FUTU.RE (PRZEDSPRZEDAŻ) [Dmitry Glukhovsky] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 9788363944490 Data wydania:\nPRZEDSPRZEDAŻ - po zakupie, pełna treść książki dostępna będzie od 3.03.2015. Pokonaliśmy śmierć. I co dalej? Odkrycia naukowe poprzedniego pokolenia zapewniły mojemu nieśmiertelność i wieczną młodość.Ziemię zaludniają piękne, tryskające zdrowiem i nieznające śmierci istoty.Lecz każda utopia ma swoje cienie.Tak… Ktoś musi to robić – czuwać, by ów nowy wspaniały świat nie runął pod ciężarem przeludnienia, dbać, by jego kruchej równowagi nie zniszczyły zwierzęce instynkty człowieka. Ktoś musi troszczyć się o to, by ludzie żyli tak, jak przystoi nieśmiertelnym.Tym kimś jestem ja. FUTU.RE – oszałamiająca rozmachem wizji i ładunkiem emocji nowa powieść Dmitrija Glukhovsky’ego, autora bestsellerowego METRA 2033; to nie tylko pełnokrwista science fiction z trzymającą w napięciu fabułą, zaskakującymi zwrotami akcji i wielopłaszczyznową refleksją na temat kondycji społeczeństw Europy, Ameryki, Rosji… To literatura, która aż kipi od emocji. O ile autor METRA 2033 był jeszcze właściwie chłopcem, to FUTU.RE napisał już mężczyzna.\nmagicznyswiatksiazki.pl Recenzja: „Futu.re” – Dmitry GlukhovskyMagiczny Świat Książki i nie tylko | Magiczny Świat Książki i nie tylko\nTytuł oryginału Будущее Copyright © 2013 Dmitry Glukhovsky through Nibbe & Wiedling Literary Agency www.nibbe-wiedling.de Przekład Paweł Podmiotko Redakcja i korekta Piotr Mocniak, Tomasz Brzozowski oraz Pracownia 12A | www.pracownia12a.pl Konwersja i liternictwo polskiej okładki Tomasz Brzozowski Projekt oryginalnej okładki Copyright © 2013 Ilya Yatskevich Ilustracje Copyright © 2013 Sergey Kritskiy | hundredsofsparrows.com Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. ISBN 978-83-63944-49-0 Insignis Media ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków telefon / fax +48 (12) 636 01 90 biuro@insignis.pl, www.insignis.pl facebook.com/Wydawnictwo.Insignis twitter.com/insignis_media (@insignis_media) instagram.com/insignis_media\nRozdział 1 Horyzonty Winda, powtarzam sobie, to świetna rzecz. Jest mnóstwo powodów, by się nimi zachwycać. Podróżując w poziomie, zawsze wiesz, dokąd trafisz. Przemieszczając się w pionie, możesz znaleźć się gdziekolwiek. Kierunki są niby tylko dwa, dół i góra, ale nigdy nie wiadomo, co zobaczysz, kiedy drzwi windy się otworzą. Bezkresne biurowe zoo z urzędnikami w klatkach, sielankowy pejzaż z beztroskimi pastuszkami, fermy szarańczy, hangar z samotną, zmurszałą katedrą Notre-Dame, śmierdzące slumsy, w których na jedną osobę przypada tysiąc centymetrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej, basen na brzegu Morza Śródziemnego czy zwykła plątanina ciasnych korytarzy technicznych. Pewne poziomy są dostępne dla wszystkich, na innych windy nie otwierają swoich drzwi przypadkowym pasażerom, o jeszcze innych nie wie nikt prócz projektantów wieżowców. Wieżowce są wystarczająco wysokie, by przebić się ponad chmury, a ich sięgające głęboko pod ziemię korzenie są jeszcze dłuższe. Chrześcijanie przekonują, że w wieżowcu, który wybudowano na miejscu Watykanu, istnieją windy kursujące do piekła i z powrotem oraz takie, które wożą bogobojnych prosto do raju. Tu przycisnąłem jednego księżulka i spytałem, po co w tak beznadziejnej sytuacji dalej tumanić ludzi. Wciskanie komuś, że dusza jest nieśmiertelna, jest w dzisiejszych czasach skazane na porażkę. Przecież już od dawna nikt tej duszy nie używa! Chrześcijański raj to zapewne taka sama posępna dziura jak Bazylika Świętego Piotra: zero ludzi i wszędzie gruba na palec warstwa kurzu. Księżulo zaczął się miotać, zapiszczał coś o sposobach na dotarcie do masowego odbiorcy – że niby należy mówić do wiernych ich językiem. Trzeba było połamać palce temu szarlatanowi, żeby nie mógł już tak łatwo się żegnać. Szybkobieżne windy wyjeżdżają na kilometrowe wysokości dosłownie w ciągu minut. Większości ludzi czas ten wystarczy, żeby obejrzeć spot reklamowy, poprawić fryzurę albo upewnić się, że nic nie utkwiło im między zębami. Większość ludzi nie zwraca uwagi ani na wnętrze, ani na rozmiar kabiny. Większość ludzi nawet nie zdaje sobie sprawy, że winda dokądś zmierza, chociaż przyśpieszenie ściska wnętrzności i zwoje mózgowe. Zgodnie z prawami fizyki powinno też choć odrobinę skracać czas. Tymczasem przeciwnie – każda chwila, którą spędzam w kabinie windy, pęcznieje, puchnie… Po raz trzeci patrzę na zegarek. Ta cholerna minuta w ogóle nie chce się skończyć! Nienawidzę ludzi, którzy zachwycają się windami, i nienawidzę ludzi zdolnych jakby nigdy nic wpatrywać się w kabinach we własne odbicie. Nienawidzę wind i tego, kto je wymyślił. Co za szatański pomysł – zawiesić nad przepaścią ciasne pudełko, wepchnąć do środka żywego człowieka i pozwolić tej skrzynce decydować, jak długo trzymać go w zamknięciu i kiedy wypuścić na wolność! Drzwi wciąż ani myślą się otworzyć; co gorsza, kabina nawet nie ma zamiaru zwalniać. Tak wysoko nie byłem jeszcze chyba w żadnej wieży. Ale wysokość mi zwisa, nie mam żadnych problemów z wysokością. Mogę sobie stać na jednej nodze na szczycie Everestu, byle tylko wypuścili mnie z tej przeklętej trumny. Nie wolno o tym myśleć, bo zabraknie mi powietrza! Jakim sposobem znów pogrążyłem się w tych grząskich refleksjach? Przecież tak przyjemnie rozmyślało mi się o porzuconej Bazylice Świętego Piotra, o szmaragdowych toskańskich wzgórzach wczesnym latem… Zamknąć oczy, wyobrazić sobie siebie wśród wysokiej trawy… Stoję w niej po pas… Wszystko jak w poradniku… Wdech… Wydech… Zaraz się uspokoję… Zaraz… Tylko skąd ja mam wiedzieć, jak to jest stać po pas w jakiejś pieprzonej trawie!? Nigdy nie widziałem jej bliżej niż z odległości dziesięciu kroków, nie licząc oczywiście syntetycznych trawników! Po co zgodziłem się wjeżdżać tak wysoko? Po co przyjąłem zaproszenie? Chociaż trudno to nazwać zaproszeniem. Żyjesz sobie frontowym życiem karalucha: biegasz transzejami szpar w podłodze i ścianach. Alarmuje cię każdy szmer i zamierasz, spodziewając się, że zaraz ktoś cię rozdepcze. Aż pewnego razu wchodzisz w obręb światła i dokądś wpadasz, tyle że zamiast zachrzęścić i zginąć, wciąż żyjesz; bo oto ktoś nagle ściska cię mocno w palcach i lecisz gdzieś w górę, gdzie będą ci się przyglądać. Winda wciąż się wznosi. Zajmujący całą ścianę ekran wyświetla reklamę: wypacykowana panienka łyka pigułkę szczęścia. Pozostałe ściany są beżowe, miękkie, wykończone tak, żeby nie irytować pasażerów i by nie pozwolić im rozwalić sobie głowy w ataku paniki; o tak, mnóstwo jest powodów, by zachwycać się windami! Wentylacja szumi. Czuję, że jestem mokry. Krople spadają na beżową sprężystą podłogę. Gardło nie przepuszcza powietrza, jakby ściskała je potężna mechaniczna dłoń. Dziewczyna spogląda mi w oczy i uśmiecha się. Pozostał we mnie jeden mały otwór, przez który z ledwością wciągam w siebie tyle tlenu, by nie stracić przytomności. Beżowe ściany powoli, prawie niedostrzegalnie, zamykają się wokół mnie, chcąc mnie zmiażdżyć. Wypuśćcie mnie! Dłonią zasłaniam dziewczynie uśmiechające się czerwone usta. Zdaje się, że nawet się jej to podoba. Potem obraz znika i ekran zamienia się w lustro. Patrzę na swoje odbicie. Uśmiecham się. Odwracam się, żeby walnąć pięścią w drzwi. I wtedy winda się zatrzymuje. Drzwi się rozsuwają. Stalowe palce na mojej tchawicy niechętnie zwalniają uścisk. Wypadam z kabiny do holu. Podłoga jest wyłożona jakby jakimś kamieniem, ściany – czymś przypominającym drewno. Wieczorne oświetlenie, za prostym kontuarem siedzi opalony, życzliwy portier w swobodnym stroju. Żadnych napisów, żadnej ochrony; ci, którzy mają dostęp do tego miejsca, wiedzą, gdzie się znaleźli, i rozumieją, jaką cenę przyjdzie im zapłacić za jakikolwiek wybryk. Chcę się przedstawić, ale portier przyjaźnie macha na to ręką. – Proszę wejść! Tu za kontuarem jest druga winda. – Jeszcze jedna!? – Zawiezie pana prosto na dach, dosłownie w kilka sekund! Na dach? Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się być na dachu. Życie mija mi w zamkniętych pomieszczeniach, boksach i tubach – jak każdemu. Czasem trafia się na zewnątrz – goni się kogoś, różnie bywa. Niewiele tam roboty. Ale dachy to inna sprawa. Byle jak przyklejam do spoconej twarzy grzeczny uśmiech, zbieram się w sobie i ruszam w stronę ukrytej windy. Żadnych ekranów, żadnego sterowania. Nabieram powietrza, wchodzę do środka. Na podłodze parkiet z rosyjskiego drewna – rarytas. Zapominając na chwilę o strachu, kucam i dotykam go. To nie żaden kompozyt, nie… To najprawdziwsza rzecz. Właśnie w takiej idiotycznej pozycji, w kucki – jak stadium pośrednie słynnego rysunku ilustrującego ewolucję od małpy do człowieka – zastaje mnie ona, kiedy drzwi nagle się rozsuwają. Nie wydaje się zdziwiona tym, w jakiej pozie jeżdżę windami. Wychowanie. – Jestem… – Wiem, kim pan jest. Mój mąż trochę się spóźni, poprosił, żebym dotrzymała panu towarzystwa. Proszę mnie uważać za jego straż przednią. Mam na imię Helen. – Korzystając z okazji… – Nie podnosząc się z kolan, uśmiecham się i całuję ją w rękę. – Zdaje się, że jest panu trochę za gorąco. – Zabiera dłoń. Jej głos jest chłodny i spokojny, a oczy skrywają się za ogromnymi okrągłymi szkłami ciemnych okularów. Szerokie rondo eleganckiego kapelusza – biegną wokół niego na przemian brązowe i beżowe paski – opuszcza na jej twarz woal cienia. Widzę tylko usta – szminka ma kolor wiśni – i doskonale wycyzelowane, równe i białe jak kokaina zęby. Może to obietnica uśmiechu? A może chce jednym lekkim ruchem warg skłonić mężczyznę do budowania łechcących ego hipotez? Ot tak, dla sportu. – Jest mi trochę ciasno – przyznaję. – W takim razie proszę pójść za mną, pokażę panu nasz dom. Wstaję i okazuje się, że jesteśmy tego samego wzrostu, ale zdaje mi się, że zza szkieł swoich okularów wciąż patrzy na mnie z góry. Proponuje, żebym nazywał ją Helen, ale to wszystko to tylko zabawy w demokrację. Pani Schreyer – oto jak powinienem się do niej zwracać, biorąc pod uwagę to, kim jestem ja i czyją żoną jest ona. Nie mam pojęcia, do czego potrzebuje mnie jej mąż, a już całkiem nie umiem sobie wyobrazić, po co miałby wpuszczać mnie do swojego domu. Na jego miejscu bym się brzydził. Z jasnego przedpokoju – wejście do windy udaje zwykłe drzwi wejściowe – przechodzę przez ciąg przestronnych pokojów. Helen idzie przodem, pokazując drogę, nie odwracając się do mnie. No i świetnie – bo rozglądam się wszędzie jak jakiś wieśniak. Bywam w najrozmaitszych mieszkaniach – moja profesja, jak niegdyś profesja staruchy z kosą, nie pozwala mi rozróżniać biednych i bogatych. Ale takich wnętrz nie widziałem jeszcze nigdy. Na pana Schreyera i jego małżonkę przypada więcej powierzchni mieszkalnej niż na wszystkich mieszkańców kilku kwartałów dziesiątków innych pięter poniżej. I nie trzeba chodzić na czworakach, żeby mieć pewność: wszystko w tym domu jest naturalne. Niedokładnie spasowane i wytarte bejcowane deski podłogi, mosiężne wentylatory leniwie obracające się pod sufitem, ciemnobrązowe azjatyckie meble i wypolerowane dotykiem palców klamki drzwi – to wszystko to oczywiście stylizacja. Trzewia tego domu są ultranowoczesne, choć kryją się za najprawdziwszym mosiądzem i najprawdziwszym drewnem. Z mojego punktu widzenia jest to niepraktyczne i nazbyt kosztowne; kompozyt jest kilkadziesiąt razy tańszy, a do tego wieczny. Mroczne pokoje są puste. Nie ma tu służby; czasem z cienia wyłoni się ludzki kształt, ale zaraz okazuje się rzeźbą – to z pozieleniałego brązu pokrytego jasnym nalotem patyny, kiedy indziej z czarnego lakierowanego drewna. Skądś dobiega cicha, staroświecka muzyka i na jej dźwiękach, kołysząc się hipnotycznie, pani Schreyer płynie przez swoje włości. Sukienka, którą ma na sobie, to prostokąt z tkaniny w kolorze kawy. Jest ostentacyjnie szeroka w ramionach, a dekolt – zwykły okrągły otwór – sprawia wrażenie aż nazbyt ascetycznego. Odsłaniając na górze tylko szyję – długą, arystokratyczną – sukienka zakrywa ciało na całej swojej długości, lecz nagle, tuż na początku ud, kończy się, zakreślając linię. I za tą linią jest jeszcze cień. Piękno kocha cień, bo w cieniu rodzi się pokusa. Zakręt, łuk drzwi – i nagle sufit znika. Nade mną rozpościera się niebo. Zastygam na progu. Cholera! Wiedziałem, że to nastąpi, ale mimo wszystko nie byłem na coś takiego gotowy. Kobieta odwraca się, uśmiecha się do mnie pobłażliwie. – Nie bywa pan na dachach? Plebejusz – to ma na myśli. – W pracy znacznie częściej muszę przeciskać się przez slumsy, Helen. Nie bywa pani w slumsach? – Ach tak… Pańska praca… W końcu zabija pan ludzi czy coś w tym rodzaju?… Po zadaniu pytania raczej nie czeka na odpowiedź – odwraca się i rusza dalej, pociągając mnie za sobą. A ja nie odpowiadam. Przetrawiam w końcu widok nieba, odklejam się od futryny – i zaczynam rozumieć, dokąd przywiozła mnie winda. Do prawdziwego raju. Nie do przesłodzonego chrześcijańskiego erzacu, lecz do mojego osobistego edenu, którego nigdy nie widziałem, ale o którym, jak się okazuje, marzyłem przez całe życie. Wokół mnie nie ma ścian! Ani jednej. Stoję na progu dużego bungalowu zajmującego środek obszernej piaszczystej polany w sercu zdziczałego tropikalnego ogrodu; w różne strony wychodzą stąd alejki i żadna z nich nie ma widocznego końca. Drzewa owocowe i palmy, nieznane mi krzewy z ogromnymi mięsistymi liśćmi, miękka zielona trawa – cała tutejsza roślinność, choć jaskrawa niczym z plastiku, jest bez wątpienia prawdziwa. Po raz pierwszy od diabli wiedzą jak dawna czuję, że łatwo mi się oddycha. Zupełnie jakby przez całe życie siedziała mi na piersi jakaś brudna tłuściocha, gniotąc mi żebra i zatruwając oddech, a teraz zwaliłem ją z siebie i wreszcie poczułem swobodę. Dawno – może nigdy? – czegoś takiego nie czułem. Podążając wyłożoną deskami ścieżką za wyniosłą, posągową wręcz panią Schreyer, odkrywam dla siebie miejsce, które powinno było być moim domem. Tropikalna wyspa – tak wygląda rezydencja jej męża. Sztuczna – ale to widać dopiero po jej regularnym kształcie. Ma formę idealnego koła o średnicy co najmniej kilometra. Okala ją równa obwódka plaży. Kiedy pani Schreyer wyprowadza mnie na plażę, samokontrola w końcu mnie zawodzi. Schylam się, nabieram garść drobniutkiego, delikatnego białego piasku. Można by pomyśleć, że jesteśmy na atolu zagubionym gdzieś na bezkresnym morzu, gdyby nie to, że zamiast spienioną wodną krawędzią plaża kończy się przeźroczystą ścianą. Za nią jest przepaść, a dalej, jakieś dziesięć metrów niżej, rozciągają się chmury. Niemal niedostrzegalna nawet z odległości kilku kroków ściana wznosi się w górę i przechodzi w ogromną kopułę, która przykrywa całą wyspę. Kopuła jest podzielona na sektory i każdy z nich może się przesuwać, wystawiając plażę i ogród na słońce. Po jednej stronie między plażą a szklaną ścianą pluska błękitna woda: niewielki basen stara się być dla pani Schreyer kawałkiem oceanu. Na jego piaszczystym brzegu stoją dwa leżaki. Gospodyni sadowi się na jednym z nich. – Proszę zwrócić uwagę – mówi pani Schreyer – że chmury zawsze pozostają w dole, dlatego u nas łatwo można się opalać. Widziałem słońce nie raz i nie dwa, znam jednak mnóstwo ludzi z dolnych pięter, którym z braku tego prawdziwego muszą wystarczyć zdjęcia. Ale widocznie, kiedy długo obcuje się z cudem, cud powszednieje i próbuje się wymyślić dla niego jakieś praktyczne zastosowanie. Słońce? Ach tak, daje taką naturalną opaleniznę… Drugi leżak jest oczywiście przeznaczony dla jej męża; już sobie wyobrażam, jak ci niebianie patrzą wieczorami ze swego Olimpu na świat, który uważają za im poddany. Siadam kilka kroków od niej, wprost na piasku, i wpatruję się w dal. – I jak się panu u nas podoba? – Uśmiecha się protekcjonalnie. Wokół, dokąd tylko sięga wzrok, rozpościera się morze kłębiących się obłoków – a nad nim unoszą się setki, tysiące latających wysp. To dachy innych wieżowców, siedziby najbogatszych i najpotężniejszych – bo w świecie złożonym z milionów klastrów, z milionów zamkniętych komórek, nie ma nic cenniejszego niż otwarta przestrzeń. Większość dachów zamieniono w ogrody i zagajniki. Żyjąc w niebiosach, ich mieszkańcy kokieteryjnie tęsknią za ziemią. Tam, gdzie latające wyspy rozpływają się w mgiełce, świat opasuje pierścień horyzontu. Po raz pierwszy widzę tę ledwie dostrzegalną cienką linię oddzielającą ziemię od nieba. Kiedy wychodzi się na zewnątrz na dolnych lub średnich poziomach, perspektywa praktycznie nie istnieje: wszystko, co widać między wieżowcami, to inne wieżowce. Horyzont widziany na żywo niezbyt różni się od tego, który pokazują nam na ściennych ekranach. Oczywiście wewnątrz zawsze wiesz, że widzisz przed sobą zwykłe zdjęcie lub projekcję, że prawdziwy horyzont jest zbyt cennym zasobem, że z oryginałem obcują wyłącznie ci, których stać, by za niego zapłacić, a pozostałym muszą wystarczyć reprodukcje z kieszonkowego kalendarzyka. Nabieram garść drobnego białego piasku. Jest tak delikatny, że mam ochotę przyłożyć do niego usta. – Nie odpowiada pan na moje pytania – upomina mnie. – Przepraszam. O co pani pytała? Dopóki skrywa się za swoimi okularami ważki, zupełnie nie da się określić, czy rzeczywiście interesuje ją moja opinia, czy po prostu sumiennie mnie zabawia, jak polecił jej mąż. Jej opalone łydki, oplecione złotymi rzemykami wysokich sandałów, lśnią słonecznymi refleksami. Lakier na paznokciach u nóg ma kolor kości słoniowej. – Jak się panu podoba? Mam gotową odpowiedź. Ja też powinienem był urodzić się jako beztroski obibok w tym rajskim ogrodzie, przyjmować promienie słońca, zupełnie jakby mi się należały, nie widzieć ścian i nie bać się ich, żyć na wolności, oddychać pełną piersią! A zamiast tego… Popełniłem jeden jedyny błąd – wylazłem nie z tej matki, co trzeba, i teraz przez całe swoje nieskończone życie muszę za to płacić! Milczę. Uśmiecham się. Potrafię się uśmiechać. – Mają tu państwo coś w rodzaju ogromnej klepsydry. – Uśmiecham się szeroko do pani Schreyer, przesiewając przez palce białe ziarenka i mrużąc oczy w słońcu, które zawisło w zenicie dokładnie nad szklaną kopułą. – Widzę, że dla pana czas wciąż jeszcze płynie. – Patrzy zapewne na sypiący się spomiędzy moich palców piasek. – Dla nas już dawno się zatrzymał. – O! Nawet czas jest bezsilny w obliczu bogów. – Ale przecież to wy nazywacie siebie Nieśmiertelnymi. Tymczasem ja jestem zwykłym człowiekiem z krwi i kości – zaprzecza, nie wyczuwając szyderstwa. – Mam jednak znacznie większe szanse, by umrzeć, niż pani – zauważam. – Ale przecież pan sam wybrał tę pracę! – Myli się pani – uśmiecham się. – Można powiedzieć, że to praca wybrała mnie. – A więc zabijanie ludzi to pana powołanie? – Nikogo nie zabijam. – Słyszałam co innego. – Oni sami dokonują wyboru. Ja zawsze postępuję zgodnie z przepisami. Oczywiście, technicznie rzecz biorąc… – Jakie to nudne. – Nudne? – Myślałam, że jest pan zabójcą, a pan jest biurokratą. Mam ochotę zerwać z niej kapelusz i nawinąć sobie jej włosy na pięść. – Za to teraz patrzy pan na mnie jak zabójca. Jest pan pewien, że zawsze postępuje zgodnie z przepisami? Zgina jedną nogę w kolanie, cień zagarnia więcej miejsca, lej się rozszerza, teraz jestem na samym jego skraju, czuję ssanie w sercu, w piersi mam próżnię, jeszcze chwila i żebra zaczną łamać się do środka… Jak ta rozpieszczona, nikczemna kobieta może robić ze mną coś takiego? – Przepisy zwalniają z odpowiedzialności – mówię beznamiętnie. – Boi się pan odpowiedzialności? – unosi brwi. – Czyżby jednak żal panu było wszystkich tych biedaków, których pan… – Proszę posłuchać – mówię. – Czy naprawdę nigdy pani nie przyszło do głowy, że nie wszyscy mieszkają w takich warunkach jak pani? Być może pani nie wie, że cztery metry kwadratowe na osobę to norma nawet na przyzwoitych piętrach? A wie pani, ile kosztuje litr wody? Kilowat energii? Zwykli ludzie z krwi i kości odpowiedzą na te pytania bez chwili zastanowienia. Wiedzą, dlaczego woda, energia i przestrzeń są tyle warte. I to za sprawą tych pani biedaków, którzy – jeśli się ich nie upilnuje – w końcu rozwalą i gospodarkę, i wieżowce. Razem z tą pani wieżą z kości słoniowej. – Bardzo pan elokwentny jak na zbira. Chociaż poznaję w pańskiej płomiennej przemowie całe ustępy z wystąpień mojego męża. Mam nadzieję, że nie zapomniał pan, iż pańska przyszłość jest w jego rękach? – pyta chłodno. – W mojej pracy człowiek przyzwyczaja się, by wyżej cenić teraźniejszość. – No tak… Kiedy codziennie odbiera się przyszłość innym ludziom… Widocznie wtedy można się nią znudzić… Podnoszę się. Suka pana Schreyera jakby wyjęła z zanadrza zestaw igieł i wbija je we mnie, jedną po drugiej, starając się odnaleźć wszystkie moje czułe miejsca. Ale nie zamierzam znosić tej jej kurewskiej akupunktury. – Co się pan tak uśmiecha? – metalicznie dźwięczy jej głos. – Myślę, że czas na mnie. Proszę przekazać panu Schreyerowi, że… – Znów panu gorąco? Czy ciasno? Niech pan się postawi na miejscu tych ludzi. Przecież karzecie ich tylko za to… – Nie mogę się postawić na ich miejscu. – Ach tak, te wasze zakonne śluby… – Nie w tym rzecz! Po prostu rozumiem, jaką cenę płacimy wszyscy tylko dlatego, że ktoś nie potrafi się powstrzymać! Sam ją płacę! Ja, nie pani! – Niech się pan nie okłamuje! Po prostu nie potrafi pan zrozumieć tych ludzi, bo jest pan kastratem! – Co takiego!? – No przecież nie potrzebuje pan kobiet! Zastępuje je pan tymi swoimi tabletkami! Może nie? – Co!? Koniec, starczy tego! Moje uszanowanie… – Przecież pan jest taki sam jak oni wszyscy! Ideowy impotent! Proszę, niech się pan śmieje! Dobrze pan wie, że mówię prawdę! – Potrzeba ci, żebym… – Co pan!?