Jak wybrać właściwy kosmetyk? Czy opłaca się samodzielnie przygotowywać kremy? — Trendy w modzie\nHome / Klasa-str / Kosmetyki / Jak wybrać właściwy kosmetyk? Czy opłaca się samodzielnie przygotowywać kremy?\nJak wybrać właściwy kosmetyk? Czy opłaca się samodzielnie przygotowywać kremy?\nKiedy chcemy zagwarantować sobie skuteczną pielęgnację skóry najlepiej zawrócić uwagę na najwyższej jakości kosmetyki, jakie są wyprodukowane na bazie naturalnych produktów. Gdy chodzi o różnego rodzaju kremy oraz balsamy zdecydowanie musimy wystrzegać się kosmetyków zawierających alkohol, gdyż długotrwałe stosowanie takiego preparatu potrafi przynieść odwrotne działanie, a mianowicie bardzo wysuszyć naskórek.\nSzerokie grono osób decyduje się na samodzielne wykonywanie kremów, dzięki czemu mamy doskonałą świadomość produktów, z których są one wyprodukowane.\nZainteresował Cię niniejszy materiał? Jeżeli tak, to koniecznie zobacz ponadto szczegóły w źródle (https://sklep.wzso.pl/produkty/ortezy/ortezy-kregoslupa-ortezy,2,10786), znajdziesz tam dodatkowe dane.\nW aptekach możemy znaleźć mnóstwo olejków, na bazie których warto przygotowywać kosmetyki. Rewelacyjnym przykładem jest olej Tamanu, który od pradawnych czasów może poszczycić się niesamowitą popularnością. Olej Tamanu ma sporo przydatnych właściwości, a przede wszystkim gwarantuje on intensywne nawilżenie.\nKiedy bliższe naszym potrzebom są gotowe kosmetyki jednym z najbardziej wartych uwagi rozwiązań jest krem CC, jaki jest z reguły wybierany przez kobiety, które pragną zagwarantować sobie jednocześnie skuteczne nawilżenie, jak też doskonały makijaż. Należy zdawać sobie sprawę, iż krem CC jest preparatem przyjaznym dla skóry, który zmniejsza prawdopodobieństwo pojawienia się podrażnień. Nie ulega wątpliwościom, że idealnym rozwiązaniem jest korzystanie z kosmetyków popularnych firm, które zapewniają kremy wyprodukowane według sprawdzonej receptury. Za sprawą różnorodności wszelkich kremów, każda osoba może zdecydować się na takie rozwiązanie, jakie doskonale się sprawdzi w przypadku danego typu cery. Sprawdź: „>.\nJeżeli uważamy, że nasza skóra potrzebuje zaawansowanej pielęgnacji niewątpliwie opłaca się skorzystać ze wsparcia kosmetologa lub dermatologa, ponieważ doświadczeni eksperci wiedzą najlepiej, jaki preparat może okazać się najbardziej skuteczny w określonym przypadku. Wszelkie kremy trzeba wybierać ze szczególną precyzją, ponieważ stosowanie niewłaściwych kremów jest w stanie przynieść bardzo niepożądane skutki. Szczególnie ostrożni muszą być w szczególności alergicy, którzy przed aplikacją preparatu powinni przynajmniej dwa razy zaznajomić się z jego zawartością.


Szukaj "witaminy dla koni" znaleziono 43 rezultatów.\nFORAN CHEVINAL - kanister 10 litrów\nMultiwitaminowy syrop dla koni. Pokarmowe uzupełnienie o wysokim stężeniu witamin, minerałów i aminokwasów, wzbogacone ekstraktami z drożdży i miodu. Kanister 10 litrów\nFORAN COPPERVIT - preparat miedziowy -...\nFORAN FERATONE - Opakowanie 1000 ml\nUzupełnienie pokarmowe na bazie żelaza, witamin z grupy B, miedzi, kobaltu, kwasu foliowego i sorbitu.FERATONE jest przeznaczony dla koni, które są w złej formie, są nerwowe i nie mają apetytu.\n180,00 zł\tCzas realizacji od 2 d 14 dni\nFORAN VSL - opakowanie 2,5l (syrop)\nPreparat stanowi bogate źródło witaminy E, selenu oraz lizyny.V.S.L pozwala na utrzymanie w doskonałym zdrowiu wszystkich mięśni oraz narządów wewnętrznych, takich jak serce czy płuca.\nCzas realizacji od 2 d 14 dni\nFORAN PRO-AM RACING - syrop proteinowy dla...\n440,00 zł\tCzas realizacji od 2 do 14 dni\nFORAN B COMPLETE - 5 litrów


HIT MIESIĄCA. Opuściła „Big Brother” TVN. Chwilę wcześniej wyciekł pikantny film z jej udziałem [VIDEO +18] - NCZAS.COM\nStrona główna Wiadomości Polska HIT MIESIĄCA. Opuściła „Big Brother” TVN. Chwilę wcześniej wyciekł pikantny film z...\nHIT MIESIĄCA. Opuściła „Big Brother” TVN. Chwilę wcześniej wyciekł pikantny film z jej udziałem [VIDEO +18]\n21 kwietnia 2019 05:10\nNatalia Wróbel fot. instagram.com/nataliawrobelofficial / youtube.com/venusmilano\nMimo, że za nami dopiero trzeci dzień „zmagań” w programie Big Brother, jego bohaterowie już stali się tematem wielu internetowych dyskusji. Jedna z nich dotyczy kontrowersyjnej Natalii Wróbel.\n– Uważam, że życie celebryty polega na reklamowaniu różnych ubrań i chodzeniu od jednej imprezy na drugą imprezę. Wiem, że to strasznie puste, ale ja naprawdę chcę być celebrytką – mówiła przed kamerami TVN, kiedy to pytano, czym chce zajmować się w życiu 21-latka.\nJak się okazuje, już wcześniej kobieta robiła dużo, aby pokazywać się przed kamerami. Nie zawsze były to jednak kamery telewizyjne i programy, które oglądać powinny osoby poniżej 18 roku życia.\nUważni internauci, którzy usilnie chcieli sprawdzić przeszłość Natalii przeszukali internet wzdłuż i wszerz, aby sprawdzić, co kobieta robiła kilka lat temu we Włoszech. Według historii opowiadanej przed kamerami, to tam trafiła, gdy miała 18 lat.\nOkazuje się, że „sławę” chciała wówczas zdobywać poprzez … taniec na rurze. Na youtubie odnaleziono reklamę jednego z lokali dla mężczyzn. Na video widać wywijającą się w rytm muzyki kobietę, która do złudzenia przypomina Natalię Wróbel. Szczególnie uważni widzowie poznają ją po charakterystycznym tatuażu na plecach.\nŹródło: Youtube.com/VenusMilano / NCzas.com\nOd 6 czerwca otwarte kolejne obiekty. Ruszają klub fitness, baseny, sale...\n5 czerwca 2020 14:08


Szkoły nie wiedzą, jak zamawiać cyfrowy sprzęt - Tech\nSzkoły nie wiedzą, jak zamawiać cyfrowy sprzęt\nCyfryzacja szkół trwa i nabiera tempa. Jednak czy wszystkie zamówienia są zgodne z prawem, a dotacje Unii Europejskiej wykorzystywane efektywnie? Praktyka pokazuję, że nieraz dochodzi do zjawiska nieuczciwej konkurencji\nDzięki ogromnym kwotom z dotacji Unii Europejskiej firmy i instytucje publiczne rozpisują coraz więcej przetargów na zakup i wdrożenie nowoczesnych rozwiązań teleinformatycznych. Jak podaje najnowszy raport PressInfo, w pierwszym kwartale odnotowano ponad trzy tysiące wyników zamówień publicznych w branży IT. W styczniu stanowiły one 43 proc. wszystkich przetargów, w lutym 28 proc., a w marcu 30 proc.\nPomimo stałego promowania wielu dobrych i złych praktyk w konstruowaniu przetargów wciąż powielane są te same błędy, które budżety publiczne odczuwają przez wiele lat.\nAnalizując najgroźniejsze z nich, eksperci zwracają uwagę, że podstawy źle przeprowadzanych zamówień publicznych leżą już w fazie projektowej. Urzędnikom brakuje fachowej wiedzy, a ich kompetencje zarówno z dziedziny informatyki, jaki i prawa są dalekie od tych wymaganych przy rozpisywaniu zamówień na narzędzia IT.\nSame przepisy również pozostawiają wiele do życzenia. Nie są w dostatecznym stopniu sprecyzowane, przez co pozwalają na powstawanie luk w formułowaniu zamówień publicznych.\nWspomniane luki często służą do ominięcia niewygodnych zapisów, przyzwalając na nieuczciwą konkurencję.\nNajczęściej popełniane błędy w przetargach na rozwiązanie IT w polskich szkołach to: Czytaj więcej


Styl piwa APA | Pomocnik piwowara\nEBC 10.00 - 20.00\nFM52 Amerykański sen\nCzytaj więcej o FM52 Amerykański sen\nCzysty i świeży w smaku szczep uwydatniający w gotowym piwie chmielowość i słodowość.\nPolecany do wszystkich amerykańskich piw typu Ale.\nZamienniki: WLP001 California Ale Yeast 1056 American Ale\nCzytaj więcej o 1056 American Ale\nDrożdże dają bardzo czysty, rześki smak o niskiej owocowości i łagodnej produkcji estrów.\nBardzo wszechstronny szczep do stylów, w których dominuje słodowy i chmielowy charakter.\nTa odmiana jest idealna jako szczep podstawowy.\nŁagodne nuty cytrusowe rozwijają się podczas fermentacji w temperaturach 15-19°C.\nZwykle wymaga filtracji dla klarownych piw.\nZamienniki: FM52 Amerykański sen WLP001 California Ale Yeast BRY-97 American West Coast M44 US West Coast\n1768-PC English Special Bitter\nCzytaj więcej o 1768-PC English Special Bitter\nŚwietne drożdże do piwa Ale z profilem o przeważającej słodowości. Szczep produkuje lekkie aromaty owocowe i alkoholowe oraz delikatne, orzechowe posmaki. Wykazuje łagodny profil słodowy z neutralnym wykończeniem.\nDrożdże pozwalają na uzyskanie klarownego piwa bez dodatkowej filtracji.\nSzczep podobny do London ESB Ale z 1968 roku, ale z nieco niższą flokulacją.\nCzytaj więcej o WLP005 British Ale Yeast\nZnane ze swojego zastosowania w słodowych angielskich piwach są doskonałym wyborem dla każdego piwa wykorzystującego tradycyjne angielskie słody, takie jak Marris Otter, Golden Promise. Odmiana ta nadaje chlebowy, ziarnisty smak słodowy i produkuje łagodne estry.\nZamienniki: FM11 Wichrowe wzgórza 1187 Ringwood Ale London ESB - Classic English M36 Liberty Bell Ale\nCzytaj więcej o WLP036 Düsseldorf Alt Ale Yeast\nTradycyjne drożdże w stylu Altbier z Düsseldorfu w Niemczech. Produkują czyste, słodowe niemieckie piwa Brown i Amber. Odmiana ta zachowuje w tle chmielową goryczkę, jednocześnie podkreślając słodkie nuty słodowe.\nZamienniki: FM42 Stare nadreńskie 1007 German Ale Köln Koelsch Style K-97\nCzytaj więcej o WLP041 Pacific Ale Yeast\nPochodzący z północno-zachodniego Pacyfiku szczep produkuje łagodne estry, jednocześnie podkreślając słodowy charakter. Może być stosowany do różnych stylów, od angielskiego Mild'a do amerykańskiego IPA lub irlandzkiego Stouta. Świetny flokulator, pozostawia klarowne piwo i skraca czas leżakowania.\nZamienniki: 1272 American Ale II 1332 Northwest Ale BRY-97 American West Coast M44 US West Coast\nCzytaj więcej o WLP095 Burlington Ale Yeast\nCharakterystyczna odmiana drożdży dla browaru w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych. Idealnie nadają się do NEIPA. Wzbogacają piwo, dodając estry i zachowując ciało. Ten szczep łączy się ze smakami i aromatami chmielu, jednocześnie równoważąc gorycz. Estry są wyższe niż WLP001 California Ale Yeast®. Podobno, ten szczep powoduje więcej diacetylu, więc zwiększ temperaturę pod koniec fermentacji (przerwa diacetylowa).\nWLP520 Sigmund Kveik Ale Yeast\nCzytaj więcej o WLP520 Sigmund Kveik Ale Yeast\nSigmund to szczep Kveik udostępniony przez Sigmunda Gjernesa z Voss w Norwegii.\nZnany również jako Voss Kveik.\nSzczep wytwarza ziemisty smak z odrobiną aromatów skórki pomarańczy.