galeria lamelli Archives - Śródmiejski Ośrodek Kultury\nDIALOG, PRACOWNIA RYSUNKU NR 3Wystawa prac studentów z Pracowni Rysunku nr 3 prowadzonej przez dr. hab. Grzegorza Wnęka prof.ASP. Prezentowane na wystawie prace prezentują poszukiwania studentów i pedagogów na temat dialogu.\nTematyczna wystawa prezentuje najnowszy dorobek Pracowni Rysunku, która funkcjonuje w Katedrze Rysunku na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. Program pracowni oparty jest z jednej strony na rozwijaniu umiejętności rysunkowych w studyjnych realizacjach, z drugiej daje możliwość studentom nieskrępowanego eksperymentu w dziedzinie rysunku, świadomego rozwoju i wolności w wyborze postawy twórczej.\nWERNISAŻ: 15 GRUDNIA O GODZ. 18.00\nWYSTAWA CZYNNA DO 16 STYCZNIA\nARCHITEKTURA SECESYJNA WE LWOWIEPoplenerowa wystawa zbiorowa uczennic liceów plastycznych z Zakopanego i Nowego Wiśnicza.\nPrace powstały podczas pleneru we Lwowie w dniach 16-17 maja 2016 r. Inicjatorem pleneru był Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego oraz Wydawnictwo Wysoki Zamek – wydawca książki Secesja we Lwowie. Opiekę artystyczną zapewnili nauczyciele – Ireneusz Bęc (Zakopane) i Przemysław Sławiński (Nowy Wiśnicz). Na wystawie prezentowane są prace przygotowane w różnych technikach malarskich – ołówek, węgiel, piórko, akwarele, farby olejne.\nWERNISAŻ: 8 GRUDNIA O GODZ. 17.00\nWYSTAWA CZYNNA DO 13 GRUDNIA\nJANUSZ TRZEBIATOWSKI, MALARSTWO PASTELOWEJanusz Trzebiatowski (ur. 1936) – jego twórczość to malarstwo, rzeźba, plakat, mała forma rzeźbiarska, medalierstwo, a także realizacje w zakresie architektury i scenografii. W dorobku także twórczość poetycka. Za całokształt twórczości odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta i Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta oraz Złotym Laurem za Mistrzostwo w Sztuce. Członek Assocation Internationale des Arts Plastiques AIAP, Federation Internationale De La Medaille FIDEM, Polish Society of America, Stowarzyszenia Twórczego POLART, Stowarzyszenia Pastelistów Polskich, Związku Polskich Artystów Plastyków, Związku Literatów Polskich, Stowarzyszenia Artystyczno-Literackiego i innych. Brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą.\nWERNISAŻ: 15 LISTOPADA O GODZ. 18.00\nPRZEMYSŁAW SŁAWIŃSKI, WSPÓŁBRZMIENIE NASTĘPSTWZestaw prezentowanych realizacji dotyczy problematyki czasu. W odróżnieniu od klasycznego podejścia do tematów malarskich, w których artysta odnosząc się do rzeczywistości umownie unieruchamia ją jeszcze zanim zostanie zinterpretowana poprzez twórcze działania, np. nakazując trwać modelowi w bezruchu lub układając przedmioty w martwej naturze, Przemysław Sławiński maluje procesy dziejące się w czasie, obiekty znajdujące się w ruchu lub podlegające przemianie. Poprzez realizacje malarsko-rysunkowe autor próbuje spojrzeć na linearność czasu z perspektywy dwuwymiarowej przestrzeni kompozycji malarskiej. Celem artysty jest przełamywanie sekwencyjności w obrazowaniu następstw czasowych przedstawianych wydarzeń, tak, by współbrzmiały równolegle a jednocześnie były podporządkowane określonej hierarchii związanej ze skalą, ilością oraz wzajemnym położeniem w przestrzeni.\nNa wystawę składają się trzy cykle: Rdzeń, Obrazy spektralne oraz Obraz emocji.\nRdzeń układa się na kształt historii, wszystkie prace z tego cyklu, można w pewnym sensie postrzegać jako jeden obraz. Historia zaczyna się od rysunków przedstawiających proces powstawania obrazów i rozgrywa się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza to moment ukazania siebie jako twórcy w trakcie szkicowania przedmiotu, który stanie się głównym tematem cyklu. Druga płaszczyzna to przeskok w bliżej nieokreśloną rzeczywistość – jest ona powiązana z przedmiotem który jest obiektem rysunkowo-malarskich działań. W tej rzeczywistości występuje postać (podobna do autora obrazów) błądząca po wnętrzu obiektu. Obiekt ten, z małego niepozornego przedmiotu, który autor cyklu szkicował, stał się ogromną budowlą – labiryntem. To co jest wewnątrz tej budowli jest zagadką. Cel, sens, rdzeń poszukiwań bohatera znajdującego się wewnątrz budowli dopiero się formułuje i pozostaje tajemnicą.\nPozostałe realizacje to cykle niedużych szkiców malarskich, w których autor kontynuuje problematykę czasu, jednakże akcent położony został na to co rozgrywa się poza rzeczywistością postrzeganą wzrokowo – główną rolę odgrywają dźwięki i przeżycia emocjonalne.\nSą to szkice przedstawiające ruszające się obiekty fizyczne, których poszczególne fazy ruchu są na siebie nałożone warstwowo. Przedmioty fizyczne oddziałują na siebie w trakcie ruchu wydając dźwięki. Dźwięk można wizualizować poprzez spektrogramy, specjalne obrazy wygenerowane na podstawie nagranych cyfrowo dźwięków ukazujące ich natężenie, częstotliwość oraz rozłożenie w czasie. Kompozycje łączą w sobie widoki obiektów fizycznych w ruchu oraz przetworzone malarsko spektrogramy dźwięków, które te przedmioty wydawały, np uderzając o powierzchnię podłogi. Cykl ten jest próbą skonfrontowania dwóch światów, jeden to interpretacja poprzez obserwację (działanie twórcze artysty), drugi to interpretacja sygnału dźwiękowego, poddanego analizie poprzez algorytm (transformata fouriera) i wizualizacja go w formie spektrogramu.\nTrzeci cykl szkiców Obraz emocji to trawestacje fragmentów znanych obrazów. W wyodrębnionych postaciach ze znanych obrazów zaakcentowane zostały te strefy ciała które odpowiadają tzw. Mapie Emocji, tzn. miejscom w ciele człowieka które aktywują się w trakcie przeżywania określonych emocji (przejawia się to ich podwyższoną temperaturą, np. w wyniku podwyższonego ciśnienia krwi). Zjawisko to widoczne jest dzięki filmowaniu kamerą termowizyjną.\nPrzemysław Sławiński (ur. 1976 r.)– absolwent Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem w 2003 roku w pracowni prof. Jacka Waltosia. Aneks z Rysunku w pracowni prof. Bogusławy Morajdy Bortnik. Aneks ze Struktur Wizualnych w pracowni prof. Zbigniewa Bajka. Od 2007 roku jest członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Przemyślu. Obecnie pracuje jako nauczyciel Rysunku i Malarstwa w Liceum Plastycznym w Nowym Wiśniczu. Od 2014 roku jest doktorantem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.\nWERNISAŻ: 20 PAŹDZIERNIKA O GODZ. 19.00\nMONIKA STOLARSKA, HUŚ HA, HUŚ\nZasypiałam w rytm szczekania psów, przerywany siarczystymi przekleństwami wylatującymi z zaspanych ust sąsiadów. W nocy budziłam się na krótko, bo głodne świnie hałasowały w chlewie. Półprzytomny, bo czwarta nad ranem była, gospodarz pokrzykiwał na różowe, zniecierpliwione zwierzęta. Niesione w spracowanych rękach, wiadra pełne gotowanych ziemniaków, dwadzieścia razy skrzypnęły i wszystko cichło. Dwadzieścia razy, bo ze stodoły do chlewu dwadzieścia kroków było.\nKoło siódmej rano na pastwiska wyganiało się krowy. Ten miał szczęście, kto pastwiska pod oknem nie miał. Ja szczęścia nie miałam. Metaliczny odgłos łańcuchów, ryczenie krów, gdakanie kur, beczenie kóz, miauczenie kota, gulgotanie indyków, pochrapywanie konia, szczekanie psów i…. – Tiu tiu tiusia, wiśta ha, do budy, huś huśśśś – słychać było nawoływanie człowieka. Gdy już się obudziłam i wyglądałam przez okno, widziałam setki wydeptanych ścieżek. Blisko domu były drogi psów, od domu babci do kurnika kolejna trasa, na łące swój ślad zaznaczyły kozy, a gdzieś na horyzoncie prowadząca z pastwiska do gospodarstwa wiła się kręta nić należąca do krów i gospodarza. Doskonale też widziałam te dwadzieścia kroków od stodoły do chlewu.\nPrzez lata zwierząt ubyło, a ścieżki poznikały, pozarastały trawą. Kilka z nich jest wciąż wydeptywanych, każdego dnia. A reszta? Reszta jest w mojej głowie.\nObserwacja codziennego współbytowania ludzi i zwierząt stała się̨ tematem mojego projektu, który nazwałam Huś ha, huś. Skoncentrowałam się w nim na ruchu jaki zachodzi pomiędzy ludźmi i zwierzętami. Na poszukiwaniu możliwości wykreślenia linii manewrów i ścieżek, ich nakładania i przecinania się, ale także przedstawienia powtarzalności i podobieństw. Moja opowieść́ o ruchu jaki wynika z koegzystencji ludzi i zwierząt nie jest dosłowna, bowiem zakodowałam ją za pomocą̨ pewnych kształtów, linii i znaków, których mniej lub bardziej można się doszukiwać w pierwowzorze, jakim była rzeczywistość.\nPrzez trzy lata obserwowałam i dokumentowałam wspólne życie ludzi i zwierząt. Z osobami, które wzięły udział w projekcie, zgromadziliśmy setki notatek i tyleż̇ samo filmów i zdjęć́. Za pomocą̨ kamer nagrywałam filmy, później przetwarzałam je, “czyściłam”, by finalnie uzyskać́ satysfakcjonujący mnie obraz przypominający siatkę̨ lub mapę̨. Wyabstrahowane z otoczenia linie, geometryczne formy, znaki sztucznie wykreowane oraz takie, które istnieją̨ naprawdę̨, składają̨ się̨ na luźną i zabawną opowieść́ o ruchu, drogach i zwyczajnym codziennym życiu ludzi z ich zwierzętami.\nJest pewna pozorna zawiłość w przemieszczaniu się ludzi i zwierząt, momentami chaotyczna. Jednak im bardziej zagłębiałam się w projekt, przyglądając mu się z wnikliwością laboranta, dostrzegłam jak bardzo misterne jest to zjawisko. Proste i logiczne, utkane liniami, przystankami, pętlami i powtórzeniami, przypomina mi siatkę nici w robótkach szydełkowych, drobiazgowy haft, czy w końcu mapę górską z zaznaczonym szlakiem. Szlakiem, po którym ludzie i ich zwierzęta poruszają się codziennie, zupełnie go nieświadomi. Przypuszczam, że Krzysiek nie zdawał sobie sprawy, że kot Imbir najczęściej przychodzi do niego “na głaskanie”, a Eryk, że jedna z kóz chodzi krok w krok za nim. Władek, że pies merda ogonem w momencie, gdy on podnosi do ust kawałek jedzenia, a kiedy go gryzie, pies przestaje merdać i znowu od początku. Dla mnie te odkrycia są czymś więcej niż pracami wiszącymi na ścianie galerii, są magią niewidoczną dla oka, czymś co intuicyjnie może wyczuwamy, ale zupełnie się nad tym nie zastanawiamy.\nPrzez cały proces powstawania prac towarzyszyło mi cytowane przez prof. Halinę Cader Pawłowską, opiekunkę projektu, Wesele Wyspiańskiego. Znalezienie tytułu wystawy, który byłby cytatem z tego dramatu wydawało się idealnym pomysłem. Siedzi w nim pewna magia, a rzeczywistość przeplata się z wytworami wyobraźni tak bardzo, jak codzienne ścieżki zwierząt i ludzi.\n“Huś ha, huś – haj go, haj!\nPójdźże w tan, dalej w tan!”\nMonika Stolarska – absolwentka Wydziału Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie na kierunku Grafika, gdzie obecnie jest słuchaczką studiów III-go stopnia pod opieką prof. Haliny Cader-Pawłowskiej. Zawodowe losy związała z działem muzycznym portalu Onet gdzie publikuje zdjęcia z wydarzeń kulturalnych. Autorka fotografowała spektakle teatralne m. in. Krzysztofa Warlikowskiego, Pawła Wodzińskiego, Bartka Frąckowiaka, Magdaleny Piekorz, czy Michała Borczucha. Prywatnie wykonuje multimedialne projekty, które mniej lub bardziej opowiadają o życiu pewnej, małej podkarpackiej wsi, z której pochodzi . Jej prace prezentowane były miedzy innymi w Muzeum Śląskim w Katowicach, Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie, Galerii Sztuki Wozownia w Toruniu, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, a także podczas Fotofestiwalu w Łodzi i Krakow Photo Fringe.\nWERNISAŻ: 16 WRZEŚNIA O GODZ. 20.00\nBLANKA DUDEK, ROZ–PATRZENIE06Nowa seria obrazów Blanki Dudek Roz-Patrzenie – to kontynuacja i rozwinięcie jej malarskich pomysłów przedstawionych w poprzednim cyklu Przemiany. Dzięki swojej niezwykłej wyobraźni malarka kreuje świat, w którym współistnieją elementy rzeczywiste i wyśnione, a sylwetki ludzi i zwierząt przenikają się wzajemnie ulegając nieustannym metamorfozom. W malarstwie Blanki odnaleźć można detale namalowane z wielką precyzją jak i niewyraźne, niepokojące kształty, które poruszają u odbiorcy to co tajemnicze, podświadome, niejednoznaczne.\nRoz-Patrzenie to tytuł, który, może trochę przewrotnie, kojarzy się semantycznie z patrzeniem rozbieżnym, patrzeniem, w różnych kierunkach. W dyptyku Patrząc w Dal po prawej stronie twarz kobiety pojawia się na tle sylwetki orła, po lewej, bliżej nieokreślony kształt w dramatycznej pozie wychyla się zza szklanej zasłony. Być może szuka pomocy? Człowiek i zwierzę na płótnie spoglądają w różnych kierunkach; oczy kobiety zwrócone są na postać za szybą natomiast spojrzenie orła jest nieodgadnione, jak gdyby trochę nieobecne. Wydaje się on jednak patrzeć na widza, być może w oczekiwaniu na jego reakcję, komentarz? Kolory na obrazie są bardzo stonowane, chłodne, powodują niemiły dreszcz. Czy mamy nieskończone prawo do swobodnej interpretacji, jak bardzo można być winnym przez zaniechanie?