Alanya | Turcja w Sandałach\nWysłane przez Iza w wt., 24/05/2016 - 15:33. Ostatnia modyfikacja: wt., 24/05/2016 - 15:33\nWspółrzędne GPS: 36.540199, 31.995001\nZabytek lub zabytki: bizantyjskie, seldżuckie, osmańskie\nDla wielu osób hasło "wakacje w Turcji" oznacza tylko jedno - wczasy w Alanyi. Co prawda Turcja to ogromny i zróżnicowany kraj, a na wybrzeżach czterech oblewających go mórz usadowiło się wiele kurortów i miejscowości wypoczynkowych, ale skojarzenie to jest jak najbardziej słuszne. To do Alanyi przybywa co roku najwięcej turystów z Polski, a jakość piasku na słynnej plaży Kleopatry staje się tematem wielu gorących dyskusji i kontrowersji, podobnie jak wybór najlepszego hotelu w tej okolicy oraz najmodniejszego w danym sezonie klubu nocnego.\nMamy nadzieję, że w poniższym tekście znajdziecie odpowiedzi na wiele nurtujących Was pytań dotyczących wypoczynku w okolicach Alanyi. Co więcej, wierzymy, że uda nam się przekonać Was do bardziej dokładnego poznania tego miasta i jego zabytków. Może nawet podejmiecie wyzwanie i poszukacie krasnoludów w niedalekiej jaskini, odwiedzicie ruiny zapomnianego antycznego miasta Syedra lub zadumacie się nad najnowszą historią Turcji w tzw. Domu Atatürka?\nOsobom planującym wypoczynek w regionie Alanyi polecamy przewodnik Antalya, Side i Alanya w formie poręcznego ebooka.\nOkres rzymski i bizantyjski\nGłówne trasy przejazdowe\nOśrodki wypoczynkowe w okolicy Alanyi\nOdwiedzając Alanyę warto pamiętać, że jeszcze w połowie XX wieku była to skromna wioska rybacka. Przez ostatnich kilkadziesiąt lat rozrosła się i uzyskała miano najważniejszego tureckiego kurortu. Przepiękne plaże, ciągnące się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, są zarazem błogosławieństwem, jak i klątwą Alanyi.\nBłogosławieństwem, ponieważ przybywający do miasta wczasowicze przyczyniają się do jego rozwoju i wzrostu zamożności. Klątwą, ponieważ najazd tysięcy turystów pozbawił Alanyę aury wyjątkowości. Stała się kolejnym miejscem masowego wypoczynku, z dyskotekami, które grają muzykę taką samą, jak w Warszawie czy Londynie, i restauracjami serwującymi dania typowo brytyjskie czy skandynawskie. Na szczęście Alanya nie zatraciła całkowicie swojego uroku, trzeba go tylko uważnie poszukać, porzucając leżak na plaży Kleopatry lub zacisze hotelu z ofertą all inclusive.\nPomimo ogromnej popularności, jaką cieszy się obecnie Alanya wśród wczasowiczów, liczba źródeł dotyczących jej historii jest stosunkowo skąpa. Najwyraźniej niewiele osób jest zainteresowanych dawnymi dziejami tego tętniącego muzyką dyskotekową kurortu, a szkoda! Historia Alanyi obfituje w nagłe zwroty akcji, a miasteczko doświadczało w swoich dziejach momentów ogromnej potęgi, aby wkrótce potem nagle zniknąć z kart historii na długi czas.\nHistoria tego odcinka wybrzeża śródziemnomorskiego, na którym obecnie rozwinęła się Alanya, ginie w mrokach prehistorii. Przypuszcza się, że teren wzgórza na cyplu, gdzie obecnie wznosi się twierdza, będąca jednym z symboli Alanyi, był zamieszkany już w okresie hetyckim (czyli w II tysiącleciu p.n.e.). Dogodne warunki i ukształtowanie linii brzegowej sugerują, że naturalny port w Alanyi był wykorzystywany od najdawniejszych czasów, a historia sąsiednich miast, takich jak chociażby Side sięga co najmniej VIII wieku p.n.e. Co więcej, w pobliżu Alanyi, na terenie antycznej osady Laertes, badacze odnaleźli tabliczkę z inskrypcją w języku fenickim, datowaną na 625 rok p.n.e.\nNa kartach historii Alanya pojawia się po raz pierwszy w IV wieku p.n.e., w tzw. "Periplusie Pseudo-Scylaxa" czyli opisie wybrzeża Morza Śródziemnego, stworzonym przez greckiego geografa. Natomiast najdawniejsze ślady fortyfikacji zamkowych na wzgórzu są datowane na okres hellenistyczny, po podboju tych ziem przez macedońskiego wodza Aleksandra Wielkiego. Jeden z jego spadkobierców, Ptolemeusz I Soter, sprawował luźną kontrolę nad tym odcinkiem wybrzeża, a faktycznymi władcami Alanyi byli przez długi czas piraci. W 142 roku p.n.e. mieszkańcy Alanyi udzielili poparcia uzurpatorowi do tronu rządzących Syrią Seleucydów, Diodotosowi. Ów władca, przybrawszy przydomek Tryphon czyli Wspaniały, przystąpił do rozbudowy Alanyi. Nie dane mu jednak było dokończyć tego dzieła, gdyż został pobity w kilku bitwach przez Antiocha VII Sidetesa. Opuszczony przez swoje oddziały popełnił samobójstwo, a tereny przez niego kontrolowane, wraz z Alanyą dostały się pod kontrolę jego rywala - Antiocha VII. Podczas jego rządów dokończona została budowa twierdzy w Alanyi oraz portu, rozpoczęta przez Diodotosa.\nRzymianie umocnili swoją pozycję w Azji Mniejszej po 133 roku p.n.e., kiedy to odziedziczyli Królestwo Pergamonu, zapisane im w testamencie przez ostatniego władcę tego państwa. Drzazgą w rzymskim oku okazali się cylicyjscy piraci, nadal aktywnie działający na wodach wzdłuż wybrzeża śródziemnomorskiego. Ostatecznie kres świetności procederowi pirackiemu położył Pompejusz Wielki, który w 67 roku p.n.e. rozgromił flotę piracką w bitwie pod Korakesionem, jak nazywano wówczas Alanyę. Przez wiele wieków natomiast nierozwiązanym problemem regionu były najazdy ludu Izauryjczyków, zamieszkującego nieodległą krainę znaną jako Cylicja Górzysta. Co więcej, lokalna ludność regularnie buntowała się przeciwko rzymskiej kontroli, a jej największe powstanie trwało od 404 do 408 roku n.e.\nWedług lokalnej legendy, niepotwierdzonej przez źródła historyczne, ale chętnie wspominanej przez lokalnych przewodników, to właśnie w Alanyi rzymski wódz Marek Antoniusz poślubił Kleopatrę. W dowód wielkiej miłości miał jej podarować to miasto w prezencie ślubnym. Na pamiątkę tego wydarzenia najpiękniejsza plaża w mieście nosi nazwę Plaży Kleopatry. Bardziej pragmatycznie nastawieni zwolennicy tej legendy wspominają, że wyborem Alanyi nie kierowała jej malowniczość, ale bogate lasy cedrowe, źródło wspaniałego budulca dla floty wojennej.\nPo rozpadzie Imperium Rzymskiego na część zachodnią i wschodnią Alanya pozostawała przez wieki pod kontrolą Bizancjum, ale wiodącą rolę w regionie odgrywało wówczas Side. W VII wieku w tym regionie Azji Mniejszej pojawili się Arabowie, co zmotywowało bizantyjskich władców do odbudowy i umocnienia fortyfikacji w Alanyi. Po przegranej bitwie pod Manzikertem Bizancjum utraciło znaczne tereny Anatolii, w tym - Alanyę, na rzecz plemion seldżuckich. W 1120 roku, za panowania cesarza Jana II Komnena, Alanya powróciła w granice Bizancjum.\nPo zdobyciu Konstantynopola przez rycerzy IV krucjaty w 1204 roku, przyszłość znacznych obszarów Azji Mniejszej stanęła pod znakiem zapytania. Alanya znalazła się pod przejściową kontrolą Ormiańskiego Królestwa Cylicji i to spod panowania Ormian przeszła w 1221 roku bezpośrednio pod kontrolę turecką. Miasto podbił wówczas seldżucki sułtan Alaeddin Keykubat, któremu tak spodobała się ta okolica, że uczynił miasto swoją zimową stolicą. Nic dziwnego, zima w Konyi - stolicy seldżuckiej, położonej na Wyżynie Anatolijskiej, to nie przelewki, temperatury spadają tam aż do -25 stopni Celsjusza.\nAlaeddin Keykubad nakazał intensywne prace budowlane w Alanyi, za jego panowania ponownie rozbudowano twierdzę na wzgórzu, wzniesiono słynny symbol miasta - Czerwoną Wieżę oraz pierwsze seldżuckie stocznie na wybrzeżu śródziemnomorskim. Miasto stało się ważnym portem morskim, dzięki któremu Seldżucy prowadzili intensywną wymianę handlową z Egiptem i miastami włoskimi. Ponadto Alanya, jako ulubienica sułtana, została ozdobiona przez liczne ogrody i pawilony, położone poza obrębem murów obronnych.\nNiestety, okres stabilności i rozkwitu miasta nie trwał długo. Już w 1242 roku, w bitwie pod Köse Dağ Mongołowie rozgromili siły seldżuckie, co spowodowało rozdrobnienie dzielnicowe znacznych obszarów Anatolii. W burzliwym okresie, który trwał przez 200 lat, od połowy XIII wieku do połowy XV wieku, kontrolę nad Alanyą sprawowali zarówno lokalni władcy tureccy z rodu Karamanidów, jak i chrześcijańscy władcy Cypru oraz mamelucy z Egiptu. Ci ostatni nabyli Alanyę od Karamanidów za 5 tysięcy złotych monet.\nOstatecznie, w 1471 roku, generał Gedik Ahmed Pasza wcielił Alanyę do rozrastającego się Imperium Osmańskiego. Główne źródło dochodu miasta, handel drewnem, dotychczas zarządzane przez Wenecję, zostało zmonopolizowane przez Osmanów w 1477 roku. W 1608 roku Alanya odparła atak morski, przeprowadzony przez Zakon św. Stefana Papieża i Męczennika, założony przez księcia Kosmę Medyceusza z Florencji.\nOd XVI wieku postępował stopniowy schyłek świetności Alanyi, spowodowany powstaniem nowych morskich tras handlowych, prowadzących z Europy wokół Afryki do Indii. Pod koniec XVI wieku, według wykazów podatkowych, Alanya utraciła status miejski. Odwiedzający w II połowie XVII wieku Alanyę podróżnik Evliya Çelebi wspominał o zachowanym w dobrym stanie zamku, ale również o zrujnowanych przedmieściach miasta. W XVIII i XIX wieku w Alanyi powstały luksusowe wille, wznoszone dla lokalnych możnowładców, ale region cierpiał z powodu zastoju oraz był regularnie gnębiony przez bandytów z gór Taurus.\nPo poniesionej podczas I wojny światowej przez Imperium Osmańskie druzgocącej klęsce obszar Pamfilii wraz z Alanyą został przyznany Włochom. Do terytorium Turcji włączono go ponownie po podpisaniu traktatu w Lozannie, w 1923 roku. Zamieszkująca samo miasto oraz jego okolice ludność grecka została wówczas, na podstawie postanowień traktatu, przesiedlona do Grecji, gdzie osiedliła się w pobliżu Aten, w miejscowości o nazwie Nea Ionia.\nPrzełomowe dla przyszłości miasta okazało się niespodziewane odkrycie, dokonane podczas budowy portu w 1948 roku. W trakcie prowadzonych prac odsłonięto wejście do położonej u stóp wzgórza zamkowego jaskini Damlataş. Rzekome właściwości zdrowotne panującej w tej jaskini atmosfery zaczęły od lat 60-tych XX wieku przyciągać kuracjuszy i turystów, na początku tureckich, a następnie - międzynarodowych. Stopniowo znaczenie samej jaskini zmalało, a Alanya stała się znaną miejscowością wypoczynkową. Jej popularność znacznie wzrosła po powstaniu międzynarodowego portu lotniczego w Antalyi. Obecnie Alanya jest nieformalną letnią stolicą Turcji - tak jak niegdyś była zimową stolicą Seldżuków.\nNajdawniejsza udokumentowana nazwa miasta to Korakassa, co w języku luwijskim oznaczać ma Wystające Miasto. Grecy używali dla określenia tego miejsca słowa Korakesion, a Rzymianie - Coracesium, a obie te nazwy są wyraźnym zniekształceniem luwijskiego oryginału.\nW czasach bizantyjskich przyjęła się nowa nazwa - Kalonoros czyli Piękna Góra. Zarówno luwijskie, jak i bizantyjskie określenie stanowią nawiązanie do najbardziej charakterystycznej cechy geograficznej osady czyli wysuniętego w morze cyplu, na którym stoi potężna twierdza.\nWłoscy żeglarze używali natomiast nazwy Candelore, ale ostatecznie przyjęło się określenie z czasów seldżuckich - Alaiye. Przetrwało ono aż do lat 30-tych XX wieku. Odwiedził wówczas miasto pierwszy prezydent Turcji, Mustafa Kemal Atatürk, który nakazał zmianę jego nazwy na Alanya. Oficjalne wyjaśnienie tej decyzji opiera się na argumentacji, że słowo to było lepiej dostosowane do zapisu w alfabecie łacińskim, świeżo wprowadzonym na terenie Turcji. Nieoficjalnie mówi się natomiast o pomyłce telegrafisty, który miał taką właśnie nazwę przesłać Atatürkowi.\nAlanya położona jest na wybrzeżu Morza Śródziemnego, na terenie krainy zwanej tradycyjnie Pamfilią. Najbardziej charakterystycznym punktem orientacyjnym miasta jest wysunięty głęboko w morze cypel, na którym znajdują się pozostałości dawnej twierdzy (tr. Alanya Kalesi). Ponieważ w kierunku północnym od miasta przebiega potężne pasmo gór Taurus, rozwój terytorialny Alanyi następuje głównie wzdłuż wybrzeża, na zachód i wschód od jego centrum.\nZa ścisłe centrum Alanyi uznawane są okolice cypla zamkowego, a większość wczasowiczów przemieszcza się po mieście biegnącym ze wschodu na zachód bulwarem Atatürka (tr. Atatürk Bulvarı). To wzdłuż tej ulicy położonych jest najwięcej restauracji i sklepów nastawionych na gości zagranicznych, tutaj też znajdują się najważniejsze hotele miejskie Alanyi.\nPo zachodniej stronie wzgórza zamkowego od bulwaru Atatürka odchodzi uliczka Güzelyalı, przechodząca następnie w ulicę Damlataş. W okolicy, gdzie uliczki te krzyżują się z ulicami İsmail Hilmi Balcı oraz Sultan Alaaddin znajduje się skupisko ważnych z turystycznego punktu widzenia placówek. Po stronie północno-wschodniej stoi lokalne Muzeum Archeologiczne (tr. Alanya Arkeoloji Müzesi), a naprzeciwko niego - Biuro Informacji Turystycznej.\nTuż obok znajduje się przystanek autobusów miejskich, z którego można podjechać na szczyt wzgórza zamkowego. Dokładniejsze informacje dotyczące najważniejszych budowli położonych na terenie wzgórza zamkowego znajdują się w rozdziale poświęconym twierdzy w Alanyi. Na południowy-zachód od skrzyżowania położony jest niewielki park miejski (tr. Alanya Belediyesi 100. Yıl Atatürk Parkı), a przy nim - wejście do słynnej jaskini Kapiący Kamień (tr. Damlataş Mağarası).\nW centrum miasta ulica Damlataş biegnie równolegle do głównego bulwaru miasta, po jego południowej stronie, i doprowadza do położonego u wschodnich stoków wzgórza portu statków wycieczkowych (tr. Alanya Yat Limanı). Z tej strony wzgórza również skupiło się kilka bardzo ważnych budowli, w tym najciekawsze zabytki z okresu seldżuckiego - Czerwona Wieża (tr. Kızıl Kule), stocznie (tr. tersane) i arsenał (tr. tophane).\nBędąc w porcie warto przespacerować się sztucznym półwyspem (pirsem), wysuniętym głęboko w morze. Na jego krańcu stoi latarnia morska, a dodatkowo to z tego miejsca można zrobić najładniejsze zdjęcia portu i wybrzeża w Alanyi. Późnym wieczorem okolice portu zmieniają się w centrum rozrywkowe - to tutaj mieszczą się najmodniejsze i najgłośniejsze kluby noce, bary i dyskoteki w Alanyi.\nNa północny-zachód od portu, przy końcu ulicy Portowej (tr. İskele Caddesi) i niedaleko Urzędu Miasta Alanya (tr. Alanya Belediyesi) znajduje się kolejny niewielki park, do którego ściągają miłośnicy kotów. Zwierzaki te mają nawet w parku swój Koci Dom (tr. Kedi Evi). Nieco dalej, w pobliżu pomnika Atatürka ulice prowadzące z cyplu zamkowego dochodzą z powrotem do bulwaru Atatürka.\nPo wschodniej stronie miasta najważniejszym obszarem interesującym turystów jest bazar, którego teren rozciąga się na północ od bulwaru Atatürka. W tej części miasta położone są także sklepy odzieżowe reprezentujące nieco wyższą półkę w porównaniu z licznymi stoiskami oferującymi oryginalne, tureckie podróbki zachodnich marek.\nNajsłynniejsza plaża Alanyi czyli plaża Kleopatry (tr. Kleopatra Plajı) rozpoczyna się przy jaskini Damlataş i ciągnie się przez 2,5 km na zachód, aż do punktu w którym bulwar Atatürka zbiega się z trasą przelotową D400. Około 2 km dalej w kierunku zachodnim zlokalizowana jest nowa marina jachtowa w Alanyi, działająca od 2011 roku.\nPo wschodniej stronie wzgórza zamkowego rozpoczyna się natomiast druga plaża miejska czyli plaża Kejkubada (tr. Keykubat Plajı). Ciągnie się ona na odcinku aż 12 km, do miejscowości Kargıcak, ale jest stosunkowo wąska i cieszy się mniejszym uznaniem wśród doświadczonych plażowiczów niż słynna "Kleopatra".\nGłówną osią komunikacyjną prowadzącą przez środek miasta jest bulwar Atatürka (tr. Atatürk Bulvarı). Po zachodniej i wschodniej stronie Alanyi bulwar ten łączy się z trasą przelotową D400, łączącą Alanyę z innymi nadmorskimi miastami regionu. Po wschodniej stronie miasta bulwar ten zmienia nazwę na Ahmet Tokuş Bulvarı. Jeżeli zamierzacie przejechać przez Alanyę bez zatrzymywania się w jej centrum, to powinniście kierować się właśnie na trasę D400, która na terenie Alanyi nosi po prostu nazwę Obwodnica (tr. Çevre Yolu).\nObwodnica ta przebiega łukiem po północnej stronie Alanyi. Od zachodniej strony rozpoczyna się rozwidleniem na bulwar Atatürka 2,5 km od centrum, przy charakterystycznym pomniku seldżuckiego sułtana Alaeddina Keykubata, stojącym na terenie malutkiego parku noszącego imię tego władcy (tr. Alaaddin Keykubat Parkı). Nieco dalej mija się po południowej stronie dworzec autokarowy w Alanyi (tr. Alanya Otogarı).\nObwodnica wiedzie na wschód, a w czasie jazdy po jej północnej stronie widać zbocza gór Taurus, których dolne partie zostały już wykorzystane pod zabudowę miejską. Od obwodnicy odchodzi m.in. droga wiodąca na słynny taras widokowy (tr. Alanya Belediyesi Seyir Terası).\nPrzy obwodnicy położonych jest wiele sklepów i supermarketów, zarówno spożywczych, jak i odzieżowych oraz z wyposażeniem wnętrz. Największym z nich jest zlokalizowane we wschodniej dzielnicy miasta - Oba - centrum handlowe Alanyum.\nObwodnica schodzi na wybrzeże w dzielnicy Tosmur, gdzie zbiega się z nią bulwar Ahmet Tokuş. W tej okolicy znajduje się też skrzyżowanie z ulicą Zaporową (tr. Baraj Caddesi), prowadzącą wzdłuż koryta potoku Dim do słynnych restauracji rybnych i dalej, nad samą zaporę.\nPo terenie samej Alanyi najwygodniej jest przemieszczać się na piechotę - w przypadku krótszych odcinków oraz autobusami miejskimi. Tradycyjne tureckie współdzielone taksówki czyli dolmusze obsługują natomiast połączenia między Alanyą a okolicznymi miejscowościami wypoczynkowymi.\nAutobusy miejskie w Alanyi działają na takich samych zasadach, do jakich przyzwyczajeni są turyści z Europy. Autobusy posiadają numery linii, jeżdżą po wytyczonych trasach, według ustalonego rozkładu i, co ważne, w przeciwieństwie do dolmuszy zatrzymują się tylko na wyznaczonych przystankach. Autobusy są także wyposażone w wyświetlacze, na których pojawiają się informacje o trasie przejazdu oraz o kolejnych przystankach.\nDo autobusu wsiada się przednimi drzwiami, płacąc za przejazd kierowcy. W 2014 roku cena jednego kursu, niezależnie od jego długości i czasu przejazdu, kosztowała 2 TL. Drugą, tańszą (1,5 TL za kurs) możliwością opłacenia przejazdów są tzw. Karty Miejskie (tr. Kent Kart). Kartę tą można zakupić w wielu sklepach i punktach usługowych w mieście, a miejsca jej sprzedaży są oznaczone specjalną naklejką. Cena karty wynosi 5 TL, a następnie doładowuje wybraną kwotą w kioskach elektronicznych. W 2014 roku pojawiły się wiadomości, że ta forma płatności za przejazd ma całkowicie wyprzeć tradycyjne płacenie kierowcy przy wejściu, ale do tej pory obie formy funkcjonują równolegle. Małe dzieci (do 6 roku życia) jeżdżą komunikacją miejską za darmo, a te w wieku od 6 do 12 lat - z 50% zniżką.\nZ punktu widzenia turysty najważniejsze linie autobusów miejskich to: nr 1 i 101 - kursujący wzdłuż całego bulwaru Atatürka i Ahmet Tokuş, nr 4 - wjeżdżający spod Biura Informacji Turystycznej na twierdzę, nr 8 - dowożący na taras widokowy w górach Taurus oraz nr 10 - jeżdżący nad rzekę Dim.\nW Alanyi znajduje się także wiele przystanków taksówek, które oferują przejazdy zarówno w obrębie miasta, jak i o wiele dalej. W celu informacyjnym przy tych przystankach często wystawiono cenniki, które podają kwoty za najczęściej wybierane przez turystów przejazdy. Przykładowo, kurs na twierdzę kosztuje w granicach 10 euro, nad rzekę Dim - 35 euro, a na lotnisko w Antalyi - aż 75 euro. Warto pamiętać, że są to propozycje cenowe i jako takie jak najbardziej podlegają negocjacjom.\nKupując w biurze podróży wczasy zachwalane jako wypoczynek w Alanyi warto się upewnić, czy faktycznie oferowany hotel znajduje się w samej Alanyi czy też w jednej z licznych miejscowości wypoczynkowych, ciągnących się wzdłuż wybrzeża na wschód i zachód od tego miasta. W ten sposób uniknie się rozczarowania faktem, że do głównych atrakcji turystycznych Alanyi jest jednak dość daleko. Chociaż, oczywiście, wiele osób, zwłaszcza tych, które poszukują spokoju i oddalenia od wielkomiejskiego zgiełku, zachwala sobie wypoczynek w tych nieco oddalonych od centrum Alanyi miasteczkach. W każdej z wymienionych poniżej miejscowości znajdują się sklepy, apteki i restauracje, a w wielu z nich odbywają się cotygodniowe bazary. Warto jednak wiedzieć, że w większości przypadków są to miasteczka żyjące głównie z turystyki, więc wszelkie oferowane w nich usługi są przygotowane specjalnie dla wczasowiczów, a poza sezonem letnim właściwie zamierają aż do kolejnej wiosny.\nJakie są odległości pomiędzy Alanyą a tymi miejscowościami? Większość z nich położonych jest na zachód od tego miasta, na odcinku wybrzeża ciągnącym się aż do Side. Najważniejsze zlokalizowane w tym kierunku ośrodki wypoczynkowe znajdują się w: Konaklı (13 km od centrum Alanyi), Payallar (16 km), Türkler (18 km), Avsallar (24 km), İncekum (27 km), Okurcalar (31 km), Kızılot (45 km) i Kızılağaç (48 km). Dwie ostatnie z wymienionych miejscowości znajdują się bliżej Side i Manavgatu niż Alanyi.\nNa wschód od Alanyi znajduje się mniej ośrodków wypoczynkowych, ponieważ w tej okolicy góry Taurus zaczynają zbliżać się do wybrzeża, skutecznie powstrzymując zapędy deweloperów planujących postawienie kolejnego hotelu. Przy drodze wiodącej na wschód, do Gazipaşa, znajdują się: Kestel (10 km), Mahmutlar (12 km) i Kargıcak (15 km).\nPołączenie komunikacyjne z Alanyą i z Manavgatem zapewniają wypoczywającym w miejscowościach na wybrzeżu turystom liczne minibusy, współdzielone taksówki czyli dolmusze oraz autokary. Z praktycznego punktu widzenia przy wyborze miejscowości wypoczynkowej, oprócz opinii o lokalnej plaży oraz o oceny tamtejszych hoteli, warto pamiętać o odległościach, jakie przyjdzie pokonywać dojeżdżając do interesujących nas zabytków i do samej Alanyi.\nOsoby planujące udział w wycieczkach fakultatywnych, zwłaszcza tych dalszych, do Pamukkale i Kapadocji, może zainteresować kolejność zbierania przez autokary uczestników takich imprez. Zazwyczaj zbiórka rozpoczyna się od hoteli położonych na wschód od Alanyi, potem zabiera się gości z samej Alanyi, a na końcu - wczasowiczów z miejscowości znajdujących się na zachodzie. Wieczorem, po zakończonej wycieczce, kolejność dowożenia do hoteli ulega naturalnie odwróceniu - pierwsze wracają do hotelu osoby wypoczywające na zachód od Alanyi, a ostatnie - te z miejscowości wschodnich. W przypadku wycieczki, która rozpoczyna się bardzo wcześnie rano, na przykład o godzinie 4, a kończy późnym wieczorem, wczasowicze z ośrodków położonych na zachodzie mogą zaoszczędzić nawet 2-3 godziny, dłużej pospać i wcześniej wrócić do hotelu.\nJeżeli planujecie spędzić na wypoczynku w Alanyi lub jej najbliższej okolicy jeden lub dwa tygodnie to najkorzystniejszą opcją noclegową najczęściej okazuje się wykupienie w jednym z biur podróży pakietu obejmującego przelot i pobyt hotelowy. Próby indywidualnej rezerwacji miejsca w hotelu figurującym w katalogu biura podróży oraz osobne poszukiwania przelotu do Antalyi mogą okazać się nie tylko nierentowne, ale i często niemożliwe. Większość z tych hoteli na długo przed sezonem wakacyjnym objęta jest rezerwacją miejsc dla grup zorganizowanych.\nJednak jeśli nie odpowiada Wam taka forma wypoczynku lub też zamierzacie spędzić w Alanyi niestandardowy okres czasu tj. zaledwie parę dni lub też wiele tygodni, to nic straconego. W mieście działa mnóstwo pensjonatów, niewielkich hoteli oraz tzw. apart otel czyli apartamentów do wynajęcia, wyposażonych w kuchnię i łazienkę, często z pralką.\nNajciekawsze hotele w mieście należą do kategorii tzw. hoteli butikowych, oferujących gościom niezapomniany pobyt w odrestaurowanych zabytkowych domach z czasów osmańskich. Większość z nich położonych jest w dzielnicy Tophane czyli na wschodnim zboczu wzgórza zamkowego. Do najlepszych hoteli w tej klasie należą:\nCentauera Hotel - położony przy ulicy Andızlı Camii nr 4, cieszy się wyśmienitą reputacją wśród gości. Pokoje są luksusowo wyposażone, a z okien niektórych z nich rozpościera się widok na port w Alanyi. W cenę wliczone jest śniadanie, a dodatkowo można zamówić kolacje. Koszt pokoju dwuosobowego to minimum 220 TL.\nVilla Turka - przy ulicy Kargı nr 7, jest równie wysoko oceniany. Pokoje posiadają drewniane podłogi i wyposażone są w zabytkowe meble. Na śniadanie, wliczone w cenę pobytu, podawane są lokalne produkty, pochodzące częściowo z ogrodu warzywnego i sadu owocowego, należącego do hotelu. Za pokój dwuosobowy trzeba zapłacić co najmniej 200 TL\nChociaż w Alanyi działa kilka pensjonatów i niewielkich hoteli, coraz trudniej jest znaleźć wśród nich taki, który za niewysoką cenę oferuje przyzwoity standard i poziom czystości. Wielu podróżnych zachwala sobie poniższe pensjonaty i hotele, chociaż przy podejmowaniu decyzji o przenocowaniu w takim miejscu trzeba brać pod uwagę szybko zmieniające się realia turystycznej bazy noclegowej w mieście:\nTayfun Pansiyon - zlokalizowany jest przy ulicy Tolupaşa nr 17a, w ścisłym centrum miasta, niedaleko Biura Informacji Turystycznej. Proste pokoje posiadają podstawowe wyposażenie, a przy pensjonacie znajduje się ogródek do dyspozycji gości. Cena za pokój jednoosobowy to około 20 TL, a z dwuosobowy - 30 TL, ale śniadania nie są tu podawane.\nAslan Hotel - znajduje się przy bulwarze Atatürka nr 93, również w samym centrum Alanyi. Do dyspozycji gości jest basen oraz prywatny parking oraz restauracja. Za pokój dwuosobowy przyjdzie zapłacić od 85 TL wzwyż, a w cenę wliczone jest proste śniadanie\nHuzuray Otel - przy ulicy Yenilmez nr 7, na wschód od wzgórza zamkowego. Oferuje prosto wyposażone pokoje i basen dla gości. Na miejscu działa restauracja, a śniadania wliczone są w cenę noclegu. Pokój dwuosobowy kosztuje od 90 TL.\nWynajęcie apartamentu to popularny sposób na spędzenie wakacji w Alanyi, wybierany do tej pory głównie przez gości ze Skandynawii i Wielkiej Brytanii. Oferta na rynku hoteli apartamentowych jest szeroka, a oferowany standard - bardzo zróżnicowany. Jeżeli zamierzacie skorzystać z tej możliwości, to z pomocą przychodzą popularne internetowe systemy rezerwacyjne oraz działające na rynku lokalnym biura nieruchomości (tr. emlak ofisi). Orientacyjnie można przyjąć, że w przypadku apartamentu w samej Alanyi cena poniżej 100 TL za dobę jest bardzo atrakcyjna.\nO znalezienie restauracji nie jest w Alanyi trudno - jest ich tu mnóstwo, ale zupełnie innym zadaniem jest odszukanie lokalu podającego typowo tureckie potrawy w rozsądnych cenach. Spacerując przez centrum miasta, wzdłuż bulwaru Atatürka, co krok napotyka się kolejną restaurację. Niestety lokale te niewiele mają wspólnego z autentyczną kuchnią turecką: podają dania kuchni międzynarodowej, w tym włoskiej, skandynawskiej i meksykańskiej, a właściwie potrawy tymi kuchniami inspirowane, które miejscowym szefom kuchni nie wychodzą najlepiej.\nZ doświadczenia podpowiadamy, że najlepiej unikać jest wszystkich restauracji, które posiadają menu w kilkunastu językach, wśród listy napojów znajdują się alkohole, a na wystawie królują plastikowe repliki potraw. Tuż obok tych lokali działa także kilka oddziałów amerykańskich sieci fast-food czyli Burger King i McDonald's.\nNa szczęście scena gastronomiczna miasta nie ogranicza się do bulwaru Atatürka, wystarczy wejść w jedną z odchodzących od niego bocznych uliczek, aby znaleźć się w zupełnie innym świecie. Do wyboru są tu niewielkie jadłodajnie (tr. lokanta), nastawione na miejscową klientelę oraz świetne, chociaż drogie restauracje specjalizujące się w przyrządzaniu dań kuchni tureckiej z różnych regionów kraju.\nDo polecanych przez nas restauracji w Alanyi należą:\nOttoman House - działa przy ulicy Damlataş 31, w zabytkowym kamiennym domostwie. Lokal podaje dania tradycyjnej kuchni osmańskiej, w tym potrawy mięsne i rybne. Niestety za przyjemność konsumpcji w tej restauracji przyjdzie słono zapłacić - ceny dań obiadowych oscylują około 30 TL.\nLokanta Su - również położona przy ulicy Damlataş w odrestaurowanym domu Ağaoğlu Evi z czasów osmańskich. Podawane są tu dania kuchni śródziemnomorskiej, od włoskiej do bliskowschodniej. Dania obiadowe kosztują w granicach od 20 do 40 tL.\nKöyüm Gaziantep Başpınar - położona jest przy ulicy Hükümet, na wschód od portu. To jeden z kilku lokali w mieście, który postawił sobie za zadanie wypromowanie kuchni z konkretnego regionu Turcji, w tym przypadku - z położonego na południowym-wschodzie kraju miasta Gaziantep. Za danie obiadowe zapłacicie 20-30 TL.\nBolu Sofrası - lokal zlokalizowany w zachodniej części miasta, przy ulicy Türkmenbaşı nr 14. Również ta restauracja specjalizuje się w tureckiej kuchni regionalnej, tym razem z miasta Bolu na północy kraju. Wyśmienite są tamtejsze szaszłyki z jagnięciny (tr. kuzu şiş) za 25 TL oraz tzw. turecka pizza czyli pide, w cenie od 10 do 15 TL.\nNajwiększe skupisko barów i klubów nocnych znajduje się w okolicy portu, przy ulicach İskele i Gazipaşa. Najsłynniejsze bary w tej okolicy to James Dean, Robin Hood i Cello. Późnym wieczorem lokale te przekształcają się w kluby nocne i dyskoteki.\nCałe centrum Alanyi jest praktycznie wielkim centrum handlowym, przy głównych ulicach działają zarówno sklepy należące do znanych tureckich sieci odzieżowych, jak i mnóstwo stoisk z ubraniami, torbami i pamiątkami. Jednakże żeby nieco lepiej zrozumieć turecki styl życia, warto jest wybrać się na prawdziwy bazar. W każdym tureckim mieście i miasteczku taki bazar się odbywa, najczęściej w trybie tygodniowym. Zjeżdżają się wówczas w dane miejsce lokalni producenci żywności, rolnicy i hodowcy oraz sprzedawcy rozmaitych towarów, od ubrań, przez naczynia po kosmetyki. Wizytę na bazarze należy traktować z przymrużeniem oka - pooglądać, zrobić zdjęcia, przeprowadzić degustację świeżych owoców oraz lokalnych specjałów, ale niekoniecznie wpadać w szał zakupów.\nNajsłynniejszy i największy bazar w Alanyi odbywa się w każdy piątek i nazywa się, stosownie, Cuma Pazarı czyli Bazar Piątkowy (36.544863, 31.999064). Sprzedawcy rozkładają swoje towary w centrum miasta, po północnej stronie Atatürk Bulvarı, naprzeciwko urzędu pocztowego. Dodatkowo, w każdą niedzielę odbywa się bazar na terenie położonym nieco dalej na północny-wschód, w dzielnicy Hacet Mahallesi (36.549276, 32.005264). Po wschodniej stronie miasta bazar odbywa się co wtorek jako Salı Pazarı, przy ulicy Yeni Hal, gdzie dodatkowo codziennie działa targ rybny (36.553517, 31.989695).\nJeżeli przegapiliście terminy bazarów w samej Alanyi albo zatrzymaliście się w hotelu poza jej centrum, to nic straconego. Każda większa miejscowość w okolicy ma swój bazar. Na wschód od centrum Alanyi bazary odbywają się w poniedziałki (dzielnica Oba), we czwartki (Tosmur) oraz we wtorki i soboty (Mahmutlar). Na zachód od Alanyi sprzedawcy zjeżdżają się we środy (Konaklı), w niedzielę (Avsallar) i w piątki (Okurcalar). Warto pamiętać, że ze względu na cykliczny i objazdowy charakter sprzedaży bazarowej często są to ci sami sprzedawcy, objeżdżający po kolei wszystkie okoliczne miejscowości w tygodniowym rytmie.\nSupermarkety, dyskonty spożywcze i centra handlowe\nZwolennicy zakupów w stylu europejskim mogą w Alanyi udać się do działających w tym mieście supermarketów i dyskontów spożywczych. Największą siecią supermarketów jest Migros, który ma w mieście i jego okolicach wiele oddziałów. W centrum działają one m. in. w samym centrum, przy ulicy Köseoğlu, w pobliżu jaskini Damlataş (36.545034, 31.988702), po stronie wschodniej, przy bulwarze Ahmet Tokuş (36.544751, 32.009874) oraz po zachodniej stronie centurm, przy uliczce 1504 odchodzącej na północ od bulwaru Atatürka (36.554321, 31.973331). Sklepy Migros znajdują się także w dzielnicy Tosmur, w miejscowości Mahmutlar oraz w Konaklı.\nW Alanyi działa wiele dyskontów spożywczo-przemysłowych, a najwięcej jest tych należących do trzech sieci: BİM, Şok oraz A101. Sklepy te znajdują się w każdej dzielnicy, często jeden przy drugim. W dyskontach można najtaniej kupić proste produkty spożywcze i napoje, ale warto wiedzieć, że nie prowadzą one sprzedaży alkoholu, a wybór dostępnych towarów jest mocno ograniczony, o wiele skromniejszy niż w dyskontach działających w Polsce.\nNajwiększe centrum handlowe w Alanyi nosi nazwę Alanyum i położone jest po północno-wschodniej stronie miasta, tuż przy obwodnicy czyli Çevre Yolu (36.543182, 32.031749). W Alanyum działa wiele sklepów odzieżowych, jubilerskich, AGD oraz kilka restauracji sieciowych, w tym Burger King. Na terenie centrum znajduje się także supermarket należący do sieci Carrefour.\nBiuro Informacji Turystycznej znajduje się przy ulicy Damlataş nr 1 (36.543400, 31.988427), nieopodal Muzeum Archeologicznego i jaskini Damlataş. Biuro jest czynne w sezonie letnim (czyli od maja do października), od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8 rano do 5 po południu.\nGłówny urząd pocztowy położony jest przy bulwarze Atatürka (36.544171, 31.995845), w samym centrum miasta. Oprócz znaczków na listy i pocztówki można w nim dokonać wymiany waluty na liry tureckie, z 2% prowizją.\nWymienić walutę można także w licznie działających przy bulwarze Atatürka kantorach, a przed dokonaniem transakcji warto jest porównać proponowane przez nie kursy dnia. W całym mieście bez problemu znajdziecie też bankomaty, najczęściej oferujące menu w kilku językach. Wybrane bankomaty oferują możliwość wypłaty nie tylko waluty tureckiej, ale również euro, funtów brytyjskich i dolarów amerykańskich.\nW Alanyi działa dużo aptek, ale są one nieczynne w niedziele, za wyjątkiem nielicznych placówek pełniących wówczas dyżur. W tureckich aptekach większość leków jest dostępnych bez recepty, a ceny są bardzo umiarkowane.\nPrzy bulwarze Atatürka znajduje się także kilka prywatnych przychodni lekarskich, przygotowanych do obsługi cudzoziemców. Ich personel mówi w wielu językach, przygotowane są także wielojęzyczne formularze. Warunkiem przyjęcia przez lekarza jest okazanie ważnego ubezpieczenia zdrowotnego, a wiele placówek rozlicza się bezgotówkowo, poprzez bezpośredni kontakt z ubezpieczycielem.\nObiekty w mieście:\nNajważniejsze zabytki na terenie Alanyi położone są na górującym nad miastem wzgórzu zamkowym oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Na samym wzgórzu można obejrzeć imponujące fortyfikacje należące do wielokrotnie przebudowywanej twierdzy, zajrzeć do zabytkowego meczetu Sulejmana oraz zrujnowanych bizantyjskich kościółków.\nPo wschodniej stronie wzgórza, przy porcie statków wycieczkowych, stoi najbardziej charakterystyczna zabytkowa budowla miasta czyli seldżucka Czerwona Wieża. W jej wnętrzu przygotowano skromną ekspozycję etnograficzną. Idąc dalej w kierunku południowym, tuż przy wybrzeżu można odnaleźć skrywające się pod wzgórzem dawne stocznie i arsenał, również zbudowane w czasach seldżuckich. Natomiast na zachód od wzgórza położona jest jaskinia Damlataş, od odkrycia której rozpoczął się turystyczny rozwój Alanyi.\nOprócz wspominanej powyżej wystawy etnograficznej, miłośnicy placówek muzealnych powinni odwiedzić w Alanyi niewielkie, ale znakomicie przygotowane Muzeum Archeologiczne, położone naprzeciwko Biura Informacji Turystycznej. Zgromadzone w nim eksponaty stanowią doskonałe wprowadzenie dla osób, które pragną dowiedzieć się więcej o zarówno o historii okolic Alanyi, jak i całej Turcji.\nPoszukiwacze lokalnych ciekawostek mogą także odszukać tzw. Muzeum Atatürka (tr. Alanya Atatürk Evi Müzesi), zlokalizowane przy uliczce Rektör Sipahioğlu, w rzadziej odwiedzanej przez turystów centralnej dzielnicy Alanyi (36.548818, 31.999735). W tym zabytkowym, pochodzącym z XIX wieku budynku, zatrzymał się w 1935 roku na parę godzin pierwszy prezydent Turcji, Mustafa Kemal Atatürk. Wydarzenie to, z pozoru mało istotne, dobrze zapisało się w pamięci mieszkańców miasta. W 1987 roku właściciel budynku, Tevfik Azakoğlu, przekazał go Ministerstwu Kultury, a ono przekształciło domostwo w placówkę muzealną. Wystawione są w niej przedmioty osobiste należące niegdyś do Atatürka oraz kilka historycznych dokumentów. Na górnej kondygnacji zorganizowano ekspozycję etnograficzną.\nDokładne opisy najważniejszych zabytków Alanyi znajdziecie w odrębnych, poświęconych im artykułach.\nAlanya stanowi doskonałą bazę wypadową do wielu wycieczek krajoznawczych po okolicy. Warto pamiętać, że oprócz znakomicie znanych miejsc, takich jak Aspendos czy Side, w pobliżu Alanyi położone są ruiny wielu innych miast antycznych. Stosunkowo łatwe do odwiedzenia są pozostałości Nauli (w Mahmutlar, 14 km od Alanyi), Syedry (23 km na wschód od centrum) oraz Iotape (35 km na wschód).\nWytrwali poszukiwacze antycznych pamiątek mogą podjąć trudniejsze wyzwanie i spróbować dotrzeć do ukrytych w górach Taurus ruin Laertes (36.51146, 32.16621), Hamaxia (36.57837, 31.93939), Kolybrassos (36.86079, 31.96840) i Kasai (36.86079, 31.96840).\nNiedaleko Alanyi skrywają się w górach Taurus dwie bardzo ładne jaskinie, przygotowane na przyjęcie zwiedzających. Pierwsza z nich to przestronna jaskinia Dim (tr. Dim Mağarası), a druga, nieco mniejsza, nosi nazwę jaskini Krasnoludków (tr. Cüceler Mağarası).\nSamolotem: najbliższe lotniska obsługujące ruch turystyczny na Riwierze Tureckiej położone są w Gazipaşa i w Antalyi. Lotnisko w Gazipaşa (44 km na wschód) jest nowe i stosunkowo niewielkie, a większość podróżnych przybywa do Alanyi przez lotnisko w Antalyi (125 km na zachód). Dokładniejsze informacje o tych lotniskach znajdują się w rozdziałach poświęconych Gazipaşa i Antalyi.\nAutokarem: dworzec autokarowy w Alanyi położony jest po zachodniej stronie miasta (36.554164, 31.978258), w pobliżu otaczającej je od północy obwodnicy (tr. Çevre Yolu). Z tego dworca odjeżdżają autokary do odległych miast Turcji oraz kursujące na krótszych trasach minibusy. Najczęściej odjeżdżają stąd autokary do Antalyi (3 godziny, 20 TL) przez Manavgat (1 godzina, 10 TL) oraz do Adany (9 godzin, 50 TL) przez Anamur (3,5 godziny, 25 TL), Silifke (6,5 godziny, 40 TL) i Mersin (8 godzin, 45 TL). Z Alanyi można również pojechać autokarem do Ankary (10 godzin, 60 TL), Denizli - niedaleko Pamukkale (6,5 godziny, 40 TL), Göreme w Kapadocji (10 godzin, 50 TL), Konyi (5 godzin, 40 TL), Izmiru (9,5 godziny, 65 TL), Stambułu (15 godzin, 80 TL) i wielu innych miast.\nSamochodem: główna droga przelotowa przebiegająca przez Alanyę to trasa D400, wiodąca z wybrzeża egejskiego na daleki wschód kraju. Odległość do leżącej na zachodzie Antalyi wynosi 135 km, a do położonego pomiędzy Alanyą a Antalyą Manavgatu - 60 km. Wycieczka samochodowa na wschód, do Anamuru, wymaga pokonania 125 km, w dużej części krętą, górską drogą, a jeszcze dalej, do Adany - 430 km.\nAby dojechać samochodem z Alanyi do Kapadocji, należy kierować się najpierw w kierunku Manavgatu. Około 12 km przed tym miastem, w miejscowości Kızılağaç od trasy D400 odbija wiodąca na północ trasa D695. Prowadzi ona przez góry Taurus do Konyi (217 km od tego skrzyżowania), w której należy kierować się trasą D300 na Aksaray i Nevşehir. Całkowita długość trasy z Alanyi do serca Kapadocji czyli miasteczka Göreme to aż 500 km.\nPromem: w sezonie letnim czyli od kwietnia do października z Alanyi można wybrać się promem na Cypr Północny czyli do uznawanej jedynie przez Turcję Tureckiej Republiki Cypru Północnego. Promy z Alanyi wypływają dwa razy w tygodniu, w poniedziałki i piątki, a z cypryjskiego portu w Girne wracają w czwartki i niedziele. Cena biletu w jedną stronę wynosi około 80 TL, a w dwie strony - 130 TL, ale należy do niej doliczyć wysokie opłaty portowe (w sumie to nawet 50 TL).\nUwaga: połączenia promowe w Turcji mają tę właściwość, że często są niespodziewanie likwidowane. Przed zaplanowaniem wycieczki na Cypr należy się upewnić, czy promy w danym sezonie faktycznie kursują. Operatorem promów z Alanyi jest firma Fergün Denizcilik, której siedziba znajduje się przy tuż porcie, przy ulicy İskele nr 84 (36.541433, 32.000928).\nOsoby zdeterminowane mogą zainteresować się bardziej pewnymi połączeniami między Cyprem Północnym a położonym 255 km na wschód od Alanyi portem w Taşucu.\nNowy przewodnik Turcji w Sandałach - Antalya, Side i Alanya\nTwierdza w Alanyi\nCzerwona Wieża w Alanyi\nStocznie seldżuckie i arsenał w Alanyi\nAlanya - galeria zdjęć\nKarawanseraj Şarapsa Han\nWodospady na Riwierze Tureckiej\nMapa Riwiery Tureckiej\nWycieczki z Alanyi i z Side\n5 najlepszych kurortów\nLokalne rozrywki w Alanyi\nKlimat w kurortach\nWyprawa TwS 2013 - dzienniki z podróży (część 11)\nTurcja we wspomnieniach i obiektywie Jasia Wędrowniczka\nCo zwiedzac w Alanyi?\nWysłane przez Jaś_Wędrowniczek w śr., 04/11/2009 - 20:49\nTakim głównym obiektem jest oczywiście twierdza seldżucka i Czerwona Wieża (Kizilkule). Potwierdzam za Izą, że na samą górę najlepiej czymś wjechać. Zaoszczędzicie sobie marszu w upalnym słońcu. Natomiast schodzenie z nieustającym widokiem na okolicę z góry dostarcza wiele pozytywnych wrażeń i okazji do pięknych plenerowych zdjęć. Natomiast będąc na samym dole przy porcie warto zobaczyć Czerwoną Wieżę, ale z tym muzeum to drobna przesada. Bilet kosztuje 3 liry. Przyznam szczerze, że mnie fascynowała sama konstrukcja wieży licząca sobie osiemset lat, a nie wspomniane przez Izę muzeum. Widoki z blanków górnego zwieńczenia wieży są rzeczywiście interesujące (okazja do paru ciekawych zdjęć). Eksponaty muzeum rozlokowano na pośrednich piętrach i znajdziemy tam stosik kul armatnich, żelaznych i kamiennych, wazon oraz kilkanaście wyrobów starej sztuki stolarskiej, głównie skrzydeł drzwiowych, niektóre nawet o ciekawej ornamentyce rzeźbionej, ale wszystkie w takim stanie, jakby przed chwilą zostały wydobyte z zapleśniałej piwnicy, czy strychu. Nie było przy nich nawet drobnej tabliczki z prostą informacją skąd to i jak stare. Ale sama wieża pięknie jest zachowana. Niesamowite wrażenie na mnie robiły wąskie, strome schody wiodące na górne piętra. Wspomniane przez Izę stateczki opływające zatoczki i półwysep to coś, co sobie darowałem. Miałem okazję zobaczyć kilka takich z góry podczas zwiedzania twierdzy. I choć były dość daleko ode mnie, głos dyskotekowej muzyki docierał do mnie na tyle wyraźnie, że na samym stateczku musiał to być już niezły łomot. No chyba,że ktoś lubi taki łomot.... Jaś Wędrowniczek\nWysłane przez Iza w śr., 04/11/2009 - 20:56\nZe stateczkami wycieczkowymi to zależy, jak się trafi. Niektóre hałasują bezlitośnie, inne są cichsze... Osobiście bardzo odpowiada mi taka forma relaksu jako przerwy w zwiedzaniu i wędrówkach z plecakiem. Zwłaszcza możliwość popływania w morzu, z daleka od brzegu, na głębinie, to czysta przyjemność :)\nA ile kosztuje taki rejs\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w pon., 08/08/2011 - 12:14\nA ile kosztuje taki rejs statkiem, o którym piszecie?\nWysłane przez Iza w śr., 10/08/2011 - 20:41\nCena rejsu to rząd wielkości 30-40 TL, w zależności od miejsca zakupu - w porcie lub przez pośrednika, jak również opcji wyżywienia: z napojami w cenie lub bez nich.\nsłówko o tańcu brzucha\nWysłane przez Anonim (niezweryfikowany) w pon., 09/04/2012 - 23:32\nnie moge nie skomentować zdania: "Otóż taniec ten niewiele ma wspólnego z prawdziwą kulturą turecką."Nie wiem, czy autorowi chodzi w ogóle o taniec brzucha, czy o taniec konkretnie tej pani. Jesli chodzi o taniec brzucha to ma on dużo wspólnego z Turcją, wszak w krajach arabskich się narodził i początkowo był formą modlitwy ku czci bóstw przedislamskich, według niektórych źródeł powstał jeszcze przed naszą erą (choć kiedyś kobiety tańczyły go tylko w swoim gronie). Sam taniec kwitł w czasach haremów Imperium Ottomańskiego, nastapiło też przekwalifikowanie z tańca dedykowanego bogini na taniec opowiadający pewną historię. Do końca nie wiadomo jak i kiedy taniec brzucha przywędrował do samej Turcji, ale jest głęboko zakorzeniony w tureckiej kulturze i Turczynki mają tu ogromny wkład. Rzeczywiście wyróżnia się dwie szkoły tańca brzucha - egipską i turecką. Egipcjanki tańczą trochę inaczej niż Turczynki, turecki taniec jest bardziej swobodny obyczajowo, egipski - konserwatywny. Różnica jest w muzyce, w stroju (turecki jest odważniejszy - w Egipcie spódnica jest pełna i zasłania nogi, w Turcji wręcz przeciwnie - możemy podziwiać odsłoniętą nogę), w ruchach (w egipskim bardzo ważne są izolacje np sama klatka bądź same biodra, taniec turecki jest bardziej dynamiczny i nie ma aż takiego nacisku na izolacje), w krokach (w egipskiej odmianie niedopuszczalne jest schodzenie na kolana i do pozycji półleżącej, podczas gdy tureckie tancerki to praktykują). Co do pani z zamieszczonego filmiku, samej techniki nie oceniam. Ale tańczy ona właśnie turecką odmianę tańca brzucha, swobodniejszą (na co wskazuje choćby spódnica z rozcięciem, tancerki w stylu egipskim zakładają pełne spódnice). Rzeczywiście, jeśli ktoś widział egipski taniec brzucha i potem jedzie do Turcji i widzi cos takiego jak na zamieszczonym filmiku, może się lekko zniesmaczyć. A pani po prostu tańczy po turecku, nie po egipsku. Sama nie przepadam za tego typu wieczorami folklorystycznymi na wakacjach (i zazwyczaj unikam tych "atrakcji"), pani tańczącej też nie oceniam, chodziło mi tylko sprostowanie jednego zdania. Mam nadzieję, że coś wyjaśniłam, ale trochę mnie zdziwiło to zdanie o tańcu brzucha, wszak jest on bardzo ważnym elementem tureckiej kultury.\nTaniec brzucha a kwestia turecka\nWysłane przez Iza w wt., 10/04/2012 - 18:49\nDokładnie rzecz ujmując, chodziło mi o to, że tzw. 'taniec brzucha' nie jest wynalazkiem tureckim, tylko arabskim, co zresztą moja przedmówczyni potwierdza tym oto słowami taniec brzucha to ma on dużo wspólnego z Turcją, wszak w krajach arabskich się narodził i początkowo był formą modlitwy ku czci bóstw przedislamskich.\nTurcy nie wywodzą się od Arabów i posiadają całkowicie odmienne korzenie kulturowe. Elementy kultury arabskiej przejęli wraz z wiarą muzułmańską, a wśród tych elementów znalazł się ów taniec brzucha. Precyzując, obecnie tańczona w Turcji wersja jest wynikiem wpływów z Egiptu, Syrii i Libanu. Podobno wielu słynnych tancerzy i tancerek w Turcji ma korzenie romskie, a nie tureckie...


