Anna Jaroń - Możemy osiągnąć więcej, niż nam się wydaje S01E25 - Michal Dachowski\nStrona główna » Podcasty » Anna Jaroń – Możemy osiągnąć więcej, niż nam się wydaje S01E25\nDziś wyjątkowy gość – terapeutka, dbająca o zdrowie najmłodszych pacjentów. Doktor nauk medycznych, praktyk z wieloletnim stażem – zarówno jako fizjoterapeutka jak i wykładowca. Wykorzystuje m.in. metodę NDT-Bobath, Prechtl, AFE. Nie boi i się wyzwań i często ratuje w sytuacjach, gdzie inni specjaliści odmawiają terapii.\nCzy terapia SI jest pomocna w terapii dziecięcej? Jak to jest ze słynnym napięciem u dzieci? Co powinno wzbudzić niepokój rodziców? Jak prawidłowo eksponować dziecko na bodźce? Jakie są etapy rozwoju ruchowego u dziecka? Kiedy dziecko powinno zacząć samodzielnie chodzić? Jak łączyć wiedzę z publikacji medycznych z doświadczeniem? Czy praca w szpitalu jest konieczna, aby zebrać niezbędne doświadczenie do pracy z dziećmi? Czym różni się praca w szpitalu od pracy w prywatnym gabinecie?\nMichał Dachowski: Witam was serdecznie, to już kolejny odcinek z serii Dachowski Pyta. Ostatnio na pewno słyszeliście dużo już rozmów z rehabilitantami osób dorosłych, z trenerami dorosłych, a dzisiaj dość wyjątkowy gość, bo moim gościem jest:\nAnna Jaroń: Witam wszystkich, nazywam się Anna Jaroń.\nAniu, czym ty się zajmujesz? Ja już powiedziałem, że ten podcast będzie troszkę inny, a więc nie zajmujesz się dorosłymi.\nNie, zajmuję się dziećmi, a ściśle mówiąc zajmuję się niemowlakami. Czyli pracuję raczej z malutkimi pacjentami, do mniej więcej 12-15 miesiąca życia.\nTo nie jest dość częsty kierunek wybierany na samym początku. Czy od początku wiedziałaś, że będziesz zajmować się małymi dziećmi?\nNa samym początku, jak poszłam na studia, to jakby miałam wizję tego, że chciałabym pracować w dwóch dziedzinach. Chodzi bardziej o to, że zastanawiałam się czy nie pracować ze sportowcami.\nTo tak wszyscy myślą, że po rehabilitacji do sportowców.\nTak. Ale wiesz, dlaczego? Dlatego, że ja miałam nawet ściśle wybraną grupę docelową, z którą chciałam pracować.\nJa będę zgadywał, mogę?\nNie, tenisiści. Ja wtedy skończyłam akurat pływać synchronicznie, natomiast równolegle trenowałam tenis i właśnie tak rozmyślałam sobie, czy nie być takim fizjoterapeutą przypisanym do klubu. Natomiast drugą opcją rzeczywiście były dzieci i tak zostało.\nCzyli te dzieci od początku były w twoich myślach?\nTak, zgadza się. Natomiast na początku myślałam, że będę pracowała ze starszymi dziećmi, czyli mniej więcej czterolatki, pięciolatki, czyli taki wiek przedszkolny i szkolny, natomiast później jak się okazało na czym rzeczywiście praca polega fizjoterapeuty i jak podczas terapii trzeba użyć własnych możliwości fizycznych, no to to zweryfikowało. A że jestem też dość niewielka, no to przerzuciłam się i bardziej zainteresowałam się niemowlakami.\nAle skąd ta rehabilitacja w ogóle się wzięła? To był taki świadomy wybór już na poziomie liceum, że uczę się biologii, która mi jest potrzebna na tych studiach i zdaję na fizjoterapię, czy jednak – nie wiem co robić, to idę na rehabilitację.\nNie, na początku ja w ogóle byłam w klasie ekonomicznej, gdzie miałam rozszerzoną informatykę, geografię.\nTak, to pomaga na rehabilitacji?\nJęzyk rosyjski. Ja chodziłam do liceum i od połowy trzeciej klasy, z tego co kojarzę, ja nie miałam bodajże biologii, a chemię też miałam jakoś ograniczoną liczbę tych lekcji, no i tak naprawdę w czwartej klasie to ja chodziłam tylko i wyłącznie na fakultety, jak już postanowiłam, że rzeczywiście pójdę na rehabilitację, bo pierwsze dwa lata to ja myślałam, że pójdę na SGH. A później mi się to zmieniło, bo tak zastanawiałam się, co bym rzeczywiście chciała w życiu robić. Doznałam też kontuzji w trzeciej klasie liceum i tak zastanawiałam się jakby bardziej w sumie nad zdrowiem, tak jak mówię, nad tym co bym chciała w życiu robić i tak wymyśliłam sobie na początku, że bym chciała pójść na AWF na rehabilitację i tam studiować, i równolegle zrobić sobie instruktora tenisa i tak samo narciarstwa, no i przy okazji właśnie pracować jako fizjoterapeuta, natomiast rzeczywiście ta kontuzja mnie mocno ograniczyła. Natomiast z racji tej, że ja jestem w czepku urodzona, to również w tym samym roku otworzyli nowy kierunek na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, czyli dawniej na Akademii Medycznej, i tam nie było testów sprawnościowych.\nCzyli lepiej dla ciebie?\nNo lepiej dla mnie.\nAle mówisz, że uprawiałaś sport. Co to za sport? Bo powiedziałaś, że tenis, synchroniczne pływanie, czyli jednak takie niepokrewne dziedziny i raczej osoby te, które coś tym ciałem reprezentują, nazwijmy to.\nNo tak, zgadza się, ale kontuzji dostałam podczas grania w tenisa, niestety miałam zerwane więzadło krzyżowe przednie. No kiedyś zupełnie inaczej dostęp do tych lekarzy się odbywał. Po to, żeby pójść na rekonstrukcję prywatnie, niestety moich rodziców nie było na to stać, natomiast w szpitalu państwowym władowali mi nogę w gips na cały miesiąc, normalnie calusieńka noga, jeszcze pan doktor tak śmiało powiedział – niech się Pani nie przejmuje, może Pani do szkoły chodzić. No to sobie jeździłam tym tramwajem.\nJestem fanem takiego leczenia.\nTak, tramwajem jeździłam dzielnie do szkoły z gipsem od pachwiny do kostki. No i później jak zdjęłam gips, pan doktor powiedział, że mam się cieszyć, że chodzę i na tym to polegało.\nCzyli wybór uczelni nie ty, tylko życie za ciebie wybrało, że to jednak nie AWF, który był bardziej po twojemu, bardziej po sportowemu, a jednak poszłaś na dzisiaj WUN?\nNie, AM – Akademia Medyczna.\nNo to tak naprawdę życie wybrało, nie ty?\nTak, jeżeli chodzi o uczelnię to tak, natomiast kierunek to wiadomo, to już było to samo, ale rzeczywiście wybór uczelni to życie zdecydowało.\nNo i jak wspominasz tę uczelnię? Dzisiaj pracujesz na uczelni, więc może trochę ciężej będzie ci się na ten temat wypowiedzieć.\nSprostowanie – już nie pracuję.\nNo to co jest fajnego na uczelni, co wyniosłaś z uczelni, co do dzisiaj wykorzystujesz?\nNo jeżeli tak prywatnie mam wypowiedzieć się na temat uczelni, no to na pewno czas studiów to jest najpiękniejszy czas jaki ma się w życiu i trzeba go jak najlepiej wykorzystywać. Natomiast to co akurat wyniosłam i z czego się cieszę, że byłam na Akademii Medycznej, to chociażby na pierwszym roku, nie wiem jak jest na AWF-ie i jak jest w tej chwili na uczelni, natomiast na pierwszym roku jakby możliwość uczestniczenia w zajęciach z anatomii prawidłowej, to jest coś co jest takie bardzo niespotykane, no bo na wszystkich uczelniach oprócz medycznych, takiego dostępu do prosektorium myślę, że się nie ma, a to jest po prostu ciekawe, żeby zobaczyć od środka tak naprawdę jak wygląda ciało człowieka, jak ono funkcjonuje, możliwość w ogóle dotknięcia wszystkich tych struktur i zobaczenia, jak to w naszym ciele jest.\nZ perspektywy czasu to nie jest za wcześnie? Pierwszy rok, gdzie naprawdę nie mają pojęcia jeszcze o tym z kim my będziemy pracować, co my będziemy w ogóle robić na tej rehabilitacji, co to są ćwiczenia, co to jest terapia manualna, a nas tu wsadzają jakby do prosektorium i te tak zwane szlachetne i mocno sławne szpilki?\nJa uważam, że nie, że bardzo dobrze, że to jest na pierwszym roku. Dlatego że początkowo bazą do wszystkich terapii, do jakiegokolwiek leczenia, bazą jest to, jak człowiek wygląda i funkcjonuje prawidłowo. Jeżeli nie znasz prawidłowego rozwoju, to moim zdaniem zapomnij, że będziesz dobrym terapeutą. Musisz znać prawidłowy rozwój po to, żeby właśnie odróżnić to co jest patologiczne, nie fizjologiczne. Więc uważam, że na pierwszym roku prosektorium, jak najbardziej tak.\nA nie powinniśmy go później powtórzyć jeszcze raz?\nZ pewnością, to na pewno. Moim zdaniem to powinno być jeszcze wprowadzone zajęcia na ostatnim roku. I w tym momencie one powinny być wprowadzone w taki sposób, według tego jak każdy się interesuje, którą częścią tej fizjoterapii. No bo nie wszyscy pracują z dorosłymi, nie wszyscy pracują ze sportowcami, część wybiera sobie jakby dziedzinę, specjalizację i wtedy rzeczywiście prosektorium już mogłoby być bardziej nakierunkowane, na to co człowieka interesuje.\nIdąc tym tokiem myślenia, czy to znaczy, że bardzo chciałabyś zobaczyć w prosektorium małe dziecko, zobaczyć, jak wygląda w środku?\nNie, nie chciałabym, teraz z punktu widzenia, ale jaka jest różnica na prosektorium, jaka jest różnica na sekcjach, bo to jest zupełnie co innego. Na prosektorium ciała z reguły nie mają już skóry. I tak naprawdę to nie jest tak, że jesteś od razu rzucony na głęboką wodę. Pierwsze zajęcia jakie są, to są kości, więc dostajesz po prostu pudełko z kośćmi. Kolejne zajęcia jakie są, to jest układ nerwowy i dostajesz mózg w słoiku. Kolejne jakie są to na przykład jest kończyna górna, gdzie dostajesz kawałek tej kończyny górnej. I tak jak mówię, z reguły te preparaty pozbawione już są skóry. Więc zupełnie jest inny obraz tego jak już jesteś w tym miejscu, jak już jesteś w prosektorium, aniżeli jak to widzisz na przykład, nie wiem, w wiadomościach czy na filmach. To jest zupełnie coś, że masz taką otoczkę stworzoną i jest to zupełnie inaczej zobrazowane. Natomiast jak już jesteś face to face z preparatem, no to zupełnie inaczej jest. Tak samo na sekcjach. Byłam na sekcji zwłok dziecka, no to było straszne.\nStraszne pod względem psychologicznym, widzenia tego dziecka w tym stanie na pewno tak, ale w formie uczenia się i patrzenia, jak to dziecko wygląda na żywo wewnętrznie, rzeczywiście ma te kości czy ich nie ma, czy tam jest miękko czy twardo, to to jest uważam mega do zobaczenia.\nTak, tylko tak jak mówię, no wiadomo, na sekcjach jest inaczej zupełnie, dlatego że rzeczywiście w pierwszej chwili widzi się człowieka. Dopiero później podczas sekcji jest preparowany. Natomiast na prosektorium, tak jak mówię, jest zupełnie inny odbiór i szczerze, myślę, że rzeczywiście na ostatnim roku studiów każdemu by się pół roku takich zajęć przydało.\nTo teraz spójrzmy w drugą stronę, bo to uważasz, że super. A czego jest za dużo i niepotrzebnie na studiach?\nTo są już takie wymogi ogólne europejskie. Na przykład warto jest znać historię medycyny, wiadomo, ale moim zdaniem to powinno być bardziej zrobione w formie fakultetów albo zajęć nieobowiązkowych. No bo jak ktoś nie lubi tej historii, to i tak z tych zajęć nic wcale nie wyniesie niestety. Jeszcze, jeżeli chodzi, żeby było czegoś za dużo. No ja szłam akurat tokiem licencjat – magister.\nTeraz już tak nie jest dzielone.\nTak, teraz są pięcioletnie, więc program jest zupełnie inaczej ułożony. Natomiast też bym polemizowała, czy rzeczywiście dobrze.\nJa na swoich studiach powtórzyłem dwa lata w trzy, na magisterskich.\nTak, zgadza się, bo to tak wyglądało, że robiło się licencjat, szło się na magisterkę, gdzie niestety była powtórka z rozrywki po prostu i tyle. Ja miałam takie szczęście, że idąc na studia, nie wiem z jakiej przyczyny, ale nagle została zredukowana liczba miejsc. I ze 120 utworzono tylko 40 miejsc, z czego 30 to były studia dzienne, a 10 to były wieczorowe, czyli dzienne płatne. Więc nas było tylko 40 osób i wyobraź sobie, że byliśmy podzieleni po prostu sobie na 3 grupy, więc ekstra, bo nas tam było 13, 13, 14, więc grupy były małe. Ilość wykładowców była przyszykowana raczej dla 120 osób niż dla 40, więc podgrupy były po 6 osób, po 7, więc dostęp do pacjentów był super. Wykładowcy też nam bardzo chętnie wyczerpujących odpowiedzi udzielali na wszystko, też byli dla nas. Więc pierwsze trzy lata, uważam, że to był strzał po prostu w dziesiątkę, jeżeli chodzi o tę uczelnię. Natomiast później rzeczywiście na magisterce już przyszły osoby też z innych uczelni, więc niestety różnice były programowe. To co jest na piśmie, co jest wymagane to jest jedno, a to co jest przerobione to jest drugie. Więc właśnie przez to, że te magisterki już były pomieszane z różnych studiów, to myślę, że u każdego wydarzyło się to samo, czyli była po prostu powtórka licencjatu.\nSkończyłaś uczelnię i kiedy zdecydowałaś, że tutaj się nie dowiesz nic więcej fajnego, a jednak musisz iść na szkolenia i dlaczego wybrałaś masaż?\nJuż widzę się przyglądasz CV, spoko.\nMasaż powiem ci to było jakoś tak intuicyjnie, na zasadzie „wszyscy idą, to ja też sobie pójdę”. Powiem ci, że jak przejrzysz wszystkich CV, to obstawiam, że z naszego pokolenia to myślę, że 80% ma PNF.\nPNF i dodałbym do tego jeszcze kinezjotaping.\nA ty PNF-u nie masz czy masz?\nNie mam. Uchowałam się. Jak zrobiłam masaż stwierdziłam, że nic takiego abstrakcyjnego nie robię.\nNie przydał się ten masaż kompletnie?\nPrywatnie wieczorami, ale tak to nie.\nTo nie chcę wnikać do końca. Ten masaż nie, bo nie miałaś pacjentów pod to? Nie chciałaś w tę drogę iść? Dlaczego nie?\nNie, już w trakcie chyba kursu stwierdziłam, że to po prostu jest nie dla mnie, bo mnie to w ogóle nie interesuje.\nDla mnie tak łopatologicznie droga jest prosta – nie mogę iść na NDT-Bobath, bo nie mam doświadczenia w dzieciach, więc muszę iść na SI. Więcej szkoleń nie ma.\nNo nie, jeszcze możesz iść na Vojtę.