. Zatrudniłem się w firmie sprzątającej. Pracowałem dziś prawie do siódmej, potem chciałem odebrać Hannah. Ale wtedy... musiałem zaczekać. Na następny pociąg.\n„Trochę dziwny ten gość – pomyślał Dustin. – Prawie dwie godziny czeka na tym chłodzie w aucie gdzieś nad morzem, zamiast usiąść w pubie i napić się przynajmniej gorącej herbaty. Pewnie oszczędny aż do skąpstwa... Wcale mnie to nie dziwi, że dziewczyna nie ma ochoty wracać do domu...”\n– Poczułem złość, gdy powiedziała, że przyjedzie później – wyznał cichym głosem Ryan. – Zagroziłem, że jej nie odbiorę. Byłem wściekły, bo zawsze... Buja w obłokach. Wciąż o czymś zapomina, coś gubi... Było do przewidzenia, że przegapi pociąg. To dla niej typowe!\n– Biedactwo – mruknął bezgłośnie Dustin.\n– Ale nie uciekłaby z tak błahego powodu – ciągnął Caswell. – Ona... nadal jest dzieckiem. Wiem, jak wcześnie dojrzewają dzisiejsi nastolatkowie, ale moja Hannah jest całkiem inna. Rozbrykana, dziecinna...\n„Rodzice czasem mylą się w swoich osądach” – pomyślał Dustin, na głos powiedział jednak:\n– Czy Hannah ma znajomych? Najlepszą przyjaciółkę? Kogoś, u kogo mogłaby się schronić?\n– Nie mogła nigdzie pójść – odparł Caswell – musiałaby przecież przyjechać tym pociągiem.\n– Niezupełnie. Może powiedziała przyjaciółce, gdzie się podziewa. Nie mogąc się do pana dodzwonić.\nW oczach Ryana rozbłysła iskierka nadziei.\n– Sheila. Sheila Lewis. To jej najlepsza przyjaciółka w Scarborough. – Niezwłocznie wystukał jej numer. Dustin pomyślał, że na dobrą sprawę może już iść, coś jednak – pewnie ta jego idiotyczna dobroduszność – nie pozwalało mu zostawić odchodzącego od zmysłów człowieka. Uległ poczuciu odpowiedzialności.\n– Sheila, tu Ryan. Ryan Caswell! – prawie krzyczał do słuchawki. – Wiesz, gdzie jest Hannah? Jestem na dworcu. Miała przyjechać pociągiem z Hull czterdzieści pięć minut temu, ale... Tak. Nie, nie ma jej tu. Dlaczego?\n– Nie rozumiem... Możesz przestać się jąkać? Wiesz, gdzie ona jest, czy nie? Posłuchaj, Sheila, jeśli Hannah cokolwiek się stało, a ty przez źle rozumianą przyjaźń nie chcesz nic powiedzieć, czekają cię kłopoty. Poważne kłopoty, mogę ci to obiecać!\n„Facet rzeczywiście jest mało sympatyczny – pomyślał Dustin. – Widocznie ta Sheila coś wie i zaczyna kręcić, ale wywieranie presji nic tu nie pomoże. Ten Caswell nie potrafi jednak zachować się inaczej. Widać to nawet po jego rysach twarzy. Zgorzkniały. W chronicznie złym humorze. W niezgodzie z sobą i całym światem”.\nCaswell wciąż słuchał. Wtem zaczął łapać powietrze.\n– Co? Co powiedziałaś?\n„Ojej, ojej” – pomyślał Dustin.\n– Z kim pojechała?! – wykrzyknął Caswell. Nieliczni podróżni stojący na peronach odwrócili się w jego stronę.\n– To niemożliwe. Nie wierzę...! A teraz zniknęła! Zaginęła! – Caswell przerwał nagle rozmowę i odwrócił się twarzą do Dustina. Wyglądał, jakby osobiście spotkał diabła.\n– Pojechała z Kevinem Bentem! Samochodem!\nDustin nie wiedział, kim jest Kevin Bent, lecz najwyraźniej fakt, że dziewczyna wsiadła do samochodu tego człowieka, był dla Ryana Caswella czymś w rodzaju najcięższej zbrodni.\n– To groźny przestępca. Jego brat został oskarżony o gwałt. – Caswell już wystukiwał numer na klawiaturze telefonu. – Natychmiast dzwonię na policję!\nPiątek, trzynasty października 2017 roku\n– Potwory! – stwierdziła starsza kobieta, wykrzywiając z odrazą twarz. – Dobry Boże. Od samego początku uważałam pani lokatorów za dziwaków. Miałam złe przeczucia.\nKate Linville stała w pokoju dziennym rodzinnego domu w Scalby, na przedmieściu Scarborough, i z konsternacją rozglądała się dokoła. Była policjantką, niejedną potworność już w życiu widziała, a jednak to, co zobaczyła, przerosło wszelkie wyobrażenie: rozrzucone po kątach puste puszki po konserwach, nadgryzione kawałki pizzy na papierowych talerzach, poprzewracane butelki alkoholu, który pozostawił na dywanie ogromne, brzydkie plamy. Kocia toaleta, której nikt nie sprzątał od miesięcy. Stosy ubrań. Porzucona na okiennym parapecie bielizna. Wymiociny na fotelu. A do tego obsceniczny tekst, nabazgrany na ścianie czymś, co z barwy przypominało zaschniętą krew, czytelny tylko częściowo, zawierający jednak co najmniej pięciokrotnie powtórzone słowo fuck.\n– O Boże – westchnęła Kate. Czy widok ten istotnie był gorszy niż wszystko, co dotąd ujrzała? Czy może dotknął ją do żywego i dlatego wydawał się tak okropny? Pewnie by się rozpłakała, gdyby nie stojąca obok sąsiadka. Kate rzadko uzewnętrzniała swoje uczucia w obecności innych osób.\n– Kuchnia wygląda jeszcze gorzej – stwierdziła sąsiadka. Dysponowała zapasowym kluczem, przechowywała go jeszcze za życia ojca Kate – i tak już pozostało. To ona zatelefonowała do Kate do Londynu.\n– Nie widziałam pani lokatorów od dwóch tygodni. Przed drzwiami piętrzą się butelki mleka. Skrzynka pocztowa jest przepełniona. Słyszałam miauczenie kota. Coś tu nie gra. Czy mam do nich zajrzeć?\nKate przytaknęła. Dwadzieścia minut później sąsiadka zadzwoniła ponownie.\n– Powinna pani przyjechać. I to szybko!\nKate, sierżant śledcza ze Scotland Yardu, postanowiła wziąć kilka dni urlopu, czym wprawiła w osłupienie swojego szefa, ze względu na ogrom pracy w całym wydziale.\n– Dom odziedziczyłam po ojcu. Wynajęłam go. Lokatorzy najwyraźniej się ulotnili, pozostawiając po sobie totalne spustoszenie. Muszę się tym zająć, nic na to nie poradzę.\nSzef był poirytowany.\n– Myślałem, że dom już dawno pani sprzedała.\n– Jeszcze nie – musiała przyznać Kate.\nUrlop ostatecznie dostała. Gdy razem z sąsiadką weszła do kuchni, aż się wzdrygnęła z powodu bałaganu i odoru – zgoła gorszego niż na wysypisku śmieci. Zaczęła się zastanawiać, czy nie jest to przypadkiem rachunek wystawiony za jej słabość. Owszem, chciała sprzedać dom. Na to się jednak nie zdobyła. Postanowiła go wynająć, choć wiedziała, że same z tym kłopoty. Domy generują koszty, wymagają nieustannych napraw, a jeśli ma się pecha, trafiają się lokatorzy, którzy dzwonią z powodu kapiącego kranu czy skrzypiącej deski w podłodze, domagając się natychmiastowej interwencji. Mimo wszystko zaryzykowała. Nie przypuszczała jednak, że będzie świadkiem takiej katastrofy. Nie potrafiła się pozbyć domu rodziców, jeszcze nie teraz. W tym domu po długiej, ciężkiej chorobie zmarła jej matka. W tym domu w bestialski sposób zamordowano jej ojca. Trzy lata wcześniej Kate prowadziła śledztwo w sprawie tego zabójstwa. Dowiedziała się przy tym sporo o przeszłości ojca, co wywołało u niej wstrząs i wypaczyło jego wizerunek. A jednak... Nie zdołała się przemóc. Nie potrafiła się od tego uwolnić.\n– Dziwnym trafem zawsze to ja odkrywam kłopoty – wyznała sąsiadka. Wyjęła chusteczkę i przyłożyła ją do nosa. – Co za okropny smród! Wtedy to ja znalazłam pani zamordowanego ojca. Również i tym razem zauważyłam, że coś jest nie w porządku. Zawsze ja! – Zabrzmiało to niemal jak wyrzut.