Budowa domu a wynajem dźwigu - Blog budowniczy - budownictwo, mieszkania, domy, ogród\nBy damian27 lipca 2017Etap budowy\nBudowa własnego domu to przedsięwzięcie wymagające głębokiego przemyślenia i rozważenia wszystkich za i przeciw. Musimy zastanowić się, w jaki sposób zorganizować samą budowę, czy nas stać na taką inwestycję i kiedy będziemy w stanie wprowadzić się już do naszego wymarzonego domu. Ważne jest także, aby dokładnie rozplanować koszty, jakie nas czekają w związku z realizacja tak ambitnego projektu, projektu życia dla wielu osób. Bo ostatecznie, ile razy w życiu decydujemy się na budowę domu? Budowę możemy realizować w różnoraki sposób. Albo zatrudniamy firmę, która zajmie się całą inwestycją, albo też zdecydujemy się na samodzielne organizowanie prac na każdym jej etapie. Ten pierwszy sposób jest znacznie wygodniejszy, ale i kosztowniejszy zarazem. Firma działa kompleksowo, musi zmieścić się w określonych terminach, więc czas budowy będzie w miarę krótki. Wszystko oczywiście zależy od renomy przedsiębiorstwa, któremu powierzyliśmy zadane wybudowania naszego domu. W drugim przypadku oszczędzamy na kosztach, ale za to sami musimy się angażować dużo bardziej, ponieważ musimy organizować każdy kolejny etap robót. Aby podołać temu zadaniu, musimy poświęcić mu dużo czasu i energii oraz samozaparcia. Najlepiej też byłoby, abyśmy sami byli chociaż w minimalnym stopniu zorientowani w tym, co w kolejnych etapach na naszej budowie będzie się działo.\nJednym z naszych zadań będzie na pewno znalezienie firmy, która oferuje wynajem dźwigu na budowę własnego domu. Nie będzie to może zadanie zbyt trudne, ale musimy poszukać. Na rynku funkcjonuje wiele przedsiębiorstw świadczących usługi w zakresie wynajmu sprzętu budowlanego. To bardzo popularna usługa, która znajduje wielu chętnych. Z wypożyczalni sprzętu budowlanego korzysta bardzo wiele firm, bo to bardzo wygodny i zarazem dobry sposób na zaoszczędzenie pieniędzy. Firma wypożycza sprzęt i płaci tylko za tę usługę, nie martwiąc się o koszty utrzymania konkretnych maszyn. Zwłaszcza sprawdza się to w przypadkach, kiedy określony sprzęt na co dzień nie zarabia na siebie, a jego posiadanie i konserwacja tylko generują niepotrzebnie koszty. To bardzo nieekonomiczne postępowanie, zwłaszcza w dzisiejszej dobie, kiedy wszyscy wokół liczą koszty.\nWynajem dźwigu na budowę własnego domu tym bardziej staje się racjonalne, bo przecież nikt, kto buduje dom, nie będzie inwestował w dźwig budowlany. To byłaby już kompletna niedorzeczność. Bo co zrobić z tym sprzętem po zakończeniu budowy? Zawsze można byłoby go sprzedać, ale już nie zwrócą się nam koszty jego zakupu. Poza tym jeśli ktoś nosi się z zamiarem rozpoczęcia budowy, nie wyłoży przecież pieniędzy na zakup kosztownego dźwigu. To oczywiste., bo i po co to komu.\nWynajem dźwigu na budowę własnego domu, a nie jego zakup, to przede wszystkim doskonałe rozwiązanie logistyczne. Firma, od której wypożyczamy sprzęt, dostarczy nam go na miejsce i nie będziemy musieli się martwić, w jaki sposób sprowadzić go na naszą budowę. Nie będziemy musieli także ponosić kosztów związanych z transportem maszyny, a to także sporo kosztuje. Czasami sprzęt trzeba sprowadzić z daleka. Wprawdzie firmie, która nam go wypożycza też trzeba za to zapłacić, ale są to już mniejsze kwoty niż te, które musielibyśmy wyłożyć, gdybyśmy sami na własny rachunek przewozili taki sprzęt.\nWynajem dźwigu na budowę własnego domu jest sensowne również dlatego, że urządzenie będzie nam potrzebne tylko przez określony czas i za ten okres tylko będziemy musieli zapłacić. To z kolei będzie nas motywowało do szybszego działania i intensyfikowania robót budowlanych.\nZ wynajęciem koniecznego sprzętu raczej nie powinniśmy mieć problemów, bo rzeczywiście wiele firm takie usługi proponuje, ale czasami może się okazać, że akurat potrzebna nam maszyna akurat jest niedostępna, bo ktoś już wcześniej ją wypożyczył. Nasza budowa w ten sposób się opóźni. Mało tego, pracownicy z naszej budowy też nie będą czekać, więc sprawa nam się mniej lub bardziej skomplikuje.\nWynajem dźwigu na budowę własnego domu jest konieczne, bo w przeciwnym razie nie będziemy mogli realizować zaplanowanej inwestycji. Dźwig jest konieczny zwłaszcza, jeśli stawiamy dosyć duży budynek. Taki sprzęt znacznie ułatwia prace budowlane oraz przyśpiesza realizację inwestycji.\nWynajem dźwigu na budowę własnego domu sprawdza się, jeśli znajdziemy sprzęt dobrej jakości. To też bardzo ważne, bo może okazać się, że dźwig dostarczony na nasz plac budowy nie będzie sprawnie działał. I co wówczas? To znowu my ponosimy tego konsekwencje. Wprawdzie firma, która świadczy usługę wynajmu, weźmie za niesprawną maszynę odpowiedzialność i dokona jej wymiany, ale liczy się nasz czas. A tego już nikt nam nie zrekompensuje. Nasza budowa jak nic na tym ucierpi. Dostaniemy nowy dźwig, ale to potrwa. Warto więc przed pojęciem decyzji w sprawie firmy, która proponuje wynajem dźwigu na budowę, dowiedzieć się, jakiemu przedsiębiorstwu w tej branży można zaufać. Wpisujemy więc w wyszukiwarkę internetową frazę: “wynajem dźwigu na budowę własnego domu” i mamy realne szanse nie tylko na znalezienie przedsiębiorstwa, które wypożyczy nam potrzebny i zarazem o odpowiednich parametrach dźwig, ale także będziemy mogli zapoznać się z opiniami użytkowników tegoż sprzętu.\nWynajem dźwigu na budowę własnego domu to rzecz, którą musimy zrobić, jeśli bierzemy na własne barki sporą część działań związanych z budową. To zadanie może nie najtrudniejsze, ale niezmiernie ważne i konieczne, aby budowa nabrała tempa. W takim kontekście już na pewno należy spojrzeć na kwestię: wynajem dźwigu na budowę własnego domu. Nie kupujemy sprzętu, ale go po prostu wynajmujemy na określony czas i za okres wynajmu płacimy. Po czym firma zabiera sprzęt, a my nie mamy problemu z jego zbyciem i jeszcze cieszymy się nowym i pięknym domem naszych marzeń.\nUsługa wynajmu sprzętu budowlanego to trafione działanie, bo chętnych na tę usługę nie brakuje, a nawet systematycznie powiększa się ich grono. Prawa ekonomii są nieubłagane. Po co inwestować duże sumy w sprzęt, który nie będzie na siebie zarabiał, skoro można go wynająć za nieporównywalnie mniejsze pieniądze.