\nZamienniki: FM53 Voss kveik\nCzytaj więcej o Red Ale\nComet to chmiel o intrygującym aromacie cytrusowym uzupełnionym nutami ziołowymi. Często wykorzystywany w amerykańskich lagerach, ale także w całej gamie piw z rodziny APA i IPA. Nadaje się zarówno do chmielenia na goryczkę jak i chmielenia na aromat. Podawany jest często jako dobry zamiennik Citry.\nAromat: cytrusowy ziołowy żywiczny\nStyle: Lager APA AIPA IPA\nZamienniki: Summit Cascade\nCzytaj więcej o Callista\nNiemiecka odmiana chmielu o właściwościach aromatycznych. Połączenie aromatów słodkich owoców jak morela, brzoskwinia, marakuja z owocami jagodowymi - jeżyna, malina, agrest.\nDzięki niskiej zawartości alfa kwasów pozwala uzyskać bardzo aromatyczne piwo bez silnego podnoszenia goryczki.\nAromat: jagoda malina morela owocowy\nStyle: APA IPA AIPA Pale Ale\nZamienniki: Cascade Huell Melon\nCzytaj więcej o Wai-Iti\nWai-iti to chmiel o bardzo niskiej zawartości alfakwasów, ale za to z dużą zawartością olejków chmielowych o aromacie limonki, cytryny, moreli, brzoskwini, mandarynki.\nMa też podobnie jak chmiele szlachetne niską zawartość kohumulonu dzięki czemu nadaje piwu czystą, przyjemną goryczkę.\nPolecamy jego użycie w delikatnych piwach pszenicznych jako Single Hop lub w mocno aromatycznych piwach w stylu APA, IPA, oraz w nowofalowych pilsach do chmielenia na aromat.\nWypróbujcie ten chmiel w New Englandach!\nAromat: cytrusowy morela owoce tropikalne\nStyle: APA AIPA IPA Pils, Pilsner NEIPA (Hazy IPA)\nZamienniki: Pacifica Kohatu\nCzytaj więcej o Motueka\nMotueka to odmiana która powstała ze skrzyżowania czeskiego chmielu Żateckiego z odmianami nowozelandzkimi, często nazywany jest Belgian Saaz lub B Saaz.\nPoczątkowo wykorzystywany był głównie do chmielenia lagerów w tym pilsów, obecnie coraz częściej wykorzystywany jest do chmielenia piw górnej fermentacji.\nPolecamy wypróbować go do Saisonów i innych piw belgijskich.\nOczywiście nadaje się też do wszelkiego typu ale i lagerów, zarówno do chmielenia na goryczkę, smak jak i na aromat, może być używany do chmielenia na zimno.\nStyle: APA AIPA IPA Pale Ale Pils, Pilsner Saison\nZamienniki: Kohatu Amarillo Lemon Drop Saaz\nCzytaj więcej o Kohatu\nChmiel o właściwościach aromatycznych z nutami kwiatowo-żywicznymi i bogatym tłem owoców tropikalnych.\nKohatu, to odmiana chmielu, która swą premierę miała w 2011r, nazwa pochodzi od nazwy małego miasteczka znad rzeki Motueka w Nowej Zelandii.\nOdmiana ta urzeka cudownym zapachem owoców tropikalnych z nutą świeżych sosnowych igieł. Odmiana ta idealnie nadaje się do chmielenia "Single Hopów".\nAromat: kwiatowy owoce tropikalne sosna żywiczny\nZamienniki: Motueka Wai-Iti Simcoe\nCzytaj więcej o Zeus\nWysokogoryczkowa odmiana amerykańskiego chmielu.\nStosowana z powodzeniem do piw typu AIPA,APA, Stout.\nSzlachetna, niezalegająca goryczka, bardzo dobra wydajność.\nAromat: cytrusowy ziemisty ziołowy\nStyle: AIPA APA Stout\nZamienniki: Columbus Warrior\nCzytaj więcej o Sterling\nChmiel o właściwościach aromatycznych ziołowy, delikatnie cytrusowy.\nPolecany do piw górnej fermentacji w amerykańskich stylach.\nZamienniki: Saaz Mount Hood\nCzytaj więcej o Strata\nStrata™, jedna z najnowszych odmian amerykańskiego chmielu. Wcześniej znana jako X-331, oficjalnie zarejestrowana w 2018r.\nPochodzi z eksperymentalnej uprawy Indie Hops w Corvallis w stanie Oregon.\nOd samego początku ten chmiel był imponujący, zarówno pod względem wigoru rośliny, jak i właściwości aromatycznych.\nDominujące aromaty to marakuja, grejpfrut, truskawka oraz aromat świeżej Cannabis.\nAromat: grejpfrut owocowy truskawka\nZamienniki: Ekuanot Mosaic Sabro\nCzytaj więcej o Palisade\nChmiel o właściwościach aromatycznych wnosi nuty moreli i wyraźnej goryczy.\nDo chmielenia piw górnej fermentacji w celu nadania niezwykłego aromatu lub delikatnej, wyraźnej goryczki.\nAromat: kwiatowy morela\nCzytaj więcej o Nugget\nAmerykański chmiel stosowany do chmielenia piw typu ale i stout.\nChmiel wysokogoryczkowy z delikatnym aromatem ziołowym.\nStyle: Pale Ale APA AIPA IPA Stout\nZamienniki: Galena Zeus Target Chinook Columbus\nCzytaj więcej o Lemon Drop\nNowa odmiana chmielu aromatycznego o intensywnym i złożonym aromacie, opisywany jako "supercascade".\nCytrusowy wręcz cytrynowy charakter chmielu przełamany delikatną ziołowością w stylu angielskich chmieli.\nWyczuwalne nuty pomarańczy, grejpfruta, lukrecji.\nAromat: cytrusowy grejpfrut sosna\nStyle: Pale Ale AIPA IPA APA\nZamienniki: Cascade Centennial Mandarina Bavaria\nCzytaj więcej o Crystal\nChmiel o właściwościach aromatycznych. Wyhodowany z chmielu Hallertau.\nWnosi aromaty kwiatowe i delikatnie ziołowe.\nCzęsto stosowany do piw górnej fermentacji Light Ales, Pale Ales, jako aromatyczny w stylu India Pale Ale.\nStosowany równieź do lagerów, zwłaszcza w niemieckim stylu.\nStyle: Pale Ale IPA APA Lager Pils, Pilsner\nZamienniki: Hallertau Hersbrucker Hallertau Mittelfrüh Strisselspalt Hallertau Hersbrucker Liberty Mount Hood\nCzytaj więcej o Columbus\nAmerykański chmiel supergoryczkowy.\nPolecany przede wszystkim do chmielenia na goryczkę piw w stylu AIPA, APA, American Stout, American Barleywine.\nChmiel posiada również przyjemny aromat cytrusów, żywicy i wanilii.\nStyle: AIPA APA American Stout (US Stout) American Ale Barley Wine (Barleywine)\nZamienniki: Chinook Warrior Zeus Northern Brewer Nugget Target\nCzytaj więcej o Centennial\nAmerykański chmiel Centennial to mieszanka Brewers Gold, Fuggle oraz East kent Golding.\nZe względu na mocne aromaty cytrusowe, Centennial określany jest jako "Super Cascade".\nMoże być stosowana do chmielenia zarówno dla goryczki jak i aromatu, również z zastosowaniem chmielenia "na zimno".\nZamienniki: Cascade Chinook\nCzytaj więcej o Bravo\nChmiel o właściwościach goryczkowych stosowany do piw górnej fermentacji.\nNadaje lekko owocowe i kwiatowe nuty.\nZamienniki: Apollo Zeus Magnum Chinook\nCzytaj więcej o Apollo\nChmiel o właściwościach goryczkowych stosowany do piw górnej fermentacji, dodany pod koniec gotowania brzeczki wprowadza silne nuty grejpfrutowe.\nAromat: cytrusowy grejpfrut żywiczny\nZamienniki: Columbus Zeus Magnum\nCzytaj więcej o Ahtanum\nChmiel o właściwościach aromatycznych z nutami kwiatowymi i intensywnie cytrusowymi (grejpfrut).\nPorównywany do odmiany Cascade i Amarillo.\nAromat: cytrusowy grejpfrut kwiatowy\nZamienniki: Amarillo Cascade Centennial Willamette Simcoe\nCzytaj więcej o Zythos\nWyhodowany z myślą o uzupełnieniu istniejących już odmian chmielu idealnych dla stylów pale ale oraz india pale ale. Stanowi unikalną mieszankę wszystkich sztampowych odmian cytrusowych.\nBA min: 4.70%\nBA max: 6.20%\nAromat: cytrusowy owoce tropikalne sosna\nStyle: Pale Ale IPA AIPA APA\nZamienniki: Amarillo Simcoe\nCzytaj więcej o Styrian Eureka\nSuper-goryczkowa odmiana pochodzenia słoweńskiego.\nAlfa-kwasy w zależności od zbiorów mieszczą się w granicach 11,0-17,0%.\nStyrian Eureka jest odmianą opracowaną przez Institute of Hop Research and Brewing w Słowenii. Opracowany z zasobów genowych odmian słoweńskich i zagranicznych. Odmiana znana jest z dobrych cech w agrotechnicznych w uprawie i przetwórstwie.\nNadaje piwu tradycyjny aromat chmielowy oraz przyjemne owocowe nuty smakowe.\nAromat: kwiatowy owocowy\nStyle: AIPA IPA APA Pale Ale Lager Pils, Pilsner American Wheat (US Wheat) Weizen (pszeniczne, hefeweizen, wheat, weissbier) Bitter Red Ale Red IPA\nZamienniki: Columbus Apollo Merkur\nCzytaj więcej o TnT\nNiemiecki intensywnie aromatyczny chmiel z "wybuchową" kompozycją smaku i aromatów czerwonych jagód, marakuii i cytrusów.\nTnT może być stosowany do chmielenia piwa domowego zarówno dla goryczki jak i aromatu, również z zastosowaniem chmielenia "na zimno" podczas cichej fermentacji.\nAromat: cytrusowy czarna porzeczka melon owoce tropikalne\nCzytaj więcej o Trident\nTrident to wyspecjalizowana mieszanka o znacznie szerszym zakresie aromatów i właściwości smakowych, niż jakakolwiek pojedyncza odmiana chmielu mogłaby wytworzyć samodzielnie.\nNuty przewodnie: owocowa, cytrusowa, tropikalna, marakuja.\nŚwietnie sprawdzi się w: Hazy IPA, American Pale Ale, IPA, Lager\nStyle: NEIPA (Hazy IPA) APA AIPA IPA Pale Ale Lager Pils, Pilsner\nKaramelmalt 300 (karmelowy)\nCzytaj więcej o Karamelmalt 300 (karmelowy)\nEBC min: 250.00\nEBC max: 350.00\nMaris Otter Extra Pale\nCzytaj więcej o Maris Otter Extra Pale\nEBC min: 2.80\nCzytaj więcej o Amber (bursztynowy)\nEBC max: 85.00\nCzytaj więcej o WLP4060 Forage\nTrafnie nazwany w hołdzie dla pracowitych pszczół, które sprowadziły tego autostopowicza z powrotem do ula, Forager jest pojedynczym szczepem STA1 + Saccharomyces cerevisiae var. boulardii wyizolowanych z plastra miodu podczas wiosennych zbiorów. Nadaje profil smakowo-zapachowy moszczu winogronowego sauvignon blanc i skórki z suszonej limonki, daje piwo o wytrawnym, ziemistym finiszu.\nProducent: The Yeast Bay\nTemp min.: 21°C\nTemp max: 27°C\nWLP4000 Vermont Ale\nCzytaj więcej o WLP4000 Vermont Ale\nSzczep drożdży, który w USA obrósł legendą, nazywany Conan Yeast. Nieoficjalnie wiadomo, że wyizolowano go z podwójnego IPA, pochodzacego z Vermont browaru Alchemist.\nBogaty profil estrowy, aromaty brzoskwini i cytrusów. Niesamowicie wzbogaca mocno chmielone piwa. Zachowuje przy tym wyraźne smaki pochodzące od słodu (ciasteczkowo zbożowe).\nZamienniki: New England Ale WLP066 London Fog Ale Yeast WLP067 Coastal Haze Ale Yeast Blend\nWLP4627 Funktown Pale Ale\nCzytaj więcej o WLP4627 Funktown Pale Ale\nFunktown Pale Ale to mieszanka szczepu Vermont Ale i unikalnego szczepu STA1 + Saccharomyces cerevisiae.\nPołączenie estrów cytrusowych, brzoskwiniowego, ananasowego i mango tworzy niepowtarzalny profil smakowo-zapachowy, który uzupełnia każde piwo chmielowe.\nTa mieszanka wykazuje niską aktywność diastatyczną.\nWLP4042 Hazy Daze\nCzytaj więcej o WLP4042 Hazy Daze\nHazy Daze zawiera zastrzeżoną mieszankę trzech szczepów Saccharomyces cerevisiae, z których wszystkie oferują wyjątkowy wkład w produkcję wyraźnych piw chmielowych.\nSpodziewaj się, że ta mieszanka rzuci obfite ilości estrów brzoskwini, moreli, nektaryny i grejpfrutów i osiągnie dobre odfermentowanie.\nZamienniki: WLP067 Coastal Haze Ale Yeast Blend WLP4044 Hazy Daze II\nWLP4052 Lida Kveik\nCzytaj więcej o WLP4052 Lida Kveik\nKultura ta jest pojedynczym szczepem Saccharomyces cerevisiae wyizolowanym z kultury domowej Samuela Liena, którą otrzymał od Hansa Oena około 1980 roku.\nCharakteryzuje się profilem estrów o aromacie moreli, pestek i białych winogron i zrównoważonym słodowym charakterze.\nTemp min.: 27°C\nZamienniki: WLP4051 Framgarden Kveik WLP4050 Hornindal Kveik WLP518 Opshaug Kveik Ale Yeast\nWLP4051 Framgarden Kveik\nCzytaj więcej o WLP4051 Framgarden Kveik\nPojedynczy szczep Saccharomyces cerevisiae, został wyizolowany z materiału zebranego od Pettera Ovrebust.\nWykazuje bukiet estrów melonowych i kantalupowych w szerokim zakresie temperatur.\nTa odmiana doskonale nadaje się do każdego piwa z chmielem lub piwa w stylu farmhouse.\nZamienniki: WLP4050 Hornindal Kveik WLP518 Opshaug Kveik Ale Yeast WLP4052 Lida Kveik\nWLP4050 Hornindal Kveik\nCzytaj więcej o WLP4050 Hornindal Kveik\nWyjątkowy szczep Saccharomyces cerevisiae wyizolowany z materiału źródłowego zebranego na terenie gospodarstwa Terje Raftevold. Wykazuje piękny bukiet owoców pestkowych i estrów tropikalnych w szerokim zakresie temperatur.\nMoże być stosowany do wielu stylów, dobrze pasuje do każdego piwa chmielowego.\nZamienniki: FM53 Voss kveik WLP4051 Framgarden Kveik WLP518 Opshaug Kveik Ale Yeast