\n„No cóż, nieustannie zajmuje cię wszystko, co się wokół ciebie dzieje – pomyślała rozdrażniona Kate. – Nikt nie może nawet kiwnąć palcem bez twojej wiedzy!”\nUsiłowała ukryć swoją złość. Niesprawiedliwie ocenia starszą kobietę. Winna jej raczej wdzięczność.\n– Mam nadzieję, że po raz ostatni musiała się pani zmierzyć z tak niemiłym odkryciem.\n– Kto wie... – Sąsiadka wzruszyła ramionami. Kate domyślała się, że w rzeczywistości starsza pani lubi takie sytuacje. Nareszcie jakieś urozmaicenie w jej monotonnym, samotnym życiu.\nObie kobiety kontynuowały deprymujący obchód domu. Wszędzie to samo, nawet w sypialniach na piętrze. Przede wszystkim brudne ubrania i spleśniała żywność. Wyrwane ze ścian kable elektryczne, odkręcone uchwyty w oknach, zepsute klamki. Drzwi do łazienki zostały wyważone i wisiały krzywo na jednym nienaruszonym zawiasie. W łazience od dawna nikt nie spłukał toalety, odór momentalnie podrażnił żołądek Kate. Dostrzegła własne odbicie w lustrze nad umywalką: pobladła twarz szkliła się od potu. Włosy nad czołem były wilgotne.\n– To... niepojęte – wyznała z trudem.\nSąsiadka, wciąż zakrywając nos chusteczką, skinęła głową.\n– Wanna jest kompletnie zapaskudzona – mruknęła niewyraźnie.\nW wannie woda stała po kostki. Na powierzchni unosiło się coś, co przypominało wymiociny.\n– Co oni tu wyprawiali? – zastanawiała się przerażona Kate.\nPoznała swoich lokatorów. Mężczyzna i kobieta, oboje około trzydziestki. Nieszczególnie sympatyczni, choć nie aż tak bardzo nieprzyjemni. Może trochę podejrzani. On oświadczył, że właśnie szuka jakiegoś zajęcia, ona przedłożyła umowę o pracę w firmie budowlanej i potrafiła wykazać stały dochód. Czynsz, choć nie zawsze w terminie, opłacali. Kate była zadowolona, gdyż nigdy jej nie niepokoili. Nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń i zgodzili się wynająć dom wraz z umeblowaniem.\n„Może fakt, że nie posiadali własnych mebli ani nigdy się nie skarżyli, powinien był wzbudzić moją podejrzliwość” – pomyślała Kate.\nW dawnej sypialni rodziców znalazła kota, widocznie pozostawionego bez opieki. Mały, drobny, kruczoczarny. Przeżył, bo pewnie żywił się resztkami jedzenia. Wyglądał na zaniedbanego. Leżał na niezasłanym łóżku zagrzebany w pobrudzonej pościeli i cicho popiskiwał.\n– Nie zatroszczyli się nawet o własnego kota – stwierdziła Kate.\n– Przyniosłam mu wczoraj trochę mleka – odparła sąsiadka. – Ale nie mogę go zabrać do siebie. Jestem uczulona na sierść! – Jakby na potwierdzenie tych słów kichnęła.\nKate poczuła przemożne, niemal obezwładniające pragnienie, by przykucnąć w kącie, ukryć twarz w dłoniach i zaczekać, aż przyjdzie ktoś, kto jej powie, że wszystkim się zajmie, a ona niczym nie musi się martwić. Pragnęła cudu, który sprawi, że cały ten brud i spustoszenie rozpłyną się w powietrzu, że ten niewielki, ładny dom, w którym dorastała, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki na powrót przemieni się w przytulną, bezpieczną przystań, którą zawsze dla niej był. Przez wszystkie te lata Kate hołubiła w sobie owo poczucie pewności i bezpieczeństwa, jakie ją napełniało, kiedy tu przyjeżdżała – uciekając od chłodu swego londyńskiego mieszkania, samotnego życia oraz problemów zawodowych, by zanurzyć się w przeszłości, która wciąż potrafiła ogrzać. W tej właśnie chwili zrozumiała jednak, że nigdy już tak się nie stanie. Nawet jeśli naprawi wszelkie szkody, wszystko odnowi i uporządkuje, pozostanie głęboka rana. Już druga, po zamordowaniu jej ojca. Dawna atmosfera tego domu już nigdy nie powróci.\nNikt nie przyjdzie jej pomóc. Została sama ze swoimi problemami. Wzięła się w garść. Nie mogła się skulić w kącie pokoju. Musiała przemyśleć dalsze kroki.\nJedynym szczęściem w tym nieszczęściu było złożone przez lokatorów wypowiedzenie, leżące na stole w pokoju dziennym i zaadresowane do Kate. Chciała je jeszcze pokazać prawnikowi, lecz zakładała, że dzięki niemu znów będzie miała wyłączne prawo do rozporządzania domem. Wypowiedzenie umowy najmu lokatorom, których miejsce pobytu nie jest znane, pociągnęłoby za sobą wiele dotkliwych problemów.\n– Gdzie się pani zatrzyma przez najbliższe dni? – zapytała sąsiadka. – Tutaj nie może pani mieszkać.\n– Poszukam jakiegoś pensjonatu. O tej porze roku znajdzie się wiele wolnych pokoi. Potem wynajmę firmę sprzątającą. Pozbędę się wszystkiego. Nic innego nie ma chyba sensu.\n– To będzie kosztować!\n– Zgadza się. Ale nie mam wyboru.\n– Pozwie pani lokatorów?\nKate skinęła głową.\n– Oczywiście. Choć nie mam złudzeń, że się odnajdą. Pewnie wyjechali już z Anglii.\n– Musieli oszaleć – przyznała sąsiadka, wzdrygając się.\nKate zeszła do pokoju dziennego, który, choć w okropnym nieładzie, wyglądał najbardziej znośnie ze wszystkich pomieszczeń. Usiadła na brzegu sofy, wyjęła laptop i wyguglowała oferty noclegów w najbliższej okolicy. Znalazła pensjonat położony niedaleko Scarborough North Cliff Golf Club. Rzut kamieniem od Scalby, a do tego blisko morza.\nÀ propos kota: zwierzęta domowe były tam mile widziane. Kate nigdy kota nie miała, nie mogła go jednak zostawić w tym zdewastowanym domu, wzbraniała się też przed oddaniem go do schroniska. Zabierze zwierzę z sobą. Może później znajdzie się ktoś, kto je zatrzyma.\nZadzwoniła do pensjonatu. Powiedziano jej, że może zająć pokój w każdej chwili i zostać, jak długo zechce.\n– Jest pani obecnie naszym jedynym gościem – oznajmiła przez telefon sympatyczna kobieta. – Cieszymy się z pani przyjazdu.\nKate zostawiła walizkę w samochodzie. Poszukała czegoś, w czym mogłaby przewieźć kota. W kuchni znalazła nosidełko. Było zapaskudzone, jak wszystko wokół. Wyszorowała je gorącą wodą i resztką płynu do mycia naczyń. Miała nadzieję, że w pensjonacie znajdzie się jakiś koc, który posłuży za materac, bo tu, w domu, nie miała nic przydatnego.\nRazem z sąsiadką wyszła przed dom, starannie zamknęła za sobą drzwi. Był pogodny jesienny dzień, październikowe słońce jaśniało na błękitnym niebie, poprzetykanym tu i ówdzie strzępami białych obłoków. Liście drzew w przydomowych ogródkach wzdłuż ulicy mieniły się czerwienią i złotem.\n„Mimo wszystko – pomyślała Kate – nadal panuje tu błogi spokój”.\nSamochód dostała w spadku po ojcu. Przywiązała się do niego, jak do wszystkiego, co niegdyś do niego należało. Jak ten dom. Ranę, jaką mu zadano, odczuwała niemal jak ból własnego ciała.\n– Będziemy w kontakcie – usłyszała od sąsiadki.\nNosidełko z kotem umieściła na tylnym siedzeniu, sama usiadła za kierownicą.\n„Doprowadzę wszystko do ładu. A potem sprzedam dom. Jak najszybciej”.