\nVojta chyba jest bez doświadczenia, ale na NDT musisz iść z doświadczeniem.\nVojta też bodajże jest z doświadczeniem.\nDroga jest banalna, nie ma tak jak w ortopedii, tu wybierasz sobie Kaltenborna czy jakąś terapię miękką, czy coś, tylko droga jest banalna, muszę iść na SI.\nNo tak, ale SI to w ogóle nie ma co w ogóle porównywać na szali z NDT czy z Vojtą, dlatego że to nie jest ta sama grupa szkoleń.\nTo czym jest SI? Dla kogo to jest?\nWiesz co, wiadomo, SI, czyli inaczej „integracja sensoryczna”. Natomiast to mogą pracować tą metodą również psycholodzy i pedagodzy. Ja uważam, że fizjoterapeuta mając skończony kurs SI będzie patrzył szerzej na dziecko aniżeli pedagog czy psycholog, ale to tylko wyłącznie dlatego, że od razu będzie sprawdzał sobie postawę ciała dziecka. A psycholog wiadomo, że on ze swojej dziedziny będzie patrzył na to dziecko. Na pewno weźmie właśnie pod to ten aspekt cały psychologiczny. Więc to takie różnice są, jeżeli chodzi już o wykonywany zawód, natomiast warto jest wiedzieć na czym polega SI, po to, żeby jeżeli się pracuje z dzieciakami starszymi, czyli wiek przedszkolny, szkolny, to zawsze można po prostu elementy SI wykorzystywać w terapii na przykład, czy przy wadach postawy, po to, żeby i terapia była dla dziecka ciekawsza, żeby też właśnie wpłynąć na jego sensomotorykę. Natomiast jeżeli chce się pracować z niemowlakami albo z dziećmi, nie wiem, z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym, no to terapia SI to jest bardziej takie wspomaganie, natomiast to nie jest twoje narzędzie pracy. Twoim narzędziem jest NDT-Bobath albo Vojta.\nNo ale jak mam iść na NDT albo na Vojta, jak nie mam doświadczenia? Jak mam zacząć pracować?\nSą możliwości. Pierwsza droga, no to wiadomo, że po prostu, jeżeli masz szczęście i ktoś ciebie zatrudni w placówce, która zajmuje się dziećmi, bez tych kursów, no to ok, to tu zdobywasz doświadczenie. Natomiast jeżeli nie ma takiej możliwości, to na początek możesz zawsze zapisać się na wolontariat. I teraz to nie o to chodzi, że na ten wolontariat zasuwasz codziennie od poniedziałku do piątku po 8 godzin, no bo wiadomo, że za coś trzeba też się utrzymać. Więc po prostu wybierasz sobie powiedzmy dwa dni w tygodniu i podpisujesz taką umowę, chociażby ja pamiętam, że u nas w szpitalu można było tak zrobić, umowę na wolontariat, no i wtedy normalnie przychodzisz i nabierasz tego doświadczenia.\nTy robiłaś jakieś krótkie szkolenia kilkudniowe przed tym NDT. To jest dobra droga, żeby takie wcięcia sobie porobić, czy raczej po NDT jako doszkolenie zrobić sobie krótkie terapie – dziecko wiotkie, wczesna interwencja, czy każde inne?\nAkurat te szkolenia krótkie, które odbyłam, to tak naprawdę dla mnie to była powtórka tego co już wiedziałam ze studiów. A raczej tego co w trakcie studiów sama starałam się nauczyć czytając różne publikacje. Natomiast te krótkie szkolenia co mam zrobione dwu-trzydniowe, to bardziej było odświeżenia swojej pamięci i dla powtórki. Natomiast po ukończeniu kursów NDT-Bobath, to są innego rodzaju szkolenia tzw. przypominające i one trwają cztery-pięć dni z reguły.\nA to jest dalej rozwijanie NDT-Bobath?\nZgadza się, to jest rozwijanie NDT-Bobath, natomiast masz stricte ukierunkowane na przypadki z jakimi pracujesz. Bardzo często na pewno są takie doszkalające z NDT-Bobath, dotyczące chodu dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym. Są również tak zwane „advance”, to też są wybrane po prostu tematy pt. jak ze spastycznością u dzieci sobie poradzić, podzielone są na terapie ręki, w ten sposób.\nCzyli podsumowując to chyba nie ma innej drogi – albo Vojta, albo Bobath u dzieci?\nTak, oczywiście to nie tyczy się wad postawy, bo z wadami postawy to nie, ale jeżeli do pracy z dziećmi, jeżeli chodzi o [niezrozumiałe 0:21:44], to tak, to tylko te dwie metody wchodzą w grę.\nJaka jest największa bujda, która się utrzymuje u rodziców, u ludzi, względem rozwoju dziecka? Czy naprawdę wszyscy albo większość dzieci ma problemy z napięciem?\nNapięcie mięśniowe każdy z nas ma.\nWiem, inaczej nie mógłbym chodzić.\nNie bujda. To jest tak, że jeżeli nie masz wiedzy z danej dziedziny, to wiadomo, że niektóre hasła dla nas są nie powiem, że śmieszne, ale nas wprawiają tak, że uśmiech pojawia się na naszej twarzy. Bardzo często jest tak, że rodzice do mnie przychodzą, ja pytam z jakiego powodu Państwo się do mnie zgłosili, a odpowiedź pada – no bo moje dziecko ma napięcie.\nTak jak mam rwę.\nTy masz rwę, ja mam napięcie, ok. I tu się kłania to o co rozmawialiśmy na temat prawidłowego rozwoju – nie znasz prawidłowego rozwoju, nie stwierdzisz czy to na papierze rzeczywiście jest wzmożone czy jest obniżone, a czy po prostu jest na granicach normy. Ale to nie jest jakby bujda, tylko rzeczywiście rodzice przychodzą zaniepokojeni, a to tylko i wyłącznie dlatego, że dostaje skierowanie od neurologa, bo pediatra nie daje na rehabilitację, nie spotkałam się z tym przynajmniej, natomiast neurolog tak.\nNie daje, bo nie może, czy nie daje, bo nie wierzy w to?\nWiesz co, nie jestem pewna, czy pediatra może bezpośrednio wystawić skierowanie na rehabilitację.\nMówisz o procedurze NFZ bardziej?\nTak, o procedurze. Tak jak mówię, nie znam procedury, natomiast to co zaobserwowałam, to droga wygląda tak, że pediatra podczas wizyty kontrolnej informuje rodziców, że nie podoba mu się właśnie napięcie mięśniowe u dziecka, więc da skierowanie do neurologa. Rodzic udaje się do neurologa, neurolog daje skierowanie na USG przezcięmiączkowe, jest wykonywane USG przezcięmiączkowe i w 99% jest ono prawidłowe i wtedy wraca ponownie do neurologa i neurolog na tej wizycie mówi – no tak, USG przezcięmiączkowe jest prawidłowe, zapraszam do fizjoterapeuty. Natomiast tę drogę myślę, że można spokojnie skrócić, jak tylko rodzice widzą coś niepokojącego.\nTo jest bardzo ważne – co ma w wieku 3 miesięcy niepokoić? Rodzic musiałby znać, nazwijmy to kroki milowe rozwojowe dziecka w ciągu 0-1 lat, a jak nie zna, to co ma zrobić?\nJeżeli go cokolwiek niepokoi w rozwoju swojego dzieciaka i jeżeli nie wie po prostu co po kolei maluszek powinien robić, no to po prostu jak najbardziej zgłosić się do fizjoterapeuty. Ponieważ fizjoterapeuta każdy dziecięcy bez problemu oceni rozwój psychoruchowy takiego maluszka, to jest jedna rzecz. Zbada go bardzo dokładnie, dlatego że fizjoterapeuci mają po prostu tak, że czas wizyty jest na tyle długi, że bez problemu jest w stanie sobie na spokojnie i nawiązać kontakt z tym dzieckiem, i porozmawiać z rodzicami, odpowiedzieć na wszystkie niepokojące rodzica pytania i ta wizyta zupełnie wygląda inaczej, aniżeli u lekarza. Ja rozumiem, że lekarz jakby miał więcej czasu to wiadomo, że te wizyty też by wyglądały inaczej, natomiast jeżeli lekarz ma tylko i wyłącznie 10 minut i w tym czasie on musi przeprowadzić wywiad z rodzicami i jeszcze to dziecko rozebrać, zbadać, ubrać, no a wiadomo, u takiego malucha pośpiech nie jest wskazany, ponieważ wtedy dziecko z reguły zaczyna płakać i nie prezentuje tak naprawdę siebie na co dzień, tylko w sytuacji stresowej.\nA jest coś takiego co zawsze ma budzić naszą interwencję, nasze zaciekawienie i pójście jednak gdzieś i zbadanie?\nChodzi o zgłoszenie się do fizjoterapeuty czy do lekarza?\nNie lubię tego rozgraniczać, bo kompetencje jednych i drugich są zupełnie różne, tylko teraz kwestia, co można zauważyć w domu, co zawsze wymaga od nas interwencji fizjoterapeutycznej?\nNo właśnie, fizjoterapeutycznej, no bo wiesz, drgawki to wiadomo, że od razu lekarz, bardziej o to mi chodziło. Natomiast dobrze, jeżeli chodzi z punktu widzenia fizjoterapeuty, kiedy rodzic się powinien zgłosić, to chociażby, jeżeli zaobserwuje, że w pierwszych tygodniach dziecko trzyma główkę na jedną stronę. Jak trzyma tylko i wyłącznie na jedną stronę, to adekwatnie tułów też będzie się asymetrycznie układał i wtedy musi trafić do fizjoterapeuty, po to, żeby ocenił, czy ta asymetria jest symetryczna. Czyli, czy występuje prawidłowo na dwie strony, czy tam nie ma jakichś przyczyn tego, że dziecko trzyma głowę powiedzmy tylko w prawo.\nA co takim błędem rodziców najczęściej jest, że trzyma to w prawo?\nTo jest zależne od przyczyny. Jeżeli u dziecka się stwierdza kręcz szyi, to nie jest błąd rodziców. Natomiast jeżeli struktury i ruchomość w odcinku szyjnym jest prawidłowa, to wtedy błędem rodziców jest to, że na przykład podchodzą tylko do dziecka z jednej strony, jak nieprawidłowo je trzymają, czyli trzymają tylko i wyłącznie na jednym ręku, nie zmieniają tych stron.\nJeszcze myślę, że ważną rzeczą jest to, jak dziecko sobie leży w łóżeczku, łóżeczko jest przy ścianie i cały czas bodźce dochodzą z jednej strony.\nTak. I tak samo jak w ciągu dnia dziecko też ma jakby wyznaczone takie miejsce, gdzie ono sobie leży i też jakby świat i bodźce wszystkie, światło czy dźwięk, przychodzi z jednej strony. I tak samo wieszanie karuzeli w łóżeczku, też ma znaczenie. Nie powinno się wieszać na przykład nad głową.\nTylko przed, na wysokości pępka brzucha.\nTak jest, na wysokości pępka brzucha, brawo. Czyżby twoje dziecko było u fizjoterapeuty?\nNie, siedziało tam zamiast niani. Wróćmy do tematu. Mówiliśmy trochę o błędach rodziców, a teraz taki objaw, który ma nas rzeczywiście niepokoić.\nNo to tak jak mówię, w pierwszych tygodniach to jest chociażby to, w jaki sposób dziecko układa główkę, czyli jednostronnie. Kolejne w pierwszych tygodniach trzeba zwracać uwagę też, czy dziecko potrafi leżąc na brzuchu, obrócić głowę z prawej na lewą, z lewej na prawą. W jaki sposób to robi, czy przypadkiem nadmiernie nie zadziera głowy, czyli nadmiernie nie odgina tej głowy leżąc na brzuchu.\nTo jest strasznie trudne słowo. Co znaczy „nadmiernie”?\nPrzydałby się tutaj jakiś rysuneczek albo zdjęcie.\nWarunki nasze podcastowe nie pozwalają na rysuneczki.\nWiem. To trzeba sobie wyobrazić, Sfinks jak leży, jest podparty na rękach i patrzy się przed siebie. To jest maksymalna linia, gdzie dziecko powinno kierować wzrok, czyli patrzeć przed siebie. Najlepiej jakby ono patrzyło pod kaem 45 stopni w dół, w podłogę, podłoże, w przewija. Czyli najlepiej położyć dziecku zabaweczkę przed jego głową, oddalone od niego 25-30 centrum. Oczywiście zabawka na podłożu, zabawka niewielka, nie wielkości, nie wiem, półmetrowego misia, tylko raczej grzechotkę i właśnie pod takim kątem dziecko powinno patrzeć.\nCo mamy jeszcze takiego dziwnego do spostrzeżenia w ciągu dnia? Może trochę starsze dziecko?\nNo to jak starsze, na przykład 3-miesięczne powinno łączyć rączki i zacząć funkcjonować w symetrii, czyli powinno mieć głowę ustawioną w osi, czyli po prostu jak dziecko jest przewijane, to powinno się patrzeć na rodzica. Piąty-szósty miesiąc, bo to w przeciągu tego czasu się dzieje, powinno łapać stópkę o około szóstego miesiąca tę stópkę wsadzić do buzi.\nTo bardzo ważna rzecz teraz – do kiedy? Bo mamy tę pierwszą opcję, czyli 5-6 miesięcy, wsadzić duży palec nogi do ust, a kiedy to powinno się zatracić? Czy w ogólnie nie powinno? Bo niektórzy mówią – no mamy taki system pracy osób dorosłych, nazywa się DNS i to jest neurofizjologia dziecka, no i czy naprawdę my musimy osobę dorosłą doprowadzić do takiego stanu, żeby mogła sobie wsadzić rzeczywiście stopę do buzi?\nNie. Fizjologicznie, powiem ci tak – jeżeli byśmy funkcjonowali tylko i wyłącznie na podłodze i w siadzie, i w taki sposób się poruszali, to byśmy tego pewnie nie zatracili. Natomiast pozycja stojąca determinuje to, że taką ruchomość po prostu tracimy, ale ona nie jest nam przydatna. Nie ma takiej potrzeby, żeby mieć aż taki zakres ruchomości. Aczkolwiek ja jestem w stanie sobie założyć nogę za szyję.\nCzyli dasz radę do buzi?\nTak, ale ja mam hipermobilność, to jest co innego.\nNo to wygrałaś na loterii. Chociaż ten ACL to przez to, przez tę hipermobilność?\nKiedy dziecko ma zacząć chodzić? Czy im wcześniej tym lepiej, bo jest wtedy fajnie rozwinięte?\nNie, to nie jest tak, że im wcześniej tym lepiej. Dzieci, które zaczynają chodzić w wieku mniej więcej 7 miesięcy, chodzić samodzielnie, bo to też ma znaczenie, to trzeba zwrócić uwagę, że mają ustawione kończyny dolne [niezrozumiałe 0:33:55]. Taka cecha jest właśnie tych dzieciaczków.\nCzyli nazwijmy to, żeby każdy zrozumiał, na zewnątrz.\nTak, no na beczce urodzone, jak to mówią. Natomiast te nóżki nie należy się denerwować, tylko obserwować, bo do 24 miesiąca życia one się ustawią w osi i to nie będzie problem. Natomiast trzeba to obserwować, żeby to zróżnicować z jałową martwicą głowy kości strzałkowej. Jeżeli po prostu te nóżki nie zaczynają się ustawiać w osi, no to niestety trzeba wtedy wykonać rentgen i sprawdzić, czy to przypadkiem nie jest to. Natomiast to co polecam jak najłatwiej sprawdzać, no to po prostu nagrywać filmiki co miesiąc, jak dziecko chodzi. Przód, tył, bok i sprawdzać sobie czy to się zmienia, czy nie.\nJa słyszałem o takiej opcji, nie wiem, czy prawdziwa, że jak zaczną wcześnie chodzić, to mogą się kręgi zrosnąć, dysk z kręgiem się zrasta i tworzy się taki słup, a nie kręgosłup, który będzie mobilny później.