kłucia w podbrzuszu - Rodzice.pl\n7 listopada 2006 , iwona5x\nBrudzenie ustąpiło dużo leżę i łykam leki.Mam za to kolejny problem, od 2 dni zauważyłam kłucia pośrodku brzuszka,martwię się bardzo i jeszcze jakby tego było mało jak dłużej chodzę lub siedzę to twardnieje mi brzuch.Ustępuje jak trochę poleżę.Proszę uspokójcie mnie ,bo zwariuję nie wiem czy poradzę sobie z kolejnym (6) poronieniem.\nJak na razie jest wszystko ok kłucia ustąpiły,gin kazał mi cały czas leżeć wychodzić tylko na siusiu i umyć się.Dziasiaj idę na usg i chyba będzie wszystko ok ,bo krytyczny tydzień dopiero przede mną.\nByłam na USG i oczywiście jest wszystko dobrze, ma już 9 mm i bije mu serduszko.Następne mam 25 listopada i jak wtedy zobaczę bijące serduszko będę najszczęśliwsza na świecie.\nZnasz odpowiedź na pytanie: kłucia w podbrzuszu?\nZainspirowana po części wspaniałym postem który napisała [b]Lea[/b] tu chyle czoła dla [img]/images/forum/icons/smile.gif[/img] Chciałam się zapytac mam nauczycielek, jakie kary sa dopuszczalne teraz w szkołach podstawowych i gimnazjach dla niegrzecznych uczniów? Na\nChciałam sie przywitać z wami dziewczęta zaczynamy 9 cykl starań i mamy już dosyć czekania bo jak dotej pory nic z tego nie wyszło 20 ide do gina i zaczynamy


Rozbój w Kościanie. Ukradli torbę z pieniędzmi i zwiali. Policja udostępniła podobizny sprawców [FILM] - Zwielkopolski24\nRozbój w Kościanie. Ukradli torbę z pieniędzmi i zwiali. Policja udostępniła podobizny sprawców [FILM]\nOpublikowano: wt, 12 paź 2021 21:00 2021-10-12T21:00:00.000Z\nAutor: Agata Fajczyk | Zdjęcie: KPP w Kościanie\nKościan. policja prosi o pomoc w ujęciu sprawców, którzy w poniedziałek dokonali rozboju | foto KPP w Kościanie\nWiadomości W Kościanie nieznani sprawcy ukradli torbę, w której znajdowało się kilkanaście tysięcy złotych. Uciekli samochodem bez rejestracji. Kościańska policja prosi o pomoc w ujęciu złodziei.\nrozbójKościanKPP w Kościaniepolicjazłodziejerozbójtorbagaz pieprzowy\nDo kradzieży torby z pieniędzmi i narzędziami doszło w poniedziałkowy poranek (11 października), na parkingu przy ul. Śmigielskiej w Kościanie. Sprawcy sięgając po łup, spryskali twarz właściciela torby gazem łzawiącym.\nOkoło godz. 7.20, pracownik jednej z firm działającej na terenie Kościana, wyszedł z lokalu przy ul. Śmigielskiej niosąc torbę z narzędziami oraz gotówką w kwocie kilkunastu tysięcy złotych. Torbę tę zapakował do bagażnika służbowego samochodu, zaparkowanego po drugiej stronie ulicy. W momencie, kiedy obchodził auto, aby zasiąść za jego kierownicą, podbiegło do niego dwóch młodych mężczyzn. Mieli założone na twarzy maseczki higieniczne. Jeden z nich otworzył bagażnik auta, a wtedy właściciel torby cofną się w jego stronę.\n- Złodziej widząc reakcję mężczyzny, użył wobec niego prawdopodobnie gazu pieprzowego. Drugi zamaskowany sprawca chwycił torbę z bagażnika i wspólnie zaczęli uciekać w kierunku nieopodal zaparkowanego auta - informuje asp. Mariusz Wojciechowski, p.o.rzecznika prasowego KPP w Kościanie.\nTo samochód marki Hyundai Santa Fe, koloru fioletowego, bez tablic rejestracyjnych. Złodzieje wsiedli do niego. Właściciel torby zdążył podbiec za nimi do samochodu. gdzie wdał się w szarpaninę z jednym ze sprawców. Wówczas po raz kolejny użyto wobec niego gazu, a złodzieje odjechali z miejsca zdarzenia. Widac to na nagraniu z kamer - NAGRANIE PONIŻEJ\nNiemal godzinę po zdarzeniu zorganizowano obławę w regionie. Komendy powiatowe policji w ościennych powiatach pomagały w ujęciu złodziei, jednak ci wxciąż sa na wolności. Komenda Powiatowa Policji w Kościanie prowadzi postępowanie w sprawie przedmiotowego rozboju i zwraca się z prośbą o pomoc w identyfikacji sprawców, których podobizny prezentujemy poniżej. Ktokolwiek rozpoznaje któregoś ze sprawców proszony jest o kontakt z KPP w Kościanie - centrala nr. tel. 47 77 26200 lub 47 77 26211, a także na nr alarmowy 112.\nZastanawia mnie kto rano do pracy wyjeżdża ze sporą gotówką w torbie i zostawia ją w bagażniku zamiast trzymać przy sobie. Wygląda mi to na ustawkę.\nTaka jest Wielkopolska właśnie trolu rasistowski !


CEEPUS III - nowa oferta Sieci Akademickich 2021/2022 - Grudzień - 2020 - Aktualności - Pracownik - Strona główna UMCS\nCEEPUS III - nowa oferta Sieci Akademickich 2021/2022\nCentrum Współpracy Międzynarodowej UMCS zaprasza do zapoznania się z aktualną ofertą stypendialną w ramach realizacji Programu CEEPUS NAWA. Program umożliwia przystąpienie szkół wyższych do Środkowoeuropejskiego Programu Wymiany Uniwersyteckiej CEEPUS III w roku akademickim 2021/2022. Krajami członkowskimi Programu CEEPUS są: Albania, Austria, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Macedonia, Mołdawia, Rumunia, Polska, Słowacja, Słowenia, Serbia, Węgry, Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo - Uniwersytet w Prisztinie.\nPodstawowym celem Porozumienia Central European Exchange Program for University Studies jest wspieranie wymiany akademickiej w zakresie kształcenia oraz doskonalenia zawodowego studentów i nauczycieli akademickich. Stypendia CEEPUS są przyznawane studentom na studia/staże oraz na praktyki zawodowe w ww. krajach, a nauczycielom akademickim – na działania wzmacniające środkowoeuropejski charakter uniwersyteckich programów nauczania.\nSzczegółowe informacje dotyczące aplikowania o utworzenie sieci akademickich w ramach CEEPUS III zawiera skrócony opis aplikowania: Oferta Sieci Akademickie 2021/2022 oraz Przewodnik dla Wnioskodawców\nAktualne wzory listów intencyjnych dostępne są do pobrania po zalogowaniu na stronie internetowej www.ceepus.info do danej sieci akademickiej.\nZaakceptowane zostaną sieci akademickie, które:\nbędą zarejestrowane w systemie CEEPUS III do dnia 15 stycznia 2021;\nprześlą oryginały aplikacji do Polskiego Biura CEEPUS do dnia 31 stycznia 2021.\nTermin składania wniosków o realizację sieci akademickich w roku 2021/2022 upływa w dniu 15 stycznia 2021 roku, a wnioski powinny być składane poprzez stronę internetową www.ceepus.info. Szczegóły dotyczące aplikacji dostępne są w zakładce FAQ na stronie głównej Programu.\nSzczegółowych informacji dla wnioskodawców udziala Polskie Biuro CEEPUS, e-mail: ceepus@nawa.gov.pl, telefon: 22-390-35-12


Autor grafiki Smalika87. Adres pracy umieszczony w rogu.\nKobieta szczupłymi palcami złamała pieczęci. W świetle świec dostrzegła znak gryfa, który do złudzenia przypominał jej znaki, jakie szarzy strażnicy nosili na tarczach. W powietrzu uniósł się zapach laki i lekkich piżmowych perfum.\n- Eleganckie pismo – rzucił okiem.\n- Ja nie mogę, spójrz, to zaproszenie od króla Fereldenu na audiencję. Na Andrastę, ja i audiencja u króla, to do mnie niepodobne.\n- Zatem musisz pójść.\n- Chyba tak – westchnęła głęboko, łapiąc się za głowę.\nWyminęła elfa podając mu pergamin i pobiegła na pięterko wołając Oranę. Dziewczyna zjawiła się w mgnieniu oka, wycierając dłonie w fartuszek.\n- Ile razy mam cię prosić, byś mnie tak nie nazywała?\n- Dobrze messere.\n- Weź Bodahna i przygotujcie mi najlepszą szatę, o tamtą – wyszarpała z szafy strojne odzienie. – Tak, ta powinna być w porządku. Nie za bogato, jak myślisz?\n- To się cieszę strasznie – znów złapała się za głowę. – Oszaleję, Fenris! Ucisz psa, od rana ujada. Bodahn! Byłeś z nim na spacerze? – Przechyliła się przez poręcz zerkając na niskiego krasnoluda bawiącego się brodą.\n- Tak messere, myślę, że się nudzi.\n- Fenrisie, mogłabym cię prosić, byś zaprowadził go do koszar? Avelina będzie zachwycona tym pomysłem.\n- Zaprowadzę go, uspokój się. Jestem zaskoczony, że tak żywiołowo reagujesz, nie znam cię takiej. Jakbyś Alistaira znała od dawna.\n- Bo tak jest, proszę cię idź już, bardzo będę cię potrzebowała podczas audiencji, to dla mnie ważne.\n- Skąd go… Dobrze, idę.\n- Dziękuję – posłała mu buziaka.\nElf zagwizdał i szczęśliwy ogar pobiegł za nim szczekając i merdając ogonem.\n- Chodź ty bestio – zażartował, pies podskoczył kilka razy wokół jego nóg i obaj zniknęli za drzwiami.\nKobieta krążyła po domu, to wchodząc na pięterko, to schodząc do biblioteki i nerwowo zacierając dłonie. Orana zerkała na nią spod przymkniętych powiek, próbowała pojąć zachowanie swej wybawicielki, ale nie mogła. Żeby złagodzić nastrój wyciągnęła lutnię i usiadła naprzeciw kominka grając cicho i śpiewając jedną z elfickich pieśni, które tak lubiła Hawke. Sandal przysiadł obok niej, patrząc nań poczciwymi oczyma, tylko domownicy wiedzieli, co wtedy czuł. Rozluźniał się i stawał spokojniejszy, nie dręczyły go wizje, o których często wspominał. Wszyscy zachodzili w głowę, skąd u niego taka tendencja? Kończyło się to zawsze upomnieniem i ciastem, które Orana wpychała mu do ust, ku uciesze młodzieńca. Hawke przygotowała sobie wszystko i jak mantrę powtarzała wyuczone przez matkę formułki tudzież zwroty grzecznościowe.