Dowody zbrodni | Galeria Seriali\nLilly Rush – Kathryn Morris | Scotty Valens – Danny Pino | John Stillman – John Finn | Will Jeffries – Thom Barry | Nick Vera – Jeremy Ratchford | Kat Miller – Tracie Thoms | Chris Lassing – Justin Chambers | Josie Sutton – Sarah Brown\nMotywem przewodnim występującym w czołówce “Dowodów zbrodni” jest utwór “Nara” duetu E.S. Posthumus, który został zmodyfikowany przez kompozytora Michaela A. Levine’a. W każdym odcinku serialu wykorzystuje się muzykę z roku, w którym toczy się rozpatrywana przez detektywów sprawa. Utwory nawiązują do pokazanych w odcinku retrospekcji. Niektóre odcinki zawierają muzykę tylko jednego artysty, takich jak: Bruce Springsteen, U2, Johnny Cash, Nirvana, John Mellencamp, Bob Dylan, Tim McGraw, Frank Sinatra, John Lennon oraz Pearl Jam – muzyka tego zespołu została wykorzystana w dwóch odcinkach finału sezonu szóstego. W dwóch odcinkach ścieżka dźwiękowa została zaczerpnięta z musicali “The Rocky Horror Picture Show” oraz “Kabaretu”.\nOglądalność w Stanach Zjednoczonych\nSezon Czas Premiera Sezonu Finał Sezonu Sezon Ranking Oglądalność\n1 Niedziela 20:00 28 września 2003 24 maja 2004 2003-2004 #17 14.18\n2 Niedziela 20:00 3 października 2004 22 maja 2005 2004-2005 #17 15.10\n3 Niedziela 20:00 25 września 2005 21 maja 2006 2005-2006 #20 14.24\n4 Niedziela 21:00 24 września 2006 6 maja 2007 2006-2007 #19 13.98\n5 Niedziela 21:00 23 września 2007 4 maja 2008 2007-2008 #33 10.89\n6 Niedziela 21:00 28 września 2008 10 maja 2009 2008-2009 #23 12.00\n7 Niedziela 22:00 (27 września – 15 listopada)\nNiedziela 22:00 (14 lutego – 2 maja) 27 września 2009 2 maja 2010 2009-2010 #32 9.8\nAgnieszka Holland wyreżyserowała cztery odcinki serialu: 11. “Hubris” oraz 22. “The Plan” z sezonu 1, 10. “Justice” z sezonu 5, oraz 12. “Lotto Fever” z sezonu 6.\nW 2007 roku, jeden z detektywów serialu, Scotty Valens (grany przez Danny’ego Pino) pojawił się gościnnie w serialu Kryminalne zagadki Nowego Jorku.\nNajstarsza dotychczasowa rozwiązana sprawa pochodzi z 1919 roku (odcinek “Torn”), detektywi rozwikłali okoliczności śmierci 18-letniej Frances.\n# Tytuł Premiera w USA Reżyseria Scenariusz\nLilly Rush, detektyw z filadelfijskiego wydziału zabójstw wznawia dochodzenie w sprawie morderstwa nastoletniej Jill Shelby z 1976 roku. Ofiara została pobita ze skutkiem śmiertelnym rakietą tenisową podczas przyjęcia. Nowe fakty do sprawy wnosi zeznanie Bonity – byłej pomocy domowej zamożnej rodziny Whitley. Kobieta umiera na raka, nie chce dłużej milczeć, pragnie by zabójca poniósł odpowiedzialność za zbrodnię. Podczas dochodzenia w 1976 roku podejrzanymi byli dwaj bracia Whitley, jednak nic im nie udowodniono. Detektyw Rush przesłuchuje kilku świadków m.in.: Melanie – najlepszą przyjaciółkę Jill, jej chłopaka Todda Whitleya (obecnie męża Melanie) i jego brata Erica. Dowody bardziej wskazują na Erica, sprawiającego kłopoty alkoholika, jednak również Todd ma sekrety. Rush z determinacją dąży do rozwikłania morderstwa. Lilly Rush podczas śledztwa konfrontuje świadków z przeszłością, włączając w to również matkę ofiary.\nLilly Rush widzi ofiarę przed budynkiem policji podczas aresztowania.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Have You Ever Seen the Rain”, w wykonaniu Creedence Clearwater Revival.\nOdcinek luźno nawiązuje do morderstwa Marthy Moxley.\nPotrójnie zabójstwo pokazane na początku odcinka, będzie przedmiotem dochodzenia w późniejszym odcinku The Badlands.\nDo wydziału zabójstw przychodzi narzeczona strażaka, która prosi Lilly Rush o rozwiązanie sprawy śmierci pierwszej żony strażaka. W 1983 roku Dana, młoda matka ginie w podczas eksplozji bomby domowej roboty umieszczonej w opakowaniu proszku do prania. Kobieta, nazajutrz miała zeznawać w sądzie przeciwko ekshibicjoniście, córka ofiary wierzyła, iż to on odpowiada za śmierć jej matki, po latach zaczęła go prześladować telefonami do więzienia, w którym odsiadywał wyrok za inne przestępstwo. Detektyw Rush przeprowadza ponowne śledztwo.\nLilly, córka ofiary i przyjaciel widzą Danę podczas aresztowania zabójcy.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Straight From the Heart”, w wykonaniu Bryana Adamsa.\n3 Our Boy Is Back\nDo wydziału zabójstw przychodzi anonimowy list, w którym seryjny gwałciciel, zapowiada, iż wraca do Filadelfii po pięciu latach nieobecności. Napadający na samotne kobiety gwałciciel wywołał psychozę w mieście. Dochodzenie umorzono. Detektywi wznawiają śledztwo w sprawie morderstwa studentki Gail Chimayo z 1998 roku, sądząc, iż sprawcą jest ów seryjny gwałciciel.\nOfiarę w archiwum widzi detektyw Nick Vera, który prowadził pierwsze dochodzenie w sprawie morderstw Gail.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Heroes”, w wykonaniu The Wallflowers.\nOdcinek luźno nawiązuje do sprawy filadelfijskiego gwałciciela Troya Gravesa.\n4 Churchgoing People\nPolicja aresztuje kobietę za zakłócanie porządku na cmentarzu, okazuje się, że cierpi na chorobę Alzhaimera. Chora miewa przebłyski wspomnień z nocy zabójstwa męża Mitcha Bayesa – kościelnego organisty, jego ciało znaleziono w okolicy słynącej z prostytucji. Okoliczności te sprawiły, iż znajomi i parafianie odwrócili się od zmarłego i jego rodziiny. Zespół detektywów wznawia śledztwo z 1990 roku.\nOfiarę w domu widzi jego córka.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Live To Tell”, w wykonaniu Madonny.\n5 The Runner\nNarkomanka przynosi do wydziału znaleziony na śmietniku stary magnetofon z nagraniem strzelaniny. Detektywi wznawiają śledztwo, okazuje się, że ofiarą strzelaniny jest młody policjant Joe Washington, który zginął w 1973 roku po przyjęciu zgłoszenia interwencji ws. narkotyków w “czarnej dzielnicy”.\nLilly widzi ofiarę pokazującą znak pokoju w Tawernie Jonesa.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Lean On Me”, w wykonaniu Billa Withersa.\n6 Love Conquers Al\nDrobny złodziej w nadziei na niższy wyrok, twierdzi, iż widział w 1981 roku jak młody chłopak zmywa krew w swoim samochodzie, powiązał te zdarzenie z morderstwem Paige Pratt, utalentowanej biegaczki, która zginęła tej samej nocy. Twierdzi też, iż sąd skazał za tą zbrodnię niewinnego człowieka. Detewtywi ponownie rozparują sprawę zabójstwa nastolatki.\nLilly widzi biegnącą po torze Paige, dziewczyna uśmiecha się do Rush.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “She’s Got a Way”, w wykonaniu Billy’ego Joela.\nLilly Rush przydzielono nowego partnera detektywa Scotty’ego Valensa (Danny Pino).\n7 A Time To Hate\n75-letnia kobieta przychodzi do wydziału zabójstw i prosi o rozwikłanie śmierci swojego syna Danny’go Holtza, członka uniwersyteckiej drużyny basebollowej, który w 1964 roku został pobity na śmierć w pobliżu baru dla gejów.\nLilly, matka ofiary i jego ukochany oraz kluczowy świadek zbrodni, który pomógł rozwiązać sprawę morderstwa widzą Danny’go na miejscu zbrodni. Ofiara wymienia się uśmiechem z matką, kiedy obejmuje się ze swoim ukochanym.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Turn! Turn! Turn! (To Everything There Is a Season)”, w wykonaniu The Byrds.\nW szpitalu po dwóch latach spędzonych w śpiączce budzi się kobieta, detektywi wznawiają dochodzenie, badające okoliczności jej upadku z okna mieszkania w 2001 roku, w którym została ciężko ranna, a jej córka zmarła. Detektywi podejrzewają, że zostały one przez sprawcę wyrzucone z okna. Niestety kobieta nie pamięta dokładnie co się wydarzyło tamtego wieczoru, miewa tylko szczątkowe wspomnienia.\nMatka widzi ofiarę na wyjściu przeciwpożarowym ich mieszkania.\nSprawcy nie aresztowano, śmierć dziewczynki uznano za wypadek, a matka trafiła na leczenie do szpitala psychiatrycznego.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Heaven (Candlelight Mix)”, w wykonaniu DJ-a Sammy’ego.\n9 Sherry Darlin\nKtoś dzwoni do wydziału zabójstw i przyznaje się do zabójstwa starszej pani w 1989 roku. Twierdzi, że pochował ją w piwnicy jej domu. Detektywi rozpoczynają śledztwo w sprawie morderstwa kobiety. Starsza pani w 1989 roku mieszkała wraz z wnukiem Jamesem, kobiecie nie podobał się jego styl życia.\nOfiarę widzi wnuk rozmawiający z policją.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “The End of the Innocence”, w wykonaniu Dona Henleya i Bruce’a Hornsby’ego.\n10 The Hitchhiker\nDetektywi wznawiają śledztwo w sprawie morderstwa autostopowicza wracającego z Atlantic City do Filadelfii w 1997 roku. Sądzą, iż sprawa jest powiązana z morderstwami w sąsiednich stanach i mają do czynienia z seryjnym mordercą.\nMorderca widzi ofiarę jako nastolatka i jako dorosłego człowieka (po raz pierwszy w serialu), podczas jego aresztowania.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “I Believe”, w wykonaniu Blessid Union of Souls.\nStacy Kravetz, Kim Newton\nProfesor collage’u, którego kariera skończyła się kompromitacją w momencie, kiedy stał się podejrzanym o zabójstwo własnej studentki Holly Richardson w 1995 roku, zwraca się do Lilly Rush o ponowne śledztwo w nadziei, iż zostanie oczyszczony z podejrzeń, zwłaszcza po tym jak podobna zbrodnia miała niedawno miejsce w mieście.\nDetektyw Rush widzi Holly nad stawem, gdzie znaleziono jej zwłoki.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Don’t Look Back In Anger”, w wykonaniu Oasis.\nPorucznik Stillman prosi Lilly o wznowienie śledztwa z 1980 roku – nierozwiązane morderstwo 8-letniego chłopca, którego ciało znaleziono w śnieżnej zaspie. Była to pierwsza sprawa w wydziale zabójstw Johna Stillmana.\nDetektyw Stillman widzi ofiarę w budynku policji.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Follow You, Follow Me”, w wykonaniu Genesis.\nLilly Rush wraz z innym detektywami wznawia śledztwo w sprawie gwałtu i morderstwa 25-letniej czarnej kobiety w 1939 roku, po tym jak wnuczka ofiary dzieli się nowymi informacjami.\nLilly widzi ofiarę w archiwum.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Blue Moon”, w wykonaniu Elli Fitzgerald.\n14 Boy in the Box\nDetektywi ponownie otwierają śledztwo nierozwiązanego zabójstwa z 1958 roku. Ofiarą jest anonimowy 6-letni chłopiec, którego ciało znaleziono w lesie w papierowym kartonie.\nLilly widzi ofiarę na cmentarzu, siostra/przyjaciółka chłopca wyobraża sobie go w umówionym miejscu spotkania.\nNikt nie został aresztowany.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Sweeter Than You”, w wykonaniu Ricka Nelsona.\nOdcinek nawiązuje do prawdziwej sprawy chłopca znalezionego w papierowym kartonie w Filadelfii. Sprawa ta jest wciąż nie rozwiązana.\n15 Disco Inferno\nPodczas wymiany rur w piwnicy budynku znaleziono szkielet z dziurą od kuli w czaszce. W budynku do 1979 roku znajdowała się popularna dyskoteka, która zniszczona na skutek pożaru. W pożarze tym zginęły dwadzieścia dwie inne osoby. Detektywi ponownie badają okoliczności wybuchu pożaru, sądzą, iż morderca dokonał podpalenia.\nLilly widzi ofiarę tańczącą wspólnie ze swoją dziewczyną.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Last Dance”, w wykonaniu Donny Summer.\nOdcinek nawiązuje do pożaru nocnego klubu „The Station”.\nPodczas rozbiórki fundamentów budynku znaleziono dwa ciała. Detektywi identyfikują ofiary, jako parę hipisów, która zaginęła w 1969 roku. Gerald i Julia zaangażowani byli w ruch zapewniający nielegalne bezpieczne aborcje.\nLilly widzi ofiary po drugiej stronie ulicy podczas aresztowania sprawcy morderstw.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Get Together”, w wykonaniu The Youngbloods.\n17 The Lost Soul of Herman Lester\nMłody koszykarz, dostaje telefon z pogróżkami. Ma nie zagrać w meczu o mistrzostwo stanu, a jeśli zrobi to zginie jak ojciec. Detektywi wznawiają śledztwo z 1987 roku, w sprawie morderstwa ojca chłopaka – gwiazdy drużyny uniwersyteckiej, który został dźgnięty śrubokrętem po zdobyciu mistrzostwa stanu.\nLilly widzi Hermana podczas gry jego syna.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Walk Like a Man”, w wykonaniu Bruce’a Springsteena.\nDo policji zgłasza się kobieta, która twierdzi, że podczas Sylwestra 1999 roku przejechała kogoś samochodem. Kobieta w momencie wypadku była w stanie zamroczenia alkoholowego i nic nie pamięta. Jej ofiarą jest najprawdopodobniej Greg Cardiff. Lilly Rush przeprowadza ponowne dochodzenie.\nLilly widzi Grega przed jego domem.\nZabójca popełnił samobójstwo.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Hands”, w wykonaniu Jewel.\n19 Late Returns\nBieżące morderstwo prowadzi detektywów do nierozwiązanej sprawy z 1992 roku, kiedy to w nocy wyborów prezydenckich, ginie młoda kobieta zaangażowana w kampanię wyborczą.