\nTo powiem ci, że nie zgłębiałam tego nigdy. Bardzo chętnie od razu po naszej rozmowie będę szukać. Natomiast nie słyszałam i szczerze powiedziawszy nie zaobserwowałam jak pracowałam też ze starszymi dziećmi, które do mnie trafiały, a zaczynały wcześnie chodzić według wywiadu, nie zaobserwowałam, żeby miały jakieś nieprawidłowości.\nA co powiesz na chodzik?\nNo nie, no coś ty, to jest wycofane. Nie wiem, czy można jeszcze u nas gdzieś kupić, ale ogólnie to jest zabronione. Chodzik nie może być z tego względu, że jeżeli dziecko jest wsadzone w chodzik, to nie ma prawidłowego obciążenia dla całej kończyny dolnej.\nAle pomagamy mu uczyć się.\nAle uczyć się, żeby co? Żeby jak Flinstone jechał nogami?\nNie no, jak Flinstone wtedy rusza nogami, no coś ty.\nDo kiedy może być płaskostopie?\nTo nie ma, że do kiedy. To trzeba obserwować stopę od samego początku. Dlatego, że wiadomo, że po porodzie stopy czasami są nieprawidłowo ustawione, ale to tylko i wyłącznie mogło wynikać z tego, że miało za mało miejsca w brzuchu. No i później trzeba sobie obserwować, jak na przykład w piątym miesiącu, gdzie dziecko jak już leży na brzuchu, dosięga stopą do podłoża i obserwuje się zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe. Cały czas, ta stopa cały czas pracuje. I w tym momencie koło 6-7 miesiąca dziecko stara się odbić z palucha leżąc na brzuchu i po prostu zaczyna pełzać. I wtedy trzeba obserwować, jak się ta stopa ustawia, czy są prawidłowo ukształtowane łuki i tak dalej. W momencie, kiedy ta stopa jeszcze nie ma obciążenia. No i później należy też obserwować jak to się kształtuje, jak dziecko wstaje, czy ustawia stopę do zewnątrz, czy do wewnątrz. No i nie da się określić, do kiedy może być to płaskostopie, a do kiedy nie. Ortopeda powie, że może być do czwartego roku życia, no ale w czwartym roku życia to szczerze powiedziawszy czasami jest za późno na to, żeby wypracować prawidłowe ustawienie stopy i można działać już wcześniej, no.\nCzyli obserwacja od początku jest najważniejszą rzeczą?\nTak, ja zawsze podczas wizyty zwracam uwagę na stopy i jeżeli już obserwuję, że ta stopa ma tendencje do tego, żeby w przyszłości być stopą płaską, koślawą, to już wtedy wprowadzam dwa ćwiczenia dla rodziców i oni już z takim maluszkiem ćwiczą.\nChciałbym skończyć temat tych wszystkich taki bujd. Pewnie jeszcze kilka takich byśmy znaleźli w naszym poradniku.\nMoja ulubiona to bursztyn.\nTo taka historia dość powiedzmy świeża, ponieważ pomiędzy świętami a sylwestrem byłam w górach na nartach, siedzę sobie, odpoczywam, dostaję telefon od jednego z rodziców z zapytaniem, czy mogą zastosować bursztyn na kolki u dziecka. Dziecko rzeczywiście było mocno kolkowe, dwumiesięczne, cały czas płakało. No i ja tak siedzę i się zastanawiam – w sumie o żadnej nalewce z bursztynu dla tak malutkiego dziecka nie słyszałam, ale może. I ja pytam się – a jakie jest dawkowanie? W kroplach czy Państwo mają z wodą rozcieńczać, podawać? W jaki sposób. A rodzice mówią, że nie, że to jest taka bransoletka.\nA to jest podobnie i dużo osób mówi, że to działa, że jak ktoś ma chorobę lokomocyjną, to zakleja się pępek plastrem.\nTak, zgadza się, o tym też słyszałam. Tak samo jak są bransoletki uciskowe na nadgarstek. Jeden punkt uciskają i rzeczywiście tym osobom podobno jest lepiej podczas podróży. Osobiście na nadgarstek to moja bratowa wypróbowała, twierdzi, że działa. Natomiast, ile jest w tym psychiki, nie wiem.\nNo właśnie, to samo chciałem powiedzieć – efekt placebo. Jak efekt placebo to jeszcze dojdźmy do tematu, który zawsze u mnie jest poruszany. Jako świeża pani doktor nauk o zdrowiu, tak jest chyba na WUM-ie, prawda?\nNauk o zdrowiu, tak.\nNa AWF jest nauk kultury fizycznej, a tu nauk o zdrowie.\nWiesz co, ta końcówka w sumie tylko określa dziedzinę, natomiast tytuł naukowy to jest po prostu doktor, czy medycznych, czy nauk prawniczych, czy humanistycznych, to jest stopień naukowy po prostu.\nA jak podchodzisz do wszystkich badań naukowych typu PubMed? Na ile korzystasz z PubMedu, a na ile to ma być twoje doświadczenie albo kiedy to zmieniłaś?\nWiesz co, jeżeli ja nowy temat staram się opanować, no to wiadomo, po pierwsze to PubMed i staram się wyszukiwać. Ustalmy, na PubMedzie większość artykułów rzeczywiście jest rzetelnie przygotowana. Wiadomo, że starasz się wyszukać w tych czasopismach, które mają impact factor, czyli to jest taka punktacja określająca wartość czasopisma pod względem merytorycznym. Więc wiadomo, że im wyższa jest ta punktacja, tym wiadomo, że czasopismo jest lepsze merytorycznie. Więc warto takie badania sobie poczytać, poszukać, no bo to rozszerza twoją wiedzę i też pokazuje, jak na całym świecie się pracuje. Natomiast jeżeli chodzi o moje własne badania…\nMoże nie tyle swoje własne badania, ile pracując z dzieciakami nad jakąś tam rotacją miednicy, no to pracujesz powiedzmy, bo nie wiem, czy NDT-Bobath ma dużo badań naukowych? Jest dużo potwierdzeń?\nWiesz co, nie umiem ci przedstawić ilości.\nNo dobra, powiedzmy tak, to teraz robisz to względem swojego doświadczenia, że ta technika czy ten chwyt działał, czy jest to zawsze potwierdzone gdzieś jeszcze badaniami naukowymi i stwierdzeniem, że ok, ta technika czy ta metoda jest skuteczna?\nTak jak mówię, ta metoda jest udowodniona naukowo, natomiast NDT-Bobath uczy cię też podejścia indywidualnego do pacjenta, ale pod tym względem, że patrzysz co dane dziecko potrafi zrobić, a jakie ma braki. Więc wiadomo, że dążysz do tego, żeby uzyskać jak najlepszą funkcję dla tego dziecka. I to nie jest tak, że dana technika, masz opisane, że musisz tę rękę ściśle przyłożyć do tego punktu i koniec, kropka, nie możesz tego zmienić. Nie, NDT uczy myślenia do tego, żeby wiedzieć w głowie, jak wygląda prawidłowy obrót, jeżeli przychodzi do mnie właśnie malutki pacjent i ma z tym problem, to ja muszę sprawdzić z czego wynika i czemu on nie może wykonać tego obrotu. Czy to jest spowodowane tym, że on ma obniżone napięcie mięśniowe w obrębie tułowia, czy ono przypadkiem ma wzmożone napięcie mięśniowe w obręczy barkowej, która też go będzie blokowała przed prawidłowym obrotem i w zależności od tego, szuka się rozwiązania.\nA co jednak wolisz zrobisz po swojemu, a nie patrzeć do PubMedu?\nW PubMedzie nie ma, jeżeli chodzi o tę metodę NDT-Bobath, to w PubMedzie ja tego nie czytam, dlatego że zostałam nauczona. Kurs NDT-Bobath charakteryzuje się tym, że jest bardzo długi.\nNie, to jest dwa miesiące. I to nie jest tak, że to jest zjazd co weekend. Nie, od poniedziałku do piątku i siedzisz tam 8-10 godzin codziennie i rzeczywiście ma to sens, dlatego że zmienia ci punkt widzenia i zupełnie inaczej wtedy patrzysz już na tego dzieciaczka. Więc jeżeli chodzi o PubMed, to bardziej by można przeczytać nie stricte na temat technik, tylko tam można po prostu wyszukać bardziej badania, co oni tam w jakich korelacjach niektóre rzeczy sprawdzali, natomiast jeżeli chodzi o samą moją pracę, to bardziej rzeczy, o których nowych słyszę to sprawdzam na PubMedzie, chociażby to co mi powiedziałeś, że dzieci zaczynają wcześniej chodzić, czy to jest tak, że im się krąg z dyskiem będzie zrastał.\nZ czego jeszcze korzystasz? Z czego jeszcze fizjoterapeuta dziecięcy może korzystać? Bo na Facebooku nie macie dużych inspiracji, nikt nie kręci terapii albo ćwiczeń z dzieckiem.\nBo nie ma stereotypowych ćwiczeń dla takich maluchów. Tak się nie da. Natomiast ja bazuję też na doświadczeniu, które do tej pory zebrałam. Jakby nie było, prawie 10 lat pracowałam w szpitalu pediatrycznym, gdzie ilość różnorodnych przypadków, po prostu była ogromna. Więc staram się bazować na własnym doświadczeniu, ale również kontaktuję się, jak mam jakiś problem nie do rozwiązania, to kontaktuję się z innymi fizjoterapeutami, zajmującymi się też dzieciaczkami, którzy mają pokończone NDT-Bobath albo Vojtę. I teraz również zaczęłam się konsultować z osteopatami. Bo czasami oni też mają inne trochę spojrzenie na to.\nCo jeszcze? Doświadczenie własne, osteopaci. Jak podchodzisz do książek?\nDo książek, w zależności, w którym roku zostały napisane.\nJest takie powiedzenie, że książka wychodzi tak późno, że to co w niej wychodzi, już jest nieaktualne.\nZ jednej strony tak, a z drugiej na przykład, jeżeli chodzi o anatomię Bochenka, to myślę, że ona się długo nie zmieni.\nJest nieużytkowa moim zdaniem, tragiczna. Ale to tylko moje zdanie.\nJa ją czytam od czasu do czasu, serio, naprawdę ją lubię. Natomiast jeżeli chodzi o książki, no cóż, rzeczywiście to jest tak, że one wychodzą powiedzmy z opóźnieniem do tego co się pojawia cały czas na rynku i z nowych rzeczy, natomiast jeżeli ktoś może sobie na to pozwolić, żeby przeczytać rzeczywiście taką ilość materiału, to czemu nie, może z tego skorzystać, bo tam jest zbiór przynajmniej wszystkich artykułów jakie na przestrzeni ostatnich pięciu lat się ukazały. Ale jeżeli na to czasu się nie ma, no to lepiej jest sięgnąć po prostu sobie po jeden artykuł i zobaczyć co się dzieje w tej chwili w danej wybranej dziedzinie.\nPowiedziałaś, że szpital to przetarcie. Czy to rzeczywiście powinien zaliczyć każdy, żeby sobie odbębnić wszystkie przypadki i zobaczyć wszystkie najtrudniejsze rzeczy, których przeważnie nie trafiamy w prywatnych centrach rehabilitacji dziecięcej?\nNie, to nie jest tak. Uważam, że wcale to nie jest potrzebne. Bardziej ja po prostu miałam taką drogę. Tak jak już rozmawialiśmy, ciężko jest dostać bezpośrednio pracę z dziećmi, jeżeli się doświadczenia z dzieciakami nie ma. U mnie to wyglądało tak, że po studiach to pierwsze co to ja do Irlandii wyleciałam na półtorej roku. Później po powrocie pracowałam z dorosłymi, ale to tylko i wyłącznie dlatego, że potrzebowałam na gwałt pracy, a do dzieci nikt mnie nie chciał przyjąć. No i wtedy pojawiła się taka możliwość, żeby pracować w szpitalu pediatrycznym. To była transakcja wiązana na zasadzie – ok, dostaniesz pół etatu, ale musisz iść na studia doktoranckie. No dobrze, to tak się właśnie zaczęło. Natomiast jaj się cieszę, że moja droga po prostu tak się potoczyła. Natomiast tak jak powiedziałam, nie każdy musi po prostu pracować w szpitalu, żeby nabrać doświadczenia. Jeżeli ktoś jest ukierunkowany na przykład na kategorie wiekowe dziecka, no to czemu ma iść do szpitala i pracować, i oglądać wszystkie przypadki. Skoro na przykład interesują go tylko i wyłącznie wady postawy.\nTo co ci dał taki szpital?\nJa pracowałam akurat na oddziale kardiologicznym i na OiOM-ie, więc jeżeli chodzi o OiOM, to rzeczywiście po prostu ilość przypadków i oswojenie się ze wszystkim, że nie należy się bać chociażby tej aparatury, która ci piszczy cały czas, to jest tam nieodłączone i to nie oznacza, że pacjent umiera. Pierwsze co moje wejście na OiOM to było – coś tutaj piszczy, monitor pada, ja oczywiście już blada, ale dziewczyny tam spokojnie, to się odłączyło, to podłącz. Więc na pewno nabrałam odwagi w swojej pracy i szczerze powiedziawszy chyba nie ma teraz takiego przypadku, którym bym się nie zajęła. Chociażby dzwonią do mnie czasami rodzice i pytają się – a czy Pani się zajmuje dziećmi z wadami serca? Ja mówię – tak, a czemu nie? – Bo my wykonujemy już któryś telefon z rzędu i nikt nie chce się podjąć. Nie mam z tym problemu. Albo mam dzieciaczka z rurką, z tracheotomią. No i to też było pytanie, a czy będzie Pani z nim pracować, ja mówię – tak, a czemu nie? – no bo nikt się nie chce podjąć. I to w ten sposób, dzięki temu, że pracowałam te 10 lat w szpitalu, to tak jak mówię, nie ma przypadku, którego bym się nie podjęła, jeżeli chodzi o niemowlaki.\nCzy pamiętasz jakiś taki przypadek, który będzie fajny do pokazania, typu na przykład, że nie miałaś nadziei, że coś dobrze się wydarzy, że pomoc terapeuty będzie tu znikoma, a jednak dało się temu dziecku pomóc i dzisiaj lepiej funkcjonuje?\nTak, sporo jest takich przypadków i tak naprawdę te maluszki, które były urodzone przedwcześnie, czyli wcześniaki albo z bardzo dużym niedotlenieniem, to myślę, że za każdym razem one mnie zaskakują. Ale oczywiście w pozytywny sposób. Jeżeli ja do nich trafiam, jak one mają miesiąc, dwa miesiące, to używam sobie do oceny, między innymi do diagnostyki, takiej metody Prechtla. Polega ona na tym, że filmuje się dziecko w momencie aktywności i po prostu ocenia się jego ruch. I wielokrotnie mi się zdarzyło, że to jak oceniłam dziecko w pierwszym miesiącu, w drugim miesiącu życia, jaką widziałam dla niego drogę i perspektywę, może nie było obarczone aż bardzo dużym błędem, natomiast osiągałam więcej niż w pierwszym momencie założyłam. I chyba dlatego kocham swoją pracę, widać w niej efekty i to pozytywne efekty. Da się czasami osiągnąć więcej niż się myśli na początku. Tylko trzeba sumiennie wykonywać swoją pracę i też mieć bardzo dobry kontakt z rodzicami, którzy też muszą na co dzień stosować się do pewnych wytycznych i też sami muszą wykonywać pracę domową z maluchem.\nWspomniałaś kilka minut wcześniej, że to, że poszłaś do szpitala, otworzyło ci kolejną drogę, której znowu nie chciałaś a przyszła, czyli studia doktoranckie. A jak doktorant, to potem pewnie trochę takie przymusowe uczenie studentów.