\nAlistaira poznała wiele lat temu, zanim Lothering zniszczyły pomioty, zabiła wtedy jednego ze zbirów na trakcie, którzy parali się pobieraniem myta. Nigdy nie zapomniała jak na nią wtedy spojrzał oraz wyrazu jego oczu, nie wymazała z pamięci do dziś. Tak patrzy albo szaleniec, albo człowiek skrajnie cierpiący. Niewątpliwie wtedy cierpiał. Może uratowała mu życie, ale sztylet, który zawsze nosiła, przydał się wtedy. W tym czasie jeszcze ukrywała swoja magię. Dlatego z Carverem skrzętnie ćwiczyła nad jeziorem podstawy walki wręcz i posługiwanie się bronią białą. Jej siostra, także musiała się ukrywać, było jej tak samo ciężko. Czego się dotknęła płonęło. Dobrze, że ojciec uczył je samokontroli, a przy okazji był zdolnym rzemieślnikiem, inaczej nie mieliby na czym w domu siedzieć. Na te wspomnienia twarz jej pojaśniała. Alistair był wtedy młody, niewiele starszy od niej, pamiętała jak pięknie prezentował się w lipcowym słońcu. Towarzyszący mu podróżnicy byli inni od uchodźców, ludzie patrzyli na nich podejrzliwie, ale nikt nikomu w tym okresie nie ufał. Za miasteczkiem panoszyli się złodzieje i szabrownicy, karczma pękała w szwach, a w klatce siedział Qunari, łypiący na wszystkich spode łba, bardziej naburmuszony niż by się mogło wydawać. Nie śmiała nawet przypuszczać, że ten młodzian będzie królem, któremu będzie musiała oddać pokłon. Był szalenie miły, spierał się jedynie z jedną z kobiet, które podróżowały wraz z nim. Przysłuchiwała się z daleka ich przepychankom słownym, które śmieszyły tych, co mogli je usłyszeć. Pomagała wtedy w karczmie, biedny właściciel nie był w stanie upilnować każdego. To były smutne czasy w Lotering. Wspominała wcześniejszy czas, zanim pojawiły się pomioty. Rozmarzona wpatrywała się w okno wychodzące na podwórze. Tęskniła każdego dnia. Tu, w Kirkwell nie było zieleni i prostoty, miasto kamienia podzielone murem, gdzie w jego szczelinach i zakamarkach gnieździło się wszelakie plugastwo o jakim tylko można sobie wymarzyć. Nie przywykła do tego. Każdy dzień zaznaczała krwawą ścieżką, za którą dziękowali jej wielmoża tego miejsca.\nZwiązała swe białe włosy rzemykiem, ciasno tuż przy karku, resztki opadły jej swobodnie na twarz.\nNie znosiła tych wszystkich wymyślnych fryzur, które nosiły szlachcianki z Górnego Miasta, zbyt wiele z tym zachodu. Matka kupowała jej ukradkiem, w tajemnicy, szpilki do włosów i cudne materie na stroje. Ona jednak wolała prostotę. Każdy strój ją i tak naznaczał, była nielicznym apostatą w mieście, który tolerowała Komtur.\nUbrała się nieśpiesznie, słysząc kroki na schodach. – Pewnie Fenris wrócił – pomyślała ubierając buty.\nW drzwiach jednak stanął Anders uśmiechnięty od ucha do ucha.\n- A co Ty tu robisz? – Rzuciła leniwie ziewając.\n- Spotkałem Fenrisa jak szedł do Aveliny, czy to prawda, że Alistair jest w mieście?\n- Dostałam zaproszenie, pewnie jest.\n- Wspaniale! – Ucieszył się – Mogę iść z Tobą?\n- A po co? – Zdziwiła się.\n- Tak się składa, że miałem okazję go poznać, tak dawne, stare dzieje, chciałbym zwyczajnie znów go zobaczyć, no wiesz tak z sentymentu. Aaa właśnie, Izabella pewnie też by chciała.\n- Izabella tez go zna? – Złapała się za głowę, informacji zaczynało być za dużo.\n- Tak, nie pamiętasz jak opowiadała, że grała w kapryśny los z bohaterką Fereldenu?\n- No czyli nie z Alistairem a jego… żoną – zamyśliła się.\n- Jeszcze nią nie była, głuptasie. Ale znam ją, to kobieta, eh… przewrócił oczyma w geście wyrażającym tylko jemu znany gust do kobiet.\n- Po minie wnioskuję, że była brzydka jak plugawiec – zaśmiała się dość histerycznie, nie tak to miało zabrzmieć.\n- No coś ty, jak ją poznałem, to mnie zatkało. Jak tak drobna osoba może wysiec tyle tabunów pomiotów – w jego głosie było słychać podziw. – Gdyby nie ona Amarant dawno by padł, a ta szelma się nawet z pomiotami dogadała – wzniósł ręce do góry w geście chwalebnym.\n- I ja mam ci niby uwierzyć?\n- Nie wierzysz? Spytaj Alistaira, on ci powie. No dobra, idę po Izabellę spotkajmy się przed twierdzą Wice Hrabiego.\n- Tak za około godzinę, tuż przed osiemnastą.\n- Dobrze – pomachał jej ręką na pożegnanie zbiegając radośnie po schodach i nucąc coś pod nosem.\nPokiwała głową na jego zachowanie. Musiał się minąć z Fenrisem w drzwiach, bo usłyszała jego głos w holu. Wrócił od Aveliny.\n- Nie będziesz zadowolona – usłyszała w drzwiach sypialni.\n- Dlaczego? – obróciła się do niego poprawiając suknię.\n- Alistair jest już w twierdzy, minęła mnie Meredith, naburmuszona i wściekła. Chyba dowiedziała się od kogoś, że już przyjechał. Co tu ten… – powstrzymał się – Anders robił?\n- Powiedziałeś mu, że Alistair przyjechał – poprawiła suknię jeszcze raz. – Przybiegł powiedzieć, że też chce być na audiencji, teraz pobiegł po Izabellę, mamy się spotkać około osiemnastej.\n- Iza też go zna?\n- Podobno, no chodź już – wspięła się na palce i pocałowała go delikatnie w usta. Odwzajemnił pocałunek delikatnie gładząc ją po włosach.\nPo incydencie z Danariusem bardzo się do siebie zbliżyli. Fenris był częstym gościem w jej domu. Nawet wiecznie zastraszona Orana akceptowała te niespodziewane wizyty z mniejszym niż dotychczas lękiem. Złapała swój kostur i ujęła jego dłoń zamykając ją w swojej. Popatrzał na nią czule. Lubiła jak to robił, jego posępna twarz nabierała jasności, która była zarezerwowana wyłącznie dla niej.\nNa dworze zrobiło się dość chłodno, pewnie padał wcześniej deszcz. Ziemia pachniała wilgocią i rynsztokiem. Trzymając Fenrisa za rękę, nie myśląc o niczym przemierzała przez trakt wicehrabiego. Miała gdzieś, że patrzą na nią wysoko urodzeni, wiecznie niezadowoleni szlachcice, w końcu niczego innego nie potrafili niż trwonić swe majątki na rozpustne przyjęcia, na które ją zapraszano. Nie pojawiała się na nich często. Od czasu do czasu przywdziewała jednak wyjściowy strój i ze skwaszoną miną maszerowała na nudne spotkanie. Bycie bohaterką Kirkwell było aż nadto męczące w tej kwestii.\nAnders z Izabellą stali już przy bramie wesoło machając do nich z daleka. Oboje mieli zawadiackie uśmieszki na twarzy. Fenrisowi nie drgnęła nawet powieka, jakoś z Andersem się nie lubili. Oczywiście chodziło o Hawke, ale też o przeklętego ducha sprawiedliwości, którego mag przyjął, a który nieustannie wymykał się spod kontroli Andersa. Tłumaczenia Fenrisowi nigdy nie wystarczały. Piekielnie pałał też zazdrością, nie mógł znieść go bliżej stojącego od ukochanej nawet kilka kroków.\n- O, jesteście – zaczęła nerwowo pocierać ręce o szatę.\n- Coś taka nerwowa? Kochana, to tylko wiejski przygłup Alistair – zagaiła Izabella śmiejąc się jej w nos.\n- No już nie taki przygłup, królem jest, nie? – Wtrącił mag poprawiając kostur na plecach.\n- Chodźmy, miejmy to już z głowy, chodź Hawke – elf wziął ją pod ramię i wprowadził do holu twierdzy.\nPanowało tam lekkie zamieszanie, straż i templariusze tłoczyli się u szczytu schodów wyciągając szyje jeden przez drugiego, chcąc zobaczyć sławnego bohatera Fereldenu. Alistair, stał spokojnie trzymając dłonie pod pachami i huśtając się na obcasie, przed nim Meredith gestykulowała zbyt ożywiona. Do ich uszu docierały pojedyncze słowa, takie jak „krąg” czy „apostaci” – no i wszystko jasne – westchnęła. Tłumek przepuścił ich niechętnie. Dopiero jak Fenris podniósł głos, by się przesunęli, zrobiło się luźniej.\n- O, jesteś – usłyszała z ust Komtur.\nAlistair obrócił się w jej stronę ściągając brwi, światło z lamp było dość intensywne. Po stroju poznał, że była osobą wysoko urodzoną.\n- Witaj Meredith – odrzekła lekko drżącym głosem.\n- Oto bohaterka Kirkwell – przedstawiła ją ironicznie, od razu szło się domyślić, że nie przepada za gościem. Nie umykało uwadze, że gardzi magami.\n- Witaj panie – ukłoniła się nisko, za nią to samo uczynili pozostali.\nAlistair odwzajemnił ukłon. Przyglądając się jej intensywnie. Czuła na sobie jego przeszywający wzrok.\n- Opuszczam was – zakomunikowała Komtur wychodząc z Sali i stukając żelaznymi trzewikami.\n- Do widzenia – odpowiedziała uprzejmie. Ta jednak zignorowała pozdrowienie trzaskając drzwiami.\n- Wybacz – zaczął. – Myślałem, że uda nam się spotkać zanim dopadnie mnie ta jędza, powiedziałem jędza? Och, przepraszam – zaśmiał się.\n- Nic nie szkodzi – przytaknęła mu. – Bywa, jakby to ująć, rozkapryszona.\n- Delikatne słowa – rzucił z tyłu Anders, szeroko uśmiechając się do króla.\nAlistair wychylił się, by zerknąć na przybysza. – Czy my się, aby nie znamy? Czy ty, aby nie byłeś szarym strażnikiem?\n- Kiedyś, dawno temu – odpowiedział mu.\n- A o mnie, to już zapomniał – zaperzyła się Izabella.\n- Izabella? To ty? Zmieniłaś się!\n- Jak my wszyscy – uśmiechnęła się do niego.\n- Co cię sprowadza do Kirkwell?\n- Ciężkie czasy, kłopoty z magami, kręgiem, Orlais, chyba grozi nam wojna. Dowiedziałem się, że jest tutaj Fereldenka, która wbrew pozorom dobrze się usytuowała, mimo ciężkich czasów, ba, stała się bohaterką. Chciałem cię poznać. Podobno pochodzisz z Lothering. Byliśmy tam zanim spłonęło. Poznaliśmy się prawda? Nigdy nie zapominam ludzi, którzy uratowali mi życie, pamiętam te oczy, to byłaś ty – zrobił jeden krok w jej stronę, stając w snopie światła wpadającego do pomieszczenia przez świetlik w suficie.\nPrzytaknęła mu, lekko speszona, odczuła dziwne zawstydzenie. Wszystkie formułki i te wyuczone konwenanse wypadły jej kompletnie z głowy. Wbiła wzrok w ziemię. Fenris przestąpił z nogi na nogę chrzęszcząc zbroją. Nastała dziwna cisza. Nawet Anders się nie odezwał, a lubił klapać dziobem w nieodpowiednich momentach.\nCiszę przerwał niski mężczyzna wyłaniający się zza ciężkich korpusów żołnierzy.\n- Jesteś, Tiganie.\n- Jestem Tigan, jestem kimś na wzór wuja Alistaira – podał jej dłoń.\n- Miło mi poznać, Lilianna Hawke z rodu Amell.\n- Zapewne to ty jesteś tą sławną bohaterką miasta, zaszczytny tytuł. Alistairze powinniśmy już iść. O świcie odpływamy, musimy się przygotować, pani wybaczy – ukłonił się nisko.\n- Oczywiście – przytaknęła chcąc się szykować do opuszczenia holu.\n- Zaczekaj – usłyszała za plecami.\nOdwróciła się nieśpiesznie, zerkając spode łba na króla. Wyciągnął dłoń w jej stronę. Z wahaniem podała mu swoją. Poczuła, że ukrył w niej zwitek papieru. Uśmiechnął się do niej i wymaszerował z sali, za nim jego świta i Tigan. Ścisnęła skrawek papieru mocniej w dłoni. Miała nadzieję, że nikt tego nie zauważył. Szybkim krokiem opuściła salę, zapominając, że miała odebrać mabari z koszar Aveliny.