… Proszę mnie puścić! – Chcesz, żebym… – Puszczaj! Tu wszędzie są kamery… Ja… Nie waż się! – Helen! – dudni w głębi ogrodu aksamitny baryton. – Moja droga, gdzie jesteście? – Na plaży! – Nie od razu udaje się jej pozbyć chrypki i po chwili musi zawołać ponownie: – Tu jesteśmy, Erich, na plaży! Pani Schreyer poprawia pomięta sukienkę w kolorze kawy i na chwilę przed wyłonieniem się jej męża z zarośli zdąża wymierzyć mi policzek – ostry, prawdziwy. Teraz jestem jej zakładnikiem; czego mam się spodziewać po tej dziwce? Dlaczego tak nagle się na mnie wściekła? Co się w ogóle przed chwilą między nami wydarzyło? Nie dojrzałem w końcu jej oczu, chociaż zrzucony kapelusz leży na piasku. Miodowe włosy na ramieniu… – A… Tu jesteście! Wygląda zupełnie tak jak jego projekcje w wiadomościach – doskonale. Od czasów rzymskich patrycjuszy taka szlachetność rysów powróciła na ziemski padół tylko raz – w Hollywood w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku, aby potem znów zniknąć na długie stulecia. I oto widzę jej nowe wcielenie. A zarazem ostatnie, bo Erich Schreyer nigdy nie umrze. – Helen… Nawet nie zaproponowałaś naszemu gościowi koktajli? Spoglądam obok niej – na piasek: wokół leżaków jest zryty jak arena walk byków. – Panie senatorze… – pochylam głowę. Z jego zielonych oczu emanuje spokojna życzliwość übermenscha i chłodna ciekawość entomologa. Wygląda na to, że pan Schreyer nie zwrócił uwagi ani na porzucony kapelusz, ani na ślady na piasku. Pewnie w ogóle rzadko patrzy pod nogi. – To niepotrzebne… Proszę się do mnie zwracać po imieniu. Przecież jest pan u mnie w domu, a w domu jestem po prostu Erich. Kiwam głową w milczeniu, nie nazywając go wcale. – Ostatecznie senator to przecież tylko jedna z ról, które odgrywam, prawda? I to wcale nie najważniejsza. Wracając do domu, zdejmuję ją z siebie – jak garnitur – i wieszam w przedpokoju. Każdy z nas gra swoje role i każdego z nas niekiedy uwiera kostium… – Przepraszam – nie wytrzymuję. – Ja w żaden sposób nie mogę zdjąć swojego. Obawiam się, że to moja skóra. – Proszę się nie obawiać. Skórę zawsze można zrzucić. – Schreyer mruga do mnie przyjaźnie, podnosząc zrzucony kapelusz. – Zdążył się pan rozejrzeć po moich włościach? – Nie… Rozmawiałem z pańską małżonką… Pani Schreyer w ogóle na mnie nie patrzy. Chyba jeszcze nie zdecydowała: wysłać mnie na szafot czy oszczędzić. – Nie posiadam niczego cenniejszego – śmieje się senator, podając jej pasiasty kapelusz. – Koktajle, Helen. Dla mnie Za Horyzont, a… dla pana? – Tequilę – mówię. – Potrzebuję czegoś orzeźwiającego. – O! Nieśmiertelny trunek… Tequilę, Helen. Ta kłania się ulegle. Jest to oczywiście znak szczególnych względów, podobnie jak to, że Schreyer poprosił swoją żonę, żeby mnie powitała. Względów, na które nie zasłużyłem, i nie jestem pewien, czy potrafię zasłużyć. W ogóle jestem przeciwnikiem życia na kredyt. Zyskujesz coś, co nie powinno do ciebie należeć, a płacisz tym, że nie należysz już sam do siebie. Idiotyczna koncepcja. – Nad czym się pan zastanawia? – zaczepia mnie Schreyer. – Próbuję zrozumieć, po co mnie pan wezwał. – Wezwał!? Słyszałaś to, Helen!? Zaprosiłem pana. Żeby pana poznać. – Po co? – Z ciekawości. Ciekawią mnie tacy ludzie jak pan. – Takich ludzi jak ja jest sto dwadzieścia miliardów w samej tylko Europie. Przyjmuje pan po jednym dziennie? Zdaję sobie sprawę, że nie jest pan ograniczony czasowo, ale jednak… – Zdaje się, że jest pan rozdrażniony. Zmęczył się pan? – Boże, cały jest teraz troską i współczuciem. – Zbyt długo pan do nas jechał? Mówi teraz o windach. Czytał moją kartotekę. Tracił czas. – Zaraz mi przejdzie. – Opróżniam podwójny shot tequili. Kwaśny żółty ogień i roztopiony bursztyn drapią moje gardło papierem ściernym. Cudowne. Dziwny smak. Nie przypomina syntetyku. Nie przypomina w ogóle niczego, co znam, i to mnie niepokoi. Uważałem się przecież za znawcę. – Cóż to? La Tortuga? – próbuję odgadnąć. – Nie, co też pan… – uśmiecha się lekko. Podaje mi cząstkę cytryny. Jest nadskakująco grzeczny. Kręcę głową. Dla tych, co nie lubią ognia i papieru ściernego, jest koktajl Za Horyzont i inne przyjemności. – Czytał pan moją kartotekę? – Na spękanych wargach czuję pieczenie alkoholu. Oblizuję je, żeby szczypało dłużej. – Jestem zaszczycony. – Sytuacja mnie do tego zobowiązuje – rozkłada ręce jej mąż. – Wie pan przecież, że Nieśmiertelni znajdują się pod moją nieformalną opieką. – Opieką? Jeszcze wczoraj słyszałem w wiadomościach, jak obiecał pan rozwiązać Falangę, jeśli tylko naród wyrazi taką wolę. Helen obraca okulary w moją stronę. – Czasem zarzuca mi się brak zasad – mruga do mnie jej mąż. – Ale mam jedną, żelazną: mówię każdemu to, co chce ode mnie usłyszeć. Wesołek. – Nie każdemu – oponuje pani Schreyer. – Ja o polityce, kochanie – uśmiecha się do niej promiennie. – W polityce inaczej się nie pociągnie. A rodzina to jedyna cicha przystań, w której możemy być sobą. Gdzie, jeśli nie w rodzinie, możemy i powinniśmy być szczerzy? – Brzmi to pięknie – wtrąca Helen. – W takim razie, jeśli pozwolisz, będę mówił dalej – mruczy. – Więc tak. Ludzie, którzy wierzą programom informacyjnym, zwykle chcą też wierzyć, że państwo się o nich troszczy. Ale kiedy się im opowie, jak konkretnie państwo się o nich troszczy – poczują się nieswojo. Wszystko, co chcą usłyszeć, sprowadza się do jednego: „Nie denerwujcie się, mamy wszystko pod kontrolą, w tym Nieśmiertelnych”. – Tych szturmowców, którzy zerwali się z łańcucha – cytuję. – Oni po prostu chcą, żebym ich uspokoił. Zapewnił, że w Europie opartej na wiekowych filarach demokracji i poszanowania praw człowieka Nieśmiertelni są po prostu wymuszonym, tymczasowym zjawiskiem. – Potrafi pan wzbudzić wiarę w pomyślne jutro. – Czuję, jak otwiera się we mnie śluza i tequila wlewa się wprost do krwi. – Wie pan, w końcu my też oglądamy wiadomości. Ludzie wykrzykują pod pana adresem, że Nieśmiertelni to bojówkarze, z którymi najwyższy czas skończyć, a pan tylko się uśmiecha. Jakbyście nie mieli z nami żadnego związku. – Bardzo celnie pan to sformułował. Jakbyśmy nie mieli z Falangą żadnego związku. Ale w rzeczywistości dajemy wam carte blanche. – I oznajmiacie, że jesteśmy całkowicie niesterowalni. – Rozumie pan przecież… Nasze państwo opiera się na zasadach humanitaryzmu! Prawo każdej osoby do życia jest święte, podobnie jak prawo do nieśmiertelności! Europa odrzuciła karę śmierci setki lat temu i nigdy do niej nie wrócimy, pod żadnym pretekstem! – A teraz poznaję pańskie drugie ja, to z wiadomości. – Nie sądziłem, że jest pan aż tak naiwny. Z taką pracą… – Naiwny? Wie pan… Kiedy człowiek wykonuje taką pracę jak ja, często ma ochotę porozmawiać z ludźmi pokazywanymi w wiadomościach – z tymi, którzy umoczyli nas w tym łajnie. I oto nadarza się rzadka okazja. – Nie sądzę, żeby udało się panu ze mną pokłócić – uśmiecha się Schreyer. – Pamięta pan? Przecież zawsze mówię to, co ludzie chcą ode mnie usłyszeć. – I co, według pana, chcę usłyszeć? Schreyer sączy przez słomkę swój fosforyzujący gogusiowaty koktajl z kulistego kieliszka, którego nie da się odstawić bez wcześniejszego opróżnienia. – W pańskiej kartotece figuruje, że jest pan gorliwy i ambitny. Że ma pan odpowiednią motywację. Są podane przykłady pańskiego zachowania podczas akcji. Całkiem nieźle to wszystko wygląda. Można wręcz odnieść wrażenie, że czeka pana świetlana przyszłość. Tymczasem… Jakby utknął pan na szczeblach służbowej kariery… Jestem pewny, że w mojej kartotece jest też niemało rzeczy, o których pan Schreyer woli nie wspominać – być może tylko na razie. – Dlatego przypuszczam, że chciałby pan usłyszeć o awansie. Gryzę się w policzek; milczę, starając się nie zdradzić. – A ponieważ zawsze przestrzegam swojej zasady – znów ten przyjacielski uśmiech – to właśnie o tym zamierzam z panem rozmawiać. – Dlaczego pan? Nominacje leżą w kompetencji dowódcy Falangi. Czy to nie on… – Oczywiście, że on! Stary, dobry Riccardo, oczywiście. To on odpowiada za nominacje! A ja po prostu z nim rozmawiam. – Schreyer macha ręką. – Jest pan teraz prawą ręką dowódcy oddziału. Tak? Jest pan rekomendowany do awansu na dowódcę brygady. – Dziesięć oddziałów? Pod moim dowództwem? Rekomendowany przez kogo? Krew pomieszana z tequilą uderza mi do głowy. To awans o dwa stopnie. Prostuję plecy. O mało co nie przeleciałem mu żony i nie obiłem mordy. Cudownie. – Jest pan rekomendowany – kiwa głową pan Schreyer. – I co pan powie? Dowodzić brygadą to znaczy skończyć z osobistym deptaniem buciorami ludzkich losów. Dowodzić brygadą to znaczy wydostać się ze swojej żałosnej klitki i przenieść do przestronniejszego lokum… Nie mam zielonego pojęcia, kto mógł mnie rekomendować. – Sądzę, że na to nie zasłużyłem. – Słowa przychodzą mi z trudem. – Sądzi pan, że zasłużył pan na to już dawno temu – mówi pan Schreyer. – Jeszcze tequili? Wygląda pan na nieco rozkojarzonego. – Mam wrażenie, że ktoś zamierza mi wcisnąć dożywotni kredyt – kręcę nabrzmiałą głową. – A pan kredytów nie lubi – podchwytuje Schreyer. – Tak napisano w pańskiej kartotece. Ale to nie kredyt, proszę się nie martwić. Płaci się z góry. – Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym się panu wypłacić. – Mnie? Pański dług nie dotyczy jakiegoś tam senatora. To dług wobec społeczeństwa. Wobec Europy. Dobrze, kończmy preludium. Helen, idź do domu. Ta nie sprzeciwia się, wręczając mi na pożegnanie jeszcze jednego podwójnego shota. Schreyer odprowadza ją dziwnym spojrzeniem. Uśmiech odkleił się i spełzł z jego ust, i przez krótką chwilę senator zapomina przybrać inny wyraz swojej pięknej twarzy. Przez ułamek sekundy widzę jego prawdziwe puste ja. Ale odwracając się do mnie, znów cały wręcz promienieje. – Nazwisko Rocamora jest panu pewnie znajome? – Aktywista Partii Życia – kiwam głową. – Jeden z przywódców… – Terrorysta – poprawia mnie Schreyer. – Poszukiwany od trzydziestu lat… – Znaleźliśmy go. – Został aresztowany? – Nie! Oczywiście, że nie. Proszę sobie wyobrazić: akcja policji, mnóstwo kamer, Rocamora oczywiście się poddaje i nagle pojawia się we wszystkich serwisach. Zaczyna się proces, jesteśmy zmuszeni otworzyć go dla mediów, wszystkie najgorsze papugi chcą go bronić za darmo tylko po to, żeby się popisać przed kamerą, facet wykorzystuje sąd jako trybunę, staje się gwiazdą… Jakbym zjadł za dużo na noc i miał koszmary. Zgodzi się pan? Wzruszam ramionami. – Rocamora to drugi najważniejszy człowiek w Partii Życia, zaraz po Clausewitzu – kontynuuje Schreyer. – Oni i ich ludzie próbują podkopać fundamenty naszej państwowości. Zachwiać kruchą równowagę… Obalić wieżę cywilizacji europejskiej. Ale możemy jeszcze zadać prewencyjny cios. Pan może. – Ja? W jaki sposób? – Podsunął go nam system ostrzegawczy. Jego partnerka spodziewa się dziecka. Rocamora jest przy niej. Najwyraźniej nie zamierzają niczego deklarować. To dla pana doskonała okazja, by spróbować swoich sił w roli dowódcy oddziału. – Dobrze… – zastanawiam się. – Ale co możemy zrobić z naszej strony? Nawet jeśli dokona wyboru… Zwykła neutralizacja. Po zastrzyku przeżyje jeszcze kilka lat, może nawet dziesięć… – Jeśli wszystko odbędzie się zgodnie z przepisami. Ale podczas polowania na tak grubego zwierza trzeba być przygotowanym na niespodzianki. To niebezpieczna operacja, sam pan rozumie. Może się zdarzyć cokolwiek… Wszystko! – Schreyer kładzie mi rękę na ramieniu. – Chyba mnie pan rozumie… Sprawa jest delikatna… Partnerka w czwartym miesiącu… Sytuacja jest napięta, facet jest nieswój… Nagłe wtargnięcie oddziału Nieśmiertelnych… Odważnie rzuca się, by bronić ukochanej… Chaos… Nie zdąży pan zauważyć, jak to się wszystko stało. A świadków, poza samymi Nieśmiertelnymi, już nie ma. – Ale przecież to samo może zrobić policja, czyż nie? – Policja? Wyobraża pan sobie ten skandal? Gorzej byłoby już tylko powiesić tego gada w celi. Nieśmiertelni to co innego. – Kompletnie niesterowalni – kiwam głową. – Bojówkarze, z którymi już czas najwyższy skończyć. – Przykłada usta do kieliszka. – Co pan na to? – Nie jestem zabójcą, cokolwiek pan mówił swojej żonie. – Zdumiewające… – mruczy dobrodusznie. – Tak wnikliwie analizowałem pańską kartotekę. Jest tam wiele informacji o pańskich zaletach, ale ani słowa o drażliwości. Być może to coś nowego. Chyba sam ją uzupełnię. – Jak pan będzie to robił, proszę mnie nazwać „porządnym człowiekiem”. – Patrzę mu w oczy. – Chyba nawet „porządnickim”. – Nieśmiertelni muszą postępować zgodnie z kodeksem. – Szeregowi. Proste reguły są dla prostych ludzi. Ci, którzy dowodzą, powinni przejawiać elastyczność i inicjatywę. Tak jak i ci, którzy chcieliby dowodzić. – A ta jego partnerka? Ma jakieś związki z Partią Życia? – Nie mam pojęcia. Nie wszystko panu jedno? – Ją też trzeba? – Dziewczynę? Tak, oczywiście. Inaczej wasza wersja przebiegu wypadków może zostać zakwestionowana. Kiwam głową, przytakując – nie jemu, lecz sobie. – Mam podjąć decyzję teraz? – Nie, ma pan kilka dni. Ale chciałbym, żeby pan wiedział, że mamy też innego kandydata do awansu. Prowokuje mnie, a ja nie mogę się powstrzymać: – Kogo? – No, no… Niechże pan nie będzie zazdrosny! Może go pan pamiętać pod numerem osobistym. Pięćset Trzy. Uśmiecham się i opróżniam podwójnego shota jednym haustem. – Fajnie, że ma pan takie przyjemne wspomnienia o tym człowieku – uśmiecha się w odpowiedzi Schreyer. – Widać w dzieciństwie wszystko zdaje nam się znacznie przyjemniejsze, niż jest w rzeczywistości. – To Pięćset Trzeci jest w Falandze? – Robi mi się ciasno nawet tu, na ich pieprzonej latającej wyspie. – Przecież według zasad… – Od zasad zawsze bywają wyjątki – z grzecznym uśmiechem przerywa mi Schreyer. – Tak więc będzie pan miał miłego kompana. – Podejmę się tego zadania – mówię. – No i pięknie! – Nawet nie udaje zdziwienia. – Dobrze, że znalazłem w panu człowieka, z którym można rozmawiać rzeczowo i otwarcie. Nie z każdym pozwalam sobie na taką szczerość. Jeszcze tequili? – Poproszę. Podchodzi do przenośnego plażowego barku, z napoczętej butelki nalewa mi do kwadratowej szklanki ognia na dwa palce. Przez otwarty sektor kopuły wpada chłodny wiatr i mierzwi plastikowojaskrawe korony drzew. Słońce zaczyna się staczać pod ziemię. Moją głowę ściska stalowa obręcz. – Wie pan – mówi do mnie pan Schreyer, podając mi szklankę – wieczne życie i nieśmiertelność to jednak nie to samo. Wieczne życie jest tu. – Dotyka swojej piersi. – A nieśmiertelność – tu. – Przykłada palec do skroni. – Wieczne życie – uśmiecha się krzywo – jest wliczone w podstawowy pakiet socjalny. A nieśmiertelność jest dostępna tyko dla wybranych. I myślę… Myślę, że mógłby pan ją osiągnąć. – Osiągnąć? Czyżbym nie był już jednym z Nieśmiertelnych? – żartuję. – Różnica jest taka jak między człowiekiem a zwierzęciem. – Nagle znów pokazuje mi swoją pustą twarz. – Widoczna dla człowieka i niewidoczna dla zwierzęcia. – Czyli czeka mnie jeszcze ewolucja? – Niestety nic nie dzieje się samo z siebie – oponuje pan Schreyer. – Zwierzę trzeba w sobie ujarzmić. À propos, bierze pan pigułki błogości? – Nie. Obecnie nie. – Zupełnie niepotrzebnie – gani mnie dobrodusznie. – Nic tak nie uwzniośla człowieka jak one. Radzę panu znów spróbować. To co… wypijemy bruderszaft? Trącamy się kieliszkami. – Za twój rozwój! – Schreyer wysysa zawartość swojej kulki, kładzie ją na piasku. – Dziękuję, że przyszedłeś. – Dziękuję za wezwanie – uśmiecham się. Kiedy bóg rozmawia serdecznie z rzeźnikiem, dla tego ostatniego prędzej oznacza to nadciągającą egzekucję niż zaproszenie do grona apostołów. Któż inny mógłby to rozumieć lepiej, jak nie rzeźnik, który sam bawi się w boga z bydłem? – Co to w końcu jest? Francisco de Orellana? – wpuszczam do pustej szklanki promienie zachodzącego słońca, przyglądam się odbłyskom. – Quetzalcoatl. Ma jakieś sto lat, bo już jej nie produkują. Nie piję, ale smak ma podobno wyszukany. – Czy ja wiem… – wzruszam ramionami. – Najważniejsze, żeby był efekt. – No tak. I jeszcze jedno, tak na wszelki wypadek… Gdybyś nagle zaczął się wahać. Pięćset Trzeciego też tam wyślemy. Jeśli się nie zjawisz, to on będzie musiał cię zastąpić. – Wzdycha, jakby pokazując, jak bardzo nieprzyjemny byłby dla niego ten wariant. – Helen cię odprowadzi. Helen! Podaje mi rękę na pożegnanie. Ma mocny uścisk i przyjemną dłoń – silną, suchą i gładką. W jego zawodzie to pewnie przydatne, chociaż zupełnie o niczym nie świadczy. Wiem o tym z kolei z własnej pracy – a przez moje ręce też przechodzi niemało ludzkich dłoni. Senator zostaje na plaży, a pani Schreyer – bez kapelusza – eskortuje mnie do windy. A nawet holuje – biorąc pod uwagę mój stan i to, że ona, jak poprzednio, żegluje z przodu, a ja wiosłuję w jej kilwaterze. – Nie ma pan nic do powiedzenia? – pytają jej plecy. Wszystko, co się dzisiaj ze mną dzieje, zdecydowanie nie przypomina rzeczywistości, co dodaje mi niezdrowej lekkomyślności. – Mam. Jesteśmy już w domu. Pokój o ciemnoczerwonych ścianach. Na jednej z nich – ogromna złota twarz Buddy, wypukła, cała w pajęczynie pęknięć, oczy zamknięte, powieki napuchły od nagromadzonych przez tysiąc lat snów. Pod Buddą – szeroki tapczan obity wytartą czarną skórą. Helen odwraca się. – Co takiego? – Nie na darmo tu pani mieszka. Pod tą waszą kopułą. Opalenizna jest rzeczywiście bardzo… – wodzę wzrokiem po jej nogach, od sandałów po brzeg sukienki – bardzo, bardzo równa. Bardzo. Helen milczy, ale widzę, jak pod tkaniną w kolorze kawy falują jej piersi. – Zdaje się, że jest pani nieco gorąco – zauważam. – Jest mi trochę ciasno. – Poprawia sobie sukienkę przy szyi. – Pani mąż poradził mi przyjmować pigułki błogości. Uważa, że należy ujarzmić we mnie zwierzę. Pani Schreyer powoli, jakby z wahaniem, podnosi rękę, chwyta za oprawki i zdejmuje okulary. Jej oczy są zielone, z piwną obwódką, ale robią wrażenie matowych, niczym szmaragdy, które zbyt długo przeleżały na wystawie bez niczyjego zainteresowania. Wysoko osadzone kości policzkowe, wolne od zmarszczek czoło, wąska nasada nosa… Bez okularów, jak bez pancerza, wydaje się całkiem krucha – tą zachęcającą, wyzywającą kobiecą kruchością, którą mężczyzna chciałby podrzeć, rozszarpać, zadeptać. Podchodzę do niej. – Niepotrzebnie – mówi. Łapię ją za przegub – mocniej, niż trzeba – i nie wiedzieć czemu ciągnę w dół. Nie wiem, czy chcę, żeby było jej przyjemnie, czy żeby bolało. – Boli! – Próbuje się uwolnić. Puszczam ją. Robi krok w tył. – Niech już pan idzie. Przez całą drogę do windy Helen milczy, a ja obserwuję tył jej głowy, podziwiając falowanie i lśnienie miodowych włosów. Czuję, jak przez moją niezgrabność, fałszywy ruch, słabnie spontaniczna siła przyciągania, która, mimo woli, niemal zetknęła nas w przestrzeni kosmicznej; jak trajektorie naszych losów za moment oddalą nas od siebie na setki lat świetlnych. Ale zbieram myśli dopiero wtedy, kiedy stoję już w windzie. – Co niepotrzebnie? Helen lekko mruży oczy. Nie dopytuje. Pamięta swoje słowa, zastanawia się nad nimi. – Niech pan zostawi to swoje zwierzę w spokoju – mówi. – Nie trzeba go ujarzmiać. Drzwi się zamykają.\nRozdział 2 Wir Rozdział dostępny w wersji pełnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/FUTU_RE__PRZEDSPRZEDAZ_-ebookRO/p0402413i040" target="_blank" title="FUTU.RE (PRZEDSPRZEDAŻ) [Dmitry Glukhovsky] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="FUTU.RE (PRZEDSPRZEDAŻ) [Dmitry Glukhovsky] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Home - Men Shoes - Running - Nowa Widoczna Równowaga Md800v5 Middle Seller Odległość Rtsuezh, Outlet 2017, Popularny Skok Dfgmnoqr29\nPLN395 PLN182Oszczêdzasz: 53%\nMęskie buty do biegania, nowy balans md800v5 średni dystans spike rtsuezh informacja o przedmiocie obejrzyj rozmiar chartnag złoto na swojej drodze do sławy za każdym razem, gdy zabierzesz się do bloków w nowym bilansie i reg; md800v5, kolec z lekkiej siatki i syntetyczne materiały wierzchnie. Górna konstrukcja fantomfit zapewnia lekkie wsparcie i lepsze dopasowanie. bezszewka górna aplikacja pomaga zmniejszyć prawdopodobieństwo podrażnienia. cienki, komfortowy język i wyprofilowany kołnierz. gładka wyściółka z tkaniny zapewnia świetne odczucie w butach. cienka piankowa wkładka. low-profile revlite & reg; podeszwa środkowa zmniejsza masę o 30% bez uszczerbku dla amortyzacji lub stabilności. długa długość pebax & reg; Konfiguracja plate.six-spike zapewnia agresywną trakcję. Zbudowany na ostatnim rl-2. pomiary: waga: 6 ozproduktów zostało zmierzonych przy użyciu rozmiaru 11, szerokość d - średnia. proszę zauważyć, że pomiary mogą się różnić w zależności od size.view Zappos.com glosariusz terminów, jeśli coś jest nie tak w tym opisie, pomóż nam to naprawić! zgłoś błąd nowy bilans md800v5 spike średni dystans rtsuezh