\nŚwiadomość zbliżającego się terminu zadręczała Carol Jones przez cały dzień. W piątek w siedzibie opieki społecznej w Scarborough panowała nerwowa atmosfera, a mimo to nie potrafiła zagłuszyć w myślach sprawy Allardów. Cichy, dokuczliwy głos z tyłu głowy nieustannie podszeptywał: Musisz dziś pójść do Allardów! Musisz dziś pójść do Allardów! Musisz...\nPiątkowe popołudnie, prawie pół do piątej. Niemal wszyscy koledzy rozpoczęli już weekend, pozostali właśnie pakowali swoje rzeczy i czym prędzej wychodzili. Carol apatycznie wsunęła do torby laptopa.\nW drzwiach pojawiła się Irene Karimian, jej szefowa. Miała na sobie płaszcz, a na ramieniu torebkę.\n– Wychodzę. Pamięta pani o Allardach, Carol?\n– Oczywiście. Zaraz tam pojadę. – Carol starała się, by w jej głosie zabrzmiały motywacja i zaangażowanie, nie chciała, by Irene zauważyła jej kiepski nastrój.\nObie kobiety razem opuściły szary, nieco posępny budynek w centrum miasta. Irene, żona bogatego męża, wsiadła do mercedesa, Carol zaś do małego, rozklekotanego renaulta. Zawsze wstrzymywała oddech, uruchamiając silnik. Dzięki Bogu dziś okazał się dla niej łaskawy. Piątek, trzynastego. Wcale by się nie zdziwiła, gdyby zastrajkował.\nAllardowie mieszkali niedaleko siedziby opieki społecznej, przy Roscoe Street, długiej, ponurej ulicy, wzdłuż której ciągnął się sznur mizernych, wąskich szeregowców, pilnie wymagających remontu, na który właścicielom brakowało funduszy. Liche okna, przez które zimą uciekało ciepło, do wnętrza zaś wnikało wilgotne morskie powietrze. Wybetonowane podwórka wielkości kąpielowego ręcznika. Z drzwi wejściowych odpadał złuszczony lakier, w przeszklonych wykuszach wisiały brudne firanki – gdyby nie one, domownicy równie dobrze mogliby siedzieć wprost na ulicy, wystawieni na widok przechodniów. Na piętrze każdego domu widniało pojedyncze okno. Dachy miały niewielkie skosy, uniemożliwiające jakąkolwiek rozbudowę. Carol wiedziała, że na tyłach mieściły się kuchnie, ich drzwi wychodziły na podwórka, przylegające murem do podwórzy sąsiedniego szeregu domów. Niektórzy mieszkańcy założyli trawniki, kilkoro zasadziło nawet kwiaty i warzywa. Allardowie od razu wysmołowali swoje podwórko. Składowali tam wszystko, czego akurat nie potrzebowali. Rdzewiejącą pralkę, zniszczoną i butwiejącą starą sofę. Pomiędzy nimi suszyło się pranie, zazwyczaj wisiało tam nawet w czasie deszczu. Na piętrze mieściły się sypialnia rodziców, łazienka oraz pokój, który wspólnie zajmowały obie córki, Mandy i Lynn.\nCzternastoletnia Mandy od początku tygodnia nie przychodziła do szkoły, mimo dwukrotnego wezwania rodzice nie usprawiedliwili jej nieobecności. Dyrektorka zwróciła się w tej sprawie do opieki społecznej, wiedziała bowiem, że rodzina znajduje się pod jej opieką. Problemów nie brakowało; dziewczęta często chodziły zaniedbane, nie usprawiedliwiały swych nieobecności, a dwa lata wcześniej Mandy w trakcie kłótni z matką złamała sobie rękę – nigdy nie udało się wyjaśnić, czy był to nieszczęśliwy wypadek, czy może doszło do rękoczynów. Rozważano nawet możliwość oddzielenia sióstr od rodziny, ale jednak zarzucono to rozwiązanie. Trudno było o miejsce w rodzinie zastępczej, pobyt zaś w placówce opiekuńczej zalecano wyłącznie w razie najwyższej konieczności. Irene poleciła Carol zająć się rodziną Allardów i bacznym okiem ją obserwować. Carol była zdeterminowana, by nikogo nie zawieść. Ani Irene, ani obu dziewcząt, ani też samej siebie.\nMusiała zaparkować w pewnej odległości, tuż przed siłownią mieszczącą się w nad wyraz nędznym, podłużnym budynku. Duże plakaty zachwalały ofertę. Personal Trainer kusił jaskrawoczerwonymi literami w witrynie z mlecznego szkła. Carol westchnęła. Narzekała na swoją sylwetkę, być może osobisty trener byłby akurat strzałem w dziesiątkę. Brakowało jej jednak zapału, by wieczorem, po ciężkim dniu w pracy, wypełnić kolejny wyczerpujący punkt programu.\nCarol ruszyła ulicą, przeszła na drugą stronę i przystanęła przed domem Allardów. Okno we wszechobecnym wykuszu firanka zasłaniała jedynie w połowie, gdyby się schylić, można by zajrzeć w głąb pokoju. Carol bez trudu rozpoznała migotliwe błękitne światło włączonego telewizora. Przynajmniej kogoś w domu zastała. O to zresztą wcale nie było trudno. Marlon Allard, głowa rodziny, pracował tylko dorywczo, gdy na budowie brakowało rąk do pomocy, Patsy Allard z kolei, ekspedientkę w drogerii, zwolniono za kradzież. Od tej pory była bezrobotna i tyranizowała rodzinę. To ona stanowiła źródło problemów. Marlon czasem wypijał za dużo, był jednak ospały i spokojny. Patsy natomiast była istną furiatką. Nie znosiła własnego życia, nienawidziła męża. Zaklinała się wprawdzie, że kocha swoje dzieci, często jednak to na nich wyładowywała własne frustracje.\nCarol trochę się jej bała. A Patsy to wyczuwała. Mało komfortowa sytuacja.\nZadzwoniła do drzwi, ściągnęła ramiona. Była przygotowana na najgorsze. Niejeden już raz Patsy Allard powitała ją kanonadą okropnych wyzwisk.\nDrzwi szybko otwarto. W progu stanęła Patsy. Niska, wychudła. Włosy farbowane na blond, szare odrosty. Przed laty musiała być atrakcyjną kobietą, jednak frustracja wypełniająca jej życie pozostawiła głębokie rysy. Wyglądała na strapioną. I znacznie starszą niż te trzydzieści dziewięć lat, jakie sobie liczyła. Niejedna pięćdziesięciolatka sprawiała wrażenie znacznie od niej młodszej. Miała na sobie obcisłe dżinsy i o wiele za dużą niebieską sportową bluzę, która dodatkowo podkreślała jej wychudzoną sylwetkę.\n– Tak? – odezwała się nieprzyjaźnie.\nCarol się uśmiechnęła. Nie uniżenie, lecz sygnalizując gotowość do zgodnego rozwiązania problemów, jakie mogą się pojawić.\n– Witaj, Patsy. Jak się pani miewa?\n– Niby jak mam się czuć? Cholernie kiepsko, jak zawsze. Dziękuję uprzejmie.\n– Czy Marlon ma pracę?\n– Nie. Ja też nie. Lynn od ośmiu tygodni uczy się zawodu. Ale o tym pani wie.\nCarol oczywiście wiedziała. To opieka społeczna wystarała się dla szesnastoletniej Lynn o praktykę w stolarni.\nPrzynajmniej o jednego członka rodziny nie trzeba się obecnie martwić.\nCarol wiedziała z doświadczenia, że Patsy nie zaprosi jej do środka. Sama musiała o to zapytać. Dopisze jej szczęście – albo spotka pech.\n– Marlon ogląda właśnie w telewizji mecz futbolu. Nie możemy usiąść w pokoju dziennym.\n– Chętnie usiądę w kuchni.\nPatsy westchnęła, zrobiła jednak krok w tył.\nCarol weszła do przedpokoju, wąskiego i ciemnego, dwoje ludzi mieściło się tam wyłącznie gęsiego. Wnętrze domu sprawiało wrażenie porządnie wysprzątanego. Allardowie wynosili stare graty na podwórko, wewnątrz starali się zachować jako taki porządek. Ze względu na małą przestrzeń nie mieli zresztą innego wyjścia.\nKuchnia była niewielka, w kącie zmieścił się jednak kwadratowy drewniany stół z czterema krzesłami. Carol usiadła bez pytania. Patsy ponownie westchnęła, ostentacyjnie oparła się o kuchenkę.