\n- Hawke! – usłyszała za plecami, Fenris trzymał ciężkie drzwi.\n- Muszę iść, spotkamy się potem, dobrze? – Zbiegła schodami w dół wprost na traktat.\n- Hawke! – zawołał jeszcze raz.\n- Potem! – krzyknęła nie obracając się za siebie.\nElf puścił ciężkie drzwi, które przycisnęły Andersa, ten zaklął szpetnie w stronę Fenrisa, Izabella wybuchnęła śmiechem.\n- Znowu dostałeś po pysku.\n- Bardzo śmieszne – potarł sobie twarz wierzchem dłoni, elfa już nie było. – Chodź do Wisielca nieznośna kobieto obiecuję, że tym razem cię ogram.\n- Niedoczekanie twoje – wymijając trąciła go ramieniem.\nPrzepychając się skierowali się w stronę dolnego miasta, bardziej im przyjaznego niż górne, tam przynajmniej mogli być sobą.\nHawke dobiegła do domu, zamknęła się w bibliotece prosząc Bodahna, by nikogo nie przyjmował, chciała być sama. Drżącymi rękami rozwinęła zwitek papieru. Napisany był tym samym charakterem pisma, co zaproszenie do twierdzy. Nawet pachniał tak samo. Przyłożyła kartkę do nosa wciągając zapach do płuc. Zamknęła oczy, sama nie wiedziała czemu się tak zachowywała. Przecież nic jej nie łączyło nigdy z Alistairem, jedynie przelotna rozmowa, kilka uśmiechów i to niefortunne oblanie piwem w karczmie. Och, nie mogła sobie tego darować. Kobieta która z nim podróżowała popatrzała na nią wtedy tak zimno. Wtedy też, śpiewał wieczorem Arthen, elf którego nigdy nie zapomni, jedynie jego żałowała, w trakcie napadu pomiotów na Lotering, zginął na jej oczach, gdyby nie Carver pewnie by próbowała go ocalić. Przeczytała drobne, ozdobne pismo kierowane wyłącznie do niej.\nMoja droga – widniało na początku.\nPiszę, bo wiem że to Ty. Chciałbym się z Tobą jeszcze zobaczyć na osobności, zanim wyjadę i pochłonie mnie do reszty wir wojny. Nie znoszę wszystkich tych tonów i umizgów, jakich wymaga się przy oficjalnych spotkaniach. Wybacz mi zatem, ten oficjalny ton, nadal jestem tym samym zwyczajnym człowiekiem „wychowanym przez psy”.\nZaszczyć mnie swą osobą…błagam.\nOparła głowę o wezgłowie fotela, wpatrując się w ogień. Przeczytała notatkę jeszcze raz i jeszcze raz. Była zaskoczona, że on jeszcze ją pamięta, przez głowę przebiegało milion myśli na sekundę, iść, nie iść? Na dworze już szaro, zmierzch kładł się na Kirkwell. Z oddali iskrząc i zawodząc nadchodziła burza. Powietrze stawało się coraz bardziej nieznośnie duszne.\nFenris przemierzał górne miasto chowając się w mroku, jak to zwykł zwsze czynić, kiedy nie podążał wraz z Hawke. Nie lubił tych wścibskich spojrzeń. Był wolny, ale tak naprawdę nie wiedział co ma zrobić z tą wolnością. Jedyną osobą, której ufał była ona. Teraz widocznie go nie potrzebowała, zdziwiła go jej postawą, nigdy się tak nie zachowywała. Odnosił dziwne wrażenie, że ta noc przyniesie mu więcej niż by sobie tego życzył. Miał nieodpartą ochotę na tanie trunki z Wisielca, ale sama myśl, że Anders będzie tam wraz z Izabellą, nie podobała mu się. Iza zbyt ochoczo kleiła się do niego kusząc wdziękami, może kiedyś, teraz wydawała mu się wulgarna i płytka.\nHawke przemierzała pokoik z kąta w kąt, tam i z powrotem, nie wiedząc co ma uczynić. Audiencja? Czemu nie? Ale prywatna wizyta raczej była czymś zbyt intymnym, miała głowę pełną obaw. Napięcie przed burzą wcale nie poprawiało jej nastroju. Zeszła na dół zarzucając szal na ramiona. Kostur trzymała w dłoni tak mocno, że posiniały jaj knykcie. Bodahn zerkał na nią z nieukrywanym zainteresowaniem.\n- Co się dzieje messere? – Zagaił grzebiąc w kominku czubkiem pogrzebacza.\n- Mam dylemat, nie wiem co mam uczynić – posmutniała.\n- Spacer to dobry pomysł – odwrócił wzrok.\nPopatrzyła na niego, nie odczuła żadnej ulgi, ale miał rację, spacer dobrze jej zrobi, ciekawe gdzie ją nogi zaniosą.\n- Będzie padać, pani – bąknęła cicho Orana podając jej duży, szary, skórzany płaszcz.\n- Dziękuję, moja droga – oddała jej chustę, którą miała na ramionach.\nPłaszcz był miękki i przyjemny, miał obszerny kaptur i luźny krój. Wyszła z domu w szare i duszne powietrze. Krople potu perliły się na jej czole, ciężkość powietrza była nie do zniesienia. Zarzuciła laskę na plecy i wcisnęła dłonie w kieszenie. Ulice były wyludnione. Ludzie pochowali się przed nadchodzącą nawałnicą. Odetchnęła z ulgą, nie będzie musiała unikać co poniektórych szlachciców, zawsze chętnych do dyskusji na jakiś mało istotny temat. Stukot butów odbijał się echem od kamiennych murów. Szła powoli rozmyślając, miała w głowie milion hipotez i dręczących pytań, im intensywniej o nich myślała, tym większy mętlik się jej tworzył. Uliczka skręcała w górę. Wąskie przejście pomiędzy budynkami zastawili jacyś ludzie przekrzykujący się nawzajem. Zsunęła mocniej na głowę kaptur i przemknęła obok udając, że niczego nie widzi i nie słyszy. Szła skupiając się na podjęciu decyzji, nie było jej łatwo. Z jednej strony Fenris z drugiej Alistair. Zanim się zorientowała nogi zaprowadziły ją na dziedziniec pałacowy. Półmrok okalał wszystko. W oddali zamajaczyła znana jej sylwetka porucznika templariuszy, Cullena. Szedł w jej stronę powiewając płaszczem przy każdym kroku, kiedy ją mijał ukłonił się i odszedł. Rozejrzała się dookoła, jakby fakt, że tu się właśnie znalazła, był większym szokiem niż mogła się spodziewać. Tylko w jednych oknach paliło się nikłe, przytłumione światło, a szary cień majaczył po pokoju, jakby przechadzał się w te i wewte. Wiedziała czyje to były okna. Stała tam, nie wiedząc co uczynić.\nAlistair zdjął w końcu ciężką zbroję i oddał do wyczyszczenia, napawał się chwilą spokoju, bez Tigana i reszty podwładnych. Chwile samotności były dla niego rarytasem i rzadkością. Korzystał z nich zatem w pełni, czyli samotnie, przeważnie z książką w ręce lub wpatrując się w okno. Od czasu śmierci ukochanej Nory minął prawie rok. Ból nadal był intensywny i nie znosił go zbyt dobrze. Niektórzy uważali, że zdziwaczał, gdyż każdą chwilę poświęcał na przesiadywaniu w krypcie grobowej. Kazał wykuć jej sarkofag odzwierciedlający rzeczywisty wygląd, miał wrażenie, że cały czas jest obecna. Sprzeciwiał się jej wyjazdowi, była wtedy w trzecim miesiącu ciąży i znosiła to nad wyraz dzielnie. Zawsze im wmawiano, że szarzy nie mają dzieci, splugawiona krew nie pozwala na to, im się udało. Wynne powiedziała mu wtedy, że sprawiła to potęga miłości oraz dobre duchy pustki. Chciał jej ufać i wierzyć, że będzie dobrze. Cieszył się jak dziecko. Kiedy dotarły do niego wieści, że nie żyje, załamał się. Był to ewidentny zamach. Podejrzewano Kruki. Zevran wyruszył natychmiast do Antivy rozwikłać tę zagadkę.\nPodszedł do okna zerkając w dal na iskrzące się niebo. Kontem oka zauważył postać w szarej opończy stojącą na środku placu. Nie poznał jej od razu, dopiero kiedy silny podmuch wiatru zerwał z jej głowy kaptur pojął kim jest.\nMyśli kotłowały się w jej głowie. Wiatr wzmagał, siekając ją po twarzy listkami z drobnych drzewek posadzonych wokół klombu. Nie wiedziała, czy za sprawą pogody, czy innej siły zdecydowała się wejść. Zastukała kołatką w wielkie rzeźbione wrota. Echo uderzenia poniosło się w głąb holu.\nDrzwi otworzył jej wysuszony, stary elf z lśniącą łysiną i resztkami siwych włosów po obu stronach głowy. Ubrany był w wytworne odzienie majordomusa.\n- Taaak? – Przeciągając zapytał, wbijając w nią wodniste oczka.\n- Byłam umówiona – odrzekła spuszczając wzrok.\n- Tak messere, dostałem wiadomość, iż się pani zjawi, król oczekuje na piętrze – zamaszystym gestem wskazał misternie rzeźbione, wijące się w górę, wąskie schodki.\nUkłoniła się grzecznie i weszła do środka. Klatka schodowa była mała, zmyliło ją echo donośne i głębokie odbijające się od ścian. Wspięła się na górę. Przed nią był równie wąski korytarzyk co hol, były tam dwa pomieszczenia dla gości, ukryte w mroku, który rozjaśniała jedna olejowa lampka. Spod jednych drzwi wypełzał blady snop światła. Podeszła bliżej i zastukała.\nAlistair stał przy oknie wpatrując się w ciężkie krople deszczu, które leniwie zaczęły spływać po szybie zwiastując oberwanie chmury. Z zadumy wyrwało go stukanie do drzwi.\n- Proszę – odezwał się półtonem, nie odrywając oczu od horyzontu.\nKlamka zgrzytnęła i drzwi ustąpiły. Hawke niepewnie przekroczyła próg.\n- Wiedziałem, że przyjdziesz – powiedział prawie szepcząc.\n- Skąd wasza wysokość mogła to wiedzieć? – Wyrwało się jej lekko sarkastycznie. Ugryzła się w język rozzłoszczona.\n- Bo cię prosiłem Hawke – obrócił się w jej stronę. – Zamknij drzwi proszę, mam wrażenie że ściany mają uszy, a szpiedzy Meredith podsłuchują mnie na każdym kroku.\n- Byłoby to wielce prawdopodobne – zamknęła drzwi.\nWewnątrz panowała miła, ciepła atmosfera. Pachniało skórą i dawno nieścieranym kurzem. Zapachy mieszały się ze specyficzną wonią przebywających w nim ludzi. Alistair miał na sobie skórzane spodnie i lnianą koszulę rozpiętą do połowy klatki piersiowej, był boso. Bardzo ją to zdziwiło.\n- Zdejmij płaszcz – podszedł do niej wyciągając rękę. – Daj, powieszę go.\n- Dziękuję – oddała mu go. Miała na sobie tę samą suknię, co na audiencji w twierdzy, dopiero teraz sobie o tym przypomniała. Oparła kostur o ścianę.\nSpojrzał na nią odwieszając odzienie na drzwiach szafy. Wydało mu się, że zna ją od lat. Wiele się nie zmieniła. Jedynie szata jaką nosiła był innego koloru i bardziej wytworna w porównaniu z tą, w której zobaczył ją po raz pierwszy.\n- Nic się nie zmieniłaś – podszedł, dotykając opuszkami palców jej włosów.\n- Ty też, panie – opuściła oczy.\n- Niezwykłe – nie przestawał. – Pamiętam, że byłaś o wiele śmielsza kiedy poznałem cię w Lothering. Uśmiechnęła się lekko odsuwając.\n- Dojrzałam, wasza wysokość, zmieniłam się. Opuścił rękę, patrząc jej w oczy. Nastała dziwna, pełna napięcia cisza, która brzęczała nieznośnie w uszach. Coraz bardziej miała ochotę uciec i nie wracać w te miejsce.\n- Wezwałeś mnie, Panie, w konkretnym celu – zaczęła dość niezręcznie.\n- Chciałem porozmawiać i na Andrastę, proszę nie mów do mnie Panie i wasza wysokość, nie lubię tego, wszystkie te oficjalne tony doprowadzają mnie do szału.\n- Nie. Nie nic się nie stało, jestem zwyczajnym…\n- … „Człowiekiem wychowanym przez psy” – dokończyła.\n- Tak, to będzie dobre określenie. Zaczął przechadzać się po pokoju, nie mogła rozszyfrować, czy było to czymś normalnym, czy tak reagował na sytuację, która i jego zaczynała krępować. Zatrzymał się na środku, znów wlepiając w nią swe bursztynowe oczy.