Obrazki | Kartka z brulionu\nProza – człowiek, miejsce, zdarzenie… Wszystko zostawia jakiś ślad…\nOpublikowano 4 października 2017 Autor: Lena Sadowska\nNie. Nie ma sensu. W tym wszystkim nie ma najmniejszego sensu.\nPo co. Po co wychodzić z domu. Patrzeć na tych wszystkich ludzi. Uśmiechniętych. Zadowolonych.\nUdają. Wie, że udają. Czuje ten fałsz każdą komórką. Czego więc im tak zazdrości… Że umieją. Umieją udawać. Ona tego nie potrafi…\nW szum wody wdziera się bicie zegara. Cztery… pięć… sześć… Za oknem szczeka pies sąsiadki. Żałosnym miaukotem wtóruje mu kotka sąsiada. Do chórku dołącza nieznany szczeniak.\nZapach noni rozchodzi się po domu.\nPrzykręca wodę i idzie na górę. Towarzyszy jej skrzypienie piany. Bosa stopa ślizga się po wypolerowanej powierzchni schodka. Zimnej i nieprzyjemnej.\nNie osiadł na niej ani jeden pyłek.\nPnie się w górę i z pogardą zapytuje siebie, dla kogo właściwie wciąż utrzymuje ten nienaganny porządek. Przecież to nie ma najmniejszego znaczenia…\nGarderoba wita ją kobaltową smużką Davidova. Wszystkie jej ubrania tak pachną. Najbardziej agresywny proszek nie jest w stanie unicestwić tego zapachu.\nDo przeciwległej części nawet nie zagląda. Wie, co tam poczuje. Wie, co tam zobaczy. Na pamięć zna układ ubrań, kolejność butów.\nPrzemyka obok i na oślep wybiera bluzkę. Nie musi patrzeć. Po omacku sięga po spodnie. Pochyla się i odnajduje buty. W szufladzie ręka trafia na bieliznę. Nozdrza drażni ta sama woń.\nZamyka delikatnie szufladę i wycofuje się z garderoby. Wsłuchuje się w plaskanie własnych stóp…\nWoda prawie się przelała. Blokuje kurek i odwiesza przyniesione rzeczy.\nPodchodzi do lustra. Nie uśmiecha się. Beznamiętnie rozgląda się wokół. Zrzuca ubranie. Spina włosy na czubku głowy i wchodzi do wanny. Woda jest za gorąca, więc wskakuje na półkę i próbuje sięgnąć do mieszacza. Manewruje, przyjmując coraz bardziej karkołomne pozycje. Wie, że są idiotyczne. Nie obchodzi jej to. Byle były skuteczne. Wreszcie udaje jej się przesunąć wajchę i puścić zimną wodę. Przyczaja się i przysłuchuje łomocącej pralce sąsiadów…\nLiczy do dwudziestu jeden i ostrożnie wsuwa stopę do wody. Temperatura jest optymalna, więc zanurza się i zamyka kran. Rozsiada się wygodnie. Szelest piany uspokaja ją. Przymyka oczy i spod przymrużonych powiek przygląda się migocącym strzępkom. Mienią się i świszczą cichutko. Zza kuchennego okna dobiega głos księdza przeplatany mechaniczną muzyką i siłowym śpiewem. Nie może znieść tych mąk w głosach nieznanych ludzi. Właściwie nigdy nie ma w nich radości. Zawsze śpiewają jakby z przymusu, siermiężnie, byle odbębnić i rozejść się do swoich spraw…\nSięga po balsam do kąpieli i próbuje skupić się na czymś innym. Pompka pojemnika tak śmiesznie popiskuje. Nie wie, czemu ten dźwięk wydaje jej się zabawny. Może wcale taki nie jest i nie musi wykrzywiać ust w grymasie, który nawet przez chwilę nie przypomina uśmiechu. Ale wykrzywia. Patrzy na beżową spiralkę balsamu i zanurza w niej palec. Jest gęsta i pachnie wanilią. Odstawia szklany pojemnik i delikatnie rozprowadza balsam po całym ciele. Rozpoczyna od szyi i dekoltu. Potem przesuwa dłonie na ramiona i piersi. Klęka i rozprowadza mydło na brzuchu i pośladkach. Kończy na udach. Nieśpiesznie powtarza czynność kilkakrotnie, aż skóra pokrywa się transparentną warstewką. Wtedy zanurza się w wodzie i sięga po dozownik. Wysuwa lewą nogę i kontynuuje rozsmarowywanie. Od kolana po czubki palców…\nKąpiel daje ukojenie. Łagodny plusk wody w połączeniu z aromatem wanilii uspokaja ją. Spłukuje powoli balsam, zaczynając od szyi. Uśmiecha się, bo zahacza palcem o loczek. Od gorącej wody zawsze robią się jej takie idiotyczne loczki. Przypomina sobie, że jako dziecko marzyła, by jej proste włosy skręcały się w sprężynki. Wzrusza ramionami. Jakie znaczenie mają dzisiaj jej dziecinne mrzonki.\nPrzesuwa dłońmi po ciele. Zna je. Ramiona, obojczyki, łokcie. Biodra i kolana. Kość ogonowa.\nPrzygląda się przez chwilę stopom. Biel lakieru ładnie kontrastuje ze śniadą skórą. Wysuwa nad lustro wody ręce i patrzy na wąskie paznokcie. Też są pociągnięte białą emalią. Nie zniosłaby, gdyby było inaczej.\nZamyśla się i bezwiednie opiera plecami o brzeg wanny. Piana już prawie znikła. Woda oziębiła się. Przymyka oczy i prawie natychmiast otwiera je z powrotem. Mobilizuje się i wynurza z wody. Wie, że jeśli nie zrobi tego teraz – zaśnie w wannie…\nWychodzi i trafia stopą na dywanik. Czuje wszystkie jego wypukłości. Pamięta, ile się naszukała takiego właśnie – miękkiego i puszystego. W kolorze, który nie kłóciłby się z wystrojem łazienki. Sięga po ręcznik i otula się nim szczelnie. Nienawidzi szlafroków. Nie rozumie, jak można snuć się po domu w czymś tak bezpłciowym. Uwielbia peniuary. Ich miękką zwiewność. To, że poddają się bez oporu każdemu ruchowi.\nCzeka chwilę, aż wilgoć wsiąknie w materiał i odwiesza ręcznik na ciepły wieszak. Bierze z półki ulubiony migdałowy balsam. Na szczęście wchłania się bardzo szybko, może więc zacząć się ubierać…\nNajpierw bielizna. Lubi elegancką bieliznę. I co z tego, że jej nie widać. Wystarczy świadomość, że ma na sobie coś pięknego, eleganckiego. I seksownego. Nieprawda, że eleganckie nie może być seksi. Seksowne musi być eleganckie. Inaczej jest po prostu wulgarne.\nWkłada karminowy biustonosz. Ładnie podkreśla linię piersi, a majteczki – brzucha. Przysiada na brzegu wanny i naciąga pończochę. To jej słabość. Kocha pończochy i nosi je nawet pod spodniami. Nienawidzi rajstopowych podkolanówek. W myślach nazywa je aseksami albo antygwałtkami. Oczywiście nie wyrywa się z tym do nikogo. Nie powie przecież innej kobiecie, że ten wynalazek wzbudza w niej wstręt…\nSięga po białe dżinsy. Są dopasowane. Może sobie na takie pozwolić. Jest szczupła i wysoka i ma długie zgrabne nogi. Do dżinsów wybiera czarną bluzeczkę. Średnio elegancką, ze sporym dekoltem. Uszyto ją z materiału, który idealnie dopasowuje się do kształtu ciała. Przegląda się w lustrze. Jest dobrze. Bluzka eksponuje szyję i dekolt. Podkreśla ramiona i łagodnie uwypukla piersi. Zaznacza biodra i talię.\nJest proporcjonalnie zbudowana, więc nie ma kłopotów z doborem ubrań. Czarne botki na wysokim obcasie dopełniają stroju. Szybko przegląda się w lustrze. Wszystko do siebie pasuje. Nie czuje się komfortowo, gdy części garderoby kłócą się ze sobą. Brak harmonii ją drażni…\nZbliża twarz do lustra i – jak zawsze, z jednakowym zdziwieniem – konstatuje zunifikowanie rysów. Wzrusza ramionami. Nakłada podkład. Muska twarz, szyję i dekolt sypkim pudrem. Nanosi perłowy cień i tuszuje rzęsy. Usta pociąga matową pomadką. Gotowe. Jeszcze tylko kropla perfum na przeguby rąk i kark.\nZwalnia mechanizm spinki i rozdziela włosy na pół. Rozczesuje je i spina na karku. Rozpuści je dopiero przed samym wyjściem. Sięga po biżuterię. Czarne wiszące kolczyki w kształcie łez przywracają proporcje okolonej włosami twarzy. Czarno-srebrna obróżka przylegająca do szyi z puszczonym jednym końcem odwraca uwagę od dekoltu. Bransoletka i rafka w tym samym stylu dopełniają całości.\nDobiera torebkę teksturą przypominającą zamszowe botki. Krótka jesionka z dużym kołnierzem i wcięciem w talii odwraca uwagę od faktury materiału i podkreśla kobiece kształty. Ażurowa apaszka z kwiatami z czarnego aksamitu nadaje kreacji lekkości, wzbudza niepokój, intryguje…\nNa szczęście taksówka podjeżdża szybko. Jak zwykle. Jeździ z tą firmą od paru lat i kierowcy wiedzą, że na nią się nie czeka. Zawsze wychodzi przed dom, zanim podjadą. Uważa, że zmuszanie kogoś do wyczekiwania jest po prostu chamstwem.\nWsiada i nozdrza drażni plastykowy zapach mango. Zerka do przodu. Widzi majtającą się przy lusterku choinkę. Odwraca twarz do okna. Kierowca jest nowy i nie ma pojęcia o jej alergii.\nNie chce mu robić przykrości, więc wstrzymuje oddech. Jakoś ten kwadrans wytrzyma. Będzie płytko oddychać przez usta. Oddychanie przez usta to problem. Nie potrafi tego. Nigdy nie potrafiła…\nŚwiatła im sprzyjają i zjawiają się na miejscu dość szybko. Kierowca marudzi przy wydawaniu reszty, więc w końcu uchyla drzwi i zaciąga się nocnym powietrzem.\nStaje naprzeciwko wejścia i kontempluje wieczorną ciszę ulicy. Z okien kamieniczek sączy się mleczny blask, zaciągnięte zasłony łagodzą błyski telewizyjnych aparatów. Za plecami turkocą koła nielicznych samochodów, przetaczają się po kamienistym bruku i rozśpiewują obrotami silników w niewidzialnej oddali.\nPodświetlone korony drzew wyolbrzymiają cienie staroświeckich latarni. Zmrok sprawia, że można je wziąć za autentyczne i niemal poczuć duszący zapach dziewiętnastowiecznych gazówek.\nRozgląda się i daje krok ku współczesności…\nWnętrze wita ją kaskadą dźwięków. Trafia na gitarową solówkę. Nie chce przechodzić przed sceną, więc zagląda przez drzwi. Na migi wita się ze znajomym akustykiem, który pokazuje jej górną kondygnację. Kiwa mu ręką i cofa się do stromych, ciemnych schodów.\nZa plecami słyszy kroki kelnerki. Przystaje i puszcza dziewczynę przodem.\nNa górze szybko odnajduje znajome twarze i zajmuje miejsce. Z dołu dochodzą słowa Fly Me To The Moon. Krzywi się lekko. Nie chodzi o to, że nie lubi lidera. On po prostu słabo gra na gitarze i równie kiepsko śpiewa. Może gdyby skupił się na jednym…\nZamawia wódkę z sokiem limonkowym i wsłuchuje się w szemranie basu. Basista ma w sobie tę subtelność, która określa klasę muzyka.\nStara się ignorować tępe walenie perkusji. Nie jest to łatwe. Uderzenia są tak silne, że tętni nie tylko podłoga i sufit, ale nawet powietrze. Drgania napływają falami i implodują każdą jej komórkę. Ma wrażenie, że bębniarz za punkt honoru wziął sobie zburzenie lokalu.\nNa szczęście akustyk zna się na rzeczy i tonuje, na ile może. W kotłowaninę wkrada się plumkanie klawisza. Chłodne wysokie tony przynoszą ulgę zmęczonej skórze…\nZastanawia się, jak to jest – nie widzieć, nie słyszeć, nie czuć. Przygląda się ludziom siedzącym przy sąsiednich stolikach, z powodzeniem próbujących przekrzyczeć muzyków. Patrzy na ich nieprzytomne twarze, szkliste spojrzenia i skurczone ramiona. Widzi ich ręce unoszące zaparowane kufle, nogi podrygujące w rytm łomotu.\nOstry zapach przypraw miesza się z wonią czyjejś wody po goleniu i papierosowym dymem. Z dolnej kondygnacji napływa odorek przypalonego tłuszczu i skisłego piwa.\nOdwraca twarz i patrzy na powiewającą odrośl bluszczu. Widzi pełznące po ścianie strumienie wody. Spostrzega mechaniczne ruchy rąk unoszące się do ust, zaokrąglające się i układające w śmieszne ryjki wargi. Ma wrażenie, że uczestniczy w pantomimie wymyślonej przez szalonego dyrektora cyrku…\nNagle zalega zbawienna cisza. Jej ciało uspokaja się. Membrana przestaje się uginać, oczy – łzawić. Dźwięki powoli wracają na swoje miejsca. Spadającemu widelcowi towarzyszy metaliczne łupnięcie, pobitej filiżance – brzęk szkła, stąpającym po podłodze butom – stukot obcasów.\nSzklanice niesione przez kelnerkę na tacy dzwonią, palce pstrykają, zapałka skwierczy.\nObraca się w kierunku siedzących obok i z zadowoleniem stwierdza, że nie musi już odgadywać sensu słów z ruchu ich warg.\nRozmowa toczy się gładko. Jest miło i zabawnie, więc pozwala sobie na chwilę odprężenia. Czuje, jak mięśnie na karku robią się luźne. Odwraca głowę i rozgląda się dookoła. Zna tu niemal wszystkich…\nKolejna porcja muzyki nie jest tak wyczerpującym przeżyciem. Za bębnami zasiada teraz muzyk nie drwal. Zawiadujący klawiszem śpiewa zamiast ryczeć. Gitarka wchodzi tak delikatnie, że wreszcie słychać poskrzypujące w tle organki. Nawet bas mruczy pieszczotliwie.\nWreszcie jest przyjemnie i nastrojowo.\nPochyla się w kierunku sąsiadki, która uśmiecha się porozumiewawczo. Potem opiera się o kolumnę i przymyka oczy…\nKiedy je otwiera – napotyka znajome spojrzenie. Udaje, że go nie dostrzega, choć jest tak silne, że niemal czuje, jak przysiada na lewym policzku i wolno zsuwa się po szyi i ramieniu.