\nPodczas studiów doktoranckich jest tak, przynajmniej jak ja byłam, bo teraz nowy tok też jest wprowadzony, ale jak ja byłam na studiach doktoranckich, było obowiązkowo 90 godzin dydaktycznych ze studentami. Początkowo się trochę obawiałam, no bo wiadomo, człowiek jak czegoś nie zna, to rzeczywiście pierwsze co jest taki wycofany z pewnych rzeczy i się denerwuje, jeżeli coś ma nowego zrobić, natomiast ja po pierwszych zajęciach już wiedziałam, że mi się to będzie bardzo podobało. Praca ze studentami jest wyzwaniem, ale naprawdę jest bardzo przyjemna, zwłaszcza, że jeżeli można ich nauczyć, a później się obserwuje, no i się spotyka w różnych miejscach pracy, że sobie dzielnie dają radę.\nJakim wykładowcą chciałaś być?\nJa chciałam być takim wykładowcą, żeby przekazał całą swoją wiedzę studentom i żeby ci studenci tę wiedzę posiadali później, jak ukończą studia. Nie miałam zamiaru być osobą wymagającą, aczkolwiek w ankiecie napisali, że jestem Cerber.\nMam taką opinię moich pracowników niektórych, którzy skończyli tę uczelnię co ty uczyłaś, że „kosa”.\nTak, ale to dobrze. To teraz spójrz na to z innej perspektywy.\nJa nie mówię, że to źle.\nTak, ale mi się zdarzyło oberwać od przyłożonego, że zbyt surowo do tego wszystkiego podchodzę, tylko na to trzeba spojrzeć tak – osoby wychodzące z uczelni właśnie czy medycznej, czy AWF, nieważne, po fizjoterapii, pracują z człowiekiem, oni nie pracują z komputerem. Jak coś się zepsuje w komputerze, pal licho, źle się zrobi przelew, no trudno, to tylko pieniądze, ale tutaj o to chodzi, że można zrobić krzywdę człowiekowi, a nie wyobrażam sobie robić krzywdy dziecku.\nCo jeszcze jest ważnego na uczelni? Dlaczego warto iść i uczyć na uczelni?\nTo jest ekstra przygoda. Po pierwsze właśnie nie wiem, jeżeli ktoś lubi nauczać, to jest takie spełnienie jednego z marzeń, żeby kogoś nauczyć. Poza tym później właśnie jak widzisz, że te osoby dalej sobie dają radę, a tym bardziej jeszcze cieszy, jeżeli na przykład wybierają tę samą dziedzinę, w której ty pracujesz, czyli w tym przypadku po prostu dzieciaki.\nA uczyłaś uczyć?\nTechnik wykładu, technik robienia prezentacji, nazwijmy to wszystkich technik miękkich?\nNo niestety nie. Bazowałam tylko i wyłącznie na swoich błędach, ponieważ nikt mnie tego nie uczył. Mimo tego, że na studiach doktoranckich, uwaga, było 40 godzin z pedagogiki. Przeczytałam chyba z 3-4 książki. Tak, niestety zajęcia nie były zbyt ciekawe i jeżeli rzeczywiście byłoby tam przedstawione jak zrobić ciekawie prezentację.\nAlbo coś takiego jak storytelling.\nDokładnie. Albo takie tricki w tym, żeby zainteresować właśnie studentów, to by były ekstra takie zajęcia. Albo chociażby właśnie, jak tworzyć super prezentacje, a nie na starym Power Poincie.\nJa jestem fanem przeźrocza na uczelni.\nProjektor to się nazywa.\nTo są przeźrocza.\nJa wiem, takie co wkładane klateczki, no.\nTak, jestem fanem do tej pory tego na uczelni i to dalej funkcjonuje niestety.\nNo nie wiem, ja się z tym nie spotkałam, ja już normalnie na laptopie.\nTo przynajmniej dobrze tyle.\nTego akurat nie zaobserwowałam, ale może jeszcze gdzieś się zdarza\nCzemu już nie pracujesz tam?\nTo transakcja wiązana, odeszłam ze szpitala, no to automatycznie odchodzisz z uczelni, ponieważ jeżeli nie pracujesz w szpitalu klinicznym, nie jesteś zatrudniony na uczelni.\nTo czemu nie w szpitalu już?\nBrak możliwości rozwoju i wchodzimy na bardzo śliski temat.\nCzym się różni praca w szpitalu od pracy w gabinecie prywatnym?\nTo akurat jest bardzo duża różnica, ponieważ w gabinecie prywatnym pacjent przychodzi ci na stricte umówioną godzinę, wymienia się praktycznie drzwi w drzwi, natomiast jeżeli chodzi o pracę w szpitalu, to ona jest dostosowywana chociażby tak – o której godzinie są odprawy lekarzy, o której dziecko jest podłączone na przykład do pompy z jedzeniem, o której godzinie dostaje leki przez pompę. Więc tak naprawdę praca polega na tym, że rano się do niej przychodzi w szpitalu, robi się rozeznanie jakich pacjentów ma się w danym dniu do zrobienia, przechodzi się pomiędzy oddziałami, ustala się mniej więcej ramy czasowe, w jakich się u tego pacjenta będzie. To chociażby to jest różnica.\nKtórą wersję lubisz bardziej? Masz teraz porównanie kompletne – 45 minut czy tam godzina i nara, czy jednak tak opieka, która wymaga troszkę więcej czasu i moim zdaniem daje większe możliwości poprawy?\nPowiem ci tak – ja tęsknię za szpitalem, za samą pracą w szpitalu tęsknię. Tak jak mówię, tam były pewne rzeczy polityczne nie do przeskoczenia.\nNo system jest tragiczny i jakby cały oddział rehabilitacji nawet oddziałem nie można nazwać, w jednym szpitalu, w którym pracowałam, no był fatalnie zarządzany i to mi się nie podobało. A skoro ja już przez 10 lat byłam, jakby nie miałam szansy na to, żeby się rozwinąć i jakby pracować tak jak ja chcę, no to nie wiem, czy można powiedzieć, że się poddałam. W pewnym momencie po prostu już sobie podarowałam, stwierdziłam, że nie ma co walczyć z wiatrakami, to jest jedna rzecz, a poza tym kwestie finansowe też mnie do tego zmusiły. Pensja w szpitalu jest po prostu żenująca.\nMimo że praca jest wykonywana.\nJest to bardzo duży problem. Naprawdę, żeby po tylu latach nauki, w tej chwili podniosły się pensje chyba o 400 zł, ale żeby po tylu latach nauki, tak jak mówię, praca polega na tym, że pracujesz z żywym człowiekiem, masz odpowiedzialność za niego, a dostajesz niecałe 2 tys. zł, no to sorry.\nPlus jeszcze wykłady, tam dużo na wykładach jest?\nNo ale jak ktoś nie jest zatrudniony też na uczelni, no to dostaje niecałe 2 tys. zł.\nPowiedziałaś teraz o pracy z ciałem, wcześniej powiedziałaś, że pracujemy z kimś, kogo możemy uszkodzić. Zdarzyło ci się kogoś uszkodzić?\nUważasz, że to jest realne w ogóle? Tak coś zrobić, żeby jednak uszkodzić tak małe i giętkie ciało?\nWiesz co, to akurat z tym się nie spotkałam i nie słyszałam, natomiast dać na pewno się da.\nNo jak zrzucę z piętra czwartego, to na pewno, ale tak jakby w pracy manualnej, ćwiczeniowej, wykonując jakąś technikę, nawet nie perfekcyjnie?\nTak, można zrobić krzywdę.\nTeraz się właśnie zastanawiam, ale to w zależności od przypadków. No ale chociażby u dzieci wiotkich, no to tutaj, jeżeli się nie będzie cały czas zwracało uwagi na kontrolę głowy, no to rzeczywiście można zrobić krzywdę w odcinku szyjnym. Bo skupiasz się na czym innym, zapominasz o tym, żeby stabilizować tę głowę, no i krzywda może być.\nMarzenia moje? No nie wiem, jak mam być szczera, no to za 10 lat ja bym chciała prowadzić zespół fizjoterapeutów, bo za 10 lat to myślę, że moja sprawność manualna nie będzie tak dobra jak w tej chwili i bardziej bym wolała po prostu dzielić się swoją wiedzą. Nie miałabym nic przeciwko, żeby szkolić młodsze pokolenia, ale też bym po prostu wolała pokonsultować na przykład dzieciaczki, ale już dalej odsyłać je do osób tak samo po kursach, z doświadczeniem, no ale młodszych.\nDa się łatwo do tego podejść, żeby zacząć szkolić u dzieciaczków? Czy jakby ten rynek trochę nie jest zamknięty właśnie przez te dwa szkolenia, o których mówimy od samego początku, czyli Vojta i NDT-Bobath? Czy jednak jest tam pole do popisu, żeby otworzyć jakieś szkolenie tzw. autorskie?\nNie, myślę, że tutaj miejsca na to nie ma. Można otwierać warsztaty dwudniowe powiedzmy, natomiast myślę, że nie, że akurat nie da się pod takim względem, nauczyć tej metody NDT-Bobath czy Vojty, to jeżeli nie jesteś tego instruktorem, to nie nauczysz. To jest bez szans po prostu. Natomiast bardziej, jeżeli chodzi o szkolenia, to chociażby takie właśnie mniejsze, pomagające tym studentom czy osobom od razu po studiach, żeby pomóc odnaleźć się w pediatrii, ponieważ nie zawsze jakość zajęć na studiach jest taka, żeby te osoby miały dostateczną wiedzę do tego, żeby pracować z tymi dzieciakami. Więc jakieś takie podstawowe, żeby otworzyć im umysł na pracę w pediatrii, to jak najbardziej by można było zrobić.\nPowiedziałaś tu o jakości zajęć na poziomie studiów, czy tak zwanych praktyk, które odbywamy podczas studiów. Jak podchodzisz do tematu, żeby studenci płacili za jakościowe praktyki?\nJa nie jestem za tym. Jeżeli jesteś na uczelni państwowej, to uważam, że nie powinieneś płacić za praktyki.\nA jeżeli chcesz robić praktyki, pracujesz u nas w centrum Fizjo4life i załóżmy przychodzi ci człowiek, pokazujesz mu pracę technikami, na którą wydałaś bardzo dużo pieniążków i pokazujesz mu tę pracę za darmo – to jest fair czy nie jest fair?\nNie, to ja bym to zrobiła inaczej. Ja bym bardziej to widziała w ten sposób, że jeżeli dana osoba ma już przyjść do konkretnego miejsca pracy, żeby ją przeszkolić do zawodu, jeżeli można to tak określić, no to czemu nie. Pod warunkiem, że podpisze umowę lojalnościową, że przez kolejne 3 lata ona nie odejdzie z danego miejsca.\nTak, ale to normalne praktyki. Przychodzi na dwa miesiące czy na dwa tygodnie i ucieka na uczelnię, idzie gdzie indziej. Takie te przymusowe praktyki, a jednak chce odbyć je wartościowo, a nie tak jakby trochę – idź zaparz kawę i te rzeczy. Czy to w ogóle do ciebie przemawia, czy to jest dla ciebie nierealne?\nCiężka sprawa jakby sprawa do rozgryzienia, ponieważ rzeczywiście jest tak, jeżeli to się odbywa w placówkach, które poleca uczelnia, to wiadomo, że ta placówka ma tam kontrakt podpisany i ok.\nJa nie dostałem jeszcze nigdy grosza z żadnej uczelni.\nNo właśnie, a masz podpisaną?\nNie mam, a przychodzą studenci. Mam studentów u UM i z AWF, podpisuję im papiery.\nNie, no to w takim układzie uczelnia powinna się z tobą rozliczyć za nich, taka jest prawda. W tym momencie powinieneś dostać od uczelni kasę za to, że przyjąłeś ich studentów.\nTo nie studenci powinni płacić, tylko uczelnia, ja uważam w ten sposób.\nA gdzie [niezrozumiałe 1:07:45] będziesz? Bo nie masz ACL-a, nie miałaś operacji?\nMiałam w końcu.\nMyślałem, że nie miałaś.\nNie, po 12 latach sobie zrobiłam.\nPowiem ci tak – za nic w świecie nie zrobiłabym jej wcześniej, bo żyłam, nie było mi to potrzebne do niczego, w momencie jak już był jeden wielki dramat, gdzie nie mogłam do końca wyprostować nogi ani jej zgiąć, no to stwierdziłam, że zrobię tę operację. To znaczy, życie mnie jak zwykle zmusiło, operację zrobiłam i poczułam jakbym miała nową nogę.\nI nartach dzisiaj jeździsz, z tego co wiem.\nJeżdżę, ja bez ACL-a jeździłam na nartach. Ja tylko nie pływałam żabką i nigdy nie biegałam za szybko, bo mi noga wypadała.\nDobrze, że nie zgubiłaś. Jakbyś miała poradzić coś młodym fizjoterapeutom, fizjoterapeutkom częściej, które pewnie będą chciały pracować z małymi dziećmi, co by to było?\nŻeby byli cierpliwi i wytrwali. Bo oczekiwanie na kursy jest po prostu masakryczne. Ja czekałam 7 lat, więc to dramat jest. Natomiast to co bym mogła poradzić, żeby rzeczywiście na początku, bo wiesz co, pracować z dziećmi to jest tak bardzo szerokie pojęcie, żeby jeżeli mają możliwość, żeby sobie spróbowali, czy oni chcą pracować z dziećmi, ale z dziećmi zdrowymi, które mają tylko i wyłącznie wadę postawy, czy oni chcą pracować z dziećmi starszymi, ale na przykład z mózgowym porażeniem dziecięcym czy z innymi wadami genetycznymi, czy chcą właśnie z niemowlaczkami. W tej chwili z tego co się orientuję, podczas studiów, ostatnie dwa lata mają być przeznaczone na praktyki. Jeżeli im się uda wtedy spróbować właśnie wszystkich tych miejsc i obszarów pracy, to super. No a jak nie, no to niestety, po studiach trzeba próbować.\nA tym takim starszym rehabilitantom, którzy pracują już dzisiaj z dziećmi, co byś chciała powiedzieć?\nŻe mam nadzieję, że tak samo kochają swoją pracę jak ja.\nDziękuję ci Aniu za to, że spełniliśmy tę godzinę z kawałkiem na temat niepopularny chyba w podcastach i tego na pewno bardzo mało jest.\nJa również dziękuję i bardzo mi było miło odpowiedzieć na wszystkie twoje pytania.\nA wy, jeżeli ta rozmowa się wam podobała, to jakiś like, sub, polecenie dla Ani i dla mnie, w nagrodę za to, że robimy to dla nas, nam się będzie bardzo podobało. A jeżeli ta rozmowa też wam się bardzo podobała, to można odsłuchać innych podcastów z serii Dachowski Pyta i do tego was serdecznie zachęcam. A dzisiaj już mówimy wam do widzenia.\nDo widzenia, cześć.\nTerapeutka, dbająca o zdrowie najmłodszych pacjentów. Doktor nauk medycznych, praktyk z wieloletnim stażem – zarówno jako fizjoterapeutka jak i wykładowca. Wykorzystuje m.in. metodę NDT-Bobath, Prechtl, AFE. Nie boi i się wyzwań i często ratuje w sytuacjach, gdzie inni specjaliści odmawiają terapii.\n4 : 25 - Sport i fizjoterapia.\n14 : 14 - Początki szkoleń z fizjoterapii. NDT Bobath i metoda Vojty.\n21 : 47 - Rozwój dziecka i problemy z napięciem mięśniowym.\n24 : 37 - Co powinno zaniepokoić w rozwoju dziecka?\n33 : 24 - Kiedy dziecko powinno zacząć chodzić?\n36 : 08 - Płaskostopie u dzieci.\n40 : 33 - Jak połączyć badania naukowe i doświadczenie w praktyce?\n48 : 02 - Praca fizjoterapeuty w szpitalu.\n53 : 01 - Studia doktoranckie i praca wykładowcy akademickiego.\n58 : 18 - Praca w szpitalu, a praca w prywatnym gabinecie.\n62 : 38 - Plany rozwojowe na przyszłość.\n65 : 05 - Odpłatne praktyki dla studentów.