\nLilly Rush widzi ofiarę, oglądającą aresztowanie mordercy z balkonu budynku policji.\nOdcinek luźno nawiązuje do sprawy morderstwa Chandry Levy.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Ordinary World”, w wykonaniu Duran Duran.\nDetektywi wznawiają śledztwo z 1985 roku w sprawie zabójstwa Charlesa Danville’a, zamożnego maklera giełdowego. W 1985 roku policja uznała, że zginął podczas kradzieży samochodu, nowy trop sugeruje, iż motywem zabójstwa była zemsta.\nLilly widzi ofiarę wznoszącą kieliszek wina w jej kierunku.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “All Through the Night”, w wykonaniu Cyndi Lauper.\n21 Maternal Instincts\nSean, młodociany przestępca, jako trzylatek był świadkiem zabójstwa swojej matki, pamięta z tamtego wieczoru baloniki, pociąg i imię Bobby. Rush i Valens postanawiają wznowić dochodzenie w sprawie morderstwa młodej, samotnej matki z 1989 roku.\nLilly widzi ofiarę w sądzie przyglądającą się spotkaniu Seana z jego rodziną.\nOdcinek luźno nawiązuje do sprawy Cathleen Krauseneck.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Eternal Flame”, w wykonaniu The Bangles.\n22 The Plan\nW 1999 roku w akademii wojskowej w basenie tonie trener pływania. Jego śmierć uznano za wypadek, detektywi wznawiają śledztwo po tym jak do wydziału zabójstw została przysłana notatka sugerująca, iż było to morderstwo. W śledztwie wychodzi na jaw, iż ofiara molestowała swoich kadetów.\nLilly widzi na wodzie odbicie ofiary.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Wise Up”, w wykonaniu Aimee Mann.\n23 Lover’s Lane\nPonowne badanie DNA wykazuje, że skazano niewinnego człowieka za zabójstwo i gwałt 15-letniej dziewczyny zabitej podczas randki w 1986 roku. Detektywi wznawiają dochodzenie, by znaleźć prawdziwego zabójcę.\nOfiarę nad jeziorem w miejscu przestępstwa widzi jej chłopak.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Leather and Lace”, w wykonaniu Stevie Nicks.\nOdcinek jest luźno oparty na historii z 1999 roku, kiedy to Krystal Dawn Steadman zostaje zabita przez Thomasa Sorię i jego syna. Miejscem zbrodni było miejscem pierwszego ataku seryjnego mordercy Zodiaka.\n(24) The Badlands\nW 2003 roku w restauracji dokonano potrójnego zabójstwa, podejrzanego aresztowano, jednak podczas rozprawy sądowej obrona wykazuje nie podważalne alibi podejrzanego. Detektywi zmuszeni są do znalezienia prawdziwego zabójcy właścicieli popularnej jadłodajni i ich pracownika. Właściciele, Della i Tom byli bliskimi przyjaciółmi Willa Jeffriesa.\nLilly widzi nastoletniego pracownika obsługującego klientów restauracji.\nJeffries widzi swoich przyjaciół na ponownym otwarciu restauracji.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “If I Ain’t Got You”, w wykonaniu Alicii Keys.\nMorderstwo było pokazane w pierwszym odcinku serialu.\n(25) Factory Girls\nStacy Kravetz, Meredith Stiehm\nKobiety, które pracowały podczas II wojny światowej w jednej z fabryk spotykają się po 60 latach. We wspomnieniach przywołują jedną z nich, dziewczynę, która zginęła w tajemniczych okolicznościach. Dziennikarka, znajoma Lilly, pisząca o tych kobietach artykuł, dzieli się informacjami z detektyw Rush. Nowy trop sugeruje, iż kobieta została zepchnięta. Lilly wznawia śledztwo w sprawie śmiertelnego upadku z fabryce samolotów w 1943 roku.\nOfiara jest widziana przez detektyw Rush podczas odkładania na półkę akt sprawy.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Don’t Fence Me In”, w wykonaniu Binga Crosby’ego.\nNa policję trafia maltretowana żona przynosi nagrany film. Nagranie przedstawia zabójstwo prostytutki, a sprawcą jest jej mąż. Detektywi wznawiają dochodzenie z 1979 roku.\nOfiarę widzi jej chłopak, para wspólnie tańczy.\nNikogo nie aresztowano, śmierć ofiary uznana została za samobójstwo.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Goodbye Girl”, w wykonaniu Davida Gatesa.\n(27) The House\nChłopcy bawiący się przy starym więzieniu wpadają w dziurę i odkrywają kości. Numer identyfikacyjny więźnia świadczy, że ofiarą jest Hank, który oficjalnie został zabity w 1968 roku, a jego ciało zostało przypadkowo skremowane. Detektywi rozpoczynają śledztwo w sprawie morderstwa z 1968 roku\nScotty widzi ofiarę na zewnątrz więzienia, palącą papierosa.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku, zostały wykonane przez Johnny’ego Casha.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Flesh and Blood”, w wykonaniu Johnny’ego Casha.\n(28) Who’s Your Daddy?\n19-letnia dziewczyna znajduje na internetowej aukcji bransoletę należącą do jej matki. Dziewczyna uważa, że bransoleta została skradziona podczas morderstwa jej rodziców w 1991 roku. Rodzice byli imigrantami z Kambodży. Śledztwo zostaje wznowione.\nLilly widzi ofiary w oknie ich mieszkania.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Send Me an Angel”, w wykonaniu Scorpions.\n(29) The Sleepover\nOdnaleziono zwłoki młodej kobiety, zabójstwo jest prawie identyczne do zbrodni popełnionej w 1990 roku. Wtedy to, w tym samym miejscu zginęła 12-letnia Rita. Śledczy na początku sądzą, iż mają do czynienia z naśladowcą, jednak szczegół niepodany do ogólnej wiadomości wyklucza to. Lilly Rush wraz z resztą detektywów wznawia dochodzenie, podczas którego wychodzi na jaw, iż ofiara brała udział w piżmowym party.\nLilly widzi Ritę podczas przejażdżki rowerem.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Circle”, w wykonaniu Edie Brickell.\n(30) It’s Raining Men\nChorujący od dwudziestu lat na AIDS Artie, prosi detektywów o rozwiązanie sprawy zabójstwa jego partnera Jeffa, który został uduszony w 1983 roku. Chce w ten sposób, przed swoim ślubem, udowodnić, że go naprawdę kochał.\nOfiarę widzi podczas swojego ślubu jego partner Artie.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “When I’m With You”, w wykonaniu Sheriff.\n(31) Red Glare\nRok 1953, był czasem braku tolerancji, rasizmu. Sprawa dotyczy morderstwa młodego nauczyciela Eliota który był temu przeciwny i uczęszczał na tajne zgromadzenia. Miał on też podczas rozprawy sądowej wyznać nazwiska uczestników zebrań. To przyniosło ze sobą wiele konsekwencji i naraziło jego rodzine na cierpienia i odsunięcie się od nich przyjaciół. Rodzina rozpadła się po śmierci Eliota. Do detektywów zgłasza sie syn zamordowanego, który dotąd nie znał prawdy o ojcu. Do Lil przychodzi jej siostra Christina, która prosi o pomoc.\nLil widzi Eliota po drugiej stronie ulicy.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “I believe” Frankiego Laine’a\nW lesie znaleziono zwłoki kobiety z odciętą głową. Detektywi rozpoczynają śledztwo w sprawie morderstwa zaginionej w 1985 roku kobiety. Śledczy znajdują w lesie kolejnych 8 bezgłowych ciał kobiet, które były uznane za zaginione. Detektywi rozpoczynają poszukiwanie seryjnego zabójcy. W toku śledztwa, detektywi dochodzą do wniosku, iż mordercą jest pracownik policji.\nMorderca nie został aresztowany, z powodu nie wystarczających dowodów.\nOfiary nie są widziane, gdyż śledztwo nie zostało zakończone.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Long, Long Way To Go”, w wykonaniu Phila Collinsa.\nZespół rozpoczyna śledztwo w sprawie nierozwiązanego morderstwa oskarżyciela z biura prokuratora okręgowego z New Haven w stanie Connecticut, który został zadźgany w Filadelfii w 2000 roku. Ofiara została pośmiertnie oskarżona przez współpracownika o kradzież pieniędzy z kasy biura prokuratora. Żona ofiary pragnie oczyszczenia z oskarżeń zmarłego męża oraz rozwiązania sprawy morderstwa.\nDetektyw Scotty Valens widzi ofiarę podczas widzenia w więzieniu niewinnego chłopaka z matką.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Why Does It Always Rain On Me?”, w wykonaniu zespołu Travis.\n(34) Blank Generation\nGdy wychodzą na jaw nowe fakty sugerujące, iż mogło dojść do morderstwa, detektywi ponownie rozpatrują samobójstwo członka sekty z 1978 roku. Matthew Adams zmarł po zażyciu cyjanku. W trakcie śledztwa wychodzi na jaw, iż jego ojciec był despotą, a matka popełniła samobójstwo oraz, iż Matthew wdał się w romans z dziewczyną przywódcy sekty.\nLilly widzi ofiarę przy odkładaniu akt sprawy na półkę w archiwum.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “(What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love and Understanding?”, w wykonaniu Elvisa Costello.\n(35) Yo, Adrian\nSędzia bokserski na łożu śmierci wyjawia tajemnicę pewnej śmierci. Wyznanie to prowokuje detektywów do wznowienia sprawy z 1976 roku. Wówczas na ringu zginął w nierównej walce bokser Jerry Stone. Sędzia przyznaje się, że przyjął łapówkę by nie przerywać walki.\nDziewczyna ofiary widzi Jerry’ego i swojego zmarłego ojca.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Baby, I Love Your Way”, w wykonaniu Petera Framptona.\n(36) Time to Crime\nZwrócono broń w ramach programu odzyskiwania broni, okazuje się, iż brała udział w zabójstwie. W 1987 roku dziewczynka w parku została zastrzelona z przejeżdżającego samochodu. Detektywi wznawiają dochodzenie. W trakcie dochodzenie detektywi ustalają, że przez lata broń wielokrotnie zmieniała właścicieli.\nLilly widzi zabitą dziewczynkę w magazynie broni.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Man In the Mirror”, w wykonaniu Michaela Jacksona.\nWarren w 1969 roku uciekł do Kanady, by uniknąć pełnienia służby wojskowej w Wietnamie. Tym samym czasie w jego mieszkaniu znaleziono zwłoki jego dziewczyny. Ellie McCormick została uduszona. Gdy Warren wraca do kraju, aby uczestniczyć w pogrzebie ojca, policja wzywa go w sprawie zabójstwa Ellie. Detektywi wznawiają dochodzenie.\nChłopak ofiary, widzi ją opuszczającą jego mieszkanie.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “I Say a Little Prayer”, w wykonaniu Arethy Franklin.\nDetektywi szukają zabójcy upośledzonego młodego mężczyzny, który zginął na torach kolejowych w 1993 roku.\nLilly widzi ofiarę stojącą na moście.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Somewhere Over the Rainbow”, w wykonaniu Israela Kamakawiwoʻole.\nKsiądz w 1998 roku wysłuchał spowiedzi mężczyzny, który brał udział w porwaniu 9-letniego Kyle’a. Chłopiec później został znaleziony martwy. Porywacz właśnie zmarł podczas napadu, a ksiądz podzielił się informacją ze swoim bratem porucznikiem Stillmanem.\nLilly widzi ofiarę w dokach..\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Don’t Go Away”, w wykonaniu Oasis.\nNa palcu zmarłej narkomanki znaleziono obrączkę z wygrawerowanym napisem należącą do dr. Stevena Chase’a, który odsiaduje wyrok za zabójstwo żony w 1982 roku. Dr. Chase cały czas twierdzi, iż jest niewinny, a żona została zabita podczas włamania oraz to że widział sprawców. Detektywi wznawiają śledztwo, aby stwierdzić, kto tak naprawdę zabił Lindsay.\nDetektyw Rush widzi ofiarę po drugiej stronie ulicy podczas aresztowania.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Don’t Stop Believing”, w wykonaniu Journey.\nOdcinek luźno oparty jest na historii Sama Shepparda.\nDawna znajoma detektywa Very prosi o rozwiązanie sprawy śmierci swojej siostry alkoholiczki w 1995 roku. Pierwsze dochodzenie wykazało, iż był to wypadek. Po latach siostra poznała świadka, który twierdzi, iż widział ofiarę w dniu jej śmierci pijącą ze studentami, a między pijącymi wywiązała się kłótnia. Detektywi pragną poznać rzeczywisty bieg zdarzeń prowadzący do śmierci kobiety.\nDetektyw Vera widzi ofiarę przed budynkiem policji.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Secret Garden”, w wykonaniu Bruce’a Springsteena.\n(42) Strange Fruit\nDetektywi wznawiają śledztwo w sprawie zabójstwa 16-letniego chłopaka, który w 1963 roku sprowadził się z rodziną z Missisipi, a krótko potem został znaleziony martwy na ulicy przez młodego Willa Jeffriesa i jego kolegów. Afroamerykańska rodzina Williamsów po przeprowadzce zamieszkała w dzielnicy zdominowanej przez białych. Niektórym sąsiadom nie spodobało się to, również niezadowolenie było w wśród pracowników fabryki samolotów, w której ojciec ofiary, inżynier dostał kierowniczą posadę.\nOfiarę widzi Jeffries w miejscu znalezienia zwłok.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Strange Fruit”, w wykonaniu Niny Simone.\nOdcinek jest luźno oparty na sprawie morderstwa Emmetta Tilla.\nDetektywi wznawiają śledztwo sprawie zabójstwa Joe Younga, robotnika, który według policji w 1985 roku został zabity podczas rabunku. Jednak w 2005 roku ktoś przyznaje się do kradzieży pieniędzy już zabitego Joe, co wyklucza motyw rabunkowy. Detektywi rozpoczynają poszukiwanie prawdziwego powodu zabójstwa oraz jego sprawcy.