\n– Mam dziś jeszcze sporo do zrobienia – oświadczyła.\n– Bez obaw, Patsy, sama marzę o weekendzie – wyjaśniła uprzejmie Carol. – Tylko że... Zadzwonili do nas ze szkoły. Od poniedziałku Mandy nie pojawia się w klasie. Bez usprawiedliwienia. Sekretariat szkoły dwukrotnie wezwał panią mailowo w tej sprawie, lecz pani nie zareagowała.\n– Wie pani, że nieobecność dziecka w szkole musi być usprawiedliwiona przez rodziców.\n– Okay. Wyślę im maila. To wszystko?\n– Co się dzieje z Mandy?\n– Ma grypę. Typowe o tej porze roku.\nPaździernik był jak dotąd nad wyraz łagodny, nie odnotowano też żadnej epidemii. Carol skinęła jednak głową.\n– Biedactwo. Leży w łóżku?\n– Mogę do niej zajrzeć?\nPatsy aż zmrużyła oczy.\n– Śpi. Nie będziemy jej budzić.\n– Nie obudzi się, jeśli tylko rzucę na nią okiem.\n– Obudzi ją skrzypienie podłogi na schodach. Te stopnie...\n– Mimo to chciałabym ją zobaczyć.\n– Przykro mi – oznajmiła Patsy.\nCarol podniosła się z miejsca.\n– Czy to oznacza: nie?\nPatsy znała swoje prawa. Wiedziała, że Carol nie może samowolnie wejść na górę. W ostateczności mogła to zrobić wyłącznie w obecności sił policyjnych, które z kolei musiały posiadać nakaz sądowy. Okoliczności nie uzasadniały podjęcia tak drastycznych środków.\n– Patsy, wiemy o tym nieprzyjemnym zdarzeniu – powiedziała Carol. – Złamana ręka Mandy...\n– Minęły już dwa lata.\n– Ale to pani złamała jej rękę. To nie błahostka.\n– Nieszczęśliwie upadła.\n– Pchnęła ją pani na ścianę.\n– Doszło do sprzeczki.\n– Kłótnie rodziców z dziećmi nigdy nie powinny przybierać takich rozmiarów, nie mogą kończyć się dla dziecka złamaniami.\n– Martwię się o Mandy.\n– Ma grypę. To wszystko.\n– Wezwała pani lekarza?\n– Aż tak źle nie jest. Parę dni w łóżku i znów stanie na nogi. – Patsy panowała nad sobą. Czy nie zanadto? Carol odniosła wrażenie, że nie jest całkiem szczera.\n– Proszę się skontaktować ze szkołą – powiedziała z rezygnacją.\n– Postaram się – zapewniła Patsy. Obie kobiety podeszły do drzwi. Z pokoju dziennego dobiegał głos sprawozdawcy sportowego.\n„Coś tu jednak nie gra” – pomyślała Carol. Znała Patsy, kobieta zazwyczaj nie przejmowała się snem swojej córki, aż tak troskliwą matką nie była. Nie wpuściła Carol na górę z zupełnie innego powodu.\nPozostała jeszcze Lynn, starsza siostra. Carol postanowiła, że w najbliższy poniedziałek odwiedzi ją w warsztacie, w którym odbywała praktykę. Odkąd skończyła szkołę, Lynn usiłowała zdystansować się wewnętrznie od własnej rodziny, siostry jednak nie pozostawi własnemu losowi. Jeśli Mandy przytrafiło się coś poważnego, Lynn nie zdoła utrzymać języka za zębami.\nCarol wyszła na ulicę. Zmierzchało. Wiatr zmienił kierunek na wschodni, jego chłodniejszy podmuch niósł z sobą zapach morza.\n– Proszę do mnie zadzwonić, kiedy tylko będzie pani chciała porozmawiać – przypomniała. – Proszę. Rozmowa to zawsze dobre rozwiązanie. A z pewnością lepsze niż tuszowanie spraw.\n– Jasne. Zadzwonię – odparła Patsy. Jej oczy mówiły jednak coś zgoła innego: Spadaj. Prędzej przeniesiemy się wszyscy na Marsa, niż do ciebie zadzwonię!\nCarol wróciła do samochodu, usiadła za kierownicą. Za wycieraczką tkwiła ulotka dostawcy pizzy. Wpatrywała się w tę ponurą ulicę.\nMartwiła się o Mandy Allard.\nNie była jakoś szczególnie ładna, miała jednak w sobie coś sympatycznie dziecięcego. Od dnia naszego spotkania minął już prawie rok.\nCzysty przypadek, że tamtego wieczoru przejeżdżam akurat tą mroczną ulicą. Chcę ominąć korek na głównej szosie, spowodowany pracami budowlanymi. Zazwyczaj nie zapuszczam się w tę cichą dzielnicę. Choć tak naprawdę nie wierzę w ślepe przypadki. Wszystko, co nas w życiu spotyka, ma swoje uzasadnienie, to pewne. Tamtego wieczoru nasze spotkanie było po prostu nieuniknione.\nNie chce wsiąść, choć jest ciemno i siąpi deszcz, a ja proponuję, że odwiozę ją do domu.\n– Saskia – odpowiada. Spogląda na mnie nieufnie. Wysiadam i staję tuż przed nią. Gdyby się odwróciła i próbowała uciec, jednym ruchem zdołam ją chwycić i przytrzymać.\nPodczas rozmowy obserwuję ulicę, okoliczne domy, mroczne ogródki. Muszę mieć się na baczności, gdyby ktoś się pojawił. W taki wieczór, w taką pogodę nikt bez powodu nie wyścibia nosa z domu – prócz właścicieli psów, a jest ich całe mnóstwo. Wychodzą o najbardziej nietypowych porach i przy najgorszej nawet aurze.\nWidocznie nawet psy nie mają dziś ochoty na spacer. Wszędzie panuje cisza. W oknach palą się światła. Nikogo jednak nie widać.\n– Muszę już iść – mówi Saskia, łapiąc powietrze.\nMa stracha. Wyczuwam to. Lecz nie jest z tych, które zaczną wrzeszczeć albo kopną mnie w goleń. Na to jest zbyt nieśmiała. Zbyt grzeczna. Takie dziewczynki uczą się dobrych manier i poprawnych zachowań – i to działa, póki obracają się w swoich kręgach, to znaczy wśród podobnych sobie ludzi. Kiedy jednak przyjdzie im się zmierzyć z niebezpieczeństwami życia, z jego otchłaniami, dziewczęta te czują się zagubione. Po prostu nie dostały na drogę nic, co mogłoby im posłużyć za tarczę i broń. Są bezradne.\nSaskię z pewnością uczono, by pod żadnym pozorem nie wsiadała z obcymi ludźmi do samochodu. Kiedy jednak jakiś obcy stoi tuż obok, najwyżej o stopę, gdy wyczuwa jego determinację, a niebezpieczeństwo czai się tuż-tuż... tego jej nie uczono. Może powiedziano jej, że powinna uciekać. Lecz ona instynktownie wyczuwa, że to bezcelowe.\nW gruncie rzeczy już wie, że przegrała.\nChce mnie wyminąć, lecz od razu zastępuję jej drogę.\n– Proszę... – szepcze.\n– Wsiadaj – odpowiadam. Tonem nieznoszącym sprzeciwu.\nChwytam ją za ramię, nie broni się. Instynkt mnie nie zawiódł, tę dziewczynkę nauczono robić to, co jej się powie. W domu zbiera za to pochwały, jest kochana i hołubiona, a rodzice wciąż okazują, jak bardzo są dumni, że mają taką grzeczną córkę. Ludzie pokroju rodziców Saskii nie biorą pod uwagę, że ich dziecko już zawsze pozostanie grzeczne. Zawsze.\nMój uścisk jest mocny, nie bolesny, lecz zdecydowany. Wygrana, wiem o tym. Nawet gdyby nagle zaczęła krzyczeć, zdołam ją wepchnąć do samochodu i odjechać, zanim ludzie z okolicznych domów zdążą się podnieść z foteli przed telewizorem, włożyć pantofle i podejść do okna.\nOna jednak nie krzyczy. Sadzam ją na fotelu pasażera i zapinam pas. Zauważam beżowe rajstopy, brązowe buty i jakiś kwiecisty materiał, widocznie sztruksowej sukienki.\nSaskia nie jest jeszcze w wieku, w którym dziewczęta noszą podarte dżinsy, odsłaniające brzuch topy i mocny makijaż. Nie uważam, że są nieatrakcyjne. W wieku Saskii są jednak bardziej posłuszne.\nDrzwi od strony pasażera wyposażone są w zabezpieczenie przed dziećmi. Saskia nie zdoła wyskoczyć z samochodu na skrzyżowaniu i poprosić przechodnia o pomoc.\nWciąż płacze. Po cichu.\nWsiadam, uruchamiam silnik. Wycieraczki równomiernie przecierają przednią szybę.