Praca (naukowa) szuka człowieka! :D Jak... - aikonek - Wykop.pl\nPraca (naukowa) szuka człowieka! :D\nJak wyobrażasz sobie swoją wymarzoną pracę? Wypłata 15k, 8 godzin i fajrant, karta lunchowa, multisport, ubezpieczenie i paczki mikołajkowe dla dzieci? To na pewno nie u nas! Ale możemy za to zapewnić nienormowane godziny pracy (czyli czasem 5 a czasem 20, zależy od potrzeby), godziwe stypendium, możliwość zamieszkania w ekskluzywnym akademiku, własne biurko na uczelni, nazwisko na tabliczce przy drzwiach, komputer i miejsce w naszej ciemnej niczym piwnica przestrzeni laboratoryjnej. No i najważniejsze - przedłużoną młodość! Wszak przez następne 4-5 lat ma się status studenta i legitymację dającą zniżki na PKP. :D A reszta profitów przyjdzie z czasem!\nGeneralnie szukamy kandydatów na studia doktoranckie, którzy realizowaliby swoje prace doktorskie w grupie badawczej we Wrocławiu na #pwr.\nTematyka: optoelektronika, technika laserowa (konkretne tematy już z zainteresowanymi).\nPoszukiwani zatem kandydaci najlepiej po fizyce, ewentualnie po elektronice i kierunkach pokrewnych.\nRekrutacja na studia doktoranckie odbywa się w maju (tj. jeszcze przed obroną magisterki), a same studia zaczynają się w październiku.\nW zespole mamy w tym momencie miejsce nawet dla 3-4 kandydatów.\nPodejrzewam, że ci którzy myślą o karierze naukowej już są pewnie podczepieni pod jakieś zespoły, ale może znajdą się jeszcze niezdecydowani albo nieśmiali... ;)\nWięcej szczegółów tutej pisać raczej nie będę, ale osoby zainteresowane proszę o kontakt na priv, postaram się odpowiedzieć na wszystkie pytania.\n#doktorat #doktorbaza #studia #nauka #uczelnie\n+: xyz23, Brant +7 innych\n@aikonek: Kurde, własne biurko, komputer i nazwisko na tabliczce, ja tak dobrze nie mam ( ͡° ʖ̯ ͡°) Ale reszta w sumie się zgadza :D\n+: baraneo, lubuser\nKurde, własne biurko, komputer i nazwisko na tabliczce\n@namietna_kaszanka: Ja to mam. Ale wolałbym coś bardziej przeliczalnego ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@aikonek: a ile to? ( ͡° ͜ʖ ͡°) pewnie jakiś grant, to 3 kpln?\nmotoinzyniere 1 rok 10 mies. temu\n@aikonek: A może Ty byś chciał podłubać za granicą coś? Dawaj, do naukowców na emigracji (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\n@Iperyt: Na stypendia nie narzekam ( ͡° ͜ʖ ͡°) Ale fakt, że gdybym miała w perspektywie wizje dalszej pracy na uczelni, to i na brak tych rzeczy bym teraz nie narzekała.\naikonek 1 rok 10 mies. temu via iOS\n@motoinzyniere: już byłem. ;)\n@Precypitat: stypendium doktoranckie to dzisiaj chyba już 1800, do tego dotacja projakosciowa 800, za wyniki w nauce 500, wiec ponad 3k na rękę to jest sama podstawa która się należy w zasadzie każdemu. Do tego oczywiście dochodzą granty.\n@namietna_kaszanka: to trochę przykre, na Twoim miejscu bym uciekał. :D\n@aikonek: A to i tak tylko wierzchołek góry lodowej. Zostało mi już tylko napisanie ostatniej publikacji, spięcie ich w doktorat i obrona, także bliżej końca niż dalej :)\n@aikonek a jak juz mam jeden obroniony to moge na drugi? ( ͡° ʖ̯ ͡°)\nZawszeMyjeKubkiOctem 1 rok 10 mies. temu via Android\n@aikonek a nie chcecie studenta na drugim roku? Moge za te 3 kola siedziec przy biurku I udawac ze cos potrafie xd ewentualnie wklepie wam cos do excela jak już nie bedzie nikogo kto to zrobi\n+: Czaajnik, rezydenttomek +1 inny


Poli P: 136. The Real Shaving - Daily Facial Scrub.\nDziś przedstawię Wam produkt, który bardzo przypadł mi do gustu i który kupiłam w zasadzie dla męża :)\nTym cudem jest The real Shaving - Daily Facial Scrub, 100 ml - 1£.\nGdy zauważyłam to na półce, nie przeszłam obojętnie. Pomyślałam o cerze męża, która po goleniu nie wygląda najlepiej mimo stosowania przez niego kremu Nivea. Niestety moj luby jest niereformowalny i stwierdził, że nie będzie nic innego używał niż ta Nivea.. Ok, jego strata, dla mnie plus :D\nSkład wydał mi się dość ciekawy.. kaolin, olej ze słodkich migdałów, Bentonit, puder z orzecha włoskiego? maslo z nasion kakaowca, olejek z drzewa herbaianego i jakis tam mocznik :P (nazwa mi nieznana)\nStrasznie jestem ciekawa jakby sie spisał przed goleniem na twarzy.. no ale nie bedzie mi dane doczekać chwili przekonania się o tym :P\nBynajmniej, Używam tego produktu co dwa, trzy dni i nie mam problemów z suchymi skórkami itp. Moja twarz po zastosowaniu tego jest baaardzo nawilżona, miękka, taka jędrna.. nie wiem jak to nazwać ale jest idealna na przyjęcie podkładu (teraz używam mineralnych w prochu). U mnie spisuje się rewelacyjnie. Używam go już drugi miesiąc i nie mam przesuszeń. Moja skóra na twarzy nie jest już tłusta, ale to zapewne skompilowane działanie kilku rzeczy: mydła Rhassoul, tego peelingu i kremu "Zatrzymanie młodości do 35 lat".\nSam peeling ma dość ostry zapach, taki typowo męski, co trochę mi przeszkadza bo po użyciu mozna go wyczuć, ale to tak tylko z bliska ;) Kolor pasty: biały z bordowymi drobinkami, które dość nieźle zdzierają, ale ja masuję po prostu bardzo ostrożnie i delikatnie więc mi krzywdy nie robi. Produkt nie jest ani mocno stały ani zbyt lejący. Konsystencja naprawdę przyjemna, choć przy wyciskaniu zawsze najpierw u mnie leci troszkę więcej wody.\nJak dla mnie ocena 5-/5 :) Minus za zapach :)\nZnacie ten produkt? Jakie są Wasze ulubione peelingi? Moim dotychczasowym numerem jeden był Synergen w różowym polprzezroczystym opakowaniu (do cery wrazliwej chyba to była wersja). Ale od dawna nie widziałam tego produktu :(\nPosted by Pola. at 4/30/2014 05:49:00 PM\nLabels: peeling, the real shaving\nHunger 30 kwietnia 2014 18:39\njesli Ci sluzy to nic tylko uzywac, szczegolnie za taka cene:)))\nAnecka 1 maja 2014 13:15\nDokladnie! Ostatnio szukalam tego produktu na polkach ale nie bylo :/\nKocia 30 kwietnia 2014 18:54\nFaceci są tacy uparci, mojemu lubemu chyba też bym nic nie wcisnęła, żadnego kosmetyku :D\nAnecka 1 maja 2014 13:16\nJa nie wiem co z nimi nie tak :P\nSuper, że się sprawdził! Moim ulubieńcem jest peeling morelowy od Soraya :)\nO, sprawdze Twojego ulubienca :)\nEms 4 maja 2014 17:52\nMadzialenka S 30 kwietnia 2014 19:39\nPrezentuje się bardzo dobrze. Myślę, że u mnie sprawdziłyby się idealnie. A Twój mąż niech żałuje! :)\nAnecka 1 maja 2014 13:17\nWlasnie, niech zaluje :D Ale szczerze, nie wiem co by mu zaszkodzilo RAZ sprobowac.. no coz :)\nNigdy o nim nie słyszała. Gdzie i za ile go kupiłaś ? :)\nMarti 2 maja 2014 15:26\nA weź mu to wlej do jakiegoś opakowania o Nivea. Może się nabierze? :P hihi\nalicjamagdalena 9 maja 2014 15:05\nBrzmi nieźle, aż mam chęć go wypróbować :)


Androgeny wywierają istotny ogólny wpływ na gospodarkę białkową. Już dawno wykazano u zwierząt doświadczalnych, że testosteron wywołuje u samic i kastrowanych samców znaczny przyrost masy mięśni szkieletowych. To działanie androgenów jest wywołane zwiększonym anabolizmem białkowym, w wyniku czego dochodzi do zatrzymania azotu, zmniejszenia zawartości azotu aminokwasowego we krwi oraz zmniejszenia wydalania azotu z moczem. Zatrzymywane zostają również inne elementy niezbędne do budowy protoplazmy, jak sód,, potas, fosfor i chlor.\nDzięki działaniu anabolicznemu androgeny ułatwiają również syntezę elementów białkowych w kościach i aktywują osteoblasty. Przyspieszają więc wzrost i procesy gojenia się kości. Podane w dużych dawkach powodują jednak przedwczesną dojrzałość nasad kostnych i hamują wzrost. Znane są pochodne androgenów, działające silnie anabolicznie, a mające niewielki wpływ hormonalny. Właściwości androgenne można w różny sposób oceniać biologicznie.\nU kastrowanych kogutów (kapłony) zanika „grzebień”. Podając w odpowiednich warunkach doświadczalnych androgeny i oceniając rozmiary grzebienia, można testować androgeny (test Gallaghera i Kocha). Jedna jednostka kogucia (powodująca przyrost powierzchni grzebienia 0 20%) jest zbliżona do jednostki międzynarodowej, która odpowiada 0,1 mg androsteronu.