\nNikt nie widzi ofiary, zamiast tego ofiara jest pokazana w retrospekcji.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są w wykonaniu Johna Mellencampa.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Small Town”, w wykonaniu Johna Mellencampa.\n(44) Creatures of the Night\nDetektywi szukają powiązania morderstwa z 1977 roku z seryjnym mordercą, który niebawem ma wyjść na wolność. Znalezienie zbrodni, za którą nie został skazany umożliwi zatrzymanie mordercy w więzieniu, który zapowiedział, iż po wyjściu będzie nadal zabijał.\nDetektyw Rush widzi ofiarę.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku pochodzą z musicalu The Rocky Horror Picture Show w reżyserii Jima Sharmana.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Over at the Frankenstein Place”, w wykonaniu Susan Sarandon, Barry’ego Bostwicka i Richarda O’Briena.\nOdcinek nawiązuje do sprawy Coral Eugene Watts.\n(45) Best Friends\nZ rzeki wyłowiono ciężarówkę z ludzkimi kośćmi, detektywi rozpoczynają śledztwo, które prowadzi do producenta alkoholu z czasów prohibicji i zaginionej w 1932 roku młodej kobiety.\nOfiarę widzi kochanka, kobiety idą razem i obejmują się.\nOdcinek kończy się wierszem.\nOdcinek ten zdobył nagrodę GLAAD Media Awards.\n(46) The Woods\nW domu przeznaczonym do sprzedaży odnaleziono dziewięć ludzkich czaszek, które prowadzą do seryjnego mordercy George’a Marksa, który kilka miesięcy wcześniej wymknął się policji. W przeszłości w 1972 roku w domu tym doszło do morderstwa kobiety, ofiarą była matka George’a. Detektywi wznawiają śledztwo w sprawię wyjaśnienia tej zbrodni.\nDetektyw Rush widzi George’a (jako chłopca) i jego matkę wraz z nim patrzącą przez okno.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Behind Blue Eyes”, w wykonaniu The Who.\nOdcinek luźno opiera się na sprawie seryjnego mordercy Roberta Hansena.\nKiedy z nastoletnią dziewczyną kontaktuje się mężczyzna uznający się za jej biologicznego ojca. Dziewczyna zwraca się do policji, gdyż jej ojciec został zabity w noc jej narodzin w 1988 roku. Detektywi wznawiają dochodzenie uważając, iż mężczyzna może być powiązany ze śmiercią nastolatka Jimiego Tate’a – jej prawdziwego ojca.\nLilly widzi ofiarę przyglądającą się córce i jej matce.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “In Your Eyes”, w wykonaniu Petera Gabriela.\n(48) The Promise\nKiedy ojciec znajduje zdjęcie wykonane tuż przed śmiercią swojej córki, które może świadczyć, że jej śmierć nie była wypadkiem. Detektywi wznawiają śledztwo z 2004 roku w sprawie śmierci otyłej studentki, która zginęła podczas pożaru w domu bractwa studenckiego.\nOfiarę stojącą w drzwiach swojej sypialni widzi jej przyjaciel.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Fallen”, w wykonaniu Sary McLachlan.\n(49) Bad Night\nDo wydziału zabójstw przychodzi starsza kobieta, która znalazła list do jej syna, zabitego w 1978 roku. W liście zawarta jest sugestia, iż jest w niebezpieczeństwie, a detektywi odkrywają, że tuż przed śmiercią wielu przyjaciół odwróciło się od niego.\nLilly widzi ofiarę z przyjaciółką podczas ich przejażdżki samochodem obok jego rodzinnego domu.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Dream On”, w wykonaniu Aerosmith.\nRush i pozostali detektywi wznawia dochodzenie z 1945 roku, wtedy to afroamerykański gracz baseballa, został zabity ciosem z własnego kija.\nJeffries widzi ofiarę podczas meczu, unoszącą czapkę jego kierunku.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Sentimental Journey”, w wykonaniu Doris Day.\nKiedy umiera starsza, samotna kobieta używająca dokumentów kobiety, która została zabita zimą 1954 roku, śledczy wznawiają dochodzenie. Wychodzi na jaw, że zabita kobieta przeżyła załamanie nerwowe i została umieszczona przez męża w szpitalu psychiatrycznym.\nLilly i syn ofiary widzi kobietę na wystawie obrazów.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Only You”, w wykonaniu The Platters.\n(52) Saving Patrick Bubley\nTyler Bensinger, Karin Lewicki\nMatka traci czwartego syna w strzelaninie pomiędzy gangami, Lilly pragnąc ocalić ostatniego brata przed zabiciem wraca do swojej pierwszej sprawy w wydziale zabójstw, a było to morderstwo Vaughna Bubleya – najstarszego z braci. Detektywi sądzą, iż morderstwa są ze sobą powiązane, a rozwiązanie jednej sprawy doprowadzi do wyjaśnienia pozostałych trzech zabójstw.\nPatrick widzi swoich braci na boisku szkolnym.\nLilly widzi swojego pierwszego partnera w odbiciu lustra za barem.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Faith in You”, w wykonaniu grupy P. M. Dawn.\nChłopiec na dysku twardym starego komputera podarowanego przez szkołę, znajduje opis śmierci młodej kobiety, która w 1999 roku zmarła na atak serca mając 24 lata. Notatki wskazują jednak na otrucie.\nSiostra ofiary widzi ją płynącą łodzią wioślarską.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Save Me”, w wykonaniu Aimee Mann.\nPolicjanci z wydziału antynarkotykowego znajdują ukryte pudełko z bransoletami, które nosiła rodzina i przyjaciele jeńca wojennego z obozu Hanoi Hilton w Wietnamie. Weteran rok po powrocie z wietnamskiej wojny zostaje zastrzelony w 1973 roku. Porucznik Stillman uważa rozwiązanie sprawy morderstwa bohatera wojennego za obowiązek do spełnienia w wdzięczności za jego poświęcenie dla kraju.\nPorucznik Stillman widzi ofiarę, wymieniają się salutami.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “If You Could Read My Mind”, w wykonaniu Gordona Lightfoota.\n(55) A Perfect Day\nRybak wyławia ludzką kość, ofiarą jest mała dziewczynka, ślady na szkielecie świadczą o tym iż była ofiarą przemocy domowej. Dochodzenie wykazuje, iż zmarła dziewczynka to 4-letnia Vivien Smith, detektywi szukają sprawcy zbrodni z 1965 roku.\nLilly wraz z siostrą ofiary widzi jak obie dziewczynki obejmują się na plaży.\nNie aresztowano sprawcy, gdyż został zabity.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Catch the Wind”, w wykonaniu Donovana\n(56) Frank’s Best\nW 2001 roku został zabity właściciel sklepu, za sprawcę uznano jego pracownika Rricardo, który został aresztowany i skazany. Po czterech latach jego brat przyjeżdża z Salwadoru i prosi policję o znalezienie prawdziwego sprawcę morderstwa, gdyż wierzy, iż jego brat jest niewinny. Detektywi wznawiają dochodzenie.\nRicardo widzi ofiarę przy drzwiach sklepu.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Wherever You Will Go”, wykonaniu zespołu The Calling.\n(57) 8 Years\nDetektywi podejmują się zakończenia śledztwa z 1988 roku, kiedy to w strzelaninie na autostradzie ginie mężczyzna Clem Garris. Policja odnalazła, poszukiwaną kobietę, która mogła być świadkiem zdarzenia. Zabity mężczyzna i kobieta byli w liceum członkami tej samej paczki przyjaciół.\nPrzyjaciółka ofiary widzi go na zewnątrz casina, w którym pracowała.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są w wykonaniu Bruce’a Springsteena.\nZabójca Clema Garrisa nie został aresztowany gdyż sam został, krótko potem zabity. Sprawca tego morderstwa został aresztowany.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “One Step Up”, w wykonaniu Bruce’a Springsteena.\nW 1994 roku Trevor Dowson popełnia samobójstwo skacząc z budynku szkoły. Po śmierci woźnego w jego rzeczach zostaję znaleziona druga część listu, która sugeruje, iż było to morderstwo. Z treści listu wynika, iż chłopak obawiał się o swoje życie.\nLilly widzi ofiarę za ogrodzeniem szkolnym.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Landslide”, w wykonaniu The Smashing Pumpkins.\nKarin Lewicki, Kate Purdy\nMatka dziewczyny zamordowanej w 1968 roku, przeczytała artykuł o lokalnym sprzedawcy dzieł sztuki, który jest podejrzany o zepchnięcie żony ze schodów ze śmiertelnym skutkiem. Córka kobiety ostatni wieczór przed śmiercią spędziła z mężczyzną, który jest bohaterem artykułu. Kobieta dzieli się swoim spostrzeżeniem z detektywami, którzy wznawiają dochodzenie.\nMatka ofiary widzi ją patrzącą na księżyc.\nOdcinek luźno nawiązuje do sprawy Michaela Petersona.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Moon River”, w wykonaniu Henry’ego Mancini.\n(60) Dog Day Afternoons\nDetektywi dostrzegają powiązanie między napadem na bank w 2000 roku, podczas którego zginęła młoda kasjerka, a napadem, który wydarzył się 6 lat później. Ten sam bank, te same maski, wszystkie szczegóły są ponownie badane przez detektywów w poszukiwaniu zabójcy.\nMatka ofiary widzi ją czytającą książkę.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “I Hope You Dance”, w wykonaniu Lee Ann Womack.\nKiedy narkotykowy diler wraca do Filadelfii zostaje aresztowany. Jest głównym podejrzanym w sprawie morderstwa kobiety przemycającej dla niego narkotyki w żołądku. Kobieta zginęła pod kościołem w 1998 roku. Śledztwo zostaje wznowione. Wychodzi na jaw iż Scotty Valens pracował z podejrzanym jako tajniak, co budzi wśród kolegów duże zaskoczenie.\nDetektyw Scotty Valens widzi ofiarę, zapalając świeczkę w kościele.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Return to Innocence”, wykonaniu Enigmy.\n(62) One Night\nDo wydziału zabójstw przychodzi mężczyzna, który twierdzi wie coś o zabójstwie Steve’a Jablonskiego. Przyznaje się, iż go zakopał żywcem w 1980 roku, twierdzi też, że znowu to zrobił. Detektywi zaczynają walkę z czasem, mają nadzieję, iż rozwiązanie starej sprawy, umożliwi znalezienie nowej ofiary zabójcy przed jej śmiercią.\nLilly Rush widzi Steve’a w miejscu zakopania drugiej ofiary.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “You and Me”, wykonaniu Lifehouse.\nPatricia A. Fullerton, Craig S. O’Neill, Jason Tracey\nPojawiają się nowe dowody w sprawie śmierci utalentowanej tenisistki, Andi. Dziewczyna została zamordowana po wygranym meczu w 1973 roku. Młodsza siostra ofiary przynosi na policję, znaleziony ręcznik tenisistki, nasączony trucizną. Detektywi wznawiają śledztwo.\nLilly widzi ofiarę grającą w tenisa.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Your Song”, w wykonaniu Eltona Johna.\nDetektywi wznawiają dochodzenie w sprawie śmierci taksówkarza, a zarazem początkującego aktora Dennisa Hoffermana. Zastrzelono go w 2002 roku za kulisami sceny. Po latach znaleziono broń, z której zginął.\nOfiara jest widziana przez Lilly Rush.\nWszystkie utwory muzyczne wykorzystane w odcinku są z musicalu Cabaret.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Maybe This Time”/”Cabaret”, w wykonaniu Natashy Richardson.\n(65) Beautiful Little Fool\nPewna kobieta odkrywa, iż jej prababka Violet, została zamordowana. Kobieta została znaleziona martwa w Boże Narodzenie w 1929 roku. Violet oddała swoją córkę do domu dziecka. Prawnuczka chce się dowiedzieć czegoś o kobiecie, gdyż uważa, że nad kobietami w jej rodzinie ciąży pewnego rodzaju fatum. Pomimo, znikomej szansy na rozwiązanie sprawy, Lilly decyduje się na podjęcie śledztwa.\nLilly Rush widzi ofiarę grającą na pianinie.\nMordercy nie aresztowano bo zmarł.\nDuch mordercy widzi swojego rozczarowanego wnuka\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “300 Flowers”, w wykonaniu Allison Miller (jako Violet).\n(66) Death Penalty: Final Appeal\nDetektywi wznawiają dochodzenie w sprawie, przy której Jeffries przesłuchiwał głównego podejrzanego. Mężczyzna za morderstwo i gwałt na 16-letniej dziewczynie w 1994 roku dostał karę śmierci, za trzy dni ma zostać wykonany wyrok. Andre Tibbs wciąż twierdzi, że jest niewinny i wrobił go policjant, prosi Willa aby przyjrzał się sprawie jeszcze raz, zwłaszcza po tym jak oskarżony o mataczenie funkcjonariusz policji, który aresztował skazanego, popełnił samobójstwo. Oficer ten aresztował skazanego.\nDetektyw Jeffries widzi niesłusznie straconego Andre.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Hallelujah”, w wykonaniu Johna Cale’a.\n(67) The Hen House\nW 1945 roku zginęła dziennikarka filadelfijskiej gazety. W noc śmierci miała się z kimś spotkać na stacji gdzie zginęła. W toku śledztwa wychodzi na jaw, iż kobieta zakochała się w mężczyźnie, który twierdził, że jest Żydem, który uciekł nazistom. Detektywi ustalają tożsamość mężczyzny. Są zszokowani.\nLilly widzi ofiarę przyglądającą się aresztowaniu mordercy.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “It Could Happen to You”, w wykonaniu Jo Stafford.\n(68) The River\nPojawia się nowy świadek w sprawie zastrzelenia lekarza ze szpitala w 1984 roku. Aresztowano wówczas czarnego włóczęgę, kobieta zaś twierdzi, iż strzelał biały w czapeczce szpitala, najprawdopodobniej również lekarz. Detektywi wznawiają śledztwo, w toku którego wychodzi na jaw, iż zabity lekarz był hazardzistą,, a jego nałóg niszczył rodzinę.