\nRuszamy przez miasto. Zauważam, że Saskia w napięciu spogląda przez okno. Zatrzymujemy się na światłach tuż przy innym samochodzie. Widzę, że szuka kontaktu wzrokowego z jego kierowcą. Za nic w świecie nie pozwolę, by potem, gdy jej zdjęcie ukaże się we wszystkich gazetach, przypomniał on sobie zapłakaną twarz dziecka, które przez mokrą od deszczu szybę rozpaczliwie się w niego wpatrywało.\n– Patrz na mnie! – rozkazuję.\nNatychmiast odwraca się w moją stronę. Dygocze ze strachu. Już dawno zrozumiała, że nie zawiozę jej do domu, odległość od jej dzielnicy jest już zbyt duża. Zresztą ona nie jest głupia. Czuje, że to będzie dłuższa historia. Znacznie dłuższa.\n– Dokąd jedziemy? – pyta drżącym głosem.\nUśmiecham się do niej. Chcę wzbudzić jej zaufanie. W przeciwnym razie wszystko na nic.\n– Do nowego domu – odpowiadam łagodnie.\nZwiesza głowę, zaczyna szlochać. Wyciągam rękę, kładę dłoń na jej ramieniu. Czuję, jak przestaje dygotać, zamiast tego drętwieje.\n– Nie musisz się bać. Spodoba ci się, zobaczysz. Wszystko będzie dobrze.\nGdyby człowiek wiedział, że płakać nie przestanie, i to całymi miesiącami... Nie zadawałby sobie tyle trudu.\nNie zejdę do piwnicy. Niełatwo mi to znieść. Ale tam nie pójdę. Tak będzie lepiej.\nSobota, czternasty października\nKiedy jej córka przestała być słodką małą dziewczynką, która zrywa kwiatki i maluje obrazki?\nDeborah Goldsby zerkała ukradkiem na córkę. Siedziała za kierownicą, czternastoletnia Amelie na siedzeniu pasażera. W uszach słuchawki, smartfon w kieszeni dżinsów. Długie blond włosy zarzucone na twarz niemal zupełnie ją zakryły. Skrzyżowane ramiona, zwieszona głowa. Jej poza, całe jej ciało mówiło: Zostaw. Mnie. W. Spokoju.\nNie ma nic przyjemniejszego od robienia zakupów w sobotnie przedpołudnie w towarzystwie młodego człowieka, równie nimi zainteresowanego jak w tej chwili Amelie. Deborah próbowała zostawić ją w domu, wolałaby sama wybrać się do sklepu. W poniedziałek rozpoczyna się wycieczka klasowa. Miała długą listę sprawunków.\n– Sama mogę się tym zająć – oznajmiła przy śniadaniu, jednakże Jason, jej mąż, kategorycznie się temu sprzeciwił.\n– To jej wycieczka. To ona potrzebuje wszystkich tych rzeczy. I ona ma się tym, do cholery, zająć!\n– Sama nie da rady...\n– Dlatego ją zawieziesz. Pójdziesz razem z nią. I za wszystko zapłacisz. Lecz drażni mnie myśl, że ty godzinami biegasz po mieście, podczas gdy ona do popołudnia wyleguje się w łóżku. To jej sprawa i dlatego powinna wykazać choć odrobinę zaangażowania. Inaczej nigdy się nie nauczy brać za siebie odpowiedzialności.\nJason miał naturalnie rację. Ale to nie on musiał przez następne godziny znosić humory Amelie.\n– Dobrze – zgodziła się Deborah. – Ale to ty ją obudzisz!\nOna tymczasem nakryła w jadalni do śniadania. Rodzina Goldsbych spożywała posiłki w kuchni; ładne, przestronne pomieszczenie z przeszklonym frontem i widokiem na morze było przeznaczone dla gości. Ściśle mówiąc, w oddali można było dostrzec zaledwie wąski pas wybrzeża, przed nim rozciągał się płaskowyż porośnięty falującą na wietrze trawą i karłowatymi krzewami. Deborah była nim zachwycona, to dlatego piętnaście lat wcześniej uparła się, by kupić dom przy końcu ulicy – choć był za duży i zbyt drogi, przez co „będą go musieli spłacać do samej śmierci”, jak ponuro zauważył Jason. Deborah ostatecznie postawiła na swoim („jak zawsze”, stwierdził Jason tonem tylko po części wesołym). Potem urodziła się Amelie, wcześniak, dziecko słabe i chorowite, wymagające ustawicznej opieki. Deborah zrezygnowała z pracy nauczycielki w szkole średniej, by zająć się córką, Jason z kolei, lekarz pierwszego kontaktu w dużej przychodni, popadł w finansowe tarapaty z powodu odsetek hipotecznych. Ucierpiało na tym ich małżeństwo, Deborah doskonale to pamiętała. Jason wyrzucał jej, że namówiła go do zakupu zbyt drogiego domu, uważał też, że nadmiernie i zupełnie niepotrzebnie zamartwia się Amelie. Chcąc jakoś załagodzić sytuację, Deborah wpadła na pomysł urządzenia w domu pensjonatu bed & breakfast. Przygotowała dla gości trzy pokoje, a składzik na piętrze zamieniła we wspólną łazienkę. By sfinansować przebudowę, jeszcze bardziej się zadłużyli, Deborah argumentowała jednak, że nakłady te szybko się zwrócą.\n– Nareszcie znów mam jakieś zajęcie. Mogę pracować w domu i jednocześnie zajmować się Amelie!\n– Po domu i ogrodzie ciągle będą się szwendać obcy ludzie, a zamiast normalnej jadalni mamy... restaurację – szemrał Jason.\nDał jednak za wygraną. Pieniądze były im pilnie potrzebne.\nPomysł nie okazał się chybiony. W trakcie letnich miesięcy, od początku maja do końca września, nierzadko mieli komplet. Deborah zatrudniła pomoc do sprzątania pokoi, sama z zapałem robiła zakupy, troszczyła się o bufet śniadaniowy oraz kolację. Poznając nowych ludzi, wyzbyła się poczucia, że jako matka trudnego dziecka skazana jest na całkowite osamotnienie. Nie sposób jednak ukryć faktu, że Jason nadal nie był zadowolony z obecności w domu obcych ludzi. Jesienią i zimą, pocieszała się Deborah, zazwyczaj są sami – bo i któż o tej chłodnej i mokrej porze roku wyjeżdża na północno-wschodnie wybrzeże Anglii? W trakcie owych miesięcy byli rzecz jasna pozbawieni dochodu, co nie poprawiało ich sytuacji finansowej. Deborah pogrążała się w ponurym nastroju. Jej mąż przez cały dzień przebywał poza domem, córka przez jakieś trzy czwarte dnia – ona zaś zostawała sama i zastygała bez ruchu przed kuchennym oknem, gapiąc się na łąkę, która tak ją niegdyś zauroczyła, łąkę, po której, dudniąc o okiennice, przetaczały się burze nadciągające ze wschodu. Chodziła na długie spacery brzegiem morza, ciepło opatulona, w przeciwsłonecznych okularach, osłaniających łzawiące na wietrze oczy. Nieustannie powtarzała sobie, że wszystko się ułoży, że powróci wiosna, że znów zjawią się goście, a chwile samotności stanowią element życia, fazę rozładowania napięcia, z której powinna się cieszyć. Całymi dniami niemal bez przerwy mówiła wówczas sama do siebie. W istocie wcale się nie relaksowała. Zażarcie broniła się przed ponurymi nastrojami. Pod koniec każdej zimy czuła się kompletnie wyczerpana.\nTymczasem, choć nastał już październik, niespodziewanie podejmowali gościa. Rzadki to traf, nastrój Deborah natychmiast się poprawił. Kobieta z kotem. Musiała się zająć swoim domem w Scalby, wynajmujący go lokatorzy ulotnili się, pozostawiając po sobie zatrważające spustoszenie. Kobieta przyjechała poprzedniego dnia, sprawiała wrażenie zdeprymowanej i zatroskanej. Dom jej zmarłego ojca... Deborah domyślała się, jak trudne były dla niej te chwile.