Spora część z nas lubi spędzać wolny czas na atrakcyjnych rozrywkach. Najczęściej nie możemy doczekać się chwili, kiedy możemy zapomnieć o wszystkich kłopotach, jakie wywołane były wykonywaniem naszych zadań w miejscu zatrudnienia. Rozrywka jest w takim razie świetnym sposobem na wypędzenie z naszej głowy wszelkich niepotrzebnych emocji, które niestety zakumulowały się z biegiem czasu.\nW tym miejscu powinno się przyznać, że w dalszym ciągu poszukujemy dobrych form spędzania naszego wolnego czasu w Warszawie, dzięki którym będziemy mogli efektywnie zapomnieć o wszystkich rozterkach. Aby spełnić oczekiwany przez nas wynik najlepiej jest poszukiwać specjalnych form działalności, jakich nigdy dotychczas jeszcze nie posiadaliśmy okazji spróbować. Okazuje się, że w Warszawie istnieje względnie dużo takich ewentualności, dlatego też nie powinniśmy mieć większych trudności ze znalezieniem przydatnych sposobów na spędzenie naszych wolnych dni. Statystyki niemniej jednak wyraźnie pokazują, że w ostatnim czasie naszym znaczącym zaciekawieniem cieszy się jeździectwo. Jest to pasja, jaka praktykowana jest przez coraz większą część młodych ludzi. Jakie ewentualności otwierają się zatem dla fanów tej działalności w Warszawie?\nW naszej stolicy zdołamy odnaleźć stosunkowo wiele atrakcji dla wszystkich entuzjastów jeździectwa. Przykładem może być chociażby jeden z największych klubów jeździeckich w naszym kraju, gdzie możemy efektywnie podwyższać nasze umiejętności jazdy. Większość z nas nie posiada sporych zdolności jeździeckich, w związku z tym też powinniśmy wykorzystywać każdą sposobność do ich podniesienia.\nW większości wypadków najogromniejsze kłopoty z ujarzmieniem tej sztuki pojawiają się na samym rozpoczęciu naszych przygód z jeździectwem. Nie należy się jednakże nimi zrażać, dlatego że z czasem niesłychanie szybko ustąpią. Nasze zdolności powinny zostać również obowiązkowo rozwijane przez dodatkowe możliwości, takie jak obozy jeździeckie, dzięki jakim w stosunkowo niedługim czasie opanujemy fundamentalne postawy oraz manewry - kliknij.\nOpublikowany przez Administrator w dniu 2015-03-18 10:41:35


Anneliese Michel - opętana święta - chórzyści i śpiewacy\nWysłany: Pią 18:29, 07 Gru 2007 Temat postu: Anneliese Michel - opętana święta\nZabiegajcie o własne zbawienie z bojaźnią i drżeniem (Flp 2, 12).\nAnneliese Michel – tak brzmiało prawdziwe imię dziewczyny, o której dramatycznych przeżyciach opowiada film pt. Egzorcyzmy Emily Rose, wyświetlany w kinach polskich od 28 października 2005 r. Scenariusz filmu został napisany na podstawie prawdziwej, wstrząsającej historii opętanej dziewczyny, która została opisana, z całą naukową dokumentacją, przez prof. Felicitas D. Goodman, antropologa kultury i religioznawcę, w książce Egzorcyzmy Anneliese Michel, dostępnej od niedawna również w tłumaczeniu na język polski (Wydawnictwo Arka Noego). Sam temat opętania i w ogóle istnienia szatana budzi niemałe zainteresowanie i emocje. Czemu umarła ta niewinna dziewczyna? Była chora psychicznie czy opętana?\nCzy faktycznie istnieją demony, które mogą zniewolić i zabić? A co na to wszystko współczesna nauka? Czy psychiatria wyklucza istnienie szatana? Kto ma rację: ksiądz, który egzorcyzmuje dziewczynę, czy prokurator, który oskarża księdza o średniowieczną ciemnotę? Takie oto tematy porusza ów film, wypowiadając głośno skrywane przez widzów to jedno, w końcu, i zasadnicze pytanie: istnieje ten inny, niewidzialny, duchowy świat czy też nie? Filmowy prokurator twierdzi, iż wie, że nie ma złych duchów. Choć uważa siebie za praktykującego chrześcijanina, w czasie rozprawy sądowej\nnakazuje podniesionym głosem ławnikom, aby „nie wierzyli” w to wszystko,\nco mówi ksiądz na temat okrucieństw szatana. Pani adwokat, choć zdeklarowana agnostyczka, podchodzi do tych dramatycznych wydarzeń bez światopoglądowych uprzedzeń. W miarę zagłębiania się w sprawę przeczuwa jej nadnaturalny charakter, nawet otrzymuje czytelne znaki dotyczące istnienia niewidzialnej rzeczywistości.\nurodzin, czyli na jesieni 1968 r. Według świadectwa jednej z koleżanek Anneliese nie mogła się ruszyć po koszmarnej nocy. Czuła się jakby ściśnięta przez jakąś przeogromną siłę, która nie pozwalała jej oddychać. Daremna próba wołania o pomoc, przemoczone łóżko, strach… Prawie rok później sytuacja się powtarza. Wizyta lekarska i dokładne badania neurologiczne\nnie wykazują żadnych zaburzeń. Mimo tego zostaje wysłana do sanatorium, gdzie jej towarzyszki z przerażeniem obserwowały, jak czerniały jej niebieskie oczy, jak zmieniały się jej ręce lub jak chwytał ją jakiś dziwny kurcz. Pomimo zarwanego roku szkolnego zdolna i pracowita dziewczyna zdaje maturę i przygotowuje się na studia w wyższej szkole pedagogicznej.\nprzedmioty… W pokojach rozsiewała wokół siebie odór spalenizny i gnojówki. Jednocześnie studiowała, i to z powodzeniem. Rzucała się w oczy jej wesołość, nie unikała towarzystwa i zachowywała się tak, jak zachowuje się młoda, zakochana dziewczyna – wspomina koleżanka ze studiów. Chodziła wtedy już z Piotrem, o którym wiedziała, że żywi do niej głębokie uczucia. Choć bynajmniej go nie unikała, to jednak uważała, że z powodu swych osobliwych problemów nie powinna angażować się w głębszą relację z nim. Piotr jednak był nieustępliwy, pocieszał ją i siebie, że w końcu znajdzie się lekarz, który odkryje prawdziwe źródło dziwnych dolegliwości. Nie opuścił jej do końca życia, nie zniechęcił się nawet wtedy, kiedy – jak sam wspomina – wpatrywała się w niego wzrokiem pełnym\nnienawiści i warczała, wydając zwierzęce odgłosy. W miarę upływu miesięcy zachowania Anneliese stawały się coraz bardziej potworne: skakała po ścianach, biegała po schodach, spijała z podłogi swój mocz, wkładała głowę do muszli klozetowej, drapała i gryzła ściany, tracąc przy tym zęby; nago tarzała się w żwirze lub też moczyła w wodzie, usiłując ugasić\nwłaśnie o to najgorsze... Pozostaje jeszcze pytanie – pisał o. Rodewyk – o diabła, który miał ją w posiadaniu. Pytana wielokrotnie, Anneliese wciąż podawała imię Judasz. Jest on dobrze znany z historii opętań…Nieustannie popychał opętanych do kradzieży Hostii, uniemożliwiając\njej przełknięcie. U Anneliese znajdujemy coś podobnego. Sama powiedziała, że nie mogła przełknąć Hostii i dlatego trzymała ją w ustach, aby się rozpuściła. Anneliese jest opętana, a główny diabeł nazywa się Judasz. Za tym sformułowaniem stoi myśl, że mogą być jeszcze inne złe duchy, drugorzędne. Niestety, to ostatnie przypuszczenie sprawdziło się w całej pełni. Gdy doszło w końcu do egzorcyzmów, nękane modlitwą kapłana demony zaczęły dawać o sobie znać. Zapiski ojca Arnolda Renza z pierwszego egzorcyzmu dają pewne wyobrażenie o walce, która na dobre się rozpoczęła: Najmocniej Anneliese lub demony reagują na wodę święconą. [Opętana] zaczyna wyć i miotać się. Trzymają ją trzej mężczyźni: pan Hein, Piotr i ojciec. Anneliese próbuje gryźć na lewo i na prawo, kopie nogą w moim kierunku. Od czasu do czasu wyje, szczególnie przy wodzie święconej. Czasami skomli jak pies. Powtarza: skończcie z tym gównem! ty, księże, zasrańcu! ty brudna świnio!\nKtóregoś razu diabeł zmuszony był do uczynienia wyznania: Mam wam coś do powiedzenia. Ona się cieszy… ponieważ ciągle się modliliście… Macie modlić się dalej. Rzecz wręcz niewiarygodna: poprzez krzyk demonów Matka Boża dawała znać, że jest nieustannie obecna i panuje nad całą sytuacją. Usłyszawszy to tak niezwykłe i zarazem upragnione pocieszenie, o. Arnold zamierza rozpocząć pieśń maryjną. Jednakże nie daje rady, ponieważ wybucha przeraźliwy i nigdy wcześniej nie słyszany dotąd ryk. Dławiąc się, jakby miał zaraz zwymiotować swoje wnętrzności, diabeł krzyczy: Idzie Ona, idzie Ona! Wielka Pani! Przesłuchując ten fragment taśmy magnetofonowej,\nprof. Goodman – wytrawna i doświadczona specjalistka z dziedziny religioznawstwa\n– przeżyła szok. Na marginesie stronicy w swej książce zapisała:\nTo, co słychać, jest tak przygniatające i tak sugestywne, że musiałam wyłączyć magnetofon, aby się uspokoić i zwalczyć mdłości, które z trudem opanowałam (s. 186). W czasie modlitwy Anneliese ma niewiarygodną siłę: wyrywa się z objęć ojca i Piotra, a następnie upada na kolana, wstaje, znów upada – i tak kilkaset razy, raniąc sobie kolana.Egzorcyzm z 30 grudnia 1975 r. rozpoczął się tak samo jak wiele innych. Lecz naraz rozległ się wrzask demonów: Nie wychodzimy, bo Ten nie zezwala!\nAnneliese położyła się i spokojnie zasnęła, nie budząc się już nigdy. Umarła z wycieńczenia. Po kilku latach doktor Theo Weber-Arma przestudiował orzeczenia lekarskie, odkrywając fakty, które zostały przemilczane w czasie głośnego procesu nad egzorcystami. Z odkryć tego szwajcarskiego uczonego wynika, że Anneliese Michel trzykrotnie poddawana była badaniom EEG. Każdorazowo wykluczano u niej istnienie epilepsji, a jednak podawano jej przez szereg lat m.in. zentropil i tegretol – środki antyepileptyczne o rujnującym dla organizmu działaniu ubocznym. Doktor nie ma wątpliwości,\nże wysokie stężenie tych preparatów i ich wieloletnie stosowanie musiało kiedyś doprowadzić organizm Anneliese do wycieńczenia i śmierci. Za błędną diagnozą i leczeniem szła oczywiście odpowiedzialność konkretnych lekarzy, do której jednak nigdy nie zostali oni pociągnięci.\nW miarę przeciągającej się modlitwy nad dziewczyną i tajemniczego oporu ze strony złych duchów ks. Alt doszedł do następującego wniosku: Wydaje mi się to za udowodnione, że chodzi tutaj o typowy przypadek opętania ekspiacyjnego. W rozmaitych rozmowach, jakie w tym czasie z nią przeprowadziłem, dawała mi do zrozumienia, że znowu będzie bardzo ciężko. Ogromnie się tego bała i smuciła z tego powodu. Ale uważała, że to musi przyjść. W przypadku opętania ekspiacyjnego egzorcyści bardzo się natrudzą, ponieważ wcale nie tak łatwo jest zrozumieć sens pokuty. Jedyną pociechą, jaką się ma jako osoba niewtajemniczona, jest to, że poprzez to straszne cierpienie uratowanych\njest wiele dusz. Czy tego rodzaju interpretacja nie była wyrazem bezsilności kapłana w walce ze złym duchem? Skąd wnioskował, że Anneliese cierpiała owe diabelskie udręki nie z powodu grzechów własnych, lecz cudzych? Wątpliwości te byłyby uzasadnione, gdyby dziewczyna nie pozostawiła po sobie osobistych notatek i nagrań z rozmów przeprowadzonych z kierownikami duchowymi.\nNiezależnie od protestów ze strony rzekomo „światłych umysłów” prawda ta integralnie przynależy do nauki wiary i przepowiadania Kościoła katolickiego\nod czasów pierwszych apostołów. Niestety, faktem jest, że za życia Anneliese\nMichel nawet niektórzy teologowie katoliccy otwarcie prezentowali poglądy odmienne w stosunku do nauki Kościoła.\nZdaniem ks. Alta, skazanego przez światopoglądowo uprzedzony sąd, zredukowanie przez niektórych teologów rzeczywistości opętania demonicznego do czysto naturalistycznych zaburzeń o charakterze psychicznym przyczyniło się w znacznym stopniu do porzucenia praktyki\negzorcyzmowania. W Niemczech nie ma do dziś oficjalnie ustanowionych księży egzorcystów. Natomiast zainteresowanie okultyzmem w różnych postaciach – nie wykluczając satanizmu – staje się tam prawie powszechne. Niejednokrotnie pustoszejące budynki klasztorne i parafialne służą jako miejsca zebrań grup ezoterycznych, które – w swojej istocie – są satanistyczne. W takim oto duchowym klimacie Anneliese Michel coraz głębiej pojmowała, że jej straszliwe doświadczenia nie są daremne: służą przypomnieniu zlekceważonej przez zlaicyzowanych chrześcijan prawdy, że szatan rzeczywiście istnieje i że piekło także jest realnie istniejącym niebezpieczeństwem dla nie nawróconego człowieka. Taśmy magnetofonowe z przebiegu egzorcyzmów, zawierające zapis głosów demonów, zdjęcia zmasakrowanego ciała Anneliese i jej osobiste zapiski – to elementy jakby testamentu tej niemieckiej dziewczyny, przekazanego w szczególności tym, którzy nie liczą się już z niebezpieczeństwem działania\nszatana. Warto zapytać: z jakiej racji jej straszliwe udręki miałyby pomóc innym w zbawieniu? Otóż dlatego, że ta nie zrozumiana i posądzana o chorobę psychiczną dziewczyna miała rzeczywisty udział w Męce samego Jezusa. Wyłącznie dzięki temu zjednoczeniu z Ukrzyżowanym jej cierpienie miało zbawczy charakter: zbawczy nie tylko dla niej samej, ale także dla innych ludzi. Co więcej: to przecież sam Chrystus w niej cierpiał – takie bowiem jest znaczenie stygmatów, które widziało u Anneliese szereg osób. Dzięki głębokiej\nwięzi z Jezusem także owo trzymanie na uwięzi kilku demonów w jej ciele nabiera zbawczego wymiaru: chodzi bowiem o dokonywanie się zwycięskiej\nwalki nad diabłem w Kościele, który jest Ciałem Mistycznym Chrystusa.\nA gdy w jednym członku Kościoła dokonuje się zmaganie z wrogami zbawienia, korzystają z tego inne członki – na wzór żywego organizmu.\nTemu niezwykle trudnemu powołaniu towarzyszyły także szczególne łaski, jakie Anneliese otrzymywała od Zbawiciela. Otrzymywała od Niego mianowicie pouczenia, które – dla lepszego odróżnienia ich od sugestii szatańskich – przedstawiała swemu kierownikowi duchownemu. Pod datą 24.10.1975 roku zapisała następujące słowa Jezusa: Twoje cierpienie, twój smutek i brak pociechy służą mi do tego, aby ratować inne dusze. Innego dnia usłyszała: Nieprzerwanie proś i błagaj za twoich bliźnich, aby i oni także osiągnęli wieczną ojczyznę, a także: Módl się i ofiaruj wiele za moich kapłanów. Nie na darmo ukazałem ci wielkość i godność każdego kapłana, tak że zadrżałaś z bojaźni. Anneliese wiedziała, że nie cierpi na darmo, choć nie śmiała nawet przypuszczać, jak wielka nagroda spotka ją za tę godną najwyższego szacunku i podziwu ofiarność. W jej notatniku znajdujemy\nniezwykły, wzruszający dialog: Musisz jeszcze coś zapisać – mówi Zbawiciel.\nTekst został opracowany na podstawie książki F.D. Goodman: „Egzorcyzmy Anneliese Michel”, Gdańsk-Radom 2005.\nMiłujcie się! - nr 5-2005