Eliminacje Okręgowe XLV Olimpiady Wiedzy i Umiejętności Rolniczych w Olsztynie - Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa\nW dniu 8 kwietnia br. na terenie kampusu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie pod patronatem Wojewody Warmińsko-Mazurskiego oraz Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego odbyły się eliminacje okręgowe XLV edycji Olimpiady.\nOlimpiada Wiedzy i Umiejętności Rolniczych to jeden z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów wiedzy oraz umiejętności praktycznych organizowany w naszym kraju, któremu patronuje Ministerstwo Edukacji Narodowej i Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\nW tegorocznych eliminacjach okręgowych uczestniczyło 181 uczniów. Jury wyłoniło grupę 29 laureatów, którzy będą reprezentować okręg olsztyński podczas finału ogólnopolskiego w Bydgoszczy. W otwarciu wydarzenia wziął udział Jacek Pawlik Zastępca Dyrektora OT KOWR w Olsztynie.\nZe względu na pandemiczny charakter Olimpiady zrezygnowano z oficjalnego zakończenia wydarzenia, a nagrody i kwalifikacje zostaną przesłane bezpośrednio laureatom. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa nagrodził cennymi nagrodami laureatów poniższych bloków tematycznych:\n• Amelia Długozima z Zespołu Szkół nr 2 w Mrągowie – za zajęcie 1 miejsca w bloku Technologia Żywności;\n• Krzysztof Falba z Zespołu Szkół w Makowie Mazowieckim – za zajęcie 2 miejsca w bloku Agrobiznes;\n• Julia Ślużyńska z Zespołu Szkół nr 6 w Ełku – za zajęcie 2 miejsca w bloku Gastronomia;\n• Mikołaj Szepel z Zespołu Szkół Kształtowania Środowiska i Agrobiznesu w Giżycku – za zajęcie 2 miejsca w bloku Produkcja Zwierzęca.\nPodczas wydarzenia funkcjonowało stoisko informacyjne KOWR, gdzie pracownicy OT w Olsztynie udzielali wyjaśnień i odpowiedzi na pytania dotyczące działań realizowanych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.