\nObraz Granica to dialog kontrastów, dyptyk, w którym malarka przeciwstawia sobie człowieka i zwierzę, przestrzeń otwartą i zamkniętą, naturalne światło pochmurnego dnia i delikatną grę światłocienia na twarzy kobiety. Podobnie jak w przypadku pozostałych obrazów, ważnym detalem wydaje się być zasłona częściowo zakrywająca papugę. Prawda o nas samych jest często dużo bardziej skomplikowana niż nam się wydaje.\nWracając do refleksji na temat tytułu cyklu obrazów. Przedrostek Roz może sugerować odejście od pierwotnego sensu słowa, zmianę w postrzeganiu jakiejś czynności. W kontekście malarstwa Blanki, w ten sposób Roz-Patrzenie rozumieć trzeba jako inny rodzaj percepcji, jako patrzenie przez rozmycie. Oddalenie to wyjątkowy obraz w całej serii; kształt ptasiej głowy znajdujący się pośrodku płótna został bardziej zasugerowany niż namalowany. Patrząc na jego ulotną, delikatną formę, można odnieść wrażenie, że powstał w całości z barwnego dymu lub został utkany z kolorowych włosów. Wypatrzony za przezroczystą zasłoną, rozmyty dziób papugi mocno kontrastuje z niepokojąco gładkim, lazurowym tłem. Abstrahując od tematu obrazu, intryguje w nim zestawienie kolorów – w malarstwie Blanki niebieski i jego pochodne często tworzą tło, w Oddaleniu jednak centralna pozycja czerwonego, subtelne odcienie zieleni, szarości i różu tworzą interesującą, niezwykle dynamiczną przestrzeń wizualną dla percepcji widza. Wrażenie dynamiki tego obrazu potęgowane jest również przez jego pionową symetrię i planowane rozmycie kształtu zwierzęcia. Rozmycie czy raczej Roz-Patrzenie?\nBlanka Dudek (ur. 1983) – absolwentka Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie, dyplom w pracowni prof. Jacka Waltosia w 2009 r. Stypendystka Ecole Nationale Superieure des Beaux- Arts w Paryżu, w ramach programu Sokrates- Erasmus. Od 2014 r. środowiskowe studia doktoranckie w krakowskiej ASP. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem.\nWybrane wystawy: wystawa malarstwa Zanurzenia, Galeria Sztuki Ślimak, Wrocław, 2016; wystawa malarstwa Przemiany, Galeria Politechniki Krakowskiej Kotłownia, Kraków, 2015; wystawa pokonkursowa II Międzynarodowy Konkurs Artystyczny – Pejzaż Współczesny, Miejska Galeria Sztuki, Częstochowa, 2015; wystawa pokonkursowa 12 Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki – Medal Rektora ASP w Krakowie, BWA, Ostrowiec Świętokrzyski, 2014; wystawa pokonkursowa III Triennale Malarstwa Animalis, Galeria MM, Chorzów, 2014.\nFINISAŻ: 6 WRZEŚNIA O GODZ. 19.00\nWYSTAWA CZYNNA OD 1 SIERPNIA DO 9 WRZEŚNIA 2016\nHANNA KELKER, W DRODZE – KRAJOBRAZ AMERYKAŃSKI W podróż po Stanach Zjednoczonych należy zabrać aparat fotograficzny. W drodze odkryjemy interesujące miejsca warte upamiętnienia. W tym rozległym kraju znajdują się cuda natury, takie jak wodospad Niagara lub Wielki Kanion, jak również wspaniałe dzieła stworzone przez mieszkańców Ameryki – znakomite dzieła sztuki, architektury, nawet całe miasta jak choćby Nowy Jork. Chociaż moje fotografie pokazują mały fragment USA, jednak nawet w tak wycinkowej formie ilustrują piękno i różnorodność krajobrazu i charakteru jego różnych regionów.\nMieszkam od wielu lat w Nowym Jorku – mieście tętniącym życiem, jednym z największych centrów finansowych i kulturalnych świata. Nowoczesna architektura sąsiaduje wprost niekiedy z zabytkami dawnego budownictwa: XXI-wieczna cywilizacja styka się z naturą – pięknymi parkami; pragmatyka życia metropolii znajduje miejsce dla efektownych muzeów, tysiąca galerii, miejsc rozrywki i wypoczynku. Mieszkańcy Nowego Jorku – wśród nich Polacy – to mieszanka narodowościowa i kulturowa całego świata. Miasto samo w sobie, ze swą nadzwyczajną różnorodnością, stanowi bardzo interesujący obiekt do fotografowania\nMimo wielu zalet miasta, z przyjemnością wyruszam w drogę – w Amerykę. Biorę aparat fotograficzny, by wśród rozległych amerykańskich przestrzeni znaleźć spokój i wytchnienie. Droga może mnie zaprowadzić dalej do małych miasteczek w centralnych stanach (Midwest) położonych miedzy połaciami pól rolnych. Można tam odnaleźć ślady XIX-wiecznego stylu życia, piękne stare drewniane domy o stylowych wnętrzach i zachowane jeszcze gdzieniegdzie tradycje amerykańskiej historii.\nPodczas ostatniej podróży do północno zachodnich stanów USA jechałam ze stanu Waszyngton do stanu Idaho piękną drogą wijącą się wśród wzgórz pokrytych złocistymi polami pszenicy. Idaho jest znane z malowniczych rzek, wartkich potoków i pięknych terenów górzystych. W południowych stanach, na przykład w Luizjanie, znajdziemy plantacje, na których kiedyś pracowali niewolnicy, oraz wspaniale siedziby ich właścicieli. W Nowym Orleanie, w delcie Mississippi widoczny jest wpływ kultury francuskiej. Zatłoczone ulice miasta z unikalną XIX-wieczną architekturą i muzyka jazzowa grana przez liczne lokalne zespoły tworzą atmosferę tego miejsca.\nCzęsto podróżuję do Arizony, pustynnego stanu, słynnego z niezwykłych formacji różnokolorowych skał. Interesujący krajobraz Arizony jest malowany wspaniałymi barwami przez światło wschodzącego i zachodzącego słońca. Kolor pejzażu zmienia się z ruchem słońca po niebie. To wspaniały temat dla fotografii.\nW drodze przez Stany Zjednoczone natykam się na widoki, które nie są konwencjonalnie piękne, ale wzbudzają moją fascynację: stare, zaniedbane budynki o tajemniczej przeszłości, graffiti na ścianach miejskich budynków, czy opuszczone zabudowania przemysłowe. Ale chyba najbardziej interesują mnie sceny, których głównym tematem jest światło i obrazy przez nie malowane, na przykład odbicia tworzące świetlne kopie przedmiotów i cienie wprowadzające osobliwy nastrój. Magiczny świat cieni jest różnorodny: może to być delikatna roślinność wzbudzająca liryczny nastrój, lub masywne, groźne kształty. Uchwycenie tych efemerycznych świetlnych chybotliwych i ulotnych obrazów jest nie lada sztuką i zarazem sporym artystycznym wyzwaniem.\nŹródłem inspiracji są dla mnie prace amerykańskiego fotografa Paula Stranda: jego pejzaże i fotografie, w których cienie są ważnym elementem kompozycji. Paul Strand napisał Fotograf powinien mieć szacunek dla obiektu, jaki ma przed sobą. Zdanie to mogłabym potraktować jako motto dla mojej sztuki. Inspirują mnie również obrazy twórców amerykańskiej grupy artystów „Hudson River School” oraz impresjoniści. Dla tych drugich istotą ich sztuki było mistrzowskie przedstawienie zmiennych kolorów w zależności od światła.\nPierwsze muzea, które zwiedziłam – Muzeum w Sukiennicach oraz Pałac Sztuki w Krakowie spowodowały, że „od małego” stałam się entuzjastką sztuki, a dzieła polskich malarzy zapisały się na trwale w mej wyobraźni służąc za źródło inspiracji.\nWystawa W DRODZE przedstawia fotografie z moich podróży po USA – pejzaż amerykański oraz uchwycone przeze mnie obrazy malowane przez światło. Była to dla mnie nie tylko interesująca podróż i znakomita okazja do fotografowania scen zobaczonych w drodze, ale też i podróż przez życie oraz sposobność obejrzenia rzeczywistości z perspektywy moich doświadczeń, przeżyć oraz polskiej i amerykańskiej wrażliwości.\nHanna Kelker – mieszka w Nowym Jorku, gdzie bierze czynny udział w życiu polskiej społeczności miasta. Jest członkiem zarządu Polskiego Instytutu Naukowego, członkiem Rady Powierniczej Fundacji Kościuszkowskiej oraz członkiem Polsko-Amerykańskiego Klubu Fotografika. Autorka ukończyła kursy fotografii w New York University.\nFotografie autorki były pokazane w Nowym Jorku na licznych wystawach zbiorowych, między innymi podczas dorocznych salonów Klubu Fotografika, w SoHo Photo Gallery, oraz na wystawach indywidualnych w Galerii Kuriera Plus, w Galerii Polskiego Instytutu Naukowego i w polskiej Galerii w Starbucks na nowojorskim Greenpoincie.\nWERNISAŻ: 15 LIPCA O GODZ. 18.00\nWYSTAWA CZYNNA OD 6 LIPCA DO 26 LIPCA 2016\nWYSTAWA FAMILIJNA, V POKOLEŃWystawa organizowana w Galerii Lamelli to podsumowanie projektu Family Exhibition Pięć Pokoleń, prezentującego dorobek artystyczny rodziny Bobów.\nNa siódmej, ostatniej wystawie interdyscyplinarnej odbywającej się w ramach projektu prezentowane są prace w dyscyplinach takich jak: rysunek, malarstwo, grafika warsztatowa, grafika cyfrowa, rzeźba, instalacja, projekt kostiumu, tkanina artystyczna i formy konceptualne.\nProjekt związany z jubileuszem 45-lecia pracy twórczej Bogusława M. Boba/Colin.\nLeon Kowalski – malarstwo\nHalina Kowalska-Kostecka – malarstwo\nBogusław M. Boba/Colin – malarstwo, instalacje\nBolesława Habdank-Wojewódzka (Boba) – malarstwo i grafika\nDariusz Vasina – grafika\nBożena Boba-Dyga – grafika cyfrowa, formy konceptualne\nNoemi Tallarino (Boba) – malarstwo i grafika\nKlaudia Tesarczyk (Boba) – malarstwo i tkanina artystyczna\nSeweryn Habdank-Wojewódzki – grafika cyfrowa\nDanuta Habdank-Wojewódzka – malarstwo i rzeźba\nJędrzej Dyga – rysunek\nZofia Boba – projekt i realizacja ubioru, rysunek\nMichał Boba – malarstwo\nWERNISAŻ: 20 CZERWCA O GODZ. 19.00\nWernisaż poprzedzi familijne autorskie wydarzenie muzyczno-poetyckie, godz. 18.00, Sala Teatralna\nWYSTAWA CZYNNA DO 4 LIPCA 2016\nWYDZIAŁ SZTUKI W MIEŚCIE 4.0 – BADANIE ZNAKÓW, ODKRYWANIE SENSÓWWystawa prac malarskich, rysunków oraz obiektów przestrzennych.\nZnaki mają charakter abstrakcyjny, funkcjonują na płaszczyznach uniwersalnych i szczegółowych – duchowych, mentalnych i materialnych, są wyrazicielami myśli, uczuć i emocji, są nośnikami informacji. Za pośrednictwem znaków wysyłane są sygnały, których odczyt zależy od uwarunkowań kulturowych, od tradycji, znajomości informacyjnego kodu. W przypadku sztuki poszukiwanie sensu dzieła wykracza poza mechaniczne przyporządkowanie tego, co znaczone i tego, co znaczące. Wrażliwość odbiorcy, jego wykształcenie, obycie z dziełami sztuki otwierają pole możliwych interpretacji, stwarzają warunki do rekonstruowania znaków w wizualny przekaz tak w warstwie świadomej jak i podświadomej. Znaki tworzone przez artystę odsyłają odbiorcę do innej rzeczywistości niż ta, którą same tworzą, pośredniczą w wywoływaniu obrazów, prowokują do refleksji, sygnalizują sytuacje, o których mogą mówić sposobami właściwymi dla języka plastycznego.\nZBIGNIEW POZARZYCKI, ZAKŁÓCENIE BEZRUCHUZbigniew Pozarzycki / Zakłócenie bezruchu. Kilka uwag o czasie, przemijaniu i fotografii.\nZbigniew Pozarzycki jest wykładowcą na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w Instytucie Sztuki PWSZ w Tarnowie, twórcą krakowskiego Kursu Fotografii Artystycznej. Zajmuje się fotografią. Jest autorem i kuratorem wielu wystaw.\nWERNISAŻ: 17 MAJA O GODZ. 19.30\nKrakow Photo Fringe 2016 jest organizowany przez Fundację Lablab i Fundację Sztuk Wizualnych.\nANDRZEJ BĘBENEK, 30 LAT Z ROMBEMWernisaż wystawy fotografii Andrzeja Bębenka 30 lat z rombem. „Moja fascynacja rombem jest bardziej emocjonalna niż matematyczna, ponieważ dostrzegam w nim tajemniczą dwuznaczność. Romb jest geometrycznie dekoracyjny i irracjonalnie filozoficzny. Między wewnętrznie ostrymi i rozwartymi kątami, romb wydaje się dumnie trwać w symetrii i harmonii, ale też, w zależności od kontekstu, frywolnie traci równowagę. Ma w sobie dość energii by nią tryskać, równocześnie potrzebuje protezy innej formy dla dźwignięcia się z upadku (podobno jest ułomkiem, ponieważ to „kopnięty kwadrat”, ale mimo tej przywary staje się symbolem świata wyobrażonego i nierzeczywistego, w przeciwieństwie do kwadratu, symbolu ziemskiej rzeczywistości).\nRomb istnieje i jest naturalistyczny. W swoich twórczych transformacjach i kontekstowych poszukiwaniach, romb, niczym demiurg, ujawnia przyziemne i kosmiczne przesłaniania istnienia swojej wyjątkowej tożsamości. Ten równoległobok równolegle do mojej tożsamości – żywej tu i teraz – dzieli ze mną los. Tylko, że jak stwierdził kiedyś mój kolega: gdyby przyszła zagłada tego świata, to romb pozostanie, będzie istniał w krystalicznej strukturze jego początku, będzie istniał bez końca. Ale co mi szkodzi prowadzić z nim dyskurs w procesie twórczym, mimo że za nic nie zmieni się jego formy? Romb milczy, ale ileż w tym milczeniu prowokacji!”\nAndrzej Bębenek (ur. 1950) – studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskał w pracowni wklęsłodruku u profesora Mieczysława Wejmana. Laureat nagrody Grand Prix na I Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach (1991). Profesor nadzwyczajny na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.\nWERNISAŻ: 12 KWIETNIA O GODZ. 19.00\nWYSTAWA CZYNNA DO 10 MAJA 2016\nWernisaż w Śródmiejskim Ośrodku Kultury:\nKolorowe romby witały gości już od wejścia\nByły obecne również w Galerii…\n…oglądający mieli więc pełne prawo po nich chodzić\nNiektóre romby zawierały autograf autora co skłoniło do poszukiwań\nZapraszamy na kolejne wernisaże!\nSTOWARZYSZENIE PLASTYKÓW ZIEMI KRAKOWSKIEJ, NASZE MIEJSCEPrezentowana wystawa wpisuje się w cykl wystaw jubileuszowych Stowarzyszenia Plastyków Ziemi Krakowskiej, które w 2016 roku obchodzi 35-lecie istnienia. Wystawa jest podsumowaniem aktywności plenerowej i wystawienniczej SPZK na terenie różnych dzielnic Krakowa, w ramach realizacji w 2015 roku zadania Nasze Miejsce, finansowanego przez Gminę Miejską Kraków.