"Szóstka wron" Leigh Bardugo - Read With Passion\nO wronach słyszałam już sporo, zanim jeszcze pojawiła się informacja o ich polskim wydaniu. Różni zagraniczni blogerzy wypowiadali się bardzo pozytywnie na temat całej tej serii. Dużym uznaniem cieszą się też inne powieści Leigh Bardugo, składające się na trylogię Grisza. I prawdopodobnie dopiero po ich przeczytaniu powinnam sięgnąć po „Szóstkę wron”, której akcja dzieje się przecież w tym samym uniwersum. Wygląd książki (spójrzcie tylko na tę okładkę i te czarne brzegi stron <3) oraz rewelacyjne opinie pojawiające się też wśród polskich czytelników sprawiły, że nie mogłam jednak wytrzymać i zamówiłam tę powieść tak szybko, jak się tylko dało. Zaczęłam ją czytać od razu, jak do mnie przyszła i do teraz jestem pod wrażeniem. Powiem więcej: wydaje mi się, że już 5 stycznia znalazłam jedną z najlepszych książek 2017 roku! Dlaczego? O tym poniżej.\nKaz potrzebuje ludzi wystarczająco zdesperowanych, żeby wraz z nim podjęli się tej samobójczej misji, oraz dostatecznie niebezpiecznych, żeby ją wypełnili. Wie, gdzie ich szukać. Szóstka najbardziej niebezpiecznych wyrzutków w mieście – razem mogą być nie do zatrzymania. O ile wcześniej nie pozabijają się nawzajem. (źródło)\n„Szóstka wron” to powieść po prostu genialna. Ciężko mi znaleźć słowa na opisanie tego, co się tutaj dzieje. Bardzo dobrze początek akcji wyraża tekst z tyłu okładki, więc nie będę się powtarzać. Ale muszę stwierdzić jedno : czytając tę książkę nie sposób się nudzić. Mamy w niej tyle niespodziewanych zwrotów akcji, że niektóre momenty czytałam z szeroko otwartymi ustami. Mimo że z góry wiemy, do czego dążą bohaterowie, to historia nie jest w ogóle nudna ani przewidywalna. Niczego nie dowiadujemy się od razu; wiedza na temat tego, jak Szumowiny postanawiają włamać się do twierdzy pozostaje tajemnicą bardzo długo, więc nie znajdziemy tutaj sytuacji, której moglibyśmy w jakikolwiek sposób przewidzieć.\nZdecydowanie największą zaletą tej powieści są postacie wykreowane przez autorkę. Są one niezwykle zróżnicowane – nie ma tutaj dwóch podobnych bohaterów. Najbardziej tajemniczy z nich jest z całą pewnością Kaz. Dużo można by o nim mówić. To chłopak, który do wszystkiego, co osiągnął doszedł sam. Traumatyczne przeżycia, których ofiarą padł sprawiły, że stał się silniejszy – z małego bezbronnego dziecka zmienił się w mściwego Brudnorękiego, będącego postrachem całego Ketterdamu. Oczywiście, dużą rolę grają tutaj też inni bohaterowie. Czytamy m.in. o Inej (dziewczynie-zjawie), Jesperze, Ninie (jej moc polega m.in. na sprawianiu ludziom bólu) i Matthiasie – więźniu, którego największym marzeniem jest powrót do ojczyzny. Członkiem wyprawy staje się też Wylan, o którym nawet bohaterowie nie za dużo wiedzą. Mogłoby się wydawać, że dołączył on do tej grupy zupełnie przypadkowo, ale kolejne rozdziały udowadniają, że wcale tak nie było.\nBardzo rzadko się zdarza, żebym nie potrafiła wskazać postaci, do której nie pałam sympatią (z reguły więcej jest tych, których nienawidzę, niż tych, które lubię). W „Szóstce wron” więc bardzo zaskoczyło mnie to, że o praktycznie wszystkich osobach pojawiających się tutaj (no może oprócz jednej, ale taki był zamysł autorki) potrafię się wypowiedzieć pozytywnie. To właśnie paradoks tej powieści; nie sposób nie lubić głównych bohaterów, mimo że to oni niby są tymi „złymi”. Wśród całej szóstki mam jednak swoich zdecydowanych faworytów i – w przeciwieństwie do większości czytelników „Szóstki wron” – do tego grona nie należy Kaz. Moje największe uznanie zyskali bowiem Nina i Matthias. To ich historię i motywy postępowania śledziłam z zapartym tchem (a raczej z jeszcze bardziej zapartym o ile to możliwe, bo losy wszystkich postaci były niezwykle emocjonujące). Mam nadzieję, że w kolejnej części będzie ich co najmniej tyle, ile w pierwszej 🙂\nJedynym (choć praktycznie nic nie znaczącym) minusem bohaterów jest mała niezgodność między ich wiekiem określonym przez autorkę a ich zachowaniem. Wydaje mi się ono zbyt dojrzałe jak na nastolatków (bo na przykład Kaz ma podobno tylko siedemnaście lat) i bardziej pasowałoby do osób nieco starszych. W żaden sposób jednak nie utrudnia to jednak lektury. Nie bierzcie tego akapitu na poważnie, po prostu się czepiam, bo nie mogę uwierzyć, jak dobra była ta książka i na siłę szukam wad.\nKolejną niesamowitą zaletą „Szóstki wron” stanowi świat wykreowany przez autorkę. Nie potrafię znaleźć słów, żeby opisać, jak bardzo został on dopracowany. Wszystko się w nim idealnie zazębia i mimo że nie czytałam wcześniejszych powieści Bardugo, szybko się w nim odnalazłam. Każda kraina ma swój własny klimat, tradycje, często też wierzenia, które sprawiają, że nie sposób ich ze sobą pomylić. Mieszkańcy mówią tam w różnych językach, co dodatkowo uzupełnia całość. Uwielbiam, kiedy autorzy tworzą własną mowę bohaterów, więc gdy zauważyłam, że tak stało się w przypadku „Szóstki wron” (język, którego używają bohaterowie w Ketterdamie wydaje się być mieszaniną niemieckiego i niderlandzkiego) moje serce zostało bezapelacyjnie podbite <3\nO tej powieści można by pisać w nieskończoność, ale recenzja już jest i tak za długa, więc muszę na tym zakończyć. Mam nadzieję, że udało mi się Was przekonać do przeczytania tej książki. Jest ona unikatowa, jeśli chodzi o fantastykę i tym samym stała się jedną z moich ulubionych z tego gatunku. Na pewno „Szóstka wron” znajdzie się też na wysokim miejscu w moim TOP 2017r. Polecam ją wszystkim, którzy mają ochotę przeżyć niezwykłą przygodę w niesamowitym świecie ze wspaniałymi bohaterami 🙂\nCzytaliście już „Szóstkę wron”? A może planujecie to zrobić? Dajcie znać w komentarzach, chętnie poznam Wasze zdanie 😉\nDo tej pory nie słyszałam nigdzie o „Szóstce wron”, ale prawdopodobnie jest to wina mojego ograniczonego czasu. Sama wybieram sobie książki z półek w księgarniach lub spośród tytułów poleconych przez znajomych, ten jednak jeszcze do mnie nie dotarł. Po Twojej recenzji chyba dopiszę go do swojej listy TBR 🙂\nTo na pewno jedna z powieści, które naprawdę warto przeczytać 🙂\nJak żałuję, że jeszcze nie przeczytałam tej książki! Świetny blog i bardzo dobra recenzja! 🙂\nKoniecznie jak najszybciej czytaj 🙂\nNo i teraz mam problem, bo książkę od dawna chcę już przeczytać, a nigdzie znaleźć jej nie mogę! :O\nTeż miałam problem z jej znalezieniem, ale jak zamawiałam, to na bokinabo.pl jeszcze była 🙂 Ale słyszałam też, że ma być niedługo dodruk.\nSzlag mnie trafi jak jej nie przeczytam, bo tyle o niej słyszałam, że zwariuję jeśli nie sprawdzę czy jest tak dobra jak mówią. 😀 Więc nie pozostaje mi nic innego jak ją dodać do listy „do przeczytania.. Szybkiego przeczytania”. 😉\nKoniecznie przeczytaj ją jak najszybciej! Ja szczerze mówiąc sięgnęłam po tę książkę właśnie po to, żeby skonfrontować swoją opinię na jej temat. I całkowicie się zakochałam <3\nWszyscy się zachwycają, także w swoim czasie ją przeczytam. xd\nBrakuje mi tu chyba przycisku obserwatorów bloga, albo jestem ślepa…\nNaprawdę warto 🙂 Niestety, mam bloga na wordpressie, tu nie ma takiej opcji dodania do obserwowanych, jak na bloggerze. Można natomiast zaobserwować mnie na google+ i polubić fanpage bloga na Facebooku (widgety po prawej stronie) 😉


Temat: Feng Jennifer Pią Maj 13, 2016 11:58 pm\n» Park Sooyoung - Joy «\nHistoria Jenny zaczyna się na początku maja 2000 w Australijskim mieście Brisbane. Była drugim dzieckiem i za razem pierwszą córką państwa Feng –australijskiego małżeństwa chińskiego pochodzenia. Była rozpieszcza, traktowana jak księżniczka, co bardzo jej odpowiadało. Szybko się nauczyła w swój dziecięcy sposób pojmować, że uśmiechami i słodkością łatwo dostanie to co chciała, więc wykorzystywała to nagminnie. Kiedy pojawiał się Lizzy – jej mała siostrzyczka, Jen nie była tym zbyt zachwycona. Uwaga skupiała się na niej i Fengówna zwyczajnie czuła się odtrącona i zazdrosna. Przez bardzo długi czas stroniła od młodszej, robiła jej na złość i uciekała do braciszka, bo przecież on ją musiał rozumieć i kochał bardziej prawda! W sumie do tej pory czuje się bardziej związana z Alexem niż Liz ale i tak kocha siostrę na zabój.\nOd małego lubiła być w centrum zainteresowania, a to mogła łatwo uzyskać podrygując i „występując”. Poza tym lubiła to, wiec gdy tylko skończyła pięć lat zaczęła marudzić rodzicom, że chce tańczyć. Ci w końcu odpuścili i Jen poszła na swoje pierwsze zajęcia z rytmiki. Stamtąd przeniosła się na inne zajęcia muzyczne, aż w końcu trafiła do szkoły tańca. Była jedną z najmłodszych osób w grupie, ale nie przeszkadzało jej to. Wręcz motywowało ja to do cięższej pracy by dorównać starszym koleżankom i kolegom. Miała wyczucie rytmu, swego rodzaju talent i była zdeterminowana, więc powoli acz sukcesywnie stawała się coraz lepsza przenosząc się do bardziej zaawansowanych grup. Miła przy tym dodatkową motywacje – im więcej czas spędzała w szkole tańca tym mniej siedziała z Lizzy. Poza tym tutaj miała też Alexa tylko dla siebie. Co prawda był on w innej grupie, ale zawsze czekał na nią, i nie raz zabierał na lody. To były takie ich małe wspólne chwile, coś co Jenny wspomina z wielkim uśmiechem na ustach, coś tylko ich.\nZawsze intrygowały ja korzenie rodziny. Ogólnie Azja, ale Chiny przede wszystkim. Bardzo chętnie uczyła się od dziadków języka i słuchała o ich kulturze. I im bardziej zagłębiała się w temat tym bardziej chwiała kiedyś odwiedzić ich „rodzinne” strony. Po chinach przyszła też pora na inne kraje – Japonię, Wietnam, aż wreszcie i Koreę. Ta ostatnia stała się dla niej czymś bardzo fascynującym choć to Chiny zawsze były na pierwszym miejscu. Wtedy jeszcze nie wiedziała, jak to zamiłowanie i wiedza przydadzą się jej w późniejszych latach.\nKiedy była pytana w szkole kim chciałaby być w przyszłości zawsze odpowiadała „Tancerka lub weterynarz”. Koniecznie w tej kolejności nigdy na odwrót. Wiedziała, że nie będzie jej łatwo, szczególnie, ze z tego co zrozumiała, w Australii tańca raczej nikt nie bierze aż tak na poważnie. Tylko co mogła poradzić na to, że naprawdę to chciała robić. Z wiekiem nie przechodziła jej ta fascynacja ruchem scenicznym. Do tego oglądała tak liczne variety show, w których było tylu utalentowanych ludzi, że tylko utwierdzała się w przekonaniu, ze chce tą drogą podążać. Tyle, że żeby być na ich miejscu nie tylko musiałaby wyjechać z kraju ale również musiałaby się podszkolić w śpiewie. Nie miała złego głosu, ale wątpiła by to wystarczyło. Musiała ćwiczyć. Zaczęła chodzić na lekcje do szkolnej nauczycielki muzyki by choć trochę popracować nad swoim warsztatem. W domu spędzała naprawdę mało czasu kompletnie oddając się swoim treningom. Nie mówiła rodzicom co dokładnie chce zrobić. Dopiero po kilku miesiącach przyznała się Alexowi, że chce spróbować dostać się do Koreańskiej wytwórni. Tylko tak mogła zrealizować swoje cele. Zaczęła uczyć się języka i w końcu po kolejnych kilku miesiącach nagrała film przedstawiający jej osobę i talent i wysłała go do kilku wytwórni. I gdy już traciła powoli nadzieję, na jakikolwiek odzew, BNS wysłało jej zaproszenie na faktyczne przesłuchanie. Korzystając z tego, że Alex przebywał obecnie w Seulu na swoim zjedźcie sekcji judo, dołączyła do niego. Udała się do wytwórni, odbyła bardzo długą rozmowę, zaprezentowała swoje zdolności taneczne jak i wokalne, po czym usłyszała jedynie, że dadzą jej znać. Ponownie odezwali się do niej po miesiącu zapraszając do podjęcia współpracy. Namówienie rodziców na to by się zgodzili nie było prosto, ale w końcu spakowała walizki i z biletem w ręku udała się na lotnisko.