Dwa kanały – Ace Market U\n10 czerwca 2021 16:11 Napisz komentarz Napisany przez Andrzej Stefaniak\nZmienność faktycznie rośnie ale na razie EURUSD nie był w stanie trwale wyjść ani nad opór ani pod wsparcie dlatego niestety nic nowego nie ma. Na wykresach USD widać dwa kanały, które będą nam umilać czas w krótkim terminie. Generalnie wciąż uważam, że informacje z ECB były korzystne dla byków w USD więc EURUSD powinien zacząć spadać. Strategie na USDJPY i dla 18 innych par walutowych można obserwować śledząc mój portfel, poniżej przykładowa historyczna krzywa kapitału dla USDJPY w ostatnich miesiącach. Chcących obserwować mój portfel proszę o wysłanie emaila na adres: wiecejinfo@acemarketu.com


Aplikacje miesiąca na iOSa - październik - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: aplikacje-miesiaca-na-iosa-pazdziernikx Wyczyść wszystkiex\nZa nami kolejny miesiąc, więc najwyższa pora na jego podsumowanie. Październik obfitował w naprawdę sporą liczbę świetnych aplikacji na iOSa i wybranie tych najlepszych wcale nie było proste, a i trzeba było iść na liczne kompromisy, aby nie przytaczać niemal co drugiej produkcji. Oto nasze październikowe propozycje.\nInstaPlace, to polska aplikacja, która ma szansę na odniesienie niemałego sukcesu. Aplikacja ta to świetnie przygotowane graficznie narzędzie, które generuje, na podstawie naszej geolokalizacji oraz dostępu do aparatu, wirtualne pocztówki z oryginalnymi napisami oparte na naszych zdjęciach, które następnie możemy wysłać do wybranych osób lub umieścić w social media. Ciekawy pomysł i dobre wykonanie.\nTimehop, to z kolei nasz wirtualny pamiętnik, w którym nic nie musimy zapisywać. Aplikacja na podstawie dostępu do naszych kont na Faceboooku, Twitterze, Foursquare, Instagram czy Flickr oraz dzięki naszym zdjęciom zapisanym w rolce aparatu stworzy dla nas wirtualny pamiętnik. Timehop wygeneruje dla nas historyjki z przeszłości, którymi ponownie będziemy mogli się podzielić ze znajomymi poprzez kanały społecznościowe. Niebanalny pomysł i świetny design zachęcają do skorzystania z tej aplikacji, o ile oczywiście nie boicie się dawać dostęp do tak wielu danych jednemu produktowi.\nTwittelator Free. Aplikacja ta powinna zainteresować wszystkich użytkowników Twittera, których coraz więcej w Polsce. Twittelator Free to świetnie graficznie przygotowany klient Twittera z wieloma przydatnymi funkcjami, jak chociażby wyciąganiem zdjęć z ostatnich postów, czy ładowaniem linków pod tweetem. Działa szybko i płynnie i jest wizualnie niezwykle dopracowany. To chyba jeden z najlepszych pod tym względem klientów Twittera, jakie widziałem.\nPrismatic. Ten agregator newsów wywołał niemałe zamieszanie w sieci, dzięki swoim algorytmom polecania, które sprawiają, że niemal codziennie można liczyć na nowe, ciekawe źródło w interesujących nas wątkach. Prismatic niedawno trafił również na iOSa. Sama aplikacja niemal idealnie oddaje styl i działanie tego serwisu, jest dopracowana i użyteczna. Jeżeli korzystacie z Prismatic, nie zapomnijcie pobrać tej aplikacji na wasze urządzenia.\nCoinKeeper pozwoli Wam na efektywne nadzorowanie własnego, domowego budżetu. Wprawdzie nie oferuje zautomatyzowanych procesów ani połączenia z kontami bankowymi, a dane należy uzupełniać ręcznie, ale świetnie sprawdza się w określaniu kategorii wydatków oraz budżetów dla nich i pozwala kontrolować przepływ wydatków tudzież określać cele i oszczędności. Prosty w obsłudze i czytelny w odbiorze.\nLocalscope – ta aplikacja jest rewelacyjna pod wieloma względami. Generuje ona wyniki wyszukiwania w oparciu o różne źródła, od Yelp czy Google Lokalnie, po Instagram czy YouTube’a. Wyniki wyświetlane są w postaci listy, na mapie tudzież w rozszerzonej rzeczywistości. To naprawdę bardzo dobra aplikacja, pożyteczna i użyteczna, ułatwiająca przeszukiwanie wielu źródeł, dopracowana graficznie i szybko działająca. Naprawdę warto wypróbować.\nNeed For Speed: Most Wanted. Na tę grę długo czekali wszyscy fani serii. W końcu, dosłownie w ostatnich dniach października, zawitała ona do Google Play i AppStore. W najnowszej odsłonie gry mamy aż 10 map wypełnionych wyścigami, 35 różnego rodzaju samochód i godziny rozrywki na wysokim poziomie, przy doskonałej muzyce i oprawie graficznej. Nie pozostaje nic innego, tylko „zapuścić” silnik i w drogę!\nNa koniec kilka słów o aktualizacji Google Search. Google zaktualizowało tę aplikację usprawniając w niej moduł rozpoznawania głosu oraz dając możliwość prostej interakcji z asystentem głosowym. Na razie jest to tylko próbka możliwości, jakie niesie ze sobą usługa Google Now, ale firma w ten sposób chciała pokazać użytkownikom iOSa, co tracą zostając przy Apple. Muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem szybkości działania i akuratności rozpoznawania głosu w tej usłudze. Jeżeli Google będzie rozwijać tę funkcję w Google Search, to Siri może mieć spore kłopoty.