\nSyn ofiary widzi go na przez drzwi ostrego dyżuru.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Only Time Will Tell”, w wykonaniu Asia\nLiz Garcia, Andrea Newman\nKiedy zostaje użyta karta kredytowa ofiary morderstwa z 2005 roku, a zarazem świadka w zabójstwie, detektywi wznawiają dochodzenie. W trakcie śledztwa wychodzi na jaw, iż ofiara miała zeznawać w sprawie morderstwa, dwa tygodnie przed zeznaniami mężczyzna został zabity.\nOfiarę widzi jego przyjaciółka.\nDruga ofiara jest widziana przez swojego przyrodniego brata.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Collide”, w wykonaniu Howie Day.\nSezon 4 (2006)\nDetektywi wznawiają dochodzenie w sprawie masakry w centrum handlowym w 1995 roku, po tym jak znaleziono nagranie wideo sugerujące, iż sprawców masakry było trzech, że jeden z nich wydostał się z centrum handlowego i wciąż pozostaje na wolności.\nRodzice jednego z dwóch zabójców widzą obu w drzwiach domu. Syn wyglądał na zawstydzonego, z powodu bólu jaki wyrządził.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “One of Us”, by Joan Osborne.\nOdcinek luźno nawiązuje do masakry w Cloumbine High School, podczas której zabito 13 osób, sprawcy Eric Harris i Dylan Klebold przed wkroczeniem policji popełnili samobójstwo.\n(71) The War at Home\nDetektywi wznawiają dochodzenie z 2004 roku, po tym jak z rzeki wyłowiono protezę ręki zaginionej weteranki wojny w Iraku.\nRodzina ofiary, Lilly i Will Jeffries widzi ją na cmentarzu wojskowym salutującą im.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Little by Little”, w wykonaniu Oasis.\nW tunelu metra pod rzeką, zamkniętego w 1948 roku znaleziono szczątki robotnika. Detektywi w trakcie dochodzenia odkrywają, iż ofiara aktywnie działała w związku zawodowym co mogło być motywem zbrodni.\nDziewczyna ofiary wspólnie tańczy z nim.\nPorucznik Stillman widzi przyjaciela ofiary w barze, gdzie zabójca został aresztowany.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “That Lucky Old Sun”, w wykonaniu Louisa Armstronga.\n(73) Baby Blues\nSztab detektywów wraca do sprawy niemowlęcia 1982 roku, o którym orzeczono Nagłą Śmierć Łóżeczkową.\nOfiara, jako że była niemowlęciem w chwili śmierci, nie jest widziana przez nikogo, zamiast tego detektyw Rush klęka przy jej grobie\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Open arms” w wykonaniu Journey\n(74) Saving Sammy\nDetektyw Lilly Rush pod wpływem Josepha wznawia śledztwo, w sprawie zabójstwa małżeństwa w 2003 roku. Okazuje się, iż świadkiem zbrodni był ich autystyczny syn. Brent ma fotograficzną pamięć, za każdym razem gdy jest wspominane morderstwo jego rodziców, powtarza tą samą liczbę.\nDetektyw Valens widzi ofiary patrzące na swoje dzieci.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “In My Place”, w wykonaniu grupy Coldplay.\nOdkryto nowy dowód audio, który sugeruje, iż ktoś zaaranżował morderstwo, tak aby wyglądało na samobójstwo popularnego DJ radiowego o pseudonimie “The Hawk”. W tle nagrania w chwili śmierci mężczyzny słychać odgłos butów oraz zamykania drzwi. Detektywi wznawiają dochodzenie z 1958 roku.\nCórka ofiary widzi go, gdy ten dołańcza do niej przy grze na pianinie.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Scarlet Rose”, wykonaniu Gary Haase, który został specjalnie napisany na potrzeby odcinka.\n(76) The Key\nWill Jeffries wraca do sprawy, którą zajmował się na początku swojej pracy w wydziale zabójstw. W 1979 r. w lesie zamordowana została kobieta. Detektyw obiecał jej córce, że znajdzie sprawcę. Dopiero teraz natrafiono na nowe dowody w sprawie.\nOfiara jest widziana w lesie przez rodzinę.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Broken Hearted Me”, w wykonaniu Anne Murray.\nU zmarłego listonosza odkryto niedoręczoną pocztę, w wśród listów znalazła się pocztówka wysłana przez dziewczynkę w dniu swojego zaginięcia, adresatem była jej czarna koleżanka. Przyjaźń białej dziewczynki z czarną budziła wśród ludzi duże niezadowolenie. W 1975 roku policja uważała, iż dziewczynka została zamordowana przez afroamerykanów. Detektywi wznawiają śledztwo, w trakcie, którego rozpatrują tezę, iż za zniknięcie dziewczynki odpowiadają biali rasiści.\nW odcinku tym okazało się, iż ofiara nie zginęła. Kończy się spotkaniem już dorosłej kobiety z rodzicami i najlepszą przyjaciółką.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Landslide”, w wykonaniu Fleetwood Mac.\n(78) Lonely Hearts\nDetektywi wracają do śledztwa umorzonego w 1989 roku, znaleziono bowiem nowe dowody. Pewien mężczyzna popełnił samobójstwo oglądając nagranie z biura matrymonialnego. Nagranie przedstawia Marthę Puck, detektywi szukają powiązania między mężczyzną, a Marthą. W trakcie śledztwa, wychodzi na jaw, iż mężczyzna był oszustem matrymonialnym i okradał samotne panie z oszczędności.\nLilly widzi ofiarę w parku czytającą romans.\nNick Vera widzi drugą ofiarę w archiwum.\nStillman widzi w lustrze mężczyznę, który popełnił samobójstwo.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Alone”, w wykonaniu Heart.\nOdcinek nawiązuje do sprawy “Lonely Hearts Killers”, Marthy Beck i Raymonda Fernandeza.\n(79) Forever Blue\nUmierający przestępca dzieli się informacją na temat niewyjaśnionego morderstwa policjanta, który wychował się wśród funkcjonariuszy. W śledztwie dotyczącym tego zabójstwa było mnóstwo niewyjaśnionych teorii. Detektywi wznawiają dochodzenie z 1968 roku.\nOfiarę stojącą przy ich starym wozie patrolowym widzi jego partner.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “My Back Pages”, w wykonaniu The Byrds.\n(80) The Red and the Blue\nW 2000 roku przed barem w Filadelfii został zastrzelony muzyk country. Znaleziono broń, z której strzelano. Lilly Rush wraz niechętnym Scottym jedzie do Tennessee, aby na nowo przesłuchać świadków i zbadać sprawę.\nLilly widzi ofiarę grającą poza sceną.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są w wykonaniu Tima McGraw.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “I’ve Got Friends That Do”, w wykonaniu Tima McGraw.\n(81) Knuckle Up\nW 2006 roku James Hoffman skończył szkołę z najlepszym wynikiem i wybierał się na studia. Niespodziewanie wtedy właśnie zaginął. Do wydziału zabójstw przychodzi jego siostra, która w internecie natrafiła na nagranie bójki z udziałem brata. Lilly Rush i Scotty Valens wznawiają dochodzenie.\nOfiarę rzucającą śnieżkami, widzą ojciec i siostra.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “How to Save a Life”, w wykonaniu The Fray.\nLauren w noc swojej śmierci, 16 stycznia 1996 roku, nocowała w domu swojego byłego męża. Początkowo sądzono, iż kobieta utonęła w basenie. Obecny właściciel domu znalazł na spodzie trampoliny, ślady walki.\nLilly widzi ofiarę w odbiciu na wodzie.\nOdcinek luźno nawiązuje do morderstwa Florence Unger.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Name”, w wykonaniu Goo Goo Dolls.\n(83) 8:03 AM\n28 stycznia 2002 roku o godzinie 8:03 w dwóch różnych częściach miasta ginie dwoje nastolatków. Biała dziewczyna z dobrego domu, oraz czarny diler narkotykowy, który zmarł na rękach Kat Miller. Pomimo braku powodów do wznowienia śledztwa, porucznik Stillman zgadza się na ponowne otwarcie dochodzenia.\nKat Miller widzi ofiary w archiwum.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są w wykonaniu grupy U2.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “With or Without You”, w wykonaniu U2.\n(84) Blood on the Tracks\nPodczas remontu pewnego domu znaleziono fragmenty bomby, która była tak skonstruowana, by jej eksplozję wzięto za wybuch gazu. W 1981 roku podczas tej eksplozji zginęli Jack i Johanna Kimball, młode zamożne małżeństwo. Detektywi wznawiają dochodzenie, w trakcie którego wychodzi na jaw, iż para należała do radykalnych przeciwników wojny w Wietnamie.\nLilly widzi jedną z ofiar w archiwum, druga zaś widziana jest podczas aresztowania zabójcy.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są w wykonaniu Boba Dylana.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Like a Rolling Stone”, w wykonaniu Boba Dylana.\n(85) The Good-Bye Room\nBarbara po śmierci matki, dowiaduje się z znalezionych dokumentów, iż była adoptowana. Ustala, że jej prawdziwa matka 17-letnia Hilary została zamordowana dzień po jej narodzinach. Kobieta chce poznać prawdę o swojej matce, oraz pragnie odpowiedzi na pytanie “dlaczego ją oddała? “.\nCórka ofiary, widzi ją podczas słuchania kasety nagranej przez nią dla niej.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “You are My Sunshine”, w wykonaniu Carly Simon.\n(86) Shuffle, Ball Change\nNa wysypisku śmieci znaleziono szczątki 16-letniego Maurice’a Halla, który\nzaginął w październiku 1984 roku. Maurice przed śmiercią, wbrew ojcu, pragnął zostać tancerzem i uczęszczał na zajęcia do szkoły tańca. Detektywi rozpoczynają dochodzenie.\nLilly widzi ofiarę w nieczynnym sklepie jego ojca.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “I Want to Know What Love Is”, w wykonaniu grupy Foreigner.\n(87) A Dollar, a Dream\nPodczas badania dna jeziora znaleziono wrak samochodu z szczątkami kobiety zaginionej w 1999 roku. Zawartość sugeruje, iż kobieta wraz z rodziną mieszkała w samochodzie. Detektywi rozpoczynają poszukiwanie zabójcy Marlene Bradford.\nOfiara przygląda się jak jej rozdzielone dwie córki spotykają się ze sobą.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Angel”, w wykonaniu Sary McLachlan.\nZ dachu wieżowca zostaje wypchnięty mężczyzna, przestępca seksualny. Przy ciele znaleziono list sprawcy o treści „Będę wyrzucał tych śmieci codziennie, dopóki nie rozwiążecie sprawy zabójstwa mojego syna, Claytona Hathawaya”. Ojciec chłopca został oskarżony i skazany za gwałt i morderstwo syna w 1987 roku. Mężczyzna wyszedł z więzienia, po tym jak sąd orzekł, iż główny dowód został sfabrykowany. Detektywi ponownie padają sprawę morderstwa 6-letniego Claya.\n6-letniego Claya widzą jego rodzice.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Never Surrender”, w wykonaniu Corey Hart.\n(89) Stand Up and Holler\nMatka Rainey, która została znaleziona martwa na boisku w 1997 roku, znalazła na wystawie sztuki nowoczesnej, anonimowe przyznanie się do zabicia 16-letniej dziewczyny. Dotychczas sądzono, iż dziewczyna przedawkowała alkohol i narkotyki.\nOfiara jest widziana na boisku sportowym przez przyjaciela.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “High and Dry”, w wykonaniu grupy Radiohead.\nDetektywi wznawiają dochodzenie z 1919 roku na prośbę studentki, która chce poznać prawdę o śmierci swojej ciotecznej prababki Frances. W trakcie śledztwa wychodzi na jaw, iż osiemnastolatka była zwolenniczką sufrażystek, oraz to, że narzeczony zerwał z nią zaręczyny.\nLilly spotyka ofiarę na ulicy i wymienia się z nią uśmiechem.\nCioteczna prawnuczka widzi liderkę sufrażystek w sali wykładowej.\nCórka pokojówki Frances, widzi swoją matkę na komisariacie, odbierając list od Kat Miller i Nicka Very.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Stardust”, w wykonaniu Hoagy Carmichael.\nFBI poszukuje nierozwiązanych sprawy, które są podobne do działania wschodnio-europejskiego przestępcy o pseudonimie „Nachalneek”, być może rozwiązaniej sprawy doprowadzi do aresztowania groźnego przestępcy. Detektywi znajdują sprawę z 2005 roku morderstwa Mike’a, robotnika portowego, który wplątał się w konflikt z handlarzami dziewcząt.\nPorucznik Stillman i przyjaciółka ofiary, którą chciał uratować, widzą Mike’a w dokach.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Fix You”, w wykonaniu Coldplay.\n(92) The Good Death\nKiedy pielęgniarz przyznaje się do zabicia sześciu swoich pacjentów. Detektywi badają siódmy przypadek, pacjenta, który zmarł w 1998 roku, kilka tygodni wcześniej niż lekarze przewidywali. Zamożny mężczyzna zachorował na złośliwego guza mózgu (glejak), dwa miesiące po diagnozie leżał na łożu śmierci na oddziale gdzie pracował “Anioł Śmierci”.\nOfiarę widzą jego żona i syn.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Good Day”, w wykonaniu Paul Westerberg.\nDetektywi wznawiają dochodzenie w sprawie potrójnego morderstwa rodziny Jacobi w 2006 roku. Masakrę przeżyła córka, Kim, dziewczyna właśnie obudziła się ze śpiączki, ma problemy z pamięcią. Detektywi mają nadzieję, iż sobie przypomni wydarzenia z tragicznego wieczoru jaki wydarzył się w jej domu. Policja uważała, iż sprawcą był ojciec, jednak nie udało się potwierdzić tej tezy. Detektyw Lilly Rush podczas konfrontacji z mordercą zostaje ciężko ranna.