\nNienawidzi takich lepkich, agresywnych spojrzeń. Spina się. Bezwiednie zaciska szczęki. Zdaje sobie z tego sprawę dopiero wtedy, gdy napięte do granic możliwości ścięgna na szyi reagują skurczem potwornego bólu. Przymyka oczy i próbuje rozewrzeć zęby. Ramieniem dotyka barierki i jej pulsowanie przywraca równowagę. Wsłuchuje się w wybijany przez kogoś rytm i zatraca się w nim na chwilę. Ten moment wystarcza, by mięśnie zwiotczały…\nSączy swoją wódkę i uśmiecha się do co i rusz podchodzących do stolika. Muzyka pomaga. Nie musi się witać, rozmawiać. Wystarczy, że się uśmiecha.\nWieczór robi się coraz chłodniejszy, naciąga więc na ramiona jesionkę. Niewiele to daje, postanawia zatem zejść do baru i zamówić herbatę. Sięga po torebkę i wstaje. Wysupłuje się ze swojego miejsca i wąskim przejściem idzie do schodów. Na plecach czuje ocierające się spojrzenia. Nie patrzy na siedzących przy mijanych stolikach. Nie musi. Wie, co zobaczy. Koncentruje się na dojściu do schodów…\nDziesięć kroków przed nią jest wejście na salę z barem. Tego momentu nienawidzi chyba najbardziej. Musi wyjść z cienia prosto w jasność. Nabiera powietrza, prostuje się instynktownie i przekracza granicę mroku. Trafia na oddech zespołu, więc słyszy zamierające rozmowy. Nie jest w stanie nie dostrzegać taksujących ją spojrzeń. Niemal zwala ją z nóg ich krzyk. Kobiece wrzeszczą nienawiścią i obrażają pogardą. Męskie też wrzeszczą i obrażają. Inaczej.\nDociera do baru i zamawia herbatę. Barman jest młody i niewinny, więc uśmiecha się do niego, gdy informuje ją, że nie musi czekać na zamówienie. Powrót jest łatwiejszy – już się im opatrzyła…\nZaciska palce na filiżance i stara się patrzeć na scenę. Co z tego, że jest już pusta. Do uszu docierają strzępki rozmów. Przy akompaniamencie żucia, przełykania, bulgotu – mówią. Usta im się nie zamykają. Nawet na chwilę. Śmieją się, siorbią, mlaszczą i – paplają. To nie do zniesienia.\nSłowa wypadające z ust pachną pieprzem, papryką, kardamonem. Mają barwę nieprzetrawionego piwa i przefiltrowanego papierosowego dymu. Ocierają się szorstko o ramiona, odbijają od stolikowych blatów i, podskakując, turlają po wypolerowanych podłogowych deskach.\nRozmowa z sąsiadką-pianistką nie klei się – słabo się znają.\nPostanawia zakończyć ten wieczór. Jest na siebie zła, że tu przyszła. Że uległa namowom. Przecież doskonale wiedziała, jak będzie. A raczej – jak nie będzie.\nOtwiera właśnie usta, by oznajmić swoją decyzję, gdy do stolika podchodzi trzech znajomych muzyków. Niedawno zakończyli występ i chcą się zrelaksować.\nPo chwili zjawia się kelner z butelką wódki i kieliszkami. Wykorzystuje sytuację i prosi o rachunek…\nMoczy usta w swoim kieliszku i myśli, że jest całkiem miło. Toczy się rozmowa o niczym. Lekka i przyjemna. Odpowiada jej to. Nie zniosłaby pytań, użalania się nad nią albo okazjonalnych słów pociechy. Tak jest lepiej. Jest dobrze.\nAlkohol powoli rozluźnia sąsiadów. Stają się mniej oficjalni. Znajdują w niej wdzięcznego słuchacza, więc zaczynają opowiadać o swoich problemach.\nSłucha utyskiwań pianistki na brak szczęścia w miłości. Zawiłej historii o mężczyźnie życia, który po trzech miesiącach okazał się blagierem.\nZe współczującym zrozumieniem wysłuchuje opowieści klawiszowca o nawrocie choroby alkoholowej żony.\nZ obrzydzeniem, którego nawet nie próbuje skrywać, stara się ignorować smęcenie gitarzysty o biznesowym układzie z żoną i jej licznych kochankach. Nie śmieszą jej anegdoty o przypadkowych spotkaniach i żenujących sytuacjach…\nWreszcie żal rozpływa się wraz z kolejną butelką wódki. Wpatruje się w oszronione szklanki i słyszy trzaskanie lodowych kryształków. W tle szemrzą rozradowane głosy. Czas smutku minął. Balast został zrzucony – pora się rozluźnić.\nUdaje, że uczestniczy w tej niewinnej radości. Wznosi wspólne toasty, śmieje się z dowcipów. Nawet sama opowiada jakieś.\nZ dobrotliwym uśmiechem słucha przeprosin sąsiadki, że jeszcze godzinę temu ta nazywała ją w myślach pustą lalą, którą ona przecież wcale nie jest.\nCierpliwie pokazuje rękę gitarzyście i wysłuchuje wykładu o swoich smukłych dłoniach – dłoniach pianistki.\nStara się nie śmiać, gdy siedzący obok klawiszowiec z zawstydzeniem tłumaczy, że zapatrzył się na nią, bo tak dawno jej nie widział…\nZazdrości im. Tak naprawdę, każdym neuronem – zazdrości im, że potrafią się znieczulić. Oderwać się od swoich kłopotów i gadać te wszystkie bzdury. Śmiać się i żartować. Zrobić krok i przesunąć barierę. Cofnąć się do czasu, kiedy wszystko wydawało się proste.\nZastanawia się, ile wódki musiałaby wypić, żeby osiągnąć taki stan. Tego niewinnego, dziecięcego niemal rozradowania.\nPrzygląda się im i wstyd jej, że traktuje ich jak owady pod szkłem. Że za ich szczerość odpłaca tą obrzydliwą trzeźwością. Że nie umie po prostu się upić…\nMoże dlatego nie sprzeciwia się, gdy proszą, by kontynuować zabawę u niej. Zgadza się i ze zdziwieniem zauważa, że tej nocy łamie już drugą ze swoich zasad.\nZamawiają taksówkę. Najchętniej pojechałaby oddzielnie. Nie po to, żeby im uciec. Po prostu wie, jak wygląda taka wspólna przejażdżka. Nie znosi takiej ciasnoty, przypadkowego kontaktu fizycznego. Przytłacza ją brak przestrzeni i coraz bardziej gęstniejące powietrze. Nie chce jej się tłumaczyć im tego wszystkiego. Ma podejrzenia, graniczące z pewnością, że żadne z nich nie zrozumiałoby o czym mówi.\nNie przeszkadza jej posądzanie o dziwactwo. Ale podejrzenie, że chciałaby uchodzić za kogoś lepszego – bardzo…\nKrążą po uśpionym mieście w poszukiwaniu otwartego sklepu, w którym można by kupić coś do jedzenia.\nJest jej głupio, ale naprawdę nie ma w domu nawet chleba.\nOd jakiegoś czasu jada bardzo mało. Kajzerka wystarcza jej na tydzień. Słoiczek oliwek – na dwa, a opakowanie sera – prawie na miesiąc.\nWreszcie trafiają do jakiejś monopolki, w której kupują konserwy i suchary.\nKończą pod jej domem. Z ulgą wysiada z taksówki i prowadzi ich do furtki. Chwilę biedzi się z zamkiem…\nDom wita ją blaskiem i ciszą. Młody wybrał się do dziadków na weekend.\nPrzed wyjściem specjalnie zapaliła część świateł. Nie lubi wracać do ciemnego, pustego domu. Do tego chyba najtrudniej jej przywyknąć.\nStoją w holu niezdecydowani, onieśmieleni nagle. Nigdy tu nie byli. Z wyjątkiem klawiszowca, którego przyprowadził kiedyś jej brat. Klawiszowiec pomagał mu w przewiezieniu sprzętu do pakamery przy garażu.\nUśmiecha się na to wspomnienie, a potem nagle budzi z zamyślenia i zaprasza dalej. Pyta, gdzie chcą siedzieć. Stwierdzają, że w kuchni…\nSzybko nakrywa do stołu, rozstawia szkło, kroi przyniesione wiktuały i wyjmuje lód z zamrażarki. Obok niej siada pianistka, naprzeciwko – gitarzysta, a po prawej – klawiszowiec.\nWłaściwie pierwszy raz ma okazję porozmawiać z gitarzystą i nawet dziwi się jego elokwencji i oczytaniu. Dochodzi do wniosku, że ta rozmowa sprawia jej przyjemność.\nStara się nawet nie zwracać uwagi na kłótnię, która rozpoczyna się między pianistką a klawiszowcem. Weszli na tematy polityczne i krzyczą właśnie na siebie – zacietrzewieni, nadęci. Dobrze, że dzieli ich długość stołu…\nJest zmęczona, co odnotowuje z niejakim zdziwieniem. Nie pamięta, kiedy ostatni raz była zmęczona. Czy może – inaczej – nie pamięta, kiedy ostatni raz chciało jej się ze zmęczenia spać. Niestety, nie może się położyć. Nie wyprosi ich przecież.\nŻeby jakoś odegnać tę apatię – podnosi się ze swojego miejsca i otwiera okno. Mroźne powietrze wdziera się w zgęstniałą od oparów alkoholu przestrzeń kuchni.\nCzyni kilka kroków i natyka się na ołowiane spojrzenie gitarzysty. Robi się jej nieswojo, więc czym prędzej siada przy stole…\nPianistka kiwa się na krześle. Dawno już ucichła kłótnia między nią a klawiszowcem. Od tego czasu mężczyźni zdążyli jeszcze dwa razy wyjść po wódkę. Ona kolejny raz wysłuchała wtedy opowieści o mężczyźnie życia, który po trzech miesiącach okazał się być blagierem i oszustem.\nPatrzy na pianistkę i robi się jej żal tej kobiety. Trąca ją w ramię i proponuje, by się położyła. Pianistka skwapliwie przystaje na propozycję. Idą więc do pokoju obok.\nWyciąga poduszkę i przygląda się skulonemu ciału pianistki. Nakrywa ją kocem i słucha chwilę spokojnego oddechu.\nWraca do kuchni…\nZawsze tak się w pewnym momencie dzieje. Niby do tego przywykła, ale za każdym razem na nowo sytuacja poraża ją komizmem.\nWiersz. Najpierw proszą, żeby powiedziała jakiś swój wiersz. Nigdy tego nie robi. Mówi, że – nie pamięta. Naprawdę – nie pamięta. Więc proszą, żeby przeczytała. Wtedy obiecuje, że za chwilę poszuka kajetu. Wierzą i natychmiast zapominają.\nA potem zagajają o piosenkę. Zgadza się. Pyta, o czym ma być i obiecuje, że napisze. Prosi o telefon za kilka dni, tydzień, miesiąc. To nieważne. I tak nigdy nie dzwonią. Kiedyś wierzyła i naprawdę pisała im te piosenki. Ma ich pół zeszytu.\nWięc teraz też. Gitarzysta napomyka o bluesowej. Czemu nie – może być bluesowa…\nZa oknem szaro. Nawet nie zauważyła, kiedy przemknęła noc.\nSiedzi i opędza się od próśb gitarzysty. Nie będzie śpiewać. Nigdy nie daje się do tego namówić.\nNie reaguje na zachwyty. I co z tego, że ma taki niesamowity głos. Nie śpiewa i już. Tak, śpiewała kiedyś w chórze. Ale to było dawno i się skończyło.\nW końcu klawiszowiec niecierpliwi się i napełnia kieliszki. Mówi kilka ostrych słów gitarzyście i ten odczepia się wreszcie od niej i jej głosu…\nSiedzą i słuchają muzyki. Nawet pianistkę zwabiło Take Five w wykonaniu Dave’a Brubecka.\nPatrzy na nich i zastanawia się, kiedy wreszcie sobie pójdą. Ma już dość towarzystwa, ale nie powie im tego. Nie umie. Będzie siedzieć i słuchać ich wynurzeń z uprzejmą miną.\nRobi się zamieszanie. No tak. Alkohol się skończył. Tym razem wychodzi gitarzysta. Sam. Bez telefonu. Po jakimś czasie zaczynają się niepokoić i klawiszowiec wyrusza na poszukiwania. Wracają obaj po kwadransie. Gitarzysta kupił co trzeba i w drodze powrotnej – zabłądził.\nKlawiszowiec też kupił. Wypatrzył gitarzystę przemykającego dwie uliczki dalej i zawołał.\nPatrzy na dwie litrówki i zastanawia się, ile czasu zajmie im wypicie tego…\nKolejny raz wysłuchuje opowieści pianistki o mężczyźnie życia, który po trzech miesiącach okazał się być blagierem, oszustem i złodziejem, kiedy tuż przy uchu słyszy głos klawiszowca.\nPochyla się i czuje zapach jego perfum.\nCichym głosem pyta ją, czy mógłby się zdrzemnąć. Przytakuje i prowadzi go na górę. Wyjmuje pościel i pokazuje mu łóżko. Klawiszowiec podchodzi do niej i przygląda się jej, jakby widział ją pierwszy raz w życiu. A potem tym swoim ciepłym barytonem informuje ją, że jest piękna i że ją kocha, po czym zwala się na łóżko i zasypia.\nNakrywa go kołdrą i rozbawiona schodzi na dół.\nTrafia w środek opowieści gitarzysty o kochance, która zostawiła go i uciekła z kochankiem żony…\nZa oknem zapada zmrok. Podnosi się i zapala w kuchni światło. Pianistka mruży oczy i pyta, czy mogłaby się przespać. Bez słowa pokazuje jej pokój, w którym spała wcześniej.\nWraca do kuchni i przygląda się gitarzyście, który przestawił sobie krzesło i przysiadł się z lewej strony. Bez słowa siada na miejscu klawiszowca. Gitarzysta wstaje i pyta, czy ona z nim zatańczy. Nie gra żadna muzyka, więc uśmiecha się i kręci przecząco głową. Ten nie rezygnuje. Podchodzi jeszcze bliżej i zaczyna nucić My Funny Valentine.\nPatrzy na gitarzystę, parska śmiechem i puka się w głowę.\nA potem zastanawia się, czemu on usiadł na jej miejscu…\nNowa fala znużenia zalewa ją w trakcie kolejnej opowieści. Przygląda się twarzy gitarzysty i zastanawia się, jak to jest być głuchą. Chciałaby móc choć na chwilę wyłączyć zmysły. Skupia się na deseniu firanki i przez minutę głos gitarzysty staje się tylko nieprzyjemnym brzęczeniem. Niestety, nie potrafi wyciszyć go całkowicie. Nie umie nawet na dłużej zatrzymać myśli na wzorku.\nDekoncentruje się i wskakuje w sam środek gadaniny.\nGitarzysta zmienia ton. Zmienia się też mowa jego ciała. Pochyla się nad nią i stara się ją objąć. Odruchowo odsuwa się i próbuje dać mu do zrozumienia, że jego zaloty jej nie interesują. Gitarzysta zdaje się nie rozumieć, więc wstaje i wychodzi z kuchni. Ma nadzieję, że kiedy wróci – obrażonego gitarzysty już nie będzie…\nPo sąsiednim pokoju krąży świszczący oddech pianistki. Przez szklane drzwi widzi jej podkurczone nogi i komicznie odrzuconą rękę. Pianistka wygląda, jakby podskoczyła i zamarła w wyskoku.