\nStowarzyszenie Plastyków Ziemi Krakowskiej skupia ludzi różnych zawodów, dla których sztuka jest istotnym elementem życia. Stowarzyszenie prowadzi działalność artystyczno-społeczną, a jego członkowie uczestniczą w wielu wystawach, festiwalach, konkursach, zdobywając nagrody i wyróżnienia.\nWięcej informacji o SPZK można znaleźć na stronie internetowej: www.spnzk.blogspot.com/\nBogusław Maciej Kaczmarczyk\nWYSTAWA CZYNNA DO 7 KWIETNIA 2016\nCARTE BLANCHE, PRACOWANIA TKANINY ARTYSTYCZNEJ ASP W KRAKOWIE Carte Blanche – wolna ręka, wolny wybór, chciałoby się powiedzieć wolna wola. Ograniczenie, zakaz, przeciwdziałanie oraz opór to pojęcia, które uczestnicy wystawy przeciwstawiają nieograniczonej swobodzie działania, kreatywności i wrażliwości artystycznej.\nWystawa wpisuje się w szczególny dla tkaniny rok, w którym odbędzie się 15 Międzynarodowe Triennale Tkaniny w Łodzi. Triennale w Łodzi jest największym i najstarszym międzynarodowym przeglądem tkaniny unikatowej na świecie. Od 1972 roku co trzy lata artyści z całego świata prezentują prace w Łódzkim Muzeum Włókiennictwa, dzięki czemu Triennale jest reprezentatywną ekspozycją dla stanu współczesnej sztuki włókna.\nIII Pracownia Interdyscyplinarna – Pracownia Tkaniny Artystycznej ASP w Krakowie pod kierunkiem profesor Lilli Kulki oraz doktor Joanny Zemanek, pragnąc wpisać się w ten wyjątkowy rok, prezentuje w Galerii Lamelli prace pedagogów oraz studentów i doktorantów. Od kilku lat, w czasie kiedy odbywa się Triennale, pracownia organizuje wystawy, które odwiedzane są przez gości między innymi z USA, Japonii oraz Izraela.\nDokumentacja z wystawy w Lamelli będzie prezentowana w trakcie imprez towarzyszących 15 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny.\nAUTORZY: Lilla Kulka – studiowała na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. W 1972 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem z malarstwa i tkaniny w pracowniach prof. Stanisława Teisseyre`a i prof. Magdaleny Abakanowicz. Prowadzi III Pracownię Interdyscyplinarną – Pracownię Tkaniny Artystycznej na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zajmuje się sztuką włókna, malarstwem i działaniami interdyscyplinarnymi.\nJoanna Zemanek – w 2005 r. uzyskała podwójny dyplom z tkaniny artystycznej i malarstwa na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. Adiunkt na Wydziale Malarstwa w Katedrze Interdyscyplinarnej w III Pracowni Interdyscyplinarnej Tkaniny Artystycznej Prof. Lilli Kulki. W 2012 r. obroniła tytuł doktora sztuki w dyscyplinie artystycznej sztuki piękne na Wydziale Malarstwa w macierzystej uczelni. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, tkaniną artystyczną, tworzy obiekty, instalacje oraz filmy wideo.\nKrystyna Malinowska – absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w Pracowni Malarstwa prof. Andrzeja Bednarczyka. Aneks do dyplomu zrealizowała w Pracowni Tkaniny Artystycznej pod kierunkiem prof. Lilli Kulki. Brała udział w wielu wystawach w kraju i za granicą. Zajmuje się malarstwem, grafiką komputerową, ikonopisarstwem, a także tworzy autorskie unikatowe tkaniny w technice batiku. Uczestniczka Studiów Doktoranckich w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.\nIwa Kruczkowska-Król – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem uzyskała w Pracowni Malarstwa prof. Jacka Waltosia w 2004 roku. Aneks do dyplomu zrealizowała w Pracowni Tkaniny Artystycznej pod kierunkiem prof. Lilli Kulki. W 2004 roku zrealizowała również dyplom ze specjalności Scenografia pod kierunkiem prof. Krystyny Zachwatowicz-Wajda. Zajmuje się malarstwem, tkaniną unikatową oraz scenografią filmową i teatralną. Uczestniczka Studiów Doktoranckich w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.\nAgnieszka Jagiełka – W latach 2008-2012 studiowała na Wydziale Historii i Dziedzictwa Kulturowego na Uniwersytecie Papieskim im. Jana Pawła II. W 2013 roku otrzymała tytuł magistra historii sztuki. Studiuje na Wydziale Malarstwa w III Pracowni Interdyscyplinarnej (Pracownia Tkaniny Artystycznej) pod kierunkiem prof. Lilli Kulki oraz w Pracowni Rysunku pod kierunkiem dr Rafała Borcza na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.\nKatarzyna Kalinowska – Studentka II roku Malarstwa i III roku Edukacji Artystycznej w Zakresie Sztuk Plastycznych na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Lilli Kulki.\nAnna Kaseja – Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, dyplom w 2014 r. Obecnie studentka IV roku na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Lilli Kulki. Zajmuje się malarstwem, instalacją i projektowaniem wnętrz.\nPaulina Niemczyk –studentka na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych, w Trzeciej Pracowni Interdyscyplinarnej – Pracowni Tkaniny Artystycznej pod kierunkiem prof. Lilli Kulki i dr Joanny Zemanek. Stypendystka Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie dla najlepszych studentów w latach 2014/2015 i 2015/2016. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, tkaniną artystyczną, fotografią, tworzeniem obiektów i instalacji. Brała udział w około 30 wystawach i pokazach zbiorowych.\nIryna Petrenko – w 2013 r. ukończyła studia w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Technologii i Wzornictwa na Wydziale Grafiki (dyplom pod kierunkiem prof. J. Guly). Od 2014 r. studentka ASP w Krakowie w pracowni prof. T. Kotkowskiej-Rzepeckiej oraz w Trzeciej Pracowni Interdyscyplinarnej – Pracowni Tkaniny Artystycznej pod kierunkiem prof. Lilli Kulki i dr Joanny Zemanek. Brała udział w licznych plenerach, wystawach i aukcjach w Kijowie.\nJoanna Rolicka – Studiuje na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w Pracowni Interdyscyplinarnej pod kierunkiem prof. Zbigniewa Bajka. Zajmuje się malarstwem, kolażem oraz tkaniną artystyczną.\nGanna Kotsar – Ukończyła Państwową Szkołę Plastyczną w Kijowie. Studiuje na Wydziale Malarstwa w III Pracowni Interdyscyplinarnej (Pracownia Tkaniny Artystycznej), pod kierunkiem prof. Lilli Kulki. Uczestniczka programu Erasmus w Stambule w Turcji. Brała udział w wystawach w Polsce i zagranicą. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz instalacją.\nWYSTAWA CZYNNA DO 4 MARCA 2016\nBASTIEN DUPARCHY, TUKKITUKKI to słowo oznaczające podróż. Tytuł wystawy zaczerpnięty został z narzecza Wolof, używanego między innymi w Senegalu. W podróż do tego afrykańskiego państwa zabiera nas artysta.\nAutor poprzez swoją wystawę pragnie zaprosić do odkrywania kraju, w którym dominuje różnorodność. Odkrycia, niespodzianki i lekcje – to doświadczenia fotografa z pobytu w Senegalu. Oglądając fotografie odbędziemy podróż z Dakaru do Lompoul, znajdziemy się na wyspie niewolników, na wyspie Goré, Kebemer i wielu innych.\nJak mówi sam autor: Nadszedł czas, aby spakować wszystko. Mam nadzieję, że jesteś gotowy na ten wyjazd!\nBastien Duparchy – 22 letni Francuz, zawsze szukający nowych doświadczeń. W czasie studiów w 2013 roku postanowił wyjechać na trzy miesiące do Nepalu na staż dziennikarski. To doświadczenie pokazało mu wiele nowych możliwości. Będąc amatorem w dziedzinie fotografii, kupił swój pierwszy aparat i postanowił zająć się fotografią. Bardzo szybko fotografia stała się jego pasją i doskonałym sposobem, aby dzielić się z innymi własnymi przeżyciami. W czasie fotografowania stara się uchwycić chwilę, działanie oraz inne poruszające elementy. W ten sposób zatrzymuje moment, który wywołuje w nim emocje.\nWERNISAŻ: 14 STYCZNIA 2016 O GODZ. 18.00\nJOANNA RÓG-OCIEPKA, SERENITY SÉRÉNITÉTytuł wystawy to świadome nawiązanie do opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, w którym pisarz porusza odwieczny temat sensu życia i nieuchronności śmierci. Mimo, iż można odnaleźć w nim zachwyt nad kształtem świata i istnienia, opowiadanie podszyte jest pesymistyczną wizją wywiedzioną z egzystencjalnej filozofii. W przeciwieństwie do niego, artystka chce dać nam nadzieję, iż ów Serenity, a więc stan pogody ducha jest możliwy. W obrazach chce ujawnić nadzieję, że miłość może przezwyciężyć śmierć. Jedynymi postaciami ukazującymi się w pracach są artystka oraz jej ojciec, przedstawieni w rzeczywistości pełnej geometrycznych bądź abstrakcyjnych kształtów, obrazujących nadnaturalne kosmiczne siły nadające kompozycjom kierunek. Są one symbolami stanów ducha, na płaszczyźnie których rozgrywa się osobista relacja artystki z ojcem. Dzięki nim również prezentowane prace nabierają uniwersalnego znaczenia.\nW cyklu relacja dwóch osób oraz konfrontacja artystki ze śmiercią ojca, staje się punktem wyjścia do rozważań o istnieniu. Ważnym motywem tej relacji jest dotyk jako nośnik uczuć przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Dzięki gestom miłość może trwać.\nJoanna Róg-Ociepka – absolwentka ASP w Krakowie, (ukończyła wydział Malarstwa, dyplom zatytułowany Samotrzeć obroniła u profesora Jacka Waltosia), stypendystka we francuskiej artystycznej szkole wyższej ESBA w Dijon. Należy do ZPAP okręgu krakowskiego. Współpracuje z Fundacją Sztuki Nowej Znaczy Się i Teatrem Nowym z Krakowa. Od 2010 roku prowadzi pracownię artystyczną FRESCOARTE, w ramach której tworzy i wykonuje malowidła, freski i murale dla osób prywatnych i instytucji. W malarstwie interesuje ją wrażenie cykliczności czasu i nakładanie się wydarzeń z przeszłości na teraźniejszość. Momenty krańcowe: końca i początku oraz momenty przejścia: zapętlenia czasu i zdarzeń. Jak sama podkreśla: To emocje tworzą człowieka, a moje postaci chcą mówić z obrazu o kondycji swojej i odbiorcy. Wzmacniam stan mojej postaci poprzez syntetyczne tło na szarym podobraziu. Szarość to zarazem symbol powietrza i przestrzeni. Pragnę, aby moje dzieła wciągały, niepokoiły, zmuszały do refleksji i inspirowały.\nWERNISAŻ: 3 GRUDNIA 2015 O GODZ. 18.00\nPODCZAS WERNISAŻU ODBĘDZIE SIĘ RECITAL EMILII ŻUREK\nWYSTAWA CZYNNA DO 5 STYCZNIA 2016\nJOANNA BĄK, DOMDOM to opowieść o poszukiwaniu własnego miejsca, o próbie powrotu do korzeni, do utraconych bezpowrotnie mitycznych przestrzeni dzieciństwa. To także symboliczne budowanie domu w obrębie zapamiętanych miejsc wspólnych, pokazane poprzez realną podróż z drzwiami i oknem pochodzącymi z około stuletniego, drewnianego domu, przez który przetoczyło się już kilka pokoleń.\nScenerią cyklu stają się nie tylko krajobrazy stworzone przez naturę, ale też przestrzenie już zagospodarowane przez człowieka lub przez niego opuszczone. W nie zostają wpisane ściany domu – kruchego i onirycznego, potraktowanego raczej jako jeden z tropów pamięci…\nJoanna Bąk – absolwentka filologii polskiej z edytorstwem i komunikacją medialną Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, studium dziennikarskiego, studiów podyplomowych z zakresu technologii multimedialnych i grafiki komputerowej, a także studiów podyplomowych z fotografii ukończonych w Warszawskiej Szkole Fotografii. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uzyskała także stypendium twórcze Prezydenta Miasta Krakowa. Autorka książki poetycko – fotograficznej Pan tu nie leżał oraz tomiku Pomiędzy, tekstów poetyckich, prozatorskich i dziennikarskich publikowanych m.in. w Formacie, Dzienniku Polskim, Akancie, Fragile, Gazecie Kulturalnej. Laureatka licznych konkursów; otrzymała między innymi Nagrodę Województwa Małopolskiego Ars Quaerendi za wybitne działania na rzecz rozwoju i promocji kultury przyznaną w duecie z Tomkiem Sikorą, tytuł Honorowego Laureata Międzynarodowego Festiwalu Artystycznego FAMA z dziedziny fotografii, nominację w plebiscycie 7. Nadziei Miasta Krakowa, literacką przepustkę Zwierciadła i inne. Ma na koncie wiele wystaw fotograficznych. Jedna z nich, należąca do projektu Na miotle przez świat – Peru, Boliwia, towarzyszyła spotkaniu Dorwać Mistrza z noblistą Mario Vargasem Llosą. Zajmuje się także działaniami w przestrzeni miejskiej oraz prowadzi warsztaty interdyscyplinarne.\nWYSTAWA OTWARTA OD 17 DO 30 LISTOPADA\nFotografie pochodzące z cyklu Dom zostały zaprezentowane po raz pierwszy podczas Forum Ekonomicznego w Krynicy dzięki Instytutowi Rozwoju Kultury Polskiej.\nProjekt jest realizowany dzięki Nagrodzie Województwa Małopolskiego Ars Quaerendi za wybitne działania na rzecz promocji i rozwoju kultury.\nMarek Pokutycki wręczył mi paczkę katalogów z różnych wystaw. Każdy jest poprzedzony jakimś wstępem. Przysięgam, do żadnego nie zaglądałem ani żeby się poduczyć, zapożyczać, ani polemizować. Mam w pamięci Jego rysunki, ale zastanawiam się nad człowiekiem.