Mehehe | Brulionman\nPosts Tagged ‘Mehehe’\nCo można robić zimą w Polsce? / What to do in Poland during winter?\nZimowe ognicho w środku lasu\nMożna ciskać gromy, że nastał zbyt siarczysty mróz albo wykorzystać jego dobrodziejstwa i przejść po zamarzniętych bagnach. No, przynajmniej próbować ;P\nMiłe złego początki.\nSpontan sobotniej zdzwonki zaowocował pięcioma rumianymi gębami w dyliżansie wiozącym nas drogą odśńieżoną na jedno auto w stronę najstarszego dębu w Polsce. I/lub największego.\ntramwaj zwany podążaniem\nPo prawdzie to zaspałem i naliczenie nietoperzy i na rajd Tomassowy ale na szczęście udało się zmontować własną alternatywę. Desant niedaleko dawnego klubu „u Ducha”, niestey w choć planowaliśmy zaopatrzenie w tutejszym sklepie to w sobotę po 20 nie było tu ani jednego nosa. Pocałowaliśmy klamkę i w las. Po jakichś 2157 krokach, gdy przestaliśmy się onanizować czołówkami a zaczęliśmy w tym celu używać gpsów, androidów i innej techniki, Mintaj się rozmarzył – Wiecie, co najbardziej lubię w nocnych rajdach? Że idziesz całą noc i nie spotykasz w ogóle ludzi. Jesteś tylko Ty, twoi kompani i dzicz dookoła. Prawdę rzekł, która chyba wszystkim gra w duszy – uciec z betonu, z dala od ludzi, nie widząc cywilizacji innej niż ta, która na własne życzenie targamy w plecakach.\nBliskie spotkanie trzeciego stopnia.\nPęknięcie lodu 3D\nNie minęły dwa różańce gdy w środku lasu skrzypiącego mrozem ujrzeliśmy światło zbliżające się w naszą stronę. Pochodziło zapewne ze starej, niezbyt mocnej żarówki i ślabym, żółtym światłem pełzło do nas leśnym duktem. Wkrótce zza wzgórza wyłonił się licho świecący pojedyńczy reflektor – a więc nie traktor i nie quad… W miarę zbliżania za światłem majaczyć począł wąski, dość wysoki nos nadjeżdżającegopojazdu. Prawdę mówiąc wyglądał jak miniaturowa stara lokomotywa a okazał się być radośnie zaadaptowanym na papaja-samoróbę GAZem z przyczepą i dopiętymi z tyłu sankami w grubo ciosanego drewna.\nZ przytupem i popitką.\nNa traktorze mocno wesoła ekipa, która, jak na tego rodzaju „spotkanie na szczycie” przystało, poczęstowała nas tym i owym na gorąco i rozgrzewająco a niestandardowe wyposażenie pojazdu w postaci radia z kolumną pozwoliło nam rozgrzać się przy tańcach i grzańcach. Narciarki podróżujące na przyczepie poczęstowały nas jeszcze ciepłym mięsem z grilla a my odwzajemniliśmy toasty serwując mniód pitny. Obaj kierowcy nie do końca wierzyli, że idziemy z Zagnańska do Kielc w nocy, w mróz, z własnej woli, lasem, NA PIECHOTĘ.\nUdało się Artkowi w tych egip… tfu, zagnańskich ciemnościach nakręcić dwuminutowy filmik choć dźwięk, tradycyjnie przy pancernej obudowie GoPro, nie powala na kolana delikatnie rzecz ujmując… ;)\nKtórędy do Nazaretu?\nOtrzymawszy wytyczne jak trafić do jeszcze tlącego się ogniska podążyliśmy śladami kuligu z którym w końcu musieliśmy się rozstać. Tu poznaliśmy fantazję wiejskiego traktorzysty a później ślad GPSa tylko to potwierdził – zrobiliśmy szalone zimowe tango po lesie ale przecież nie o to się rozchodziło by dobiec do Klerykowa w pół godziny a przypadkiem nie nadłożyć drogi.\nśnieżny piknik pod gwiazdami\nMieliśmy szczęście, żar jeszczenie wygasł więc z pomocą chrustowego i karitasowej stearyny nadaliśmy odpowiedni aromat oraz efekty dymne po czym kiełbasa trafiła na ogień.\nUśpiona natura kibica.\nMintaj, gdy zmarzł i skruszał odpowiednio, postanowił odśpiewać pieśń bitewną o tak przeraźliwej sile perswazji, że nawet Hardkorowy Koksu czmyhnąłby pokrywszy się gęsią skorką na myśl o walecznej drużynie. Ta drużyna to oczywiście Polonia Białogon, niestety moc wykonania tego hymnu przerosła zdolności rejestracyjne mikrofonu w kamerce Hero – powstały przester absolutnie wykluczył publikację utworu nad czym ubolewamy niezmiernie. Serio, kurka siwa :(\nO północy na Południe.\nOgnisko nie trwało zbyt długo. W zasadzie nigdy nie trwało tak krotko – w pół godziny uwinęliśmy się z kiełbasami, zamarzniętym chlebem i urodzinowymi kamieniami o smaku kasztanków, któremi sypnął wchodzący w Wiek Chrystusowy, Grześ. Powiem tylko nie wchodząc w szczegóły, że dialogi były znakomite :) Fajnie jest też zatrzymać się w marszu, pogasić czołówki i posłuchać lasu, wiatru i mrozu. Poczuć szczypanie na policzkach, kłucie lodu w nosie a zadzierając go do góry zobaczyć między drzewami Oriona. A później także inne gwiazdy rozpoznając je dzięki jakiejś sprytnej aplikacji w sprytnofonie.\nDroga usłana rurami.\nOdkryliśmy piękną ścieżkę na narty a później zaatakowaliśmy rzekomo zamarznięte bagna. Przy temperaturze odczuwalnej -18 do -20 °C spodziewaliśmy się przejść po zamarzniętych mokradłach niczym bo wypolerowanym betonie, jednak, jak wyjaśniła jedna z teorii wyjaśniających nasze rozczarowanie, na skutek metanu i procesów gnilnych, to cholerne grzęzawisko wciąż było pulchne i głośno siorbiąc, niechętnie wypuszczało nasze stopy. Trafiały się też długaśne koleiny wypełnione zamarzniętą, całkiem przezroczystą wodą, w której jak dzieci oglądaliśmy wielopłaszczyznowe struktury pęknięć lodu.\nKogutkowyyyy, … ci w … do połowy!\nzapalniczka z gołą babą w rehehe\nPod mostem E7 pożegnaliśmy się z Darkiem, który ruszył na Śliwki ale już za kwadrans dzwonił …spod domu gdzie go podrzuciły służby nie chcąc by błąkał się po północy wzdłuż rozbudowywanej obwodnicy siejąc zamęt i lęk w sercach dozorców. My wyszliśmy z lasu na zamkniętą Zagnańską tuż przy hotelu Piaskigdzie kogutkowi nie omieszkali omieść nas snopem więziennych reflektorów. Heh, poczułem się jak statysta w Shawshanku ;)\nCypis z Mintajem\nZmarznięte gardła rozgrzał nam gorący dwójniak w Mehowym barze gdzie spotkaliśmy Maję i Krakersa a podrzucił nas, narzekając na zamarzniętą skrzynię biegów, Betko.\nNie skłamię mówiąc „ja tam byłem i miód bez mleka piłem” :) Dzięki chłopaki i do ponownego zobaczenia na szlaku, może tym razem z pochodniami.\nTekst: ja, zdjęcia: Darek Walkiewicz, Artek Cedro.\nZdjęcia czynił również Betko jednorazowcem i jak tylko potraktuje je procesem C41 oraz skanerem to wrzucimy TUTEJ doń linkę :)\ntrasa marszu z wykresem prędkości oraz wysokości\nEdytowano: zapomniałem wcześniej ale dziękuję w tym miejscu Kowalowi i wszystkim, do których wydzwaniam z nocnych rajdów (niejednokrotnie w stanie nieważkości) żeby sprawdzić rozkład lotu ISSa. Tym razem na szczęście nie zobaczyliśmy Stacji Alfa – „na szczęście”, ponieważ miała ona lecieć dopiero o 5.22 a do tego czasu uświerklibyśmy na mrozie jak talala :)\n2, Luty, 2012 at 1:49 am\nNapisane w album osobisty / personal pictures, efekty podrozy zmechanizowanych / mechanized travels results, foto / photo, fotoszwendacz / photoroaming, Inne Kielce / different Kielce, maszeruj albo gin / walk or die, rany Julek, sporty ekskremalne! ;) / gosh, it's extreme sports! ;), relacja / report, tuba na dzis / youtube a day\nTagged with Betko, Cypis, drepcydes, filmik, Google Earth, GPS, lód 3D, Mehehe, Mintaj, mroz, nocny zimowy rajd pieszy, Orion, satnav, snieg, youtube, zdjecia, zdjecia z GoPro, zima\n4 urodziny mehehe\nKlubowi stuknął hepibersdej, tradycyjnie na ul. Trumienną podjechał autobus MPK i zgarnął zawartość ludzką na ognicho hej za górami za lasami. Specjalnie na tę okazję zaopatrzony w jednorazówkę fotopstrykającą ustrzeliłem ów iwent aż do momentu gdy rzekomo 24-klatkowy film skończył się na siedemnastej klatce. Podobnie jak moja czarna skrzynka ;) Panie i panowie: 17 mgnień jesieni\nPS. Przyjrzałem się negatywowi (bo ten aparat to taki za dwa zety, już z filmem w środku, nawet z lampą i baterią) i stweirdzam, że zbyt wiele się spodziewałem po tym aparacie próbując naświetlać „długie czasy” poprzez nieużycie lampy ;P i to jest jedyny powód zniknięcia 7 klatek z filmu – zostały totalnie niedoświetlone, coż, może następny razem pojedziemy innym gazem…\nDzięki wszystkim odpowiedzialnym za ten balet!\n12, Wrzesień, 2011 at 10:43 pm\nNapisane w album osobisty / personal pictures, dokument / documentary, efekty podrozy zmechanizowanych / mechanized travels results, foto / photo, rany Julek, sporty ekskremalne! ;) / gosh, it's extreme sports! ;), relacja / report\nTagged with Kielce, Klub Mehehe Kielce, Mehehe, ognisko, urodziny mehehe, zdjecia\nPod mostem / under the bridge\npod pierwszym mostem herbskim, w tle Mloda 4 / Kielce, Poland\nWczoraj pelen relaks na II urodzinach Mehehe, w srodku nocy zaczarowany przegubowy ikarus zgarnal cala impreze z Trumiennej na pewne wzgorze gdzie poczulem flow i podzielilem sie ze zgromadzonymi swym brakiem talentu piesniarskiego za co przepraszam wszystkich pokrzywdzonych :)\nTo byla najweselsza jazda MZK w zyciu :D Dzieki Mintaj i Maja!\n6, Wrzesień, 2009 at 2:54 pm\nNapisane w dokument / documentary, foto / photo, Fotograf Miasta Kielce / Photographer of Kielce, fotoszwendacz / photoroaming\nTagged with eng, English captions, fotografia, ikarus, Kielce, Mehehe, most, ognisko, pod mostem, urodziny mehehe, wiezowiec Mloda 4\n807 221 gosci, sprobuj cofnac sie w czasie ;) / Counter\nMaser i nienazwana sciana / Maser and no-name wall


Łydki - depilacja woskiem Poznań Wilda • Moment.pl\nDepilacja woskiem - łydki Poznań Wilda\nPolecam usługi u każdej z pań.Miałam przyjemność skorzystać z usługi pani GOSI,NADII jak i ALICJI .Wyszłam mega zadowolona i na pewno jeszcze skorzystam z usług .\nŁydki lub uda "Na start" 30 min\nłydki 1/2 10 min\nBardzo polecam hennę brwi u Uli!Zainteresowanie klientem i profesjonalne wykonanie usługi. Będę odwiedzać już Ulę regularnie:) Jestem bardzo zadowolona ❤\nDepilacja woskiem - wąsik 5 min\nPierwsza raz odwiedziłam to miejsce(na pewno nie ostatni) śliczny, przytulny gabinet. Bardzo dobrze się tam czułam i do tego miła Pani Małgosia :) ale co najważniejsze, super przeprowadzona depilacja. Polecam!!! to naprawdę nie boli, efekty bardzo satysfakcjonujące :)\nbikini brazilian 60 min\ncałe nogi + bikini brazilian 100 min\nNiezmiennie...nadal jestem zachwycona profesjonalizmem, polecam z całego serducha, personel przesympatyczny, kompetentny, cudowna atmosfera, wrócę i to nie raz.\nDepilacja Woskiem nos 10 min\nDepilacja Woskiem Uszy 10 min\nDepilacja Woskiem Uszy, Nos,Brwi 30 min\nDepilacja nóg 1/2 30 min\nJak zawsze świetna obsługa. Sam zabieg bardzo przyjemny i bardzo jasno wytlumaczony. Pani Patrycja widać że jest specjalistką i zna się świetnie na swojej pracy. Moje włosy nigdy nie wyglądały tak dobrze i nie były tak zregenerowane jak po tym zabiegu.\nPiękne strzyżenie wykonał mi Bartek! Profesjonalne doradztwo w dobieraniu fryzury. Do tego Bartek jest bardzo miły człowiek! Atmosfera w salonie naprawdę super fajna, wszyscy uśmiechnięti i bardzo pozytywni. Widać że od serca starają się zrobić wszystko aby klienci były zadowoleni z ich usług. Dziękuję bardzo całej załodze AppoHair!!!\nZabieg indywidualnie dobrany przez kosmetologa + konsultacja przed zabiegiem 75 min\nSpecjalistyczna kuracja Nanili Professional 60 min\nMezoterapia mikroigłowa (Dermapen) 15-90 min