\n- Opowiedz mi, jak udało ci się przeżyć? – Podszedł do niej. – Kiedy dotarły do mnie wieści, że niejaka Hawke, Hawke pomyślałem, tak u diabła znam to nazwisko, nie mogłem uwierzyć, że sama jedna ocaliłaś miasto przed niewiernymi. Qunari bywają bardzo uparci, Znam jednego, a może lepiej zabrzmi, iż znałem jednego. Niesamowicie silny i tak samo uparty, niezłomny.\n- Też go poznałam, to Sten.\n- Tak, Sten – rozmarzył się podpierając ręką brodę. – Wielki szary olbrzym kochający ciasteczka, uwierzyłabyś? Pokręciła przecząco głową.\n- Jego słabością były ciasteczka, niesamowite – ciągnął dalej.\n- I mordowanie niewinnych.\n- Tak, w tym był dobry, choć przyznam, że nigdy nie wnikałem czy ci, których zabijaliśmy byli winni czy niewinni, z czasem traci się już rachubę i sens, z czasem… – podszedł do okna. Deszcz ciekł po szybach wściekły na cały świat, dudnił i zawodził wraz z wiatrem.\n- Zatem, jak dawaliście sobie radę z poczuciem winy?\n- Nijak – wzruszył ramionami stojąc do niej tyłem. Wydawał się wyższy i potężniejszy, z czasem zmężniał i nabrał krzepy, silne ramiona rysowały się pod cienkim materiałem lnianego odzienia.\n- Mieliśmy siebie, cel i wspólną zemstę, potem przybrała ona inną formę, rozwinęła się, im bliżej byliśmy celu, tym bardziej stawaliśmy się odporni i silni. Potem przyszedł czas, by ostatecznie stawić czoło złu, udało się za bardzo wysoką cenę… – westchnął.\n- Tak, znam to.\n- No widzisz – uśmiechnął się do niej. – Opowiedz o Lothering, jakie było? Podszedł do niej ujmując za rękę i prowadząc w stronę stołu stojącego tuż przy oknie. Na dworze było nieprzeniknienie czarno, wiatr huczał i jęczał. – Opowiedz proszę, nie zapomnę stamtąd wielu rzeczy, a chyba najbardziej strachu w ludzkich oczach. Jak oni się bali, byli jak spłoszone zwierzęta. To, co utkwiło mi w pamięci to ty. Wyraz twych oczu długo nosiłem w pamięci, nie wiem, jak to nazwać. Chyba byłaś pierwszą kobietą, na którą spojrzałem wtedy jakoś tak… no wiesz, inaczej. Pamiętam też głos pieśniarza z karczmy, chyba był elfem, kiedy śpiewał wszyscy milkli, coś niesamowitego, do dziś nie poznałem nikogo, kto własnym śpiewem tak by czarował.\nPosmutniała, wspomnienie go było bolesne, przełknęła ślinę, mimo że w ustach miała sucho. Na myśl przyszły jej długie włosy, delikatne usposobienie i uroda, która zapierała dech w piersiach. Przypomniała sobie, jak pierwszy raz zawitał w miasteczku, nie było kobiety, która by nie patrzała na niego. Szukał pracy, ale żaden gospodarz nie chciał pięknego elfa na swej ziemi w obawie, że uwiedzie mu żonę.\n- Tak… aż za dobrze – odwróciła wzrok.\n- Więc znasz jego historię?\nAlistair znów przeszedł się po pokoju zerkając na nią.\n- Wyczuwam tragedię, więc czy to była tragedia?\n- Zatem, jak ty wspominasz swoja pierwszą miłość?\nPrzymknął oczy jakby właśnie miał wybrać się w podróż w przeszłość, kącik ust mu lekko zadrżał, miał się uśmiechnąć, był to jednak niewyraźny grymas. Przyglądała mu się w skupieniu przez dłuższą chwilę.\n- Była rozdrażniona, kiedy ją poznałem, ale była zarazem chłodna i opanowana – westchnął kontynuując. – Potem była fala pomiotów, wieża i ogr, cholerny parszywy ogr – opuścił głowę – Myślałem, że umarła – spojrzał jej w oczy. – Po raz pierwszy zaufałem nieznanym magom, cholera apostatom zaufałem, wiedźmie z głuszy, Flemeth, słyszałaś o niej?\nHawke zrobiła wielkie oczy słuchając jego słów. Miała do czynienia z Flemeth, doskonale pamiętała jak spaliła hordę tuż przed jej nosem.\n- Znam wiedźmę z głuszy.\n- Znam, ocaliła nas.\n- Niemożliwe, zabiliśmy ją.\n- Nie, to ja przywiodłam ją do Kirkwell w amulecie.\n- No, to ja już nic z tego nie wiem, na moich oczach wyzionęła ducha, dobrze nie wracajmy do tego – podrapał się po głowie. – Opowiedz mi o nim.\n- Był pierwszą istotą którą pokochałam, na Andrastę, czemu chcesz to wiedzieć? – Rozłożyła ręce w geście dezaprobaty.\n- Istotą, pięknie go nazwałaś.\n- Nalej mi wina – pokazała na bukłak wiszący przy łóżku. – Nie powiem nic, dopóki się nie napiję, cholera, jak ja potrzebuję wina.\nAlistair zaśmiał się, ale zrobił to, o co go prosiła, sam nagle nabrał ochoty na trunek, szczególnie, że wspomnienia, które tak bardzo chciał w sobie stłumić, zaczęły wychodzić z kątów jego pamięci. Były jak duchy, które wiedziały kiedy mają go dopaść. Dziś nie był sam, więc ów niepokój podzieli z towarzyszką. Tak dawno nie rozmawiał z nikim oprócz Tigana i służby, że zapomniał jakie to uczucie. Wzięła od niego wino i pociągnęła tęgi łyk, potem drugi, by dodać sobie animuszu. Wino było słodkie i ciężkie, dobrze je znała. Znajomy smak podrażnił gardło ciepłą esencją, piła je lata temu, jak jeszcze mieszkała w Lothering.\n- Znam to wino.\n- Avargio, dobre wino z Fereldenu – uśmiechnął się siadając na pryczy.\n- Dobre, poczciwe wino – odwzajemniła grymas, pociągając jeszcze raz łyk.\nZaszumiało jej lekko w głowie, trunek zawsze szybko zwalał z nóg, pewnie za spawą tajemniczych ziół dodawanych przez zakonne kapłanki. Język się jej rozwiązał, usiadła naprzeciw niego na podłodze patrząc głęboko w oczy i mrużąc powieki.\n- Był piękny, idealny – pokręciła głową jakby chciała sama sobie zaprzeczyć. – Wiele było u nas elfów, ale takiego jeszcze nie. Gadali, że uciekł z obcowiska w Denerim wraz z dwiema siostrami. Przez jakiś czas ich nie widzieliśmy. Przychodził do wsi sam, szukał pracy. Żaden chłop mu jej nie chciał dać, co za ludzie – upiła kolejny łyk. – Bali się, że uwiedzie im kobiety, bo te, to jak kwoki zaczęły się za nim patrzeć, wiesz nowy kogucik. Ja byłam najstarsza z rodzeństwa. Carver, już dawno biegał za dziewczynami, a Bethany romansowała z jakimś młodzikiem sąsiadów, nic wielkiego, wiesz młodzieńcze zakusy. Ja nie miałam ochoty na romanse. Ojciec chorował, trzeba było zająć się wszystkim, matka urabiała sobie ręce po łokcie. Zobaczyłam go jak pytał się ludzi na rynku koło kantora, wszyscy kiwali głową. Uderzyła mnie jego uroda, chyba jak każdą. Nie miałam w zwyczaju wtrącać się w ludzkie sprawy, ale tym razem mnie coś podkusiło. Poszłam do karczmarza, u którego dorabiałam i powiedziałam mu o nim. Postanowił wywiesić kartkę u kantora, że szuka pomocy do kuchni lub barda. Jakież było nasze zdziwienie kiedy nazajutrz się pojawił w drzwiach z lutnią w ręce, usiadł na stole i zaśpiewał. Odłożył instrument i grzecznie spytał czy dostał prace. I dostał. Miał wieczorami umilać czas umęczonym ludziom. Nie minęło wiele czasu, jak stał się tak popularny, iż co drugi mieszkaniec chciał go słuchać, karczmarz zacierał ręce, zarobki poszybowały w górę. Tym też sposobem i ja miałam więcej pracy. Starałam się go unikać, nie chciałam, wiesz, by postrzegał mnie jako kolejną chętną chłopkę. Wyobrażasz sobie, że przez około roku zamieniłam z nim raptem kilka zdań? Bethany opowiadała cały czas, jak to dziewczęta prześcigają się w sposobach zwracania na siebie jego uwagi, było to jednak bezskuteczne. Żadnej się to nie udało.\n- Udało się tobie – rzucił, biorąc bukłak od niej.\n- Gdyby nie fakt, że pewne zdarzenie sprawiło, że mnie zauważył pewnie byłabym kolejną karczemną dziewką podającą wino.\n- Żołnierze Loghaina się stali. Zanim jeszcze na dobre wybuchła plaga, nie wiem po co rozesłał patrole po całym kraju. Już templariuszy mieliśmy, a teraz przyszli oni, naburmuszeni i wiecznie czegoś szukający, bezustannie też opici tanim krasnoludzkim piwem. To była wczesna jesień, jeszcze babie lato się snuło po łąkach. Ciepłe dni zamieniały się w chłodne wieczory. Arthen, bo tak miał na imię, zawsze kończył występy jak zmierzchało, ja też musiałam iść wcześniej. Ojciec czuł się koszmarnie, prosił o kufelek piwa, nie mogłam mu odmówić. Wyszłam chwilę po nim, niosąc ostrożnie napitek, aby nie rozlać aż nadto. W oddali, niedaleko traktu usłyszałam hałas i tumult. Podeszłam ostrożnie. Zobaczyłam grupkę pijanych żołnierzy zaczepiających Arthena tuż przy wejściu na drogę. Nie wiem o co poszło, ale elf nie dawał sobie rady z nimi. Położyłam piwo pod krzakiem rdestu rosnącego przy skraju ścieżki i podeszłam bliżej. Nie wyglądało to dobrze, miał już rozcięta wargę i twarz umazaną krwią. Usłyszałam coś na zasadzie – pamiętamy cię szelmo, zrobimy to samo z tobą, co zrobiliśmy z twoją kurewską elfią matką. – Wściekłam się, poczułem zbierającą się we mnie moc. Było to dla mnie nowe doznanie. Dłonie mi zapłonęły. Wiele nie pamiętam, jedynie moc wypływającą z mych palców i słowa – nikt nie krzywdzi innych w mojej obecności. – Nie wiem skąd mi się to wzięło. Kątem oka zauważyłam jak kulili się na ziemi, a żołnierzy otacza ściana ognia, powietrze napełniło się swądem palonego mięsa, włosów i skóry z ich opończy. Po chwili została z nich jedynie kupa pobielałych kości. Patrzyłam na to wszystko z rozdziawionymi ustami, nie pojmując co się stało. Płomienie nawet nie tknęły Arthena. Patrzył na mnie i patrzył, po czym rzucił pospiesznie – twoje włosy – pokazując palcem. – dziękuję. – Dotknęłam głowy, rzeczywiście moje włosy stały się sztywne. Pomyślałam wtedy, że pewnie się opaliły na końcach. W domu, dopiero jak Bethany wrzasnęła na mój widok, domyśliłam się, że jest coś nie tak. Ojciec się tylko zaśmiał leżąc w łożu, mówiąc, że to się zdarza. Popatrzałam do wiadra z wodą i zobaczyłam to – pokazała ręką biały kosmyk swojej czupryny. – Stały się białe, a były brązowe. Wiele tygodni się tłumaczyłam, a i tak połowa się domyślała co się stało, templariusze zaczęli mieć na mnie oko.\n- Tak go poznałaś, co w tym romantycznego?\n- Romantyzm zaczął się potem, mój królu.\nAlistair zmarszczył czoło\n- Wybacz, nie chciałam cię urazić – przeprosiła.\n- Długa historia, kontynuuj, pięknie opowiadasz.\n- Zostałam zauważona. Tak, ten wiecznie cichy pieśniarz zwrócił na mnie uwagę, ku zgorszeniu wszystkich niewydanych za mąż panien i mężatek, znudzonych obmierzłymi mężami, bo jak to tak, nie wypada przecież pannie z elfem gadać, hipokrytki – parsknęła.\nAlistair zaśmiał się lekko, widział, że trunek zaczyna jej szumieć w głowie, może to i dobrze. Atmosfera się rozluźniła.\n- Na czym to ja skończyłam? Aha już wiem.\n- Na hipokrytkach.