\nAle Marek musi coś z tego mieć, skoro te rysunki robi i robi, i każdy po 150 godzin pracy niezwykle precyzyjnej, uważnej, troskliwej, wymagającej niezwykłej dyscypliny, spokoju, ostrożności, konsekwencji, mistrzostwa warsztatowego i radości tworzenia wbrew temu, czego ten wesoły świat chce nas nauczyć: cwaniactwa, wyrachowania, arogancji, cynizmu, a nawet chamstwa.\nPokutycki mówi, że nie lubi rysunków sprzedawać. I słusznie, bo ile by wychodziło za godzinę pracy artysty, kiedy można jednym bezczelnym gestem zarobić tysiąc, sto tysięcy razy więcej?\nWyobraźcie sobie człowieka, który szarpie się kilka godzin z dwu i półmetrowym sumem w rzekach Kazachstanu, albo łowi ryby pod kołem polarnym, a potem wraca do siebie i ślęczy dwa, trzy tygodnie nad jednym rysunkiem i jak powiedziałem nic z tego nie ma. A może ma to, żeby wydłubać na papierze chwile poetyckiego zamyślenia, poddać to myślenie dyscyplinie rysunku, pieszczoty rysunkowej bliskiej doskonałości. Czy to nie jest próba sił dla zmagania się z następnym potworem?\nArtysta to nie jest człowiek myślący kategoriami milionów ludzi, to wariat. Wariatami, w kategoriach zdroworozsądkowych, byli mędrcy, asceci, eremici i geniusze. I wychodzi na to, że trzeba być wariatem, żeby zostać poważnym artystą. Żeby zachować wiarę w sztukę, oddać jej swoje istnienie i miłość. A rysunki Marka nauczą nas zadumy, pokory, poezji. Stajemy wobec nich mali i bezradni, a czytając tytuły pod nimi, jakoś nam weselej. Tyle roboty żeby sobie żartować?\nMarek Pokutycki – (ur. w 1962 roku w Tarnobrzegu), profesor nadzwyczajny, wykładowca akademicki, studiował w WSP w Krakowie, dyplom otrzymał w pracowni wklęsłodruku prof. Andrzeja Bębenka w 1985 roku. Domeną jego działalności artystycznej jest rysunek. Pracuje obecnie na wydziale Rehabilitacji Ruchowej AWF w Krakowie w Katedrze Terapii Zajęciowej, gdzie prowadzi zajęcia z przedmiotu terapia sztuką. Jest autorem licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych m.in.: Międzynarodowe Triennale Rysunku we Wrocławiu, Triennale Polskiego Rysunku w Lubaczowie, BWA Kielce, BWA Rzeszów, BWA Sandomierz, Galeria ZPAP Tycjan w Kielcach, Galeria Miejska w Częstochowie, BWA Tarnów i wielu innych. Wielokrotnie nagradzany. W pracach rysunkowych urzeka kulturą warsztatową, która odpowiada jego subtelnym przedstawieniom wytworów wyobraźni. Stwarza światy zaklęte i tajemnicze.\nWERNISAŻ: 22 PAŹDZIERNIKA 2015 O GODZ. 19.00\nRzeczy ręcznie robionePomysł na warsztaty był prosty. W ramach współpracy przy cyklu „Sztuki oswajanie” chciałam przybliżyć uczestnikom warsztat kuratora sztuki. Przyznam szczerze, że czasem lubię myśleć o procesie powstawania wystawy jako o pewnej gałęzi wiedzy tajemnej, czymś na wzór alchemii albo innych szalonych eksperymentów. Podczas zeszłorocznych spotkań w ramach cyklu dotarło do mnie, że ta wizja wcale nie jest jakaś irracjonalna. Proces powstawania wystawy faktycznie jest dla ludzi niezwiązanych ze sztuką czymś niezwykłym i tajemniczym. Chciałam im trochę uchylić rąbka tajemnicy i przez to sama spojrzeć na to wszystko z boku. Zanim się spotkałyśmy z Paniami, z którymi pracowałam nad naszą wystawą, myślałam, o czym by ona mogła być. Pomysł był w zasięgu wzroku – przedmioty. Każdy z nas otacza się rzeczami. Dlaczego? Bo lubimy, bo są dla nas ważne, bo zapisane są w nich nasze wspomnienia, dawne marzenia i tęsknoty. Rzeczy mamią i kuszą, wzruszają nas i bawią. Poprosiłam moje współkuratorki, by poszukały w swoich mieszkaniach takich przedmiotów. Przyniosły ręcznie robione pocztówki, kolaże, zdjęcia. Każdy z nich ma jakąś historię, skrywa pewne sekrety. Jakie? To już do znalezienia na wystawie. Pani Irena i Pani Mariola z zacięciem kuratorskim wszystko nam wspaniale opowiedziały. A dlaczego taki, a nie inny tytuł? Gdy przeglądałyśmy przedmioty i zastanawiałyśmy się nad ich wspólnym mianownikiem, pomyślałam, że każdy z nich jest właśnie ręcznie robiony. To ciekawe, że takie pamiątki są dla nas najcenniejsze. Dlaczego? Może wierzymy, że właśnie w takich przedmiotach naznaczonych dotykiem drugiego człowieka, pracą, myślą o nas, zamyka się jakaś jego część. Tak chyba jest, bo sama często myślę w ten sposób o pamiątkach, jakie zostawili mi dziadkowie. Wystawa Rzeczy ręcznie robione jest zatem opowieścią Pani Ireny i Pani Marioli. Ja mogłam się jej tylko przyglądać, o coś dopytywać i podpowiadać. To one nadały jej kształt i wyciągnęły ją z dna swoich szaf.\nPod koniec pracy nad wystawą pomyślałam, że powinnam do niej dodać coś od siebie. Tylko co by to mogło być? Lubię współpracować z ludźmi, rozmawiać z nimi, słuchać ich wrażeń i przemyśleń. To także buduje mnie i to, nad czym pracuję. Dlatego na wystawie znajdą Państwo wielkie kartki do zapisania. Są na nich pytania – jestem ciekawa Państwa odpowiedzi.\nKuratorki: Irena Szczepanik, Mariola Wójtowicz\nWspółpraca kuratorska: Marta Kudelska\nWERNISAŻ: 7 PAŹDZIERNIKA 2015 O GODZ. 17.30\nWYSTAWA JEST EFEKTEM SEMINARIUM ZATYTUŁOWANEGO GABINET CUDÓW I JEST CZĘŚCIĄ PROJEKTU SZTUKI OSWAJANIE 2. EDYCJA.\nAleksandra Kolobius, Porządkowanie chaosuWiele współczesnych teorii utożsamia matematykę z ontologią. Jesteśmy naturalnie zaprogramowani na szukanie schematów i uporządkowanych struktur. Zdolność projekcyjna ludzkiego umysłu stoi u podstaw sztuki jako źródło schematów wizualnych. Dzięki tej umiejętności potrafimy dostrzegać analogie i odniesienia np. grupować gwiazdozbiory. Porządek jest odbierany jako estetyczny i miły dla psychiki człowieka, dlatego sztuka dekoracyjna jest oparta na ścisłych zasadach matematycznych. Zasady te stosowane są do dzisiaj w grafice użytkowej np. w projektowaniu publikacji. Matematyczność przyrody została w naturalny sposób przeniesiona do świata kultury. Symetrie obecne są w naukowych uogólnieniach, sztuce i architekturze, podobnie jak złoty podział opisywany liczbą Φ.\nChaos stoi u początków świata w wielu mitologiach i religiach, musiał on zostać uporządkowany w akcie stworzenia. Dziś traktujemy chaos, albo jako zjawisko, którego dotąd nie zrozumieliśmy np. z braku danych, lub jako jedną z własności dynamicznego świata mającą w nim swoje miejsce. Tak rozumiany chaos jest elementem tzw. kosmicznego projektu.\nNajważniejszym źródłem inspiracji dla twórczości Aleksandry Kolobius jest nauka, szczególnie matematyka i fizyka z kosmologią. Od czasu pracy nad dyplomem Cień labiryntu. Całość we fragmencie przewija się w działaniach artystki „labiryntowość” rozumiana jako matematyczna struktura oraz obraz zagmatwany. Aleksandra Kolobius stosuje różne media: malarstwo, fotografię, kolaż, formy przestrzenne, jednak najważniejszy jest dla niej rysunek, który stanowi podstawę każdej pracy bez względu na użyte materiały. Często stosuje własną technikę reliefu papierowego, dzięki której poszerzyła tradycyjne podejście do rysunku jako formy płaskiej. Zróżnicowanie kolorystyczne w tego typu pracach jest minimalne, a kluczowymi środkami rysunkowymi stają się cienie i światło.\nArtystkę interesują zależności miedzy płaskim, a przestrzennym i metody wyrażania owej przestrzenności: od zapisu matematycznego, rzutów i rysunku technicznego po płaskorzeźbę. Formy w pełni przestrzenne, które tworzy z papieru są jedynie modelami służącymi lepszemu zrozumieniu danej struktury. Celowo unika rzeźby, szukając uproszczeń i metod wyrażania się przestrzenności jedynie w symboliczny sposób. W malarstwie olejnym posługuje się oszczędną gamą barwną z przewagą szarości, skupiając się na malowanej strukturze. Wiele prac artystki wpisuje się w nurt abstrakcji geometrycznej.\nAleksandra Kolobius (ur. 1985) – absolwentka Wydziału Sztuki UP w Krakowie. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Otrzymała nagrodę w konkursie Nauka inspiracją sztuki. Od mikroświata do Wszechświata za pracę Magnetar. Zajmuje się abstrakcją geometryczną.\nWERNISAŻ: 10 WRZEŚNIA 2015 O GODZ. 18.00\nSusanne Hornbostel | Maciek Wieczerzak, DER STADT | MIASTONiemal trzy czwarte Europejczyków żyje w miastach. Jesteśmy zwierzętami stadnymi, lubimy skupiska ludzi i w nich czujemy się bezpiecznie. Lubimy również podglądać życie innych. Susanne Hornbostel zdaje się uwielbiać obserwacje w terenie miejskim. Seria prac namalowanych przez artystkę na piankach używanych w produkcji samolotów przenosi nas magicznie w czas wakacji. Oglądając jej prace, czujemy się niczym turyści, zatrzymujemy się co chwila, chcąc uchwycić szczegóły z życia miasta niezauważalne na co dzień, ulotne momenty, których nie dostrzegamy, będąc w biegu, kiedy to zajęci sobą, widzimy tylko plecy innych ludzi. Prace Susanne zatrzymują nas na chwilę, czujemy, że czas płynie wolniej. Pojawia się tęsknota za życiem bardziej świadomym, za byciem tu i teraz. Jednocześnie artystka jest zainteresowana miastem jako miejscem zachodzenia zjawisk zbiorowych. Maluje schematyczne postacie, podobnie poruszające się w abstrakcyjnej architekturze. Ludzie obojętnie przepływają obok siebie. Jednorodny, dwuwymiarowy, kolorowy obraz przypomina komiksy oraz japońskie drzeworyty. Całość zamknięta w minimalistycznej piance kusi pastelową miękkością, aż chce się dotknąć.\nMiasto to również zaułki, brudne i ciemne. To miejsca, do których z pewnością nie chcielibyśmy trafić. Jak więzienia namalowane przez Macieja Wieczerzaka. Artysta do tej pory kojarzony z\npop-artem poświęcił cały cykl na abstrakcyjne pejzaże (sic!) zainspirowane satelitarnymi zdjęciami więzień o najsurowszym regulaminie. Obrazy są częścią projektu nazwanego POST(P)OP, w którym Wieczerzak bawi się optyką, kusi i odkrywa symbole. To seria prac powstała z chęci zmierzenia się z płynnością współczesnego świata. Tym, co odróżnia obrazy składające się na POST(P)OP od wcześniejszych prac artysty, jest większa świadomość przestrzeni, zarówno tej na obrazie, jak i poza nim. Wieczerzak niezmiennie stosuje infantylizm jako metodę maskowania rzeczy intrygujących go. Niejednoznaczność jako próba wymknięcia się kategorycznym formom i narzuconym znaczeniom jest jego zdaniem jednym z najlepszych sposobów pobudzenia odbiorcy do myślenia. W tym przypadku jest także odpowiedzią na zajmującą artystę kategorię płynności: „Przeważnie coś nie jest tym, na co wygląda. Staram się rozbijać rzeczy na czynniki pierwsze, a dopiero później analizować, o co w tym wszystkim chodzi. Mam nadzieję, że mój widz również wciągnie się w tę grę”.\nSusanne Hornbostel – studiowała w Pracowni Malarstwa Użytkowego u Sue Williams oraz w Pracowni Malarstwa Kontekstualnego na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, dyplom uzyskała w 2003 roku. Od 1997 roku brała udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w Austrii, Wielkiej Brytanii, Niemczech i Polsce. Prezentowała swoje dzieła na piętnastu wystawach indywidualnych między innymi w Galerii Klausa Engelhorn 20, brała udział w programach December Art Galerii Hilger contemporary. W ramach konkursu z okazji wejścia na giełdę Poczty Austriackiej ukazały się znaczki pocztowe z jej obrazami. Mieszka i pracuje w Wiedniu.\nMaciek Wieczerzak – studiował edukację artystyczną na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego w latach: 2005–2010. Od 2005 roku brał dział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w Polsce, Wielkiej Brytanii, Estonii oraz na Słowacji. Prezentował swoje prace na dziesięciu wystawach indywidualnych między innymi w Galerii Fibak w Warszawie. Zajmuje się malarstwem, grafiką warsztatową oraz rzeźbą.\nWERNISAŻ: 30 LIPCA 2015 O GODZ. 19.00\nWYSTAWA OTWARTA DO 3 WRZEŚNIA\nKarolina Chorązka-Paluch, NostalgiaNostalgia to kojąca tęsknota za dawnymi marzeniami i snami, to cichy smutek po tych, co już odeszli, to sentymentalna podróż do świata wspomnień, to silny impuls do artystycznych poczynań. Nie bez racji stwierdziła Kristina Robb-Narbutt, że: „nostalgia to twórczy ferment, bez niej nic by nie powstało, żadna sztuka”. Nostalgia to również wspólny tytuł moich prac, prezentowanych na wystawie. Starałam się w nich utrwalić atmosferę minionego czasu, przedstawić miejsca, których już nie ma, a które niegdyś dawały mi poczucie bezpieczeństwa i na trwałe zapisały się w mojej żywej pamięci. Chciałam zapisać na płótnie subiektywne postrzeganie świata lat 80. i 90. XX wieku, czyli tego okresu, który stanowił krajobraz mojego dzieciństwa i dojrzewania. Moje prace są intymnym komentarzem do pewnych zdarzeń z przeszłości, zarówno tej odległej, jak i tej całkiem bliskiej. To malarski wizerunek prywatnego świata sprzed jego duchowej i fizycznej metamorfozy.\nWystawę dedykuję pamięci mojego brata Staszka.\nKarolina Chorązka-Paluch (ur. w 1984) jest absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, którą ukończyła w 2009 roku. Studiowała w pracowni prof. Adama Wsiołkowskiego. Za cykl prac dyplomowych pod tytułem Światło i Mrok, Pasaże i Bramy, otrzymała wyróżnienie (prace te były prezentowane na wystawie Najlepsze dyplomy 2009 w Pałacu Sztuki w Krakowie). Brała udział w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych. Zajmuje się malarstwem figuratywnym.