\nKim widzi swoją zabitą rodzinę na komisariacie.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Stolen”, w wykonaniu Dashboard Confessional.\nOdcinek luźno nawiązuje do sprawy morderstwa Alice Huling i większości członków jej rodziny w 1978 przez Joe Ture.\nSezon 5 (2007)\n(94) Thrill Kill\nDetektyw Rush wraca do pracy w wydziale zabójstw po rekowalenstencji spowodowanej postrzałem. Detektywi ponownie rozpatrują sprawę potrójnego zabójstwa z 1994 roku. Jeden z skazanych wówczas za tą zbrodnię na dożywocie popełnia samobójstwo. W zwróconych rzeczach zmarłego skazańca, matka znajduje list opisujący zbrodnię, kobieta twierdzi iż jej syn tego nie napisał, gdyż nie potrafił pisać. Lilly Rush przy sceptycznym nastawieniu swoich kolegów wznawia dochodzenie.\nLilly widzi ofiary jadące swoimi rowerami, jeden z nich zatrzymuję się i dziękuje jej.\nMatka niewinnie skazanego mężczyzny, który popełnił samobójstwo, czeka przed więzieniem na wychodzącego z niego kolegę syna, wówczas widzą go.\nOdcinek jest luźno oparty na tzw. sprawie “West Memphis 3”.\nWszystkie wykorzystane utwory w odcinku są wykonane przez Nirvanę.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Come as You Are”, w wykonaniu Nirvany.\n(95) That Woman\nW starym vanie znaleziono bluzkę zabitej w 1998 roku, 15- dziewczyny. Dziewczyna w szkole miała reputację dziewczyny swobodnej seksualnie. Detektywi rozpoczynają dochodzenie.\nLilly widzi ofiarę w lesie na miejscu zbrodni.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Black Balloon”, w wykonaniu Goo Goo Dolls.\n(96) Running Around\nDo wydziału zabójstw przychodzi 16-letnia amiszka, dziewczyna szuka swojej starszej siostry, która zaginęła w 2006 roku, sądzi, iż nie żyje. Zaginiona przybyła do Filadelfii by rozpocząć swoją “rumspringę”.\nSiostra ofiary widzi ją podczas podróży, w celu przeżycia swojej rumspringi.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Breakaway”, w wykonaniu Kelly Clarkson.\n(97) Devil Music\nDo wydziału zabójstw przychodzi starszy pan, który w 1953 roku znalazł portfel w kałuży krwi w alejce za sklepem, portfel należał do 19-letniego rock’n’rollowego piosenkarza, który został zastrzelony. Fakt ten sugeruje, iż chłopak zmarł w całkiem innym miejscu niż znaleziono jego ciało.\nOfiarę tańczącą z gitarą na scenie widzi w swoim klubie przyjaciel.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Can’t Help Falling in Love”, w wykonaniu Elvisa Presleya.\n(98) Thick As Thieves\nDetektywi wznawiają śledztwo z 1989 roku, kiedy niezidentyfikowana kobieta Jane Doe umiera w szpitalu po długotrwałej śpiączce, w której przebywała od momentu postrzału w głowę 18 lat wcześniej.\nLilly Rush widzi ofiarę w archiwum.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “One More Try”, w wykonaniu George’a Michaela.\nKiedy zostaje użyty numer ubezpieczeniowy zmarłego nastolatka. Detektywi postanawiają się przyjrzeć sprawie morderstwa 14-letniego geniusza matematycznego Terence’a Cartera w 2002 roku.\nDetektyw Jeffries widzi ofiarę przyglądającą się lotowi ptaka.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Natural Blues”, w wykonaniu Moby’ego.\n(100) World’s End\nW studni znaleziono zwłoki kobiety. Ofiarą okazuję się Audrey W. Metz, która zaginęła w nocy nadania w 1938 roku słuchowiska Wojna Światów autorstwa Orsona Wellesa. Detektywi rozpoczynają dochodzenie.\nLilly widzi ofiarę podczas tańca z kochankiem.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Always”, w wykonaniu Franka Sinatry.\n(101) It Takes a Village\nW magazynie znaleziono zwłoki zaginionego chłopca. Nazwisko najemcy prowadzi do trzech kolejnych magazynów, gdzie również znaleziono ciała chłopców, zaginionych w latach 1999 – 2003. Detektywi rozpoczynają śledztwo mające na celu powstrzymanie seryjnego mordercy.\nKat Miller widzi trzy pierwsze ofiary na posterunku.\nOstatnią ofiarę widzi na swoim ganku babcia chłopca.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “You’re Gonna Make It”, wykonaniu KJ-52 i Blanca Reyes.\n(102) Boy Crazy\nDo wydziału zabójstw przychodzi mężczyzna, który twierdzi, iż śmierć pewnej nastolatki w 1963 roku nie była samobójstwem, lecz ktoś dziewczynę wyrzucił z mostu do rzeki. Detektywi przeprowadzają ponowne dochodzenie.\nPrzyjaciel ofiary, a zarazem morderca widzi ją jak uśmiecha się ze zrozumieniem.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Everybody Loves Me but You”, w wykonaniu Brendy Lee.\nDetektywi ponownie rozpatrują sprawę morderstwa popularnego i szanowanego studenta, który został zastrzelony po uroczystości zakończenia college’u w 1982 roku.\nDetektyw Vera widzi ofiarę w archiwum.\nNikt nie został aresztowany, zabójstwo uznano za uzasadnione, w obronie własnej.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Save a Prayer”, w wykonaniu grupy Duran Duran.\n(104) Family 8108\nKellye Garrett, Elizabeth Randall\nZespół wznawia dochodzenie w sprawie morderstwa z 1945 roku, ofiarą był Amerykanin japońskiego pochodzenia, który zginął po meczu futbolu między Piechotą a Marynarką Wojenną.\nLilly widzi ofiarę i jego syna, który służył w 442 Pułku Piechoty i zginął podczas II wojny światowej. Obaj patrzą na swoją rodzinę.\nW scenie końcowej jest odczytany list syna do rodziców.\nZespół poszukuje seryjnego bombiarza, który może być odpowiedzialny wybuch w 1999, 2001 i 2003 roku powodując śmierć dwóch osób i wielu raniąc.\nMorderca widzi ofiary podczas aresztowania.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Apologize”, w wykonaniu OneRepublic.\nOdcinek luźno nawiązuje do seryjnego bombiarza o pseudonimie Unabomber\nDetektyw Rush rozpatruję morderstwo z 1998 roku, ofiarę była 17-letnia dziewczyna, która przystąpiła do grupy neonazistów. Wcześniej oskarżyła ojca za znęcanie, jednak sąd jej zeznaniom nie dał wiary. Do detektywów zgłosiła się prawniczka, która wówczas występowała w imieniu dziewczyny, po tym jak ojciec został aresztowany za pobicie innego dziecka.\nDetektyw Rush widzi ofiarę siedzącą na schodach w archiwum.\nPorucznik Stillman widzi inną ofiarę, przy odkopywaniu jej ciała.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Tonight, Tonight”, w wykonaniu The Smashing Pumpkins.\n(107) Andy in C Minor\nPo znalezieniu śladów krwi w szkole dla niesłyszących, które należą do zaginionego w 2006 roku nastolatka, ucznia tej szkoły, detektywi rozpoczynają dochodzenie.\nOfiara jest widziana przez Lilly i swoją dziewczynę, która migając wyznaje miłość.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Look After You”, w wykonaniu The Fray.\n(108) The Road\nLilly wraz z Scottym eskortują z Zachodniej Wirginii podejrzanego o morderstwo. Policja uważa iż w 2007 roku porwał kobietę z przyjęcia zaręczynowego i później ją zabił.\nOfiara została odnaleziona żywa.\nDetektyw Kat Miller widzi trzy kolejne ofiary oglądając ich nagrania video.\nPiątą ofiarę widzi jej mała córka na ekranie telewizyjnym oglądając rodzinny filmu.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Come Home”, w wykonaniu OneRepublic.\n(109) Bad Reputation\nWydział antynarkotykowy podczas przeszukiwania mieszkania aresztowanego dilera znajduje w zamrażarce dłoń. Diler twierdzi, iż dłoń odciął w 1997 roku od ciała, które znalazł. Dłoń była wykorzystana w kilku morderstwach. Ofiarą był Pete’a Doyle’a, który kilka tygodni wcześniej wyszedł po dwunastu latach z więzienia. Został skazany za napad z bronią.\nZamordowanego Pete’a widzi jego syn podczas czytania listów od ojca.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Recovering the Satellites”, w wykonaniu Counting Crows.\nDetektywi ponownie badają sprawę samobójstwa kobiety w 1962 roku. Kiedy to wnuczka przynosi list pożegnalny znaleziony podczas remontu domu, charakter pisma na liście nie zgadza się z charakterem pisma ofiary.\nScotty Valens widzi ofiarę w archiwum.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “End of the World”, w wykonaniu Brendy Lee.\n(111) Ghost of My Child\nMatka, która straciła synka w pożarze mieszkania w 2005 roku, twierdzi iż widziała go w parku. Przy czym podała również szczegół dotyczący znamienia na ręce chłopca.\nDziecko wróciło do matki.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Far Away”, w wykonaniu grupy Nickelback.\nOdcinek luźno nawiązuje do sprawy Delimara Very, który został uprowadzony w grudniu 1997 roku przez krewnych ojca podczas pożaru mieszkania, w którym odbywało się przyjęcie, oraz został odnaleziony przez matkę w styczniu 2003 roku podczas innego rodzinnego przyjęcia.\nSezon 6 (2008)\n(112) Glory Days\nDetektywi zajmują się sprawą morderstwa futbolisty w 1973 roku. Stary przyjaciel Jeffries znajduję coś co może wskazywać, iż ten zawodnik zginął później niż początkowo sądziła policja.\nOfiarę widzi na boisku jego kolega z drużyny, oboje wymieniają się uśmiechami.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Reelin’ in the Years”, w wykonaniu Steely Dan.\n(113) True Calling\nDetektywi ponownie badają sprawę zabójstwa młodej nauczycielki szkoły średniej w 1991 roku, wówczas policja sądziła iż kobieta zginęła podczas nieudanej kradzieży samochodu. Jej dawny uczeń, a teraz nauczyciel tej samej szkoły w starym biurku znalazł klucze należące do Laury McKinney, co świadczy o tym, iż kobieta nie kierowała się do samochodu choć znaleziono ją kilka kroków od wozu.\nJeden z uczniów ofiary widzi ją patrzącą jak on ogląda swoje wyniki testu ukończenia zaocznie szkoły średniej (tzw. GED).\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Half a World Away”, w wykonaniu grupy R.E.M.\n(114) Wednesday’s Women\nDetektyw wznawiają dochodzenie w sprawie śmierci gospodyni domowej, Miriam Forrester została potrącona przez samochód w 1964 roku. Po śmierci jej męża w garażu znaleziono karton walizką, w której znajdowały się rzeczy kobiety oraz kartka z pogróżkami. Walizka została zwrócona siostrze ofiary, a ta udała się z nią do wydziału zabójstw. Kobieta prosi o rozwikłanie sprawy śmierci jej starszej siostry. Podążając za dowodami Kat Miller i Will Jeffries udają się w podróż do Hazelton w Missisipi. Miriam przebywała tam kilka dni przed śmiercią w czasach „Lata Wolności”.\nOfiarę widzą jej dwie przyjaciółki w miejscu gdzie popełniono morderstwo.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “This Little Light of Mine”, wykonaniu Tracie Thoms.\nOdcinek luźno nawiązuje do morderstwa Violi Liuzzo.\n(115) Roller Girl\nZespół ponownie rozpatruje sprawę śmierci nastolatki z 1978 roku. Ofiarą była 15-letnia Missy Gallavan. Dziewczyna była fanką jazdy na wrotkach, jej ciało znaleziono w wąwozie w parku Fairmount. Nowe światło na sprawę rzucają zeznania, więźniarki, która w nadziei na warunkowe zwolnienie dzieli się pewną informacją.\nLilly widzi ofiarę na torze wrotkowym.\nŚmierć dziewczyny uznano za wypadek.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Sentimental Lady”, wykonaniu Boba Welcha.\n(116) Shore Leave\nW starej beczce od oleju znaleziono ludzkie szczątki, znaleziony nieśmiertelnik świadczy o tym iż ofiarą jest żołnierz piechoty morskiej, który nie wrócił z przepustki w 1951 roku. James C.Tully z powodu niestawienia się na okręt USS “Pronto” zmierzającego na wojnę koreańską, został oskarżony o dezercję. Detektywi szukają kolegów, z którymi żołnierza spędził czas na przepustce.\nOfiarę widzi najpierw na pogrzebie kolega, później jego dziewczyna w dokach.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Taps”, w wykonaniu Daniela Butterfielda.\n(117) The Dealer\nNa składowisku samochodów znaleziono szczątki młodej samotnej matki, która zaginęła w 1981 roku. Ofiara pracowała w komisie samochodowym. Detektywi rozpoczynają dochodzenie, zmierzające do wyjaśnienia szczegółów zbrodni.\nOfiarę widzi jej córka w barze, w którym pracuje.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Who’s Cryin’ Now”, w wykonaniu grupy Journey.\n(118) One Small Step\nPrzy rzece znaleziono model rakiety wykonanej przez 12-letniego chłopca, który zginął w dniu lądowania Apollo 11 na Księżycu. Lilly Rush zostaje poproszona o wyjaśnienie tej sprawy przez detektywa, który wówczas tą sprawą się zajmował. Detektyw Rush wznawia śledztwo z 1969 roku.\nOfiarę w miejscu zbrodni, widzi emerytowany detektyw, który prowadził pierwsze dochodzenie w sprawie zabójstwa Danny’ego Fincha.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “A Whiter Shade of Pale”, wykonaniu Procol Harum.