waldi osw - SportoweFakty.pl\nwaldi osw lubi Komentarz\nolani przez swoich "najwspanialszych" Gałę i Jabola\nmega gwiazdy z palisadami 1,1,1 i 1,1,1\nTrener polskiej reprezentacji to ma najlepsza fuche Świata.Wycieczka za friko, poje, popije, oględnie zawody z fajnego miejsca. Żadnej taktyki jak w siatkówce, żadnych treningów jak w piłce, bo zawodnicy mają swoje teamy.\nWybierze skład i robota się kończy.\nKesz leci, a on wypełnia se program.\nZdrowia MAGIC,taran z tyłu na maxa.Kto wpuszcza juniora na ostatnie biegi gdzie tor ma bardzo dużo "rynien/kolein" i jest bardzo wymagający po tylu wyścigach.\nBartek ratuje drużyne bo jak i Max tak Magic nie miał dzisiaj najlepszego dnia podczas zawodów SON.Gratulacje dla Emila-klasa sama w sobie i przy takiej formie może mieć w tym roku majstra.Oczywiscie kibicuje naszym rodakom-rzecz jasna.\nJutro dac Duzersa by Magic mógł odpocząc po takim pechowym dzwonie.Panie trenerze-Smyka dać na jeden bieg chociaż i dać szanse chłopakowi.\nPozdrawiam kibiców speedwaya.\nwaldi osw napisał/a komentarz do Wybrzeże w czwórce, Orzeł spadł na ostatnie miejsce. Zobacz tabelę i statystyki Nice 1.LŻ\nA tak miało być pięknie.Jak mówił "łowca skór " 2020 ekstraklasa ha ha ha\nDziady z gkz chcą zniszczyć klub?\nwaldi osw napisał/a komentarz do Dobre wieści dla kibiców ROW-u. Nie stracą na braku Stali\nA zacznijmy czy ten cały row trafi do fazy grupowej play off ?\nNo to na wywijal D\nwaldi osw napisał/a komentarz do Żona Tomasza Jędrzejaka wciąż czeka na przelew. Są nieścisłości, jest nowy termin\nTo zakrawa o pomstę do nieba\nwaldi osw napisał/a komentarz do Marta Półtorak. Półtora okrążenia: Postawa Nawrockiego poza dobrym obyczajem (felieton)\nwaldi osw napisał/a komentarz do Nawrocki w pierwszym roku wydał 5 milionów na żużel. Teraz zawodnicy próbują go naciągać na kasę\nTen Nawrocki to jakiś przekręt .Tu mówi eliga a tu kuku? Marta miała rację że to burak\nwaldi osw napisał/a komentarz do Mocne oświadczenie Stali Rzeszów. Prezes chce oddać punkty bez walki\nPierd... grubas z Bielska Białej\nwaldi osw napisał/a komentarz do Stal Rzeszów chwali się nowym trenerem. Łatwo się domyślić, kto ma zastąpić Kowalika\nwaldi osw napisał/a komentarz do Ostrovia - Polonia: Jedna niewiadoma w składzie drużyny Jerzego Kanclerza (składy)\nKoledzy z Bydgoszczy! to jest tylko zuzel Władek itp.wiadoma sprawa do odstrzalu a wynik no cóż 59:31\nwaldi osw napisał/a komentarz do Nawrocki musiał sięgnąć do kieszeni. Budżet Stali wzrósł o dwa miliony złotych!\nŻeby Cwaniak się nie przejechał 'wygrał juz ligę ' ale jaja\nwaldi osw napisał/a komentarz do Tomasz Soter: Wziął na siebie kredyt, by ratować klub (kwestionariusz Pivota)\nW Ostrowie też prezes wziął kredyt i wiemy jak to się skończyło\nwaldi osw napisał/a komentarz do Żarty z Krzysztofa Mrozka i... Kamila Durczoka na prezentacji ROW-u\nGdzies ty sýnek poszedł ? nawet pączki mają swoją nazwę.\nwaldi osw napisał/a komentarz do TŻ Ostrovia nie patrzy na terminarz, ale w Rzeszowie długo mogłaby być zima\nI tak Greg nie pojedzie to tylko marketing hehe\nwaldi osw napisał/a komentarz do Prawnik wyjaśnia: Łaguta ma prawo do obrony. Nie można go za to wyrzucać z ligi!\nMrożka zakratowac na 10 lat i po sprawie\nwaldi osw napisał/a komentarz do Podrażniony duet w ROW-ie. Prezes Mrozek będzie pociągać za sznurki (taktyka)\nMrozek nie poddawaj się walczyć Afera korupcyjne w Toruniu wyjdzie na jaw i El pewna w ich miejsce .Chyba że gkz zrobi wyjatek i Toruniowi wybaczy .To samo było w Ostrowie ale Ostrow to wioska i minus 7 +200000 kary za SMS y na starcie nowego sezonu przyznano .Toruń 2 liga wita nie Fialek ?Chyba za zrobisz nowy przekręt\ncel rempały na ten sezon: Nie zabić się na torze po tylu letniej przerwie...