Panele ogrodzeniowe - sprzedaż i montaż - Łęczyca\nStrona główna / Ogrodzenia / Ogrodzenia panelowe / Panele ogrodzeniowe – Łęczyca\nPanele ogrodzeniowe - Łęczyca\nPanele ogrodzeniowe to od kilku lat jeden z popularniejszych systemów ogrodzeniowych. W dużej mierze stanowi alternatywę dla siatek oraz ogrodzeń betonowych. Wynika to z relatywnie niskiej ceny przy estetycznym wyglądzie. Co ważne mieszkańcy Łęczycy wybierają ten rodzaj ogrodzenia także ze względu na dużą odporność na warunki atmosferyczne oraz sztywność paneli.\nMajmat oferuje wysokiej jakości panele ogrodzeniowe w Łęczycy. Sprzedajemy a także montujemy panele zabezpieczone cynkiem ogniowym, które także mogą być dodatkowo malowane proszkowo w 4 kolorach:\nGrubość drutów stosowanych w naszych panelach to 4mm oraz 5mm. Oferowane produkty pochodzą z Polski co jest gwarancją wysokiej jakości.\nWszystkich zainteresowanych mieszkańców Łęczycy zapraszamy do kontaktu telefonicznego ( 505-700-777, 798-877-090 ), mailowego (biuro@majmat.pl) lub za pośrednictwem formularza kontaktowego. Chętnie przedstawimy dokładniejsze informacje oraz wolne terminy.