\nwernisaż wystawy: 10 lipca 2015 o godz. 18.00\nod poniedziałku do piątku, w godz.: 11–17\nSystemy – wystawa doktorantów w ramach projektu Wydział Sztuki w MieścieTematyka wystawy doktorantów Wydziału Sztuki UP skupia się na zagadnieniu szeroko pojętych systemów. Interdyscyplinarny charakter prac wpisuje się w obecne trendy silnie łączące sztukę z nauką. Poprzez uniwersalność terminu systemów wystawa oferuje równocześnie szerokie spektrum działań i kierunków, w których mogą się one pojawiać. Wspólnym założeniem artystów biorących udział w wystawie jest wykorzystanie programów generatywnych i stworzenie prac w oparciu o algorytmy, kody czy wzory. W pewnym stopniu nawiązują one do projektów już realizowanych samodzielnie przez każdego uczestnika wystawy w ramach studiów doktoranckich.\nwernisaż wystawy: 12 czerwca 2015 o godz. 17.00\nwernisaż wystawy: 15 maja 2015 o godz. 18\nPRACOWNIA NR 3Wystawa prac studentów z Pracowni Rysunku nr 3 prowadzonej przez prof. ASP Grzegorza Wnęka oraz asyst. Magdalenę Kuleszę-Fedkowicz\nWystawa prezentuje dorobek „młodej” Pracowni Rysunku, która drugi rok funkcjonuje w Katedrze Rysunku na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. Program pracowni oparty jest z jednej strony na rozwijaniu umiejętności rysunkowych w studyjnych realizacjach, z drugiej daje studentom możliwość nieskrępowanego eksperymentu w dziedzinie rysunku, świadomego rozwoju i wolności w wyborze postawy twórczej.\nPrezentowane na wystawie prace ukazują własne poszukiwania studentów, ćwiczenia wykonywane na zajęciach oraz zadania tematyczne.\nNickolas Avgeris (student z ASP w Atenach na stypendium Erazmus +)\nwernisaż: 16 kwietnia 2015 o godz. 18.00\nGrafika Roku 2014Wystawa jest efektem konkursu na najlepszą grafikę zrealizowaną przez studentów Wydziału Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie. Obejmuje szeroki wachlarz stosowanych technik graficznych – zarówno tradycyjnych, warsztatowych, jak i tych, które wynikają z zastosowania komputerowych programów graficznych oraz możliwości druku cyfrowego. W konkursie mogą również brać udział prace będące rezultatem eksperymentów technicznych i poszukiwań formalnych, a więc takich, które mieszczą się w bardzo szerokim pojęciu grafiki artystycznej. Konkurs został zorganizowany po raz pierwszy w 2014 roku i ma charakter imprezy studenckiej – organizatorami są przede wszystkim studenci oraz słuchacze studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale Sztuki UP.\nWERNISAŻ: 26 MARCA 2015 O GODZ. 18.00\nWYSTAWA CZYNNA DO 13 KWIETNIA\nHORYZONT ZDARZEŃ – Joanna Banek, Iwona Kruczkowska, Marta MakarczukWystawa trzech kobiet, których sztuka różni się znacznie od siebie, jednak horyzont poszukiwań jest ten sam, próba odpowiedzi na pytanie: czym jest życie. Każda z artystek stara się znaleźć własne rozwiązania, każda stawia dodatkowe pytania i prowadzi dialog sama ze sobą.\nMarta: Najczęstszym motywem, poprzez który wyrażam obrany temat to ciało ludzkie będące jednocześnie nośnikiem życia i śmierci; skazane na rozpad jest doskonałym medium do przekazywania istotnych przemyśleń na tematy ostateczne. Badając różnorodność fizjonomii ludzkich, staram się znaleźć paralele między wyglądem człowieka a złożonością ludzkiej egzystencji. Według mnie, doskonałym ciałem, formą – materią, która łączy sprawy duchowe ze światem fizycznym, jest kobieta. To splot erotyzmu, śmierci i sacrum. Jest to mój ulubiony motyw, poprzez który udaje mi się wiele powiedzieć i przeżyć. Ciało okazuje się zdolne do objawienia boskiej, twórczej mocy, wyrażenia ekstazy, cierpienia, grozy i lęku, doskonałości i grzechu, czystości i wstydu zarazem, udręki duszy – uczuć w ich najwyższym nasileniu.\nJoanna: Cykle moich prac, powstałe w ostatnich kilku latach, inspirowane są sztuką dziewiętnastowieczną , zielnikami, tablicami zwierząt… Dawniej informacje o świecie w znacznym stopniu czerpaliśmy z ilustracji. Podróżowanie nie było tak łatwe jak aktualnie. Wyobraźnie rozpalały powieści Juliusza Verne. Teraz postanowiłam spojrzeć w przeszłość i skorzystać z tamtych inspiracji. Ogród Ewy jest to nawiązanie do zielników, ale i motywu biblijnego raju, gdzie rzeczywistość miesza się z wyobraźnią, podobnie Ptasi Gaj, to cykl prac mówiący o rozśpiewanym ogrodzie gdzieś w nieskończonej bajkowej przestrzeni. Cykl Kosmogonia nawiązuje do nocnego nieba, księżyca, który towarzyszy nocy, rozświetla, przemierza nieboskłon, uczy wrażliwości, odczuwania, kołysze przyrodę do snu. Tu nic nie jest oczywiste, wszystko jest tajemnicą, przyroda jest zaklęta we śnie. Moje obrazy to obserwowanie przyrody i świata. Człowiek jest nieobecny, nie narzuca się, słucha, podziwia.\nIwa: Interesuje mnie stosunek człowieka do natury rozumianej jako świat flory i fauny. Projekt treściowo inspirowany jest filozofią zen i traktowaniem natury jako źródła inspiracji pozwalających zachować dystans wobec spraw uważanych zwykle (a więc pozornie) za najważniejsze, a także pozwalających zauważyć rzeczy drobne, pozornie nieistotne. Komunikaty zawarte w pracach wskazują na inne, niż materialne, wartości istotne dla współczesnego człowieka.\nMarta Makarczuk – (ur. w 1980 r.) w latach 2001-2006 studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 2006 roku obroniła dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Stanisława Rodzińskiego oraz aneks rysunkowy w pracowni prof. Jacka Gaja. W 2007 roku jej praca dyplomowa została nagrodzona medalem przez TPSP Dworku Jana Matejki w Krakowie. W 2007 roku otrzymała Stypendium Twórcze Miasta Krakowa. W latach 2008-2011 pełniła funkcję asystenta w Pracowni Malarstwa prof. Stanisława Rodzińskiego na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie. Od 2012 roku doktor, obecnie pracuje na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie.\nIwa Kruczkowska-Król – (ur. w 1977 r.) absolwentka krakowskiej ASP (dyplom w 2004 r. z malarstwa sztalugowego w pracowni prof. Jacka Waltosia z aneksem z tkaniny unikatowej u prof. Lilli Kulki, dyplom z specjalności scenografia pod kierunkiem prof. Krystyny Zachwatowicz-Wajda). Od 2012 roku studentka Środowiskowych Studiów Doktoranckich na ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Zbigniewa Bajka. Brała udział w wielu wystawach oraz pobytach rezydencjalnych (w Japonii, USA, Francji, Niemczech, Irlandii, Włoszech, Rosji, Ukrainie, Bułgarii, Litwie, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Holandii). Zajmuje się malarstwem, scenografią i tkaniną unikatową.\nJoanna Banek – ukończyła Instytut Plastyki w Akademii Jana Długosza w Częstochowie oraz Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa. Tytuł doktora otrzymała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, tam też jest zatrudniona. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków. Uczestniczyła w około 150 wystawach zbiorowych i 20 indywidualnych w kraju i za granicą. Zajmuje się malarstwem i tkaniną artystyczną.\nWernisaż wystawy: 19 lutego 2015 o godz. 19\nWystawa czynna do 20 marca 2015\nGaleria Lamelli, ul. Mikołajska 2, 31-027 Kraków, II piętro\ngaleria@lamelli.com.pl, 12 4221955\nAgnieszka Kulka-Sobkowicz, One face, one fleshFotografia jest sztuką narracyjną o tyle, o ile odbiorca opowie sobie sam historię ukrytą za obrazem. Chciałabym, by przeszedł na drugą stronę lustra samodzielnie, by był podglądaczem, który zainspirowany konturami, wypełni znajdującą się między nimi przestrzeń własną treścią… Patrz…\nAgnieszka Kulka-Sobkowicz – fotograf, absolwentka wydziału kulturoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego w zakresie filmoznawstwa. Jej prace eksponowane były m.in. w galeriach Biura Wystaw Artystycznych w Kielcach, Olsztynie, Krośnie oraz Miejskiej Galerii Sztuki w Zakopanem. Na jej koncie znajdują się sesje zdjęciowe modelek, projektów muzycznych oraz pejzaże. www.kulka-sobkowicz.pl\nWernisaż wystawy: 19 stycznia o godz. 18\nWystawa otwarta od poniedziałku do piątku w godz.: 11-17\nKrzysztof Błażyca, Daleko jest blisko. Kenia, Nigeria, Uganda, ZambiaWernisaż wystawy 5 grudnia, godz. 18\nWystawa czynna do 9 stycznia 2015 r.\n“Daleko jest blisko” – czwarta edycja fotograficznej wędrówki przez kraje Afryki tym razem rozpocznie się w Krakowie. Od 5 grudnia do 9 stycznia 2015 w Galerii Lamelli, Śródmiejskiego Ośrodka Kultury przy ulicy Mikołajskiej 2 (Mały Rynek) będzie miała miejsce wystawa wielkoformatowych zdjęć z Kenii, Nigerii, Ugandy i Zambii. ” Autorem jest Krzysztof Błażyca, dziennikarz, podróżnik, współtwórca Fundacji Razem dla Afryki. Obok portretów m.in. 100-letniej Seliny Sudi, ostatniej ze 139 żon szefa klanu Bakhone, czy dr Pauli Kahumbu z Wildlife Direct Kenya, inicjatorki kampanii “Hands off our elephants” mającej na celu ochronę słoni, mamy tu zdjęcia dzieci z nigeryjskich wiosek, slamsów kenijskiej stolicy, czy ośrodka dla dzieci ulicy w Lusace. Są też ujęcia z tegorocznego święta w ugandyjskim Namugongo, największego religijnego wydarzenia we wschodniej części Afryki. Nie brak krajobrazów – chłodnej przestrzeń Oceanu Indyjskiego w Mombasie, niekończącej się zieleni Rift Valley, na drodze z Nairobi do Nakuru\n“Kontynent jest żywym organizmem” – mówi autor “Przekształca się jego tkanka społeczna, gospodarcza, polityczna. Nie zmienia temperament, witalność gestów, ekspresja radości, modlitwy lub gniewu. Dominują kolory, ręcznie nanoszone na fasady sklepów. Ciszę nocy wypełniają śpiewy. Zieleń jest soczysta a czerwona droga pachnie ostro. Kobiety karmią dzieci sprzedając matoke. Mężczyźni krzyczą. Śmiech miesza się z przekleństwem. W tle prawie zawsze muzyka. Jest Matka Boża Pocieszenia, śpiew muezina i czary”.\nOrganizatorem wystawy jest Fundacja Razem dla Afryki (www.razemdlaafryki.org) angażująca się we wsparcie projektów rozwojowych,. realizowanych przez misjonarzy (studnie, edukacja). Fundacja wspiera też organizację HAART Kenya, przeciwdziałającą handlowi ludźmi i niosąca pomoc ofiarom procederu.\nZdjęcia publikowane były m.in. w „Gościu Niedzielnym”, ‘Poznaj świat”, Magazynie Familia” i prasie kenijskiej.\nKrzysztof Błażyca – dziennikarz „Gościa Niedzielnego”, redaktor serwisu gosc.pl. Od ponad 10 lat zaangażowany w promocję działań humanitarnych i pracy misyjnej w krajach Afryki. Inicjator akcji pomocowych na rzecz ośrodka Home of Hope dla dzieci ulicy w Zambii i budowy studni na terenie wiosek w Bomadi w Nigerii, zorganizowanych przez redakcję „Małego Gościa Niedzielnego” w ramach inicjatyw „Samochód za grosze” (2010) i „Studnia za grosze” (2012). Autor artykułów, reportaży, wywiadów dot. Afryki, publikacji fotograficznych i poetyckich (antologia Po piórach smyczkiem, Magazyn 44). Współtwórca i prezes Fundacji Razem dla Afryki. Strona prywatna: www.blazyca.pl.\nFundacja Razem dla Afryki (www.razemdlaafryki.org) – angażuje się w wsparcie projektów rozwojowych realizowanych przez misjonarzy (studnie, edukacja). Fundacja wspiera też organizację HAART Kenya, która przeciwdziała handlowi ludźmi i niesie pomoc ofiarom procederu.\nWERNISAŻ: 5 GRUDNIA 2014 O GODZ. 18.00\nwystawa czynna do 9 stycznia 2014\nORGANIZATORZY: Galeria Lamelli, Fundacja Razem dla Afryki (www.razemdlaafryki.org)\nKarolina Żyniewicz, HIPERFOBIUMFobia to niezwykle ciekawe zjawisko psychiczne. O ile lęk jest strachem bez konkretnej przyczyny, o tyle fobia jest obawą przed czymś konkretnym, co faktycznie nie stanowi zagrożenia. Istnieje cała paleta fobii, których przedmioty często wydają się banalne, wręcz śmieszne, jak choćby zbyt późne wychodzenie z imprezy czy realizacja projektów unijnych, lecz z pewnością nie są takimi dla osób nimi dotkniętych. Ciekawe jest to, że z reguły fobię leczy się za pomocą jej źródła. Zatem narzędzia terapeutyczne do jej zwalczania wyglądają na takie, które miałyby ją pogłębiać.\nW ramach projektu Sztuki oswajanie: więcej o projekcie >>>\nWszyscy się czegoś boimy. Czasem czegoś bardzo konkretnego, co zagraża życiu lub dobrostanowi, a czasem totalnie obiektywnie niegroźnego. Strach bez racjonalnego źródła to fobia. Niezależnie jednak od źródła, lęk/niepokój zawsze jest odczuciem nieprzyjemnym. Może to wynikać przede wszystkim z poczucia bezradności, niemożności okiełznania siebie samego. Wiele lęków jest wyuczonych, wykształconych kulturowo. Ktoś nam kiedyś powiedział, co jest złe i tak zostaje na zawsze. Z własnymi lękami można jednak próbować się dogadać, oswoić je. Jednym z narzędzi ku temu jest sztuka, zarówno dla twórcy, jak i odbiorcy, przynajmniej ja tak do tego podchodzę. Chciałabym, abyśmy spróbowali porozmawiać o lęku oraz popracować z nim twórczo.\nSebastian Ślęczka, Close upwernisaż wystawy: 26 czerwca 2014 o godz 19.00\nWYDZIAŁ SZTUKI W MIEŚCIE 2.0Wystawa grafiki warsztatowej studentów Wydziału Sztuki I° i II° Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie w Galerii Lamelli to pewien rodzaj podsumowania. Prezentowane grafiki powstały w pracowniach druku wklęsłego, wypukłego, płaskiego oraz pracowni grafiki cyfrowej.