Niezależny Portal Raciborski - 500 milionów złotych na badania nad polskimi lekami.\n500 milionów złotych na badania nad polskimi lekami.\n"Zdrowie jest dla nas priorytetem, ale też szansą rozwojową" – powiedział premier Mateusz Morawiecki na konferencji prasowej z wicepremierem Jarosławem Gowinem, na której przedstawili koncepcję Instytutu Biotechnologii Medycznej. W jego powstanie zostanie zainwestowane dodatkowe pół miliarda złotych.\nPremier Mateusz Morawiecki podkreślił, że 70% kupowanych w Polsce leków pochodzi z zagranicy. Tymczasem w Niemczech i we Francji ponad 90% leków sprzedawanych w aptekach, są lekami niemieckimi lub francuskimi. Zdaniem premiera pierwszy okres polskiej transformacji doprowadził do tego, że w dużym stopniu Polska uzależniona jest od zagranicznych ośrodków. "Chcemy tę zależność zmniejszać. Chcemy żeby leki były coraz tańsze i coraz bardziej polonizowane" – podkreślił szef rządu.\n"Chcemy poprzez nasze działania w ramach przedsiębiorczego państwa dołączyć do przedsiębiorczej nauki, w ramach tworzonego instytutu" – powiedział premier Morawiecki. Według niego, Polska już obecnie dobrze radzi sobie w dziedzinie leków, zwłaszcza generycznych.\nPremier przypomniał historię polskiej noblistki Marii Curie-Skłodowskiej, która by móc się rozwijać musiała wyjechać do Francji. "My nie chcemy, by nasi znakomici naukowcy wyjeżdżali. Ta instytucja w dużym stopniu ma temu służyć, by do nas przejeżdżali najlepsi naukowcy z całego świata, abyśmy to my ściągali talenty" – stwierdził.\nSzef rządu podkreślił, że zależy mu, by wybitni polscy naukowcy rozwijali jak najbardziej innowacyjne technologie medyczne, które pozytywnie przełożą się na zdrowie Polaków. "Nasza służba zdrowia będzie coraz bardziej nowoczesna, będzie kołem zamachowym gospodarki i będzie służyć ludziom" – zaznaczył.\nWicepremier Jarosław Gowin podkreślił, że powstanie Instytutu Biotechnologii Medycznej to inwestycja w badania nad nowoczesnymi lekami, która ma też znaczenie gospodarcze, ponieważ pieniądze będą inwestowane w polskie firmy. "Co bardzo ważne, te badania będą komercjalizowane, a środki pozyskane z komercjalizacji będą wracały do instytutów i zespołów badawczych. Będą przeznaczane na kolejne badania" – podkreślił wicepremier i minister nauki i szkolnictwa wyższego.


Okładka albumu Agnieszki Chylińskiej (FOTO) - Kozaczek.pl\npiątek 09-10-09, czytany: 31027 razy, autor: Playa Barbie\nagnieszka chylińska wygląd fotki zdjęcia metamorfozy styl\nPrzemiany ciąg dalszy, a fani ciągle w szoku.\nAgnieszka Chylińska / © KAPiF Co sprawiło, że Agnieszka Chylińska z niepokornej rockowej piosenkarki zmieniła się w kogoś, kto znacznie bardziej schlebia popularnym gustom.\nGwiazda wyładniała - to fakt. Teraz za tą zmianą podąża też jej muzyka. Chylińska bowiem zapowiada swój najnowszy album utworem utrzymanym w klubowych klimatach! Jak się Wam podoba taka meramorfoza?\nTak prezentowała się Agnieszka 5 lat temu.


Wyoming Stargazing (Jackson) - opinie - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Cache Creek/Game Creek Loop\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Wyoming Stargazing\nAtrakcje w pobliżu obiektu Wyoming Stargazing\nWyoming Stargazing opinie, Jackson\nNr 5 wśród 51 atrakcji w lokalizacji Jackson\nSam i Jeff były tak entuzjastyczni! Wszyscy świetnie się bawili. nauczyli się nowych informacji i dziękował nam wiele razy.\nGwiazdy były zapierające dech w piersiach. Nasz przewodnik był wyjątkowy i wyjaśnił rzeczy w ogólne nie mogliśmy zrozumieć. Wspaniałe doświadczenie.\ngwiazdki na Wyoming\nJake zrobił dobrą robotę. On skonfigurować szybko i pokazał nam wiele rzeczy. To była wspaniała noc, a księżyc nie był, lunch i obiekty widzieliśmy są świetne. Szkoda tylko, że nie było mniej ruchu ulicznego w pobliżu, a widząc że spowodowało problemy z jasnymi białe światła....Ogólnie rzecz biorąc dobre doświadczenie! !Więcej\nZrobiliśmy prywatny obserwowanie gwiazd, wraz z mężem i naszymi dwoma nastoletnimi córkami. Mieliśmy Jeff jako naszego przewodnika - zrobił świetną robotę, był zabawny i bardzo kompetentny. Widzieliśmy Jupiter i Saturn i mnóstwo gwiazd. Mieliśmy gorące kakao i batony zbożowe. Mieliśmy najlepszy czas. Poproś o Jeffa..... . .Więcej\nTo doświadczenie było tak dobrze zrobione. Przewodnik był wspaniały i bardzo przyjazny. Co zabawne i pouczające.\nDoskonałe przewodników! Super obserwowanie gwiazd! Gorąca czekolada i koce pomógł Ward z zimna. 13-letnią córką zasypiały pod koniec i zaproponowali, że zwrot ceny jej bilet. Ale wiedziałem że ona nie przez całą drogę. Tak więc zwrot pieniędzy nie jest to konieczne. Chciałbym zarezerwować ponownie z...nimi w mgnieniu oka!Więcej\nWspaniały czas dla mnie i moich najmłodszych. Pomocny i kompetentny personel. Dobrze przygotowany na taką pogodę. Bardzo szybka i wciągająca. Polecam każdemu. Bardzo przyjazny dla dzieci. Miałem 8 i 9 lat ze mną.\nŚwietny wieczór i miła obsługa\nJesteśmy bardzo zadowoleni z tego pakietu. Odwiedziliśmy Jackson poza sezonem i w rezultacie moja żona i ja mieliśmy prywatny obserwowanie gwiazd. Udało nam się widok kilku obiektów, a Rebecca był bardzo entuzjastyczny i pomocny. Ona nawet dał mi kilka porad na temat zapobiegania: przygotowanie mój...teleskop do domu! Świetna obsługa.Więcej\nNiesamowite obserwowanie gwiazd Experiecne\nSamuel piosenkarz sprawił, że nasze gwiazdy wrażenia niesamowite. On jest bardzo kompetentny, dobrze pomyślane i zajmuje czas, aby upewnić się, że wszyscy świetnie się bawili. Mamy dwoje młodych chłopców (w wieku 7 i 9) i powiedzieli to było punktem kulminacyjnym ich wakacje. Myślę że jestem...w stanie nie tylko zobaczyć planet po raz pierwszy przez teleskop ale również po rzeczy wyjaśnione w sposób, w jaki można zrozumieć naprawdę przyczyniło się do wspaniałe doświadczenie. Podobały nam się również składanie krzeseł, koce i gorącą czekoladę, zapewnione. Jeśli chcesz to niesamowite przeżycie na pewno czas, aby sprawdzić to obserwowanie gwiazd!Więcej\nNoc niebo musi zrobić\nPogoda została przerwana. Zaczęły się z dużą ilością chmur. Zepsuł się na tyle szanse zobaczyć Saturn i kilku innych ciekawych obiektów. Nasz przewodnik był bardzo bardzo dobre, że niebo i jego zakres.\nZobacz 39 hoteli w pobliżu.Zobacz 164 restauracje w pobliżu.Zobacz 237 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Wyoming Stargazing.


Temat dnia. Echa afery KNF. Nowym szefem będzie człowiek Morawieckiego?\nDzień po tym, jak ujawniliśmy, że szef Komisji Nadzoru Finansowego Marek Chrzanowski złożył korupcyjną propozycję Leszkowi Czarneckiemu, co zakończyło się dymisją, pojawiają się pierwsze przymiarki, kto mógłby go zastąpić. Wiele wskazuje na to, że będzie to człowiek premiera Morawieckiego - Rafał Antczak. Jakiś czas temu Morawiecki - jeszcze jako wicepremier - proponował go na szefa Giełdy Papierów Wartościowych. Ten plan zakończył się fiaskiem. Teraz powinno pójść łatwiej.\nPremier Morawiecki na posiedzeniu rządu Fot. Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta\nCoraz więcej osób w Polsce choruje na odrę. Statystycznie jedna osoba zaraża 18 innych. Jak się przed wirusem bronić? Polecamy nasz informator\nPuszczy Amazońskiej grozi niebezpieczeństwo. Nowy prezydent Brazylii Jair Bolsonaro chce jej sporą część przeznaczyć pod uprawę i hodowlę. Jak pisze Maciej Stasiński, Bolsonaro "puszczę uważa za rezerwuar gospodarczych bogactw, a zamieszkujących w jej rezerwatach Indian i potomków niewolników za zakałę". Brzmi to dramatycznie.\n17 lat trwała budowa okrętu patrolowego "Ślązak". Wiele wskazuje na to, że dziś po raz pierwszy zobaczymy go na morzu. Próby mają potrwać do marca przyszłego roku.\nZdarzyło się 14 listopada. Dziś 70. urodziny obchodzi Michael Dobbs, autor trylogii "House of Cards", na podstawie której powstał znany na całym świecie serial Netflixa. Jubilatowi życzymy wszystkiego dobrego, a Wam przypominamy wywiad, który przeprowadziliśmy z Dobbsem w 2015 roku.\nMichael Dobbs Fot. JIM PASCOE\nNa podniesienie ciśnienia zamiast kawy. Prokuratura w Gliwicach umorzyła śledztwo w sprawie lekarzy, którzy 24-letniej kobiecie wycięli zdrowy żołądek, śledzionę i część przełyku. - Nie popełnili błędu, bo bazowali na sfałszowanej przez pacjentkę wiarygodnej dokumentacji, z której wynikało, że cierpi na zaawansowanego raka. Szybka operacja miała ratować jej życie - stwierdzili prokuratorzy. Co sądzicie o takiej decyzji?\nNa uspokojenie zamiast melisy. Chcesz, by żyło Ci się lepiej? Wcale nie potrzeba do tego wielkich inicjatyw. Zdradzamy 10 małych rzeczy, które w istotny sposób mogą poprawić każdy kolejny dzień.\nDobrego dnia, znajdź chociaż 15 minut na przyjemności\nChcesz wiedzieć więcej i mieć dostęp do wszystkiego? Sięgnij po prenumeratę „Wyborczej”. Są z nami już ponad 133 tys. osób!\nBądźmy w kontakcie – listy@wyborcza.pl i spotkajmy na Wyborcza.pl