– Wyniki badań populacji aktywnej krów mówią, iż z powodu mastitis brakowana jest co piąta krowa. 75% stanów zapalnych wymienia stanowią formy niewidoczne czy subkliniczne mastitis. Obliczono także, że na każde 100 tys. komórek somatycznych w mleku, powyżej poziomu 100 tys. wydajność mleka spada o 2,5% – tłumaczył dr Gołębiewski.\n– Obecnie jedyną formą farmakologicznego leczenia mastitis jest antybiotykoterapia. Gdy pojawi się stan zapalny najczęściej stosujemy antybiotyki o określonym mechanizmie zabijania bakterii, na które działa. Niestety, inne formy choroby np. zapalnie typu grzybowego czy wywołane przez pierwotniaki po zastosowaniu antybiotyku pozostają nietknięte. Ponadto bakterie wytwarzają odporność i doszliśmy już do sytuacji, w której podawanie antybiotyków staje się coraz mniej skuteczne.\nZespół naukowców postanowił więc wykorzystać nanotechnologię, tak opracować produkt dobry jakościowo, tani i co bardzo ważne, by nie wymagał okresu karencji. Badania przeprowadzano w 80 gospodarstwach o przeciętnej liczbie 62 krów o wydajności 7015 kg mleka. Średnia liczba komórek somatycznych wynosiła 468 tys. w 1 ml, a liczba nawrotów mastitis u krów objętych badaniem wynosiła 3,5 w czasie laktacji. W badanych gospodarstwach koszty mastitis wynosiły ponad 1100 zł na sztukę na rok, co przy stadzie 62 krów stanowi niebagatelne straty finansowe.\n– Wpadliśmy na pomysł, by wykorzystać srebro (którego właściwości antybakteryjne znane są już od starożytności) w formie bardzo małych cząsteczek (stąd nazwa nano) do wspomagania zwalczania drobnoustrojów znajdujących się w okolicach gruczołu mlekowego. Połączyliśmy cząsteczki srebra z cząsteczkami miedzi, która z kolei działa toksycznie na pewne grupy bakterii. W rezultacie tych badań powstały środki – jest ich 8 – które służą do zabezpieczenia gruczołu mlekowego w całym cyklu produkcyjnym. W oparciu o nie powstały również ściereczki do wymion, środki do predipingu zabezpieczające głównie przed powstawaniem mastitis drogą środowiskową. Opracowaliśmy także substancje do zabezpieczania wymion po udoju oraz najnowszy środek dowymieniowy – będący obecnie w fazie testowania – który wprowadzany jest do gruczołu mlekowego, tak jak antybiotyki. Jest on substancją wspomagającą profilaktykę występowania subklinicznego mastitis – prezentował efekty badań dr Marcin Gołębiewski.\n– Dlaczego te środki są tak dobre? Bo przede wszystkim są tanie w stosunku do antybiotyków oraz nie powodują powstawania odporności bakterii. Nanocząsteczki są bowiem takimi elementami, które działają jednocześnie na co najmniej 6 molekularnych mechanizmów śmierci komórkowej, czyli trudniej jest wytworzyć odporność przeciwko tak złożonemu elementowi.\nNajnowsze wyniki badań naukowcow z SGGW pokazały, że najbardziej efektywne działanie preparatów odkażających opartych na nanocząstkach srebra i miedzi występuje przy stężeniu substancji czynnej 1–5 ppm (części na milion). I co bardzo ważne – terapia krów nie wymaga okresu karencji. Zbadano także wpływ stosowania tych preparatów na wymię. Okazało się, że środki są zupełnie obojętne dla komórek gruczołu mlekowego.


lowicz.gosc.pl → Studenci do kin nie chodzą\nMateusz Rudak (po lewej) i Zbigniew Stelmaszewski przy projektorze.\nKiedyś spotykali się w czwartki o 18.59. Teraz seanse Dyskusyjnego Klubu Filmowego w Łowiczu odbywają się w wybrany weekend miesiąca. Wyświetlane są 4 tytuły tzw. ambitnego kina. Wybór pada głównie na filmy polskie i europejskie, będące odtrutką na amerykańskie produkcje, które zdominowały kinematografię.\nDKF Bez Nazwy świętował rok temu swoje 20-lecie. Za sprawą Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej celebrację można przedłużyć. Co roku instytut przyznaje nagrody za znaczące osiągnięcia w upowszechnianiu i promocji polskiego kina. Wręczane są podczas gali Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.\nNa tegorocznym 42. festiwalu łowicki DKF został uznany za najlepszy dyskusyjny klub filmowy w Polsce! Statuetkę odebrał Mateusz Rudak, który opiekuje się klubem wspólnie z Z. Stelmaszewskim. Łowicki DKF to nie tylko projekcje filmowe. Klub realizuje też szereg projektów. Główny to lutowy OCH! Film Festiwal. Z czasem powstała wersja dla dzieci, czyli Mały OCH! Ponadto organizuje warsztaty i pokazy specjalne czy X Muzę, czyli wykłady poświęcone historii filmu. To druga nagroda PISF, która trafia do Łowicza. 3 lata temu Maciej Malangiewicz, dyrektor Łowickiego Ośrodka Kultury, odebrał w Gdyni statuetkę dla kina Fenix, które działa przy ośrodku. Tak samo jak DKF. Trudno zresztą byłoby sobie wyobrazić klub filmowy bez kina. A jednak tego kina w Łowiczu mogłoby nie być. Sama nazwa wskazuje, że powstało na zgliszczach. Poprzednie zostało zamknięte. Nowe mieści się od 2006 r. przy ul. Podrzecznej w sali pierwszego w mieście kinematografu Eos, utworzonego w 1912 r. Tak więc współczesny Fenix jest spadkobiercą i kontynuatorem ponadstuletniej tradycji łowickich kin.\nKino w Łowiczu należy do Sieci Kin Studyjnych i, choć jest nieduże, ma swoją markę wśród dystrybutorów. – Kiedyś byliśmy na końcu obiegu. Premiery trafiały do nas po miesiącu. Teraz, gdy dzwonię w sprawie filmu, kojarzą, o jakie kino chodzi. Zresztą sami do nas dzwonią, żeby pokazywać premiery. Mamy większe możliwości po cyfryzacji, która spadła nam z nieba. Jest o wiele wygodniej, ale, z drugiej strony, taśma to taśma – mówi z sentymentem Z. Stelmaszewski, operator projektora. Ten klasyczny obsłużyć potrafi też M. Rudak. Śmieje się, gdy wspomina, że tuż po skończonym przez niego kursie operatorów projektorów analogowych łowickie kino przeszło cyfryzację. Zdobyte doświadczenie przydaje się, gdy opowiada zwiedzającym kino „od kuchni” dzieciom o tym, jak kiedyś wyświetlano filmy. Stara aparatura jest jeszcze na zapleczu.\nJako członek Polskiej Federacji DKF łowicki klub ma dostęp do zbiorów Filmoteki Narodowej. Nie obyło się jednak bez kłopotów technicznych. – Braliśmy te filmy do wyświetlania na własną odpowiedzialność. Mimo że poddawano je konserwacji, nie wiadomo było, w jakim stanie do nas trafią – mówi pan Zbigniew. Wspomina, że 15 lat temu łatwiej było znaleźć grono chętnych do oglądania ambitniejszych filmów i dyskusji o nich. Potwierdza to M. Rudak. – Ciężko jest teraz zmobilizować ludzi na spotkania. Z drugiej strony nie chcemy tworzyć sztucznej atmosfery, że ta dyskusja jest obowiązkowa. Jeśli ktoś ma ochotę, po seansie sobie z kimś porozmawia – mówi pan Mateusz.\nWkrótce możliwości kina i samego DKF będą większe. Powstaje druga sala kinowa. Nie będzie już konfliktu terminów z projekcjami filmów, które choć może nie najwyższych lotów, ale mają swoich wielbicieli. Łowicki DKF współpracuje z innymi tego typu klubami w Polsce. – Znaleźliśmy podobnych do siebie ludzi. Wymieniamy się doświadczeniami, podpatrujemy, co można przenieść na własny grunt. Znamienne, że spostrzeżenia kolegów z większych miast i nasze, jeżeli chodzi o przedział wiekowy współczesnych widzów, są takie same. Największą publiczność stanowią nie studenci, jak by się wydawało, a seniorzy i dzieci – mówi M. Rudak.