\nWchodzi do łazienki i spogląda w lustro. W tafli rozpływa się drobna twarz o smutnych oczach. Przez chwilę zastanawia się, co musi się wydarzyć, żeby ktoś miał takie smutne oczy, nim uświadamia sobie, że patrzy na siebie.\nCzym prędzej odwraca wzrok. Trzymane tyle czasu na wodzy nerwy puszczają na ułamek sekundy i czuje pod powiekami piasek.\nPrzysiada na rancie wanny i liczy do jedenastu. Lubi tę liczbę. Ma do niej irracjonalnie sentymentalny stosunek.\nTo ją wycisza.\nWłasne rozmiękczenie jawi jej się pod postacią rozsypanych wiotkich gałązek. Czym prędzej zbiera je w myślach w wiązkę i mocno zakręca kosmatym szpagatem. Oddycha głęboko, podnosi się i wraca do kuchni…\nGitarzysta robi do niej maślane oczy. Nie może tego znieść. Ma ochotę go wyprosić. Niestety – uprzejmość pani domu raz jeszcze bierze górę. Zamiast krótkiego „Won!” – uśmiecha się z przymusem i zajmuje miejsce naprzeciwko. Postanawia się nie odzywać, mając nadzieję, że może go jednak wypłoszy.\nCała jest pobożnym życzeniem, więc jego ruch odczytuje opacznie – wydaje jej się, że wstał, by sobie pójść. Kiedy opuszcza kuchnię, z rozczarowaniem słyszy szuranie butów po dywanie. Jest pewna, że poszedł do łazienki…\nZ góry dochodzi pochrapywanie klawiszowca. Chwyta ją zazdrość, że nie może pójść w jego ślady – odetchnąć w czystej pościeli.\nZasłuchana w to pragnienie – przegapia powrót gitarzysty. Nie zauważa też malującej się na jego twarzy determinacji, kiedy więc przysiada obok i przysuwa swoje usta do jej ust – odchyla się nieznacznie.\nMierżą ją te żałosne próby.\nPrzygląda się rozchodzącym się wokół jego oczu zmarszczkom i myśli sobie, że jest stary. Nie może pozbyć się wrażenia, że jego pofałdowane czoło faluje, a zlepione pasma włosów wzbudzają w niej obrzydzenie.\nPo pięciu sekundach dociera do niego, że nic z tego nie będzie. Odsuwa się i patrzy na nią…\nWzrusza ramionami i przesuwa się z krzesłem dalej. Nie może darować sobie złośliwości i zastanawia się, jak to by było – całować trupa. Już ma powtórzyć tę myśl głośno, gdy on oznajmia nagle, że to mogło być najcudowniejsze pięć sekund w jego życiu. Nie wierzy, że ktoś może być takim kretynem. Dławi się hamowanym śmiechem.\nZa plecami słyszy szmer i z ulgą spogląda na wchodzącego właśnie klawiszowca. Pokazuje mu butelkę i podsuwa kieliszek. Klawiszowiec skwapliwie napełnia go i wypija jednym haustem. Gitarzysta dołącza do niego.\nOna przygląda się tej scenie i też wypija swoją porcję…\nRozmowa schodzi na sprawy sztuki. Tak. To już ten czas. Słucha wynurzeń gitarzysty o tym, czego chciałby w tej muzyce dokonać.\nZiewa dyskretnie. Nawet nie to, że nie wierzy w szczerość takich deklaracji. Wierzy. Jak najbardziej. Tyle, że nie ma nastroju na podobne dysputy. Siedzi na tym twardym krześle już ponad dwadzieścia godzin i jedyne, o czym tak naprawdę marzy – to zrzucić z siebie przesycone zapachem nikotyny i jedzenia ubranie, zzuć botki i zanurzyć się w waniliowym wrzątku. Rozmarza się.\nGłos klawiszowca przywołuje ją do rzeczywistości…\nNie wydaje jej się, by naprawdę interesowało ich, jak powstaje wiersz. Zbywa pytanie żartem. Ponieważ nie rezygnują – wychodzi i przynosi cieniutką filiżankę ze złotymi wzorkami. Stawia ją przed sobą i podchodzi do jednej z szafek. Sięga po szklany pojemnik i przesypuje do porcelanowego zaparzacza łyżeczkę czarnych płatków, wrzuca zaparzacz do czajniczka i zalewa wrzątkiem. Po kwadransie przelewa napar do filiżanki i siada przy stole. Oznajmia, że tak zaczyna się każdy wiersz i pyta, czy chcą słuchać dalej. Nie chcą, więc oddycha z ulgą i delektuje się czerwono-bursztynową herbatą…\nPrzez uchylone okno wkrada się wilgoć nocy. W żywiczny szelest świerkowych igieł wplątują się rozochocone głosy spóźnionych przechodniów. Siedzi przy stole i wyobraża sobie, że rozgadane usta rozpłynęły się w powietrzu i znikły.\nPobłyski na szybach rozmazują się w witkacowskie spirale. Twarze stają się wyraźne. Sprzęty ostrymi krawędziami odcinają tło ścian.\nWódka nabiera obrzydliwego, słodkawego posmaku. Wypija i zerka na etykietę. No tak. Zgadła. Nie krzywi się jednak. Próbuje zabić mdły smak zwykłą wodą…\nMa dość. Zastanawia się, na jak długo starczy jej jeszcze uprzejmości, nim wyrzuci ich wreszcie na zbity pysk. Mija dwudziesta siódma godzina…\nLiczy, ile czasu już nie śpi. Czterdzieści dwie godziny. Nie. Nie zatrważa jej to. Miewa dłuższe okresy bezsenności. Po prostu tęskni już za ciszą. Pragnie zatopić wzrok w bieli ścian i odetchnąć smakiem powietrza z otwartego okna.\nI tak nie zaśnie, gdy zostanie sama. Alkohol zawsze tak na nią działa. Pobudza. Intensyfikuje okres aktywności. To dlatego pije tak rzadko.\nMilknie zupełnie, w nadziei, że oni wreszcie zrozumieją i sobie pójdą…\nCisza. Nie – idealna, lecz taka, jaką najbardziej lubi – ze skrzypieniem podłóg, bulgotem w rurach, odgłosami miłości dochodzącymi z uchylonego okna w domu naprzeciwko.\nWyszli razem, choć gitarzysta bełkotał coś o poważnej rozmowie i zapierał się, wzbudzając złość pianistki i klawiszowca…\nPodchodzi do okna i otwiera je szeroko. Jesienne powietrze uderza lepką falą.\nWchodzi do łazienki i zdejmuje buty. Patrzy na swoje stopy. Podchodzi do wanny i puszcza wodę.\nKonstatuje, że postawienie bosej stopy na podłodze jest dziwnie przyjemne.\nDom znowu zaczyna pachnieć noni…\nKategorie: Obrazki\t| Tagi: epika opowiadanie proza\t| 20 Komentarze\nOpublikowano 20 lipca 2017 Autor: Lena Sadowska\n- Zawsze byłaś pomylona! – wrzasnął. Potem zakręcił się na pięcie i tyle go widziała…\nSiedziała przy kuchennym stole i tępo wpatrywała się w niebieską serwetę.\nCo miała mu powiedzieć? Że seks z nim przeważnie był do niczego?\nUrodziła mu przecież trójkę dzieci…\n„Czego on chce? Kretyn! Naoglądał się głupawych filmów i zapragnął akrobacji…”\nWydęła pogardliwie usta.\nSzkoda, że wygibasy miała robić tylko ona…\n„Udzielny książę chciał leżeć i pachnieć. Niby szybko załapał, że kobieta ma do zaoferowania coś więcej… Ale jakoś nie przyszło mu do głowy, że i facet posiada różne… możliwości.”\n„Nigdy nie byłam zadowolona… – sarknęła, naśladując jego głos. – A nie byłam! Bo żeby być dobrym w te klocki, wcale nie trzeba oglądać pornoli. To trzeba mieć we krwi… I wyobraźni trochę – ot, co!”\nPrzed oczyma stanął jej Jacek.\nJej pierwszy facet. I jedyny, który potrafił zrobić wszystko jak trzeba.\nJeszcze dziś na najlżejsze skinienie poleciałaby do niego, nie zważając na nic.\nA przecież minęło już dwanaście lat…\n„Sernik upiekłam. Karpatka nie opadła… – próbowała zagłuszyć tamte myśli. – Mam pieczeń i dwie sałatki. Nie – trzy. Bo jeszcze ta z krewetkami… Obrzydlistwo – wzdrygnęła się nagle. – Ciekawe, kto to coś będzie jadł? No, ale przecież chciałam się trochę pokazać… Wódka kupiona… Napoje też… Idiota!”\nNigdy! Nigdy go nie zdradziła! On jej chyba też nie? Chociaż… diabli go tam wiedzą…\n„Nie myśleć! – przywoływała się do porządku. – Nie myśleć… Nie nakręcać się…”\nByła zazdrosna. Piekielnie zazdrosna. Sen z powiek spędzały jej wizje Tymka z innymi kobietami. Ale – trzymała się w ryzach. Nigdy nie zrobiła mu sceny. Nie zrobiła, bo wiedziała, że gdyby raz zaczęła…\nTak przecież skończyło się z Jackiem… Powiedział, że dusi go swoją zazdrością. I odszedł…\nCo tam! Młoda wtedy była i głupia. A Jacek wydawał się jej prawie jakimś bóstwem… Zawsze taki elegancki, pachnący…\n„Nie myśleć…” – powtórzyła.\n- Seks jest ważny. – powiedział kiedyś Tymek z mądrą miną.\n„Pewnie, że jest ważny. Jeśli którakolwiek kobieta twierdzi inaczej, to albo nigdy nie była z prawdziwym facetem, albo… kłamie.”\nNa początku szło jeszcze jako tako. Była młoda – podniecało ją byle co. No i nie chciała Tymkowi robić przykrości, więc trochę udawała… Łudziła się, że on się podszkoli… nauczy…\nJak tylko się pobrali – przestał się starać. Zaklepał sobie i spoczął na laurach… A koleżanki ją ostrzegały!\n„Cholerna obrączka zapomnienia!”\n„A może to przez dzieci?” – pomyślała nagle.\nPo Andzi jeszcze się bardzo nie zmieniła. Nie przytyła prawie… Miała ładny brzuch i pośladki… Tylko piersi jej trochę zmiękły. Od mleka.\nUśmiechnęła się. Kiedyś słyszała, jak jakaś młoda babka żaliła się koleżance, że więcej przyjemności ma przy karmieniu dziecka niż przy pieszczotach męża.\nZ nią tak źle nie było…\nAndźka ssała boleśnie, łapczywie…\nJasio jak motylek… W ogóle chorowity był i delikatny… I tak pozostało do dziś…\n„Może jakiś artysta z niego wyrośnie… Bo… czemu nie? Teraz artystów się szanuje… I zarabiają nieźle…”\nPo Jasiu siadł jej brzuch. Nie przytyła, ale długo nosiła fałdę skóry przed sobą. Potem się wchłonęło. Tylko rozstępy zostały…\nPo Gubci było najgorzej. Utyła. Piersi zrobiły jej się jak worki.\nTakie… juki na wodę… Widziała kiedyś na filmie kowbojskim.\nI uda jej się rozlazły…\nPróbowała trochę się odchudzać… Ale – gdzie tam! Czy to ona miała czas na diety i ćwiczenia! Czas i pieniądze.\nJedna głupia dietetyczka w programie radziła kiedyś: „Bananik, szyneczka, chrupkie pieczywko…” Od razu znać, że nie miała dzieci. Ani problemów finansowych. Co to za matka, co sama żre szynkę, a dzieci karmi zwyczajną? Albo kupuje sobie banany? Idiotka i tyle!\nDopiero, jak najmłodsza poszła do szkoły, mogła wrócić do pracy.\nWtedy zaczęła wyglądać lepiej. Musiała o siebie trochę zadbać. Pofarbowała włosy, kupiła trochę ciuchów, schudła.\nW ubraniu wyglądała jeszcze jako tako, ale pod?\nNie. No nie było aż tak tragicznie.\nZerknęła na odbicie w szybie. Przejechała ręką po brzuchu. Uniosła rękoma piersi.\nInne po jednym dziecku wyglądają gorzej. Albo to nie widziała na plaży…\n„Wyglądam jak wyglądam! – zaopiniowała. – Nie w tym rzecz…”\nTymek chyba stracił do niej ciekawość…\nNagle parsknęła śmiechem.\nPrzypomniało jej się, jak parę lat temu przycięła się na serduszko. Myślała, że to może Tymka zachęci…\nWłożyła ładną koszulkę, nawet się poperfumowała… A on…\nOglądał jakiś thriller… Kręciła się i udawała nawet, że się trochę boi, przytulała się, żeby zwrócił na nią uwagę.\nNo i zwrócił… Tak ją obezwał od idiotek i głuptaków, że jej się wszystkiego odechciało.\nA potem jeszcze odrastające włoski podrażniły jej pachwiny, bo się nieopatrznie parę razy podrapała… Myślała, że się wykończy… Igraszki całkiem wywietrzały jej z głowy. Modliła się, żeby czegoś gorszego z tego golenia nie było…\nKiedyś zobaczyła, że oglądał się za taką czarnulą z osiedla. Starsza od Dominiki była, ale ładna – to fakt. Zadbana…\nNo to się przefarbowała na czarno i postanowiła zahodować włosy. Niewiele z tego wyszło – cierpliwości nie miała. Po dziesięciu dniach plunęła na wszystko i pobiegła do fryzjera.\nWięc postanowiła się chociaż opalić, bo farba za cholerę nie chciała się zmywać i przy tej swojej bladej cerze wyglądała jak trup. Zima akurat była, więc poszła na solarium.\nChyba za szybko chciała efektów i przedobrzyła, bo na trzeci dzień zlazła jej skóra. W same Święta! Teściowie przyszli i braciszek Tymka z żoną. Tylko przykrości się najadła, bo ta Monisia zawsze taka jak z igiełki…\nSnuła się po chałupie jak cielak. I jeszcze musiała uważać, żeby nie nasypać czegoś do jedzenia, bo złaziło płatami….\nNa czarnulę jej to rozkochiwanie Tymka nie wyszło, ale wyczytała, że dobra jest kozieradka. Ile się za tym nachodziła! Znalazła w jakiejś drogerii, na rozwagę, to kupiła kilo…\nA potem sypała do wszystkiego, licząc, że temperament Tymkowi skoczy…\nRzeczywiście – kochali się wtedy częściej, ale umiejętności dzięki kozieradce nie pogłębił…\nA potem dostał strasznego uczulenia i musiała Dominika kozieradkę z jadłospisu wykreślić na stałe…\nDo tej pory uczulony jest – sprawdza od czasu do czasu…\nZłość jej trochę przeszła.\nW sumie nie jest taki najgorszy – nie pijak i nie cham. Pracuje. Dzieciom w lekcjach pomaga. W domu coś zrobi czasem. O kwiatkach na imieniny i rocznicę pamięta…\nNie, no najgorszy nie jest.\n„I co mu nagle dziś z tym seksem odbiło? – zdenerwowała się znowu. – Jak to on powiedział? Że… mało urozmaiceń… Kretyn! A może ja też mam swoje upodobania? Może ja na przykład lubię czerwone bokserki?”\nLubiła. Tymek fajnie wyglądał w czerwonym.\nNo to mu raz kupiła na urodziny. Myślała – włoży…\nI nałożył. A jakże! Do roboty na drugi dzień. A po powrocie do domu ją sklął, bo upał był i mu slipki ulubione dżinsy pofarbowały, jak się spocił…\nWidać ta baba na bazarze kłamała, że markowe.