Summa 2018 - Włochy - Nasz Świat Win\nSumma 2018 – Włochy\nBy Robert czwartek, 21 czerwca, 2018 0 Degustacja summa2018, Toskania, Włochy\nAlto Adige to włoski region, w którym wpływy germańskie widoczne są na każdym kroku – począwszy od niemieckich nazw miast, czy nawet szczepów winorośli używanych na etykietach, poprzez kuchnię w której obok pizzy znajdziemy wiedeńskiego sznycla, po mentalność mieszkańców, którym bliżej do austriackiego spokoju i porządku, niż włoskiej fantazji. Jednak podczas Summy u Aloisa Lagedera winnice z regionów leżących dalej na południe Półwyspu Apenińskiego stawiły się w imponującej liczbie, a my musieliśmy ostro selekcjonować wina, których chcieliśmy spróbować. Oto butelki, które do dziś mamy w sercach.\nApelacja Friuli Colli Orientali to region mający wiele wspólnego z Górną Adygą – oba znalazły się w granicach Włoch dopiero po I wojnie światowej, w wyniku przejęcia tych terenów od imperium Habsburgów. Zlokalizowana w ramach tej apelacji winnica Aquila del Torre prowadzona przez rodzinę Ciani obejmuje 20 hektarów winnic. Główne uprawiane odmiany to Fruilano, Picolit, Refosco, Riesling, Sauvignon Blanc oraz Merlot. Aquila del Torre Riesling 2015 imponuje mocną kwasowością zestawioną z nutami wosku, jabłek i cytryn. Soczyste i niesamowicie orzeźwiające. Bardzo dobre+ (91/100). Jeszcze lepsze wrażenie zrobiło czerwone Aquila del Torre Refosco 2015, w którym imponowała nam przede wszystkim stojąca na pięknym poziomie owocowość. Mamy więc truskawki i wiśnie oparte o żywe, mocne taniny. Gdy dodamy do tego świeżą kwasowość i niezłą koncentrację, to nasza wysoka ocena nie jest zaskoczeniem. Znakomite- (92/100).\nChoć Nebbiolo kojarzone jest głównie z Piemontem, to wartym odnotowania jest fakt, że w dolinie Valtellina w Lombardii również jest ono uprawiane i daje ciekawe (choć zwykle nie tak złożone) wina. Domenico Triacca swoją winiarnię rozpoczął budować w 1897 roku, zaczynając od zakupu zaledwie 2 hektarów. Obecnie rodzina Triacca posiada nie tylko 40 hektarów winorośli w Valtellinie, ale i posiadłości w Chianti Classico, Montepulciano i toskańskiej Maremmie. Casa Vinicola Triacca San Domenico Sforzato di Valtellina 2013 to wino powstałe z podsuszanych gron Nebbiolo (jest to identyczna metoda, jak ta stosowana podczas winifikacji Amarone). W efekcie mamy w nim nuty suszonych czerwonych owoców (żurawina, truskawki i malina) na ziołowo-dymnym tle. Nebbiolo jest szczepem niebywale tanicznym oraz kwaskowym i te komponenty wyraźnie widoczne były w ogólnym wyrazie wina. Bardzo dobre+ (91/100). Ciekawą pozycją była też Casa Vinicola Triacca Il Monastero Nebbiolo 2013, które przez 2 lata dojrzewa w małych baryłkach. Efekt jest nietypowy, bo pierwszy nos wiedzie nas ku skojarzeniu z czarnymi oliwkami, a dopiero po chwili zaczynają się zza nich wyłaniać nuty dojrzałych śliwek i wiśni. Na języku czujemy sporo życia, a finisz zamykają niebywale mocne taniny. Bardzo dobre+ (91/100).\nPozostając w klimatach naszego ulubionego włoskiego szczepu, udajmy się na chwilę do sławetnego Barolo. Precyzyjnie zaś do leżącej na jego wschodnich obrzeżach Serralunga d’Alba, gdzie powstają najbardziej taniczne i zamknięte za młodu wina w apelacji. Obie pozycje od niewielkiego producenta Tenuta Cucco (13 hektarów winnic) były jeszcze w wieku niemowlęcym, ale drzemie w nich potencjał. Tenuta Cucco Barolo del Comune Serralunga d’Alba 2013 pochodzi z różnych parceli zlokalizowanych w obrębie gminy. W pierwszej chwili wydaje się niemal bez zapachu, ale wystarczy dać mu kilka chwil w kieliszku i wspomóc się intensywnymi ruchami nadgarstka, aby znad szkła zaczęły się wydobywać akcenty malin, truskawek i dojrzałych, ciemnych wiśni. Na podniebieniu owocowość jest nieco konfiturowa i jeszcze w znacznym stopniu przesłonięta przez zbite szeregi tanin, ale po kilku latach wino powinno stać się bardziej rozłożyste. Bardzo dobre (90/100). Cerrati to jedno z cru w gminie, a Tenuta Cucco Barolo Cerrati 2013 jest od poprzednika zdecydowanie bardziej zniuansowane, bo obok owoców znajdziemy w nim kwiaty, garbowaną skórę i roztartą w dłoniach ziemię. Na języku wdzięczy się akcentami żurawiny i kwaskowych wiśni, obudowanych przez nieodzowną soczystą kwasowość i intensywne taniny. Świetne, ale przeraźliwie młode. Znakomite (93/100).\nEmidio Pepe, to producent którego nieco przypadkowo odwiedziliśmy w sierpniu podczas naszych ostatnich włoskich wakacji. Tym razem spróbowaliśmy zaś kilku dodatkowych win. Zachwyciło nas Emidio Pepe Pecorino 2014, ziołowe, z nutami siana, gruszek, piękną kwasowością i świetną koncentracją. Nie dość, że niesamowicie pijalne już teraz, to ma (zresztą jak wszystkie wina tego producenta) potencjał na długie lata dojrzewania. Znakomite- (92/100). Z kilku spróbowanych Montepulciano (2015, 2013, 2010 i 2001) to właśnie Emidio Pepe Montepulciano d’Abruzzo 2010 wydało się nam najlepsze. Mimo 8 lat na karku ciągle świeżutkie, tryskające nutami kwaskowy wiśni, śliwek, czereśni i żurawiny. Jedynie w ustach ewolucja daje o sobie znać pojawiającymi się akcentami grzybowymi. Bardzo dobre+ (91/100).\nNie zawiodły również wina od innej wielkiej włoskiej gwiazdy włoskiego – Elisabetty Foradori. Jej Granato jest od pierwszego spróbowania kilka lat temu, jednym z naszych ulubionych win, tym razem przetestowaliśmy zaś młodziutki rocznik 2015. Foradori Granato 2015, a więc 100% trydenckiej odmiany Teroldego to nuty truskawek, ciemnych wiśni i malin, muśnięte przez delikatną, dodającą uroku lotną kwasowość. Usta soczyste, z mocną kwasowością i nieugładzonymi, żywymi taninami. Więcej tu akcentów skórzanych, ziołowych i ziemistych. Całość o świetnej koncentracji, ale i niebywałej pijalności. Znakomite (94/100). Elisabetta do dojrzewania swoich win używa również glinianych amfor, czego rezultatem są między innymi dwie etykiety w których znajdziemy 100% Teroldego, ale pochodzącego z innych winnic. Foradori Morei 2016 powstaje z owoców z parceli, gdzie dominują skały pochodzenia osadowego. Zebrane z niej owoce lądują ze skórkami na 8 miesięcy do wspomnianych amfor. Wino ma ładnie skoncentrowaną, nieco konfiturową owocowość. Znajdziemy tu śliwki, maliny, czerwone porzeczki, całość zaś okraszona jest nutami dymnymi i silnymi, intensywnymi taninami. Bardzo dobre+ (93/100). Natomiast Foradori Sgarzon 2016 to Teroldego z gleby piaskowej. W porównaniu do poprzednika jest bardziej dzikie, nieugładzone. Obok podobnych nut owocowych znajdziemy również akcenty wiejskiego obejścia i siana. Wydaje się też nieco lżejsze i bardziej potoczyste. Ekspresja terroir jest inna, ale na równie wysokim poziomie. Bardzo dobre+ (93/100).\nKolejny nasz „stary znajomy” to apulijska winnica Ognissole Tenuta Cefalicchio. Pamiętaliśmy jak dobre wrażenie zrobiły na nas ich wina z odmiany Nero di Troia, a tym razem nie było inaczej. Tenuta Cefalicchio Pontelama 2017 powstaje ze starannie wyselekcjonowanych winogron, winifikowanych na różowo i dojrzewających w równych częściach w amforach, stali i cemencie. Jest świetnie owocowe, rześkie i odświeżające. Ma się wrażenie picia soku ze świeżo rozgryzionych malin i kwaskowatych wiśni. Bardzo dobre (92/100).\nZ kilku producentów z toskańskiego wybrzeża najlepsze wrażenie zrobiła nas nas winnica Azienda Agricola Poggio Nibbiale. Jej historia nie jest może zbyt imponująca, bo sięga zaledwie 20 lat wstecz, ale jakość win jest znakomita. Od początku właściciele zdecydowali, że leżąca na 300 metrach winnica prowadzona będzie organicznie. Rozpoczęliśmy od naszego ulubionego białego toskańskiego szczepu, a więc Poggio Nibbiale Vermentino 2017. Choć wino starzone jest przez kilka miesięcy w dużych 500-litrowych beczkach, to w warstwie aromatycznej dominują zioła i jabłka. Użycie dębu dochodzi do głosu w ustach, gdzie wino ma przyjemny ciężar i krągłą strukturę. Do tego da się uchwycić niezła kwasowość i charakterystyczny dla odmiany słonawy finisz. Bardzo dobre- (91/100). Z kilku czerwieni zdecydowanie wyróżniało się Poggio Nibbiale Tomasso Morellino di Scansano 2015, a więc 100% Sangiovese, w którym nuty dojrzałych czerwonych owoców (maliny, żurawina, truskawki) zderzały się z akcentami lukrecji i roztartej w dłoniach ziemi. Ciało z gatunku tych lżejszych, w których wygrywa kwasowość i żywy owoc. Za to finisz zdecydowany, mocno taniczny, prosi się o kawałek mięsa. Bardzo dobre (92/100).\nPewnie już kilka razy wspominaliśmy Wam, że nie darzmy dużą atencją Vino Nobile de Montepulciano. W porównaniu do butelek z Chianti Classico, czy Montalcino, Sangiovese z Montepulciano wydają się nam zawsze nieco bez charakteru. Tym razem nasze poglądy mogliśmy skonfrontować z pozycjami od producenta należącego do absolutnej czoołwki apelacji – Poderi Boscarelli. O ile pierwsze wina nie wywołały u nas szybszego bicia serca, to przy wyższych etykietach zrobiło się ciekawie. Boscarelli Sotto Casa Vino Nobile di Montepulciano Riserva 2013 to wino z pojedynczej parceli, na której dominuje ciężka, czerwona gleba i w którego składzie Sangiovese uzupełnione jest o 10% Merlota i 5% Caberneta Sauvignon. Wino dojrzewa w różnej wielkości beczkach przez 28-31 miesiący. Pachnie bogato, słodkawo, konfiturowo. Owoc jest ciemny, spod znaku dojrzałych wiśni i śliwek, ale nie wpada w nadmierną ekstraktywność. Dużo dzieje się na języku, gdzie wino jest niesamowicie żywe, drapieżne, nieugładzone. Bardzo dobre+ (93/100). Ale jeszcze lepszym winem jest Boscarelli Il Nocio Vino Nobile de Montepulciano 2015, czyli czyste Sangiovese pochodzące z aluwialnej, piaszczystej gleby bogatej w wapień. Jest zwiewne, leciuchne i eleganckie, ale pod tą powłoką skrywa napiętą strukturę, soczysty owoc i pełne werwy taniny. Jest jeszcze młode, ale widoki na przyszłość są przepiękne. Znakomite (95/100).\nPetrolo to winnica leżąca w mało znanej apelacji Val di Sopra, którą znajdziecie na południowo-wschodnich obrzeżach regionu Chianti Classico. Producent słynie z eksperymentów z fermentowaniem swojego Sangiovese w amforach – tak powstaje jego etykieta Bòggina A. Spróbowany przez nas młodziutki rocznik – Petrolo Bòggina A 2016 dojrzewał w nich przez rok, z tego połowę wraz ze skórkami. W efekcie powstało wino bardzo soczyste, z piękną owocowością i mocnymi, choć żywymi taninami. Smakuje czystym odmianowym owocem (wiśnie, czereśnie), bez dodatku dębu, czy innych elementów, które mogłyby ten odbiór zaburzyć. Bardzo dobre (91/100). Petrolo Galatrona 2015 to znów czysty Merlot, który w niczym nie przypomina swojego archetypowego oblicza. Wino to bowiem dzikie, buchające bogactwem aromatów owocowych, ale i dymnych i balsamicznych. Przede wszystkim zaś jest ogniście kwaskowe i potężnie taniczne. Trochę w tym wszystkim brakuje ułożenia, ale i tak to wielkie wino. Znakomite (94/100).\nKlasę potwierdziły również wina od Montevertine, ale dłuższy ich opis znajdziecie w tym tekście.\nMamy za sobą już Niemcy i Włochy, ale to jeszcze nie koniec. Przed nami bowiem Austria, a to były chyba najjaśniej świecące wina na całym festiwalu.


Gomułka: 3 proc. to zbyt wysoki deficyt przy wzroście 3-4 proc. PKB - TVN24 Biznes\n7 września 2015, 20:51\n"3 proc. to zbyt wysoki deficyt przy wzroście 3-4 proc. PKB"\nPixabay.com (CC0) Rząd w poniedziałek przyjął wstępnie projekt budżetu na 2016 rok z deficytem nie większym niż 54,620 mld zł\nPrzyjęcie 3 proc. deficytu to krok w tył w stosunku do pierwotnych planów resortu finansów; przy wzroście gospodarczym między 3 i 4 proc. PKB założony deficyt jest ewidentnie zbyt wysoki - powiedział prof. Stanisław Gomułka, główny ekonomista BCC.\nRząd w poniedziałek przyjął wstępnie projekt budżetu na 2016 rok z deficytem nie większym niż 54,620 mld zł - poinformował na konferencji minister finansów Mateusz Szczurek. Jak mówił, deficyt sektora finansów publicznych w 2016 r. ma nie przekroczyć 3 proc. PKB. Szef MF zaznaczył, że dochody budżetu państwa determinowane będą przez wzrost PKB w ujęciu realnym na poziomie 3,8 proc. - Tak jak przypuszczałem, minister finansów zaproponował wzrost deficytu sektora finansów publicznych z 2,3 do 3 proc. Rozumiem, że wynika to z korekty początkowych założeń dotyczących wydatków i być może także dochodów. Niewątpliwie jest to korekta w stosunku do początkowych planów w kierunku podwyższenia deficytu - zauważył ekonomista.\nZdaniem Gomułki "jedyne, co można dobrego powiedzieć o tej propozycji to to, że rząd nie zamierza przekraczać tego maksymalnego dopuszczalnego deficytu sektora finansów publicznych i prawdopodobnie oznacza to, że Polska nie wpadnie z powrotem w nadmierny deficyt". - Ale jest to odstępstwo od początkowego planu zmniejszania deficytu do poziomu ok. 1 proc. w ciągu najbliższych paru lat. Prawie 55 mld zł rocznie to jest de facto nie jakiś wielki, ale jednak krok do tyłu w porównaniu z oczekiwanym wynikiem w roku bieżącym - ocenił Gomułka. Jak dodał, rząd jest pod wielką presją, z jednej strony żeby nie przekroczyć granicy 3 proc. deficytu, a z drugiej strony, ze względu na sytuację wyborów, żeby zwiększyć wydatki albo zmniejszyć dochody podatkowe. - To jest kompromis pomiędzy tymi naciskami i czy ten kompromis jest bliższy jednemu czy drugiemu dopiero się okaże - podsumował.\n7 września 2015, 17:28\n7 września 2015, 18:18