\n(119) Triple Threat\nZespół detektywów wznawia dochodzenie w sprawie morderstwa z 1989 roku młodej rosyjskiej śpiewaczki operowej, po tym jak brat ofiary widzi zaginioną torbę dziewczyny u nieznajomego na ulicy.\nOfiara jest widziana przez ojca i brata.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “True Colors”, w wykonaniu Cyndi Lauper.\n(120) Pin Up Girl\nFan modelki zamordowanej w 1953 roku, przynosi zdobytą fotografię, która przedstawia ofiarę w noc morderstwa. Fotografia sugeruje, iż zdjęcie zostało zrobione tuż przed śmiercią kobiety. Detektywi rozpoczynają śledztwo, zmierzające do wyjaśnienia szczegółów zbrodni.\nOfiarę widzi w ciemni jej menadżer, wywołujący jej zdjęcia.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Can’t I”, w wykonaniu Nat King Cole.\n(121) Street Money\nWięzień dzieli się informacją na temat starej strzelaniny z 2005 roku, ofiarą był młody afroamerykański działacz społeczny i polityk, który kandydował do rady miasta. Dexter Collins wychował się w okolicy gdzie narkotyki były codziennością, chciał to zmienić i zaczął ubiegać się o fotel radnego miasta, konkurował z radnym od 30 lat. Ofiara podczas kampanii wyborczej mawiała, że zasłuży na głosy wyborców, a nie kupi je. Dzięki informacjom podanym przez więźnia Scotty i Lilly znaleźli broń, od której zginął Dexter, rozpoczynają dochodzenie.\nOfiarę widzi jego przyjaciel przy instalowaniu kosza do koszykówki.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Hands of Time”, w wykonaniu Groove Armada.\nEkipa budowlana w starym hotelu znajduje ludzkie kości. Detektywi wznawiają dochodzenie z 1960 roku. Stewardesa, działająca na rzecz zmiany przepisów pracy kobiecego personelu latającego oraz reakcji linii lotniczych na molestowanie stewardes w pracy przez pilotów, zwłaszcza jednego.\nOfiarę w hangarze widzi jej chłopak.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są w wykonaniu Franka Sinatry.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Someone to Watch Over Me”, w wykonaniu Franka Sinatry.\n(123) Lotto Fever\nDetektywi prowadzą śledztwo z 2007 roku w sprawie morderstwa mechanika samochodowego, który pół roku przed śmiercią wygrał na loterii 8 mln dolarów, właśnie ktoś chciał przeprowadzić transakcję na jego koncie.\nOfiarę przed warsztatem samochodowym widzi jego przyjaciółka.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “On the Way Back Home”, w wykonaniu grupy Lucero.\n(124) Breaking News\nDo wydziału zabójstw przychodzi kobieta z telewizji, która podczas przegrywania danych ze starych nośników na DVD, odkrywa nagranie, na którym ktoś się kłóci z współprowadzącą wiadomości Jane Everett, kobieta wychodzi na spotkanie z nim, a kilka godzin później zostaje znaleziona martwa. Detektywi wznawiają dochodzenie z 1988 roku, w trakcie śledztwa wychodzi na jaw, iż ofiara przygotowywała reportaż o szkodliwych dla życia i zdrowia warunkach pracy w pewnej fabryce.\nOfiara jest widziana przez pracownika fabryki.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Shout”, w wykonaniu Tears for Fears.\n(125) Brush Man\nPodczas osuszania stawu, na dnie znaleziono szczątki Roya W. Dunna, mężczyzna był domokrążcą, sprzedawał artykuły gospodarstwa domowego. Detektywi rozpoczynają śledztwo z 1967 roku.\nOfiarę widzi rodzina której próbował pomóc.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Pale Blue Eyes”, w wykonaniu The Velvet Underground.\n(126) Witness Protection\nDo wydziału zabójstw przychodzi kobieta, której zaginął syn. W rzeczach syna znajduje opis niezidentyfikowanej ofiary morderstwa, sądzi iż to może być jej mąż, który zaginął rok wcześniej. Rodzina znajdowała się w programie ochrony świadków. Kobieta prosi o pomoc w znalezieniu syna. Zaginięcie nastolatka może mieć coś wspólnego z zabójstwem mężczyzny. Detektywi badają sprawę śmierci ojca w 2008 roku.\nOfiarę widzi na plaży jego żona i syn.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Until the Day Is Done”, w wykonaniu grupy R.E.M.\nDo detektywów przychodzi mężczyzna, który po trzydziestu latach wychodzi z więzienia prosi o wyjaśnienie śmierci córki, która została zadźgana w 1976 roku. Mężczyzna twierdzi, iż ktoś do jego rzeczy podrzucił zdjęcie córki z członkiem groźnego gangu motocyklowego, co może świadczyć, iż jest to ważny trop.\nOfiarę w miejscu zbrodni, przy składaniu kwiatów widzi jej ojciec.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Simple Man”, w wykonaniu Lynyrd Skynyrd.\n(128) Officer Down\nW sklepie zostaje postrzelony właściciel, gdy przestępca jeszcze przebywał w sklepie, wszedł do niego Will Jefferies, również został ranny. Właściciel sklepu, a zarazem bliski znajomy Willa zmarł na stole operacyjnym.\nDetektyw Will Jeffries widzi ofiarę w szpitalu gdzie obaj trafili.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “The Judgement”, w wykonaniu Solomona Burke’a.\n(129) Mind Games\nDo detektywów zgłasza się wolontariusz z schroniska dla bezdomnych, spotkał tam swojego dawnego kolegę ze studiów. Podczas spotkania wpadł w szał i uciekł zostawiając swój notatnik, w którym są opisane okoliczności pożaru, w którym zginęła kobieta. Detektywi wznawiają dochodzenie w sprawie morderstwa z 2004 roku, ofiarą była pani doktor Julie Ramirez, psychiatra. Lekarka stosowała niekonwencjonalną terapię muzyką w leczeniu schizofrenii.\nOfiara jest widziana przez swojego pacjenta w pokoju ośrodka opiekuńczego.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są wykonywane przez Johna Lennona.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: Watching the Wheels w wykonaniu Johna Lennona.\nDo wydziału zabójstw zgłasza się starsza kobieta, opowiada detektywom o kłótni w 1958 roku w „Klubie Senatorów”, gdzie pracowała jako pokojówka. Jeden z mężczyzn na drugi dzień został znaleziony martwy na odludziu. Detektywi wznawiają dochodzenie w sprawie morderstwa Juliana Bellowesa.\nOfiarę widzi jego żona i siostra podczas pierwszego rodzinnego spotkania.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “This Land Is Your Land”, w wykonaniu Sharon Jones & the Dap-Kings.\n(131) Stealing Home\nDanny Pino, Elwood Reid\nDetektywi wznawiają dochodzenie z 1999 roku, w sprawie morderstwa zawodnika baseballowego niedawno przybyłego z Kuby. Znalazł się świadek, który twierdzi, iż mężczyzna został zabity w innej części miasta niż tam gdzie znaleziono jego ciało.\nOfiarę widzi jego żona podczas meczu ich syna.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Vida Mas Simple”, w wykonaniu Nila Larę.\n(132) November 22nd\nKiedy zostaje znaleziona broń użyta podczas morderstwa w 1963 roku, detektywi wznawiają dochodzenie w sprawie zabójstwa oszusta bilardowego w dniu śmierci Johna Kennedy’ego.\nOfiarę widzi jego „córka” podczas meczu bilarda.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “My One & Only Love” w wykonaniu John Coltrane.\n(133) The Long Blue Line (1)\nJennifer Johnson, Greg Plageman\nJest to pierwszy z dwóch odcinków finału szóstego sezonu. Na cmentarzu znaleziono skrzynię z szczątkami pierwszej kadetki w miejscowej szkole wojskowej. Do tej pory uważano, iż dziewczyna nie dała rady, zrezygnowała i opuściła szkołę 2005 roku. Lilly Rush wznawia dochodzenie, bardzo jej zależy na rozwiązaniu sprawy jako pierwszej detektyw w wydziale zabójstw. Niektórym to się nie podoba, samochód wraz z Lilly zostaje zepchnięty do rzeki.\nWszystkie utwory wykorzystane w odcinku są utworami Pearl Jam.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Yellow Ledbetter” w wykonaniu Pearl Jam.\n(134) Into The Blue (2)\nW drugim odcinku finału sezonu nadal kontynuowane jest śledztwo w sprawie morderstwa kadet Kate Butler. Detektywi znajdują coraz więcej wskazówek, morderca próbując powstrzymać śledztwo, pozorują samobójstwo jednego z podejrzanych.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to: “Black” by Pearl Jam.\nSezon 7 (2009)\n(135) The Crossing\nPo zbadaniu kości młodej kobiety, która – jak przypuszczano – popełniła samobójstwo w 1966 roku , wyskakując za burtę statku, detektywi badają sprawę pod kątem morderstwa.\nOfiarę widzi jej narzeczony\nWszystkie piosenki w odcinku wykonuje Ray Charles\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “What would I do without you” w wykonaniu Raya Charlesa\n(136) Hood Rats\nZespół wraca do sprawy z 1995 roku – siedemnastolatka, który opuścił dom, by żyć z jazdy na deskorolce na ulicy.\nOfiarę widzi Lilly Rush oraz jego młodszy brat w parku do jazdy na deskorolce\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Disarm” w wykonaniu The Smashing Pumpkins\nPonownie zostaje rozpatrywana sprawa nastolatka, który w 2004 roku niesłusznie trafił do aresztu dla młodocianych przestępców , gdzie został zabity.\nOfiarę widzi chłopak, którego próbował ochronić\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “None of us are free’ w wykonaniu Salomona Burke\nZespół wraca do sprawy z 1970 roku – muzyka jazzowego, który ukrywał swój tryb życia przed swym bardzo religijnym ojcem.\nOfiarę grającą na pianinie elektrycznym widzą ojciec i dorosły syn.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “I’ll be around” w wykonaniu The Spinners\nSztab detektywów zajmuje się sprawą kobiety pilot, która zginęła w 1944 roku, uczestnicząc w programie wojennym WASP .\nOfiara widziana jest przez dwie kobiety, z którymi pracowała.\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “I’ll walk alone” w wykonaniu Marthy Tilton\n(140) Dead Heat\nGdy w starym końskim grobie zostają znalezione szczątki zaginionego w 1986 roku dżokeja, sztab bada okoliczności jego zaginienia i śmierci\nOfiara widziana jest przez swojego ucznia\nWszystkie utwory w odcinku wykonuje Santana\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Samba pa ti” Santany\n(141) Read Between the Lines\nZespół powraca do sprawy morderstwa młodej, początkującej raperki z 1991 roku, która od niedawna mieszkała z siostrą u nowych rodziców zastępczych.\nOfiara jest widziana przez młodszą siostrę\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Read between the lines” – specjalnie napisany na potrzebę odcinka\nOtwarta jest ponownie sprawa Stillmana z 1983 roku, dotycząca Chińsko-Amerykańskiego nastolatka, bezskutecznie starającego się o rozwiązanie sprawy swojej niedawno zamordowanej dziewczyny.\nOfiara wraz ze swoją dziewczyną jest widziana przez swoją matkę i ojca ukochanej\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Every breathe you take” w wykonaniu The Police\nDetektywi szukają mordercy Luke’a Cronina, którego podejrzewano wcześniej o samobójstwo w 1999 roku po przegraniu szkolnej debaty\nOfiara jest widziana przez ojca\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Karma police” Radiohead\nSztab detektywów bada sprawę śmierci zawodnika drużyny hokejowej z 1980 roku, zmarłego w noc zwycięstwa Stanów Zjednoczonych nad ZSRR na olimpiadzie\nOfiarę widzi brat\nWszystkie utwory w odcinku wykonuje Bob Seger\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Against the wind” Boba Segera\n(145) The Good Soldier\nPolicja wraca do sprawy śmierci rekrutowanego do armii Mike’a Donleya w 2005 roku. Ofiara była oskarżona o kradzież biżuterii, nowy świadek przynosi dowód jego niewinności.\nOfiarę widzi mężczyzna, który doprowadził do ponownego wszczęcia śledztwa\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Politik” w wykonaniu zespołu Coldplay\n(146) The Runaway Bunny\nZostają znalezione zwłoki prywatnego detektywa, zaginionego w 1974 roku. Jego ostatnią sprawą było poszukiwanie zaginionej nastolatki\nOfiarę widzi nastolatka, której sprawę prowadził\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Forever young” w wykonaniu Boba Dylana\nZespół wraca do sprawy utalentowanego graficiarza zmarłego w 1982 roku wskutek zatrucia sprayem malującym\nOfiarę widzi jego matka\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Since you are gone” w wykonaniu zespołu The Cars\nAdam Glass, Danny Pino\nPolicja wraca do sprawy śmierci młodej artystki cyrkowej z 1971 roku, po tym jak zostaje znaleziony dowód sugerujący, że nie był to wypadek.\nOfiarę występującą w cyrku, widzi jej ojciec chrzestny\nWszystkie utwory w odcinku są wykonane przez zespół The Doors\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “People are strange” w wykonaniu The Doors\n(149) Two Weddings\nNa ślubie kolegi z pracy, detektywi dowiadują się o fakcie, że poprzedni narzeczony panny młodej został zepchnięty z okna w 2008 roku i że sprawy nie rozwiązano. Śledztwo prowadzone jest na weselu\nŚmierć została uznana za samobójstwo\nOfiarę widzi jego narzeczona na weselu\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Out last night” w wykonaniu Kenny’ego Chesneya\n(150) One Fall\nZostaje znaleziona broń, z której zastrzelono robotnika portowego w 1986 roku. Okazuje się, że mężczyzna zaczynał robić karierę jako zapaśnik w ustawianych walkach.