\nOdkrywane przez studentów odmienne środki ekspresji artystycznej poszczególnych technik graficznych wpłynęły na różnorodny, finalny obraz prezentacji. Wystawa ukazuje dotychczasowe osiągnięcia artystyczne studentów i zamyka pewien rodzaj istotnych dokonań, zapowiadając kolejne, równie udane realizacje.\nwernisaż: 13 czerwca o godz. 16.00\nplakat wydzial sztuki w miescie 2014\nLabirynt: Anita Bętkowska, Ola Paduch, Małgorzata Kołcz, Monika SasorWystawa Labirynt odwołuje do miejsca wyobrażonego, usytuowanego w przestrzeni mentalnej, ogólnodostępnej lub osobistej. Miejsca, z którym obcować można na co dzień, nieświadomie lub zdając sobie sprawę z zagubienia się. Labirynt bywa częściowo przestrzenią wspólną, częściowo prywatną. Jest to miejsce jednocześnie zastane i zmieniające się, nieustannie poddawane transformacjom i tworzące się na nowo. W labirynt uwikłany jest każdy, każdy od czasu do czasu gubi drogę do wyjścia. Labirynt zasadza się na powtórzeniu, ciągle przypomina o tym, co jest znajome, ale mimo to nieujarzmione. Dlatego intryguje. Więzi w ramach cykliczności: wejścia/wyjścia, otwarcia/zamknięcia, rozwiązania/uwikłania. Ludzie tworzą swoje osobiste labirynty sami lub błądzą, czasem z własnej woli, czasem mimowolnie, w labiryntach powszechnych, ogólnoludzkich. Aby się zupełnie i na zawsze nie zagubić bywa, że zostawiają ślady, rozwijają nić.\nW wystawie bierze udział kolektyw absolwentek Kursu Fotografii Artystycznej: Anita Bętkowska, Ola Paduch, Małgorzata Kołcz i Monika Sasor\nwernisaż: 16 maja 2014 o godz. 19.00\nwystawa czynna do 10 czerwca\nOrganizator: Kurs Fotografii Artystycznej Śródmiejskiego Ośrodka Kultury\nWystawa odbywa się w ramach Krakow Photo Fringe\nKrakow Photo Fringe jest organizowany przez Fundację Lablab i Fundację Sztuk Wizualnych\nAnna Krztoń, Monstruarium W powieści Mary Shelley doktor Frankenstein, zafascynowany możliwościami nauki i magii tworzy ze szczątków ludzkich i zwierzęcych stworzenie, które ma przewyższyć swoją doskonałością twory Boga (lub natury). Stworzenie okazuje się potworem, a przerażony twórca wyrzeka się go, przeklina i porzuca. Samotny i wykluczony z ludzkiej rodziny (po)twór błąka się po świecie. W końcu postanawia nękać swojego twórcę, aby ten stworzył istotę podobną do niego, która byłaby jego partnerką na dobre i na złe. Frankenstein początkowo przychyla się do pomysłu, lecz szybko go porzuca, przerażony wizją potworów rozmnażających się, by opanować świat. Powieść Shelley – poza oczywistą przestrogą dotyczącą niebezpieczeństw związanych z lekkomyślnym wykorzystaniem nauki i technologii reprodukcyjnych, wskazuje na istotny problem stygmatyzacji, ale i perspektywy dalszej obecności Innego w kulturze.\nProblem piętna związanego z innością porusza również Anna Krztoń. Chętnie relacjonuje historyczne uwikłania i mechanizmy wykluczenia czy normowania społeczeństwa, wynikające z przeciwstawienia tego, co normalne – nienormalnemu, tego, co zdrowe – choremu, tego, co społecznie akceptowalne – temu, co niedopuszczalne. Fascynacja Innym, rozwijana już od dłuższego czasu, głównie za sprawą lektury konkretnych tekstów – ma odkryć sensy zawarte w figurze monstrum, egzemplifikując skrywane lęki, kompleksy i pragnienia. Autorka czerpie więc z mitologicznej nadbudowy, w jaką obrasta odmienność, z całym inwentarzem zmiennych w perspektywie historycznych relacji.\nAnna Krztoń zrealizowała cykl grafik w technice wklęsłodruku, będący katalogiem quasi-baśniowych projekcji wizualizującym cechy obcego, często w animalistycznej formie. Ekspresyjne przedstawienia skondensowane zostały w formy znaków – wydarte tłu, które jest fizycznie nieobecne bądź nieme, mającemu wyłącznie stanowić przestrzeń dla ich wewnętrznej ekspresji. Ów katalog fantastycznych tworów: poł-zwierząt, pół-ludzi, skamieniałych płodów i innych figur, pozostających w stadium ciągłej transformacji pomiędzy materia żywą a nieożywioną, odsyła nas do fascynacji autorki zjawiskiem monstrum – od początku żywo obecnym właściwie we wszystkich kulturach. Zawarte w tym fantastycznym wyobrażeniu stany emocjonalne lokują w poetyce baśni, proponując strategię opartą o estetykę i formalne modyfikacje. Prace Anny Krztoń są głęboko autorefleksyjne, ujawniają skłonność do poetyckiej metafory zawartej bardziej w śladzie, materii i procesie niż narracyjnym wymiarze samych obrazów. Celem Anny Krztoń nie jest bynajmniej ilustrowanie starych tekstów czy tworzenie wizualnej relacji. To pretekst, w którego ramach problematyzowany obszar staje się polem uwolnienia własnej ekspresji. Charakterystyczny, bardzo wyrazisty, głęboko trawiony ślad, odkrywa przede wszystkim temperament autorki, ale równocześnie, tworząc niezwykle sugestywną, namacalną wręcz materię – wskazuje na graficzny ekwiwalent cielesności, będącej, mam wrażenie, właściwym tematem tych prac.\nTak ujęty status ciała, obecnie również postrzegany jako przestrzeń różnych ingerencji, o rozmytych granicach wyznaczających normy naturalności, intuicyjnie dotyka istotnych kwestii nurtujących współczesną myśl, będącą post- i trans- mutacjami humanistyki. W proces tworzenia w obszarze klasycznej grafiki wpisany jest opór materii, który poprzez próby przezwyciężania stanowi o kształcie matrycy i, w konsekwencji, ostatecznym wyglądzie obrazu. Odwracając perspektywę, matryca zwierająca ślady procesu świadczy o charakterze dochodzenia do rezultatu. W wypadku Anny Krztoń jest to proces długotrwały i mozolny, dający jednak możliwość wyodrębnienia w nim istotnych etapów. Pierwszy – jakkolwiek paradoksalnie by to nie zabrzmiało – kształtuje strukturę zniszczenia, która następnie staje się potencjalnym tworzywem do wydobycia interesujących autorkę form. Ten destrukcyjny charakter, jaki noszą pierwsze ślady utrwalone na blachach, jest, w moim przekonaniu, warunkowany wewnętrzną koniecznością pozbycia się czystej, anonimowej, a tym samym „obcej” powierzchni. Oswajanie jej następuje poprzez wstępne zużycie. Bywa, że te pierwsze ingerencje noszą odbicia śladu w postaci konkretu, jakim jest ciało, co również podkreśla charakter i wagę, jaką pełni proces w tych realizacjach: matryca zawiera bezpośredni ślad ciała, które ulega dalszym przetworzeniom, zmierzającym do uzyskania satysfakcjonującego finalnego obrazu. Nie jest on więc tylko estetycznym wytworem, a rozstrzyganie o jego wartości jedynie w tych kategoriach byłoby niepełne.\nAnna Krztoń z pełnym przekonaniem poddała się dyscyplinie, jaka wynika z przyjętego medium, próbując w jego charakterze odnaleźć nie tyle nowe, co istotne dla niej możliwości wyrazowe – odbijanie, trawienie, szlifowanie, nawarstwianie – te wszystkie czynności, które składają się na ostateczny kształt prac, możemy czytać jako działania wzbogacające przekaz. Jej grafiki tworzą prywatną mitologię form, których związek z doświadczaną rzeczywistością jest mocno rozluźniony. To raczej projekcje wewnętrznego stanu ducha i próby nazwania i obłaskawienia Innego w sobie. Konsekwencja z jaką Autorka rozwija ten temat zasługuje na uwagę, niezależnie od tego, czy proponowany przez nią świat jest nam bliski czy właśnie obcy.\nAnna Krztoń (ur.1988) – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, studia ukończyła z wyróżnieniem w 2013 roku (dyplom w Pracowni Wklęsłodruku prof. Jana Szmatlocha). Zajmuje się grafiką wklęsłodrukową, ilustracją i komiksem. Publikowała m.in. w: „Ha!Arcie”, „Menażerii”, „Touche”, „Tubie” i zinach takich jak „Mydło”, SW/ON (Litwa) i „Naturegraffix”(Estonia). Zilustrowała kilka książek (głównie poezji). Brała udział w kilku wystawach indywidualnych (Bytom, Tarnowskie Góry, Katowice, Bekescaba) i kilkunastu grupowych (Sosnowiec, Katowice, Poznań, Łódź, Warszawa, Jarosław, Bolonia). W 2011 roku otrzymała Nagrodę Burmistrza Miasta Tarnowskie Góry za działalność artystyczną i animację kultury. Obecnie mieszka i pracuje w Katowicach. krztonia@poczta.onet.pl\nWERNISAŻ: 22 MARCA 2014 O GODZ. 18.00\nKatarzyna Grochowska Instalacja V-2. Obieg zamkniętyWERNISAŻ: 6 MARCA 2014 O GODZ. 18.00\nKatarzyna Grochowska (ur. 1986 roku) jest absolwentką Uniwersytetu Pedagogicznego na kierunku grafika na Wydziale Sztuki. Jej ojciec od dziecka chodził z nią na różne wystawy – tak zaszczepił w niej miłość do sztuki. Przygodę z rysunkiem zaczęła od japońskiego komiksu – mangi. Na studiach rozwinęła swoje umiejętności i zdobywała kolejne stopnie wiedzy, które pozwoliły jej wypracować swój charakter i styl. Po ulicach chodzi jak mały reporter i analizuje każdy niuans reklamowy. Bez projektowania nie może oddychać, każdy projekt traktuje jak dziecko – opiekuje się i dba o niego do końca. Będąc studentką, pracowała także jako kelnerka w Cafe Bunkier. Od roku prowadzi swoją działalność Kic Art – projektowanie graficzne i „walczy” z klientami „czerwony napis na żółtym tle”. Myśli o powrocie do malowania.\nWYSTAWA CZYNNA DO 15 MARCA\nFIRST EXERCISEWystawą First Exercise w Galerii Lamelli doktoranci Wydziału Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych rozpoczną realizację projektu Exercise, którego głównym założeniem jest nawiązanie dialogu ze zjawiskiem, jakim jest powtarzanie. Powtarzanie jest matką wiedzy (Repetitio est mater studiorum), przynależy do świata reklamy, błędów, schematów, ale także rytuałów. A rytuał to coś więcej niż tylko powtarzana czynność. To zaklinanie świata. To forma. To nadmiar formy. Symbol. To od – do. Przejście od tego, co zewnętrzne do tego, co wewnętrzne. Uczestnikami projektu są doktoranci i zaproszeni do współpracy profesorowie Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studenci i pedagodzy Wydziału Sztuki Kean University oraz artyści School of Visual Arts. Kean University jest trzecią co do wielkości wyższą uczelnią w New Jersey. School of Visual Arts, położona na Manhattanie w Nowym Jorku, jest jedną z najlepszych szkół artystycznych w Stanach Zjednoczonych.\nNATURA NATURANS – NATURATA NATURAWystawa łączy różnorodne poszukiwania artystyczne, skoncentrowane wokół pojęć: NATURA NATURANS („natura tworząca”) oraz NATURA NATURATA („natura stworzona”). Tytuł wystawy nawiązuje do filozoficznej koncepcji natury z pism Awerroesa. W takim ujęciu staje się ona głosem i formą niewidzialnego. Daje możliwość wypowiedzi o zabarwieniu metafizycznym. Odsyła zarazem do bardziej materialnego widzenia natury. Otwiera też możliwość połączenia ducha i materii. Pozwala na dotarcie do styku natura-kultura. Natura jawi się także jako odwieczne wyzwanie i pole zmagań dla człowieka z potężną i dominującą siłą. Wyzwala tęsknotę za ładem, porządkiem, harmonią, siłą sprawczą, tajemnicą.\nSztukoprzestrzeń dla dzieciWystawa zawieszona na wysokości wzroku dziecka? Tak!!!!!!!!!!\nZapraszamy do odwiedzenia wystawy współtworzonej przez dzieci dla dzieci. To wystawa szczególna, ponieważ elementy przestrzennej instalacji zostały zawieszone na wysokości odpowiedniej dla dziecka, a nie dla dorosłego człowieka.\nCała kompozycja opiera się o najbardziej pierwotny z kształtów – koło. To właśnie koło jest doskonałą formą, łatwą do globalnego ujęcia, które dziecko rozpoznaje i reprodukuje najwcześniej.\nZabawa na sto dwadzieścia………centymetrów.\nWernisaż: sobota, 14 grudnia 2013 roku o godz. 15. 00 – zapraszamy dzieci, rodziców i opiekunów\nWięcej o Sztukolotnii: http://lamelli.com.pl/edukacja/warsztaty/sztukolotnia-cykl-warsztatow-artystycznych-dla-dzieci-i-mlodziezy/\nPobierz informację: Iga Kucia – KLEKSY expression 1 > = expression 2Przestrzeń rysunkowa, którą mam możliwość zrealizować w Galerii Lamelli, jest poszukiwaniem swobody doświadczania rozmaitych aspektów ruchu w sytuacji wizualnej notacji, szkicu, wyrażania myśli, idei, kształtu, miejsca dla wyobraźni. W instalacji rysunkowej KLEKSY pozwalam sobie na eksperymenty z materią rysunku, narzędziem, formą i atramentem.\nErika Seywald, Malarstwo O OBRAZACH ERIKI SEYWALD\nNajczęściej wielkoformatowe, olejne i malowane jajeczną temperą obrazy Eriki Seywald nie otwierają się po przelotnym rzuceniu spojrzenia. Najpierw uwodzą grą kolorów. Jeżeli pozwoli im się powoli oddziaływać na widza, udostępniają swoje figuratywne życie wewnętrzne. Z abstrakcji wyłaniają się istoty i bronią się przed zaniknięciem. Inspirując się doświadczeniami przyrody, artystka pracuje warstwami farb, dodając piasek kwarcowy, który później zostaje usunięty. Figury wynurzają się z płaszczyzn pigmentu, są więcej niż schematami, posiadają twarze, milczą w otaczającej je ciszy, jako namalowane stworzenia, pozostają w stagnacji.