Dzisiaj jest śr 28 lip 2021, 14:04\npn 15 maja 2017, 21:42\nTemat: Urlop wypoczynowy a ekwiwalent.\nPrawnie wygląda to tak,, prawo do ekwiwalentu pieniężnego za udział w zdarzeniu na osoba która w czasie akcji zachowuje wynagrodzenie za pracę''. W moim przypadku byłem na urlopie wypoczynkowym i czy w takim przypadku zachowuje prawo do ekwiwalentu za akcję? Tak za urlop wypoczynkowy pracodawca Ci ...\nwt 09 maja 2017, 20:10\nTemat: Odznaczenia dla strażaków za akcję w Świebodzicach w MSWiA\nRe: Odznaczenia dla strażaków za akcję w Świebodzicach w MSWiA\nTrochę to wszystko śmieszne że tak wszystko osobno. Zobaczymy jak to będzie w sobotę we Wrocławiu.\nczw 04 maja 2017, 20:44\nOdznaczenia dla strażaków za akcję w Świebodzicach w MSWiA\nhttps://www.mswia.gov.pl/pl/aktualnosci/16060,Szef-MSWiA-do-strazakow-Dziekuje-ze-niesiecie-pomoc-tym-ktorzy-tej-pomocy-potrze.html Fajnie fajnie szkoda tylko że według tego co teraz tam się wyprawia żaden ochotnik nie ryzykował życia i nie pracował. Trochę to przykre że nie ma tam strażaków OSP w s...\nśr 28 wrz 2016, 16:47\nTemat: Używanie sygnału dźwiękowego w nocy.\nRe: Używanie sygnału dźwiękowego w nocy.\nTemat przerabiany wielokrotnie ale zawsze aktualny. U nas dźwiękowe zawsze i o każdej porze dnia i nocy.\nśr 03 sie 2016, 16:21\nTemat: Ratował życie, miał kontakt z krwią. Musi płacić za badanie, bo jest z OSP\nRatował życie, miał kontakt z krwią. Musi płacić za badanie, bo jest z OSP\nNatrafiłem dzisiaj na taki artykuł.\nhttp://tvnwarszawa.tvn24.pl/informacje, ... 08448.html\nMoże ktoś z szanownego zarządu głównego się wypowie w tej sprawie jak to jest.\npn 11 lip 2016, 21:59\nTemat: Latarka peli 2410 i gallet f1sf - jak to zamocować\nRe: Latarka peli 2410 i gallet f1sf - jak to zamocować\nodświeżam. Coś ktoś??\nśr 25 maja 2016, 18:52\nJest podobno gdzieś zapisane że można być członkiem wielu OSP ale tylko w jednej można być członkiem JOT ale jak PSP nie widzi przeszkód to czemu nie. Można być w kilku członkiem JOT ważne tu są tylko szkolenia a one są imienne. Co do PSP to nie ma tu nic do gadania co do JOT-ów o tym decydują nacz...\nśr 25 maja 2016, 18:48\nTemat: Serwis forda we Wrocławiu\nRe: Serwis forda we Wrocławiu\nNa strzegomskiej germaz\nndz 08 maja 2016, 17:01\nCzy orientuje się co stanie się z wnioskami o dofinansowanie na sprzęt umundurowanie wysłanym do zarządu? I czy wiadomo coś czy dotacje na ubrania hełmy będą z zarządu czy psp będzie rozpatrywac? Ciężko powiedzieć. Związek ma też inne pieniądze nie tylko z msw. U mnie obcieli dotacje i trzeba różni...\nndz 08 maja 2016, 16:47\nludzie zacznjcie szukać i czytać wszystko jest już na tym forum i kilku innych. Są ustawy itd. czytajcie. Istnieje prawny obowiązek utrzymania osp przez gminy i tego nie przeskoczą, macie komisje bezpieczeństwa, staroste, wojewode i prokurature bo nawet tam możecie się zgłosić gdyż narażne jest zdro...\nndz 08 maja 2016, 16:40\nTemat: Zakupy sprzętu w ue\nRe: Zakupy sprzętu w ue\npytanie certyfikat cnbop?? jeli nie ma nie kupisz\npt 06 maja 2016, 20:19\nTemat: Szkolenie druha\nRe: Szkolenie druha\nnie ma możliwości próbowaliśmy już kilka razy tak to załatwić. KP organizuje ale KW nadzoruje i to tam pojawia się problem.\npt 06 maja 2016, 20:17\nAle muszę powiedzieć że coś działają bo co chwilę przychodzą oferty a i wycenę na pilarke zrobili nawet dobrą.\nczw 05 maja 2016, 22:02\nInne kwestia, że u nas zarząd wojewódzki już zapowiedział, że jak jednostka nie będzie robić zakupów w sklepie związkowym to nie ma co liczyć nawet na medale - zaczyna się szantażowanie , a przecież medali nie dostaje się za zakupy tylko za działalność na rzecz osp lub związku ni sądzicie ? a może ...\nczw 05 maja 2016, 21:57\nJak dla mnie to te medale nie znacza nic ogolnie wogole ich nie nosze. Co ma np moj medal gdzie jestem naczelnikiem dzialam aktywnie w strazy wyjezdzam do zdarzen a medal strazaka z sasiedniej jednostki ktory do strazy przychodzi na zebranie walne po to zeby sie napic a na akcji ostatnio byl 10 lat...


Herz&Herz Co to jest? Jak tego użyć? Jak to działa?\nHerz&Herz Przegląd produktów. Co to jest?\nHome » Środki zaradcze na nadciśnienie » Herz&Herz\nHerz & Herz to kapsułki normalizujące ciśnienie krwi wykonane wyłącznie z naturalnych i sprawdzonych składników bogatych w bioflawonoidy. Lek ma działanie hipotensyjne, regenerujące, wzmacniające. Oczyszcza organizm z toksycznych metabolitów i pomaga w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia krwi. Formą uwalniania innowacyjnych produktów są kapsułki, które charakteryzują się dobrą tolerancją i szybkością uzyskania pozytywnego wyniku.\nZalecenia dotyczące korzystania z Herz & Herz:\nwskazane jest wypicie szklanki wody przed zażyciem leku;\nPrzyjmuj 1 kapsułkę 3 razy dziennie przed, po lub podczas posiłków.\npomimo braku przeciwwskazań lub skutków ubocznych, zaleca się unikanie picia bezpośrednio z napojem alkoholowym;\nprzebieg podawania wynosi od 40 dni w celu zapobiegania lub początkowego stadium choroby i do 2 miesięcy;\npo 3 - 6 miesiącach wskazane jest powtórzenie kursu.\nLek można stosować jako środek zapobiegawczy. Zapobiega rozwojowi zawału serca, udaru mózgu, miażdżycy i innych chorób związanych z układem sercowo-naczyniowym.\nHerz & Herz jest dostępny w formie kapsułek, które są lekkostrawne i stopniowo normalizują ciśnienie krwi. Pozytywny efekt odczuwalny jest 6 godzin po początkowym spożyciu. Nadciśnienie można łatwo wyeliminować poprzez normalizację bicia serca i rozluźnienie układu nerwowego. Zmniejsza również apetyt i głód cukru, pomagając lepiej kontrolować wagę.\nHerz & Herz nie zawiera GMO, chemikaliów ani elementów syntetycznych. Dlatego wielu lekarzy specjalistów poleca go osobom z przewlekłymi chorobami lub skłonnością do reakcji alergicznych.Składniki kapsułek to naturalne ekstrakty o biologicznie aktywnej formule. Działając w synergii całkowicie regenerują komórki i usprawniają cały układ cardio.\nGłównym składnikiem aktywnym jest ekstrakt z rośliny moringa. Zawiera łatwo przyswajalne białko, witaminy C, A oraz jest bogaty w wapń, potas i miedź. Uważany za jedno z najlepszych źródeł naturalnych bioflawonoidów o udowodnionych korzyściach sercowo-naczyniowych.\nWszyscy wiedzą, że nadciśnienie jest niebezpieczne dla zdrowia, ponieważ obciąża serce i prowadzi do jego wyniszczenia. Może to znacznie zwiększyć ryzyko udaru niedokrwiennego i dysfunkcji nerek. Nadciśnienie powinno być leczone, gdy tylko pojawią się jego pierwsze objawy.\nOrganiczne kapsułki Herz & Herz tonizują naczynia krwionośne i wzmacniają naczynia włosowate. Pomagają w eliminowaniu objawów nieregularnego bicia serca, poprawiają pracę układu sercowo-naczyniowego. Ponadto stosowanie kapsułek pomaga złagodzić stres bez żadnych negatywnych skutków ubocznych.\nCierpiałam na nadciśnienie, częste bóle głowy i bałam się, że którejś nocy we śnie mogę mieć udar. Po zastosowaniu kapsułek stan znacznie się poprawił. Nie odczuwam bólów głowy i ataków ciśnienia. Moje życie stało się bardziej urozmaicone, gdy pojawiła się siła, wzrosła aktywność.\nZawsze preferuję naturalne środki do leczenia. Dlatego wybrałem kapsułki Herz&Herz, które pomogły mi poradzić sobie z objawami nadciśnienia bez skutków ubocznych. Ten lek świetnie sobie radzi z przydzielonym mu zadaniem. Ciśnienie nie rośnie już pod wpływem stresu lub napięcia. Stałem się spokojniejszy, bardziej pewny siebie. Jestem absolutnie zadowolona z zakupu.\nMój ojciec ma przewlekłe nadciśnienie. Każdy lek działał tylko przez krótki czas i powodował skutki uboczne: zawroty głowy, nudności i osłabienie. Po kursie Herz & Herz ciśnienie krwi naprawdę wróciło do normy. Jego nastrój znacznie się poprawił. Pojawiło się zainteresowanie życiem. Teraz z kapsułek korzysta cała moja rodzina, bo wszyscy jesteśmy podatni na nadciśnienie.\nprzywrócenie prawidłowej czynności serca;\nnormalizacja ciśnienia krwi i krążenia krwi;\neliminacja głównych objawów nadciśnienia (ból głowy, nudności, ciemnienie przed oczami);\nzwiększenie elastyczności i jędrności naczyń krwionośnych;\nnasycenie komórek mózgowych wystarczającą ilością tlenu;\nzapobieganie narastaniu presji w odpowiedzi na stresujące wydarzenia;\nKapsułki Herz & Herz nie mają skutków ubocznych ani przeciwwskazań i pasują do każdej diety.\nW ostatnich latach nadciśnienie stało się zauważalnie młodsze. Dotyka młodych, 30-letnich mężczyzn i kobiet, co budzi duże zaniepokojenie wśród lekarzy. Herz&Herz dobrze wspiera organizm osłabiony objawami wysokiego ciśnienia krwi. Z jego pomocą przywracana jest praca serca, tętnic, naczyń włosowatych i żył. Może być stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami. Świetnie sprawdził się w walce o zdrowie człowieka, dlatego jego stosowanie u pacjentów z nadciśnieniem uważam za nie tyle pożądane, co wręcz konieczne.\nHerz&Herz Czy oszustwo?\nData sporządzenia: November 21, 2021


Notowania akcji, wykresy Advisorshares D.W. Short ETF (DWSH) | Handel akcjami - RoboMarkets\nWykres na żywo dla Advisorshares D.W. Short ETF - DWSH\nAnalizuj ruchy cen Advisorshares D.W. Short ETF online z wykresami akcji w R StocksTrader. Nie musisz odświeżać wykresu, ponieważ notowania są aktualizowane automatycznie. Zobacz aktualne i poprzednie notowania DWSH, uzyskaj wszystkie niezbędne informacje, aby dodać Advisorshares D.W. Short ETF do swojego portfela inwestycyjnego.\nW R StocksTrader możesz inwestować w Advisorshares D.W. Short ETF i rzeczywiste akcje oraz CFD na akcje innych amerykańskich i europejskich spółek. Akcje, indeksy, metale: łącznie 12 000 aktywów jest dostępnych do handlu w terminalu internetowym. Sprawdzaj ruchy cenowe popularnych aktywów, takich jak Advisorshares D.W. Short ETF, w naszej sekcji "Wykresy" i rozszerz swoje możliwości handlowe inwestując w nowe instrumenty.\nOstrzeżenie o ryzyku: wyniki osiągnięte w przeszłości przez DWSH nie zapewniają przyszłych zysków.


Przed 100 laty na łamach prasy na Śląsku Cieszyńskim pisano... (33/10/15)\nPo raz kolejny zapraszamy Was do podróży w czasie. Nie potrzebujecie żadnych wehikułów, aparatur ani innych urządzeń. Do naszej wyprawy wystarczy jedynie Wasze zainteresowanie i przeczytanie zdań znajdujących się w reszcie artykułu.\n- Na początek informacja z „Nowego Czasu” o ślubie, który odbył się w kościele ewangelickim w Pradze. Pan dr praw Waldemar Broda, ochotnik wojenny przy ciężkich haubicach, najstarszy syn ewangelickiego proboszcza w Goleszowie, ożenił się z panną Henrietą von Szabel. Młodej parze życzymy wielu lat na nowej, szczęśliwej drodze życia.\n- Jak donosi „Ślązak”- przed hotelem pod „Jeleniem” w Cieszynie miejska policja aresztowała włóczęgę Jana Raaba z Kunzendorf, który w pewnym sklepie przy Bergasse po otrzymaniu 10 halerzy, widząc, że nie ma nikogo innego w sklepie, napadł i zaczął dusić córkę sklepikarza. Jan Raab ma 35 lat i jest pomocnikiem piekarskim.\n- „Gwiazdka Cieszyńska” wspomina o przyjeździe ponad 70 dzieci z baraków w Choćni do Cieszyna. Prawie połowa z nich to zupełne sieroty, przyjęte w większości przez rodziny wiejskie z okolic Cieszyna. Dzieci zżyte razem w barakach nie chciały się rozłączyć i wszystkie chciały jechać do zakładu, stąd powstały nieprzyjemne dla komitetowych pań trudności i sceny przy rozdzielaniu dzieci.\nCałą akcją przygotowawczą i przyjęciem dzieci w Cieszynie, a także wielce uciążliwą i przykrą pracą przy rozdzielaniu sierot zajęła się z całą gorliwością i pieczołowitością p. Maria Dyboska, przy pomocy innych pań cieszyńskich. Przy oddawaniu dzieci obecny był także starszy radca sądowy z Galicji, p. Szybalski.\n- Informacja dla chętnych, wprost z „Robotnika Śląskiego”: 15 października rozpoczynają się wpisy na jednoroczny kurs handlowo-kupiecki przy Polskiej Szkole Przemysłowej w Orłowej. Będą one trwać do końca miesiąca. Nauka rozpoczyna się 2 listopada o godzinie drugiej po południu i będzie odbywać się dwa razy w tygodniu w dniach, które oznaczone zostaną w porozumieniu z uczestnikami. Na kurs przyjmuję się tak Panów jak i Panie różnych zawodów i w różnym wieku, począwszy od lat 16. Wymagane jest ukończenie co najmniej szkoły ludowej z dobrym postępem, co ewentualnie wykaże egzamin wstępny.\nNa kursie wykładane będą następujące przedmioty: Rachunki kupieckie i przemysłowe; buchalteria kupiecka; stylistyka i prace kantorowe; nauka o handlu i wekslach; wiadomości ustawowe dla handlu i przemysłu; nauka pisania na maszynie; stenografia; kaligrafia i pismo handlowe.\nOpłata za cały kurs wynosi 80 koron płatne w czterech równych ratach po 20 koron w miesiącach po sobie następujących. Wpisowe: 5 koron.\n- Kącik anonsowy: „Najlepszą leguminę wojenną dla dzieci i dorosłych sporządza się z doktora Oetkera budyń (Pudding) proszku po 20 h, pół litra mleka i 5 dkg cukru, do czego jeszcze dowolnie dodać można 1 lub 2 jaja. Budyń (Pudding) ten z powodu swego składu jest tak samo bardzo smaczną jak też pożywną – szczególnie kości wytwarzającą – leguminą i ma tę zaletę, że dzieci go coraz to z większą rozkoszą zjadają.[…] Dzieci jedzą budyń (czyli Pudding) na obiad i na kolacyę przed udaniem się do snu.[…]”\nNie bądź obojętny! Policja alarmuje przed niebezpiecznymi wychłodzeniami organizmu Wybory do Sejmu 2015: Damian Machej