\nA i dżinsy się nie wyprały i musiała wyrzucić.\nGniewał się wtedy na nią ze trzy dni…\nI ten ostatni jej pomysł też nie był za fortunny…\nNo ale skąd mogła wiedzieć, że ten żel intymny tak na niego podziała? Jej nic się nie stało…\nTyle wstydu się najadła, idąc do tego sklepu. Modliła się, żeby jej nikt znajomy w takim miejscu nie wypatrzył.\n„Na przedłużenie erekcji” – było napisane. I żeby – godzinę przed.\nA skąd ona niby miała wiedzieć, kiedy będzie „godzina przed”? I tak ledwo zdążyła na chwilę wyskoczyć do łazienki, żeby się nasmarować, jak zobaczyła, że Tymek nabrał ochoty…\nOj! Wtedy to ją naprawdę zbluzgał!\nŻe jak mu instrument utną, to ją chyba zabije. Sama się wystraszyła niewąsko…\nNie przyznała się, że to od żelu. Znaczy – Tymkowi się nie przyznała. Bo lekarzowi – musiała.\nPojechali wtedy w nocy na Pogotowie. Taksówką.\nLudzi dużo na szczęście nie było…\nZa to – lekarzy! Chyba z sześciu przybiegło. Aż jej szkoda Tymka było, że tak go oglądają jak jakieś dziwadło.\nNa strachu się skończyło i na tygodniu zwolnienia, bo od tej opuchlizny chodzić nie mógł za bardzo. I tylko w szlafroku…\nNawet fajnie wyglądał, ale co z tego, jak akurat popsute było… Nawet nie zaczepiała…\n„Jutro mam urodziny… – pomyślała. – A ten… zamiast się cieszyć, że dzieci u teściów, zamiast korzystać… Eee… Szkoda gadać! I o co?”\nŻe mu zmianę miejsca zaproponowała! Dla niego przecież! Żeby urozmaicić właśnie! Najpierw to się nawet ucieszył jakby. I trochę nie uwierzył chyba… Ale poszedł za nią… Nawet mu się podobało, jak się tak wygięła parę razy…\nNo dobrze. Może i przedobrzyła. Może nie powinna była… Ale skąd, do cholery, mogła wiedzieć, że ten fotel już taki stary jest i nie wytrzyma, jak ona skoczy z rozbiegu… Przecież nie na fotel chciała, a na Tymka w tym fotelu…\nCzy to jej wina, że fotel się połamał i Tymek się zaklinował całkiem na amen? Bo ona to tylko trochę…\nNo to wylazła i najpierw próbowała sama go uwolnić… Dopiero potem po tego Jakubka pobiegła i wspólnie Tymka wydostali…\nI żeby jeszcze miał pretensje o coś poważnego! To – nie! O to tylko, że właśnie Jakubka!\nI jak to wrzeszczał!\n- Chłystka tego do domu wprowadziłaś! Żeby mnie ratował! Żebym dług u niego miał! Wroga największego! Ty wiesz, kobieto głupia, komu on kibicuje!?\nA niby skąd Dominika miałaby to wiedzieć. Ona się poważnymi sprawami zajmuje, a nie sportowymi durnotami…\n„Trzeba spać. Nie będę przecież całą noc na amanta czekała…”\nUsłyszała chrobot klucza. Jej wzrok znowu spoczął na niebieskiej ceracie. Najpierw obojętnie. Potem jakaś myśl błysnęła jej w głowie, a usta rozciągnęły się w tajemniczym uśmiechu…\nKategorie: Obrazki\t| Tagi: epika opowiadanie proza\t| 10 Komentarze\nOpublikowano 12 lipca 2017 Autor: Lena Sadowska\nHistoria Swiety zaczęła się pewnego wiosennego dnia. Po prostu obudziła się i stwierdziła, że jest. Nie pamiętała niczego, co przed tym przebudzeniem miało miejsce.\nW ogóle nic nie pamiętała. Nie wiedziała kim była, czy miała jakąś rodzinę, przyjaciół, pracę.\nByła jak czysta karta, gotowa do wypełnienia jej dowolną treścią.\nZ drugiej strony… wiedziała…\nWiedziała, że drzewa to drzewa, kwiaty to kwiaty, ptaki to ptaki…\nUmiała nazwać chleb i wodę. Znała smak pomarańczy i czekolady. Wiedziała, jak pachnie róża i ser. Czuła wilgotność mąki i chłód śniegu…\nZ argentowego świata uśmiechała się do niej łagodna twarz o fiołkowych oczach. Smukłe palce nieustannie zanurzały się w powodzi błękitnawych pasem, usiłując ułagodzić nieład. Drobne usta układały się w wyraz dziecinnego nadąsania…\nDługo trwało, nim Swietłana zrozumiała tajemną więź łączącą ją z widmem z lustra. Gdy już ją pojęła – uczuła rozczarowanie i przestała tam bywać….\nPóźniej zaabsorbował ją ruch za taflą. Przyglądała się białej drodze wijącej się wśród krzaczastej zieleni, snującym się po niej od czasu do czasu zjawom. Początkowo sądziła, że są wymysłem, kolejną projekcją jej osamotnionej wyobraźni. Gdy dotarło do niej, że istnieją naprawdę i nie ma żadnego na to istnienie wpływu – przeraziła się.\nA potem nagle – przypomniała sobie. Przypomniała sobie wszystko, co było jej potrzebne, by wreszcie zrozumieć…\nOn był taki piękny. Miał dobre ręce i Swieta tak właśnie o nich myślała. Koiły ją dotykiem. Sprawiały, że czuła się bezpieczna i potrzebna.\nMiał miękkie usta, które przykładał do jej czoła i tym symbolicznym gestem zbierał wszystkie troski i zmartwienia.\nMiał mądre oczy, które patrzyły na nią, rozumiejąc i tłumacząc każdą wątpliwość…\nKiedy kładli się obok siebie i odnajdowali swoje ręce, Swieta czuła, że nic nie jest ważniejsze od tego dziwnego porozumienia.\nCodziennie wieczorem zamykali oczy i śnili wspólny błękitnoszary sen. Pływali w nim – zupełnie przeźroczyści, lekcy, pergaminowi.\nKażdego ranka po przebudzeniu ich pierwsze słowa dotyczyły tej wspólnej, onirycznej podróży. Przeżywali na jawie każdy moment, opowiadając sobie o napotkanych tam rzeczach, wymieniając się spostrzeżeniami, które okazywały się być niemal identyczne…\nMożna powiedzieć, że po przebudzeniu odbywali tę swoją wędrówkę jeszcze raz i te wspólne doznania stanowiły podstawę ich jestestwa…\nByli tak – nienaturalnie blisko, połączeni myślą, oddechem.\nKarmił ją i poił, kąpał i ubierał. Pozwalała na to, widząc, ile radości daje mu możliwość podejmowania za nią każdej decyzji. Nie przeszkadzało jej to – przecież i tak byli jedną ideą, jednym czynem…\nSwieta nie pamiętała, kiedy wdarł się w nią strach, ale gdy o tym myślała, przed oczyma stawał jej pokój z fantomami, od których biły chłód i obojętność.\nZrozumiał, że ona lęka się tamtego miejsca i starał się, by nie musiała przebywać w nim zbyt często. Początkowo czuła wdzięczność za tę empatię, później w jej umysł wkradło się podejrzenie… Było irracjonalne i nieuzasadnione, ale im bardziej próbowała się go pozbyć – z tym większą siłą w niej pęczniało…\nW końcu zdominowało ją do tego stopnia, że zaczęła się z nim utożsamiać – stała się wielkim, zmaterializowanym podejrzeniem.\nOd tego czasu ich wspólne sny zaczęły zakłócać coraz odleglejsze, obce obrazy. Rozpoczęła się między nimi walka, w czasie której każde próbowało podążyć w swoją stronę, pociągając za sobą to drugie…\nPrzeważnie ona jeszcze mu ulegała i po krótkiej szamotaninie podążała posłusznie za nim, wierząc w zapewnienia, że następnym razem to on ulegnie jej… Mimo, iż miała przeczucie, że tak nie stanie się nigdy, wciąż jeszcze nie przychodziło jej do głowy, by po prostu rozewrzeć uścisk i odejść samej…\nA chociaż wciąż jeszcze wędrowali razem, ich wrażenia bywały coraz odleglejsze…\nNie zdziwiło jej, gdy pewnego ranka zbudziła się, a jego nie było. To właśnie tamtego dnia zrozumiała, że on oddala się od niej, bo coś wrogiego jej ciągnie go do trupiego pokoju…\nPobiegła pod drzwi i zajrzała do środka. Dostrzegła jego szerokie plecy i ręce wykonujące czynności, których nie pojmowała… Podeszła bliżej i doznała wstrząsu. Przed nim stała tamta. Była dumna, wyniosła, wroga. I taka piękna! Swieta przeczuła, że to do niej wymykał się w każdej wolnej chwili, to z tamtą chciał teraz spędzać życie, odbywać senne podróże i dzielić łoże…\nOgarnęła ją rozpacz. Szarpnęła się, podbiegła do tamtej i, odpychając go na bok, zaczęła okładać rywalkę pięściami, z coraz większą i większą zaciekłością. Nie czuła jego ramion, próbujących ją odciągnąć. Nie rozumiała słów, którymi próbował ułagodzić, nie słyszała kłamstw, którymi chciał oszukiwać. Wreszcie – zmęczyła się. Dysząc ciężko, przysiada obok i wpatrywała się w znienawidzoną w ułamku sekundy twarz tamtej. A potem podniosła się i z zadziwiającym nawet ją samą spokojem zaczęła chodzić od fantomu do fantomu i zdzierać białe płachty. Po jakimś czasie znalazła się wśród wielu pięknych, kamiennych postaci. Ich martwe spojrzenia kumulowały się na niej z taką siłą, że zakręciło się jej w głowie…\nNim jeszcze rozchyliła powieki, doznała niesamowitego wrażenia. Pierwszy raz poczuła się naprawdę wolna. Tej nocy to ona wybierała drogę. To on podążał za nią. Słuchał jej. Oglądał senność jej oczyma. Powtarzał melodię jej ustami. Zaprowadziła go do miejsc, które wielekroć przeczuwała jako piękne, ale nie miała odwagi sprawdzić. Pokazała mu światy, które wydawały się znajome, ale wcześniej bała się do tego przyznać. Aż wreszcie utożsamiła się z somnambuliczną rzeczywistością, zlała się z nią, pozwoliła przeniknąć. I zaprosiła go w siebie, otworzyła się i obdarowała tak, jak tylko posiadający obdarować potrafi…\nOtworzyła oczy. Chłód przeczucia owionął jej ciało. Opuszki natrafiły na twardość i nieprzychylność. Zacisnęła palce i nie stało się nic. Powoli odwróciła głowę…\nLeżał tam… Tuż obok… Zimny i martwy… I nagle pojęła… W uszach pierwszy raz słyszała szum krążącej krwi… Płuca filtrował strumień powietrza… Ręce i stopy emanowały przyjemnym ciepłem…\nPatrzyła w jego oczy bez źrenic, alabastrową twarz bez śladu rumieńca, wyciągnięte ku niej marmurowe ramiona…\nZ drugiej strony… wiedziała.\nWiedziała, że niebo to niebo, słońce to słońce, liście to liście…\nUmiała nazwać sól i chleb. Znała smak poziomek i brzoskwiń. Wiedziała, jak pachnie pieprz i cynamon. Czuła gorycz wanilii i ciepło drewna…\nKategorie: Obrazki\t| Tagi: epika obrazek opowiadanie proza\t| 10 Komentarze\nOpublikowano 26 czerwca 2017 Autor: Lena Sadowska\n- Nas nigdy nie kochałaś. – powiedziała jej na pożegnanie Elżbieta. Twardo i okrutnie.\n- Nie martw się. Tam nic nie było i nigdy nie będzie. Słyszysz, mamuś? Nigdy. To tylko przyjaciel…\n- Nie jest przyjacielem… – odważyła się powiedzieć wtedy.\n- Więc – znajomy.\n- Czy mogłabyś podać mi sól? – pyta na przykład babcia.\n- Proszę uprzejmie. – odpowiada wtedy ona i podaje babci sól, która tak naprawdę stoi zupełnie blisko.\n- Choć raz zachowaj się jak matka. Moja matka.\nOpublikowano 22 czerwca 2017 Autor: Lena Sadowska\n- Mamusia! – woła. Głowa porusza się i odwraca w jej stronę. – A nie… – szepce – To Jagódka…\n- Całkiem już babka zdurniała, a? – słyszy z oddali koguci głos wujka Heńka. Potem wtacza się on sam.\n- Spalić nas chce? Mało babce jeszcze? Mało?\n- Dzień dobry, wujku. – mówi głośno.\n- Węgla babka przyniesie! – rzuca jeszcze w kierunku trzonu i wreszcie racza ją zauważyć:\n- O! Nasza hrabinia się obudziła! Babka jeszcze szczap nałupie! – zwraca się znowu do sapiącej z wysiłku babci Berty, która właśnie przyciągnęła zza drzwi wielki pojemnik.\n- Śniadanie dziecku muszę zrobić… – protestuje babcia.\n- Poczeka! Z głodu nie zdechnie! – mruczy wujek, mierzy babcię wzrokiem i odchodzi.\n- Naprawię stosunki z dziadkiem… – oznajmił następnego dnia…\n- Podobna do ciebie. – dodała okrutnie.\nOpublikowano 10 czerwca 2017 Autor: Lena Sadowska\n- Dobrze wychowana panienka.\n- Voici la plus vraie dame! – słyszy cichy głos Grossmutter. Nie do końca rozumie znaczenie słów, ale dostrzega poróżowiałe nagle policzki mamusi. Czuje, że te słowa sprawiły mamusi wielką przyjemność i jest z siebie dumna, że nie przyniosła rodzicom wstydu.\nKategorie: Obrazki\t| Tagi: epika obrazek opowiadanie proza\t| 12 Komentarze\nOpublikowano 29 maja 2017 Autor: Lena Sadowska\nCzegóż to się Hanuśka nie imała, żeby tej im złej doli ulżyć ździebko i ancyjasa nieczystego z obejścia przegnać!\nA przecie kiedy się z Bożkiem na śródleśną zgrzempę wyprowadzali, wszystko im do wtóru grało.\nI te ołoble poskrzypujące przy wozie, i janczarki u koniczkowych grzywek, i nawet trzask bacika, co to nim Bożek dla fantazji nad głowami wywijał.\nPodśpiewywało w nich wszystko i pobrzękiwało.\nTrochę z radości, że się wokół tak udatnie kwieci i zieleni, ale bardziej jeszcze z tego kochania, co to nim ich młode serca przepełnione były.\nBo też i jak w zachopieniu od lat dziecińskich byli i nawet największym niedowiarkom w głowach nie postało, że się to inaczej, jak najświętszym sakramentem w niedalekim kościele zakończy.\nTak i się stało – kiedy stosownego wieku dotrwali, po weselisku hucznym Hanuśka się z dumą Bożkową przezwać wreszcie mogła.\nZ początku we wszystkim im darzyło.\nI te bieli im się zieloniście maiły i bielaski bajkowato ku uciesze wielkiej bołbotały.\nPólko ziarnem złotym sypało jak należy i w ogródku też cudnie obradzało.