\nPrzede wszystkim sprawia wrażenie bardzo dziecinnej i niedojrzałej. Zawsze pełna energii, wigoru i niespożytkowanego entuzjazmu. Jest jak żywe srebro nie mogące usiedzieć zbyt długo w jednym miejscu. Po prostu to nie dla niej. Bezczynność ją nudzi, męczy i zwykle wprowadzać w dość paskudny nastrój. Niektórzy cenią sobie spokój i ciszę, ona w nich się dusi. Od zawsze tak było. Po prostu musiała być w centrum zainteresowania skupiając na sobie uwagę innych. Była przy tym bardzo zaborcza, szczególnie odkąd w ich rodzinie pojawiła się Lizzy. W zasadzie do tej pory Jen ma mały kompleks na punkcie swojej młodszej siostry. Owszem strasznie ją kocha i zrobi dla niej wszystko ale mimo to nie lubi rywalizować z nią o uwagę.\nPomimo swojego dość luźnego sposoby bycia, jest osobą strasznie zdeterminowaną i zawziętą. Nie spocznie póki nie osiągnie założonych celów, a i potem nie odrzuca tego gdzieś na bok z plakietą „plan wykonany można zapomnieć”. Nic z tych rzeczy, szczególnie, ze cele stawia sobie dość ambitne wymagające od niej mnóstwa wysiłku. Wykazałaby się naprawdę dużą ignorancją, gdyby tak łatwo zapominała o swojej ciężkiej pracy. Tak było z dziecięcym pomysłem nauki tańca, później z dostaniem się do wytwórni, nauczeniem języka a teraz z usilnym parciu na długiej drodze do debiutu.\nNie spotkała się jeszcze z osobą, która nie obdarzyłaby jej choćby cieniem sympatii. Od dawna widziała, że nie jest ludziom obojętna, że łatwo zaskarbia sobie ich przyjaźń. Bardzo jej to odpowiada, szczególnie, że jest niezwykle towarzyską osobą. Do tego nieco kochliwą. Ok to nie są miłostki wielkiego lotu, sama uważa, że jest na nie zwyczajnie za młoda, ale dość łatwo jest wkraść się do jej serca. Co zabawniejsze, jeśli się „zaangażuje” jest dość wytrwała w swoim zauroczenia. Przynajmniej do czasu, aż Oppa straci swój blask. Odsunąć go na bok nie będzie problemem. Ma też tendencję do częstego wpadania w kłopoty, a dziwne sytuacje przytrafiają się jej nad wyraz często, ale taki już jej urok. Na szczęście dość łatwo się nich wyplątuje.\nNa pierwszym miejscu jest to taniec, czyli coś co towarzyszy jej od lat i z czym wiąże swoją przyszłość. Specjalizuje się w street jazzie i hip hopie, ale inne style nie są jej czymś obcym. Bardzo lubi kobiece układy wymagające nieco seksapilu i pewności siebie. Może to wynikać z tego, ze zwykle tańczyła ze starszymi grupami, a te zdecydowanie pozwalały sobie na bardziej odważne układy. Może dlatego teraz nie czuje już takiej krępacji przy ruchach zdecydowanie niedostosowanych do jej wieku?\nLubi śpiewać. Zawsze lubiła, choć nie tak jak taniec. To było gdzieś obok, szczególnie wykorzystywane przy jakiś występach lub pod prysznicem. Przez długi czas traktowała to jako małe hobby, dodatek, który miał się jej nie przydać. Dopiero w momencie, gdy poważniej zaczęła myśleć o dołączeniu do wytwórni i spróbowaniu swoich sił na rynku muzycznym, postanowiła podszkolić się w tej dziedzinie. Wzięła kilka lekcji śpiewu u szkolnej nauczycielki muzyki, ćwiczyła sama i choć musi nad tym wciąż pracować, to obecnie nie jest już z nią tak najgorzej.\nNie samą muzyką jednak człowiek żyje. Jednym z hobby Jenny jest robienie biżuterii. Najczęściej są to plecione bransoletki, kolczyki z koralikami czy broszki z filcu. W wolnych chwilach lubi właśnie usiąść przy biurku z kawałkiem żyłki i cążkami i z niemal anielską cierpliwością nawleka paciorki w odpowiedniej kombinacji. Raz wykonała specjalny wzór, który później naszyła na torbę przyjaciółki ale mimo wszystko zostanie przy biżuterii. Mimo wszystko lubi bawić się modą. Od czasu przerabia ubrania z lepszym bądź gorszym skutkiem. Kocha dziwne dodatki i gadżety i zdecydowanie wyjście na zakupy będzie czymś, czego łatwo nie odpuści. Zwłaszcza jeśli ma dostęp do karty tatusia lub braciszka.\nInteresuje się również zwierzętami. Kiedy była młodsza i nie brała pod uwagę aż tak bardzo kariery tancerki, chciała zostać weterynarzem. Najlepiej byłoby, gdyby mogła ratować rodzime gatunki takie jak Koeale czy Kangury, ale bez wahania pomogłaby każdemu potrzebującemu zwierzakowi. Z tego powodu nie raz przynosiła ranne ptaki czy porzucone szczeniaki do domu. Dalej uważa, że jeśli nie zadebiutuje, to weterynaria będzie jej sposobem na życie.\n•Jazda na rowerze jest czymś, czego nie potrafi opanować. Próbowała kilka razy za każdym razem z marnym skutkiem.\n•Ma arachnofobię. Panicznie boi się pająków i tym podobnych owadów. Zwykle ucieka z krzykiem lub zaczyna płakać, to po prostu silniejsze od niej.\n•Na domiar złego boi się ciemności. Zwykle śpi albo przy oknie, gdzie ma więcej światła, lub zapala malutką lampkę. W kompletnych ciemnościach zaczyna panikować.\n•Gdy ma zły humor/ boi się/ strzeliła focha, to najlepszym przekupstwem i formą przeprosin będzie budyń. Najlepiej śmietankowy.\n•Jej guru muzycznym jest Michael Jakson oraz Beyonce i Rihana\n•Jako mała dziewczynka miała bliskie spotkanie z huśtawką czego efektem jest mała blizna pod brodą.\n•Używa przezwiska GB od Gigant Baby, ale odkąd przybyła do Korei często ludzie mówią do niej per „Koala”\n•Uważa się za największą fankę swojego brata i stara się być na dosłownie każdej jego walce.\n•Kocha surfing i jazdę na longboardzie.\nTemat: Re: Feng Jennifer Sob Maj 14, 2016 12:40 am


Stranger of Paradise: Final Fantasy Origin - Ogólne - Forum PSX Extreme\nFinal Fantasy od Team Ninja.Jak dla mnie wyglada to masakrycznie slabo na ten moment\nbaniek 3 posts\nMa_niek 3 posts\nłom 4 posts\nCzyli nie cała gra, a tylko demko jest ekskluzywne xDD\nDemo ma być jeszcze dziś więc się sprawdzi\nTe gry od SE wyglądają tak, jakby grafice strajkowali, a ich miejsce zajęły panie sprzątaczki. Gry nie skreślam, bo to TN, ale na ten moment tragicznie to wygląda, zupełnie jak Babylon i Strażnicy.\nStrażnicy źle nie wyglądają. Natomiast FF + Babylon's Fall (przede wszystko to) wyglądają...słabo, delikatnie mówiąc.\nPewnie cała kasa idzie w następne części FF7.\nTa gra wygląda jakby SE poszło do Team Ninja i zapytało "za jaką najniższą cenę to zrobicie?"\nJeżeli ktoś z Sony to zobaczył to nie dziwię się, że nie chcieli ekskluzywności.\nNie da się w to grać. Wyskakuje że dane uszkodzone. Dwa razy ściągałem\nNie masz co pobierać na ten moment. Dali info na twittera. Komentarze pod nim świetne : )\nObczaiłem trailer i...za stary chyba jestem już i się czepiam ale...\nGłosy postaci typu "feel The pain" czy "I crush you" bardzo śmieszkowie, trailer 2 min,a kilkanaście razy postacie takimi one linerami rzucały. Druga sprawa to,że te głosy nie pasują do tych postaci w ogóle .\nTe wielkie mieczyki przyczepione do pleców też mnie raza. Można by to prosto załatwić jakąś pochwa na oręż. Team Ninja- ten team pozwala być spokojnym o system walki,ale na trailerze walka dupy nie urwała. Jaranka zero.\nMiło, że Square-Enix pamięta jeszcze o PlayStation 2.\nta wygląda jakby to był jakiś zapomniany szrot z ps2\nteraz ktoś to znalazł w koszu, podbił rozdzielczość i dopisał final fantasy w tytule, bo może jakiś frajer się nabierze\nciekawe, czy w SE jest im chociaż trochę wstyd za taką kakę\nMoze się pomylili i dali trailer wersji na Switcha?\nJaki balas się szykuje xd Jeszcze ta postać główna co wygląda jak ten chłop z szybkich i wściekłych co umarł\nStrasznie drętwo to wygląda. Jeszcze jakieś battle royale na komórki widziałem z Final fantasy w tytule, doją marke ile się da.\nGra się w to prawie jak w Nioha. Zresztą ilość animacji, które są wzięte z niego, jest tak duża, że no trochę XD. Nomura's Chaos Nioh Fantasy - taki powinien być tytuł tej dziwnej gry.\nGierka zrobiona po taniości a żeby się lepiej sprzedała dorzucono nazwę finał fantasy\nGameplay się broni mocno, system walki jest więcej niż ok - jeśli oprawa dostanie tuning choćby do poziomu Nioha 2, to gierkę kupię pewnie\nGameplayowo podobno bardzo dobrze, ale to Team Ninja, więc w tym aspekcie nie może być inaczej. Niech jeszcze zatrudnią grafików, bo w takim stanie jakim obecnie jest ta gra, to tylko sobie zaszkodzili.\nCo to kuwa jest\n11 godzin temu, Hendrix napisał:\nNomura's Chaos Nioh Fantasy - taki powinien być tytuł tej dziwnej gry.\nZbyt mało poyebany jak na grę, w którą zamieszany jest Nomura. Ja bym ją nazwał Final Nioh Fantasy: Dream Drop Gaiden & Origin of Chaos 1.00089 Final Chapter Prologue\nOgólnie to pierwszy trailer zapowiadał tragiczną grę, ale gameplay z demka nieco mnie uspokoił i może jednak wyjdzie z tego coś sensownego.\nTo żółte pole kwiatów w tutorialu zabiło mnie flickeringiem. Autentycznie oczy mi pokryły się łzami, przypomnialy mi się czasy rozdzielczości i aliasingu PS2.


Wolność kocham i rozumiem …\nmaj. 30, 2014 by Redaktor\nJak cenna jest wolność? Prawdziwą wartość wolności znają przede wszystkim Ci, którzy musieli o nią walczyć, często bardzo dużo w tej walce poświęcając. Na naszym ostatnim spotkaniu patriotycznym zagłębiliśmy się w tematykę „Solidarności”. /p>\nJak Unia Europejska wpływa na chrześcijaństwo w Polsce?\nmaj. 24, 2014 by Redaktor\nNa naszym ostatnim spotkaniu próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie, jak Unia Europejska wpływa na Polskę oraz na chrześcijaństwo w naszym kraju. Rozpoczęliśmy od pracy w grupach. Część z nas musiała wcielić się rolę zwolenników UE, a druga połowa w rolę przeciwników. Zadaniem obu grup było znalezienie\nmaj. 12, 2014 by Redaktor\nSerdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie biblijne w najbliższy czwartek. 15.05.2014. Poprowadzi je o.Jakub Waszkowiak. Tym razem tematem będą Ewangelie. Tradycyjnie rozpoczniemy Mszą Św. o godzinie 18.00, a po niej przeniesiemy się do salki.\nmaj. 5, 2014 by Redaktor\nNa ostatnim spotkaniu poświęconym franciszkanizmowi o. Leonard przybliżył nam temat ślubu posłuszeństwa. Posłuszeństwo płynie z Ewangelii i naśladowania Chrystusa, który dał jego wzór w swojej postawie, a także w słowach: „Nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie”. Posłuszeństwo św. Franciszka jest


CIAT TOUR 2017 w Polsce - hvacr.pl\nOd marca do listopada 2017 trwa CIAT TOUR – załoga firmy odwiedzi się 21 krajów i pokona odległość ponad 55 000 km, podróżując z Europy do Afryki Północnej i Afryki Centralnej oraz do Rosji i Turcji.\nCIAT zaprasza projektantów, inżynierów, właścicieli budynków, zarządców obiektów, wykonawców i architektów do odkrywania najnowszych, innowacyjnych rozwiązań firmy, jak i dobrze znanej kompleksowej oferty, która ukryła się na pokładzie ciężarówki obsługującej trasę.\nProgram obejmuje nowe centrale wentylacyjne CLIMACIAT i FLOWAY, nowy agregat wody lodowej AQUACIAT, rewersyjną pompę ciepła powietrze/woda ze sprężarką inwerterową EREBA oraz nową gamę urządzeń typu split i multisplit plus pełen zestaw klimakonwektorów CIAT: MAJOR LINE, COADIS LINE,COMFORT LINE, MELODY 2. Ponadto zostaną zaprezentowane wysokosprawne wymienniki ciepła ITEX, nowa sprężarka z zastosowaniem lewitacji magnetycznej oraz systemy nadzoru CIATControl i CIATM2M.\n- W ciągu ostatnich 18 miesięcy CIAT zmieniał swoją ofertę, uzupełniając ją o nowe produkty i usługi. Międzynarodowa trasa „INTERNATIONAL CIAT TOUR” to świetna okazja, aby przedstawić nasze nowe możliwości i zaangażować klientów z całego świata, oferując im nasze doświadczenie i najnowszą ofertę tam, gdzie są - mówi Atallah Musleh, Dyrektor Sprzedaży CIAT na Europę, Afrykę i Azję Mniejszą.\nTrasa oczywiście obejmuje także Polskę. Zainteresowani mogą oczekiwać dobrze wyposażonej ciężarówki z logo CIAT:\n9 października Wrocław, Novotel Wrocław Centrum [więcej informacji i zgłoszenie]\n11 października Warszawa, Plaza Hotel [więcej informacji i zgłoszenie]\n13 października Kraków, Hotel Qubus [więcej informacji i zgłoszenie].\nKażde spotkanie rozpoczyna się o 11:00 według następującego programu:\n13:30 zwiedzanie wystawy, dyskusja\nWięcej informacji: www.ciat.com\nCIAT dostarcza energooszczędnych rozwiązań dla wszystkich typów budynków, takich jak biura, przemysł, hotelarstwo, centra handlowe, administracja, opieka zdrowotna, budownictwo mieszkaniowe jedno- i wielorodzinne.\nKlimakonwektory (fancoile), pompy ciepła, centrale klimatyzacyjne i wentylacyjno-klimatyzacyjne