Z PWr na Stanford i Berkeley: Zajęcia na Stanford\nZajęcia na Stanford\nMija trzeci tydzień wyjazdu i udziału w programie TOP 500. Najwyższy czas, aby opisać na czym polega program, w którym bierzemy udział. Tym bardziej, że to pierwsze popołudnie, które jest tak na prawdę wolne od zajęć.\nProgram składa się z dwóch części (cały program można znaleźć tutaj):\nczęści szkoleniowej w ramach której bierzemy udział w kursie realizowanym przez pracowników i współpracowników Uniwersytety Stanforda\nczęści stażowej w ramach której odbywamy staże w firmach i organizacjach prowadzących prace badawczo rozwojowe na terenie Doliny Krzemowej.\nCzęść szkoleniowa realizowana jest w Stanford Centre for Professional Development i trwa 5 tygodni. W zasadzie każdy dzień wygląda dość podobnie: wyjazd na uczelnię o 8 rano; zajęcia od 9:00 do 16:30 z półtora godzinną przerwą na obiad, powrót do hotelu około 17:45.\nDużo? Wydaje się, że nie, ale .... zajęcia to 3 godzinne sesje dotyczące jednego z 4 kursów (o nich za chwilę) z których każdy jest realizowany 2 lub 3 razy w tygodniu. Zajęcia są prowadzone w trybie takim jak studia undergrad na amerykańskich uniwersytetach - prowadzący każdy kurs, przez każdymi zajęciami, przygotowuje zestaw materiałów do przeczytania i zapoznania się z nimi zanim przyjdziemy na zajęcia. Dodatkowo zadawane są zadania domowe, a 3 kursy kończą się prezentacją projektów, które również są realizowane równolegle z zajęciami - projekty są ściśle związane z zajęciami, jednak nie realizujemy ich w czasie zajęć a jedynie uczymy się metod, których mamy użyć do ich realizacji. Pracę nad projektami w grupach 4-8 osobowych organizujemy popołudniami i wieczorami.\nChoć powyższy opis może nadal nie stwarzać wrażenia jak wiele jest do zrobienia, to musicie mi uwierzyć, że na prawdę pracy jest cała masa - studenci amerykańscy zazwyczaj realizują w semestrze* do 3 kursów. Studenci, którzy biorą 4 kursy w semestrze podobno nie robią nic innego tylko się uczą.\nZanim jeszcze przyjechałem na Stanford usłyszałem opinię od osoby z Uniwersytetu Wrocławskiego, że gdyby kazać studentom w Polsce przeczytać tyle stron w ciągu semestru, ile tu każe się czytać na 3 różne zajęcia w jednym tygodniu, to poszliby na skargę do dziekana. Muszę przyznać, że w chwili obecnej przypuszczenie to nie wydaje mi się być zbytnio przesadzone.\nWracając do kursów. Kursów w których bierzemy udział jest 5, jednak jeden z nich (Technology) jest na razie owiany sporą tajemnicą, bo oprócz materiałów przygotowawczych (w liczbie: 37 slajdów, 47 stron w 2 artykułach i 3 patentów do zapoznania się) niewiele więcej wiadomo.\nW każdym bądź razie - pięć kursów w których uczestniczymy to:\nInnovation to chyba najbardziej wciągający i lubiany kurs - jest prowadzony przez Marka Schara, który na co dzień jest pracownikiem Design School (zwanego tutaj d.school). Zajęcia omawiają metodologię Stanfordu w zakresie tworzenia rozwiązań innowacyjnych (Design Thinking), która składa się z pięciu podstawowych kroków wykonywanych wielokrotnie w sposób iteracyjny, aż do uzyskania pożądanego rozwiązania (tu unika się określeń typu "lepszy"/"gorszy" do oceny rozwiązań - wszystkie są dobre bo rozwiązują stawiany problem, często w sposób bardzo niekonwencjonalny). W ramach kursu bardzo dużo się rysuje - w zasadzie mamy przykazanie, aby wszelkie notatki robić w postaci rysunków a nie opisów słownych. Z modeliny, papieru, rurek i masy innych drobnych rzeczy wykonujemy prototypy produktów, rozwiązań i usług, które opracowujemy. Z boku trochę to wszystko może wyglądać jak zabawa w przedszkolu, ale ma jednak swój cel - nauczyć się patrzeć na stawiane problemy z maksymalnie wielu różnych perspektyw, starać się zrozumieć je oraz problemy i potrzeby osób zgłaszających (również te potrzeby, które nie są wyrażane werbalnie).\nKolejne kroki metodologii Design Thinking (ze strony d.school)\nKurs kończy się prezentacją projektu w którym każda z grup ma znaleźć rozwiązanie postawionego im problemu - opracować nową kanapkę dla McDonalda, przyciągnąć więcej klientów do Pizza Hut (jeśli ktoś kiedyś był w Pizza Hut w USA, to wie, że nie jest to proste zadanie) czy opracowanie założeń dla nowego modelu Fiata 500 w wersji sport, która ma być chętnie kupowana przez kobiety (w 2011 roku sprzedano zaledwie 1000 sztuk tego modelu Fiata w USA!).\nGorąco polecam udział w darmowym "przyspieszonym kursie" Design Thinking. Całość powinna zająć od 1.5 do maksimum 3 godzin. Jeśli ktoś ma mniej czasu to zachęcam przynajmniej do poznania podstawowych założeń metodologii.\nEntrepreneurship czyli kurs szeroko rozumianej przedsiębiorczości. Kurs ten składa się z kilku części - metod opracowywania i oszacowywania rentowności oraz ryzyka pomysłów; finansów i zagadnień ich pozyskiwania z instytucji typu Bussines Angels i Venture Capitals; zajęć związanych z budowaniem i umacnianiem zespołu, które z boku wyglądają na gry i zabawy, ale uświadamiają jak ważna jest komunikacja w zespole, współpraca z poszczególnymi jego członkami czy właściwy wybór lidera. Klasyk powiedziałby, że konieczność współpracy w zespole to "oczywista oczywistość", ale idę o zakład, że po wykonaniu kilku takich gier okaże się, że współpraca nie jest aż tak bardzo naturalnym odruchem a założenia które przyjmujemy odnośnie zadania czy członków grupy są bardzo odległe od rzeczywistości.\nJedna z gier zespołowych - przenoszenie toksycznych materiałów\nprzy pomocy "specjalnego" urządzenia (zdjęcie Konrad Frontczak)\nKto grał w grę z przesyłaniem wiadomości e-mail w celu realizacji zadania, ten wie co mam na myśli. Dość powiedzieć, że na 8 zespołów, które brały udział, tylko 1 zrealizował zadanie! Zrobił to w niecałe 8 minut (z 15 przewidzianych) a najlepsi realizują je w nieco poniżej 4.\nSchemat gry w przesyłanie wiadomości e-mail (z prezentacji John Warren);\nIntellectual Property to kurs z zakresu własności intelektualnej na którym poruszane są zagadnienia ochrony własności intelektualnej, prawa patentowego czy pisania wniosków patentowych. Kurs ciekawy jak poprzednie, choć niestety część z prezentowanych informacji nie przystaje do warunków europejskich.\nLeading and Executing Strategy prezentuje jak powinna wyglądać strategia przedsiębiorstwa i jak wpasować tę strategię w kontekst firmy i jej otoczenia. To również kurs o tym jak opracować wizję firmy, przygotować się do jej realizacji, jak prowadzić (nie zarządzać!) firmę oraz motywować pracowników, aby tę wizję i założone cele zrealizować. Jedną z ciekawych rzeczy, o której myślę, że warto tu wspomnieć przedstawia poniższy rysunek.\nWhere the magic happens (z prezentacji Behnam Tabrizi)\nWspomniana na rysunku magia, czyli coś wspaniałego, wartościowego co możemy zrobić, leży poza strefą naszego komfortu. Dopóki poruszamy się w obszarze, w którym dobrze się czujemy, mamy małe szanse natrafić na coś niespodziewanego, przełomowego czy innowacyjnego. Dopiero, gdy opuścimy ten obszar natrafiamy na rzeczy niecodzienne i inne, które mogą przerodzić się w coś wartościowego o czym normalnie nikt z nas by nie pomyślał.\nBrzmi niezrozumiale? Od tygodnia realizując jeden z projektów, podchodzę do obcych, nieznanych mi ludzi i wypytuję o prowadzenie restauracji, preferencje w wyborze restauracji na obiad/kolację, czy jedzą w domu bądź poza nim itp. Dyskomfort straszny, ale dowiedziałem się ogromnej masy ciekawych rzeczy na temat prowadzenia restauracji czy motywacji amerykanów przy wyborze restauracji, o których nigdy sam bym nawet nie pomyślał.\nTechnology - TBD, czyli zobaczymy co to będzie.\n* Studia w USA odbywają się w systemie semestralnym bądź kwartalnym. Semestralny system obowiązuje m.in. na UC Berkeley i jest on analogiczny do tego co znamy z Polski. Na Stanford obowiązuje system kwartalny - rok akademicki składa się z 3 kwartałów każdy po 10 tygodni.\nAutor: Maciej N o 05:02\nSite Visit and Internship - CISCO\nHaas School Newsroom, czyli napisali o nas\nPryzmat, czyli napisali o nas\nEntrepreneurship - zaliczenia\nŚcieżka kariery na Stanford


Seks bez zgody to gwałt - będzie nowa definicja? Jest petycja do ministra sprawiedliwości. W tle sprawa z Poznania | Strona Kobiet\nSeks bez zgody to…\nMikołaj Woźniak 23.09.2020\nPojawiła się petycja do ministra sprawiedliwości o zmianę definicji gwałtu w polskim prawie. W myśl nowych przepisów miałby tak być traktowany każdy akt seksualny bez jasno wyrażonej zgody. Pixabay.com\nPetycja o zmianę definicji gwałtu w polskim prawie powstała z inicjatywy Amnesty International. Skierowana jest do Ministra Sprawiedliwości. Zakłada, by warunkiem koniecznym do kwalifikacji jako gwałt nie było - jak obecnie - stawianie oporu, a po prostu brak wyrażonej zgody. Podobne zmiany w prawie wprowadziła w ostatnim czasie Dania.\n- Prawo, które obowiązuje w Polsce, uznaje, że do gwałtu dochodzi wtedy, gdy występuje przemoc, a sprawiedliwości może szukać tylko osoba, która wyraziła w tej sytuacji głośny i wyraźny sprzeciw. Ta definicja wyklucza m.in. gwałty w sytuacjach, w których brak zgody nie został wyrażony ze względu na strach, czy “obowiązek” w formalnych związkach, w których pytanie o zgodę może wydawać się niepotrzebne\n- tłumaczy Amnesty International.\nW związku z tym, w petycji czytamy, że: "treść Artykułu 197 kodeksu karnego musi mieć takie brzmienie,  by każdy akt seksualny bez zgody był odpowiednio karany, bez względu na to czy kobieta stawiała opór".\nNowa definicja gwałtu: w tle sprawy z Wrocławia i Poznania\nBezpośrednią przyczyną powstania petycji są dwie sprawy, z których jedna rozgrywała się przed poznańskim sądem. Pierwszą rozpatrywał jednak Sąd Apelacyjny we Wrocławiu. Drastycznie złagodzona została kara dla pedofila - 26-letniego mężczyzny za seks z 14-latką - swoją daleką krewną. Z trzech lat więzienia na rok w zawieszeniu.\n– Czternastolatka nie została zgwałcona, bo nie krzyczała, kiedy 26-letni mężczyzna dobierał się do niej – tak tłumaczyć miał wrocławski Sąd Apelacyjny wyrok jaki wydał kilka tygodni temu. Sąd nie miał wątpliwości, że do zdarzenia doszło i że to pedofilia. Ale nie gwałt na nieletnim\n– pisała Gazeta Wrocławska, która ujawniła sprawę.\nCzytaj więcej: Rok w zawieszeniu za seks z 14-latką. Sąd: Gwałtu nie było, bo nie krzyczała\nDruga sprawa, ta rozgrywająca się przed poznańskim Sądem Apelacyjnym - dotyczyła gwałtu na 35-letniej kobiecie w jednym z mieszkań przy ul. Garncarskiej w Poznaniu. Czterech mężczyzn oskarżonych było o brutalne pobicie, nieudzielenie pomocy, poważne uszkodzenie ciała, narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia i zgwałcenie kobiety.\nW ocenie poznańskich sądów, mimo że dwóch mężczyzn uprawiało seks z pobitą kobietą, która nie była w stanie się bronić, to do gwałtu nie doszło. Dlaczego? Bo wykorzystali jej... bezradność. Z tego powodu sąd obniżył im wyroki o połowę. Tymczasem kobieta została do tego stopnia skatowana, że do końca życia będzie wymagała specjalistycznej opieki.\nWięcej: Pobili i wykorzystali seksualnie kobietę. To nie był gwałt - taki wyrok wydał sąd w Poznaniu. "Mężczyźni wykorzystali bezradność pobitej"\nSeks bez zgody jako gwałt: Jest petycja\nWłaśnie na bazie tych dwóch spraw Amnesty International wyszło z propozycją petycji. - Potrzebujemy Twojego głosu, aby każda kobieta czuła się bezpiecznie, była odpowiednio chroniona przed przemocą, a jej zgoda była najważniejsza! - apeluje organizacja.\nPetycję można podpisać w tym miejscu: PETYCJA. TAK TO MIŁOŚĆ!.\nGwałt to seks bez zgody: Politycy oceniają projekt\nCo o petycji i propozycjach zmian sądzą politycy? Ci z Lewicy i Koalicji Obywatelskiej są zdecydowanie za.\n- Jako klub bylibyśmy "za" i niewykluczone, że dodatkowo sami wyjdziemy jeszcze z propozycjami takich zmian w prawie. Decyzje sądów w Poznaniu i we Wrocławiu i taka kwalifikacja tych czynów budzi słuszne zdumienie i oburzenie\n- mówi Katarzyna Kretkowska, posłanka Lewicy z Poznania.\nI podkreśla, że brak zgody na seks, zawsze jest brakiem zgody, niezależnie od tego, jak jest wyrażony.\n- Skoro zapadają takie, a nie inne orzeczenia sądów, to jasny sygnał, że prawo należy doprecyzować - podsumowuje Kretkowska.\nPodobnego zdania jest Waldy Dzikowski, poseł Koalicji Obywatelskiej: - Zaproponowana w petycji definicja do mnie dociera, nie zawiera żadnych kruczków. Po prostu nie da się już sformułować tego łatwiej. A taka powinna być właśnie kwalifikacja i wykładnia - jasna i czytelna.\nPoseł jest zdania, że jeśli któraś ze stron nie wyraża zgody na akt seksualny, a jednak do niego dochodzi, to bezwzględnie musi to być karane.\nZmiany w kwalifikacji gwałtu? PiS nie komentuje\nOficjalnego stanowiska PiS w tej sprawie nie ma, a i politycy partii mówią raczej niechętnie. Na pięć prób, wypowiedział się dla nas jeden, nieoficjalnie.\n– W ostatnim czasie udało nam się zrobić wiele, jeśli chodzi o poprawę sytuacji ofiar gwałtów. Wspomniane wyroki są skandaliczne i pokazują, że wiele jeszcze trzeba zrobić w reformie wymiaru sprawiedliwości. Jeśli jednak chodzi o proponowane zmiany, to ta propozycja wymagałaby zdecydowanie bardziej szczegółowych zapisów, by nie tworzyć pola do nadużyć\nMateriał oryginalny: Seks bez zgody to gwałt - będzie nowa definicja? Jest petycja do ministra sprawiedliwości. W tle sprawa z Poznania - Głos Wielkopolski\nCzarny Piątek. 23 marca Strajk Kobiet w Warszawie, kobiety mobilizują się przeciwko kolejnej próbie zaostrzania prawa do aborcji 47\n„Déjà vu - Strajk Kobiet”. Ogólnopolski protest kobiet przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego 10