Sypialnia i TV? - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nautor: AdamSłodowy72 » 07 lis 2012, 13:05\nCiekaw jestem waszych opinii nt. TV w sypialni. Moja droga małżonka jest kompletnie przeciwna. Ja powoli zaczynam się skłaniać do tego by powiesić coś na ścianie:)\nSwego czasu byłem na maksa przeciwny tak samo jak ona, .... w sypialni się ....śpi, no może jeszcze robi inne rzeczy .... ale TV to na pewno NIE.\nautor: galim » 07 lis 2012, 13:09\nhe he no zastanów sie czemu jest przeciwna?:>\nDobre pytanie:) Ale moim zdaniem taki mniejszy tv na pewno nie zaszkodzi. Powiedzmy 25 cali,aby nie przesadzić. Czasem fajnie jest obejrzeć film we własnym łóżku.\nautor: AdamSłodowy72 » 09 lis 2012, 11:54\nWłaśnie, tak mi się też teraz wydaję.\nRejestracja: 31 maja 2012, 11:07\nautor: Kozbl. » 27 gru 2012, 11:09\nU mnie podobnie. My mamy tv w sypialni i powiem, ze nie jest zle, praktyczna sprawa - kwestia dogrania i dogadani co sie oglada i kiedy, dodatkowo TV mamy jeszcze w duzym pokoju i jak mam ochote cos wieczorem zobaczyc nie szumie jej nad uchem, Fakt faktem Tv w duzym byl pierwszym zakupem, nie decydowalbym sie na szklane okienko w sypialni szczegolnie na poczatku zwiazku ;P\nautor: Daphne » 28 gru 2012, 18:33\nOglądanie wieczorem w łóżku filmów jest bardzo przyjemne. Problem pojawia się kiedy jedna osoba chce spać, a druga oglądać.\nautor: Bregi » 03 sty 2013, 16:41\nPomysł jest bardzo dobry, albowiem na problemy ze snem najlepszym rozwiązaniem jest serial Columbo, który mimo wszystko bardzo lubię, ale nie ma możliwości, żeby przy nim nie zasnąć\nautor: sztajger » 05 sty 2013, 0:09\nŻe tak powiem - może zaważyć na związku taki telewizorek.\nautor: Steinfass » 08 sty 2013, 13:35\nU mnie w sypialni nie ma telewizora - jest jeden w salonie i to wystarczy. W sypialni jest wiele ciekawszych rzeczy do roboty\nautor: wnetrze4you » 10 sty 2013, 23:57\nTelewizor w sypialni to złodziej czasu i wypoczynku. Jeśli już jest w mieszkaniu , to należy unikać tego mebla w sypialni. Może lepiej, aby aranżacja wnętrza sypialni skupiała się na wprowadzeniu klimatu, w którym relaks będzie królował.\nautor: marekst » 16 sty 2013, 11:43\nSteinfass pisze: U mnie w sypialni nie ma telewizora - jest jeden w salonie i to wystarczy. W sypialni jest wiele ciekawszych rzeczy do roboty\nI to jest najlepsze podsumowanie tego tematu U mnie też nie ma tv i nie będzie:)\nRejestracja: 17 sty 2013, 9:59\nSkontaktuj się z nataliadworek\nautor: nataliadworek » 17 sty 2013, 10:10\nA ja nie uważam, żeby to było coś złego. Osobiście lubię czasami wcześniej się położyć i pooglądać telewizję już w łóżku i podobnie rano jeśli czas pozwala to chętnie nie wstaję od razu tylko leżąc jeszcze w łóżku oglądam tv.\nautor: CiekaweLampy » 25 sty 2013, 15:32\nDwa telewizory w domu to jest dobre rozwiązanie, zwłaszcza jeżeli jedna osoba chce oglądać film, a druga w tym czasie coś innego. A czy w sypialni? Nie ma w tym nic złego, zawsze można wyłączyć. Są telemaniacy, którzy nie umieją zasnąć bez telewizora. A we własnym domu każdy powinien stwarzać sobie taki komfort, jaki mu odpowiada.


Dwie kolejne osoby dołączyły do protestu głodowego w kuratorium oświaty w Krakowie - RMF24.pl\nDwie kolejne osoby dołączyły do protestu głodowego w kuratorium oświaty w Krakowie\nPiątek, 29 marca (10:30)\nAktualizacja: Piątek, 29 marca (17:47)\nPiąty dzień trwa protest głodowy oświatowej Solidarności w krakowskim kuratorium. Uczestniczy w nim sześcioro nauczycieli. Do głodówki dołączyły dziś kolejne dwie osoby. Jednocześnie w innej sali budynku dziesięciu przedstawicieli Solidarności kontynuuje okupację.\nStrajk głodowy w kuratorium /\tJacek Bednarczyk /PAP\nJuż czwarty dzień był ciężki. Zaczęły się problemy z nastrojem i spadkiem fizycznej siły. Staramy się wyciszyć, część z nas dosypia. Głowa też już tęskni za domem. Jedyna rzecz, która nas tutaj trzyma, to nadzieja na znalezienie jak najlepszego rozwiązania. Chodzi nam nie tylko o system wynagradzania, ale o pozycję nauczycieli: system oceniania i awans - powiedziała PAP nauczycielka języka angielskiego z Olkusza Ewa Sroka.\nDajemy radę, wzajemnie się wspomagamy. Ale odczuwa się już zmęczenie, ból głowy, bo brakuje trochę energii - mówił PAP przewodniczący Sekcji Regionalnej Oświaty i Wychowania NSZZ "Solidarność" Śląska Opolskiego Piotr Pakosz. Cel jest szczytny, ale to nie jest normalna sytuacja. Denerwuje mnie, że nie ma reakcji. Ja codziennie wysyłam informację, który to dzień protestu okupacyjnego i głodowego do pani minister, ale bez żadnego odzewu - dodał.\nKolejny dzień okupacji\nJak powiedział PAP Ryszard Proksa kolejna tura rozmów z członkami rządu, w tym z premier Beatą Szydło ma się odbyć w poniedziałek. Mam nadzieję, że będą to rozmowy ostatnie i osiągniemy konsensus - mówił.\nWalczymy nie tylko o podwyżki, ale o zmianę sytemu wynagradzania. Chcielibyśmy, żeby został on uproszczony i ustawowo uzależniony od średniego wynagrodzenia w kraju. Wiele branż w Polsce już to ma i nie ma wtedy żadnych dyskusji, a tak to co roku "chodzimy z kapeluszem" do polityków i prosimy się o pieniądze - powiedział PAP Proksa.\nDodał, że to, co boli wszystkich nauczycieli, to wprowadzony przez minister edukacji Annę Zalewską "kuriozalny" system oceniania. My nie bronimy się przed oceną pracy. Chcemy wrócić do tego, co było - mówił przewodniczący Sekcji Krajowej Oświaty i Wychowania NSZZ "Solidarność".\nTermin zapowiedzianego protestu zbiega się z zaplanowanymi na kwiecień egzaminami zewnętrznymi: 10, 11 i 12 kwietnia ma odbyć się egzamin gimnazjalny, 15, 16 i 17 kwietnia - egzamin ósmoklasisty, a 6 maja mają rozpocząć się matury. ZNP chce podwyższenia wynagrodzeń zasadniczych nauczycieli, wychowawców, innych pracowników pedagogicznych i pracowników niebędących nauczycielami o 1000 zł z wyrównaniem od 1 stycznia 2019 roku.\nTagi:kuratorium oświaty, akcja protestacyjna, głodówka, Kraków, strajk nauczycieli\nNewsDrugi dzień głodówki w małopolskim kuratorium. "Dopóki wystarczy sił"\nNewsCzwarta osoba rozpoczęła głodówkę w krakowskim kuratorium. "Wynik desperacji"


1 kg (15) 5 kg (3) 200 g (1) 750 g (1) 3 kg (1) 1,2 kg (1) 2 kg (1) 0,8 kg (1) 1 kg (worek) (1) 12 kg (1) 350 g (1) 3,5 kg (1) 11,5 kg (1)\nnawóz do kwiatów i krzewów ogrodowych (11) nawóz do roślin domowych (3) nawóz do warzyw (12) nawóz do zakwaszania podłoża (1) nawóz do ziół (1)\n nawóz do pomidorów (1)\nFlorovit Pro Natura Microflora 3w1 uniwersalny Inco\nFlorovit Ogród Complex, Inco\nFlorovit Ogród Complex Inco to nawóz kompleksowy dający pewność równomiernego dostarczania roślinom wszystkich składników pokarmowych.\nNORDIC SUPREME Nawóz uniwersalny,...\nNORDIC SUPREME Nawóz uniwersalny Vila Yara to wysokiej jakości granulowany nawóz wieloskładnikowy o nowej, wyjątkowej recepturze. Idealny w przypadku stosowania w ogrodzie jednego, uniwersalnego nawozu.\nNawóz do drzew i krzewów owocowych,...\nNawóz do drzew i krzewów owocowych Vila Yara to nawóz przeznaczony do pielęgnacji drzew i krzewów owocowych. Bogaty skład nawozu zapewnia, że rośliny zaopatrzone we wszystkie niezbędne składniki pokarmowe oraz mikroelementy owocują obficie, rodząc dorodne\nNawóz do truskawek i poziomek, Vila Yara\nNawóz do truskawek i poziomek Vila Yara\nNawóz naturalny i humus 2w1, Substral\nNawóz naturalny i humus 2w1 Substral to pierwszy w 100% naturalny nawóz pochodzenia roślinnego. Duża zawartość masy organicznej, bardzo dobrze przyswajalny przez rośliny, bezpieczny dla dzieci i zwierząt. Zwiększa poziom próchnicy w glebie. Nowa kategoria\nMagiczna Siła nawóz startowy i...\nMagiczna Siła nawóz startowy i ukorzeniacz Substral to profesjonalny nawóz na bazie Peters Professional o dużej zawartości składników pokarmowych.


Blaty kuchenne kamienne - Kominki Ostrowski Warszawa\nBlaty granitowe do kuchni nie wychodzą z mody, wręcz przeciwnie stają się coraz popularniejsze ze względu na swoje właściwości. Blaty kamienne do kuchni wykonuje się z naturalnego kamienia takiego jak marmur, granit, konglomerat, spiek czy kwarcyt, dzięki czemu są wyjątkowo wytrzymałe, bezpieczne w użytkowaniu i niepalne.\nBlaty granitowe nadają się do każdego wnętrza, bez problemu sprawdzą się jako kamienne blaty kuchenne, ale także jako blat pod umywalkę w łazience. Możliwość wykonania z kamienie również schodów, posadzek czy kominków daje nam nieskończone możliwości zaprojektowania niepowtarzalnego wnętrza zarówno w stylu klasycznym, jak i nowoczesnym.\nGranitowe blaty kuchenne są niezwykle wytrzymałe, dzięki czemu posłużą nam przez długie lata. Blaty z kamienia naturalnego są odporne na zarysowania i uszkodzenia mechaniczne, dzięki temu całą powierzchnię blaty możemy traktować jako powierzchnię roboczą, nawet bez wykorzystywania podkładek czy desek kuchennych.\nBlaty z kamienia naturalnego, takie jak blaty marmurowe do kuchni są także odporne na działania temperatury. Bez obaw można użytkować je bez podkładek, ponieważ są żaroodporne. Po kontakcie z gorącymi naczyniami nie odbarwiają się, nie pojawiają się odparzenia na powierzchni blatu czy ciemniejsze plamy.\nBlaty z konglomeratu do kuchni\nKonglomerat to połączenie kwarcu oraz dodatkowych substancji wzmacniających właściwości kamienia. W ten sposób uzyskuje się naturalny i wysokowytrzymały blat kuchenny. Blaty z konglomeratu w odróżnieniu od blatów z kamienia cechują się szeroką gamą kolorystyczną i niespotykaną naturalnie głębią kolorów.\nWysoka odporność na wodę i zabrudzenia blatów z konglomeratu podnoszą jego wartości użytkowe. Odporność na wodę szczególnie ceniona jest przy użytkowaniu blatów kuchennych, ponieważ przedłuża ich żywotność. Blaty z kamienia naturalnego i blaty z konglomeratu są również łatwe w czyszczeniu, a wysoki połysk pomaga w utrzymaniu czystości.\nBlaty kuchenne z kamienia — Ostrowski\nBlaty kuchenne z kamienia firmy Kominki Ostrowski, wykonywane są z najwyższej jakości materiałów, a własny park maszyn pozwala zachować konkurencyjne ceny. Każdy projekt blatu z kamienia wykonywany jest indywidualnie po konsultacji z klientem, w czasie której wykonywany jest szczegółowy projekt, na podstawie którego wyliczany jest koszt.\nFirma Kominki Ostrowski proponuje również realizacje z kamienia schodów, kominków, parapetów oraz innych elementów ozdobnych, dzięki czemu każdy z klientów ma możliwość zaprojektować zgodnie z własnym gustem niepowtarzalne wnętrze. Wysoka wytrzymałość wykorzystywanych materiałów zapewnia, że jest to inwestycja na lata.


Czym cechuje się drewno skandynawskie - Aleja Handlowa\nStrona główna » Artykuły » Usługi » Charakterystyka drewna skandynawskiego\nKategoria: Usługi 30 sierpnia 2016\nDrewniane domy są bardzo popularne w Kanadzie oraz Stanach Zjednoczonych, ale w Europie z roku na rok zwiększa się świadomość zalet tego typu konstrukcji. Również w Polsce, mimo wyraźnej tradycji do budowania domów murowanych, powstaje coraz więcej budynków z drewna wykorzystywanych do całorocznego mieszkania. Jakie drewno jest najbardziej popularne przy budowie takich domów? Bardzo cenione są zarówno polskie drzewa, jak i skandynawskie, o których zaletach możecie przeczytać poniżej.\nJakie korzyści daje nam budowa domu z drewna? Na pewno jest to bardzo ekologiczne rozwiązanie ze względu na naturalność tego materiału. Świerk, sosna, modrzew, jodła – każde z tych drzew nadaje się do budowy nie tylko domów, ale również do wykonania więźby dachowej, produkcji boazerii, mebli i paneli podłogowych. Komfort mieszkania w drewnianych warunkach jest bardzo duży. Drewno zapewnia bowiem izolację termiczną i utrzymuje odpowiednią temperaturę o dowolnej porze roku, również podczas siarczystych mrozów. Domy wykonane z tego tworzywa są również niedrogie i łatwe w montażu – ich budowa zajmuje od 4 do 8 tygodni w zależności od wielkości.\nUnikalność drewna skandynawskiego\nEksperci uważają, że najlepszym materiałem do budowy domu jest drewno skandynawskie. Ma ono wiele unikalnych zalet, takich jak np. gęstość, wytrzymałość, łatwość w obróbce, a także zachowanie swojego poziomu wilgotności (15%) oraz kształtu. Dzięki odpowiedniej impregnacji są odporne na korozję, nie są szkodliwe dla ludzkiego organizmu, a ponadto są tańsze i lżejsze niż stal. Drewno skandynawskie przed importem do Polski jest poddawane sezonowaniu, suszeniu komorowemu i kilkukrotnemu struganiu oraz frezowaniu.\nJedną z firm zajmującą się importem i sprzedażą drewna skandynawskiego jest Ecowood Polska, której siedziba znajduje się w Golęczewie koło Poznania. Na indywidualne zamówienie sprowadza również dodatkowo zaimpregnowane drewno suszone, a poza tym w bogatym asortymencie firmy znajdują się: deski tarasowe i podłogowe, kantówki, łaty klejone, legary, a także wkręty ciesielskie i złącza kątowe pozwalające na łączenie elementów drewnianych.\nTagi: drewniany dom, drewno, drewno skandynawskie\nCharakterystyka gąsienic gumowych