\nKrasna mleka nie skąpiła, siucheńki cichutko pobekiwały, a w zagródce nawet porsuk urodny jerczał nad wieczorem. Oczy cieszyły tłuste koktuchy wodzące kurczęta, a i jeden jendorek im się po dworze dziarsko prowadzał.\nZłe się od tej miecielicy – z przeproszeniem Pana Boga i ludzi – przeklętej zaczęło. Wtedy to dach im zerwało i cały żywy dobytek na całkowite zatracenie poszedł. Którne zaś stworzenie od mrozu nie okargolało, choróbskiem jakimś nieznajomym trawione, żywota swego bydlęcego wnet – jakby natos – dokonywało.\nI stało się, że zimę chudziej zakończyli niż najgorsze bebła w okolicy – loso, cienko i z długiem.\nA choć wiosny nadziejnej jak zbawienia wypatrywali – już im tylko gorzej się wiodło.\nJakby zrujnowanego gospodarstwa nie dosyć było – pólko, tego ostatniego żywiciela, przy odlidze im zalało, a że słoneńko opieszale jakoś na świat wyglądać raczyło – nie zeszły w porę wody i obsadzić go Bożek nie zdołał.\nKręcili się tam niby jeszcze jak te muraśki ochajne, łatając, co się dało, ale nawet las jakiś nieprzychylny im był i ani owocem, ani ziołem poratować nie chciał.\nGłodzisko z chłodziskiem się w chałupinie nieszczęściami nadwyrężonej rozpanoszyły.\nWtedy to właśnie sobie Hanuśka o Mądrej przypomniała. Co już czynić, nie wiedząc – ostatnie grosiki w utajeniu przed mężem z bońki wyciągnąwszy – w bór poszła.\nStara życzliwie ją przyjęła, a o różniste różności wypytawszy, orzekła, że nic innego – tylko Bieda im się w obejściu zalęgła. Potem – w miłe dla ucha monet brzęczenie się wsłuchując – rad kilku nad wyraz skutecznych udzieliła i – ziół jakichś tajemnych w solaczek upakowawszy – nazad Hanuśkę wyprawiła. Dobrze się też jej namyślić kazała, w czym by osobliwym taką złą niemoc do domu przywlec mogli, od tego bowiem cały plan przegnania piekielnicy zależeć miał.\nDroga daleką była, to i czasu wiele na domyśliwanie, kiedyż tę chudotę nieprzystojną ku sobie przywabić mogli, Hanuśka miała.\nA choć i z początku za nic sobie przypomnieć żadnej osobliwości nie mogła, to zanim do chałupy doszła, o korzeniu pokręconym dziwacznie, co to go Bożek z lasu przytargał, pomyślała. W nim to ani chybi zarazę przytachać musiał.\nZaraz też po powrocie – wciąż się do Mądrej stosując nakazów – w piec niefortunne znalezisko rzuciła, bacznie pisku nasłuchując, ale zmora przekuratna w coś innego już wleźć musiała, bo nie tylko bez jęku jednego korzeń spłonął, ale jeszcze tej samej nocy myszy im ten ostateczek ziarnka spaskudziły.\nOd tego dnia wiele czasu Hanuśka przepędzała na poszukiwaniach sprzętów, w których się plapera paskudna kryć mogła. A kiedy co jej się podejrzanym wydało – zioła od Mądrej dostanięte w ogień sypała i Biedowe siedlisko bez litości paliła, pilnie każdego następnego ranka polepszenia losu wypatrując.\nBożek na te brewerie milczał, choć mu nie raz w duszy z żalu za takim czy innym przyporządem zawierciło. Godził się też na wszystko, póki mu Hanuśka kapsiuka z tabaką ulubionego w palenisko nie rzuciła. Wtedy dopiero z siebie wyszedł i po rozum do głowy poszedł, a potem – do Wielebnego.\nWielebny – pilniejszą widać robotę jakąś mając – niechętnie ucha na Bożkowe bajędy nastawiał. Na koniec jednak, widząc, że się upartego chłopa nie pozbędzie – cudu się spodziewać nie radząc – domostwo nawiedzić obiecał, i niewiasty duszyczkę płochą spróbować przed pogańskim zatraceniem uratować.\nBożek pełen dobrych myśli do domu powrócił.\nHumor mu dopisywał, więc nawet barzdo Hanuśki za spalenie skórzni nie zbeształ. Choć obersztyny potatulowe – co to je, suto pierwej omaściwszy, tylko raz do roku na pasterkę zakładał, trochę ze szkodunku, a bardziej, że to ciasnowate, niemożebnie go piły – całkiem jeszcze akuratne były.\nAle czas mijał, a Wielebnemu jakoś nieśpieszno było do Bożkowego frasunku. Hanuśka tymczasem raz jeszcze do Mądrej się wymknęła, a powróciwszy do domu – z żerczością, o którą wcześniej by swojej łagodnej żony Bożek i nie podejrzewał – na wróble się zasadzać zaczęła, pękając w nie gruźlami, a i resztką domowego sprzętu nierzadko, coby profę w którym może ptaszysku niegodnym zaklętą odegnać.\nWreszcie stwierdził chłop znękany, że tak dalej być nie może i postanowił się z kobietą swoją poważnie rozmówić. Ale, że to głowę czym innym zawróconą miał – wciąż apramandę przekładał, aż Hanuśka zupełnie nagle przeganiania wróbli zaniechała. Odetchnął i nie wiedząc nawet, że po kolejnej u Mądrej wizycie żona Biedę na głos zacznie wabić, po całym obejściu z flaszeczką się snując, usłyszawszy, że ostatnią deską ratunku jest zmory straszliwej w naczyniu uwięzienie i zakopanie na rozstajnych drogach.\nNie wiedzieć, czym by się to skończyło, gdyby pewnego ranka w progi ich mocno już podupadłego domostwa – bo od dbania oń gospodyni, próbująca się wszelkimi sposobami Biedy pozbyć, odstąpiła – nie zawitał dziadyga jakiś chamchaty. Zastawszy białkę na dziwacznych wielce akrobatykach, żywo się zainteresował, a siorbnąwszy sobie wodnistej barlugi i przegryzłszy bondką twardego chleba, o dokukach zaś cierpliwie posłuchawszy, nachylił się i coś Hanuśce do ucha giełgotać począł.\nKiedy Bożek z pola wrócił, nigdzie też swojej Hanuśki znaleźć nie mógł. Dopiero hałasy jakieś w głąb podwórka go zwabiły.\nNałożony do żoninych fanaberii, nawet się nie zadziwił, że zamiast biegać po obejściu, ściboli coś z ościonów i kijaszków jakichś. Chyłkiem się z komóreczki wycofał, a pojadłszy w domu lebiodowej zupiny, strudzony zległ na posłaniu i zasnął.\nPrzecknął się Bożek z ranka, a słoneczko jakoś tak świergotliwie mu w oczy przez dubeltowe szybki zaglądało. Raźności dziwnej nabrał i weselej niż zwykle z posłania się zwlókł. Na Hanuśkę posapujcą zerknął i cicho na podwórek wyszedł. Po swoim gospodarstwie nieśpiesznie wędrował i pierwszy raz od dawna jakoś mu się lekko po tej ziemi stąpało. Otucha na niego niespodziewana, sam i nie wiedział skąd – przyszła. Do bramy podszedł i na drogę, co na to pólko jego niewielkie prowadziła, się zagapił. Znał tu każdy kamień, mamory wszystkie woźlanymi kołami wybite, drzewo najlichsze. Wracać już miał, kiedy mu się w oczy coś nieznajomego rzuciło. Wychylił się i siedzisko jakieś powykręcane, o płot przy bramce oparte, dojrzał. Ślepia przetarł, ale cudactwo nie znikło wcale. Już miał wyjść za bramę i szkaradka, co go chyba na urągowisko ludzkie ktoś postawił, kopniakiem na cztery wiatry roznieść, gdy coś go powstrzymało. Wzruszył ramionami, pokiwał nad komścią głową i zawrócił.\nRychło też o niej zapomniał.\nPogoda się znośniejsza zrobiła, co dnia więc o świtaniu na pólko strapiony chłop gnał, licząc, że może ta wiosna zmianę na lepsiejsze przyniesie, bo już i jemu niedostatek nadojadł. Harując od świtu do nocy niewielkie miał na żoniną krzątaninę baczenie, a przecie dostrzegł, że się zmieniła. Zamiast, jak do niedawna w tę i nazad bez naroku ganiać, o dom zaczęła większe staranie mieć, a i jego pogodniejszą twarzą witała. Więcej mu się też teraz do jego dawnej Hanuśki podobną wydawała niż kiedy niby jaka plachandra nad łbem mu pirlikała.\nW serce, kropla po kropli otucha mu się wlewała nieśpieszna, że może jeszcze nie całkiem im sczeznąć przyjdzie…\nNadszedł przecież dzień taki, gdy się kłosy na pólku zazłociły nieśmiele, a sieducha żółciznę swoją na spacer wywiodła. Wtedy też, na ławie obok żony zasiadłszy, w oczach jej ujrzał Bożek dawno zapomniany uśmiech. A gdy, jak dawniej ze sobą rozmawiać zaczęli, opowiedziała mu coś, co go do śmiechu najpierw pustego przywiodło, później do zadziwienia, a na koniec do rzewności niespodzianej.\nWyszli potem razem aż na drogę i z niedowierzaniem się chłopina na pokrakę z badyli, co już ściemnieć od deszczu i rozeschnąć się od słońca zdążyła, zamerwił.\nJakoś wierzyć mu się nie chciało, żeby to z patyków sklecone paskudztwo los ich na dobre odmieniło.\nA choć podśmiechiwał się gospodarz z dziadowskich gadek zwodzieckich i z tej swojej żoneczki łojmowatej, przecież na następną wiosnę, gdy ostatni dług oddał, kulśtyna pokracznego w tajemnicy przed Hanuśką zgrabnie podrychtował i najmięksiejszą poduchą siedzisko w nim wymościł.\nA kiedy mu dziandziawerek zdrowo we łbie zahuczał, bajdurzył Bożek czasem, jakoby nie raz i nie dwa na ławeczce owej jakiegoś chłopysia widywał, co się na miękiźnie z lubością kokosił, i gębusię wielce radą do słoneńka wystawiał.\nMarcel to miał być – anioł po świecie sobie wędrujący, co ponoć za wytchnienie kulapetom swoim zdrożonym ofiarowane, pięknie się uprzejmym gospodarzom opieką nad dobytkiem wszelkim wywdzięczyć umiał…\nKategorie: Obrazki\t| Tagi: obrazek opowiadanie proza\t| 14 Komentarze\nOpublikowano 26 marca 2017 Autor: Lena Sadowska\nKocham ją – myśli i z nienawiścią wsłuchuje się w posapywanie siedzącej obok Agaty. Nawet na nią nie patrzy. Przez te piętnaście lat małżeństwa dość się naoglądał jej chytrych oczek i garbatego nosa. Bartek uśmiecha się złośliwie. Przymyka oczy i próbuje przegonić z myśli obraz żony. Patrzeć już na nią nie może. Na tą pomarszczoną szyję z małymi brązowymi plamkami, na te porowate policzki, na których pod światło wyraźnie widać rosnące włoski. Na ten jej szpiczasty, lekko asymetryczny podbródek.\nStare próchno – prycha i stara się przywołać twarz Ramony. O, bo Ramona…\nPoznał ją kilka miesięcy temu… Mieli spotkanie służbowe i ona podeszła z dzbankiem wody i szklankami na tacy. Był zaaferowany nowym kontraktem, co nie przeszkodziło mu dostrzec jej ślicznej buźki i figlarnych oczu. Spojrzał na nią z zainteresowaniem i podziękował, a ona uśmiechnęła się radośnie i odeszła na tych swoich, sięgających nieba nogach, kolebiąc biodrami…\nPo spotkaniu natknął się na nią w windzie i – zagaił. Nie była przeciwna spotkaniu, co nawet trochę niemile go zaskoczyło, nie zaprzątał sobie tym jednak długo głowy, zerkając w komórkę, na którą puściła mu strzałkę. Tak właśnie powiedziała, gdy poprosił o numer telefonu: „Puszczę ci strzałkę.”…\nBartek uśmiecha się i do jego uszu dochodzą szmery z zewnątrz.\nFoka się rusza – domyśla się i odczuwa wielką irytację, że Agata przerwała mu rozmyślania.\nZaraz się zacznie – sarka w myślach. Istotnie – po chwili słyszy jej głos.\n- Ale jestem zmęczona. – stwierdza Agata i śmieje się wesoło.\nIdiotka… I z czego ona tak się cieszy? Zauważa, że gdy Agata się śmieje, wokół jej ust pojawiają się drobne zmarszczki. Uznaje je za obrzydliwe.\n- A co u ciebie? – zagaja go, kładąc na pufie nogi.\n- Dobrze… – mruczy, bo musi coś powiedzieć i patrzy z niesmakiem na jej lekko opuchnięte kostki. – Malicki bąkał coś o premii… – dodaje i sięga po pilota.\n- Gratuluję! – śmieje się znowu.\nO Boże! – krzyczy Bartek w myślach, bo zmarszczki opanowały też okolice oczu i nosa. Na szczęście – ekran telewizora migoce i może z czystym sumieniem odwrócić wzrok od jej starej twarzy.\n- Cieszysz się, co? – Nawet jej głos jest irytujący. Jakiś taki skrzypiący, zbyt wysoki.\n- Cieszę… – warczy i zatapia wzrok w ekranie.\nAgata wróciła do domu zmęczona ale zadowolona. W przedpokoju z ulgą zrzuciła szpilki i przemknęła w płaszczu do kuchni.\n- Jesteś? – zakrzyknęła po drodze. Odpowiedziała jej głucha cisza.\nZamęcza się – pokiwała głową, porządkując przyniesione zakupy. Zerknęła raz i drugi na wiszący nad drzwiami kuchni zegar i stwierdziła, że Bartek powinien być w domu już od godziny.\nPewnie znowu ten Malicki coś na niego zwalił – pomyślała ze współczuciem. – Nic to! Przetrwamy!\nPostanowiła ugotować coś dobrego. Ostatnio ona też miała w pracy gonitwę i trochę zaniedbała domowe obowiązki.\nMoże owoce morza? – pomyślała, zerkając na porcję krewetek. Uśmiechnęła się i raźno zabrała do pracy.\nDobra kolacja, jakieś wino, a potem… – rozmarzyła się. Westchnęła. Schowała do lodówki przygotowane porcje i poszła do łazienki. Z lustra nad zlewem uśmiechały się do niej usta trzydziestoczterolatki.\nNie jest źle – skonstatowała, patrząc na jędrne jeszcze policzki, błyszczące, zielone oczy i pełne usta. Szybkim ruchem przeczesała krótką rudą czuprynkę i uśmiechnęła się do swojego odbicia.\nNo jasne, że nie wyglądam już jak nastolatka – stwierdziła, przyglądając się ledwo widocznej, poziomej zmarszczce na czole – ale przecież nie to jest w życiu najważniejsze…\nUsłyszała trzaśnięcie drzwi i po chwili witała się z Bartkiem.