\nSporządzili długą listę rzeczy niezbędnych Amelie na wycieczce: karimata, tenisówki, latarka, podkładka z zaciskiem oraz papier do notatek, nowy śpiwór. Amelie jeden już miała, lecz materiał pokrywały rysunki saren i wróżek, Deborah uznała, że córka zrobi tym z siebie pośmiewisko. Obuwie turystyczne, kurtka przeciwdeszczowa, dwa grube swetry... Tydzień w szkockim Highlands, nocleg w chacie, w spartańskich warunkach... Odsłaniające brzuch topy i krótkie spódniczki należało zostawić w domu. Amelie przemykała za plecami matki z miną, jakby prowadzono ją na szafot, przez tkwiące w uszach słuchawki i ogłuszającą muzykę ledwo dało się nawiązać z nią kontakt.\n– Nie chcę tam jechać – powtórzyła kilka razy. – Nie chcę jechać na tę gównianą wycieczkę! Czemu muszę to robić?\nDeborah westchnęła. Rozmawiały o tym już od wielu tygodni.\n– Bo jest obowiązkowa. Tak samo jak lekcje.\n– Ale to jakiś gówniany pomysł! Przez cały czas będzie lało, nic tam nie ma, absolutnie nic! W chacie nie ma nawet bieżącej wody, nie ma prądu! Możesz mi powiedzieć, gdzie włączę prostownicę do włosów?\nDeborah się roześmiała.\n– Nigdzie. Będziesz mieć kręcone włosy.\n– To niemożliwe. Wyglądają wtedy jak jakieś gówno...\n– Nie używaj ciągle tego słowa!\n– Gówno, gówno, gówno – powtórzyła Amelie, po czym znów zarzuciła gęstwę włosów na twarz, pogrążając się w dźwiękach muzyki i ponurym nastroju.\nDeborah zastanawiała się przez chwilę, czy nie powinna odwieźć jej do domu, a potem wrócić po artykuły spożywcze na weekend, to jednak oznaczałoby dodatkową stratę czasu. Amelie wpadnie w złość, lecz Deborah tłumaczyła sobie, że to nie powód do zmiany planów. Musi wreszcie przestać się bać humorów i reakcji własnej córki. Jason wciąż jej o tym przypominał. Łatwo powiedzieć. Nigdy go to nie spotkało.\n– Nie powinnaś była rezygnować z zawodu – wypominał jej, gdy mu wyrzucała ciągłą nieobecność. – Wtedy rzadziej przebywałabyś w domu. A wówczas nie wchodziłybyście sobie nieustannie w drogę.\nMoże miał rację. Może popełniła błąd. Czasem miała już tego serdecznie dość. Tak zwane życie rodzinne. Myśl o nim ją przerażała.\n– Wstąpimy jeszcze na chwilę do Tesco – oznajmiła, starając się, by w jej głosie zabrzmiała wesołość.\nAmelie ostentacyjnie westchnęła.\n– Nie chcę jechać na tę wycieczkę.\n– Wiem. Wystarczająco często to powtarzasz. Ale to niemożliwe.\n– Mogłabyś wypisać mi usprawiedliwienie, że jestem chora.\n– Zażądaliby zaświadczenia od lekarza. A ty jesteś zdrowa jak rydz!\nAmelie wydała z siebie pomruk.\nDeborah włączyła radio. Straciła nadzieję na rzeczową rozmowę z Amelie.\n– ...poinformowano, że zwłoki mogą należeć do Saskii Morris ze Scarborough, uznanej niespełna rok temu za zaginioną – podał właśnie spiker.\n– O nie! – krzyknęła przerażona Deborah.\n– Ósmego grudnia dwa tysiące szesnastego roku w godzinach wieczornych czternastoletnia wówczas Saskia nie wróciła do domu ze spotkania z przyjaciółką. Jeszcze tej samej nocy rodzice zgłosili policji jej zaginięcie. Mimo intensywnych poszukiwań oraz licznych wskazówek od mieszkańców, które okazały się jednak nieprzydatne, dziewczynki nie odnaleziono. Dziś turyści odkryli na wrzosowiskach zwłoki uczennicy. Jak twierdzi nadkomisarz Hale z wydziału kryminalnego policji w Scarborough...\nDeborah wyłączyła radio. Nie mogła tego słuchać. Zaginiona dziewczynka. Rodzice, którzy całymi miesiącami nie mieli pewności, co się przytrafiło ich córce. Zawieszeni pomiędzy bezgraniczną rozpaczą a wciąż na nowo rozbłyskującą nadzieją. A teraz to: zwłoki odnalezione na wrzosowiskach... Ich córka Saskia.\n– A widzisz – odezwała się Amelie. Przerażająca wiadomość oderwała ją na chwilę od własnych myśli i rozbudziła zainteresowanie światem wokół. – To spotyka ludzi podczas wędrówek. Znajdują zwłoki.\n– No naprawdę, Amelie, to się bardzo rzadko zdarza. Na pewno nie przytrafi się tobie na wycieczce po Szkocji.\n– Tej Saskii to dobrze. Już nigdy nie będzie musiała jeździć na klasowe wycieczki.\nAmelie znów wydała z siebie mrukliwy dźwięk, po czym skryła się za kaskadą włosów oraz dźwięków muzyki w słuchawkach.\n„Ona wcale tak nie uważa – pomyślała Deborah – po prostu się boi”.\nAmelie zawsze grała osobę dziarską i śmiałą, w rzeczywistości jednak niechętnie oddalała się od znanego sobie otoczenia. Myśl o tygodniu spędzonym w skromnych warunkach, w chacie na szkockim odludziu, w ciasnocie razem ze szkolnymi koleżankami, z których wielu zwyczajnie nie znosiła, wyraźnie ją zadręczała.\nNic jednak nie można było na to poradzić. W końcu okaże się, że było zabawniej, niż się tego spodziewała.\nDeborah skręciła na parking przed Tesco, z trudem znalazła wolne miejsce. Sobotnie przedpołudnie, wszyscy robią zakupy na weekend. Westchnęła. W sklepie będą tłumy – i niekończąca się kolejka do kasy.\n– Domyślam się, że nie chcesz ze mną pójść? – zwróciła się do Amelie.\nCórka potrząsnęła głową.\n– Dobrze. Mam ci coś jeszcze kupić na poniedziałkową podróż? Coś smacznego do jedzenia?\n– Nie – odparła Amelie, drgnęła jednak i dodała: – Nie, dziękuję.\nDziękuję to było ostatnie słowo, jakie tego słonecznego październikowego przedpołudnia Deborah usłyszała od Amelie. Kiedy prawie pół godziny później wróciła do samochodu z wózkiem pełnym zakupów, jej córka zniknęła.\n– Tylko spokojnie – zaklinał Jason – nie denerwuj się. Proszę. Prawdopodobnie nic jej się nie stało.\nDeborah pognała do domu, gdy po kilku próbach nie udało jej się skontaktować z Jasonem ani przez komórkę, ani przez telefon stacjonarny. Wracał właśnie ze spaceru, aż się wzdrygnął, kiedy nań naskoczyła:\n– Po co ci, do cholery, komórka, skoro jej z sobą nie nosisz? Nigdy! Nigdy! Nigdy!\nNie mogła się opanować. Wydawało się, że nie potrafi przestać wykrzykiwać bez końca słowa nigdy.\nNie zastanawiając się długo, Jason chwycił ją za ramię, wciągnął do środka i zamknął za sobą drzwi. Deborah tak głośno się darła, że pewnie słychać ją było w całym mieście. Pobladła na twarzy, szeroko wybałuszyła oczy.\n– Zniknęła! Amelie zniknęła!\nJason obejrzał się za siebie, dopiero teraz zauważył, że Amelie nie wróciła razem z matką.\n– Jak to: zniknęła?\n– Byłyśmy w Tesco. Została w samochodzie, a ja poszłam zrobić zakupy. Kiedy wróciłam, już jej nie było!\n– Może chciała się przejść. Może poszła do toalety. Może spotkała przyjaciółkę. Są setki możliwości. Nie wariuj, Deborah! Mamy środek dnia, pewnie na parkingu aż się roiło od ludzi. Co niby mogło się stać?\nDeborah zalała się łzami.\n– Szukałam wszędzie. Wszędzie! Na parkingu, w supermarkecie, na pobliskich ulicach. Wypytywałam wszystkich... Nikt jej nie widział. Nikt!\n– Co się stało? – rozległ się jakiś głos ponad ich głowami. Deborah spojrzała w górę. Na schodach stała kobieta, która poprzedniego dnia zatrzymała się u nich. Oczywiście usłyszała ich głośną, wzburzoną rozmowę.\n– Amelie zniknęła – powiedziała Deborah – nasza córka. – I powtórzyła swoją relację.