Motyw: Pozycja społeczna, autor: Eliza Orzeszkowa, motyw: Prawo :: Wolne Lektury\n— Pchnął cię w świat, mówisz — wyrzekła po chwili z wolna i zniżonym głosem. — Cóż to...\n— Pchnął cię w świat, mówisz — wyrzekła po chwili z wolna i zniżonym głosem. — Cóż to za dobrodziejstwo? Świat ten dla biednej kobiety taki straszny, duszący… Nauczył cię prawd życia? Czy tych, które ukazują kobiecie, istocie ludzkiej przecież, bezdenne różnice leżące pomiędzy ludźmi i ludźmi? Okropne to prawdy! Nie stworzył ich Bóg, ale wytworzyli ludzie…\n— A nam co do tego? — zawołała Karolina z krótkim swym, suchym śmiechem. — Czy Bóg je stworzył, czy ludzie wytworzyli, dość, że istnieją one, te prawdy mówiące mężczyźnie: „Będziesz uczył się, pracował, zdobywał i używał!”, kobiecie: „Będziesz cackiem i za igraszkę mężczyźnie służyć!”. Boskie czy ludzkie, prawdy te znać nam trzeba, aby nie zjadać sobie serc w nadaremnych zgryzotach, nie trawić młodości w próżnym chwytaniu niedających się pochwycić promieni słonecznych; aby dać za wygraną temu, co nie dla nas istnieje na świecie, i w gonitwie za cnotą, miłością, szacunkiem ludzkim lub tym podobnymi bardzo pięknymi rzeczami — nie umrzeć z głodu…\nEliza Orzeszkowa, Marta\nCzyś ty zapytywała siebie kiedy i czyś zdała kiedy przed sobą dokładną sprawę o...\nCzyś ty zapytywała siebie kiedy i czyś zdała kiedy przed sobą dokładną sprawę o tym, czym jest na świecie kobieta? Pewno nie. Otóż ja ci powiem. Nie wiem już, jak tam jest według praw boskich, o których mówiłaś przed chwilą… ale wedle praw i obyczajów ludzkich kobieta nie jest człowiekiem, kobieta to rzecz. Nie odwracaj ode mnie głowy. Mówię prawdę, względną może, ale prawdę. Czy chcesz widzieć ludzi? Patrz na mężczyzn. Każdy z nich żyje na świecie sam przez się, nie potrzebuje, aby dopisywano doń jakąś cyfrę dlatego, aby przestał być zerem. Kobieta jest zerem, jeśli mężczyzna nie stanie obok niej jako cyfra dopełniająca. Kobiecie dają błyszczącą oprawę, aby jak w sklepie jubilera kunsztownie wypolerowany diament ściągała na siebie oczy jak największej liczby nabywców. Jeżeli nie znajdzie dla siebie nabywcy albo znalazłszy utraci go, pokrywa się rdzą wiecznej boleści, plamami bezzaradnej nędzy, staje się na powrót zerem, ale zerem chudym z głodu, trzęsącym się z zimna, rozszarpującym się na szmaty w nadaremnych próbach ruszania się i dźwigania. Przypomnij sobie wszystkie stare panny, opuszczone lub owdowiałe kobiety, jakie znałaś w swym życiu, spójrz na koleżanki swe z zakładu Szwejcowej, spójrz na samą siebie… Co znaczycie wszystkie na świecie? Jakie są wasze nadzieje? Gdzie możność, abyście wygrzęzły z trzęsawisk i poszły tam, dokąd dążą ludzie? Jesteście roślinami, których łodygi wyhodowane w cieplarniach nie mają siły opierać się wiatrom i burzom, i tak być musi przecież, skoro wieszcze i mędrcy świata nazwali kobietę „najpiękniejszym z kwiatów przyrodzenia”. Kobieta to kwiat, kobieta to zero, kobieta to przedmiot nieobdarzony siłą samodzielnego ruchu. Nie ma dla niej ani szczęścia, ani chleba bez mężczyzny. Kobieta musi koniecznie uczepić się, w jakikolwiek sposób uczepić się mężczyzny, jeśli chce żyć.\nSzła wtedy chodnikiem przeciwległym temu, za którym szerokie i wspaniałe swe budowy rozpościera Kaźmirowski...\nSzła wtedy chodnikiem przeciwległym temu, za którym szerokie i wspaniałe swe budowy rozpościera Kaźmirowski pałac. Na obszernym pałacowym podwórzu roiły się młodzieńcze postacie z ożywionymi twarzami, w dostojnych ubiorach wychowańców uniwersytetu. Jedni z młodzieńców tych trzymali pod ramieniem wielkie księgi w prostej oprawie lub bez oprawy, zniszczone, na wpół podarte od używania, inni owijali w papier elastyczne lub stalą połyskujące przedmioty, przyrządy naukowe zapewne, które nieśli do domów swych, aby z ich pomocą oddawać się uczonym eksperymentom i obserwacjom. Przez kilka minut napełniali oni podwórze gwarem rozmów cichszych i głośniejszych. Rozprawiali, gestykulowali żywo, od czasu do czasu z tej lub owej grupy wybiegała gama młodzieńczego śmiechu albo podniósł się głośniejszy wykrzyk, zdradzający uniesienie, zapał młodej piersi i przedmiot ulubiony studiów rozpalonej głowy. Po kilku minutach grupy rozprzęgły się; widać było, jak młodzi ludzie podawali sobie dłonie i jedni z wesołymi uśmiechami na ustach, inni w zamyśleniu, inni jeszcze ożywioną prowadząc rozmowę, pojedynczo lub parami opuścili uniwersytecki podwórzec i zmieszali się z ludnością szeroki chodnik zalegającą.\nMarta szła bardzo powoli, z głową zwróconą wciąż ku wielkiej budowie, która teraz przybrała dla wyobraźni jej znaczenie świątyni o tajemniczej sile pociągu. Młodzi ludzie z księgami pod ramieniem, z jasnymi lub poważnie zamyślonymi twarzami wydawali się jej istotnie dzierżącymi przywileje, dostojność i szczęście chyba półbogów. Biedna kobieta westchnęła z głębi piersi.\n— Szczęśliwi! Och, szczęśliwi! — szepnęła i ogarniając znowu wzrokiem wspaniałą budowę, którą zostawiała już poza sobą, dodała. — Czemuż ja tam nie byłam? Czemuż ja tam teraz być nie mogę?\n„Nie mogę? — myślała dalej. — Dlaczegóż nie mogę? Nie mam prawa! Dlaczego nie mam prawa?\nJakież to są te tak bezgraniczne różnice, które zachodzą pomiędzy mną i tymi ludźmi? Dlaczego otrzymują oni to, bez czego żyć tak trudno, a ja nie otrzymałam i otrzymać nie mogę?”\nPo raz pierwszy w swym życiu w piersi Marty podniosła się fala palącego oburzenia, głuchego gniewu, gorzkiej zazdrości.


Pomnażanie oszczędności jako forma zarobku - Inwestycje, kredyt bez bik online, pożyczki\nKażdy, kto choć raz przeżył poważne tarapaty finansowe wie, że bardzo fajnie byłoby zdobyć troszkę pieniędzy aby móc przetrwać. W zasadzie takie pragnienie odczuwają też osoby majętne, które pragnęłyby jeszcze bardziej się wzbogacić. Dlatego są właśnie między innymi i dla nich organizowane konkursy w internecie. Można w nich wygrać różne ciekawe rzeczy, w tym również i pieniądze. strona www abonament belki biznes e-deklaracja finansowe giełda internet kasa kastralny komputer konkurs konkursy kupno liniowy ludzie marketing net nieruchomości odbiornik okazja opodatkowanie opłata oszczędność oszczędzania pieniądze podatek podatkowa płaski radio radiowo-telewizyjny regulamin reklama sieć skarbowa skarbóka sposób sprzedaż steplowa stępel szansa telewizor wiedza wygrana zobowiązanie życie


Nie tylko czerwone się liczy – Niekontrolowany Punkt Widzenia\nWalentynki. Święto przez jednych uwielbiane, przez innych równie mocno znienawidzone. Kiedy dotarło do naszego kraju mocno się nim zachłysnęliśmy i chętnie świętowaliśmy. Dzisiaj na pytanie o walentynki często powtarzamy, że kochać trzeba każdego dnia, nie tylko od święta. I nie potrzeba tutaj wybitnych profesorów, aby powiedzieć, że… to prawda.\nJeśli myślicie, że dobry początek znajomości, kiedy każde się stara i zabiega o drugą osobę, gwarantuje sukces na lata, to znaczy, że pominęliście ważną lekcję. Jeśli nie będziecie się starać i zabiegać o drugą osobę, jeśli nie dostrzeżecie tego co dla Was robi (tak, wyniesienie śmieci, mycie naczyń i odkurzanie też się liczy) to nadejdzie czas, kiedy stwierdzicie, że czegoś w Waszym związku brakuje. A przecież najprostsze czynności mogą tak wiele zmienić w codziennym życiu. Najłatwiejsze gesty, wspólny spacer, kino czy piknik na trawie. Zrobienie gorącej herbaty, kiedy druga osoba zwyczajnie nie ma na to siły, wyciągnięcie prania z pralki czy po prostu wyniesienie śmieci – to wszystko sprawia, że nadal chcemy być z drugą osobą, bo czujemy jej opiekę i wsparcie. Jeśli jednak postawicie na zwykłą, szarą codzienność, która niczym nie zaskakuje, z czasem stanie się ona coraz bardziej szara. Tak bardzo, że zacznie Wam brakować kolorów, a wtedy być może któreś z Was zdecyduje się poszukać tych kolorów gdzieś indziej… Świętujcie walentynki, ale pamiętajcie, że takie święto można mieć każdego dnia i nie potrzeba do tego czerwonych serduszek i konkretnej daty w kalendarzu.\nA jeśli w Waszym życiu nie ma aktualnie osoby, z którą tworzycie lub chcielibyście stworzyć udany i trwały związek, pamiętajcie, że walentynki to także dzień, w którym można okazać miłość swoim najbliższym – rodzinie, przyjaciołom. I zwyczajnie podziękować za to, że po prostu są. Nie od święta, ale każdego dnia i bez względu na to czy jest on gorszy, czy lepszy.\nOtagowane love, miłość, walentynki, zakochanie\nPoprzedni wpisJak nie zrealizować postanowień noworocznych\nNastępny wpisCzy to na pewno było do mnie?