\nPo kolacji szybko sprzątnęła ze stołu i wróciła do pokoju. Bartek bezsensownie obracał pilota i wpatrywał się w tak zwaną siną dal. Nie zaniepokoiło jej to. Nigdy nie należał do szczególnie rozmownych, a po posiłku lubił sobie pomilczeć.\n„Trawię, Aguś.” – mawiał, a ona śmiała się i nazywała go swoim udomowionym wężem, co im obojgu przywodziło na myśl dość frywolne skojarzenia…\nAgata zamyśliła się. No właśnie… Kiedy właściwie ostatni raz się kochali?\nPytanie wypłynęło tak nieoczekiwanie, że aż się żachnęła.\nDawno. Niepokojąco dawno… pół roku temu? Osiem miesięcy?\nTo prawda, że oboje byli ostatnio przemęczeni, ale kiedyś to im nie przeszkadzało…\n- Bartek… – zagaiła nagle. Nie usłyszał. – Bartek! – powtórzyła głośnej. – Spojrzał nieprzytomnie. – Jak w pracy? – spytała, żeby od czegoś zacząć.\nJezu! Jaka ona jest piękna – myśli Bartek i nie może opędzić się od wspomnienia wilgotnych warg Ramony.\nZadzwonił do niej już po dwóch dniach. Ucieszył się, bo poznała go od razu. Od razu też umówili się na wieczór i – po paru kieliszkach wina – poszli do łóżka.\nNo, nie spisał się wtedy za bardzo, ale tak podniecił go jej twardy brzuch i młode piersi, że… Na szczęście nowa fala pożądania napłynęła dość szybko, więc mógł się zrehabilitować i zetrzeć jej z twarzy ten zawiedziony grymas…\nKochali się z przerwami całą noc i sam był zdumiony tym swoim wigorem. Na drugi dzień poszedł do pracy niewyspany ale szczęśliwy. Agacie nakłamał, że miał nagły wyjazd na jakieś zadupie. Wysłał krótkiego smsa i wyłączył telefon. Nie dzwoniła, zresztą, do niego, ufała mu…\nZnowu czegoś chce – irytuje się, patrząc nieprzytomnie na Agatę. – A! Że późno…\nStoi tuż przed nim i znowu się uśmiecha.\nCo ona na siebie włożyła? – wykrzywia się w duchu. – Czerwona, atłasowa koszulka! Czy ona naprawdę nie zdaje sobie sprawy, jak w tym wygląda? Te kościste ramiona, chude ręce… Ten obwisły biust… Obrzydliwość… I jeszcze te twarde kolana wystające spod czerwonego rąbka… Ohyda…\nBartek nie może patrzeć na te jej kretyńskie usiłowania, by zaciągnąć go do łóżka. Czy ona nie rozumie, że takie stare baby powinny grzecznie czekać na faceta w sypialni, szczelnie okryte kołdrą i przy zgaszonym świetle…\n- Zaraz się kładę… – burczy.\nAgata odchodzi, a on siedzi jeszcze, mając cichą nadzieję, że jak co noc ona – zmęczona – zaśnie…\nW końcu decyduje się położyć. Na palcach skrada się pod sypialnię i wsłuchuje w równy oddech Agaty.\nWraca do dużego, wyłącza telewizor i zrzuca z siebie ubranie. Potem przemyka do sypialni i ostrożnie wsuwa się do łóżka. Agata mruczy coś przez sen i wolno wyciąga rękę. Bartek kurczy się i po chwili czuje bezwładne uderzenie opadającej na kołdrę ręki. Oddycha z ulgą. Odwraca się do żony plecami i próbuje zasnąć…\nPo kolacji Agata szybko uporała się z porządkiem w kuchni i na palcach przemknęła do łazienki. Wzięła długą, relaksującą kąpiel i odprężona wyszła z wanny. Wytarła się szorstkim ręcznikiem i stanęła nago przed dużym lustrem. Spojrzała na siebie krytycznym wzrokiem.\nFigurę miała jeszcze całkiem całkiem. Była szczupła, miała ładny płaski brzuch i niezbyt duże piersi. Czas obszedł się z nimi dobrze – wciąż były kształtne i jędrne. Miała ciemną karnację, którą podkreślała lekka opalenizna. Nawet skóra była gładka i delikatna, a po kąpieli zaróżowiona i pachnąca. Do nóg Agata nie miała szczególnych zastrzeżeń – problem z celulitem jej nie dotyczył, może tylko uda były trochę zbyt szczupłe, ale takie się właśnie zawsze Bartkowi podobały.\nNad pośladkami można by trochę popracować – pomyślała z uśmiechem. – Ale i tak nigdy nie będą pełne i okrągłe.\nNałożyła balsam i zaczekała, aż się wchłonie. Potem zdjęła z wieszaka koszulkę i przymierzyła. Obejrzała się w lustrze z każdej strony i orzekła, że wygląda naprawdę seksownie. Przeczesała jeszcze włosy, użyła kilku kropel perfum, które dostała od Bartka i postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce…\nWeszła do pokoju. Miała wrażenie, że Bartek drzemał w fotelu, więc nachyliła się. Wtedy nagle otworzył oczy. Przestraszył ją ich nieobecny wyraz.\n- Kładź się. Późno już… – powiedziała cicho.\nNie odezwał się, więc po chwili wyszła.\nKładła się z postanowieniem, że tym razem na niego zaczeka…\nNieznośny jest ten zapach – myśli Bartek, przewracając się z boku na bok. Nie może spać. Nie może też marzyć o swojej Ramonie, bo perfumy, których użyła Agata nie pozwalają przenieść się do małego mieszkanka tamtej…\nOd pamiętnej pierwszej nocy spotykali się co kilka dni. Nie rozmawiali za wiele. Przeważnie od razu przechodzili do rzeczy, co Bartkowi bardzo odpowiadało. Nigdy nie miał zbyt wiele czasu. Ramona zdawała się to rozumieć i nie robiła fochów. Nie słyszał też od niej wymówek na temat żony, o której powiedział jej jeszcze tamtej pierwszej nocy. Oznajmiła wtedy, że to jej nie przeszkadza…\nKochał w niej właściwie wszystko, była idealna…\nBartek wyobraża sobie jej półotwarte usta, które dają mu tyle rozkoszy i nieopatrznie przekręca się na łóżku. Trafia na chude ramię Agaty i kolejną wizję diabli biorą. Wścieka się. Ma ochotę szarpnąć to nagie ramię i zepchnąć Agatę z materaca… Opanowuje się w ostatniej chwili, gdy nagle w mrok pokoju wdziera się błysk reflektorów z ulicy. Oświetla Agatę. Śpi z rozrzuconymi rękoma. Nogi ma lekko rozchylone, krótką koszulkę zadartą. Agata jest bez bielizny, dostrzega więc jej zupełnie nagi wzgórek.\nOgoliła się – myśli i wstrząsa nim obrzydzenie. – Co za kretynka!\nJakich jeszcze sposobów zamierza się imać, by zaciągnąć go do wyra. Jest żałosna. Po prostu żałosna! Czy ona nie rozumie, że nigdy… nigdy już nie dorówna Ramonie… to jej ciało w stanie rozkładu… skóra cuchnąca starością… szorstkie łokcie i pachy… Pomarszczony dekolt i obwisłe piersi…\nAgata długo nie mogła zrozumieć, czemu obudziła się w szpitalu. Jedyne, co czuła, to potworny ból głowy…\nPamięć wracała powoli… Na początku były to tylko urywki, zupełnie niezborne okruchy, które wydawały jej się fragmentami jakiegoś kiepskiego kryminału…\nJedno tylko nie chciało się zgadzać – bohaterami tych scen byli ona i Bartek…\nOna – wyrwana ze snu… Jakaś kłótnia… Wrzaski… Szarpanina…\nA potem dziwna miękkość całego ciała i coś ciepłego zalewającego twarz… Trzaśnięcie drzwi… Ogromny wysiłek przy sięganiu po telefon…\nBartek leży w łóżku i wsłuchuje się w rzężący oddech foki. Te charkoty przeszkadzają mu wywołać w pamięci obraz twarzy Wiktorii. Z nienawiścią zerka na Ramonę. Światła przejeżdżającego samochodu rzucają blask na jej półotwarte usta. Bartek krzywi się, siada na łóżku i ostrożnie sięga po nocną lampkę…\nKategorie: Obrazki\t| Tagi: obrazek opowiadanie proza\t| 16 Komentarze\nwiersze – katalog rzeczy zwyczajnych (13)\nWspomnień czar… (17)\nWszystkich wizyt: 26713\nWszystkich komentarzy: 2032


Róbta co chceta... | wiadomo¶ci wedkuje.pl\n2017-05-16 / 17 komentarzy\nRóbta co chceta... - zdjêcia, foto - 1 zdjêæ\nKa¿dy z nas musi przestrzegaæ regulaminu po³owu ryb. Musimy respektowaæ okresy i wymiary ochronne, limity ilo¶ciowe. Dla wiêkszo¶ci wêdkarzy - za wiêkszo¶æ uznam tych, którzy regulaminu przestrzegaj± - jest to normalna sprawa i nic w tym dziwnego. Tylko po co to wszystko, skoro nikt nas nie kontroluje? Uczicwy wêdkarz skontroluje siê sam, nie potrzeba nikogo, kto bêdzie go pilnowa³. Ale przejd¼my do tej mniejszo¶ci, która gdzie¶ ma regulamin, a przede wszystkim wymiary ochronne. Takich pseudo-wêdkarzy nie jest ma³o. Ryby bior± jakie popadnie, ile siê do siatki zmie¶ci, a jak siê nie zmie¶ci, to w drug± siatkê. Wiadomo nam wszystkim, ¿e aby takich "wêdkarzy" nie by³o, powo³ane zosta³y specjalne s³u¿by, które nas kontroluj±. I tutaj natrafiamy na problem i sedno moich przemy¶leñ. Jak czêsto widzimy kontrolê nad wod±? Ja, jako wêdkarz, który nad wod± bywa dosyæ czêsto, kontrolowany by³em 2 razy w ¿yciu. I nie je¿d¿ê nad wody, na które nikt nie je¼dzi. Wêdkujê na jeziorach, które s± wrêcz oblegane przez wêdkarzy, i tych prawdziwych i tych pseudo-wêdkarzy. Nie ma wiêc czemu siê dziwiæ, ¿e czêsto widzi siê ludzi, którzy zabieraj± nawet najmniejsze ryby, poniewa¿ oni dobrze wiedz±, ¿e prawdopodobieñstwo, ¿e zostan± z³apania jest prawie równe zero. I przykro mi, kiedy widzê wêdkarzy, którzy ³owi± bez wykupionego zezwolenia, którzy ³owi± wszystko co popadnie. Przykro mi, bo tak wielu wêdkarzy dba o swoje wody, robi± wszystko, aby by³y bogate w ryby, a tych którzy robi± co tylko chc± nikt nie kontroluje. A kiedy ju¿ kontrola pojawi siê nad wod±, potrafi wlepiæ mandat za trzy pety od papierosów le¿±ce od pó³ roku dwa metry od naszego stanowiska, a tego co powinni widzieæ, nie widz±... Pozostaje mi tylko mieæ nadziejê, ¿e takie rzeczy dziej± siê tylko w moich okolicach, a u was jest lepiej.\nRóbta co chceta... - opinie i komentarze\nzgadzam siÄ™ w 100%. u nas w mazowieckim bylym plocko- wÅ‚ocÅ‚awskim kontroli brak. Å‚owiÄ… na szarpaka ile wejdzie z Å‚odzi z brzegu. nikt sie tym nie interesuje. powinni zaczÄ…Ä‡ braÄ‡ siÄ™ za te kontrolÄ™. 5 za wpis i pozdrawiam Kamil (2017-05-16 20:02)\nU mnie akurat w tym roku czêsto kontrol je¼dzi po Odrze.W ¿yciu by³em kontrolowany z jakie¶ 5 razy ale du¿o czê¶ciej widzialem PSR nad wod± bo praktycznie co dzieñ jestem nad wod±.Ale je¶li chodzi o wyspy na Odrze to ju¿ "róbta co chceta". Autem na wyspê PSR sie nie dostanie niestety a tam szarpak to popularna metoda po³owu niestety (2017-05-16 21:34)\nJaka kontrola? (2017-05-16 21:45)\nKontrola= PSR :) (2017-05-16 21:59)\nNo niestety sama prawda . ja mam kartê prawie czterdzie¶ci lat i napewno mniej niz z dziesiêc kontroli , poza tym czasem da siê niestety zauwa¿yæ pewne zjawisko typu kontrole nie swoich (zw³aszcza po zarybieniu i otwarciu) - smutne ale prawdziwe (2017-05-17 00:03)\nWszyscy musimy wywieraæ presjê na nasze w³adze oraz apelowaæ do Komisii Rewizyjnych, aby bli¿ej przyjrza³y siê wydatkom, na co id± pieni±dze. Przecie¿ z naszych sk³adek wplywaj± niema³e sumy i pewnie da³o by siê z nich wygospodarowaæ kilka etatów dla stra¿ników na ka¿dy Okrêg (oprócz funduszy na p³ace i zarybianie)? Druga sprawa, to wyposa¿enie takich stra¿ników w podobne uprawnienia, jakie ma policja, bo bez nich (uprawnieñ) niewiele bêd± mogli zdzia³aæ. Wiadomo przecie¿, ¿e z k³usownikami nie ma ¿artów, bo potrafi± byæ zarówno bezczelni jak i zwyczajnie gro¼ni. Ale ten akurat postulat nadaje siê do skierowania jedynie do Sejmu, celem uchwalenia odpowiedniej Ustawy. (2017-05-17 22:16)\nRacja,choæ ukazuje tylko promil stanu faktycznego w naszym kole...Kontrole niby s± ale ich skuteczno¶æ jest bliska zeru.Przyk³adem niech bêdzie nasze ³owisko-Kopane,tu s³owo regulamin wywo³uje ¶miech,ka¿dy wali w ³eb wszystko co mu we¿mie.Betonowe dziadki na ³ódkach trzebi± niemi³osiernie niewymiarowe szczupaczki po 7-20 niewa¿ne ile,grunt ¿e bior±,nikt nigdy ich nie skontrolowa³ na przystani,z wody,bo po ch...j? Toæ to sami koledzy-stra¿nicy,k³usole bo tak ich nazwaæ mogê,kolega Kalafior rozpoczyna sezon "na krasnopióry" ju¿ w marcu z pontonu-obstawiony jak trawler tuñczykowy ¿ywcówkami,kolega "le¶ny"-jebie w kask wszystko co ma oczy-ponoæ do "wpuszczenia"...Takich jak oni jest 99,99proc ogó³u,nie pomaga wstawianie chujów,pogadanki..oni wprost mówi± ¿e maj± to gdzie¶,wal± w kask i wekuj± ile wlezie... Wszyscy o tym wiedz±,ja ,ty,koledzy z ssr i co? nic,grabie¿ trwa dalej i trwaæ bêdzie.Kiedy¶ jednemu ze strazników da³em klucz do swojej ³ajby zacumowanej obok dzia³ek-sam ju¿ z pontonu ³owi³em,prosi³em o kontrole z "wody" tych pajaców co siaty niemiarami upychaj± ,i co? i kurwa nic..Kontroli ani jednej nie by³o.Po pó³ roku zadzwoni³ z pretensjami ¿e klucz nie pasuje bo ze Stachem na ryby przyjecha³,tyle ¿e ja ju¿ ³ajbê sporzeda³em i k³ódê za³o¿y³ kto inny.Takie s± realia w StG,tu kolesie sami,swój swojego w dupê nie kopnie-patrz mój post sprzed 3-4 lat o od³owie kontrolnym na Suminie,rozpi¿dzili jezioro ,zar¿neli 2 tony sanda³a,suma,siatami typu drygawica,a kolo odpowiedzialny za to odbiera³ odznakê zas³u¿ony dla pzw... (2017-05-18 19:07)\nPZW pope³nia takie b³êdy w gospodarrce ¿e wielu wêdkarzy bierze sprawy w swoje rêce. Nic nie napiszê w tej chwili ale niech wyjdzie poz drzwi zebrañ to o czym siê tam teraz