Pasja naszym życiem: Rozdział 5 Niespodziewany telefon\nRozdział 5 Niespodziewany telefon\nWłaśnie wróciłam do swojego pokoju świeżo umyta po wielkich porządkach.\nNareszcie czysta po kilku godzinach sprzątania.\nMoi rodzice spali już od prawie godziny a może nawet dłużej. O tej porze czas mija niezwykle szybko. W domu panowała cisza.\nDźwięk telefonu rozprzestrzenił się po całym domu.\nPowiem szczerze wystraszyłam się.\nKto przepraszam dzwoni o tej porze? Poszłam odebrać gdyż nie wiedziałam czy rodzice wstali, nie byłam jednak pierwsza. Mama odebrała. Nie chciałam jej przeszkadzać być może to coś bardzo ważnego. Podeszłam więc do wyświetlacza by przekonać się kto dzwoni. Ujrzałam na nim ''dziadki''\nWpatrywałam się zaszokowana . Kurczę, przecież babcia i dziadek śpią już o tej porze. To nie możliwe. A jeżeli tak to musiało stać się coś poważnego.\nSzybko napisałam na karteczce mamie.\n~Co się stało? ~Rozmawiasz z dziadkami?\nNic mi nie odpowiedziała, skinęła tylko głową na "tak".\nMartwiłam się. Kręciłam się po kuchni i pokoju. Nie chciałam podsłuchiwać ani zrozumieć czegoś źle. Mama rozmawiała już pół godziny. Wciąż nerwowo chodziłam po pokoju, na dół właśnie schodził mój zaspany tata. Poszedł do kuchni zrobić herbatę i zawołam mnie.\n~Co się dzieje? Kto to cholery dzwoni o tej godzinie i nie da człowiekowi spać ?\n~yyy... Tato to mama rozmawia z dziadkami. Coś się musiało stać. Przecież oni o tej porze normalnie śpią. ~Mama rozmawia już ponad pół godziny. Nic więcej mi nie powiedziała.\n~Tato, jak myślisz o co chodzi?? ~Nie mam pojęcia. A babcia nie miała dzwonić do cioci i mamy Basi? ~No teoretycznie miała. No ale przecież o 12 czy 1 w nocy to nie ma po co dzwonić.\nPoszliśmy "spać" na górę . Chyba tylko z teorii. Nie mogłam nawet na chwilę zmrużyć oczu. Mama wciąż rozmawiała. Każda minuta była dla mnie uciążliwa, ciągnęła się nieubłaganie. Nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Poszłam po moja nową biblioteczkę i przytargałam ja do pokoju.\nPomyślałam,że odnajdę spokój w książkach. Sięgnęłam po "Gwiazd naszych wina" Johna Greena.\nZaczęłam czytać, minuty leciały a, ja czytałam książkę. Tak jak płynął czas, pochłaniałam kolejne rozdziały. Poznawałam życie głównych bohaterów walczących z rakiem i jego nawrotami, lekami. Oraz o tym jak choroba odmienia i ogranicza życie. Hazel Grace i Augustus Waters to głowni bohaterowie. Ona w walce z płucami, on po amputacji nogi. Spotkali się raz i pozostali sobie bliscy. Końcówka to wyciskacz łez. Zaczęłam płakać. Gdy czytałam jak umierał Augustus. Piękna książka. Uwielbiam ją.- skończyłam. Tak pochłonęła mnie ta książka,że nie zauważyłam jak na dole umilkła rozmowa. A zegarek wskazywał 3.30. Wstałam odłożyć książkę, na podłogę spadł jakiś liścik.\n-Wszystko u dziadków w porządku. Nic się nie martw babcia dzwoniła w sprawie Basi i jej przyjazdu.\nSpokojnie wszystko dobrze. Porozmawiamy rano. Widziałam,że czytasz, nie chciałam Ci przeszkadzać.\nUspokoiłam się po tym liściku, odłożyłam kubek i usnęłam.