Zawartość dodana przez Paweł Baran\nOdpowiada za 1/3 masy całego Pasa Planetoid. Ceres nie przypomina innych obiektów 2022-05-22. Radek Kosarzycki Ceres, czyli pierwszy obiekt odkryty w przestrzeni między Marsem a Jowiszem, to iście fascynujący obiekt. Początkowo uważany za planetę, następnie zdegradowany do roli planetoidy, aby w końcu stać się planetą karłowatą. Teraz jednak naukowcy dopisują jeszcze jeden element jego historii. • Ceres była pierwszą planetą odkrytą między Marsem a Jowiszem. Naukowcy spodziewali się coś tam znaleźć • Odkrycie kolejnych obiektów w tym samym miejscu sprawiło, że naukowcy uznali, że Ceres to nie planeta, a planetoida • Sferyczny kształt sprawił, że w 2006 r. Ceres została uznana za planetę karłowatą • Amerykańska sonda Dawn badająca Ceres z orbity dostarczyła nowych informacji o tym obiekcie. Ceres okazała się inna niż pozostałe planetoidy • Naukowcy podejrzewają, że Ceres powstała daleko za Saturnem, a dopiero potem przyleciała do Pasa Planetoid Już pod koniec XVIII wieku naukowcy przekonani byli, że nie poznaliśmy jeszcze całego Układu Słonecznego. Patrząc na układ orbit kolejnych znanych podówczas planet, badaczy strasznie denerwowała "za duża" w ich mniemaniu luka między orbitą Marsa i Jowisza. Idealnie byłoby, gdyby także i tam znajdowała się jakaś planeta. Przekonanie o tym było na tyle silne, że naukowcy obserwujący niebo sformowali nawet grupę, nazwaną później policją planetarną, której zadaniem było wytropienie brakującej planety, "która zapewne gdzieś tam jednak jest". Ceres widziana po raz pierwszy Pomysł był dobry, ale poszukiwany przez policjantów obiekt, został odkryty przez astronoma nienależącego do grupy. 1 stycznia 1801 roku, czyli pierwszego dnia XIX wieku astronom Giuseppe Piazzi z Uniwersytetu w Palermo trafił na obiekt, którego szukał. Ceres znajdowała się dokładnie tam, gdzie dodatkowej planety spodziewali się naukowcy. Wkrótce potem planeta trafiła do oficjalnego spisu i została uznana za planetę. Historia jednak okazała się nieco dziwniejsza, bowiem mimo odkrycia planety naukowcy zaczęli w tej samej przestrzeni orbitalnej odkrywać coraz więcej podobnych obiektów. Drugim obiektem była Pallas, odkryty zaledwie nieco ponad rok później. W ciągu kolejnych siedmiu lat do spisu dołączyły także Juno i Westa. Na skutek zawirowań historycznych taki stan utrzymał się przez kolejne czterdzieści lat. Gdy jednak w 1845 roku astronomowie wrócili do obserwacji, owych planet między Marsem i Jowiszem pojawiało się coraz więcej. W ciągu kolejnych dwóch dekad ich liczba powiększyła się do stu. To musiało mieć swoje konsekwencje. Nikt nie chciał układu planetarnego składającego się z setki planet. Wtedy też naukowcy ustalili, że obiekty między Marsem i Jowiszem to nie planety, a planetoidy. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że nawet na tle planetoid, Ceres niesamowicie się wyróżniała. Przy średnicy bliskiej 1000 km była co najmniej dwukrotnie większa od jakiejkolwiek innej planetoidy. Co więcej, odpowiada ona za 1/3 masy całego Pasa Planetoid. Przy takich rozmiarach miała ona już na tyle dużą grawitację, aby doprowadziła ona do przyjęcia przez Ceres kształtu kulistego. Mniejsze obiekty nie mają takiej możliwości i zazwyczaj są nieregularnymi obiektami skalnymi. Ceres z wyglądu przypomina Księżyc (aczkolwiek mniejszy). To właśnie ten kształt kulisty sprawił, że przy zmianie nomenklatury w 2006 roku Ceres została zaliczona wraz z Plutonem do kategorii planet karłowatych. Jak się jednak okazuje, Ceres ma jeszcze wiele innych tajemnic do odkrycia. Pierwotnie uważano, że Pas Planetoid składa się z gruzu, z którego 4,5 miliarda lat temu mogła uformować się planeta. Jej powstanie miałaby jednak uniemożliwiać grawitacja masywnego Jowisza, który bezustannie grawitacyjnie zaburzał obłok materii nieco bliżej Słońca. Pierwsza sonda na orbicie wokół Ceres Dzięki sondzie Dawn, która w latach 2015-2018 krążyła wokół Ceres wiemy znacznie więcej o jej składzie chemicznym. W toku misji sonda ustaliła, że nad powierzchnią Ceres unosi się niezwykle rzadka atmosfera. Promienie słoneczne padające na powierzchnię tego globu prowadzą do odparowywania lodu wodnego i amoniakowego, które ulatują w przestrzeń kosmiczną. Warto zauważyć, że w pozostałych planetoidach takiego procesu się nie zauważa. One po prostu nie mają już czego odparowywać. Ceres jest imigrantką z odległych ostępów Układu Słonecznego Najnowsze badania wskazują, że może być jeszcze inaczej. Opublikowany w periodyku naukowym Icarus artykuł autorstwa Rafaela Ribeiro de Sousy z Uniwersytetu w Sao Paulo w Brazylii wskazuje, że Ceres mogła powstać w zupełnie innej części Układu Słonecznego, a dopiero po jakimś czasie przenieść się do Pasa Planetoid. To by mogło tłumaczyć dlaczego tak bardzo różni się od swoich sąsiadów. To właśnie doprowadziło naukowców do wniosku, że Ceres musiała powstać gdzie indziej, gdzie faktycznie woda i amoniak w stanie ciekłym mogły przyjmować formę stałą na powierzchni, a dopiero potem - w pełni uformowana - emigrować w bliższe okolice Słońca. Badacze przekonują, że Ceres powstała daleko za orbitą Saturna, gdzie na wczesnym etapie istnienia Układu Słonecznego znajdowało się mnóstwo amoniaku. Dopiero wzrost i powstanie gazowych olbrzymów grawitacyjnie wciągnęło Ceres do wnętrza układu planetarnego, gdzie obiekt ten mógł w końcu znaleźć nowy dom w Pasie Planetoid. Symulacje ewolucji Układu Słonecznego zdają się wspierać taką historię Ceres. Możliwe zatem, że sonda Dawn zbadała w Pasie Planetoid obiekt pochodzący ze znacznie odleglejszych rejonów Układu Słonecznego. Powstaje pytanie, jakie tajemnice Ceres jeszcze przed nami skrywa? Nie dowiemy się tego, dopóki do tego fascynującego globu nie poleci kolejna sonda. Flying over the craters of dwarf planet Ceres / Flug über Zwergplanet Ceres https://www.youtube.com/watch?v=_GyvLHwEyzw New Findings From NASA's Dawn Mission at Dwarf Planet Ceres https://www.youtube.com/watch?v=PRgpuvjV_Vs https://spidersweb.pl/2022/05/ceres-planeta-karlowata-nie-powstala-w-pasie-planetoid.html\nTrzy loty z satelitami Starlink od SpaceX w 5 dni! 2022-05-21. W przeciągu 5 dni firma SpaceX wykonała aż trzy misje orbitujące zestawy swoich satelitów Starlink. 18 maja 2022 r. rakieta Falcon 9 wyniosła w przestrzeń kosmiczną zestaw statków Starlink 4-18. Lot został przeprowadzony ze stanowiska SLC-39A na kosmodromie Kennedy Space Center na Florydzie. Dwustopniowa rakieta Falcon 9 wystartowała 18 maja o 6:59 rano czasu lokalnego. Lot rakietowy przebiegł pomyślnie. Górny stopień rakiety wykonał dwa odpalenia, po który umieścił siebie wraz z ładunkiem na wstępnej orbicie. 53 satelitów Starlink zostało wypuszczonych na raz 54 minuty i 53 sekund po starcie. W misji Starlink 4-18 wykorzystano używany dolny stopień rakiety Falcon 9 o oznaczeniu B1052. Latał on już wcześniej w czterech misjach: Arabsat 6, STP-2 (w obu jako boczny człon Falcona Heavy), CSG-2 oraz Starlink 4-10. Po raz piąty po wykonanej pracy człon powrócił na Ziemię i wylądował na barce ASOG na Oceanie Atlantyckim. O sieci Starlink Starlink 4-18 to już 15. przeprowadzona w tym roku misja poświęcona budowie sieci Starlink. Obecnie firma SpaceX realizuje średnio jeden start rakietowy na tydzień, z czego większość to właśnie loty z satelitami tej sieci. Starlink to budowana przez firmę SpaceX konstelacja satelitów umożliwiających szerokopasmowy i o niskich jak na usługę satelitarną opóźnieniach dostęp do sieci Internet. Głównymi klientami sieci są osoby i organizacje zlokalizowane w miejscach, gdzie naziemne usługi są zawodne bądź w ogóle niedostępne. W maju 2021 r. SpaceX zakończył budowę pierwszej powłoki orbitalnej sieci satelitów Starlink. Teraz firma zapełnia kolejną powłokę, oznaczoną cyfrą 4 (stąd nazwy misji 4-X). Są to orbity o wysokości 540 km i inklinacji 53,2 stopni. W 2022 r. wszystkie loty kierowane są na tą powłokę. Do końca roku SpaceX chce przeprowadzić 40 lotów z satelitami Starlink. Do tej pory we wszystkich misjach Starlink wysłano łącznie ponad 2500 satelitów! Obecnie w misjach są wysyłane satelity Starlink wersji V1.5. Każdy z nich ma masę około 300 kg. Ich ładunek telekomunikacyjny składa się z anten obsługujących pasma radiowe Ka i Ku oraz laserów i systemów odbiorczych do międzysatelitarnej komunikacji laserowej. Statki mają też zamontowane specjalne osłony zmniejszające odbijanie promieni słonecznych od nich. Po wypuszczeniu na orbicie rozkładają swoje pojedyncze panele słoneczne i po testach działania każde z urządzeń odpala silniki jonowe Halla, by trafić na docelową orbitę kołową. Podsumowanie Był to już 21. start rakiety Falcon 9 w 2022 r. Dla porównania firma SpaceX wykonała 21 lotów w całym 2018 roku i już wtedy była liderem na amerykańskim rynku rakiet orbitalnych. Firma SpaceX planuje jeszcze jedną misję orbitalną w maju - współdzielony lot dla wielu zewnętrznych klientów Transporter 5. Na świecie przeprowadzono do tej pory (stan na 21 maja 2022 r.) 56 udanych lotów rakiet orbitalnych. Więcej informacji: • Oficjalna strona sieci Starlink Na podstawie: NSF/SpaceX Opracował: Rafał Grabiański Na zdjęciu: Rakieta Falcon 9 startująca po wschodzie słońca z satelitami Starlink 4-18. Źródło: SpaceX. https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/trzy-loty-z-satelitami-starlink-od-spacex-w-5-dni\nW niedzielę bliski przelot kilometrowej planetoidy 2022-05-21. W niedzielę 22 maja o godzinie 14:26 czasu uniwersalnego planetoida 7335 (1989 JA) z grupy Apolla minie Ziemię w odległości 4 mln kilometrów. Ma średnicę ponad jednego kilometra – to największe z tego typu ciał przelatujących w pobliżu naszego kosmicznego domu w ostatnich miesiącach. Na prowadzonej przez NASA, internetowej stronie CNEOS znajduje się stale aktualizowana lista tzw. planetoid bliskich Ziemi, czyli obiektów znajdujących się w stosunkowo bliskiej (aczkolwiek wciaż niezagrażającej) odległości od naszej planety. Wśród najbliższych tego typu zdarzeń wyróżnia się spotkanie z planetoidą o numerze 7335, znaną też pod tymczasowym oznaczeniem 1989 JA. Obiekt ten został odkryty 1 maja 1989 roku. Dokonała tego Eleanor Helin w Palomar Observatory w USA. Orbita obiektu jest dobrze poznana. W roku odkrycia znajdował się w zbliżeniu do naszej planety, potem nastąpiło to w 1996 i 2015 roku, aczkolwiek na dalszym dystansie. Asteroida minie nas z prędkością względną 13,12 km/s, czyli ponad 47 tysięcy kilometrów na godzinę. Najmniejsza odległość wyniesie około 4 miliony kilometrów, czyli trochę ponad 10 razy dalej niż dystans Ziemia-Księżyc. Oszacowania wielkości wskazują na 1,8 km średnicy, aczkolwiek nowsze obliczenia każą zmniejszyć szacunki - mówią o wartości do ok. jednego kilometra. Obserwacje radarowe wykazały, że okres rotacji wynosi 12 godzin. Ciało jest planetoidą klasy S, czyli skalistą, zbudowaną z materiałów krzemianowych (to jeden z najpowszechniejszych rodzajów planetoid). NASA prowadzi witrynę internetową, na której można śledzić rozmieszczenie ciekawszych (zdaniem agencji) planetoid w Układzie Słonecznym. Obiekt 7335, jego orbitę i aktualne położenie można sprawdzić na stronie NASA . Źródło:PAP Fot. NASA/eyes.nasa.gov SPACE24 https://space24.pl/bezpieczenstwo/zagrozenia-kosmiczne/w-niedziele-bliski-przelot-kilometrowej-planetoidy\nTen piątek trzynastego nie będzie pechowy. Na niebie pojawi się widoczna gołym okiem planetoida 2022-05-20. Radek Kosarzycki Już wkrótce, 13 kwietnia 2029 r., trzynastego w piątek w pobliżu Ziemi przeleci planetoida Apophis. Tym razem będzie to naprawdę bliski przelot naprawdę dużego obiektu. Takie wizyty zdarzają się raz na 1500 lat. Może w kierunku planetoidy należy wysłać jakąś sondę kosmiczną? Dziewięćdziesiąt dziewięć procent artykułów opisujących przelot planetoidy w pobliżu Ziemi - tak jak ten sprzed kilku dni - mówi o przelocie tego czy innego głazu kosmicznego w odległości miliona, dwóch milionów czy trzech milionów kilometrów od Ziemi. Zważając na to, że odległość do Księżyca to 360 000 km, to ta "bliskość przelotu" jest mocno umowna. Tym razem będzie naprawdę blisko W kwietniu 2029 roku będzie jednak zupełnie inaczej. Planetoida Apophis, której rozmiary szacuje się na 260-290 metrów zbliży się do naszej planety na odległość 30 000 km. Niby nie jest to mało, ale trzeba pamiętać, że satelity geostacjonarne, które nadają nam chociażby telewizję znajdują się w odległości 36 000 km. To znaczy, że planetoida Apophis wejdzie bezpośrednio w strefę oddziaływań człowieka w przestrzeni kosmicznej. Zważając na to, że mówimy o głazie o rozmiarach średniej wielkości wieżowca, który - gdyby wpadł w atmosferę ziemską - mógłby narobić naprawdę poważnych regionalnych strat, to jest to wydarzenie warte uwagi i naukowcy czekają na ten dzień już od dawna. Od kilku lat znamy już orbitę Apophis na tyle dobrze, aby wiedzieć, że planetoida nie zagraża nam ani podczas przelotu w 2029 roku, ani przez najbliższe co najmniej sto lat. Będzie blisko, ale będzie bezpiecznie - idealnie. Od lat naukowcy zastanawiają się, czy nie warto wykorzystać tej wyjątkowej okazji do wysłania z Ziemi jakiejś sondy, która mogłaby podczas przelotu zbliżyć się do Apophis i sfotografować tę kosmiczną skałę, która postanowiła nam trochę pogrozić palcem (początkowo po odkryciu naukowcy obawiali się, że obiekt ten znajduje się na kursie kolizyjnym z Ziemią). Badaczka planetoidy Bennu przeleci w pobliżu Apophis Od kilku tygodni wiadomo, że sonda OSIRIS-REx, która zmierza w kierunku Ziemi z próbkami skał z powierzchni planetoidy Bennu po tym jak zrzuci w ziemską atmosferę zasobnik z próbkami, poleci dalej, aby przelecieć w pobliżu planetoidy Apophis. Czasu jednak jest sporo, więc pojawiają się także nowe pomysły na sondy, które mogłyby odwiedzić planetoidę. Podczas niedawnego spotkania Lunar and Planetary Institute pojawił się pomysł realizacji dość osobliwej misji kosmicznej. Wyślijmy też mini-żagle kosmiczne Specjaliści z firmy Space Initiatives Inc. zaproponowali ostatnio wysłanie dwóch niewielkich satelitów wyposażonych w podstawowy zestaw instrumentów. Satelity miałyby byc wyniesione na orbitę za pomocą rakiety Black Brant. Pierwszy satelita zostałby wyrzucony na wysokości 75 km, a drugi na wysokości 1500 km. Każdy z satelitów wyposażony byłby w żagiel słoneczny. Znajdujący się na Ziemi laser miałby skierowany na te żagle i wypchnąć je na orbitę o apogeum w odległości ok. 30 000 km od Ziemi. W efekcie obie sondy mogłyby 13 kwietnia 2029 r. zbliżyć się do planetoidy Apophis. Jedna z nich mogłaby uderzyć w planetoidę pełnym impetem, a druga mogłaby obserwować całe to zdarzenie z bezpiecznej odległości. Według pomysłodawców zorganizowanie takiej misji zajmie około pięciu lat, więc jest jeszcze czas. Trzeba przyznać, że taka sonda byłaby niesamowitym dodatkiem do całego wydarzenia. Z jednej strony byłoby to jeszcze jedno źródło wiedzy i zdjęć planetoidy, a z drugiej - byłby to doskonały test technologii przyspieszania laserami miniaturowych sond kosmicznych, które przecież chcemy w przyszłości wysłać do Proximy Centauri. Nie wiem jak wy, ja mam nadzieję, że ktoś weźmie ten pomysł na poważnie i go po prostu zrealizuje. • W piątek, 13 kwietnia 2029 roku bardzo blisko Ziemi przeleci planetoida Apophis o średnicy ponad 250 metrów • Tak bliskie przeloty planetoid zdarzają się średnio raz na 1500 lat • Planetoidę odwiedzi amerykańska sonda OSIRIS-REx, która niedawno badała planetoidę Bennu • Naukowcy chcą wysłać dwie dodatkowe mikroskopijne sondy z żaglami słonecznymi • Sondy miałyby być napędzane wiązką laserową z Ziemi https://spidersweb.pl/2022/05/wyslijmy-zagle-kosmiczne-w-strone-apophis.html\nSłońce z nowej perspektywy 2022-05-20. Małgorzata Jędruszek Potężne rozbłyski, zapierające dech w piersiach widoki biegunów słonecznych i zadziwiający słoneczny „jeż” to tylko niektóre ze zjawisk zaobserwowanych ostatnio przez Solar Orbiter podczas jego pierwszego zbliżenia do Słońca. Mimo że naukowcy dopiero zaczęli analizować najnowsze dane, już mamy niezwykły wgląd w pole magnetyczne Słońca i jego wpływ na pogodę kosmiczną. Solar Orbiter osiągnął punkt najbliższy Słońcu, czyli peryhelium, 26 marca. Sonda znajdowała się bliżej Słońca niż Merkury, trzy razy bliżej naszej gwiazdy centralnej niż Ziemia. Temperatura na osłonie termicznej Solar Orbitera dochodziła do aż 500⁰C. Na pokładzie sondy znajduje się dziesięć instrumentów naukowych pracujących razem, aby umożliwić jak najlepsze zbadanie naszej gwiazdy centralnej. Niektóre z nich obserwują Słońce, podczas gdy inne monitorują warunki wokół Solar Orbitera. Dzięki temu naukowcy mogą „połączyć kropki” – na podstawie tego, jak wygląda Słońce i jakie warunki panują w okolicy sondy zrozumieć, jakie zdarzenia na powierzchni Słońca stoją za zmianami pogody kosmicznej. W trakcie peryhelium satelita jest w stanie wykryć jeszcze więcej detali. Sonda zaobserwowała z bliska parę rozbłysków słonecznych, w tym jeden skierowany w stronę Ziemi. Dzięki temu zasmakowaliśmy, jak w przyszłości będzie mogło wyglądać prognozowanie pogody kosmicznej, bardzo ważne dla przyszłych misji kosmicznych. Słoneczny jeż Większość zjawisk, które decydują o pogodzie kosmicznej, zachodzi w koronie słonecznej. Na podstawie danych o aktywności w tej części atmosfery gwiazdy, naukowcy próbują zrozumieć, co ją powoduje. Nie jest to jednak proste, ponieważ Solar Orbiter przekazał bardzo dużo danych. Po wykryciu zdarzenia, którego nie są w stanie od razu rozpoznać, naukowcy muszą sprawdzić, czy coś podobnego zostało już kiedyś zaobserwowane. Jednym z takich ciekawych zdarzeń jest tzw. „jeż”. Rozciąga się na powierzchni 25 000 kilometrów. Jego nazwa pochodzi od wielu pików zimnego i gorącego gazu, które są skierowane w różne strony. Łączenie kropek Głównym celem misji Solar Orbiter jest zrozumienie zależności między Słońcem i heliosferą. Heliosfera to obszar, w którym watr słoneczny, czyli strumień naładowanych cząstek wyemitowanych przez Słońce, jest silniejszy niż wiatr galaktyczny. Aby zrozumieć, jak Słońce wpływa na heliosferę, naukowcy analizują ruch cząsteczek i zmiany pola magnetycznego wykrywane przez Solar Orbitera. Następnie łączą je z zarejestrowanymi wcześniej wydarzeniami na powierzchni Słońca. Zadanie to nie jest proste, ponieważ pole magnetyczne wokół naszej gwiazdy centralnej jest niezwykle skomplikowane. Na szczęście im bliżej Słońca znajduje się Solar Orbiter, tym łatwiej jest podążyć za strumieniem cząsteczek do wydarzenia na Słońcu po liniach pola magnetycznego. Pierwsze peryhelium posłużyło jako test, czy takie śledzenie będzie możliwe, a jego wyniki są bardzo obiecujące. 21 marca, kilka dni przed osiągnięciem peryhelium, sonda wykryła chmurę naładowanych cząsteczek za pomocą EPD – detektora energetycznych cząstek. Te o największej energii dotarły jako pierwsze, a za nimi podążały coraz słabsze. Według naukowców może to oznaczać, że powstały w atmosferze Słońca, blisko powierzchni. Tego samego dnia sonda wykryła fale radiowe, wytwarzane przez elektrony poruszające się wzdłuż linii pola magnetycznego. Umożliwił jej to eksperyment RPW (wykrywacz fal radiowych i plazmy). W tym samym czasie Solar Orbiter zaobserwował na Słońcu zdarzenia, które mogły spowodować wyrzut plazmy. Umożliwiły mu to EUI, robiący zdjęcia w ultrafiolecie, i STIX, teleskop wrażliwy na fale rentgenowskie. To właśnie dzięki niemu możliwe było zaobserwowanie tych cząsteczek, które zostały w atmosferze Słońca. Przy zderzeniu z atomem elektron wytwarza fale rentgenowskie, rejestrowane przez STIX. Dzięki połączeniu danych z powyższych urządzeń możliwe było określenie, co dokładnie spowodowało wyrzut plazmy. Według naukowców mógł to być szok koronalny, spokojniejsza wersja rozbłysku. Możliwe jest także, że cząsteczki pochodziły z więcej niż jednego źródła. Kolejną ciekawą rzeczą związaną z tym zdarzeniem jest to, że magnetometr zamieszczony na sondzie nie wykrył żadnych anomalii, kiedy chmura przechodziła przez sondę. Nie jest to jednak nic dziwnego. Koronalnemu wyrzutowi masy zazwyczaj towarzyszy silne pole magnetyczne. Cząsteczki podróżują jednak znacznie szybciej niż wyrzut i zajmują zdecydowanie większy obszar. Dlatego bardziej prawdopodobne jest wykrycie samej chmury cząstek, bez zmian pola magnetycznego. Jeśli chodzi o pole magnetyczne Słońca, wszystko zaczyna się na jego powierzchni, fotosferze. To właśnie tam wytworzone we wnętrzu gwiazdy pole jest uwalniane na zewnątrz. Aby lepiej je poznać, Solar Orbiter obserwuje, gdzie powstają bieguny magnetyczne na Słońcu, a także zmarszczenia powierzchni spowodowane falami sejsmicznymi, podróżującymi w głębszych warstwach atmosfery. Oprócz tego Solar Orbiter ma na swoim pokładzie SPICE, specjalne urządzenie do obserwowania składu korony słonecznej. Mapy przez niego stworzone mogą być później porównane ze składem chmur rejestrowanych przez sondę, co pozwala na stwierdzenie, skąd dokładnie ona pochodzi. Prognozowanie pogody kosmicznej Dzięki połączeniu danych z tych wszystkich urządzeń, naukowcy będą w stanie opisać proces powstawania wiatru słonecznego od powierzchni Słońca w przestrzeń, do Solar Orbitera i Ziemi. Dzięki tej wiedzy w przyszłości możliwe będzie stworzenie systemu przewidywania pogody kosmicznej w okolicy Ziemi na żywo. Przedsmak takiego systemu dostaliśmy od sondy jeszcze przed osiągnięciem przez nią peryhelium. Solar Orbiter przemieszczał się w stronę Słońca, oddalając się od Ziemi. Przy takim położeniu pogoda kosmiczna, którą rejestrowała sonda, była taka sama jak na Ziemi parę godzin później. Dzięki temu, że satelita cały czas przesyłał dane na Ziemię z prędkością światła, docierały one do naukowców już po kilku minutach. W takim właśnie położeniu Solar Orbiter zarejestrował kilka koronalnych wyrzutów masy, skierowanych bezpośrednio w stronę Ziemi. Uderzyły one w sondę 10 marca. Przy użyciu danych z magnetometru naukowcy ustalili, kiedy wiatr uderzy w Ziemię. Ogłoszono tę informację w internecie, dzięki czemu pasjonaci astronomii mogli przygotować się na obserwację zorzy polarnej 18 godzin później, o przewidzianej godzinie. To doświadczenie dało nam przedsmak tego, co może nam dać prognozowanie pogody kosmicznej w przyszłości. To zagadnienie jest bardzo ważne, ponieważ może zwiększyć bezpieczeństwo przyszłych misji kosmicznych. ESA planuje misję Vigil, mającą znaleźć się na takiej orbicie wokół Słońca, która pozwoli jej obserwować koronalne wyrzuty masy przed ich dotarciem do Ziemi. W trakcie przebywania w peryhelium Solar Orbiter był ustawiony dokładnie w taki sposób. Za pomocą instrumentów Metis i SoloHI obserwował Słońce, aby następnie wysłać zebrane dane na Ziemię. Metis zajmuje się robieniem zdjęć korony Słonecznej, obejmujących od 1,7 do 3 promieni Słońca. Dzięki zaciemnieniu samej tarczy słonecznej jest w stanie zaobserwować także te ciemniejsze rejony korony. Te zdjęcia dają podobną ilość informacji co zdjęcia robione z Ziemi podczas zaćmień Słońca, ale są przesyłane przez cały czas, a nie tylko przez kilka minut. SoloHI robi zdjęcia światła słonecznego odbijanego przez elektrony wiatru słonecznego. 31 marca jeden z zaobserwowanych rozbłysków słonecznych okazał się być najsilniejszym spośród dotychczas zaobserwowanych. Dane zebrane w jego trakcie nie zostały jeszcze przeanalizowane, ponieważ Solar Orbiter jest zbyt daleko od Ziemi i nie jest w stanie ich przesłać w całości. Co dalej? Naukowcy mają teraz przed sobą dużo pracy. Pierwsze tak bliskie peryhelium było dużym sukcesem i przekazało na Ziemię mnóstwo danych o wysokiej jakości, w tym informacje o niezbadanych wcześniej biegunach Słońca. A jest to dopiero początek. Sonda już przymierza się do osiągnięcia kolejnego peryhelium, 13 października. Będzie wtedy jeszcze bliżej Słońca, około 0,29 au od niego. Zanim do tego dojdzie, 4 września Solar Orbiter już trzeci raz przeleci obok Wenus. 