mówi to nie bêdê czeka³ nawet minuty. Przypomnê. (2017-05-18 19:29)\nDodam ¿e nie ma PZW jest Okrêg i ka¿dy rz±dzi siê swoimi prawami.Wiêc patrzê na sprawy terytorialnie. (2017-05-18 19:31)\nAle¿ panowie w³asnie przekona³em siê ¿e stra¿ "dzia³a" Kumplowi wys³ali do ko³a wniosek o ukaranie bo przy jakiej¶ tam rybie nie mia³ wpisanej wagi do rejestru - czyli nasz rybostan jest jednak chroniony :-) (2017-05-18 21:49)\nNooo,zajebi¶cie chroniony,a¿ nabra³em chêci na ma³y wypadzik-bo to wieje nadziej± wrêcz na terkot hamulca.... (2017-05-19 09:48)\nLux to nie wypadzik ale wypad êdzie u mnie.Szykuj ciê¿kie narzêdzia. (2017-05-19 17:42)\nNa "t³usto" radzisz? mo¿e byæ cacy... Wywlokê ciê¿ki kaliber wokó³ 100g,"t³u¶ciej" to ju¿ tylko arapajma wchodzi w grê,i to dzika,nie z Tesco. (2017-05-19 19:56)\nLux jak dojdzie do tego o czym tam mowa to 100 g bedziemy mogli sobie wszdziæw uszy.:) Sprawa nieoficjalna nic nie mogê napisaæ ,Êwentualnie na priv Tobie wspomnê je¶li jeste¶ zainteresowany gospodark± na wodach okrêgu Rzeszów. (2017-05-20 16:54)\nHmmmm, cytujê: " Ryby bior± jakie popadnie, ile siê do siatki zmie¶ci, a jak siê nie zmie¶ci, to w drug± siatkê" . Z tre¶ci± wpisu zgadzam siê ca³kowicie ale ja wêdkarz przestrzegaj±cy regulaminu w ciagu ca³ego roku nie zape³niê 1/10 siatki nawet bo ryby po prostu nie bior± lub ich nie ma lub nie umiem ³owiæ. To s± takie wody gdzie ³owi±c na wêdkê mo¿na 2 siatki zape³niæ z³owinymi rybami? Pozdrawiam. (2017-05-30 12:19)\nOwszem , s± takie wody no i wbrew pozorom jest ich nawet ca³kiem sporo z tym ¿e nie znaczy to ze jest tam nadmiar ryby tzw. szlachetnej (choæ to moim zdaniem jest pojêciem wzglêdnym) co prawde dwie siaty to mo¿e przesada ale jedna ? czemu nie :-) (2017-05-30 14:06)\nbylem kontrolerem 10lat i rzucilem to lapalem samych uczciwych a raporty szly do kosza bo uczciwych kolo nie karalo na dodatek na 100wêdkarzy 99 to ¶mieciarze wiec sk±d naraz tyle wêdkarzy z honorem (2017-06-02 11:11)


KARAOKE BOOMBOX BT - Kompaktowy głośnik Bluetooth stereo z wbudowanym wooferem, 600W PMPO. FM, MP3, karaoke, akumulator litowy, pilot, LED - najtaniej w Akces-Markt\n» KARAOKE BOOMBOX BT - Kompaktowy głośnik Bluetooth stereo z wbudowanym wooferem, 600W PMPO. FM, MP3, karaoke, akumulator litowy, pilot, LED\nGłośniki i zestawy głośnikowe (dla domu)(33)\nTablety i akcesoria(18)\nKod produktu: MT3149\nKARAOKE BOOMBOX BT jest przenośnym aktywnym systemem głośników jak i zestawem karaoke, idealnym zarówno do użytku domowego jak i do używania podczas imprez plenerowych, ognisk itd. Do zestawu dołączony jest mikrofon, który sprawi że każdy będzie mógł podzielić się swoimi zdolnościami wokalnymi.\nDodatkową funkcją jest możliwość nagrywania głosu osoby śpiewającej bezpośrednio na kartę pamięci. Wzmocniona obudowa , wbudowany akumulator (do 7h pracy) oraz pasek na ramie zwiększający mobilność urządzenia, sprawiają że zestaw karaoke można zabrać w plener. Aktywny interfejs Bluetooth umożliwia słuchanie muzyki przesłanej bezprzewodowo z urządzenia obsługującego technologię Bluetooth (np. telefon, smartfon, tablet) i swobodne przemieszczanie się bez ograniczenia spowodowanego zbędnymi kablami.\nKARAOKE BOOMBOX BT odczytuje pliki muzyczne z kart pamięci microSD oraz z innych nośników danych (np. pendrive). Dodatkowe złącze AUX 3,5mm pozwala na podłączenie prawie każdego źródła dźwięku, co zwiększa możliwości użytkowania systemu karaoke. U góry urządzenia znajduje się antena teleskopowa służąca do odbioru stacji radiowych oraz rączka dzięki której możemy przenieść głośnik w dowolne miejsce. Pod głośnikiem znajdują się antypoślizgowe nóżki dzięki którym głośnik stoi stabilnie.\nRegulacja głośnosci i tonów wysokich 6 ustawień equalizera (tylko dla USB/karty SD)\n5” głośnik basowy,\n1 x 2” głośniki średniotonowe


Wielkopowierzchniowe koszenie traw - obsługa farm fotowoltaicznych-Kaim\nTelefon: +48 509 458 890\nWielkopowierzchniowe koszenie traw\nZakładanie i utrzymanie terenów zielonych na farmach fotowoltaicznych\nJak sobie radzimy w terenie\nKoszenie traw na farmie fotowoltaicznej\nFirma KAIM zajmuje się kompleksowym utrzymaniem terenów zielonych na dużych powierzchniach. W ramach naszych usług oferujemy koszenie traw, zakładanie trawników wielkopowierzchniowych oraz zastosowanie herbicydów. Jako specjaliści w tej dziedzinie dysponujemy odpowiednim sprzętem przeznaczonym do tego typu zadań. Dzięki doświadczeniu i indywidualnemu podejściu do klienta jesteśmy w stanie wykonać usługę zgodnie z oczekiwaniami. Działamy na terenie całego kraju, zapraszamy do współpracy .\nPrace na farmie fotowoltaicznej\nMasz pytania, chcesz wiedzieć więcej o naszych usługach\n33-113 Zgłobice, ul.Borki 8\n+48 509-905-511 Zenon Kaim - transport i ogrody\n+48 509-458-890 Piotr Kaim - utrzymanie farm fotowoltaicznych\nCopyright 2019 KAIM©All Rights Reserved Polityka Prywatności


Czy materiały składowane na budowie należy ogrodzić taśmą lub...\nMateriały, urządzenia i wyroby składowane na placu budowy powinny być zabezpieczone przed możliwością spowodowania zagrożenia wypadkowego. Przepisy bhp na budowie nie określają szczegółowo sposobu zabezpieczenia składowisk. Wymaga się, aby składowiska wykonane były w sposób wykluczający możliwość wywrócenia, zsunięcia, rozsunięcia się lub spadnięcia składowanych materiałów, wyrobów i urządzeń. Stosując zabezpieczenia składowisk zaproponowane w pytaniu, taśma może ostrzegać osoby przebywające na placu budowy o zagrożeniu oraz powstrzymać od zbliżania się do strefy niebezpiecznej, podobnie jak łańcuch, który może też przy odpowiednim zastosowaniu, uniemożliwić np. wywrócenie się urządzeń składowanych na placu budowy. Pracodawca powinien stosować zabezpieczenia odpowiednie do zagrożenia.\nZgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401) – dalej r.b.h.r.b., ilekroć w r.b.h.r.b.jest mowa o zagospodarowaniu terenu budowy, rozumie się przez to m.in. rozmieszczenie, zgodne z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, na terenie budowy maszyn i innych urządzeń technicznych, składowisk materiałów i konstrukcji budowlanych.\nWedług § 8 r.b.h.r.b. zagospodarowanie terenu budowy wykonuje się przed rozpoczęciem robót budowlanych, co najmniej w zakresie m.in. urządzenia składowisk materiałów i wyrobów. Na terenie budowy wyznacza się, utwardza i odwadnia miejsca do składowania materiałów i wyrobów (§ 23 r.b.h.r.b.).\nZgodnie z § 26 r.b.h.r.b. składowiska materiałów, wyrobów i urządzeń technicznych wykonuje się w sposób wykluczający możliwość wywrócenia, zsunięcia, rozsunięcia się lub spadnięcia składowanych wyrobów i urządzeń. Materiały składuje się w miejscu wyrównanym do poziomu. Materiały drobnicowe układa się w stosy o wysokości nie większej niż 2 m, dostosowane do rodzaju i wytrzymałości tych materiałów. Stosy materiałów workowanych układa się w warstwach krzyżowo do wysokości nieprzekraczającej 10 warstw. Przy składowaniu materiałów odległość stosów nie powinna być mniejsza niż: 1) 0,75 m - od ogrodzenia lub zabudowań oraz 2) 5 m - od stałego stanowiska pracy.\nW myśl § 27 r.b.h.r.b. opieranie składowanych materiałów lub wyrobów o płoty, słupy napowietrznych linii elektroenergetycznych, konstrukcje wsporcze sieci trakcyjnej lub ściany obiektu budowlanego, jest zabronione.\nOrganizując składowiska na placu budowy, pracodawca powinien również uwzględnić rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) – dalej r.b.h.p. Według § 75 ust. 1 r.b.h.p. przy składowaniu materiałów pylących luzem należy zapewnić szczelne ogrodzenie co najmniej do wysokości 0,5 m ponad wysokość składowanego materiału.\nOdpowiedzi udzielono: 23 marca 2016 r.


Marcin Lewandowski 07.07.2015 06:24\nDział samochodów sportowych BMW zapowiedział, że skrzynie ręczne powoli będą znikać z oferty, a rosnąca dotąd moc silników zatrzyma się na wartości 600 KM\nJak podaje brytyjski Autocar, Frank van Meel, szef działu M, nie widzi przyszłości dla skrzyń ręcznych w najmocniejszych modelach BMW. Jego zdaniem przekładnie dwusprzęgłowe oraz automatyczne mają znacznie więcej zalet. Po pierwsze szybciej zmieniają biegi, po drugie pozwalają zredukować średnią wartość zużycia paliwa, co dla producentów ma dziś kluczowe znaczenie.\nMiłośnicy skrzyń ręcznych w BMW M nie muszą jeszcze wpadać w popłoch. Póki co modele M3, M4 i M235i nadal będą oferowane standardowo z klasyczną przekładnią, tak lubianą przez wielu klientów. Frank van Meel zapowiedział, że dopóki będzie zainteresowanie ze strony rynku, to skrzynie ręczne nie znikną z oferty.\nKolejną informacją, która może zaskoczyć miłośników marki, jest kwestia mocy silników montowanych w modelach sygnowanych przez M GmbH. Limit ma wynosić 600 KM i zdaniem van Meela nie ma sensu jego przekraczania. To może sugerować, że kolejne generacje M5 i M6 będą dysponowały mocą około 600 KM.\n600 koni wystarczy o ile auta będą lżejsze.\nTa 600KM granicą.Rozsadku owszem.Granicę wyznaczy konkurencja.I tak do nieba ;)\nPamiętacie Jobsa, który mówił, że optymalny rozmiar ekranu w smartfonach to 3,5 cala? No właśnie... ;)\nraczej nigdy nie zejda ze sceny manuale ale w przyszlosci to beedzie znikomy % dla individualistow tak jak w przyslzosci bedzie silnik benzynowy czyms wyjatkowym Yo heheh


„Domowe melodie” czyli co w duszy gra – Coolturalni24.pl\nJestes tutaj: Home » MUZYKA » „Domowe melodie” czyli co w duszy gra\nWpis dodany przez: Natalia Pieślak dnia: 28 maja, 2015 w: MUZYKA, Recenzje, slider | komentarzy : 0\nGdy za pierwszym razem usłyszałam niesamowity głos Justyny „Jucho” Chowaniak śpiewającej o Zbyszku co ma granatowe oczy wiedziałam, że nie jest to muzyka jaką tworzą zwykli artyści. Melodia, teksty, naturalne dźwięki instrumentów i odgłosy domu zagrały mi w sercu i w głowie.\nZespół „Domowe Melodie” powstał 1 kwietnia 2012 roku i jak do tej pory liczy tylko trzech członków. Wyżej wymieniona Justyna Chowaniak jest kompozytorką, pianistką, autorką tekstów, a także niezwykle utalentowaną wokalistką. Towarzyszy jej Staszek Czyżewski, który gra na akordeonie i kontrabasie, a także gitarzysta i perkusista Kuba Dykiert. Artyści tworzą swoją muzykę opierając ją na ciepłych dźwiękach instrumentów i chwytliwych pełnych sugestii tekstach. Żadna z ich piosenek nie byłą tknięta obróbką komputerową, a odgłosy które zostały zarejestrowane przy nagraniu (skrzypienie podłogi czy nacisk klawiszy na pianinie) doskonale słychać w utworach. Sprawia to wrażenie jakby trio grało tuż obok nas i chłoniemy naturalność i ciepło które bije z tekstów.\nJak dotąd pojawiły się dwie płyty formacji. Jedna „Domowe melodie” w 2012 roku, a kolejna „3” w 2014. Oba dyski są wydania własnego, a do tego okładki płyt są własnoręcznej produkcji. Wszystko po domowemu. W 2013 roku zespół został nagrodzony za Najlepszą Trasę Koncertową według czytelników portalu Brand New Anthem oraz zdobył kilka innych nagród m.in Singiel Roku według użytkowników portalu „Onet.pl” za utwór „Grażka”\nPóki co zespół zakończył trasę koncertową po Polsce, ale już niedługo na swoim facebooku ogłosi listę festiwali i letnich plenerów na, których wystąpią. Czekamy ze zniecierpliwieniem na kolejne występy.\nBarcelona upokorzyła Valencię w Pucharze Króla. Dwa hat tricki duetu Messi-Suarez


2 lutego 1951\npolityk, biochemik, nauczyciel akademicki\nwiceminister gospodarki (2005–2007), poseł na Sejm VII i VIII kadencji (2011–2019), sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (od 2015)\nZChN, ROP, RKN, PiS\nPełnił funkcję dyrektora Wydawnictwa „Głos” (1989–1992). Po powołaniu Antoniego Macierewicza na stanowisko ministra spraw wewnętrznych rozpoczął pracę w tym resorcie, od 8 stycznia do 1 lutego 1992 był podsekretarzem stanu MSW, a od 1 lutego do 5 czerwca 1992 szefem Urzędu Ochrony Państwa. Odszedł ze stanowiska po dymisji rządu Jana Olszewskiego.\nCzłowiek Roku 2021 „Gazety Polskiej”\n↑ Łukasz Kamiński, Grzegorz Waligóra (wybór, wstęp i opracowanie), Kryptonim „Gracze”. Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” 1976–1981, IPN, Warszawa 2010, s. 61.\n↑ Piotr Naimski – Laureat „Gazety Polskiej” za rok 2021. gazetapolska.pl, 2022. [dostęp 2022-04-08].\nTę stronę ostatnio edytowano 22 kwi 2022, 09:19.