\n- Tak, tak one. Na początku mijaliśmy się w karczmie. Nie wspominaliśmy w ogóle o zdarzeniu. Ludzie przywykli do mojego nowego wyglądu. Wmówiliśmy im, że to ze zgryzoty i żalu, po tym, jak tej samej nocy zmarł ojciec. Wszyscy znieśliśmy to koszmarnie, ale najgorzej chyba matka. Carver znikał na całe dnie, Bethany skupiała się na nieużywaniu magii, bardzo ciężko jej to szło. Szczególnie, jak się denerwowała, jej palce oszraniały się, chowała je pod fartuchem umykając z oczu. Ja miałam na głowie gospodarstwo, wieczorami w karczmie zwyczajnie zasypiałam na stojąco. Mając lat dwadzieścia, czułam się jak stara kobieta. Pewnego wieczoru zaśpiewał jakoś inaczej, pieśń była cichsza, ale głębsza, wdzierała się w uszy i duszę, tak mocno, że nie mogłam się oprzeć i spojrzałam w jego stronę. Patrzył na mnie tymi wielkimi elfimi oczami, poczułam jak przebija mnie wzrokiem na wylot, wiedziałam, że ta znajomość nie skończy się na ironicznych uśmieszkach i nerwowemu mijaniu się na targu. Czuło się w powietrzu, jak gęstniało i opadało na mnie. Miałam wrażenie, iż śpiewa tylko dla mnie, nie spuszczał ze mnie wzroku, pochłaniał mnie nim, poczułam pożądanie, Alistairze, po raz pierwszy urodziło się we mnie coś, czego nie znałam. To był żar, którego musiałam się pozbyć. Piekło mnie od niego ciało. Kątem oka zobaczyłam jak czubki palców zaczynają się jarzyć w półmroku karczmy, rzuciłam szmatę na blat, wybiegłam trzaskając drzwiami. Na dworze było chłodno, ale ten chłód nie był w stanie ochłodzić ognia, biegnąc na trakt spaliłam kilka krzaków, bezskutecznie, nie ukoiło to ognia. Kiedy znalazłam się poza zasięgiem wykrzyczałam cały swój żal, gniew i rozpacz, tyle się tego we mnie nazbierało, że musiało w końcu znaleźć ujście. Tej nocy nie wróciłam do domu. Nad ranem zmęczona nocną włóczęgą znalazłam się nad jeziorem. Woda była orzeźwiająca, zanurzyłam dłonie w niej. W odbiciu tafli wody zobaczyłam Arthena, przestraszył mnie. Odskoczyłam, szybko się wyprostowałam i poprawiłam ubłocone i potargane odzienie, zorientowałam się, że mam też poparzone opuszki palców. Znów na mnie patrzył tym swoim wzrokiem, nie wiedziałam jak mam się zachować, przecież nie rozmawialiśmy ze sobą, tylko przelotnie, jak już miałabym się upierać. Chciałam ominąć go i skierować się w stronę wsi. Spuściłam głowę i zanim zrobiłam krok złapał mnie za łokieć, zaskoczył mnie po raz kolejny. Znów ogarnęło mnie to dziwne uczucie. Rzuciłam mu nerwowe spojrzenie, doskonale wiem, że oczy mi płonęły, nie panowałam nad tym. Nie bał się mnie. Miał bardzo szczupłe palce i delikatną skórę, mimo że pracował, tak samo jak ja, na roli. Poczułam szarpnięcie i znalazłam się tuż przy nim. Nigdy nie byłam tak blisko, myślałam, że serce wyskoczy mi z piersi. Objął mnie i wtulił twarz w moje włosy. To było takie naturalne, jakbyśmy zawsze to robili. Uległam chwili, przymknęłam powieki. Nie wiedziałam, kiedy jego wargi dotknęły moich ust, przesunął dłonią po moim policzku przyglądając mi się. Już nie chciałam uciekać, liczyła się ta chwila wplatana w blady świt, pachniała wilgotną trawą i jeziorem, do tego doszedł zapach jego skóry i włosów. Oddech mieszał się z moim. Ogień płonął mi pod czaszką. Nie wiem, co nas popchnęło do tego, co się potem stało. Nie wiedzieliśmy, co zrobić z rękoma. Dotykaliśmy się najpierw nieśpiesznie, jakby chcąc wybadać grunt. Potem, pozbyliśmy się odzienia, warstwa po warstwie, skrawek po skrawku, jak w zakazanym rytuale. Tylko porządnie, ten ogień nas pochłaniał. Był smukły i delikatny, nie było w nim niczego wstrętnego, jak u niektórych mężczyzn. Fascynował. Jego ruchy były płynne i lekkie, z każdą chwilą chciałam więcej. Pocałunki gorące i łapczywe. Pożądałam go całym ciałem, każdy skrawek i włókno mięśniowe wołało o spełnienie w jego ramionach. Kiedy poczułam go w sobie, ból zalał moje ciało, nie był to ból powodujący śmierć, raczej coś na wzór ekstazy bólu, spełnienia. Nie zapomnę tego doznania do końca życia, słodka biała mgła zasnuła mój umysł kojąc gniew, jaki we mnie trwał, zapomniałam na chwilę o całym cierpieniu, jakie dawał mi świat. Liczył się on, jego dotyk, słowa, zapach i ta radość, która mogłaby być wieczna. Tkwiliśmy w erotycznym tańcu, do momentu jak nasze ciała nie zaczęło ogrzewać wczesne słońce. Nie było już we mnie wstydu, nigdy też go nie zaznałam obcując z innymi. Nauczył mnie radości, jaką może dawać bliskość drugiego człowieka. Wtedy też postanowiłam, że nie zwiąże się z żadnym mężczyzną, jedynie z elfem. Nikt bowiem, nie dorównywał mu pod żadnym względem.\nAlistair popatrzył na nią, pobladła na twarzy jakby nawał wspomnień, jakie z siebie wyrzuciła sprawiały jej przykrość i odnosił wrażenie, że nie był to koniec.\n- Czy to koniec? – Zagaił nie spiesząc się. – Czy jest dalszy ciąg?\n- Jest dalszy ciąg – spojrzała na niego zaszklonymi od łez oczami. – Potem były pomioty.\n- Chyba jestem w stanie sobie to wyobrazić – obracał w palcach na wpół wypity bukłak. Westchnęła siorbiąc nosem, nie wiedziała czy ma ochotę dalej o tym mówić.\n- A czy ty opowiesz o Norze?\n- Tylko wtedy, jeśli mnie zmusisz – na jego ustach pojawił się lekki uśmieszek, nie był to uśmiech radości, raczej coś wymuszonego, co bolało piekielnie.\n- Chyba jednak cię nie będę zmuszała – popatrzała na niego ze zrozumieniem. Oboje doskonale czuli, że w tej sytuacji lepiej nikogo nie naciskać. Sięgnęła po wino i znów upiła łyk, przełykając dość łapczywie, podróż w przeszłość stałą się drogą, z której powrotu nie ma, trzeba dokończyć to, co się zaczęło.\n- Ukrywaliśmy się – zaczęła. – To było takie magiczne, ja i on, potajemne schadzki, udawanie w dzień, że jesteśmy sobie obojętni, nocami pochłaniał nas żar miłości. Po czasie Bethany zorientowała się, że coś jest nie tak, że się zmieniłam. Byłam bardzo skupiona na tym, co mówię, jak mówię, jak opowiadam, co wydarzyło się w karczmie czy na targu. Takie proste rzeczy, a jednak stawały się szalenie trudne. Ten, kto kochał w ukryciu, wie doskonale, o czym mówię. Przyłapała mnie na kłamstewku raz, potem drugi, aż wreszcie spytała, kim on jest. Byłam zaskoczona, w końcu jej uległam i zdradziłam sekret. Prychnęła wtedy jak wściekła kotka, nigdy nie widziałam jej takiej. Okazało się, że ona też zakochana jest po uszy w pięknym Arthenie i nie mogła znieść tego, co usłyszała. Pierwszy raz trzasnęła mi drzwiami przed nosem, wyzywając od pomiotów i plugawców. Czuła się zdradzona, chyba czułabym się tak samo. Nie wyjawiła jednak sekretu. Pozostawiła go sobie, ale jej stosunek do mnie stał się chłodniejszy, teraz chętniej przebywała z matką niż w moim towarzystwie. Potem przyszliście wy. Kilka dni w Lotering i zniknęliście tak szybko jak się pojawiliście, czyszcząc miasto i doprowadzając je do ładu… na chwilę. Nocą przyszły one. Powychodziły jakby spod ziemi, plugawe i cuchnące. Ich krzyki i gardłowe pomruki napełniły powietrze. Wieś szybko stanęła w ogniu. Nastał chaos nie do opisania. Na początku z Bethany i Carverem broniliśmy domu, przebijając się przez tabun pomiotów do centrum wsi. Droga usłana była trupami. Wszędzie smród palonego ciała, czarny dym i zawodzenie jeszcze żyjących. Na rynku stał ogr, wielki i obrzydliwy. Wymachiwał łapskami na prawo i lewo siekąc każdego, który napatoczył mu się na drodze. W oddali zobaczyłam Arthena jak próbował wyrwać z łap jednego z pomiotów swoją siostrę. Elfka wrzeszczała okropnie, jej pisk przecinał powietrze jak sztylet. Carver pochwycił mnie wtedy za rękę, jakby wiedział, co się stanie. Krzyknęłam w jego stronę próbując wyrwać się bratu, spojrzał tylko na mnie swoimi przerażonymi oczami. Wtedy to się stało. Wielki pomiot uderzył go rękojeścią swojego torporu. Elf osunął się na kolana, na jego czole pojawiła się strużka krwi, która jakby przecinała jego twarz na pół. Upadł u stóp siostry, która podzieliła jego los zaraz za nim. Nigdy nie zapomnę tego widoku, tego smutku i tych oczu wpatrzonych we mnie przed śmiercią.\nZaszlochała, jej ciałem poczęły targać spazmy płaczu, który przerodził się w niepohamowany wylew żalu i rozgoryczenia. Alistair otoczył ją ramieniem. Nie protestowała, doskonale wiedział, co czuła, dokładnie to samo działo się z nim na wieść o śmierci Nory.\n- Parszywy, splugawiony świat – wycedził prze zęby, gładząc ją po włosach.\n- Tak – odrzekła, wycierając nos w brzeg rękawa. – Od tego czasu przyrzekłam sobie, że nikt z moich najbliższych nie umrze, kiedy będę w pobliżu, niestety matki nie udało mi się ocalić. Nekromancja to parszywa dziedzina magii, nigdy po nią nie sięgnę, nawet szykując zemstę na najgorszym wrogu.\nFenris spacerował w strugach deszczu, nie było mu zimno. Myśli miał jednak skłębione i dręczące, chciał wtulić się w ukochaną przy kominku, chłonąc jej zapach i ciepło. Niestety Bodahn odprawił go mówiąc, że pani Hawke wyszła jakiś czas temu pospiesznie, nie mówiąc dokąd. Domyślał się, że chodziło o króla. Nie dopuszczał do siebie faktu, iż mogłoby coś zajść pomiędzy nimi. Może to zwyczajna rozmowa po latach a może… Z dręczących wizji, wyrwał go Cullen mijając i uśmiechając się szeroko.\n- Dobry wieczór – zagaił.\n- Witaj – odrzekł bez przekonania.\n- Cóż robisz w takim deszczu, nie lepiej zasiąść w Wisielcu i sączyć tamtejsze pomyje, które tak zachwala Varick.\n- Co ci do tego Templariuszu? – Rzucił sucho, zawsze przebijała się przez niego nieufność w stosunku do ludzi, z którymi nie obcował na co dzień.\n- Nic – wzruszył ramionami. – Pomyślałem, że skoro messere Hawke jest na spotkaniu z królem, no wiesz, prywatnym spotkaniu, to ty powinieneś chyba o niej zapomnieć upijając się z Andersem w karczmie.\n- Co ty do cholery insynuujesz? – Zrobił krok z kierunku porucznika.\nTemplariusz zrobił natomiast krok w tył, nie chcąc na służbie wszczynać bójek z doskonale wyszkolonymi elfami, a Fenris właśnie do takich należał, co gorsza sam wyraz jego twarzy w tej chwili też wiele tłumaczył.\n- Niczego nie insynuuje, zwyczajnie widziałem Hawke jak szla na spotkanie, wydawała się bardzo poruszona i nie chciałaby ją ktoś zauważył.\n- Nie, ale to nie moja sprawa – rozłożył dłonie przed elfem, wykonując znaczący gest, iż się odcina od tego.