18 lutego 2025 roku Solar Orbiter minie Wenus czwarty raz. To zwiększy nachylenie orbity sondy do około 17 stopni. Piąte spotkanie z Wenus 24 grudnia 2026 roku zwiększy je do 24 stopni, co rozpocznie fazę misji na wysokich szerokościach geograficznych Słońca. W jej trakcie Solar Orbiter zaobserwuje z bliska bieguny gwiazdy. Dzięki temu możliwe będzie lepsze zrozumienie skomplikowanego pola magnetycznego tych regionów, co może przybliżyć nas do odkrycia sekretu jedenastoletnich cykli aktywności słonecznej. Pierwsze peryhelium dostarczyło olbrzymią ilość danych, a to dopiero początek misji. Co jeszcze uda nam się zrozumieć dzięki Solar Orbiterowi? Źródła: The Sun as you’ve never seen it before - ESA Zdjęcie słonecznego “jeża”. Źródło: ESA & NASA/Solar Orbiter/EUI Team Zdjęcie południowego bieguna Słońca. Źródło: ESA & NASA/Solar Orbiter/EUI Team Rozbłysk słoneczny Źródło: ESA & NASA/Solar Orbiter/EUI & STIX Teams https://astronet.pl/uklad-sloneczny/slonce-z-nowej-perspektywy/\nNowy sposób badania wczesnego Wszechświata 2022-05-21. Astronomowie od dawna starają się sięgnąć w głąb wczesnej historii naszego Wszechświata. Jaka była wtedy natura materii? W jaki sposób małe galaktyczne zalążki urosły do rozmiarów gazowych potworów widziane dzisiaj, i jaka była natura tajemniczej substancji, która obciąża ich halo, a jednocześnie wymyka się naszym ziemskim detektorom? Zespół astronomów być może odkrył nowe narzędzie, które pozwoli nam badać tę tajemniczą materię w mniejszej skali niż kiedykolwiek wcześniej. Spojrzenie wstecz na historię Wszechświata Jednym z kluczowych zadań współczesnej astronomii jest zrozumienie wczesnego Wszechświata oraz tego, jak ewoluował, aby osiągnąć stan, w którym znajduje się obecnie. Kosmiczny Teleskop Hubble’a przeniósł nas do czasów, gdy Wszechświat miał 500 milionów lat, a misja Planck pozwoliła nam spojrzeć na Wszechświat, gdy miał zaledwie 380 000 lat, wykorzystując kosmiczne mikrofalowe promieniowanie tła (CMB) – światło z bardzo wczesnego Wszechświata, które zostało rozciągnięte do reżimu mikrofalowego w miarę rozszerzania się Wszechświata. Jednym z kluczy do zrozumienia, jak w tym czasie zachowywała się zarówno zwykła, jak i ciemna materia. Wskazówka, jak ciemna materia zachowuje się w małych skalach, może znajdować się w halo ciemnej materii otaczającym galaktyki we wczesnym Wszechświecie. Te halo ciemnej materii były znacznie mniej masywne niż te, które otaczają galaktyki dzisiaj, więc badanie tych halo we wczesnym Wszechświecie dałoby nam nowe okno do przyjrzenia się ciemnej materii w mniejszych skalach i mogłoby pomóc nam zrozumieć naturę tej tajemniczej substancji, która przenika nasz kosmos. Badanie ciemnej materii w małych skalach Grupa naukowców pod kierownictwem Nashwana Sabti z King's College London wykorzystała dekadę obserwacji z HST do badania ciemnej materii w bardzo małych skalach przyglądając się odległym galaktykom i ich halo za pomocą metody uzupełniającej zakres sond lokalnych i CMB. W pierwszej kolejności zespół wyznaczył funkcję jasności galaktyk w ultrafiolecie, (UV FL) która ujmuje obfitość galaktyk w funkcji ich jasności w UV. Ponieważ UV FL zależy od rozkładu masy halo ciemnej materii, technika ta pozwoliła autorom pracy na pośrednie zbadanie, jak ciemna materia jest rozmieszczona w różnych skalach w tym wczesnym okresie historii Wszechświata, ukazując wskazówki dotyczące tego, jak formowała się i ewoluowała wczesna struktura naszego Wszechświata. Wykorzystanie możliwości szerokiego zakresu pomiarów Pomiary UV FL wykonane przez autorów obejmują szeroki zakres, od czasu, gdy Wszechświat miał 48 milionów lat aż do okresu, gdy miał 156 milionów lat, i badają skale wykraczające poza to, co pozwala nam zbadać CMB. Autorzy modelują wynikowe widmo mocy materii – miarę tego, jak materia grupuje się w różnych skalach przestrzennych – z różnymi parametrami, aby przetestować szereg modeli teoretycznych opisujących ciemną materię. Zespół stwierdził, że modelowane przez nich widma mocy są do pewnego momentu zgodne z przewidywaniami teoretycznymi modelu lambda zimnej ciemnej materii (standardowego modelu Wszechświata). Widma mocy są niekorzystne dla innych modeli, takich jak model ciepłej ciemnej materii, który nie przewiduje struktury zgodnej z tym, co zespół znalazł w małych skalach. Te nowe wyniki pokazują, że pomiar funkcji jasności UV jest unikalną, potężną techniką badania natury ciemnej materii. Nowo wystrzelony JWST oraz Kosmiczny Teleskop Grace Roman, który ma zostać wystrzelony w połowie 2027 roku, będą obserwować galaktyki znajdujące się dalej w historii Wszechświata i badać halo ciemnej materii w mniejszych skalach, co sprawia, że jest to ekscytujący czas dla astronomów zajmujących się ciemną materią! Opracowanie: Agnieszka Nowak Źródło: AAS Urania Symulowane halo ciemnej materii wokół galaktyki. Źródło: Użytkownik Wikipedii Cosmo0. https://agnieszkaveganowak.blogspot.com/2022/05/nowy-sposob-badania-wczesnego.html\nObłoki pyłu kosmicznego w 3D 2022-05-20. Astronomowie rozwiązują zagadkę różnej aktywności gwiazdotwórczej dwóch podobnie wyglądających obłoków molekularnych. Wykorzystując dziesiątki tysięcy gwiazd obserwowanych przez sondę kosmiczną Gaia, astronomowie z MPIA i Chalmers ujawnili trójwymiarowe kształty dwóch dużych gwiazdotwórczych obłoków molekularnych – Obłok Kalifornia i Obłok Oriona A. Na konwencjonalnych zdjęciach 2D wydają się one mieć podobną strukturę, zawierającą włókna pyłu i gazu o pozornie porównywalnej gęstości. Jednak w 3D wyglądają one zupełnie inaczej. W rzeczywistości ich gęstości są znacznie bardziej różne, niż wynikałoby to z ich obrazów wyświetlanych na płaszczyźnie nieba. Wynik ten rozwiązuje długoletnią zagadkę, dlaczego te dwa obłoki tworzą gwiazdy w różnym tempie. Kosmiczne obłoki gazu i pyłu są miejscem narodzin gwiazd. Dokładniej mówiąc, gwiazdy powstają w najgęstszych skupiskach tego materiału. Temperatura spada tam niemal do zera bezwzględnego, a gęsto upakowany gaz zapada się pod własnym ciężarem, tworząc w końcu gwiazdę. Gęstość, czyli ilość materii ściśniętej w danej objętości, jest jedną z kluczowych właściwości, które decydują o wydajności procesów gwiazdotwórczych – mówi Sara Rezaei Khoshbakht, astronom w Max Planck Insitute for Astronomy w Heidelbergu w Niemczech i główna autorka nowego artykułu opublikowanego 16 maja 20222 roku w The Astrophysical Journal Letters. W pilotażowym badaniu przedstawionym w tym artykule Sara Rezaei Khoshbakht i współautor pracy Jouni Kainulainen zastosowali metodę, która pozwala im zrekonstruować morfologię 3D obłoków molekularnych w dwóch olbrzymich obłokach gwiazdotwórczych. Kainulainen jest naukowcem z Chalmers University of Technology w Göteborgu w Szwecji, który wcześniej pracował również w MPIA. Obiektami tych badań były Obłok Oriona A i Obłok Kalifornia. Zazwyczaj pomiar gęstości w obłokach jest trudny. Wszystko, co widzimy podczas obserwacji obiektów w przestrzeni kosmicznej, to ich dwuwymiarowy rzut na wyimaginowaną sferę niebieską – wyjaśnia Jouni Kainulainen. Jest to eksperyment w dziedzinie interpretacji wpływu materii kosmicznej na światło gwiazd i obliczania gęstości na podstawie takich danych. Kainulainen dodaje: Konwencjonalnym obserwacjom brakuje niezbędnej głębi. Dlatego jedyną gęstością, jaką zwykle możemy wnioskować z takich danych, jest tak zwana gęstość kolumnowa. Gęstość kolumnowa to masa dodana wzdłuż linii widzenia podzielona przez rzutowany przekrój poprzeczny. Dlatego te gęstości kolumnowe niekoniecznie odzwierciedlają rzeczywiste gęstości obłoków molekularnych, co jest problematyczne, gdy chodzi o powiązanie własności obłoków z aktywnością gwiazdotwórczą. Rzeczywiście, obrazy dwóch obłoków badanych w tej pracy, na których widoczna jest termiczna emisja pyłu, mają pozornie podobną strukturę i gęstość. Jednak ich znacząco różne tempo formowania gwiazd od wielu lat zastanawia astronomów. Nowa rekonstrukcja 3D pokazuje jednak, że te dwa obłoki wcale nie są do siebie tak podobne. Pomimo włóknistego wyglądu, jaki przedstawiają obrazy 2D, Obłok Kalifornia jest płaskim, długim na prawie 500 lat świetlnych płatem materii, poniżej którego rozciąga się wielki bąbel. Nie można zatem przypisać mu jednej odległości, co ma istotne konsekwencje dla interpretacji jego właściwości. Z naszej perspektywy na Ziemi jest on zorientowany niemalże krawędzią do góry, co tylko symuluje strukturę włóknistą. W rezultacie rzeczywista gęstość obłoku jest znacznie mniejsza niż sugeruje to gęstość kolumnowa, co wyjaśnia rozbieżność między poprzednimi oszacowaniami gęstości a tempem powstawania gwiazd w obłoku. A jak wygląda Obłok Oriona A w 3D? Zespół potwierdził jego gęstą włóknistą strukturę widoczną na zdjęciach 2D. Jednak jego rzeczywista morfologia również różni się od tego, co widzimy w 2D. Orion A jest dość złożony z dodatkowymi kondensacjami wzdłuż wyraźnego grzbietu gazu i pyłu. Średnio, Orion A jest znacznie gęstszy niż Obłok Kalifornia, co tłumaczy jego większą aktywność gwiazdotwórczą. Sara Rezaei Khoshbakht opracowała metodę rekonstrukcji 3D w trakcie swojej pracy doktorskiej. Polega ona na analizie zmian światła gwiazdowego podczas przechodzenia przez obłoki gazu i pyłu, co zostało zmierzone przez sondę Gaia i inne teleskopy. Głównym celem Gai jest precyzyjny pomiar odległości do ponad miliarda gwiazd w Drodze Mlecznej. Odległości te mają kluczowe znaczenie dla metody rekonstrukcji 3D. Przeanalizowaliśmy i skorelowaliśmy światło pochodzące od 160 000 i 60 000 gwiazd odpowiednio dla Obłoku Kalifornia i Obłoku Oriona A – mówi Sara Rezaei Khoshbakht. Dwójka astronomów zrekonstruowała morfologię i gęstość obłoków z rozdzielczością zaledwie 15 lat świetlnych. Nie jest to jedyna metoda, którą astronomowie stosują do wyznaczania przestrzennych struktur obłoków – dodaje Rezaei Khoshbakht. Ale nasze daje solidne i wiarygodne wyniki bez artefaktów numerycznych. Badanie to dowodzi, że dzięki dodaniu trzeciego wymiaru może ono poprawić badania nad formowaniem się gwiazd w Drodze Mlecznej. Myślę, że jednym z ważnych wyników tej pracy jest to, że rzuca ona wyzwanie badaniom, które polegają wyłącznie na progach gęstości kolumnowej w celu określenia właściwości formowania się gwiazd i porównania ich ze sobą – podsumowuje Sara Rezaei Khoshbakht. Praca ta jest jednak tylko pierwszym krokiem w kierunku, który astronomowie chcą osiągnąć. Sara Rezaei Khoshbakht realizuje projekt, który ostatecznie pozwoli na poznanie przestrzennego rozkładu pyłu w całej Drodze Mlecznej i odkrycie jego związku z formowaniem się gwiazd. Opracowanie: Agnieszka Nowak Źródło: MPG Urania Kształt Obłoku Kalifornia i Obłoku Oriona A z dwóch różnych perspektyw w rozdzielczości przestrzennej 15 lat świetlnych. Kolory oznaczają gęstość, przy czym kolor czerwony oznacza wyższe wartości. Obrazy są oparte na rekonstrukcji 3D wykonanej przez Sarę Rezaei Khoshbakht i Jouni Kainulainena. Źródło: Rezaei Khoshbakht & Kainulainen (2022) / MPIA. https://agnieszkaveganowak.blogspot.com/2022/05/oboki-pyu-kosmicznego-w-3d.html\nStatek Starliner wykonuje drugą próbę lotu do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej 2022-05-20. Z kosmodromu Cape Canaveral na Florydzie rakieta Atlas V wystrzeliła w kierunku Międzynarodowej Stacji Kosmicznej statek Starliner firmy Boeing. To powtórka nieudanego bezzałogowego testu statku z 2019 roku. Starliner w przyszłości ma wykonywać komercyjny kontrakt dla NASA na rotację załogi stacji, podobnie jak od paru lat robi statek Crew Dragon firmy SpaceX. Misja nazwana Orbital Flight Test 2 wystartowała 19 maja 2022 r. Dwustopniowa rakieta Atlas V ze statkiem Starliner na szczycie została wystrzelona ze stanowiska SLC-41 kosmodromu Cape Canaveral o 18:54 czasu lokalnego. Lot rakietowy przebiegł pomyślnie i około 15 minut po starcie statek oddzielił się od górnego stopnia Centaur, rozpoczynając wielogodzinny lot do stacji ISS. Znalazł się wtedy na wstępnej niestabilnej orbicie. Starliner po wypuszczeniu na tej wstępnej orbicie rozpoczął samodzielny lot do stacji. Najpierw musiał wykonać manewr podniesienia orbity za pomocą własnego naapędu. Właśnie ta faza lotu nie przebiegła pomyślnie podczas poprzedniej próby w 2019 roku. Starliner wtedy miał problemy z osiągnięciem prawidłowej stabilnej orbity transferowej i ostatecznie zrezygnowano z manewrów zbliżania do stacji i dokowania. Statek zademonstrował jednak udany “awaryjny” powrót na Ziemię. Teraz w serii manewrów orbitalnych statek sukcesywnie synchronizuje się z pozycją stacji na orbicie i zbliża do niej. Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to w piątkowy wieczór Starliner rozpocznie fazę ostatecznego zbliżania się do stacji. Dokowanie z kompleksem w porcie w module Harmony jest planowane na 21 maja o 1:10 w nocy czasu polskiego. Udana misja i przede wszystkim wykonanie kluczowych demonstracji jak zbliżenie do stacji i bezpieczne dokowanie z nią przybliży firmę Boeing do uzyskania zgody na kolejny lot demonstracyjny, tym razem już z astronautami na pokładzie. Jeżeli demonstracja załogowa przebiegnie również pomyślnie, to po dokładnej analizie agencja NASA przyzna komercyjny kontrakt załogowy na loty do stacji za pomocą statku Starliner dla swoich astronautów i astronautów międzynarodowych partnerów. Trudna historia statku Starliner NASA zdecydowała w 2010 roku, tuż przed zakończeniem programu wahadłowców aby rolę przewoźnika na niską orbitę okołoziemską przejęły prywatne firmy, wykonując komercyjne zlecenia agencji. Tak powstał program Commercial Crew Development. W jego wyniku w 2014 roku kontrakty na rozwój systemów załogowych na potrzeby lotów do ISS zdobyły firmy: SpaceX i Boeing. Program ze względu na swój skomplikowany charakter miał wiele lat opóźnień. W końcu jednak 2 marca 2019 r. pierwszą misję testową - jeszcze bez załogi - wykonała firma SpaceX. Lot był udany. Później firma doświadczyła jednak poważnego ciosu. Podczas przygotowań do kolejnego testu statek Crew Dragon eksplodował. Konieczne było przeprojektowanie elementów systemu napędowego silników awaryjnej ucieczki. Problematyczne były też spadochrony, które nie spełniały niektórych wymogów. W końcu jednak 30 maja 2020 r. firma SpaceX wykonała pierwszy historyczny komercyjny lot załogowy do ISS. W misji demonstracyjnej do stacji poleciało dwóch astronautów NASA. Od tego czasu SpaceX wykonało już 4 misje załogowe w ramach kontraktu. Boeing chciał dogonić firmę SpaceX i ostatecznie wykonał pierwszą bezzałogową demonstrację 20 grudnia 2019 r. Nie była to jednak udana próba, bo przez rozmaite problemy statek Starliner nie wykonał nawet podejścia do stacji. Jak wykazało późniejsze śledztwo statek firmy Boeing miał trzy bardzo poważne usterki. Na statku nie działał prawidłowo główny zegar misji, w konsekwencji czego niewykonane zostało automatycznie w odpowiednim czasie odpalenie silników podniesienia orbity. Okazało się, że w oprogramowaniu statku znajdował się błąd sekwencji odrzucenia modułu serwisowego przed powrotem na Ziemię. Błąd ten łatany był już na orbicie i gdyby nie wysłane poprawki istniało ryzyko całkowitej utraty statku. W demonstracji wystąpiły też problemy z łącznością ze statkiem i wysyłaniem do niego komend. Firma Boeing musiała wykonać na własny koszt drugą misję demonstracyjną. Ostatecznie przygotowała do niej statek w sierpniu 2021 r. Przygotowania zostały jednak przerwane tuż przed startem z uwagi na problem z zaworami silników manewrowych, które zacinały się. Okazało się, że zawory uległy korozji w wyniku interakcji tetratlenku diazotu będącym utleniającym składnikiem paliwa z parą wodną w wilgotnym powietrzu na Florydzie. Problem wymagał długotrwałego śledztwa i zastąpienia wadliwego modułu serwisowego nowym egzemplarzem. Na drugie podejście do bezzałogowej misji demonstracyjnej musieliśmy czekać w wyniku tych wszystkich problemów aż do maja 2022 r. Miejmy nadzieję, że tym razem misja zakończy się powodzeniem i agencja NASA będzie dysponować drugim systemem załogowym do lotów na niską orbitę. Na podstawie: NASA/Boeing Opracował: Rafał Grabiański Więcej informacji: • blog Komercyjnego Programu Załogowego Na zdjęciu: Rakieta Atlas V startująca w misji OFT-2 ze statkiem Starliner. Źródło: NASA/Joel Kowsky. Statek Starliner podczas ustawiania na szczycie rakiety Atlas V. Źródło: NASA/Boeing. https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/statek-starliner-wykonuje-druga-probe-lotu-do-miedzynarodowej-stacji-kosmicznej\nMajowe starty rakiet 2022-05-21. Jeszcze nie skończył się ten miesiąc, a już w maju 2022 r. wykonano 11 startów rakiet orbitalnych. 10 zakończyło się powodzeniem, a jedna rakieta niestety nie osiągnęła orbity. Intensywny początek maja 2022 Weekend majowy zwieńczył 3 maja start rakiety Electron firmy Rocket Lab. W misji wyniesiono aż 34 niewielkich satelitów, ale lot ten zapamiętamy bardziej z pierwszej próby wyłapania dolnego stopnia rakiety podczas powrotu na spadochronie przez helikopter. Próba ta udała się częściowo. Dwa dni później z kosmodromu Taiyuan wystrzelono chińską rakietę Długi Marsz 2D z 8 komercyjnymi satelitami obserwacji Ziemi. 6 maja po drugiej stronie globu rakieta Falcon 9 wysłała w rekordowej misji zestaw satelitów Starlink 4-17. 9 maja ponownie mogliśmy oglądać start z Chin. W kierunku stacji kosmicznej Tiangong poleciał na rakiecie Długi Marsz 7 statek towarowy Tianzhou 4. Trzecia z rzędu awaria rakiety Hyperbola 1 Firma iSpace przeszła do historii stając się pierwszym prywatnym podmiotem z Chin, który osiągnął orbitę. 25 lipca 2019 r. ich niewielka wielostopniowa rakieta na paliwo stałe Hyperbola 1 wyniosła na orbitę kilka ładunków. Potem niestety każda kolejna misja tej konstrukcji nie była udana. W drugim locie w lutym 2021 r. izolacja termiczna nie oddzieliła się poprawnie w początkowej fazie wznoszenia i uszkodziła lotki stabilizujące lot, doprowadzając do utraty kontroli lotu we wczesnym etapie. Trzeci lot w sierpniu 2021 r. również nie poszedł zgodnie z planem. Tym razem zawiódł jednak mechanizm oddzielenia owiewki aerodynamicznej osłaniającej ładunek przed atmosferą w pierwszych fazach lotu. Firma iSpace powróciła ze swoją rakietą 13 maja 2022 r. W misji miała wynieść satelitę teledetekcyjnego Jilin-1 Mofang 01AR, który miał zastąpić utraconego w poprzedniej awarii tej rakiety satelitę Jilin-1 Mofang 01A. Niestety i tym razem - już trzeci raz z rzędu - rakieta nie osiągnęła orbity. W oficjalnej komunikacji otrzymaliśmy tylko zdawkową informację o nieudanej misji. Z amatorskich nagrań można jednak wywnioskować, że zawiódł drugi stopień rakiety, który nie zdołał się uruchomić po oddzieleniu pierwszego stopnia. Wysyp Starlinków W połowie maja firma SpaceX wykonała trzy misje ze swoimi satelitami Starlink w przeciągu zaledwie 5 dni! Firma wysłała już do tej pory ponad 2500 statków tej konstelacji. Wszystkie loty relacjonowaliśmy na łamach portalu w osobnych artykułach: • Starlink 4-13 • Starlink 4-15 • Starlink 4-18 Rosyjski satelita szpiegowski 19 maja 2022 r. z kosmodromu Plesieck przeprowadzono lot rakiety Sojuz 2.1a z satelitą wojskowym Bars-M 3 na szczycie. Bars-M to nowa seria rosyjskich satelitów obserwacji Ziemi wysokiej rozdzielczości, przeznaczona głównie do kartografii na potrzeby wojskowe. Zastępuje sieć Kometa, której ostatni satelita trafił na orbitę w 2005 r. Satelity Kometa wysyłały jeszcze na Ziemię kapsuły powrotne z zarejestrowanym na kliszy filmie. Statki Bars-M to pierwsze do dyspozycji Rosjan, które zdjęcia w wysokiej rozdzielczości wysyłają w formacie cyfrowym drogą radiową. Każdy statek Bars-M ma masę około 4 ton i jest przystosowany do pracy przez 5 lat. Pierwszy egzemplarz systemu został wysłany w 2015 roku, drugi w 2016 r. Teraz po sześciu latach przerwy na orbitę trafił kolejny satelita. Poprawka lotu Starliner do stacji ISS 20 maja rakieta Atlas V wyniosła na orbitę statek Starliner firmy Boeing. Lot rakietowy zaczął bezzałogową testową misję do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, która ma zademonstrować możliwość w przyszłości bezpiecznego transportu załogi do ISS za pomocą statku Starliner. To powtórka podobnej misji, która nie zakończyła się powodzeniem w 2019 roku. Więcej o tej próbie pisaliśmy w osobnych artykułach: o wyniesieniu statku Starliner na orbitę i udanym dokowaniu do stacji ISS. Chiński Starlink Z kosmodromu Jiuquan wystartowała 20 maja 2022 r. rakieta Długi Marsz 2C. W udanym locie na niską orbitę okołoziemską wyniosła trzy satelity. Jak to często bywa z chińskimi startami, niewiele wiemy o przeznaczeniu ładunków. Z oficjalnych informacji wynika, że chodzi o eksperymentalne satelity telekomunikacyjne. Być może to kolejne statki Ronghe Shiyan Weixing (3 statki tego typu były wysłane już wcześniej). Satelity RSW mogą służyć testom budowanej w przyszłości sieci satelitów dostępu do sieci Internet Xingwang. Konstelacja Xingwang ma składać się z kilku tysięcy statków i swoją architekturą przypominać komercyjny system Starlink amerykańskiej firmy SpaceX. Opracował: Rafał Grabiański Na zdjęciu tytułowym: Rakieta Długi Marsz 2C startująca w orbitalnej misji z 3 satelitami 20 maja 2022 r. Źródło: Wang Jiangbo/Xinhua. Start misji Starlink 14 maja 2022 r. Źródło: SpaceX. Statek Starliner podczas podejścia do stacji ISS. Źródło: NASA TV/Boeing. https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/majowe-starty-rakiet\nWideo dnia: Przeleć się tuż nad powierzchnią Słońca. Od samego widoku robi się gorąco 2022-05-20. Radek Kosarzycki Kilka miesięcy temu europejska sonda Solar Orbiter przeleciała w pobliżu Słońca, zbliżając się do naszej gwiazdy dziennej na odległość zaledwie 48 milionów kilometrów. Teraz mamy okazję zobaczyć, jak z jej perspektywy wyglądało Słońce. Najbliższa Słońcu planeta - Merkury - oddalona jest od niego o 58 milionów kilometrów. Solar Orbiter poleciał jeszcze bliżej i dokładnie 26 marca przeleciał w odległości 48 mln km od Słońca. W tym miejscu w przestrzeni kosmicznej temperatura wynosi około 500 stopni Celsjusza. Sonda na szczęście jest przygotowana na takie nieprzyjazne warunki pracy. Więcej, w ciągu kilku najbliższych lat będzie zbliżała się do Słońca na jeszcze mniejszą odległość. Sonda Solar Orbiter przeleciała obok Słońca. Jest nagranie Póki co podczas swojego rekordowego zbliżenia do Słońca, sonda uruchomiła wszystkie 10 instrumentów naukowych, aby jak najdokładniej zbadać zachowanie nie tylko samej gwiazdy i plazmy na jej powierzchni, ale także pola magnetycznego i emitowanego przez nie wiatru słonecznego. Sonda Solar Orbiter ma jeszcze dużo fascynujących odkryć przed sobą. Choć teoretycznie można pomyśleć, że przecież Słońce obserwujemy na co dzień i od stuleci jest przedmiotem badań heliofizyków, to warto zauważyć, że do niektórych rejonów Słońca nigdy nie mieliśmy dostępu. Wystarczy spojrzeć na uproszczony model Układu Słonecznego. W środku znajdziemy wirujące Słońce, a wokół niego znajdziemy okrążające je w jednej płaszczyźnie planety. Mniej więcej wszystkie planety poruszają się w płaszczyźnie równikowej Słońca. Co to oznacza? Jak dotąd nigdy nie widzieliśmy biegunów Słońca. Żadna sonda nie wzniosła się "nad" ani "pod" Słońce, aby zobaczyć jak wyglądają jego bieguny. Sonda Solar Orbiter właśnie tego dokona. Aby do tego doszło, Solar Orbiter podczas każdego przelotu w pobliżu Merkurego i Wenus będzie zwiększało nachylenie swojej orbity względem ekliptyki (płaszczyzny Układu Słonecznego), aby z czasem latać bezpośrednio nad biegunami Słońca. Naukowcy zauważają, że już do teraz sonda zebrała tyle nowych danych o najbliższej nam gwieździe, że gdyby dzisiaj przestała działać, to przesłane dotąd na Ziemię dane obserwacyjne wystarczyłyby na długie lata badań. Jeżeli jednak sonda wypełni całą swoją misję, naukowcy mają nadzieję poznać wszystkie mechanizmy stojące za powstawaniem wiatru słonecznego, stałego strumienia wysokoenergetycznych cząstek wypełniających cały Układ Słoneczny i definiujących tzw. pogodę kosmiczną w naszym bezpośrednim otoczeniu. Na pełen pakiet informacji musimy jeszcze poczekać - sonda będzie zbierała dane aż do 2030 roku, zbliżając się w tym czasie nawet na 40 mln km od Słońca. Solar Orbiter’s highest resolution image ever of the Su https://www.youtube.com/watch?v=X3CTpd21PhA Solar Orbiter’s space hedgehog https://www.youtube.com/watch?v=BNOf1IppiMs Awesome solar energy https://www.youtube.com/watch?v=yhWuXcdmFPI https://spidersweb.pl/2022/05/nagranie-slonce-z-bliska-solar-orbiter.html\nGalaktyki bez ciemnej materii. Jest to możliwe? 