Data dodania: 10 marca 2017 r.\nPolicjanci z Wałbrzycha na gorący m uczynku zatrzymali włamywacza, który właśnie z „fantami” wychodził ze sklepu. Sprawca włamał się do sklepu odzieżowego. Okazało się, że mężczyzna ma na sowim koncie jeszcze inne przestępstwa. Usłyszał pięć zarzutów i grozi mu teraz kara nawet do 10 lat pozbawienia wolności.\nDo zdarzenia doszło w nocy na terenie Wałbrzycha. Oficer Dyżurny z Komendy Miejskiej Policji w Wałbrzychu otrzymał zgłoszenie o kradzieży z włamaniem do sklepu odzieżowego w centrum miasta. Natychmiast skierował tam patrol, który szybko dotarł na miejsce i od razu ujął sprawcę tego przestępstwa.\n57-letni mężczyzna wybił szybę w drzwiach sklepowych i z wnętrza wynosił odzież oraz inne akcesoria wartości blisko 1500 złotych. Wychodząc wpadł prosto w ręce policjantów. Całość skradzionego mienia funkcjonariusze odzyskali i przekazali właścicielce sklepu.\nRealizując dalsze czynności w tej sprawie policjanci na bazie materiałów dowodowych zgromadzonych w innych tego typu sprawach udowodnili podejrzanemu jeszcze trzy usiłowania kradzieży oraz kolejne włamanie. 57-latek łącznie usłyszał aż pięć zarzutów.\nZa wszystkie swoje czyny odpowie teraz przed sądem, a grozić mu może kara nawet do 10 lat pozbawienia wolności.\nHandlowała podrobionym towarem. Policjanci zabezpieczyli blisko 300 sztuk nielegalnej odzieży i galanterii\nUkradł ubrania dla dzieci i artykuły spożywcze. Jest już w rękach policjantów


Pomoc Kacperkowi o lepsze jutro - Justyna Zielińska | Pomagam.pl\nPomoc Kacperkowi o lepsze jutro\n7 000 zł z 25 000 zł (Cel)\nPieniążki na Klick Electric udało nam się zebrać. Dzięki Wam dobrym ludzikom,bez Was byśmy nie dali rady. I teraz znowu się do Was uśmiechamy ,znowu prosimy Was o pomoc. Tym razem zbieramy pieniążki na wypaśony wózek dla Kacpra. To jest taki mercedes wśród wózków,a chcemy aby nasz syn poruszał sie bezpiecznie i wygodnie. Kacper dźięki Klicowi bierze udział w biegowych zawodach, ale aby jeździł bezpiecznie przydałby mu się wózek w którym można rozszerzać tylne koła od 3 do 5 pozycji. W takim wózku jest mniejsze ryzyko że się wywróci na zakręcie. Wózek jest super, ale cena wózka jest jak dla nas kosmiczna, i dlatego znów mamy do Was ogromną prośbę Abyście nam pomogli zakupić tego wózkowego mercedesa dla Kacpra.\nwww.kuschall.eu/wózki-inwalidzkie-kuschall/k-series-titanium tutaj jest podana strona na której można zobaczyć wózek. Cena wózka jest ceną podstawową, po dostosowaniu wózka do osoby niepełnosprawnej ,cena wzrasta do 25 tyś.\nTo jest Kacper Zieliński. Kacper urodził się z przepukliną oponowo-rdzeniową,wodogłowiem i niedowładem kończyn dolnych. Jest pod opieką wielu specjalistów. W maju 2018r.jedyna nerka ,którą Kacper miał przestała spełniać swoją funkcję.W grudniu 2018r.tę nerkę trzeba było usunąć.Kacper przeszedł ciężką operację usunięcia tej nerki. Po usunięciu jedynej nerki,doszły problemy z ciśnieniem.Kacper musi brać dużą ilość leków,musi też pić specjalny medyczny preparat renilon7,5 dla osób dializowanych,który jest drogi. Kacper jest dializowany, trzy razy w tygodniu spędza w stacji dializ w Toruniu ,a tylko dwa dni w szkole. Kacper jak inne dzieciaki ma swoje marzenia,ale po dializach jest bardzo słaby że nie ma nawet siły poruszać się na swoim wózku.Chcielibyśmy aby Kacper miał specjalną dostawkę do wózka która pomogłaby mu się poruszać. W tej chwili czekamy na decyzję z Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, czy Kacper będzie mógł mieć przeszczep nerki,ponieważ dochodzą jeszcze do tego problemy z pęcherzem.\nBędziemy ogromnie wdzięczni za każdy przekazany grosik,wierzymy że dzięki wam uda nam się zebrać pieniążki.\nWszystkie zebrane pieniążki będą przeznaczone na leczenie i pomoc dla Kacpra. I na takie cudeńko dostawka do wózka Klick Electric ,aby Kacper mógł sobie poszaleć w lesie na spacerze.\nMożna też wpłacać pieniążki z 1% dla Kacpra.\nKRS 0000059449 cel szczegółowy "Pomoc dla Kacperka"\nKacper coraz lepiej jeździ . Bierze udział w zawodach . Ale aby mógł jeździć jeszcze lepiej i bezpieczniej ,musi mieć wózek ,któremu można rozszerzać tylne koła od 3 do 5 pozycji. taki wózek można Kacprowi kupić ,ale to są ogromne koszty,których sami nie pokonamy. I dlatego znowu zwracamy się do was Wszystkich ,którzy mają dobre serca i pomogą nam zebrać odpowiednią kwotę taki wózek kosztuje 25tyś. Pomóżmy spełnić Kacprowi jego kolejne marzenie :)\nJustyna Zielińska - Organizator zbiórki\nPołóweczka dla Kacperka ❤\nKoleżanka z okazji swoich urodzin poprosiła o wpłatę zamiast prezentu :) realizuję prośbę i powodzenia życzę Kacper !!\nAnka Ślufa & Dudek\nTrzymaj się, Kacper, ściskamy :*\nRuda - lubię zaokrąglać :P


Makijaż czerwony | Kafeteria.pl\nZ czasem nawet najbardziej wyszukana stylizacja zaczyna się nudzić i tracić swoją pierwotną świeżość. W takiej sytuacji nie pozostaje nam nic innego, jak tylko znaleźć sposób, by znów poczuć się dobrze we własnej skórze. Okazuje się, że wystarczy sięgnąć po kolor, którego dotąd jak ognia unikałyśmy podczas wykonywania wieczorowego, a tym bardziej dziennego makijażu. Jednym z nich jest czerwień, której boimy się z uwagi na to, że jest kolorem trudnym i wymagającym, jeżeli chodzi o umiejętności związane z wykonywaniem make-upu. Z drugiej jednak strony wykorzystanie czerwonych kosmetyków może nam dać niepowtarzalny, wyjątkowy i ciekawy efekt. Jeżeli nigdy nie sięgnęłaś po czerwoną kredkę bądź też pierwszy raz słyszysz o cieniach do powiek w tym kolorze, przeczytaj poniższy artykuł. Dzięki niemu dowiesz się, jak skorzystać z wymienionych kosmetyków i stworzyć niebanalny makijaż oczu i ust, który podkreśli twoje naturalne piękno.\nJak już zostało to wskazane, czerwony makijaż wymaga pewnych umiejętności, a także wiedzy, w jaki sposób dostosować go do naszego typu urody. Niewłaściwe jego wykonanie może bowiem podkreślić popękane naczynka albo inne niedoskonałości cery. Kluczowym elementem jest dobór odpowiedniego tonu chociażby czerwonych cieni do powiek. Jeżeli posiadasz jasną cerę, postaw raczej na delikatne przyćmione czerwienie wchodzące nawet w pomarańcz, chyba że chcesz wykonać mocny czerwono-czarny makijaż oczu. Panie, których karnacja jest trochę ciemniejsza mogą zdecydować się na bardziej odważne i jaskrawe kolory. Ważne jest także wyrównanie kolorytu skóry. Źle dobrany makijaż oczu czerwony może spowodować, że będziemy wyglądały niekorzystnie, a czerwone pajączki na twarzy albo krosty staną się bardziej widoczne. Następnie możemy przejść do malowania oczu. Panie o jasnej karnacji powinny narysować kreskę czarnym eyelinerem unoszącą się ku górze w zewnętrznym kąciku. Zanim to jednak nastąpi, należy użyć szarego odcienia czerwieni i nałożyć go na powiekę. Aby uzyskać bardziej naturalny efekt, wystarczy makijaż pod linią brwi wykończyć cielistym cieniem. Czerwony makijaż oczu równie dobrze może mieć bardziej drapieżne oblicze. Wystarczy, że obrysujesz oko dość grubą czarną kreską, a następnie na środkową część powiek nałożysz czerwony cień. Jego niewielką ilość zaaplikuj także pod dolną kreską. Następnie resztę powierzchni powieki pokryj czarnym albo siwym cieniem.\nChcąc dodać do naszego makijażu odrobinę czerwieni, możemy użyć nie tylko cieni do powiek w tym kolorze. Nie zapominajmy, że jedną z niezastąpionych kobiecych sztuczek na dodanie sobie seksapilu są czerwone usta. Błędne jest przekonanie, że czerwona szminka nie pasuje każdej z nas. Wystarczy tylko wybrać odpowiedni dla naszego wieku i typu urody odcień. I tak, blondynkom najlepiej pasuje winna czerwień bądź bardziej jej delikatna odmiana wchodząca w róż i pomarańcz. Żywe kolory są wprost stworzone dla pań posiadających ciemniejsze włosy i opalających się na ciepły brązowy kolor. Pamiętajmy także o doborze konturówki, która nie tylko podkreśli rysunek naszych ust, lecz także nada im proporcjonalność i utrwali makijaż. Staraj się wybierać kredkę do ust o kolorze zbliżonym do odcienia szminki, by wyglądała jak najbardziej naturalnie. Jeżeli jednak decydujesz się na ostry makijaż oczu, lepiej będzie, gdy nie będziesz już podkreślała swoich ust.\nCzerwony makijażCzerwone ustaCzerwony makijaż oczuCzerwone cienie do powiekMakeupMakijaż oczu czerwony\nOdmładzanie dłoni CZAS NA WIOSENNĄ REGENERACJĘ WŁOSÓW! Odżywki Kerasys dla pięknych, zdrowych i pachnących włosów Podkład, ale jaki? Jak go dobrać? Seksowny makijaż oka przy użyciu trzech cieni Puder Bambusowy - INGRID Cosmetics! Poznaj niezwykłą metodę, dzięki której zwalczysz trądzik i zmarszczki! Robimy pedicure Słowiański włos pod lupą Plastyka miejsc intymnych Regeneracja włosów Laminowanie włosów Jak złagodzić negatywne skutki PMS?


Zaczyna się najwcześniej w okresie pokwitania, częściej u chłopców, u których też przebieg jest cięższy.\nPod wpływem pewnych bakterii dochodzi do uwalniania z łoju tzw. wolnych kwasów tłuszczowych, które powodują wzmożone rogowacenie w ujściach mieszków włosowych, przez co powstają tzw. zaskórniki, zatykające odpływ łoju z mieszka. To staje się przyczyną rozwoju wykwitów trądzikowych. Najczęściej umiejscawiają się one na twarzy, plecach i na skórze w okolicy mostkowej. Poza zaskórnikami są to grudki, krosty, nacieki zapalne.\nTrądzik młodzieńczy jest trądzikiem pospolitym występującym u młodych osób, najczęściej zmiany ustępują z wiekiem (trądzik pospolity). Pierwszym symptomem...\nHigiena cery z trądzikiem młodzieńczym\nJak dbać o cerę nastolatka?\nZłuszczenie głowy kości udowej (młodzieńcze biodro szpotawe)\nW tej chorobie głowa kości udowej zatraca swoje połączenie z szyjką i ulega ześlizgowi w warstwie komórek przerastających chrząstki nasadowej. Dochodzi do...\nZaskórniki zamknięte są wykwitami powstałymi na skutek zablokowania gruczołów łojowych. Mamy wtedy do czynienia z jedną z odmian trądziku młodzieńczego, nazywaną...\nLiszajec zakaźny - przyczyny, objawy, leczenie. Liszajec u dzieci i dorosłych\nLiszajec zakaźny to swędząca, a czasem bolesna infekcja zewnętrznych warstw skóry, szczególnie powszechna u małych dzieci. Infekcja jest wywoływana przez bakterie...\nTorbiel naskórkowa (łojowa)\nTorbiel to łagodny guzek, który rośnie powoli w obrębie skóry. Za płatkiem ucha lub na karku pojawiła się kilkumilimetrowa torbiel? To prawdopodobnie kaszak....\nZaskórniki zamknięte - przyczyny i leczenie. Zabiegi i naturalne sposoby na zaskórniki zamknięte 21.07.2021\nCzyrak - przyczyny, objawy, leczenie, domowe sposoby. Czym są czyraki? 16.07.2021\nGrzybica stóp – wszystko, co trzeba wiedzieć 03.07.2021