\nOfiarę widzi jego syn w swoim miejscu pracy.\nPiosenka wykorzystana w scenie końcowej to “Wanted dead or alive” w wykonaniu zespołu Bon Jovi\nZniknięcie detektywa Very prowadzi do ponownego otwarcia sprawy podpalenia domu z dziećmi z 2006 roku, która prawdopodobnie doprowadziła do jego obsesji.\nNikt nie widzi dzieci, które zginęły w pożarze, za to detektyw Vera widzi ich niewinnie skazanego ojca\nWszystkie utwory w odcinku wykonane są przez zespół Pink Floyd\nUtwór wykorzystany w scenie końcowej to “Wish you were here” w wykonaniu zespołu Pink Floyd\n(152) The Last Drive-In (1)\nMel Shaver został znaleziony martwy podczas spaceru z psem. Badania balistyczne powiązały to zabójstwo z seryjnym mordercą, który był nieaktywny od 1983 roku.\nOfiara nie pojawia się na końcu odcinka ponieważ sprawa nie została jeszcze zamknięta.\nPiosenka z początku epizodu to “Just What I Needed” zespołu The Cars.\nW finale odcinka nie ma żadnej piosenki. Ostatnia scena ukazuję kolejną ofiarę zastrzeloną przez mordercę, którego detektywi starają się złapać.\nPierwsza część dwuodcinkowej historii.\n(153) Bullet (2)\nKontynuacja historii ukazanej w poprzednim odcinku. Po ustaleniu tożsamości seryjnego mordercy i jego potencjalnej następnej ofiary, detektywi robią wszystko aby go schwytać i powstrzymać przed zabiciem kolejnych osób.\nPierwsza ofiara jest widziana przez swoją dziewczynę, która pomagała przy śledztwie.\nMorderca widzi swojego ojca, który popełnił samobójstwo.\nInne ofiary nie są widziane.\nPiosenka ze sceny finałowej to “Keepsake” wykonywana przez State Radio.\nDruga część dwuodcinkowej historii.\n(154) Free Love\nElwood Reid, Denise Thé\nPodczas podróży do północnej części stanu Nowy Jork, pomiędzy Lilly Rush a agentem FBI Ryanem Cavanaugh dochodzi do zbliżenia. Rush zgodziła się mu pomóc rozwiązać sprawę z 1969 roku, kiedy to podczas festiwalu Woodstock doszło do zabójstwa żołnierza. Tymczasem w Filadelfii, była dziewczyna Nicka Very z czasów liceum prosi go o zbadanie włamania do jej domu.\nDziewczyna ofiary widzi ją w swoim biurze.\nLilly Rush jest jedyną osobą z zespołu, która zajmuje się sprawą sprzed lat.\nVera, Valens i Miller badają sprawę włamania do domu przyjaciółki Very.\nJeffries nie pojawia się w tym epizodzie.\nPiosenka finałowa to “The Weight” zespołu The Band.\n(155) Almost Paradise (1)\nZespół ponownie otwiera sprawę Felicii Grant – licealistki, która w 1989 roku zginęła w wypadku. Nowe dowody sugerują, iż mogła zostać zamordowana. Tymczasem do Lilly zaczynają dopływać niepokojące wieści od jej siostry.\nOfiara jest widziana przez swojego najlepszego przyjaciela w szkole.\nOdcinek kończy się odkryciem w pokoju siostry Lilly bałaganu i chaosu, co wskazuje na porwanie.\nPiosenka z początku epizodu to “Bust a Move” wykonywana przez Young MC.\nOdcinek kończy utwór U2 – “All I Want Is You”.\n(156) Shattered (2)\nGreg Plageman, Elwood Reid\nJeffries pracuje nad rozwiązaniem sprawy zabójstwa nastolatki w 1993 roku mając nadzieję, że spełni obietnicę złożoną jej rodzicom i odnajdzie mordercę. Lilly Rush wraz ze Scottym Valensem rozpoczyna poszukiwania swojej zaginionej siostry – Christiny, która została porwana.\nOfiara jest widziana przez Jeffriesa, który jako pierwszy zajmował się tą sprawą.\nRush i Valens odnajdują Christinę i sprowadzają ją z powrotem do Filadelfii.\nWszystkie piosenki z tego odcinka to repertuar zespołu The Rolling Stones.\nPiosenka finałowa wykonywana przez The Rolling Stones nosi tytuł “Winter”.\nFinał siódmego sezonu.\nOstatni odcinek serialu.\nDetektyw Lilly Rush – postać fikcyjna, bohaterka serialu Dowody zbrodni, grana przez Kathryn Morris.\nLilly wraz z siostrą Christiną zostały wychowane przez matkę alkoholiczkę Ellen Rush. Ojciec, Paul Cooper, opuścił żonę i córkę, gdy ta miała 6 lat. W wieku 10 lat Lilly została napadnięta, sprawcę aresztował John Stillman, wówczas detektyw. Wtedy to też oboje po raz pierwszy się ze sobą spotkali. Podczas spotkania Stillman powiedział do Lilly bardzo ważne zdanie:\nDopóki zadajesz właściwie pytania, nigdy nie jest za późno.\n— John Stillman do 10-letniej Lilly\nNapad i spotkanie z Johnem Stillmanem zadecydowały, iż Lilly wstąpiła do policji.\nPorucznik Stillman obserwował jej karierę w policji. Gdy zdała egzamin na detektywa, zaprosił ją na spotkanie i zapowiedział jej, że jeśli będzie się starać, to ją za parę lat zatrudni w wydziale zabójstw. Rush była bardzo zadowolona z tej propozycji. Lilly Rush była pierwszą i przez długi czas jedyną kobietą zatrudnioną jako detektyw w filadelfijskim wydziale zabójstw (później na moment dołączyła do niej Josie Sutton, a po jej rezygnacji na jej miejsce przybyła Kat Miller). Na początku swojej pracy musiała się zmagać z kpinami i niewybrednymi żartami ze strony kolegów z pracy, aż do czasu gdy podczas aresztowania postawnego mężczyzny jej partner ją wystawił. Lilly Rush specjalizuje się w rozwiązywaniu starych niewyjaśnionych spraw. Na początku podchodziła do nich sceptycznie, lecz z biegiem czasu przekonała się do słuszności idei rozwiązywania niewyjaśnionych morderstw i w pełni się oddała sprawie.\nLudzie nie powinni zapomnieć. Ludzie tacy jak ja. Może mają za mało pieniędzy, nie stać ich na prawników, ale są ważni. I zasługują na sprawiedliwość.\n— Detektyw Rush odpowiada na pytanie podejrzanego Todda o powód wznowienia po latach niewyjaśnionego śledztwa. (Odcinek “Look Again”)\nKierownictwo filadelfijskiej policji zgodziło się na utworzenie zespołu “od starych spraw”, w którym centralne miejsce zajmuje detektyw Rush. Jej partnerem został Scotty Valens, w zespole również pracują detektywi Nick Vera, Will Jeffries i Kat Miller, wspomaga ich też porucznik Stillman.\nPomimo iż zespół został wycofany z czynnej służby, praca nad “starymi sprawami” jest często niebezpieczna, o czym mogła się również przekonać Lilly między innymi w finałowym odcinku czwartego sezonu. Krótko po śmierci matki, Ellen Rush, podczas prowadzenia dochodzenia w sprawie morderstwa rodziny Jacobi detektyw Rush w konfrontacji z mordercą została ciężko ranna. W 22. odcinku sezonu szóstego została w czasie jazdy samochodem zepchnięta do rzeki.\nDetektyw Rush jest kobietą samotną, w domu mieszka z dwoma niepełnosprawnymi kotami (jeden nie ma nogi, a drugi oka). Była kiedyś zaręczona z Patrickiem, jednak zerwała ten związek, gdy dowiedziała się, że jej siostra przespała się z nim. Była przez pewien czas związana z zastępcą prokuratora Kite’m, Josephem Shaw, Rayem i Eddiem. Jej relacje z siostrą nie są najlepsze, również z matką jej się nie układało, jednak przed jej śmiercią zamieszkały razem, by Lilly mogła w pewnym sensie się nią opiekować. W sezonie szóstym odnalazła ojca, do którego miała duży żal, że zostawił ją z matką alkoholiczką.\nDetektyw Scotty Valens – postać fikcyjna, bohater serialu Dowody zbrodni, grany przez Danny’ego Pino. Jest partnerem detektyw Lilly Rush, członkiem zespołu filadelfijskiego wydziału zabójstw zajmującego się rozwiązywaniem “starych spraw”.\nScotty jest synem imigrantów, jego ojciec pochodzi z Kuby, a matka z Portoryko, ma starszego brata Mike’a. W odcinku “Volunteers” wspomina, iż urodził się w latach siedemdziesiątych. Przez długi okres był związany z chorą na schizofrenię Elisą, która w styczniu 2005 roku popełniła samobójstwo skacząc z mostu. Krótko potem związał się z siostrą Lilly Christiną, co wpłynęło negatywnie na stosunki panujące między partnerami. Przez pewien czas spotykał się z asystentką prokuratora Alexandrą Thomas, jednak związek zakończył się w 12 odcinku piątego sezonu. W szóstym sezonie związał się z Frankie, która nie wspomniała mu, iż ma męża, co wywołało nieprzyjemne starcie między dwoma mężczyznami. Został zawieszony na miesiąc przez wydział wewnętrzny, według którego użył broni wbrew regulaminowi (odcinek “Stalker”), jednak najprawdopodobniej jego interwencja uchroniła Lilly przed utratą życia. Porucznik Stillman wyraził sprzeciw w sprawie zwieszenia Scotty’ego, wziął całą odpowiedzialność za wydarzenia jakie miały miejsce w jego wydziale, i został zawieszony na miesiąc zamiast Valensa. Po jego zachowaniu w stosunku do Lilly w finale czwartego sezonu można stwiedzic, iż prawdopodobnie coś do niej czuje.\nPorucznik John Stillman – postać fikcyjna, bohater serialu Dowody zbrodni, grany przez Johna Finna.\nJest szefem wydziału zabójstw filadelfijskiej policji oraz mentorem dla głównej bohaterki serialu Lilly Rush. Brał udział w wojnie wietnamskiej, posiada rozległą wiedzę o siłach zbrojnych, co jest często wykorzystywane w śledztwie. Przez zbyt wielkie zaangażowanie w pracę zwłaszcza w śledztwo w sprawie morderstwa 8-letniego chłopca w 1980 roku jego małżeństwo rozpadło się. Z związku tego ma córkę, która we wczesnej młodości została napadnięta na tle seksualnym. Wiadomo również, że ma wnuka oraz starszego brata, który jest księdzem. Porucznik Stillman został postrzelony, kiedy strzelec wziął detektywów na zakładników (odcinek “Stalker”), rana była powierzchowna. W piątym sezonie wziął bezpłatny urlop w zamian za nie zawieszanie Scotty’ego, później planował przejście na emeryturę, jednak Lilly podstępnie poprosiła go o pomoc w śledztwie, pod pretekstem nieporadności zespołu w prowadzonym przez detektywów dochodzeniu (odcinek “Family 8108”).\nDetektyw Will Jeffries – postać fikcyjna, bohater serialu Dowody zbrodni, grany przez Thoma Barry’ego.\nWill Jaffries jest jednym z najstarszych detektywów w wydziale zabójstw filadelfijskiej policji. Weteran policyjny pracujący w zespole zajmującym się rozwiązywanie niewyjaśnionych “starych spraw”, jego wiek, ogromne doświadczenie i wiedza o czasach, w których często popełniano zbrodnie nad, którymi obecnie pracuje zespół, jest często pomocne w prowadzeniu dochodzenia. Will jest wdowcem, jego żona Mary została śmiertelnie potrącona przez ciężarówkę w 1994 roku. Po dochodzeniu przeprowadzonym w odcinku “A Dollar, a Dream” odnalazł kierowcę ciężarówki, chcąc go zabić, jednak opamiętał się i nie zrobił tego. W odcinku “Strange Fruit” dowiadujemy się, że Will wraz kolegami znalazł w 1963 roku ciało zamordowanego 16-letniego czarnego chłopaka. Detektyw Jaffries w odcinku “Death Penalty: Final Appeal”, znokautował asystenta prokuratora Williama Dannera, który okazał się aroganckim ignorantem wobec Andre Tibbsa, który został stracony mimo nowych uniewinniających go dowodów. Za karę Will został oddelegowany do “pracy przy biurku”. Kiedy John Stillman, przebywał na bezpłatnym urlopie, detektyw Jeffries zastępował go na stanowisku szefa wydziału. W odcinku “Officer down” Will został wraz ze swoim przyjacielem postrzelony. Dowiadujemy się, iż ów przyjaciel odciągnął nastoletniego Willa z przestępczej drogi, na jaką powoli wchodził. Niestety ów przyjaciel zmarł podczas operacji.\nDetektyw Nick Vera – postać fikcyjna, bohater serialu Dowody zbrodni, grany przez Jeremy’ego Ratchforda.\nNick Vera jest członkiem zespołu rozwiązującego niewyjaśnione dotąd stare sprawy. Podczas przesłuchań jest bardzo wyluzowany, jednak potrafi być również twardy dla świadków, co sprawia, iż jest efektywnym przesłuchującym. Detektyw Vera był żonaty, jednak małżeństwo rozpadło, jego żona nie mogła znieść ciągłej nieobecności męża, oraz jego flirtów z innymi kobietami. Nick próbował ratować związek chcąc adoptować dziecko, które mogłoby ich ponownie zbliżyć. Po rozpadzie małżeństwa spotykał się ze swoją nową sąsiadką, pielęgniarką, Tonią, która miała nastoletniego syna Andre. Zawsze okazywał się dość podejrzliwie w stosunku do nowo przybyłych członków wydziału. W odcinku “Creatures of the Night” okazało się, iż jest wielkim fanem musicalu The Rocky Horror Picture Show, zaś w odcinku “Triple Threat”, iż mówi trochę po rosyjsku, dzięki dziadkowi ze strony matki, który pochodził z Syberii. W sezonie szóstym boryka się z brakiem własnego mieszkania, co sprawiło, iż praktycznie był lokatorem wydziału zabójstw, aż w końcu Will Jeffries przygarnął go do swojego mieszkania.\nDetektyw Kat Miller – postać fikcyjna, bohaterka serialu Dowody zbrodni, grana przez Tracie Thoms.