2022-05-20. Wiktor Piech Odkryte galaktyki DF2 i DF4 wydają się być pozbawione ciemnej energii. Według obecnej wiedzy dotyczącej mechanizmów powstawania galaktyk, nie powinno do tego dojść. Co może tłumaczyć taki stan rzeczy? Według ustaleń naukowców za brak ciemnej materii w obu przypadkach może odpowiadać skomplikowane kosmiczne zderzenie galaktyk. Badacze w czasopiśmie Nature wykonali model, który sugeruje, że 8 miliardów lat temu dwie galaktyki karłowate, które krążyły wokół większej galaktyki NGC 1052, zderzyły się ze sobą. Ich prędkość osiągnęła aż 300 km na sekundę. Uderzenie z taką prędkością spowodowało, że obie galaktyki przeszły przez siebie, co skutkowało oddzieleniem "ciemnej materii od gazu" i ukształtowaniem nowych form ze śladową jej ilością. Doprowadziło to do powstania tzw. śladu ultra-rozproszonych galaktyk, które są tak duże jak nasza Droga Mlecza, lecz posiadają o wiele mniej gwiazd. Posiadają także znacznie mniejszą ilość ciemnej materii niż jej przodkowie. Zespół badawczy uważa, że część pierwotnych galaktyk karłowatych (które są bogatsze w ciemną materię), wciąż istnieje, zaś galaktyki bez materii tego typu są rozproszone pomiędzy nimi. Badane obiekty DF2 i DF4 zaliczane byłyby wówczas do tych galaktyk śladowych, powstałych po kosmicznej kolizji. Oba obiekty mają około 100 razy mniej ciemnej materii, niż pozwalałaby na to teoria dotycząca powstawania galaktyk. Wiedza dotycząca ciemnej materii sugeruje, że oddziałuje ona jedynie grawitacyjnie na "normalną" materię i dlatego mogła być oddzielona od wspomnianych galaktyk podczas szybkiej kolizji. Zmodyfikowana dynamika Newtona (MOND) jest alternatywną teorią dla ciemnej materii. Wychodzi ona z założenia, że niektóre prawa fizyki są błędne i muszą zostać zmodyfikowane, aby wyjaśnić to, co się dzieje we wszechświecie. Jednak istnienie wyżej wspomnianych galaktyk może kwestionować założenie MOND, gdyż sugeruje, że ciemna materia jest rzeczywiście substancją, "czymś co galaktyki mogą mieć lub nie". Nowe odkrycie jest niezwykle istotne w rozwijaniu teorii kosmologicznych oraz w zrozumieniu działania ciemnej materii. Kosmos wciąż zadziwia naukowców - galaktyki bez ciemnej materii? /123RF/PICSEL Przykład scenariusza kolizyjnego z udziałem NGC 1052 /van Dokkum, P., Shen, Z., Keim, M.A. et al. A trail of dark-matter-free galaxies from a bullet-dwarf collision. Nature 605, 435–439 (2022). https://doi.org/10.1038/s41586-022-04665-6/Open Access /materiały prasowe INTERIA https://geekweek.interia.pl/nauka/news-galaktyki-bez-ciemnej-materii-jest-to-mozliwe,nId,6035184\nPamiętacie Sygnał Wow? Naukowcy znaleźli właśnie nowe potencjalne źródło tego sygnału 2022-05-20. Radek Kosarzycki Piętnastego sierpnia 1977 roku nieistniejący już radioteleskop Big Ear w Ohio zarejestrował bardzo nietypowy, silny sygnał z kosmosu - nazwano go Wow. Mimo upływu 45 lat, wciąż nie wiadomo tak naprawdę, skąd ten sygnał do nas przybył i kto/co go wysłało. Właśnie pojawił się nowy kandydat na źródło tego sygnału. • Sygnał Wow! to silny sygnał z kosmosu zarejestrowany w 1977 roku przez radioteleskop Big Ear • Od ponad 40 lat naukowcy starają się wyjaśnić pochodzenie Sygnału Wow! • Poszukiwacze sygnałów od pozaziemskiej inteligencji uważają, że mógł zostać nadany przez obcych • Dane z obserwatorium kosmicznego Gaia wskazują, że źródłem Sygnału Wow może być gwiazda podobna do Słońca, oddalona od nas o 1800 lat świetlnych Oczywiście większość miłośników astronomii po cichu ma nadzieję na to, że Sygnał Wow był tak naprawdę pierwszą odebraną na Ziemi wiadomością od obcej cywilizacji, która np. sprawdzała, czy ktoś inny istnieje we wszechświecie. Jakby nie patrzeć istnieje niezerowa szansa na to, że faktycznie takie jest pochodzenie tego sygnału. Do dzisiaj zresztą Sygnał Wow! uważany jest przez środowisko SETI, tj. badaczy poszukujących sygnałów pochodzących od pozaziemskich inteligencji za jeden z najbardziej obiecujących sygnałów spośród wszystkich zarejestrowanych z przestrzeni kosmicznej. Niestety, zanim zatrzymamy się na tak atrakcyjnym wyjaśnieniu, trzeba sprawdzić także wszystkie inne, które nie wymagają istnienia obcych cywilizacji. Kto lub co wysłało do nas Sygnał Wow? Przesłuchaj nagranie Na przestrzeni lat pojawiało się wiele różnych wyjaśnień tego pojedynczego sygnału, który w 1977 roku docierał do Ziemi przez minutę i 12 sekund, aby nigdy więcej się już nie pojawić. Jednym z ostatnich były dwie komety przelatujące w momencie obserwacji przez obszar nieba monitorowany przez radioteleskop. Ta teoria została także już poddana w wątpliwość. Teraz jednak badacze wskazują, że Sygnał Wow może pochodzić z okolic gwiazdy podobnej do Słońca oddalonej od nas o 1800 lat świetlnych w kierunku gwiazdozbioru Strzelca. Naukowcy postanowili przeszukać fragment nieba obserwowany przez radioteleskop Big Ear w dniu pojawienia się sygnału, wykorzystując do tego najnowszy katalog gwiazd stworzony przez europejskie obserwatorium kosmiczne Gaia. Naukowcy odnajdują gwiazdę podobną do Słońca To właśnie w tych danych udało się znaleźć gwiazdę 2MASS 19281982-2640123, która zarówno pod względem temperatury, rozmiarów i jasności przypomina Słońce. Według autora odkrycia, wypadałoby teraz sprawdzić, czy wokół tej gwiazdy nie krążą jakieś planety. Jeżeli tak, to wypadałoby ustalić, czy któraś z nich znajduje się w ekosferze gwiazdy. W ten sposób można byłoby ustalić, czy przypadkiem nie istnieją tam warunki na istnienie życia takiego jak nasze. Sygnał Wow! przynajmniej na razie pozostanie fascynującą zagadką. Z jednej strony można twierdzić, że na pewno taki sygnał ma pochodzenie naturalne, którego jeszcze nie udało nam się ustalić. Z drugiej, automatyczne dyskredytowanie możliwości tego, że mamy do czynienia z sygnałem wyemitowanym przez obcą cywilizację nie ma żadnego uzasadnienia. Jakby nie patrzeć sami wysyłamy w przestrzeń kosmiczną mnóstwo sygnałów. Co więcej, część z nich wysyłamy w kosmos właśnie po to, aby oznajmić, że tu jesteśmy. Zrobiliśmy tak chociażby w 1974 r. wysyłając tzw. wiadomość z Arecibo w kierunku gromady gwiazd M13. Skoro my to zrobiliśmy, to równie dobrze mógł to zrobić ktoś inny. Sygnał Wow! WOW Signal recieved at SETI on Aug 15 1977 https://www.youtube.com/watch?v=ZAKy_08klrg Sygnał Wow – nagranie https://spidersweb.pl/2022/05/sygnal-wow-pochodzenie-zrodlo.html\nElon Musk ma problem. Konkurencyjny statek kosmiczny Starliner poleciał w swój drugi lot testowy do ISS 2022-05-20. Radek Kosarzycki Załogowy statek kosmiczny Boeing CST-100 Starliner wystartował w lot testowy do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Jeżeli cały lot się powiedzie, Stany Zjednoczone będą w końcu miały drugi statek służący do wożenia astronautów na pokład Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Bezzałogowy lot testowy OFT-2 (Orbital Flight Test-2) rozpoczął się zgodnie z planem o godzinie 00:54 polskiego czasu, kiedy to rakieta Atlas V uruchomiła swoje silniki i oderwała się od powierzchni kompleksu startowego na Przylądku Canaveral na Florydzie. Trzydzieści jeden minut później zakończył się manewr wejścia na orbitę i statek rozpoczął mozolną podróż w kierunku stacji kosmicznej. Według harmonogramu lot potrwa niemal nieco ponad 24 godziny, po czym o godzinie 1:10 polskiego czasu w nocy z piątku na sobotę Starliner zacumuje do portu Harmony na stacji kosmicznej. Jeżeli i ten manewr przebiegnie prawidłowo właz łączący statek ze stacją zostanie otwarty o 17:45 polskiego czasu w sobotę. Na pokładzie statku znajduje się ok. 250 kg ładunku i zapasów dla członków Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Według planu statek odłączy się od stacji kosmicznej w środę, 25 maja i powróci na Ziemię dzień później. Starliner poleciał do stacji kosmicznej. Trzy lata opóźnienia Jeżeli cały lot wraz z powrotem na Ziemię zakończy się prawidłowo i bez żadnych niespodzianek, Stany Zjednoczone już wkrótce będą miały do dyspozycji dwa niezależne statki zdolne do transportowania załóg astronautów na stację kosmiczną. Starliner będzie latał do orbitalnego laboratorium na zmianę ze statkiem Crew Dragon przygotowanym przez SpaceX. Na pokładzie Starlinera znajdują się miejsca dla czteroosobowej załogi. Pierwszy lot testowy Starlinera, który odbył się w grudniu 2019 roku usiany był licznymi problemami. Podczas lotu statek doświadczył kilkudziesięciu usterek, przez które nie był w stanie nawet dolecieć do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Kilka godzin po starcie zdecydowano o sprowadzeniu statku w ziemską atmosferę bez próby cumowania. Od tego czasu przez ponad dwa lata inżynierowie Boeinga pracowali nad usunięciem wszystkich możliwych usterek i niedociągnięć. Czy im się to udało? Dowiemy się w ciągu najbliższych kilkudziesięciu godzin. Atlas V Launches Starliner's Orbital Flight Test 2 (OFT-2) https://www.youtube.com/watch?v=_5KGePUTq_g Statek Starliner po odłączeniu od rakiety Atlas V https://spidersweb.pl/2022/05/drugi-lot-testowy-boeing-starliner.html\n12 Letnia Szkoła EAAE: 29 czerwca – 6 lipca 2022-05-18. Powracamy w tym roku do Orla, gdzie już mieliśmy okazję trzykrotnie doskonalić nasze umiejętności dydaktyczne i obserwacyjne! Polski Oddział organizacji European Association for Astronomy Education wspólnie z Młodzieżowym Obserwatorium Astronomicznym w Niepołomicach zapraszają na kolejną – już dwunastą – Letnią Szkołę Astronomiczną. Organizowana jest ona p przede wszystkim z myślą o nauczycielach i innych osobach chcących doskonalić metody nauczania astronomii i rozwijać swoje własne umiejętności w tej dziedzinie. Zaproszeni są również wszystkich zainteresowanych astronomią i obserwacjami nocnego i dziennego nieba. XII Letnia Szkoła odbędzie się w dniach od 29 czerwca do 6 lipca w Stacji Turystycznej Orle położonej wysoko w Izerskim Parku Ciemnego Nieba. W programie przewidziane są – jak zwykle – wykłady profesjonalnych astronomów, warsztaty oraz obserwacje nieba, gdy tylko pogoda na to pozwoli. Uczestnicy będą mieli dostęp do bogato wyposażonej pracowni astronomicznej (teleskopy, aparaty fotograficzne, laptopy). Planowo część "wykładowa" powinna zakończyć do 3 lipca, a następne dni to już między innymi praktyczne zajęcia warsztatowe, fotografowanie nieba i wydarzenia turystyczne. Pierwsza Szkoła Letnia odbyła się w Niepołomicach w roku 2011. Być może tym razem uda się zrealizować zamierzenie polegające na wjechaniu wieczorem kolejką gondolową ze Świeradowa Zdroju na Stóg Izerski, aby nocne godziny wykorzystać do fotografowania nieba z wieży widokowej na Smrku, znajdującego się już na terenie Czech. Powrót nastąpi tą samą drogą następnego dnia, zatem będzie to nie wycieczka, ale prawdziwa wyprawa. Posiadaczy sprzętu obserwacyjnego i fotograficznego organizatorzy zachęcają do zabrania go ze sobą – okazji do użycia będzie sporo. Udział w szkole jest bezpłatny, trzeba jednak opłacić na miejscu koszty utrzymania, przede wszystkim noclegi (dla uczestników szkoły są w cenie 50 lub 65 zł). Można nocować też we własnym namiocie. W bufecie można zamawiać wyżywienie całodzienne lub wedle życzenia (uwaga: sklepów w okolicy nie ma). Czytaj więcej: • Komunikat oficjalny na stronie obserwatorium w Głogowie • Strona z linkiem do formularza zgłoszeniowego Źródło: MOA Niepołomice/Obserwatorium w Głogowie Opracowanie: Elżbieta Kuligowska Na zdjęciu: Otoczenie schroniska Orle w Górach Izerskich. Źródło: MOA https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/12-letnia-szkola-eaae-29-czerwca-6-lipca


753 tematy(ów) ¦ Strona 1 z 26 ¦ 1, 2, 3, 4, 5 ... 26\nVW Passat b5 AJM - problem po regeneracji turbiny\nProszę o pomoc bo turbo późno wstaje\nHyundai Terracan auto 4x4 transport ...Witam Panowie zaczne od tego że posiadam prawo jazdy kat B+E , problem polega na tym iż chcę przywieźc z Niemiec auto na części Hyundaia Terracana, chcę to zrobić autolawetą. Mam do dyspozycji tylko Peugeota Jumpera 3.0 HDI ...Nowa Honda CR-V - oficjalna sprzedaż ...Rozpoczęcie oficjalnej sprzedaży najnowszej Hondy CR-V. Samochód zadebiutował w Europie już na targach w Paryżu, ale do oficjalnej sprzedaży trafił pod koniec października tego roku. Spoglądając na samochód z zewnątrz ...Opel Astra Sports TourerOstatnia generacja tego modelu została zaprezentowana w 2015 roku, a wersja kombi produkowana jest od 2016 roku. Samochód dysponuje bagażnikiem o pojemności 540 litrów, który można powiększyć do pojemności 1630 litrów. Niemieckie ...