Ludzi wrażliwych nie brakuje - Wywiady - Orientacja.pl - Orientuj się! - ORIENTACJA.PL\nRozmowa z Edytą Geppert, piosenkarką, autorką wielkiego przeboju "Kocham cię, życie". Artystka już dziś wystąpi w Piszu na koncercie poświęconym pamięci Jana Pawła II\n— Jak często zdarza się pani nucić węgierskie czardasze (matka Edyty Geppert była Węgierką i to ona wpoiła jej zamiłowanie do węgerskiej muzyki — red.)?\n— Ostatnio śpiewałam je i to pełnym głosem w maju tego roku na wspólnym koncercie z grupą Kroke w Budapeszcie.\n— Gdy miała pani sześć lat, dostała pani akordeon. Nadal pani na nim gra?\n— Niestety, nie. Dawno temu przestałam ćwiczyć i dziś bardzo tego żałuje.\n— Podobno w dzieciństwie była pani bardzo nieśmiała. Jak udało się pani pokonać nieśmiałość?\n— Nie udało mi się. Mój przypadek jest w tym względzie „beznadziejny”.\n— Powiedziała pani kiedyś, że trochę boi się dziennikarzy. Czy to sprawiło, że na kilka lat prawie zniknęła pani z telewizji i radia?\n— Nie interesują mnie plotki, rozmowy o kuchni, czy modzie. Wydaje mi się, że człowiek, który chce być postrzegany jako artysta, powinien skoncentrować się na działalności artystycznej. Zdaję sobie jednak sprawę, że to dziś pogląd niemodny. Co za tym idzie, coraz mniej w radiu i telewizji programów prawdziwie artystycznych. A tylko takie mnie interesują.\n— Nadal pani uparcie i skrycie kocha życie? („Kocham cię, życie” to znany przebój Edyty Geppert)\n— Tak i śpiewam cytowane przez panią słowa piosenki Wojciecha Młynarskiego niezmiennie od 25 lat.\n— Co panią w dzisiejszej rzeczywistości rozczarowuje?\n— Ze smutkiem stwierdzam, że czarno widzę przyszłość w Polsce piosenki literackiej. Pokolenie Agnieszki Osieckiej powoli się wykrusza, a następców nie dostrzegam.\n— W życiu prywatnym nie chodzi pani w czerni, tak jak na scenie. W czym czuje się Pani najlepiej?\n— W zimie w ciepłej kurtce, latem na plaży — w bikini.\n— Jak dwoje artystów, czyli pani i mąż, radzi sobie z domowymi obowiązkami?\n— Nie bardzo. Szczególnie wtedy, kiedy oboje jesteśmy w tzw. trasie.\n— Kto rządzi więc w domu?\n— U nas panuje trudna koalicja żony z mężem.\n— Czego teraz nie musi robić Edyta Geppert?\n— Tego, czego nie robiłam już wcześniej. Nigdy nie działam wbrew swoim przekonaniom.\n— Tytuł pani ostatniej płyty to właśnie „Nic nie muszę”. Ta płyta jest podobno spełnieniem pani marzeń, bo wszystkie piosenki skomponował Seweryn Krajewski\n— Rzeczywiście o takiej płycie marzyłam od lat. Seweryn Krajewski jest twórcą wyjątkowym. Posiada rzadki dar tworzenia melodii, które chce się nucić już po pierwszym wysłuchaniu. Myślę, że płyta „Nic nie muszę” jest tego kolejnym dowodem.\n— Co robi pani, gdy nie ma w planie koncertów?\n— Żyję, jak każdy. Mam swoje zainteresowania i obowiązki, ale nie lubię o tym mówić publicznie. Staram się, żeby moje życie prywatne pozostało moim i prywatnym.\n— Ma pani wspomnienia związane z Olsztynem?\n— Tak. Kiedyś w czasie koncertu plenerowego, padający na niezadaszoną estradę ulewny deszcz spowodował, że zostałam dość mocno porażona prądem z trzymanego w dłoni mikrofonu. Z najwyższym trudem dokończyłam swój występ. Później dowiedziałam się, że publiczność nie zorientowała się, że przeżyłam tak trudne chwile.\nWięcej o koncercie przeczytasz tutaj\nzgłoś nadużycie Lola, Utworzony: 2017-01-02 02:00:02, IP: 188.143.*.*\ncialis online srbija seront cialis me chercher dur http://www./ comprar tadalafil generico no brasil\nzgłoś nadużycie Kaed, Utworzony: 2016-12-20 13:31:57, IP: 188.143.*.*\nhttp://privatkreditcom.info/günstiger-privatkredit.html http://kreditvergleichs.top/finanzierungsrechner.html http://privatkreditcom.info/privatkredit-rechner.html\nzgłoś nadużycie Lavigne, Utworzony: 2016-12-16 22:54:12, IP: 188.143.*.*\nhttp://chefkreditevergleich.top/kredit-ohne-bürgschaft.html gunstiger kfz kredit online http://wichtigstekreditvergleiche.top/kredit-schufafrei-liechtenstein.html kredit darlehen yen filme finanzen kreditkarten\nzgłoś nadużycie Caiden, Utworzony: 2016-12-12 18:20:25, IP: 188.143.*.*\nhttp://onlinekreditvergleichtest.info/immobilienkredit-konditionen.html zinsrechner kreditrechner baugeld nürnberg\n( 4.25 ) dobry


Caritas DWP, Lipiec-Sierpień 2014 r.\nPilnie potrzebna pomoc dla Marcinka!\nCaritas DWP, Warszawa, ul. Kawęczyńska 49\nInformujemy, że do dnia dzisiejszego zostało zebrane 130 tyś. złotych, aby pomóc Marcinkowi. Tak niewiele brakuje do zebrania ostatnich 30 tyś. złotych! Prosimy pomóżcie!!!\nNowa strona internetowa SOW-u\nOd 1 lipca tego roku - w 21 rocznicę powstania Specjalnego Ośrodka Wychowawczego Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej - ruszyła nowa internetowa strona placówki - internatu dla Dziewcząt.\nLipiec - sierpień 2014 roku\nZaczęły się wakacje, ale Caritas DWP już dziś zachęca do wzięcia udziału w kolejnej edycji akcji „Tornister pełen uśmiechów”, która pomoże dzieciom z najbiedniejszych rodzin radośnie rozpocząć nowy rok szkolny.\nCaritas poleca nowy kierunek studiów na UKSW\nUKSW, rok akademicki 2014/2015\nOd nowego roku akademickiego 2014/2015 Wydział Teologiczny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie otwiera nową specjalność studiów: „Integralna pomoc i promocja społeczna”. Studia na nowym kierunku UKSW pomogą w przyszłości wzbogacić profesjonalną kadrę Caritas i innych organizacji charytatywnych w Polsce.\nRazem z Caritas pomóż dzieciom wyjechać na kolonie\nBiuro Caritas DWP, lipiec-sierpień 2014 r.\nTrwają przygotowania do Akcji Wakacyjnej 2014, w ramach której dzieci z terenu Diecezji Warszawsko-Praskiej wyjadą na kolonie pod flagą Caritas. Nasi koloniści spędzą radosny czas w nadmorskim Darłowie, górskich Muszynie i Cyrhli oraz w Wierzchach nad jeziorem.\nBiuro Caritas DWP, 20-22 czerwca 2014 r.


Polska Walczaca: W obronie PRAWDZIWEJ rodziny\nW obronie PRAWDZIWEJ rodziny\nNasila sie kampania na calym swiecie majaca na celu rozbicie tradycyjnej rodziiny.\nZaczyna sie zwykle od tego ,ze sytuacja ekonomiczna zmusza oboje rodzicow do pracy poniewaz pensja ojce jedynie nie jest w stanie sprostac wszystkimm finsowym obciazeniom.\nJesli wezmiecie przy okazji pod uwage to co obiecywaly nam "Protokoly" : "Bedziemy dawac podwyzki plac naszym pracownikom ale aby miec pewnosc ,ze nic na tym nie zyskajac w tym samym czasie bedziemy podnosic jednoczesnie ceny wszystkich artykulow pierwszej potrzeby" i polaczycie to z cala masa innych obciazen i okrytych podatkow ,zorientujecie sie ,ze na tym polu walka z rodzina nie ustala ani na chwile.\nNatura nie znosi prozni.Czyli w miejsce ,ktore kiedys wypelnial dom rodzinny wciska sie ,przygotowana z gory bryja ladowana nam na wszystkie mozliwe sposoby przez tzw.mass media.\nJedna z metod walki jest uporczywe propagowanie homoseksualizmu pod haslem:"rownosci" .\nPolecam artykul ze strony www.polonica.net\nZwroccie jednoczesnie uwage na to,ze Zydzi,ktorzy probuja przekonac nas,normalnych do wszelkiego rodzaju zboczen,rozbudzic nasza "ciekawosc" w tym kierunku,sa przeciez -podobno- tak bardzo przywiazani do zycia rodzinnego i scisle rodzinnych tradycji.\nCzyli -po raz kolejny usiluja nasze dzieci wepchnac do rynsztoka strarajac sie swoje trzymac od zgnilizny jak najdalej.\nCiekawe jest rowniez to,ze to zydowskie pociechy uwolnione spod presjii rabinow staczaja sie najszybciej i najchetniej .\nW efekecie cala ich rasa albo sie kurwi albo zyje z tego kurestwa.\nI to nie tylko w doslownym tego slowa znaczeniu.\nOdnosi sie do rowniez do ich tzw.kultury,zycia "intelektualnego" ,"rozrywki" itp.\nObserwujac ich zabiegi na kazdym polu swiat mozna miec wrazenie ,ze swiat musi sie skladac tylko z wykorzystujacych i wykorzystywanych.\nAle taka filozofia jest ABSOLUTNYM zaprzeczeniem chrzescijanskiej filozofii.\nNic dziwnego ,ze z takimm piekielnym uporem "bracia wybrani" chca nas sciagnac do swojego poziomu.\nKtos powiedzial kiedys :"Nie wdawaj sie w dyskusje z idiota:najpierw sciagnie cie do swojego poziomu,a potem pokona doswiadczeniem"\nMoglbym te maksyme polecic wszystkim naiwnym ,ktorzy wierza-nawet bez zlej woli- w to,ze w zydowskich gazetach,ksiazkach i innych "szczekaczakach" dla Polakow ,znajda oni odpowiedz na nurtujace ich pytania.