\nDetektyw Miller jest członkinią zespołu od “starych spraw” wydziału zabójstw filadelfijskiej policji. Została przeniesiona z wydziału narkotykowego na początku trzeciego sezonu. Podczas służby w wydziale narkotykowym została ranna w Fishtown. Kat jest samotną matką, ma córkę o imieniu Veronica. W wychowywaniu dziecka pomaga jej matka. W odcinku “Spiders” wychodzi na jaw, iż ojcem dziewczynki jest członek gangu, który właśnie wyszedł z więzienia i chce poznać córkę. W odcinku “Wednesday’s Women” dowiadujemy się, że gdy Kat była dzieckiem spędzała wakacje w stanie Missisipi.\nDetektyw Chris Lassing\nPostać grana przez Justina Chambersa. Chris Lassing był partnerem Lilly Rush w trzech z czterech pierwszych odcinkach sezonu pierwszego. Lassing, zbyt krótko występował w serialu by się można było dowiedzieć więcej na jego temat. Chris był palaczem, miał żonę i chorował na cukrzycę. Zrezygnował z pracy w wydziale zabójstw, najprawdopodobniej przez złą kondycję zdrowia. Lilly podczas, pierwszego dnia pracy Scotty’ego, wyjaśniła, iż Chris musiał przejść badania medyczne, i że miał zbyt słaby organizm.\nDetektyw Josie Sutton\nPostać grana przez Sarę Brown. Josie Sutton, była córką policjanta Tommy’ego Suttona, który zginął na służbie w 1981 roku. Został zastrzelony podczas rutynowej kontroli drogowej. Dołączyła do zespołu na początku trzeciego sezonu. Sutton przybyła do wydziału z północno-wschodnie, gdzie była wplątana w jakiś skandal natury seksualnej ze swoim sierżantem. Podczas przesłuchań świadków i podejrzanych, miała skłonność bycia twardą, bardziej niż reszta detektywów. W wydziale zabójstw pracowała przez jakiś czas, później zrezygnowała z powodów osobistych. Być może z powodu okazywania zainteresowania nią Scotty’ego, bądź też z powodu wcześniejszego skandalu.\nPostać grana przez Nicki Aycox. Christina “Chris” Rush jest młodszą siostrą Lilly, sprawiającą dużo kłopotów. Siostry łączą trudne relacje, głównie z powodu Christiny, która przespała się z narzeczonym Lilly, później wdała się w romans z Scotty’m. Co było powodem niesnasek między partnerami. Lilly okazywała zainteresowanie siostrze, lecz była często sfrustrowana destruktywnym zachowaniem Chris. Przed powrotem do Filadelfii, była Nowym Jorku wplątana w kradzieże kart kredytowych. Za Christiną do Filadelfii przybył policjant, który chciał ją przesłuchać w sprawie oszustwa, szukał u Lilly kontaktu do niej, lecz siostra nie udzieliła informacji. Scotty wierzył, iż Chris jest niewinna i usiłował ją namówić do zeznań. Jednak Christina wyjechała z miasta bez ostrzeżenia, zostawiając mu karteczkę z pożegnaniem. Od tamtej pory nie pokazała się w serialu. Najprawdopodobniej Paul Cooper nie jest jej ojcem.\nEllen Rush (Meredith Baxter) jest matką Lilly i Christiny. Przez prawie całe życie była alkoholiczką. Po raz pierwszy pojawia się w trzecim sezonie, informuje Lilly, iż po raz czwarty wychodzi za mąż, prosi ją by została jej druhną. Około roku później została zatrzymana przez policję, Lilly wyciąga ją z aresztu i się zwierza córce, że mąż ją opuścił. Kiedy u Ellen zdiagnozowano marskość wątroby z powodu alkoholizmu, Lilly prosi matkę by razem zamieszkały. Ellen zgadza się pod jednym warunkiem, takim iż córka nie będzie się wtrącać do jej picia. Lilly przystaje na jej prośbę, mieszkają razem do czasu jej śmierci (finałowy odcinek sezonu czwartego).\nPostać grana przez Raymonda J. Barry’ego. Ojciec Lilly, który opuścił rodzinę gdy miała sześć lat, nie wyjaśniono dlaczego odszedł. Lilly odszukała go. Obecnie mieszka w Haddonfield w stanie New Jersey. Paul jest zapalonym szachistą, ma drugą żonę (są małżeństwem od 22 lat), z tego z związku ma córkę i syna. Ma duże poczucie winy, iż opuścił Lilly. List do córki, sugeruję iż tak jak matka Lilly, był alkoholikiem.\nJoseph (Kenneth Johnson) po raz pierwszy pojawia się w finałowym odcinku trzeciego sezonu, kiedy to detektywi wznawiają dochodzenie w sprawie jego śmierci. Rok wcześniej Joseph pracował z trudną młodzieżą, był świadkiem morderstwa chłopaka, a gdy miał zeznawać upozorował swoją śmierć. Został odnaleziony przez Lilly. Oboje zaczęli się spotykać, związek ten napotkał trudności ze strony Lilly (powrót jej byłego chłopaka Raya). Gdy Joseph zrozumiał, iż Lilly nie jest tak zaangażowana w ich związek jak on, podjął decyzję o rozstaniu.\nRay (Brennan Elliott) jest motocyklistą, który zna się z Lilly od dziecka. Dawniej byli ze sobą związani, Ray nawet poprosił Lilly o rękę, planowali wspólną ucieczkę na motorze. W serialu pojawił w dwóch momentach, pierwszy raz gdy Lilly spotykała się z Josephem, co wywołało między nią a Joseph spięcie, oraz gdy informuje Lilly iż wyjeżdża do Kalifornii.\nFrannie (Susan Chuang) pracuje w kostnicy najprawdopodobniej jest lekarzem medycyny sądowej. Pojawia się gdy detektywi potrzebują ekspertyzy medycznej ofiary.\nLouie (Doug Spinuzza) jest oficerem śledczym, który specjalizuje się w ładunkach wybuchowych. Zespół korzysta z jego wiedzy gdy zbrodnie powiązane są z ogniem i eksplozjami.\nPostać grana przez Marisol Nichols. Elisa była dziewczyną Scotty’ego, znali się jeszcze z dzieciństwa. Pojawiła się w pierwszej połowie drugiego sezonu. Elisa chorowała na schizofrenię, dość często przebywała w szpitalu psychiatrycznym. Gdy wydawało się, że lepiej się czuje, popełniła samobójstwo skacząc z mostu. Scotty nie wierzył w tą wersję zdarzeń, uważał, iż jest inne wytłumaczenie jej śmierci. Jednakże w końcu pogodził się z tym, iż popełniła samobójstwo.\nKite (Josh Hopkins) był asystentem prokuratora okręgowego, związanym z Lilly w pierwszym sezonie. Pojawił się w serialu tylko raz po ich rozstaniu. W jednym z odcinków trzeciego sezonu, Lilly po kilku drinkach, zostawiła mu wiadomość głosową, w której to przyznaje się, iż to ona jest odpowiedzialna za ich rozstanie.\nCurtis (Jonathan LaPaglia) jest asystentem prokuratora, jest synem policjanta, który zginął na służbie. Pomógł Lilly podczas przesłuchania, w sprawie nieuzasadnionego użycia broni (odcinek “Officer down”). Zmaga się z trudnymi relacjami z byłą żoną, które wpływają na kontakty z córką. W finale sezonu szóstego zaprasza Kat Miller na randkę, a ta się zgadza.\nFrankie (Tania Raymonde) pracuje w dziale identyfikacji, podczas jednego ze śledztw zaczyna flirtować z Scotty’m. Szybko zaczynają się ze sobą spotykać. Frankie nie wspomniała mu, iż ma męża Billy’ego, który dowiedział się o romansie i znalazł Scotty’ego, ze złości zniszczył mu samochód nie wiedząc, iż jest on policjantem. Scotty bardzo się zdenerwował, że mu nic nie powiedziała o mężu, decyduje się na wstrzymanie bliskich kontaktów z nią, dopóki Frankie nie podejmie decyzji w sprawie Billy’ego.\nDetektyw Eddie Saccardo\nEddie (Bobby Cannavale) jest nieokrzesanym ale efektywnym policjantem, pracuje jako tajniak, współpracował z zespołem podczas śledztwa w sprawie morderstwa byłego więźnia (odcinek “Bad Reputation”). Saccardo wywarł ogromne wrażenie na detektywach, z wyjątkiem Lilly, która ripostowała go na każdym kroku. Napięcie będące między nimi znikło gdy oboje pracowali nad sprawą odnalezienia syna pewnej młodej matki. Eddie i Lilly zaczęli ze sobą się spotykać, do czasu, aż Eddie nie został oddelegowany do długoterminowego zadania.\nAutor adminData publikacji 26/07/2012 Kategorie Kryminalne, USA, Zagraniczne\nPoprzedni Poprzedni wpis: Bez śladu\nNastępny Następny wpis: CSI: Kryminalne zagadki Miami


Czapka zimowa Didriksons Laken Beanie Black - Akcesoria/Czapki | PanPablo.pl\nCzapka zimowa Didriksons Laken Beanie Black\nDidriksons to szwedzka firma, która charakteryzuje się minimalistycznym i prostym desingem oraz wysoką jakością wykonania i najlepszymi technologiami. Dodatkowo dba o zrównoważony rozwój podczas produkcji i używa w swoich kolekcjach materiałów przyjaznych środowisku, często pochodzących z recyklingu. Klasyczna czapka Laken Beanie Black została wykonana z miękkiej i trwałej bawełny z dodatkiem poliestru pochodzącego z recyklingu. Jest to model unisexowy, a materiał jest na tyle elastyczny, że dopasuje się do każdego kształtu głowy. Na bocznej zawiniętej krawędzi naszyte małe logo Didriksons.


Prezenty na święta. Do kiedy wysłać paczkę przed świętami?\nKupujesz prezenty na święta przez internet? Dzisiaj ostatni dzień, by doszły na czas\nTOK FM 14.12.2018 14:13\nTo ostatni dzwonek, by paczka wysłana pocztą dotarła do celu przed świętami. Wszyscy kupujący prezenty w sklepach internetowych powinni wziąć to pod uwagę.\nPoczta Polska ostrzega, że piątek to ostatni dzień, by nadać przesyłkę tak, żeby doszła przed świętami. Bo w tym roku paczek jest wyjątkowo dużo. Już od połowy listopada, dziennie nadawanych jest nawet pół miliona takich przesyłek.\nOstrzeżenia pocztowców dotyczą nie tylko paczek z prezentami, które wysyłamy do bliskich, ale też zakupów, które ronimy w internetowych sklepach.\nWedług badań przeprowadzonych przez firmę Deloitte wszystko wskazuje na to, że w tym roku pobijemy rekord w liczbie prezentów kupionych w sieci. Z pieniędzy, jakie wydajemy na świąteczne podatki, blisko połowę wydajemy w internetowych sklepach.\n- To aż 44 proc. budżetu, który przeznaczamy na prezenty. Jest to jeden z najwyższych wyników wśród krajów, które brały udział w badaniu. Wyprzedzają nas jedynie Brytyjczycy i Niemcy - mówi ekspert Deloitte, Jarosław Pidzik.\nPlanujesz kupno prezentów w zagranicznym sklepie internetowym? Ekspert radzi, jak nie przepłacić\n- Jeśli jakiś prezent chcemy kupić przez internet, jeszcze dziś upewnijmy się, że również dziś zostanie on nadany - radzi Jerzy Garycki z dyrekcji Poczty Polskiej.\nCo do zasady, paczki świąteczne powinny być wysyłane do połowy miesiąca. - Wiadomo, że czas realizacji w sklepie internetowym czasem wynosi dwa-trzy dni. Jeżeli dostaniemy to 19 grudnia, a w tym roku wigilia wypada w poniedziałek, a przy spiętrzonym materiale, będzie bardzo trudno sprostać tym wyzwaniom - wyjaśniał.\nMimo, że przesyłki Poczty Polskiej w całym kraju dostarcza ponad 6 tysięcy kurierów, szefostwo przyznaje, że poślizgi niestety się zdarzają.\n30-lecie Aksamitnej Rewolucji: "Jeszcze latem nikt nie spodziewał się, że sytuacja może się tak szybko zmienić"\nPrzedświąteczny szczyt w Amazonie. "To nie jest peak time, ale death time"\nNowy rozkład jazdy pociągów. Czy dzięki zmianom dojedziemy na święta na czas?\nKarpie w workach bez wody - GIW tłumaczy, dlaczego pozwala na taką sprzedaż\nGwiazdka za pasem. Jak przekonać dzieci, że nowa zabawka nie jest synonimem szczęścia?\nJa zamówiłam zestawy świąteczne kosmetyków pat&rub dla każdego członka mojej rodziny i przyszły w 3 dni. Słyszałam dużo pozytywnych opinii na temat ich produktów, które poza tym są w stu procentach naturalne i ekologiczne, więc mam nadzieję, że się nie zawiodę.:)


Super User\tZdrowie 16 styczeń 2022\t Odsłony: 122\nWypada uznać, że tysiące ludzi rozpoczyna dbać o zdrowie dopiero w jesieni życia. Jako ludzie młodzi mniemamy, że jesteśmy za młodzi. Wszakże nie chorujemy. Nadzwyczaj rzadko weryfikujemy swój stan fizyczny, na przykład idąc na badania laboratoryjne. Wrocław to świetny przypadek tego, że nowoczesny człowiek z opóźnieniem dociera do specjalisty. Profilaktyka chorób to najlepszy sposób na uniknięcie późniejszych problemów zdrowotnych, zobacz jakie badania profilaktyczne warto wykonać: https://omniclinic.pl/profilaktyka/\nCo ciekawe, pielęgnując maluchy badamy ich stan zdrowia, jak tylko pojawi się kaszel. Przez parę miesięcy przybrało na wadze, niezwłocznie badanie tarczycy. We Wrocławiu chyba ze świecą szukać dziecka, jakie ominęłoby takie badanie. Ale jak sami odczujemy kłopot z oddychaniem czy układem krążenia, to pigułka i na nic nam kardiolog. Wrocław prywatnie potrafi posiadać już wizyty tak odsunięte w czasie, jak państwowa służba zdrowia.\nNaturalnym jest, że przykładny rodziciel dba o samopoczucie potomka. Zwłaszcza w tym momencie, gdy u małych dzieci, już na początkowym etapie życia, wychodzą przypadłości wymagające, ażeby sprawdził je pulmonolog czy chirurg dziecięcy. Wrocław jest pełen tego typu przykładów. Niemniej, ażeby zdołać wychowywać latorośl, rodziciel ma obowiązek być zdrowy. Ćwiczenie czy mądra dieta to poprawny patent, ażeby wzmocnić zdrowie. Nie zmienia to jakkolwiek faktu, że wyłącznie lekarz wykryje niedobór witamin czy poradzi efektywne leczenie zaparcia. Wrocław jest miastem, gdzie skrupulatnie sprawdzisz ciało oraz osiągniesz leczenie w wypadku konieczności.\nDzisiejsza sytuacja może mieć wpływ na stan fizyczny, jednak fundamentalne znaczenie ma nasza mentalność. Korzystanie z wiedzy lekarza to nie plama na honorze. Wstydem powinno stać się bagatelizowanie bez wątpienia istotnej części życia, jak samopoczucie. Zapewnij wzór swoim pociechom i troszcz się o zdrowie.