Zombie na ulicach Tel Awiwu - Zombie Walk Tel Aviv / Europa | Przydatne wskazówki i ciekawe informacje na każdy temat.\nZombie na ulicach Tel Awiwu - Zombie Walk Tel Aviv\nRok po roku, kiedy Izraelczycy bawią się i świętują Purim, zombie pojawiają się na ulicach Tel Awiwu. I nie jeden, dwa, trzy ... I setki! Pojawiają się znikąd i idą donikąd. I choć wyglądają przerażająco, w rzeczywistości są bardzo zabawnymi i dobrodusznymi stworzeniami. I wielu nawet bardzo simpatishnye. W ciągu 2-3 godzin, które wędrują wzdłuż bulwaru Rothschild, udaje im się jednocześnie przestraszyć i dopingować wakacyjnych mieszkańców i gości Tel Awiwu.\nTen rok nie jest wyjątkiem. Wczoraj, kiedy zegar był bez 15 dziewiątej wieczorem na Ben Zion Boulevard nie różniło się niczym od zwykłego wieczoru. W ciągu 10 minut bulwar wypełniony jest zataczającymi się i strasznie wrzeszczącymi kochankami, by ucztować na ciele i krwi. ZOMBIES! Według hebrajskiej Wikipedii w marszu wzięło udział ponad 5000 stworzeń dwunożnych.!\nPozbawieni przez pół godziny dla nie mniej imponującej armii fotografów, ruszyli w kierunku teatru Gabim, a stamtąd wzdłuż bulwaru Rothschilda. Czasami mieli napady zwiększonego zombizmu i robili coś, co nie mogło być logiczne. Cóż, to prawda, są zombie\n12. Śliczne dziewczynki, jednak ...\n13. ... krwiożerczy!\n14. Wilkołak w mundurze\n15. Zombiańska przysmak\n23. Był oczywiście łowca zombi. na wypadek, gdyby nie były one zbyt wielkim bójkiem\n32. Kto w kasie Clalit? Bądź ostrożny\n34. Ktoś już krwawił\n37. A tu przyszli szanowani rabini.\n38. Są także podatni na zombizm.\n41. Udzielili błogosławieństwa na początku procesji\nA oto film wideo. Zastanawiam się, co pomyśleli mieszkańcy okolicznych domów, kiedy usłyszeli krzyki z ulicy, a kiedy wyjrzeli, zobaczyli krwawienie?\n42. Rozpoczęła się procesja!\n45. Trudno chodzić, więc okresowo spadały.\n48. I kolejna ofiara wpadła na obiad\n49. Ludzie byli ....! Ciemność krwawa\n53. Dziewczyny jedli kogoś i były gotowe podzielić się resztkami\n54. Szeryf obserwuje, że zombie nie naruszają przepisów ruchu drogowego\n66. Tak więc przy takich osiach nie trzeba głodować\n67. Plankton biurowy zombie\n69. Z ciemności udali się do bulwaru Rothschilda\n71. Na drzewach, które nie są owocnikami, wciąż były owoce.\n76. Oto uparty! Wszystko ciągnie za sobą!\n82. Aw, Snap! Apple!\n84. Krwawiące czarownice\n86. Tu dochodzą plotki o krwiożerczości armii izraelskiej!\n87. To wszystko! rozpoczął się kompletny bałagan! Przechwytywanie autobusów i samochodów\n89. Kierowcy nie mieli innego wyjścia, jak tylko poprosić o pomoc.\n95. Wielu kierowców nie sprzeciwiło się takiej 5-minutowej zabawie. Chociaż byli przeciwnicy. Ci, którzy są przeciwni swojemu samochodowi, natychmiast wskoczyli do domu\n100. W walce o zielony tron\n101. były ofiary\n103. Nic dziwnego, trzech wesołych Niemców jechało przez pieśni i tańce.\n106. Nikt nie potrzebuje pracownika.?\nOto taka parada zombie. Mam ogromną przyjemność i zabawę!


Kozaczek.pl » Tori Spelling » Tori Spelling topless na rodzinnej fotce (FOTO)\ntori spelling/Cover, Twitter\nTori Spelling mówiła kiedyś w jednym z wywiadów, że w jej domu panuje duża swoboda, jeśli chodzi o nagość. W łazience celebrytki wisi jej zdjęcie, na którym widać pupę Tori i drugie, pokazujące męża Spelling obejmującego jej piersi (pisaliśmy o tym tutaj).\nByć może więc dlatego, a może ponieważ Tori nadal karmi piersią swoje małe dziecko, na zdjęciu, które Dean McDermott wrzucił ostatnio na Twittera, widać w tle nagie piersi aktorki.\nTori stała się w te sposób bohaterką drugiego planu.\nWydaje się nam, że mąż Spelling dobrze wiedział, co robi. Mała, niewinna fotka syna, a w sieci wszyscy piszą o biuście Tori.


podesty sceniczne | Dobre Strony\nPosiadamy profesjonalne podesty sceniczne 2m na 1m na wynajem.\nModułowy podest sceniczny jest produktem bazowym do tworzenia scen na koncertach, wybiegów na pokazy mody, widowni oraz podiów na konferencje.\nPodesty zbudowane są na bazie lekkiego, specjalnie zaprojektowanego profilu aluminiowego, za pomocą którego łączymy ze sobą podesty w kształt który chcemy uzyskać. Do profilu mocujemy wszelkie akcesoria: kostki samopoziomujące, uchwyty barierek, uchwyty schodów czy kostki montażowe, na których możemy zawiesić kotary maskujące lub banery reklamowe.\nBlat podestu wykonany jest ze sklejki wodoodpornej pokrytej warstwą anty-poślizgową w kolorze czarnym.\nPodesty sceniczne osadzone są na nogach teleskopowych, które pozwalają na płynną i precyzyjną regulację.\nKonstrukcja podestu sprawia, że przystosowany jest do montażu na zewnątrz przy bardzo zróżnicowanym terenie jak i wewnątrz budynków, hal widowiskowych, teatrów itp.\nZapewniamy transport, montaż i demontaż podestów scenicznych.


Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa 2.0 06 grudnia 2021 r\nPięcioletni Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa 2.0 na lata 2021–2025 to szansa dla bibliotek szkolnych i pedagogicznych oraz placówek wychowania przedszkolnego na zakup nowości wydawniczych oraz elementów wyposażenia. Dofinansowanie może być przeznaczone na zakup: książek niebędących podręcznikami, w szczególności książek historycznych poświęconych, m.in. historii Polski XX wieku, lektur szkolnych, książek, które uatrakcyjnią szkolny księgozbiór oraz literatury pedagogicznej i metodycznej.\nWe wrześniu 2021 Zespół Szkół Technicznych w Wodzisławiu złożył\nza pośrednictwem Starostwa Powiatowego w Wodzisławiu Śląskim wniosek\no udzielenie wsparcia finansowego na zakup książek do biblioteki szkolnej. Projekt został złożony w ramach Priorytetu 3 Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa na lata 2021 – 2025 i zyskał dofinansowanie na kwotę\n15 000 złotych.\nW październiku 2021 w ramach projektu nauczyciele bibliotekarze zorganizowali akcję „Tworzymy ściankę czytelniczych inspiracji”, na podstawie której zostały zaplanowane zakupy książkowe. Uczniowie, Rodzice\ni Nauczyciele podali swoje propozycje książkowe, wpisując tytuły na „ściance” lub wysyłając wiadomość w dzienniku elektronicznym. Lista książek do zakupu utworzona została w porozumieniu z bibliotekarzami z Biblioteki Miejskiej\nw Wodzisławiu Śląskim, którzy przekazali szkole listę najchętniej czytanych pozycji z księgozbioru biblioteki.\nFormę książek dobrano na podstawie przeprowadzonej wśród uczniów\ni nauczycieli ankiety czytelniczej on-line. 61% ankietowanych wybrało wydania tradycyjne, audiobooki i ebooki wybrało tylko 24% badanych. Dlatego większa część zakupów książkowych to wydania tradycyjne, papierowe.\nLista książek została skonsultowana z Samorządem Uczniowskim, Radą Rodziców i Radą Pedagogiczną i uzyskała akceptację.\nKonkurs ekologiczny: „Z ekologią za pan brat”


Deska do prasowania Compact Plus CHEMKO - kupuj wygodnie do mieszkania, domu i ogrodu\n» Deska do prasowania Compact Plus\nDESKA DO PRASOWANIA ECO Z GNIAZDKIEM 120X38CM -VIL 143032\nDESKA DO PRASOWANIA COMFORT Z GNIAZDKIEM 120X38CM -VIL 120971\nDeska do prasowania Atlas Plus mix wzorów\nDESKA DO PRASOWANIA ATLAS PLUS 112X36 CM MIX WZORÓW\nDeska do prasowania Jana Niezbędnego jest doskonała dla osób ceniących najwyższą jakość oraz nowoczesny design. Jej innowacyjna konstrukcja sprawia, że jest wygodniejsza niż inne, typowe deski do prasowania. Dla wygody użytkowania, kształt nóg został tak zaprojektowany, aby można było wygodnie prasować zarówno na stojąco, jaki i na siedząco. Przestrzeń pod deską umożliwia wstawienie kosza na pranie lub stacji parowej, natomiast dzięki specjalnym nakładkom na nogi deski, mamy możliwość jej idealnego wypoziomowania.\nDeska do prasowania wyposażona jest w gniazdko elektryczne i przedłużacz. Dzięki składanej, bocznej antence, podtrzymywany jest przewód żelazka.\nCena: 215,00 zł 244,99 zł


ARTLOOK Nano-Aplikator do nanoszenia i rozprowadzania cieni 3szt\nARTLOOK Nano-Aplikator do nanoszenia i rozprowadzania cieni 3 szt. ARTLOOK to niezbędne akcesoria do wykonania efektywnego makijażu. Polecane przez profesjonalnych wizażystów i charakteryzatorów filmowych. Zestaw trzech aplikatorów do nakładania\nPędzle: precyzyjny, Do konturowania\nKod katalogowy: 15075\nNano-Aplikator do nanoszenia i rozprowadzania cieni\nZestaw trzech aplikatorów do nakładania oraz rozcierania cieni. Są chłonne, dzięki czemu możesz jednym ruchem wykonać intensywny makijaż.\nSpore zaskoczenie bo nie miałam dużych oczekiwań co do tego produktu a okazało się że aplikatory wykonane są bardzo przyzwoicie i świetnie się prezentują. Na długość są o połowę mniejsze od standardowego pędzla ale na tyle duże że mogę je trzymać razem. Nie zastąpią pędzli ale czasem się przydają gdy wszystko jest w praniu.\nOpinie o ARTLOOK Nano-Aplikator do nanoszenia i rozprowadzania cieni 3szt


YAMAHA podsumowuje swój udział na Productronica 2021 | Renex\nJak poinformował dystrybutor – Grupa RENEX – YAMAHA Motor Europe Robotics Division podsumowała właśnie swój niedawny udział w Targach Productronica 2021 w Monachium. W toku wydarzenia YAMAHA zaprezentowała szereg nowych, zaawansowanych rozwiązań do montażu powierzchniowego.\n„Cieszymy się, że w tym roku powitaliśmy wielu gości, którzy przybyli do YAMAHA w poszukiwaniu rozwiązań dla nadchodzących wyzwań. W czasie pandemii nadal wspieraliśmy naszych klientów i rozwijaliśmy nowe produkty, dlatego z przyjemnością zaprezentowaliśmy nasze najnowsze innowacje, będące odpowiedzią na potrzeby rynku.” – komentował wydarzenie Daisuke Yoshihara, Sales General Manager w YAMAHA Motor Europe, Robotics Division.\nKolejnym dostępnym elementem była drukarka klasy Premium YSP10, prezentowana wraz z nowymi platformami YAHAMA YR. W ramach rozwiązania One Stop Smart Solution system ten umożliwia szybki transport płytek oraz nowe funkcjonalności, które minimalizują ingerencję człowieka, skracają czas cyklu i zwiększają wydajność.\nRozwiązania YAMAHA w Polsce\nUrządzenia i roboty przemysłowe YAMAHA można zobaczyć i sprawdzić w działaniu w CENTRUM TECHNOLOGICZNO-SZKOLENIOWYM RENEX. W ramach tego ośrodka Grupa RENEX – będąca jedną z największych polskich firm z branży elektronicznej, a zarazem dystrybutorem YAMAHA SMT oraz Robotics na Polskę i kraje bałkańskie realizuje swoją misję świadczenia kompleksowych usług dla branży elektronicznej. Grupa RENEX dostarcza nie tylko same urządzenia, ale również szeroki zakres usług doradczych, serwisowych i szkoleniowych. Specjaliści CENTRUM TECHNOLOGICZNO-SZKOLENIOWEGO RENEX pomagają w identyfikacji problemów produkcyjnych i doborze odpowiednich rozwiązań technologicznych.


Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups Najlepsze E-Book Do Pobrania Strony\nTytuł oryginalny: Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups\nData wydania: 01.02.1998\nOpis "Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups"\nMęczą w z wyszukiwanie sieci gdzie można zobacz publikacje Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups, można wszystkie musisz. Nasza źródła odnaleźć to E-książki Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups, a także książki związane różne generos poprzez sen wraz detektywi pomoc używać any podoba Historia. pielęgnacja czas, możesz że nie trzeba w directory of books. Eksperci naszych elektronicznych kolekcja:\nNasze pozytywne określony nie mają braku związane z reklama, każdy może żyć to książek Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups spokój Get, w rzeczywistym rozmiarze e-book Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups can przepisać his ulubiona z doc, rtf, epub, dokument, fb2, aby zobaczyć mobi format uczyć się wszystko w czasie pobytu, poza asi paszport monotonię podróż.\nnie lubię a standardowe trzpień, e cyfrowe library otwarcie otwarty 24 godziny, w każdej chwili!\nJesteśmy - lista od poradniki ciągle aktualizacja. co Tydzień nowa podręczniki, czasopisma, Instrukcje, audiobook normalnie opcjonalnie.\nłatwy i logiczne skład od lista związane Książki będzie pomoc lower to chwila stosunkowo wyszukiwanie stosunkowo twój wymaga funkcji.\nZostań nas, nauczyć się czytać niesamowity E-Book Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups live niewielkie życie.\nA pobierz Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups wolny w fb2, txt, epub, dokument, mobi strukturę przeznaczonych do android-OS, Apple iphone, iPad tablet Apple iPad, iBooks, pomoc telefon albo tabletki, wybrać idealny książka Format z osób niższy. pożądanie Wyślij online e-book Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups watch witryny niższy.\nRecenzje Rings, Hopf Algebras, and Brauer Groups


Zapach śmierci ebook pdf,mobi,epub - Simon Beckett - UpolujEbooka.pl\n3.85 / 5.00 (liczba ocen: 3245)\nCykl: Dr David Hunter (część 6)\nZapach śmierci od Simon Beckett możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook) lub słuchać w formie audiobooka (mp3).\nZapach śmierci Simona Becketta to kolejny tom przygód antropologa Davida Huntera. Pierwszy tom znalazłam w bibliotece miejskiej wiele lat temu i od tamtej pory niezmiennie do niego wracam. I tym razem nie zawiódł mnie kryminalny wątek, opustoszały szpital i bezwzględny morderca. Jedno "ale" to czasami naiwne przeoczenia policji w śledztwie.\nCała recenzja na blogu: Zapach śmierci\nZapach śmierci to już szósta część serii thrillerów o antropologu sądowym — Davidzie Hunterze. Jest to zarazem jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie powieści roku ubiegłego, i aż dziwi mnie, że nie przeczytałam jej od razu po zakupie. Nie powinnam była zwlekać. Tego jestem pewna w stu procentach.\nOpuszczony już szpital Świętego Judy to miejsce, gdzie bywają bezdomni, dilerzy oraz narkomani. Od teraz jest to również miejsce odnalezienia ciała ciężarnej kobiety. Nawet Hunter nie potrafi określić tego, jak długo musiało tam leżeć. Gdy zapada się podłoga strychu, na jaw wychodzą nowe mroczne sekrety. Ukryty pokój zastawiony łóżkami okazuje się nie być pusty. Sprawa komplikuje się, a do gry wkracza David Hunter. Ludziom zwykle wydaje się, że natychmiast rozpoznaliby zapach śmierci. Że rozkładowi towarzyszy szczególna, charakterystyczna woń, paskudny trumienny odór. Mylą się. Proces rozkładu jest bardzo złożony. Żeby żywy niegdyś organizm zamienił się w szkielet, obrócił w kości i minerały, najpierw musi przejść długą biochemiczną drogę. Na kolejną część serii nie przyszło nam długo czekać. Zapach śmierci doczekał się polskiej premiery w odstępie zaledwie dwóch lat od premiery tomu piątego – Niespokojnych zmarłych. W związku z tym miałam lekkie obawy, choć z drugiej strony wyczekiwałam daty wydania powieści z niecierpliwością. To, co z pewnością mogę na wstępie powiedzieć to, to że nie rozczarowałam się nią. Woń rozkładu może obejmować wszystkie te nuty zapachowe, tworząc bukiet tak złożony jak w dobrym winie. A ponieważ nieprzewidywalność jest dominującą cechą śmierci, to ta nieraz anonsuje swoją obecność zupełnie inaczej. Czasami w najmniej oczekiwany sposób. Dość widoczną cechą twórczości Simona Becketta jest, to iż skupia się on na chłodnym podejściu do opisywanego przez siebie tematu od strony medycznej. Opisywane przez niego procesy zachodzące w ludzkim ciele po śmierci są szczegółowe i dokładne. Choć sam autor nie posiada dużego doświadczenia w antropologii, na której stricte oparte są jego utwory, tak chętnie korzysta z pomocy bardziej doświadczonych od siebie ludzi oraz autorytetów w tej dziedzinie, co przekłada się na znakomite rezultaty. Patrząc jednak na to, iż wszystkie części serii z Davidem Hunterem są naszpikowane opisami tego typu, książka ta, jak i pozostałe nie przypadną do gustu każdemu czytelnikowi. Trzeba wziąć to pod uwagę sięgając po twórczość tego autora. Śmierć czasem tak działa. Bywa, że dopiero kiedy jest już za późno, zdajemy sobie sprawę z tego, jak wiele ktoś dla nas znaczył. Choć Zapach śmierci jest naprawdę godną uwagi pozycją, to nie umknęły mi również mankamenty, przez które powieść tę czytałam dłużej niż poprzednie tomy. Mam duże wrażenie, że Simon Beckett zbyt rozczulił swojego bohatera. Jest tu zdecydowanie bardziej emocjonalnie niż w reszcie książek z cyklu. Widać, z czym mierzył się Hunter od początku serii, co wywarło na nim taki wpływ i poniekąd zmieniło charakter antropologa. Przy tego typu powieściach jestem nastawiona na bardziej wartką akcję, której tutaj nie było przez zdecydowaną większość czasu. Nie jestem czytelnikiem, którego interesują wątki obyczajowe, a że dostałam ich więcej niż oczekiwałam, to obniża to moją ocenę w całej skali. Myślę, że to właśnie przez to, książkę czytało mi się wolniej, a nawet w niektórych momentach nudziła mnie. Mimo wszystko to, jak autor zakończył tę powieść jest rewelacyjne. Akcja nabiera tempa w ostatnich rozdziałach, dzieje się tu wszystko to, czego brakowało mi podczas czytania jej na początku, a powieści z cyklu przeplatają się ze sobą. Największe emocje podczas lektury wywierały we mnie momenty, w których najważniejszym elementem był ten z poprzedniego tomu, a który wywiera silny wpływ na Davida Huntera. Dlatego też przestrzegam czytelników, którzy czytają serie książkowe w kolejności wydania, aby nie pomijali żadnej książki o antropologu sądowym. Całość oceniam zdecydowanie na plus i zachęcam Was, abyście sięgali po twórczość Simona Becketta. Zdecydowanie warto.\nZapach śmierci to najnowsza powieść Simona Becketta, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca. Jest to kontynuacja losów antropologa sądowego, Davida Huntera.\nNieruchoma postać w poplamionych dżinsach i bluzie leżała na wznak na gołym, zanieczyszczonym materacu. Słuszna postura ciała sugerowała płeć męską, chociaż wiedziałem, że niekoniecznie tak musiało być. Było przymocowane do łóżka dwoma szerokimi gumowymi pasami, w rodzaju tych, jakimi się unieruchamia pacjentów podczas operacji.\nCi, którzy polubili postać głównego bohatera, Davida Huntera, na pewno się nie zawiodą, ponieważ sporo akcji dotyczy jego spraw prywatnych i odczuć na polu zarówno zawodowym, jak i osobistym. Osobiście bardzo lubię wątki dotyczące spraw prywatnych Huntera, tego rodzaju sceny pozwalają poznać bohatera jeszcze lepiej i zbliżyć się do niego, a tym samym przeżywać z nim jego perypetie, razem z nim doświadczać lęków i frustracji. Sam klimat Zapachu śmierci nie jest może tak mroczny, jak w poprzednich tomach powieści o doktorze Hunterze, jednak podobnie, jak wszystkie poprzednie książki, także ta ma w sobie to “coś” i także tę czyta się szybko i przyjemnie. Zapach śmierci to ponad 420 stron bardzo dobrze poprowadzonej akcji, świetnie i trafnie opisanych bohaterów i interesująco zakrojonej intrygi kryminalnej. Doskonale sklecone wątki prowadzą nas do zaskakującego zakończenia, a wszystkie fragmenty układanki zaczynają się nagle układać w logiczną i spójną całość, a każdy z nich zaczyna do innych idealnie pasować. Bardzo to cenię u Becketta, że nigdy nie zostawia on niedokończonych spraw, wszystkie wątpliwości zostają rozwiązane, a kwestie zakończone.\nZapach śmierci to pozycja dla wszystkich, którzy lubują się w thrillerach, sekretach i zagadkach i oczywiście dla każdego, kto niecierpliwie czekał na kolejny tom perypetii doktora Huntera. To świetna, wciągająca, trzymająca w napięciu książka, którą z czystym sumieniem bardzo gorąco polecam.


Osłona i zadaszenie na taras, zabudowa tarasu, zadaszenia ogrodowe | Tarasola.pl\nSzczególnie polecane zadaszenia tarasów\nTarasola to automatycznie otwierane, zaawansowane technologicznie zadaszenia dedykowane branży HoReCa oraz klientom indywidualnym, którzy cenią komfort i wysoką jakość. Sprawdzają się jako luksusowa i skuteczna ochrona tarasów przydomowych, ogródków restauracyjnych i hotelowych, patio oraz wszystkich innych stref wypoczynku, wymagających zadaszenia takich jak baseny, kompleksy SPA czy otwarte przestrzenie posesji prywatnych. Szereg produktów z wyposażenia dodatkowego, w tym: oświetlenie, promienniki ciepła, przeszklenia i przesłony boczne pozwolą dostosować produkty do potrzeb i oczekiwań każdego klienta.\nNasze produkty to nowoczesny, harmonijny i funkcjonalny design. To innowacyjne, ale i konkretne rozwiązania, zapewniające maksymalną użyteczność przestrzeni zewnętrznych.\nKażdy produkt dostępny jest w wielu wariantach, z możliwością dowolnej personalizacji. Staranny dobór materiałów i stała kontrola faz produkcyjnych sprawiają, że Tarasola to wybór najwyższej jakości.\n- Tarasola to jedyne zadaszenie tarasu, ogródka czy patio, które możesz w dowolnej chwili złożyć lub rozłożyć.\n- Możesz pić kawę na tarasie nawet wtedy, gdy pada.\n- Montujesz raz, a potem już tylko korzystasz. Tarasola wytrzymuje srogie zimy. Nie musisz jej demontować przed zimą i rozkładać wiosną…\n- Możesz zbudować na jej bazie ogród zimowy.\nProwadzę biznes HoReCa. Co zyskuję?\n- Klienci siadają pod tarasolą i żadna pogoda ich stamtąd nie wygoni.\n- Możesz mieć w pełni funkcjonalny ogródek 365 dni w roku. Czy to wietrzny dzień, czy to zima – Twój ogródek kusi klientów!\n- Tarasola po prostu świetnie wygląda, w odróżnieniu od chwiejących się na wietrze parasoli…\n- Całoroczny ogródek zwiększa powierzchnię przy niewielkim nakładzie finansowym.\nNasze zadaszenia ogrodowe są odporne na deszcz i zmienne warunki atmosferyczne, posiadają solidne aluminiowe konstrukcje, są automatycznie sterowane. Nie nagrzewają się od słońca, a w większości z nich możliwe jest zamontowanie dodatkowych przesłon bocznych, które chronią przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, oraz oświetlenia punktowego LED, dzięki któremu będziemy mogli cieszyć się nimi nawet w nocy.\nOferujemy także produkty uzupełniające, takie jak energooszczędne, ekologiczne i bezpieczne dla zdrowia promienniki ciepła, a także przesłony rolowane i zabudowy szklane z których można stworzy ogród zimowy.