HTC Desire – test i recenzja maniaKa | gsmManiaK.pl\nW jaki sposób uniknąć kradzieży telefonu oraz zabezpieczyć przechowywane na nim dane?Rozwój współczesnych technologii GSM...\nBlack Week w Play to 30 produktów w obniżonych cenachPlay wystartował właśnie z Black Week,...\n04.05.2010 , kuba Android HTC Testy\nHTC Desire – test i recenzja maniaKa\nWygląd, obudowa i wykonanie\nJakość rozmów i książka telefoniczna\nSystem operacyjny i interfejs\nAplikacje i widżety\nMultimedia: głośniki, kamera i mikrofon\nInternet, Poczta, Mapy Google\n« poprzedni wpis LG Mini Tiesto Edition – telefon dla fanów DJ Tiesto\nnastępny wpis » T-Mobile myTouch 3G Slide – nowy slider z Androidem na pokładzie\nkuba\t| wtorek, 4 maja 2010\nTematyka: Android, HTC, Testy\nTagi: HTC Sense, Qualcomm Snapdragon\nPodobne: WiFi, GPS, Qualcomm Snapdragon, HTC Sense, Friendstream\nProdukty: HTC Desire\nHonor 9X - test. To dobry smartfon, ale powinien być jeszcze lepszy\nOnePlus 7T I 7T Pro. Recenzja i porównanie świetnych i tanich flagowców. Którego kupić?\nQCY T5 - test. Jak grają bezprzewodowe słuchawki True Wireless za 100 zł?\nMam zapytanie:w jaki sposób zmienić czcionkę w telefonie komórkowym -HTC Desire.Dziękuję za informację.\nZ pozycji ustawień nie ma takiej opcji.\nTrzeba zmienić pliki w samym systemie, lub chociaż mieć ROOT.\nTu masz instrukcję jak to zrobić:\nnie wiem jaki mam wybrać telefon po w maju będę mieć nowy tylko nie mogę się zdecydować na jaki;( ! nie wiem czy warta htc ?? pomóżcie mi się zdecydować 😉\nproszę!! a może znacie jakiś inny dobry model obojętne jakiego telefonu??!! z góry dziękuje za odpowiedzi ;***\nMam telefon od końca kwietnia.\nSystem Android jest bardzo dobry. Mam okazję „przesiadać się” na E72 z Symbianem który ewidentnie pokazuje jaki jest stary. A przesiadam się bo po raz kolejny Desire trafi do serwisu. We wrześniu zaczął się sam wyłączać i „zapętlał się” na restarcie (ciągle restartował). Z serwisu otrzymałem go po miesiącu czasu oczekiwania (wymieniono płytę główną). Teraz telefon padł, znowu straciłem wszystkie dane potrzebne do pracy i … znowu jestem zmuszony korzystać z Nokii. Czas rozmów jest za krótki jak na tego rodzaju telefon (ja zapłaciłem 2000zł). Klawiatura ekranowa mogłaby być trochę większa. Nie ma dobrej aplikacji do nagrywania rozmów telefonicznych (rozmówcy prawie nie słychać). Ekran jest ok (jeżeli nie ma słońca). Super jako prezent dla nastolatka. Do pracy ten telefon się nie nadaje (zbyt krótko trzyma bateria i 2-krotna utrata cennych danych powoduje brak zaufania). Spodziewałem się czegoś lepszego po HTC (a może mam pecha)\nMam ten telefon tydzień , zastosowanie biznesowe. Mam kilka uwag.\n1. Tylnia klapka to hmmm słabe rozwiązanie. Zatrzaski po kilku wymianach simki robią się luźne pomimo najwyższej ostrożności w ściąganiu.\n2. Bateria – totalna klapka. Siedząc na na jakimkolwiek komunikatorze za wczasu trzeba sie uzbroić w ładowarkę. Godzina-półtorej i klapa. W ciągu dnia poi 4-5 rozmowach kilkuminutowych połowa baterii wyssana.\n3. Moduł radiowy GSM – dotychczasowa komórka w „stałym miejscu” w domu 3 kreski zasięgu. Desire 0 , brak zasięgu. Słaba antena wewnętrzna lub cały moduł radiowy.\nCo do możliwości -za mało czasu z telefonem ale generalnie opinia -6 🙂\nna androidzie htc bardzo fajnie chodza, dobry system + dobry procek = sukces htc desire. ostatnio mialem przyjemnosc pobawic sie tym modelem, posiada poza tym bardzo rozbudowane aplikacje do komunikowania sie, wigdety itd.\ndo ‚more pro needed’:\n– przycisk fizyczny aparatu jest, chodzi natomiast o to, że aby wykonać zdjęcie należy nacisnąć głębiej przycisk track pad (ten który normalnie wykrywa przesunięcie palcem nad sobą i steruje ruchem kursora zamiast ruchów palce po ekranie). Jest to nie wygodne, bo w typowej sytuacji w ten sposób wykonuje się ruch wypychający naprzód, co nie pomaga w utrzymaniu stabilizacji przy robieniu zdjęcia i dlatego zdjęcia mogą wyjść nieostre, o czym pisął recenzent\n– mnie brak divx nie boli, bardziej boli brak odtwarzania avi, mkv; plików w formacie rtf\n– następnie kwestii dźwięku, a właściwie jakości brzęczyka, bo ciężko to nazwać głośnikiem. Po prostu dźwięk jest za cichy i dlatego domyślnie ustawia się głośność wysoko, co niestety powoduje przesterowanie (obudowa tudzię głośnik się wzbudza)\n– wg mnie klawisze służace do sterowania mogły być ciut węższe, dla mnie są ciut za blisko górnej krawędzi (nie mieści sie palec trzymajćy telefon) – często są naciskane przypadkiem\n– bolą błedy w aplikacji HTC Sync do wymiany danych pomiędzy telefonem i komputerem (po cięzkich walkach udało się przesłać całą listę kontaktów z MS Outlooka do telefonu, ale wcześniej w telefonie trzeba wyciąć wcześniejsze wpisy i wyłączyć podgląd kontaków z karty. Następnie RĘCZNIE trzeba poprawić każdy wpis w kontaktach tak, aby sortowanie było typu Nazwisko, Imie (czyli po nazwisku), a nie jak to jest domyślnie typu Imie Nazwisko. Nie da siętego inaczej ustawić niezależnie od ustawień w MS Outllook i HTC Sync (który inforuje o wykonanych zmianach, natomiast efektywnie czasem ich nie wykonuje)\n– poza tym to co powyżej to generalnie czepianie się 🙂 – same plusy: super ekran, jakość wykonania; wifi, vpn , bt – wszystko prawie jednym kliknięciem; poczta, sms, widget pogody wszystko działa szybko i płynnie i przede wszystkim jest łatwo dostępne.\nmore pro needed\nZdecydowanie czegoś w tym typie potrzebowałem.\nTest naprawdę wyczerpujący. Zarówno legend jak i desire.\nProponowałbym jeszcze kosmetykę typu w Podsumowaniu poza opinią w puntach zaznaczyć plusy i minusy.\nMożna rozważać oceny procentowe poszczególnych elementów i na koniec średnia/suma i ocena końcowa. Takie przyzwyczajenie z innej branży (fotopolis, optyczne, dcview itp ;))\nDodać posumowanie analizę i wnioski po testach benchamark, nie każdy się na tym zna, a wyniki są miejscami co najmniej dyskusyjne.\nBrakuje mi także szybkości ładowania stron np strony www.komórkomaniak.pl, ładowania całego filmiku z youtube czy ściągania plików np RS.\nZ wad telefonów zaliczyłbym:\n-brak usb hosta\n-routera wi-fi – wzorem hd2\n-tunera dvb (w końcu to ma być flagowy smartfon HTC, a co?:)\n-słaby odtwarzacz i przeciętna jakość odtwarzania\n-nieergonomiczny aparat – brak klawisza fizycznego\n-brak możliwości instalacji programów na karcie sd bez rzeźby, czy pełnego dostępu do sklepu\nW prywatnym odczuciu system ma potężne możliwości i widzę, że klawisze staną się zbędne i nie mam na myśli konieczności sterowania gestem, głosem czy ruchem tylko dotykiem samego ekranu i dalszy rozwój interfejsu:)\naha, nie wiem dalej jak ten sprzęt kreci – nagrywanie/odtwarzanie filmów i w grach.\nGdzieś wpadłem w sieci jak milestone (dokładnie droid) testowany był programikiem do ściągnięcia jak wpływa sam upgrade z 2.0.1 na 2.1.\nCo do lagowania to sprawa jest prosta, odpowiedz brzmi w tym ile masz dostępnej pamięci, a nie fizycznej. Może jednak nie tak dużo, a i grafika nie jest taka łał.\nWarto z niego korzystać przy takim review.\nżyczę dalszych takich progresów!\n3h W jaki sposób uniknąć kradzieży telefonu oraz zabezpieczyć przechowywane na nim dane?gsm\n5h Black Week w Play to 30 produktów w obniżonych cenachgsm\n6h Chińczycy pokochali Huawei Mate X. Nie przeszkadza im nawet naprawa ekranu za krociegsm\n7h Nowości od Sonoro: Elite i Prestige, czyli niewielkie systemy muzyczne na bogatortv\n7h Honor V30 i V30 Pro potwierdzają specyfikację. Wydajne potwory z dużymi bateriami i błyskawicznym ładowaniemgsm\n8h Nareszcie! Nowy flagowiec Sony dostanie dużą baterię i więcej RAMgsm\n8h Nowy smartfon Xiaomi może wyglądać jak iPhone 11 Pro i mieć dodatkowy ekrangsm\n9h Samsung Galaxy Note 10+ dla fanów Star Wars w Polsce. Zestaw ze smartwatchem i słuchawkami w świetnej cenie!gsm\n10h Prezent pod choinkę (2019). Najlepsze upominki wg techManiaK.plgsm\n11h Nowe obiektywy Sigmy dla bezlusterkowców Canonafoto\n12h Samsung 65Q60R/ 65Q64R/ 65Q67R w promocji! Lepszego telewizora za tę cenę nie kupiszrtv\n12h Samsung Galaxy S11 ma dziurawy ekran i potężnego garba. Znamy datę premierygsm\n13h Black Friday w OleOle: Huawei P20 Pro, Xiaomi Mi 9T i inne smartfony w niższych cenach!gsm\n14h Dell Alienware Aurora Ryzen Edition - potężny pecet z topowymi CPU AMD Ryzen i RTX 2080 Timobi\n14h Spektakularny Xiaomi Mi MIX Alpha pojawi w Polsce! Sprawdź, gdzie i kiedy go zobaczyszgsm\n15h Świetna promocja na OLED Sony AG8. Aż tysiąc złotych taniej!rtv\n16h Redmi K30 na zdjęciach - ma wielką dziurę w ekranie 120 Hz. Co wiemy o specyfikacji?gsm\n16h Huawei znów może korzystać z Windows. Gigant z Redmond otrzymał zezwoleniemobi\n16h Black Friday 2019 – najlepsze promocje na telewizory i soundbaryrtv\nDla mnie Sony skończyło się na k550i 😂\nI na brak ładowania indukcyjnego, dla mnie to jest zbędne akurat bo i tak trzeba włożyć w etui, i...\nTylko żeby nie wpadli na głupi pomysł i nie wylądowali notcha, lepiej te małe ramki jak w 1 i 5tce...\nNa brak mini jacka i radia fm. No i tradycyjnie na aparat. Poza tym wszystkie dodatkowe funkcje...\nXperia 1 też miała mieć baterię 4400 mAh, skończyło się na nędznych 3300 mAh.\nl20, dell venue 8 lte, htc hd2 test, 10 niedotykowych, xiaomi nougat, gra nexon, samsung s5330 WAVE, arpu, apokalipsa zombie, mwc 2013\n276 queries. 0,532, 0.531 (0,532) seconds.


WSZYSTKIM SOŁTYSOM W DNIU ICH ŚWIĘTA…\nWSZYSTKIM SOŁTYSOM W DNIU ICH ŚWIĘTA…\nDZIEŃ SOŁTYSA, PIĘKNE ŚWIĘTO, obchodzone w celu wyrażenia uznania wszystkim sołtysom, czyli przedstawicielom lokalnych, zwykle wiejskich społeczności.\nDoceniamy ich codzienny trud, nie jest łatwo piastować tak ważną funkcję, kiedy życie pisze swoje scenariusze, często równie skomplikowane,jak wtedy, gdy ich wieś nawiedza kataklizm, podobny do tego, który wydarzył się w 2017 roku.\nZadziałali wszyscy i to jak! Wszystkiego najlepszego Drogie Panie, Drodzy Panowie!\nSołtysi pojawili się już w średniowieczu – wyznaczani byli przez feudalnych panów, a ich głównymi obowiązkami było zbieranie czynszu i przewodniczenie ławie wiejskiej. Pełnili oni również rolę wiejskich sędziów. Z czasem ich mocna pozycja została częściowo ograniczona. Po upadku komunizmu sołtys został organem wykonawczym sołectwa, czyli jednostki pomocniczej gminy.\nObecnie sołtysa wybierają mieszkańcy danego sołectwa – zwykle zostaje nim osoba z miejscowej społeczności, która pozostaje na bieżąco w sprawach lokalnych. Współcześnie do obowiązków sołtysów, oprócz reprezentowania sołectwa na zewnątrz, należy m.in. zwoływanie zebrań wiejskich, realizowanie uchwał rady gminy czy też pobieranie podatku rolnego i leśnego. Co roku święto sołtysów staje się bardziej popularne na wsiach. W podziękowaniu za ich ciężką pracę i działania na rzecz mieszkańców organizowane są spotkanie (oficjalne i nieoficjalne), biesiady i konkursy. Wójtowie i burmistrzowie wystosowują uroczyste powinszowania – coraz częściej za pośrednictwem stron internetowych.\nW Polsce jest około 40 tysięcy sołtysów. Co ciekawe, przemiany obyczajowe nie ominęły obszarów wiejskich – jeszcze kilkadziesiąt lat temu sołtysami byli praktycznie wyłącznie mężczyźni, dziś panie stanowią prawie jedną trzecią w tej grupie. Pozostaje jednak problem tytułowania – słowo „sołtysowa” przez lata oznaczało żonę sołtysa. Dlatego pojawiła się sołtyska, która części kobiet nawet się podoba. Ciekawe, co na to wójciny…\nNa pdst. kalbi.pl\nPrevious Moto Święconka w Wielkim Mędromierzu\nNext Temperatury sięgną nawet 20 stopni! Czy to już wiosna?


Elektryczny podgrzewacz na 72 filiżanki od Royal Catering - emaks.pl\nPodgrzewacz do filiżanek Royal Catering RCCW-100 powstał z myślą o kawiarniach, restauracjach, bufetach i innych miejscach, w których przygotowuje się gorące napoje. W 2 pojemnych komorach zmieszczą się 72 filiżanki. Każda z wnęk wyposażona została w osobny, niezależny termostat (w razie potrzeby można uruchomić tylko jeden z nich). Na górze szafki znajduje się, zabezpieczone wysokimi poręczami, miejsce na naczynia. Urządzenie wykonane jest ze stali szlachetne odpornej na korozję i łatwej w utrzymaniu czystości.\nMiejsce na 72 filiżanki dzięki 2 pojemnym komorom\nEfektywne podgrzewanie z wykorzystaniem 2 niezależnych termostatów (każdy o mocy 70 W)\nOdporność na korozję za sprawą stali szlachetnej\nDodatkowe miejsce na naczynia (na górze szafki) zabezpieczone 3 poręczami\nNowoczesny design – podgrzewacz harmonizuje z wyposażeniem gastronomicznym (np. ekspresami ciśnieniowymi)\nPojemną wnękę przedzielono półką. Takie rozwiązanie pozwoliło uzyskać dwie podgrzewane powierzchnie o wymiarach 29,5 x 28 x 17,5 cm. W jednej komorze zmieści się ok. 36 filiżanek. Model RCCW-100 umożliwia więc przechowywanie łącznie 72 sztuk.\nMoc\t 2 x 70 W\nTemperatura maks.\t 65 °C\nPojemność\t 72 filiżanki\nLiczba półek\t 3\nWymiary półek grzewczych (DxSxW) 29,5 x 28 x 17,5 cm\nWymiary (DxSxW) 32,5 x 32,5 x 54,5 cm


Pyszne polskie magazyny internetowe\nDziś powinnam zamieścić nowy przepis, ale Wielkanoc zapełniła moją lodówkę na najbliższy tydzień. Nie chciałam nic wyrzucać, więc postanowiłam jeszcze dziś nie gotować. Co więc robić, kiedy brzuchy pełne? Można zagłębić się w lekturze. Poniżej przedstawiam Wam listę magazynów, do których zawsze możecie sięgnąć, bo są za darmo dostępne w internecie. Tematyka - kulinaria, dom, slow life, czyli to co tygryski lubią najbardziej.\nMałopolski Apetyt - chyba mój faworyt wśród magazynów tworzonych przez blogerów kulinarnych. Oprócz przepisów znajdziecie tu również artykuły na tematy okołokulinarne, co zawsze sobie cenię. Apetyczne okładki, kryją pełną treści zawartość. Oto w końcu chodzi w wydawaniu magazynu, żeby znajdowało się w nim coś więcej niż to co standardowo widzimy na blogach kulinarnych. Małopolska pokazuje klasę.\nSeason Magazyn - trafiłam na ten magazyn przez jego drugi numer, który Wam polecam. Urzekły mnie minimalistyczne w formie i kolorze zdjęcia. Temat numeru - w bieli. Świetnie pokazuje, że czasem siła tkwi w prostocie. Widać, że jest jakiś pomysł kryjący się za tym wydawnictwem i nie jest to proste założenie, że zimą piszemy o Bożym Narodzeniu, a na wiosnę o Wielkanocy. Obserwuję z ciekawością i mam nadzieję, że będzie się rozwijać.\nM.A.D. Lifestyle Magazine - niepozorny, dopiero się rozkręca, ale pokazuje, że dom to nie tylko kuchnia. Trzy autorki tworzą publikację, którą bardzo miło się ogląda. Polubiłam je za proste DIY i jadalne kosmetyki ;) Krótka publikacja, ładne zdjęcia.\nPure Passion Magazine - pod koniec dwa klasyki. Pierwszy to magazyn Ewy, autorki bloga Minty House. Piękne pastelowe tony i masa dekoracji do naszego domu. Jest co poczytać, ale przede wszystkim te wnętrza! Stosy pięknych przedmiotów i eleganckie, eteryczne zdjęcia od pierwszej do ostatniej strony.\nGreen Canoe Style - chyba wszyscy znają GCS. Wnętrza, kuchnia, życie, slow life. W tym numerze znajdziecie mój malutki wkład. Pełen profesjonalizm i 15 numerów w archiwum. Nic tylko zaparzyć sobie dzbanek herbaty i zanurzyć się w lekturze. Zagorzałym fanom papierowych wydawnictw polecam przełamanie lodów z internetowymi pismami właśnie za pośrednictwem GCS.\nAutor: Asia o 14:57\nAdriana Baran 9 kwietnia 2015 10:06\nAsiu, bardzo miło czytać takie słowa, dziękuję w imieniu całej redakcji! :)\nSabih, czyli pyszna sałatka z samodzielnie robioną...\nKlopsiki wołowe z porami i sałatka z kalarepy\nJarmuż, kiwi, gruszka - vegesmoothie\nStrona o fotografii kulinarnej na 3 urodziny bloga...\nUkochana, prosta chałka w postaci bułeczek\nKwiecień - kuchnia żydowska


W miniony piątek setki legniczanek spotkało się z Szymonem Hołownią na już 14. Spotkaniu Kobiet. Było radośnie, pozytywnie i bardzo energetycznie.\nMiasto wraz ze służbami zadba o bezpieczne wakacje\nDzisiaj odbyło się posiedzenie Powiatowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego dla Miasta Legnicy, poświęcone ocenie przygotowań do bezpiecznych wakacji. Przewodniczył mu prezydent Tadeusz Krzakowski.\nOd poniedziałku zmienia się rozkład jazdy miejskiej komunikacji\nMiejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne informuje, że od pierwszego lipca ulegają zmianie rozkłady jazdy. Dotyczy to linii: 1, 3, 4, 6, 8, 15, 16, 23, N1.