\nErika Seywald, urodzona w Berg w Dolinie Drawy w Karyntii, podczas studiów na Akademii Sztuk Pięknych szkoliła konsekwentnie swoje oko w obserwacji natury. Przyglądała się od zaplecza dekoracyjności roślinności i zwróciła się w kierunku pozornie martwego materiału: długie lata spędziła między innymi w zredukowanym, oszczędnym świecie gór Kapadocji (Turcja). Intensywne zajmowanie się wulkanicznymi skałami, erozyjnymi formami i malarstwem jaskiniowym ukształtowało w znacznym stopniu jej pracę i leżącą u podstaw filozofię o pierwotnym pochodzeniu całego otoczenia.\nArtystka wychodzi w swoich obrazach od struktur, które znajduje w kamieniach i blokach skalnych, od zaskorupiałej powłoki, łupkowatej, zwietrzałej do szczegółów niekończących się różnorodności, prastarej bazy mistycznych postaci i krajobrazów, wytłoczonych wzorów życia. Z konieczności pojawiają się dla niej egzystencjalne pytania: skąd i dokąd.\nSama rozwinęła specjalną metodę przygotowania farb, która wypływa z miłości do materiału, struktury oraz ciekawości spróbowania czegoś nowego. Na obrazach malowanych temperą jajeczną pigmenty zostają zmieszane z emulsją z jajka i oleju. Farba połączona z wodą szybko schnie, posiada siłę promieniującą od wnętrza i zawsze matowy charakter. Technikę tę stosuje raczej przy małych formatach, na które nanosi farby warstwą po warstwie. Jest to długotrwały proces, ciągnący się nierzadko przez długi okres czasu. Zawsze pracuje seriami, równolegle nad większą ilością obrazów. W ten sposób prace porastają skorupowatą powierzchnią. Obraz rośnie warstwowo, również często przez niektóre wymazania, względnie domalowania,. W efekcie końcowym każda warstwa oddziałuje i zachowuje swoje znaczenie. Jest to proces, w którym artystka wzbogaca się o nowe doświadczenia.\nTechniką olejną maluje duże formaty. Artystka ma swój sposób malowania olejem, który powstał na terenie Martwych Skał w Turcji, gdzie otoczona ciągle delikatnym piaskiem zapoczątkowała wprowadzanie naturalnych materiałów do prac. Obrazy w oleju poprzedzone są szkicami. Farbą temperową zostaje nałożony kolor. Miesza około 400 tonacji kolorów, które porządkuje na palecie. Płótno leży płasko, ślady rysunku pokrywa luźno piaskiem korundowym. Pracochłonnie, na kolejną warstwę nanoszone zostają następnie długowłosymi pędzlami do fresków tonacje farb, mocno rozcieńczone w terpentynie. Ślady korundu zapobiegają chwilowej przypadkowości. Rozdzielają pola kolorów. Aby rzeki farby w sposób niezamierzony nie zamieniły się w powódź, dodaje do powierzchni kolorów ziarnistego piasku kwarcowego. Kiedy pierwsza warstwa wyschnie, nanoszonych zostaje wiele następnych cieniutkich warstw farb i znowu farba posypana zostaje kwarcem. Obraz zmienia się tak, jakby coraz bardziej zanikał w piasku. Ale pod warstwami kwarcu powstają nowe, niewidoczne dla oka, rzeki farby. Farby są nakładane w sposób kontrolowany, ale pod warstwami kwarcu rządzi przypadek. Po wyschnięciu kwarc zostaje zdjęty szpachlą, tak jakby proces ten obnażał obraz z powłok. Obrazy zawierają również drobinki diasporu, pokruszonego przez Seywald kamienia szlachetnego o wysokim załamaniu światła. Ożywiają one górne powierzchnie. I tu także przyroda była mistrzem artystki. W martwych ścianach grani, które swego czasu dostarczały jej inspiracji tematycznych, znajdują się migoczące nawarstwienia, które w świetle słońca wywołują wibracje skał.\nJan Pastuła, kurator wystawy\nErika Seywald, urodzona w Karyntii/Austria, mieszka i pracuje w Wiedniu\nWernisaż wystawy: 2 lipca 2013 o godz. 19.30\nKurator: Jan Pastuła\nOprawa muzyczna wernisażu: Daniel Stratznig, akordeon\nwystawa czynna do 21 lipca\nWystawa studentów Wydziału Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznegowernisaż wystawy: 14 czerwca 2013, godz. 18.oo\nStanisław Wójcik, AutoportretW piątek, 19 kwietnia 2013 roku, w krakowskiej Galerii Lamelli zostanie otwarta wystawa Stanisława Wójcika zatytułowana Autoportret. W ramach ekspozycji znajdą się prace specjalnie na nią przygotowane oraz starsze realizacje. We wszystkich artysta konsekwentnie analizuje problematykę autoportretu. Zastanawia się na konsekwencjami, jakie niesie za sobą nazwanie dzieła portretem siebie i sugeruje, że każdy artystyczny wytwór może być rozumiany jako obraz ja artysty: „nawet malowanie martwej natury może też być odczytywane jako malowanie siebie i swojej przestrzeni”. Wójcik multiplikuje wizerunki, przepracowuje ich kolejne wersje, przekształca, idąc w stronę ekspresyjnego nagromadzenia. Zdaje się dążyć do momentu absolutnego nasycenia przestrzeni wyobrażeniem siebie. Każdy gest czyni częścią konstruktu tożsamości artysty i każdy kolejny paradoksalnie powoduje przekształcenie się autoportretów w formy odindywidualizowane i uniwersalne.\nDOMINIK RITSZEL, NIEDŁUGO BĘDZIE PO WSZYSTKIMDominik Ritszel, Mój Człowiek, wideo\nW filmie See you all artysta skatalogował szereg następujących po sobie scen, jakby przypadkiem podglądniętych: szarych ulic, po których przejeżdżają autobusy i tramwaje, samotnie idącego człowieka, dwie dziewczyny pozujące do zdjęć, mężczyznę zasypującego dół na plaży, tańczącego młodzieńca. Wszystkie one nie pretendują do nabierania jakiś konkretnych znaczeń. Wszystkie one następują i ustępują jedna po drugiej – kolejne ruchome kadry znikają i nie wymagają od obserwatora żadnej reakcji. To tak jakby na tym krótkim filmie przedstawione zostały sceny reprezentujące wszystkie sytuacje zdarzające się na co dzień. Nieważne, nieistotne, nieostre, niekonieczne, przypadkowe, bezsensowne, nieplanowane, bzdurne.\nKolejna prezentowana praca – No fun jest rejestracją zdarzenia, którego istotę bardzo trudno odgadnąć. Znów artysta podgląda pewną sytuację, ale tym razem zdecydowanie niejasną. Jako widzowi, trudno jest mi się domyślić, o co chodzi, co robią biorące w zdarzeniu osoby, kim są, co zamierzają. Czekam na rozwiązanie, wyglądam chwili, gdy będzie po wszystkim, bo bohaterowie akcji niepokoją i odnoszę wrażenie, że ich miejsce jest gdzieś indziej – nie w tej przestrzeni, nie na tym planie zdarzeń. Czy im wydaje się, że są we właściwym miejscu i czasie? Być może, jak wskazuje tytuł wystawy, brak celowości zarejestrowanych działań jest tylko pozorny. Celem jest czas po wszystkim i aby go dosięgnąć należy postępować według wskazówek zawartych w filmie Mój człowiek: idziesz przed siebie i nie mijasz niczego, nikt Cię nie interesuje i znasz tylko to, co jest dla Ciebie oczywiste, nie żegnasz się.\nDominik Ritszel – jego pierwsza indywidualna wystawa miała miejsce w galerii CSW Kronika w Bytomiu (See you all, 2012). Praca o tym samym tytule znalazła się w przeglądzie Video Reviev 2012 w Kinie Kosmos (Katowice). Artysta brał udział w wystawach grupowych: Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie (CSW Kronika, Bytom, 2012), Studium Klucza (CCK, Katowice, 2012), Mleczne Zęby (BWA, Katowice, 2013). Uczestniczył w międzynarodowym projekcie Spaces as a tool for shaping social attitudes w Mołdawii, Kiszyniowie, gdzie w Muzeum Etnograficznym pokazał film Campers. Kolejna indywidualna wystawa autora No Fun miała miejsce w Centrum Promocji Młodych w Częstochowie. We współpracy z francuską kuratorką Lore Gablier współtworzył film D’eux (Paryż, Francja). Wziął udział w projektach: Curators Network (MOCAK, Kraków, 2013) oraz Showoff ‘13 (Kordegarda, Warszawa).


Farmona Herbal Care, krem odmładzający do rąk i paznokci, różany, 100 ml - Portal Dbam o Zdrowie\nFarmona Herbal Care, krem odmładzający do rąk i paznokci, różany, 100 ml\nKrem zawiera silnie skoncentrowane, łagodne dla skóry, naturalne składniki aktywne, które zapewniają skuteczną pielęgnację, przywracając dloniom piękny, młody wygląd.\nAqua, Ethylhexyl Stearate, Cetearyl Alcohol, Polysorbate 60 Paraffinum Liquidum, Urea, Glycerin, Propylene Glycol, Rosa Canina, Fruit Extract, Helianthus Annuus Seed Oil, Glyceryl Stearate, Stearic Acid, Dimethicone, Cera Alba, Cetyl Alcohol, Butyrospermum Parkii Butter, Tocopheryl Acetate, Hydrolyzed Silk, Inulin, Diazolidinyl, Urea, Iodopropynyl Butylcarbamate, Acrylates/ C10-30 Alkyl Acrylate Crosspolymer, Disodium EDTA, Sodium Hydroxide, Parfum, Citronellol, Geraniol, Hydroxycitronellal, Limonene.\nEkstrakt z dzikiej róży doskonale nawilża i odżywia skórę oraz poprawia jej sprężystość, opóźniają procesy starzenia.\nProteiny jedwabne doskonale wygładzają skórę usuwając szorstkość naskórka, a także skutecznie chronią przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych.\nWitamina E nazywana witaminą młodości, dodaje witalności, regeneruje i wygładza skórę oraz chroni przed szkodliwym promieniowaniem UV.\nKrem delikatnie wmasować w skórę dłoni i paznokcie. Stosować kilkakrotnie w ciągu dnia.


Madziakowo: TRENDHIM - najpiękniejsze produkty dla mężczyzn\nDziś przychodzę z moją nowością. Jest to portfel TRENDHIM. Tak naprawdę długo szukałam portfela, który byłby średniej wielkości, nie za mały i nie za duży.\nOPIS: Portfel w pięknym kolorze kasztanowego brązu jest wyposażony w system identyfikacji elektronicznej RFID. Dzięki temu pomoże bezpiecznie zachować dane osobowe zakodowane na kartach przed niechcianym skanowaniem.\nMOJA OPINIA: Portfel przede wszystkim jest pięknie wykonany. Przychodzi zapakowany w estetyczne małe pudełko. Szukałam takiego portfela głównie na karty bo z nich głównie korzystam. Portfel jest średniej wielkości nie jest za duży, ani za mały. Zależało mi na takiej wygodnej wielkości. Z zewnątrz posiada on jedną kieszonkę na suwak - można w niej trzymać monety.\nWewnątrz natomiast jest sporo przegródek na karty i jeszcze i dwie duże kieszenie na banknoty. Dodatkowo jest też miejsce na zdjęcie oraz mini portfelik na zatrzask.\nPortfel pachnie prawdziwą skórą i pięknie się błyszczy. Powiem Wam, że ostatni portfel kupiłam w 2015 roku kiedy byłam w ciąży. Mój obecny ma 5 lat i wygląda naprawdę kiepsko, poodpadała z niego skórka. Nie kupuję często tego rodzaju akcesoriów, tylko kiedy potrzebuję więc nie mam żadnych innych w zapasie.\nCiekawa jestem jak mi się sprawdzi ten rozmiar bo ja noszę większy, ale jest wypchany paragonami więc jak je wyjmę to zostanie mi kilka kart i w sumie tyle.\nP.S. banknot ze zdjęć jest zabawkowy :)\nA Wy lubicie takie akcesoria ?\nŁukasz Bier 29 lutego 2020 16:26\nMam okulary są mega dobre jakościowo\nWioleta Sadowska 29 lutego 2020 16:57\nTaki elegancki portfel powinien się spodobać każdemu mężczyźnie.\nAnanka 29 lutego 2020 19:53\nThat is a nice wallet. My bf prefers a smaller one though.\nAgnieszka Kaniuk 29 lutego 2020 21:26\nKochana spadłaś mi z nieba. Właśnie takiego portfela szukałam dla mojego narzeczonego. 😊\nŚwiat Pani Domu - Ola 29 lutego 2020 22:15\nNa taki porządny portfel sama miałabym ochotę :)\nalexxia_pe 29 lutego 2020 22:20\nPortfel jest tak piękny,że sama bym go "nosiła" :) pozdrawiam :*\nKinga K. 29 lutego 2020 22:34\nŁadny portfel ❤\nMagda 29 lutego 2020 22:52\nBardzo ładny prezent, podoba mi się kolor i wykonanie :)\nSady Sana 29 lutego 2020 23:11\nProdukty dla mężczyzn ale widzę, że i kobieta znajdzie coś dla siebie. Świetne portfele. Sama też szukam czegoś dla siebie bo mój mnie już z wielu powodów irytuje ;p\nEvi Erlinda 29 lutego 2020 23:53\nI like this wallet, nice and thin.\nSłodko Słodka 1 marca 2020 08:34\nŚwietny pomysł na urodziny dla teścia akurat,dzięki za pomysł:-)a przy okazji zapoznam się z firmą.Pozdrawiam\nyonosoymillenium 1 marca 2020 08:43\nse le ve una billetera bonita y cómoda, disfrutala\nBarbara Elżbieta 1 marca 2020 16:09\nPowiem Ci, że ja portfela też nie kupuje zbyt często. I również stawiam na jakość tego typu rzeczy.\nwindowtothebeauty 2 marca 2020 14:03\nWygląda mega porządnie:) Buziaczki:**\nKamila 2 marca 2020 17:00\nPortfel super i bardzo fajnie, że ma takie ładne pudełeczko, idealnie na prezent :)


Dzień Życia Konsekrowanego, który obchodzimy w każde święto Ofiarowania Pańskiego, ma w tym roku charakter szczególny. Wpisuje się on bowiem w ogłoszony przez papieża Franciszka Rok Życia Konsekrowanego, obchodzony pod hasłem: „Ewangelia, proroctwo, nadzieja – życie konsekrowane w Kościele dzisiaj”. Rok ten rozpoczął się w pierwszą niedzielę Adwentu 2014 roku, a zakończy się 2 lutego 2016 roku. Sobór Watykański II stwierdził, że choć stan życia konsekrowanego nie jest częścią hierarchicznej struktury Kościoła, to „należy on jednak nienaruszalnie do jego życia i świętości” (Lumen gentium, 44). Rzeczywiście, trudno wyobrazić sobie Kościół bez osób zakonnych, członków instytutów świeckich, konsekrowanych dziewic i wdów, bez ich modlitwy, ofiary i prowadzonych przez nich dzieł apostolskich: różnorodnych duszpasterstw, sanktuariów, szkół, mediów, posługi kaznodziejskiej, rekolekcyjnej, służby chorym i ubogim. Historia pokazuje nam, że w sytuacjach kryzysu w Kościele Duch Święty powoływał do istnienia nowe charyzmaty zakonne, które przyczyniały się wydatnie do odnowy Kościoła.\nKardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi Kościoła.


Tytuł: metamorfozy obsadek\nNapisane: sobota, 25 lutego 2017, 23:24\nMam nadzieję, że właściwy dział wybrałam\nPatrząc na wasze piękne wizualnie i w praktyce pióra, poddałam metamorfozie plastikową obsadkę do copperplate'a.\nPewnie lepiej dzięki temu nie będzie mi się pisało, ale może przyjemniej ;D\nA jak mi się sprawdzi sposób ozdabiania, to mam plan, by przynajmniej część sprzętu zmodyfikować, a szczególnie pióra wieczne, bo mam żałosną gromadkę końcówek piór manuscripta z zestawu do kaligrafii z doczepionymi dupkami i czapkami, czy to z piór szkolnych, czy z długopisów...\nPatrząc na zdjęcie sami przyznacie, że warto im image zmienić ;D\nNo, może poza Pilotem\nPS... Przedstawiona na zdjęciu stalówka flex to Dimitri Blanzy Poure 86, którą kupiłam w antykach na allegro, wygląda pięknie, z 2 metali stegowana, ale może ktoś coś więcej wie o niej? Czy to już stalówka vintage?\nZ poważaniem, itd...\nNapisane: sobota, 25 lutego 2017, 23:28\nChodzi o tą metalową końcówkę? Sama to zrobiłaś, czy to jakiś "przeszczep"? Świetnie to wygląda! Vintydżowo\nNapisane: sobota, 25 lutego 2017, 23:34\nNapisane: sobota, 25 lutego 2017, 23:47\nNajpierw przeszlifowałam plastik, potem czarne gesso, szlagaluminium na to, potem korekcja błędów koncepcji za pomocą papieru ściernego ;D i metalowe dodatki biżuteryjne i patyna bitumem i czernią.. I lakier, błysk Boną, mat Decorfinem... Ciekawa jestem czy to wytrzyma użytkowanie\nNapisane: sobota, 25 lutego 2017, 23:51\nOjejj... Napracowałaś się! Tyle detali... Ale naprawdę świetnie to wygląda.\nNapisane: sobota, 25 lutego 2017, 23:55\nWytrzyma, ale samo miejsce uchwytu wzmocnij np. politurą szelakową albo chociaż akrylowym matem. Na jakiś czas wystarczy. Ewentualnie przetrzyj ściernym ok 2500 i na to akryl transparentny w macie. Będzie wyglądało jak długo używane a walorów nie utraci.\nNapisane: niedziela, 26 lutego 2017, 00:00\nPięknie ozdobione. Trochę mi się kojarzy z różdżką. Taką wiecie, do czarowania, Lumos Maxima! Czy Wingardium Leviosa.\nNapisane: niedziela, 26 lutego 2017, 00:01\nNapisane: niedziela, 26 lutego 2017, 00:10\nNiom, HP ;D\nNapisane: niedziela, 26 lutego 2017, 07:51\nTo jest levioooosa, a nie lewiosaaaa\nNapisane: niedziela, 26 lutego 2017, 10:27\nCiekawie wyszło. Dałam się nabrać, że to przerobiona drewniana obsadka\nNapisane: niedziela, 26 lutego 2017, 11:11\nArleta, pokaż przerobione pióra. Super efekt, brawo.\nNapisane: czwartek, 9 marca 2017, 11:47\nArleto dziękuję za inspirację.\nMoja nieudolna próba:\nNapisane: czwartek, 9 marca 2017, 16:39\nAha, już zajrzałam\nNapisane: piątek, 10 marca 2017, 08:31\nA ja, powiem szczerze, nie wiem o co chodzi w tym poście\nNapisane: piątek, 10 marca 2017, 09:44\nO nowy look plastikowej obsadki.\nNapisane: niedziela, 19 marca 2017, 15:28\nNawiązując do zdjęcia powyżej i końcówek Manuscripta, to wyglądają teraz tak:\nW białym to oryginalny dół od długopisu, góra z zepsutego pióra, pomalowana na biało i namalowane kwiatki, by było podobnie do dołu.\nA drugie pióro, srebrno-złote, podobnie z różnych części poskładane, "posrebrzone" spatynowane szlagaluminium, reliefki to stickersy.\nTrochę mi przeszkadza wzajemne niedopasowanie tych różnych części, tu cieniej, tam grubiej... Ale przynajmniej atrament mi teraz nie zasycha i jest za co trzymać\nNapisane: niedziela, 19 marca 2017, 17:51\nTe kwiatki to coś w rodzaju dekupażu?\nNapisane: niedziela, 19 marca 2017, 19:19\nNiezłe! Te kwiatkiładniejsze niż oryginalne\nNapisane: niedziela, 19 marca 2017, 19:29\nDzięki, kwiatki malowane, więc nie decu.\nCzy ładniejsze, nie wiem, ciut inne ;D\nNapisane: poniedziałek, 20 marca 2017, 21:20\nAż by się chciało samemu popróbować, tylko... głupio się potem przyznać do swoich wyczynów, gdy Twoje dzieło jest punktem odniesienia\nNapisane: poniedziałek, 20 marca 2017, 23:16\nHa, ha, dzięki za Sewka, mój ulubieniec ;D\nGłupio, nie głupio, wszystko lepsze niż plastik\nNapisane: poniedziałek, 20 marca 2017, 23:48\nTeż go lubię, choć nie chciałabym mieć takiego belfra od chemii, bo znienawidziłabym najpiękniejszą rzecz na świecie Chociaż jako postać - jest super. Chyba jest jedynym bohaterem z Pottera, którego lubię od początku do końca serii.\nZ grzeczności nie przeczę, choć moje artystyczne "wygibasy" są najgorszą rzeczą pod Słońcem. Masz pomysł na zrobienie roślinnych ornamentów? Taki łatwy i sympatyczny, aby Jar Jar Binks czegoś nie zepsuł\nNapisane: wtorek, 21 marca 2017, 00:43\nJa to nawet chyba podobna do niego jestem ;D\nOrnamenty roślinne na obsadkach? To łatwego nie znam, bo to jednak mała powierzchnia...\nNooo, może stickersy jako baza?\nNapisane: wtorek, 21 marca 2017, 11:37\nDzięki. Potem mam jakimś lakierem przejechać? Chciałam zrobić coś "elfickiego", ale raczej na piórze wiecznym, aby do torby wrzucić i fajnie wyglądało. Obsadki wolę nie popsuć, bo mam tylko jedną Ogarniam takie pierdoły jak konserwacja drewna, odlewy, ale np. naszkicowanie czegoś ładnie mnie przerasta\nNapisane: wtorek, 21 marca 2017, 12:06\nHmm... Same naklejki z lakierem chyba będą wyglądać kaszaniarsko, jak naklejka na piórze, a powinno być "inaczej" ;D\nJa bym zrobiła tak jak na moim piórze, szlagaluminium (do tego trzeba klej do złoceń, szlagaluminium, brązowa/czarna akrylówka (lub bejca, patyna), lakier poli).\nAlbo drugi sposób: przeszlifować pióro papierem ściernym, nakleić naklejki, pomalować akrylówką gąbką na czarno i posmyrać delikatnie suchym pędzlem pastą pozłotniczą, np. Renesansu, bo tania, i dopiero lakier. Taki efekt metalu, jak tu:\nAlbo konturówką do szkła porobić motywy odpowiednie...\nMożliwości jest wiele ;D\nNapisane: wtorek, 21 marca 2017, 14:10\nChodzi o lakier do plastiku, którego używałam do broni z "Gwiezdnych wojen", zawsze się sprawdzał jako imitacja metalu (fakt, to miała być wypolerowana broń)\nDzięki za link, trochę się pobawię, w najgorszym wypadku - potem pozbędę się ozdób.\nNapisane: wtorek, 21 marca 2017, 16:11\nAaaa, to tak, jak najbardziej\nA dasz linka do tego lakieru, albo pokażesz jaki efekt można nim uzyskać?\nPolecam zatem modelarskie farby metalizujące Gunze (metalizer gunze). Są dostępne różne kolory, przykładowo miedź. Po nałożeniu farby mamy zielony kolor. Czekamy jak wyschnie, następnie polerujemy twardym filcem. Czemu twardym? By nie dostał się w zagłębienia przedmiotu. Otrzymamy powierzchnię o pięknym, metalicznym blasku a w zagłębieniach coś jak naturalna patyna. Farba nie zmywa się, jest odporna na dotyk, itp. Można ją pokryć jakimś medium bezbarwnym.\nTU przy okazji remontu suszki, zastosowałem taką farbę do gałki i brzegów. Zdjęcia tego nie oddadzą, ale na serio w realu można pomylić z prawdziwym metalem.\nNapisane: wtorek, 21 marca 2017, 22:12\nDzięki Dexter, super efekt\nZ farbami modelarskimi jeszcze nie miałam do czynienia, ze względu na małe pojemności, ale do do takich małych rzeczy w sam raz, na pewno spróbuję keidyś, bo ciekawie się zapowiada


Praca | Opieka nad małżeństwem, 1500 euro/miesiąc\nNr ogłoszenia 593297 z dnia 2020-03-02 / OFERTA PRYWATNA\nPani Odilia ma 86 lat (160 cm, 60 kg) i jest mentalnie sprawa, wymaga natomiast pomocy w przesiadaniu się na wózek. Pani jest w stanie sama przejść kilka kroków, natomiast trzeba jej pomóc wstać oraz wesprzeć przy siadaniu. Choruje na artrozę a także ma lekkie zaburzenia mowy. Jest kontynentna, wymaga jednak pomocy w dojściu do toalety a także pomocy w higienie i pielęgnacji ciała. Mąż pani Odilii, pan Matthias ma 87 lat (167 cm, 65 kg) i jest zarówno mentalnie jak i fizycznie sprawny. Radzi sobie z większością czynności, potrzebuje jedynie drobnej asysty przy pielęgnacji ciała. Małżeństwo mieszka w domu jednorodzinnym z ogrodem, Opiekunka zaś ma dla siebie osobny pokój z dostępem do internetu i Tv.\n- pomoc podopiecznej w przesiadaniu się na wózek


Liposukcja Ultradźwiękowa - odchudzanie bez skalpela - Beauty Vital | Piła\nUrządzenie poprzez zastosowanie ultradźwięków rozbija złogi tłuszczowe oraz cellulit. Fale o odpowiednio dobranej częstotliwości i mocy wywołują zjawisko kawitacji w tkankach. Wówczas powodują uszkodzenie błony komórkowej komórek tłuszczowych i wydostanie się zgromadzonego w nich tłuszczu.\nUwolnione w ten sposób trójglicerydy, tłuszcze i ich pochodne są transportowane przez układ limfatyczny i naczyniowy do wątroby. Właśnie tam są traktowane identycznie jak tłuszcz pochodzący z pożywienia.\nW ten sposób możemy usuwać nadmiar tkanki tłuszczowej z wybranych obszarów np. talii, bioder, ramion, brzucha, podbródka czy też okolic kolan. Liposukcja bez użycia skalpela? Zaufaj specjalistom z Akademii Piękna i Zdrowia BEAUTY VITAL w Pile!


Wędka spinningowa Ron Thompson Tyran NX-Series 8' 240cm 10-30g - sklep wędkarski Bolw.pl\nWędka spinningowa Ron Thompson Tyran NX-Series 8' 240cm 10-30g\nw tym VAT Kod produktu: 48302\nWędki Tyran NX to wytwór najnowszej technologii. Dzięki najlepszym materiałom z Japonii i USA mamy do czynienia z najwyższej klasy wędziskiem. To wszystko dzięki ciężkiej pracy teamu Ron Thompson udoskonalając już istniejące konstrukcje tworzą sprzęt który optymalnie sprawdza się nawet w najcięższych warunkach. Wędki serii Tyran NX są niezwykle wytrzymałe, wykonane z ultralekkich materiałów, bardzo czułe, wykonane na niezwykle mocnym a za razem niesamowicie cienkim blanku typu Slim niż inne które używano do tej pory. W wersji Travel jest idealnym rozwiązaniem dla podróżujących wędkarzy z łatwością można ją zabrać nawet do samolotu.\nBlanki z koreańskiego włókna węglowego 30T\nSpiralne wzmocnienie konstrukcji PBO\n3-składowe wędzisko o akcji Fast\nDzielny uchwyt w stylu japońskim\nWytrzymały, 2-kolorowy uchwyt w twardej pisanki EVA, z zakończeniami z korka\nMiększa przednia sekcja uchwytu, tylna zapewnia pewny chwyt przy wyrzucie\nSkręcane mocowanie kołowrotka, ogumowane\nWysokiej jakości przelotki SiC, które jeszcze lepiej współpracują z plecionką\nSmukły blank o niezwykłej wytrzymałości\nKażde wędzisko poddawane jest indywidualnym testom oraz kontroli jakości\nDostarczane jest w wysokiej jakości pokrowcu ochronnym\nDługość transportowa (cm) 87