\nFenris ominął go nie mówiąc nic, tylko znacząco trącając go w bark. Templariusz zszedł mu z drogi udając się na dalszą część patrolu. W elfie płonęła żądza nienawiści, podsycona sarkazmem wydobywającym się z ust Cullena. Doskonale znał te uczucie, miał je za każdym razem, kiedy widział jak Hawke rozmawia z Andersem. Zawsze była dla niego miła. Wiedział, że mag jest przyjacielem rodziny i po części odpowiedzialny jest za leczenie ran odniesionych w trakcie starć, jakie im się przytrafiały, jednak wiedział też, że Anders jest zapatrzony w Hawke i w głębi serca jego uczucia są do niej nie tyle co platoniczne, a wręcz wypływają z niego w każdej chwili kiedy tylko ma okazję zostać z nią sam na sam. Liliann to bardzo uczuciowa osoba i nie dopuściłaby do wyrządzenia krzywdy komukolwiek, choć miał ochotę zatopić dłoń w sercu Andersa powstrzymywał się na wzgląd na nią. To jedyna kobieta, która gasiła w nim gniew. Kochał ją bezgranicznie, za opanowanie i wewnętrzny spokój. Nigdy by mu nawet przez myśl nie przeszło, że zwiąże się z magiem, doznając przy tym tyle cierpienia z ich strony. A teraz, to jego ukochana, jedyna, jest z innym mężczyzną, tuż obok, tuż pod jego nosem i on nie może nic na to poradzić. Poszedł w stronę jej domu, przeganiając natrętne myśli ze swojej głowy. Poczeka na progu, tak jak kiedyś i postanowi zaufać jej, przecież zawsze jej ufał.\nAlistair patrzył na twarz towarzyszki z lekkim rozżaleniem, ale i mocną sympatią. Przypomniała mu się jego żona, jak wspominała rzeź w jej rodzinnym domu, nienawiść prawie zniszczyła jej życie. Był w stanie pojąć to wszystko, aż sam się bał tego zrozumienia dla Hawke. Ona zaś odpłynęła myślami do czasu ucieczki z Lothering, może to za sprawą przedniego wina, może towarzystwa, jednakże czuła się bezpieczna, jak nigdy dotąd. Popatrzyła na króla z czułością, dostrzegając w nim człowieka, ale nie tylko, zobaczyła w nim przyjaciela i chciała ciągnąć tą przyjaźń w nieskończoność. Nie rozmawiała z nikim nigdy w ten sposób, może to wino dało jej odwagę, by w końcu, po wielu latach wyrzucić z siebie bagaż wspomnień i obarczyć nimi kogoś, kto tak naprawdę jest zupełnie jej obcy, a który stał się bliższy niż rodzony brat, który jest templariuszem z wyboru. A który gardzi nią, nie tylko dlatego, że jest magiem.\n- Już późno. – Odezwała się, podnosząc z ziemi.\n- Tak – przytaknął, czyniąc dokładnie to samo, co ona.\n- Pójdę już, będę zaszczycona jak będziesz pisał Alistairze, chciałabym móc przeczytać to, czego nie chcesz powiedzieć, myślę, że tak będzie łatwiej.\nPrzytaknął jej, cieszył się, że nie ciągnie go za język, uważał, że ból jest jeszcze zbyt świeży, a rany jeszcze krwawią zbyt obficie, aby je rozdrapywać.\n- Dziękuję Hawke, tak bardzo chciałem cię poznać bliżej.\n- Ja też się niezmiernie cieszę, że spędziłam z tobą czas, mój królu – uśmiechnęła się z przekąsem, wiedząc, że tego nie lubi.\n- Mała złośnica – odwzajemnił żarcik.\n- Do usług – ukłoniła się.\nPodał jej płaszcz. Hawke zniknęła w półmroku korytarzyka czując przyjemny szum w głowie wywołany prze napitek. Szybko znalazła się na podwórzu. Było ciemno i mokro, deszcz nie lał już tak intensywnie, raczej kropił. Spokojnym krokiem skierowała się w stronę domu, powiewając na wietrze płaszczem, a w ręku ściskając kostur, jak zawsze czujna.\nAlistair spakował swoje rzeczy i rozkazał je zanieść na statek, jednemu z parobków wręczył podłużny przedmiot ściśle opakowany skórami, po to by ten nazajutrz, jak wypłyną, zaniósł to do domu messere Hawke. Parobek zabrał monetę wraz z przedmiotem i zniknął w półmroku korytarzyka. Tego wieczoru Alistair wypłynął z Kirkwell nie żegnając się z nikim, zostawiając jedynie po sobie zapach piżmowych perfum i ślady butów w błocie miasta.\nFenris siedział na schodku naprzeciw domu Hawke, mokry i zdruzgotany. Myśli zadręczały go nieustannie, nie dając umysłowi odpocząć nawet na chwilę. Nikt go nie zaczepiał, wiedzieli kim jest, zatem był sam w ciszy przerywanej krzykiem ptactwa czy pijanych mieszczan, który zmierzali do „Kwitnącej Róży” chwiejnym krokiem, myśląc, iż ów krok jest taneczny. W mroku zamajaczyła znajoma postać, nie spieszyła się. Noga za nogą zmierzała w jego stronę, nie oglądając się na boki. Wstał i skierował się w jej stronę, nogi miał ciężkie, a zarazem odnosił wrażenie, że są z waty. Popatrzała na niego ściągając kaptur z głowy i opierając się oburącz o kostur, znał te spojrzenie.\n- Zamartwisz się niepotrzebnie – zwróciła się do niego bladymi ustami.\n- Zawsze to będę robił – odpowiedział.\n- Nie musisz, ja zawsze będę przy tobie – pogładziła go po zimnym policzku.\n- Nie, to ja ciebie nie opuszczę – wyszeptał. – Tak się martwiłem – wtulił twarz w jej włosy.\n- Jestem, już nigdzie nie idę.\nFanfiction można przeczytać tez na stronach Debiutext oraz Przystań Szarego Strażnika.\nA.M. Chaudière 26 lipca 2013 14:50\nStag... Zabijać elfy?? Profanacja\nZałamałaś mnie no :D\nAle jestem pod wrażeniem. Zmieniłaś nieco styl, czy mi się zdaje? Opowiadanie jest dopracowane w szczególe, sceny opisane - 'emocjonujące' :D\nPrzy tej jednej zamarzył mi się elf ^^ Przy tej ostatecznej w opowieści zachciało mi płakać. Pff - niesprawiedliwość autorów.\nNatomiast zmyliłaś mnie - gratuluję. Przez większą część historii myślałam, że Alistair i Hawke coś łączyło, bądź połączy. No i masz Ci los ;)\nJestem zachwycona! Dziękuję ;*\nKatarzyna Szewioła-Nagel 26 lipca 2013 14:56\nCieszę się, że się udało :) Teraz, aż zachciało mi się pisać;) Styl pisania dojrzewa z autorem. Mówiłam, że się zmieniam. Każda rzecz jaką piszę teraz, jest inna od poprzedniej. Poczekaj na kontynuację Cullena&Dahl:) Postaram się Ciebie znów zaskoczyć;) Dziękuję i pozdrawiam Stagerlee.\nA.M. Chaudière 26 lipca 2013 16:16\nPrzyzwyczajaj się - śmiało ;]\nKatarzyna Szewioła-Nagel 26 lipca 2013 16:20\nDo takich rzeczy nie można się za bardzo przyzwyczajać, to bardzo szkodliwe;p Nie mniej jeszcze raz bardzo dziękuję :*


Brother ScanNCut SDX1250 + Gratis + Darmowa wysyłka - Krakmasz\n» Brother ScanNCut SDX1250 + Gratis + Darmowa wysyłka\nKod produktu: Brother ScanNCut SDX1250\nNajbardziej zaawansowany ploter tnący z wbudowanym skanerem. Firma Brother wprowadzając do urządzenia ScanNCut SDX1250 najnowocześniejsze rozwiązania, maksymalnie ułatwiła obsługę tego urządzenia oraz znacznie przyspieszyła i wyciszyła jego pracę. W nowym ploterze nie ma potrzeby samodzielnego ustawiania długości ostrza-urządzenie zrobi to za Ciebie.\nSDX1250 posiada 1303 wbudowane wzory, 17 krojów czcionek, pamięć wewnętrzną 1,5gb oraz lepszej jakości skaner o rozdzielczości 600dpi. Jeszcze większy, kolorowy ekran dotykowy o przekątnej 12,7cm zdecydowanie ułatwia pracę przy skomplikowanych kreacjach.\nPrzy zakupie plotera Brother SDX1250 gratis!\nnóż krążkowy z uchwytem CADXRBKIT1 (do cięcia tkanin)\nMy Connection Activation Card – umożliwia przenoszenie projektów\nnakładka na matę z bardzo mocnym klejem (1 arkusz) CASTBL2


Jak zdobyć środki na leczenie za granicą? - mPorady.pl\nJak zdobyć środki na leczenie za granicą?\nJeśli życie lub zdrowie może uratować jedynie leczenie za granicą, pieniądze na nie mamy szansę otrzymać od Biura Rozliczeń Międzynarodowych, a także organizacji i fundacji charytatywnych. Aby chory mógł się ubiegać o takie wsparcie, muszą być spełnione dwa warunki: po pierwsze, choroby, na którą cierpi, nie można wyleczyć w Polsce, np. nie przeprowadza się u nas tego typu operacji, po drugie, sytuacja finansowa nie pozwala mu zapłacić za leczenie z własnej kieszeni.\nNa początku najlepiej skontaktować się ze Stowarzyszeniem Klon-Jawor. Jego pracownicy doradzą, do jakiej organizacji zwrócić się w konkretnej, indywidualnej sprawie. Można tam także dostać potrzebne adresy i telefony, Stowarzyszenie dysponuje bowiem największą bazą danych o tego typu instytucjach w Polsce. Warto jednak wiedzieć, że nie uzyskamy tam pomocy finansowej – Klon-Jawor nie zajmuje się zbiórką pieniędzy, służy wyłącznie informacją.\nW kancelarii danej organizacji składa się podanie, wraz z dokumentami potwierdzającymi, że rodziny nie stać na pokrycie kosztów leczenia (na przykład zaświadczeniem o zarobkach członków rodziny, kserokopią PIT za ostatni rok), a także dokumentacją medyczną: wypisy ze szpitali informujące o diagnozie, podjętym leczeniu, zaleceniach na przyszłość. Oprócz tego konieczna jest opinia lekarza specjalisty z tytułem profesora, który stwierdza brak możliwości leczenia danego pacjenta w kraju. Musi on zaproponować placówkę leczniczą za granicą, która wyznaczy termin leczenia i określi szacunkowo jego koszt (jest to konieczne do rozpoczęcia starań o pomoc finansową). Fundacje na własną rękę sprawdzają wiarygodność wszystkich informacji. Kontaktują się z lekarzami, dowiadują się o dotychczasowe leczenie, rokowania. Na odpowiedź czeka się około miesiąca.\nBiuro Rozliczeń Międzynarodowych dodatkowo wymaga dołączenia do podania opinii konsultanta krajowego (są to specjaliści z różnych dziedzin medycyny mianowani przez ministra zdrowia – listę otrzymamy w ministerstwie). Jego zadaniem jest sprawdzenie wiarygodności dokumentów i wydanie orzeczenia, czy leczenie za granicą jest konieczne komplet dokumentów wraz z opinią konsultanta, bez względu na to, czy jest ona pozytywna, czy negatywna, trafia do ministra zdrowia. To właśnie od jego decyzji (zapada ona w ciągu 2 tygodni) zależy, czy ministerstwo sfinansuje leczenie, czy też nie.\nBiuro Rozliczeń Międzynarodowych dofinansowuje lub pokrywa koszty leczenia za granicą osobom zakwalifikowanym przez ministra zdrowia. Zastrzega jednak, że płaci tylko za leczenie i przejazdy chorego w obie strony, natomiast nie pokrywa kosztu wyrobienia paszportów i wiz, nie płaci też za przejazd i pobyt za granicą osoby towarzyszącej, na przykład matki chorego dziecka.\nSposób zbiórki pieniędzy\nNiektóre fundacje zbierają pieniądze przez cały czas i korzystają z nich w miarę potrzeb, na przykład Fundacja Polsat. Jednak większość, jeśli podejmie decyzję o udzieleniu pomocy, uruchamia tzw. subkonto, na którym gromadzi pieniądze na leczenie konkretnej osoby, ale nie daje ich „do ręki” choremu czy jego rodzinie, lecz przelewa je na przykład na konto szpitala, w którym ma być przeprowadzona operacja, ze wskazaniem, że są przeznaczone na leczenie danej osoby. Zazwyczaj jest to kwota pokrywająca tylko część kosztów leczenia. Jeśli okazuje się, że zebrano więcej pieniędzy niż potrzeba danej osobie lub pacjent umiera, przeznacza się je na leczenie kogoś innego.\nWarto wiedzieć, że na otrzymanie pomocy wszyscy mają równe szanse.\nMasaż jest idealnym sposobem na relaks i odprężenie po ciężkim …\nNajlepsze wskazówki, jak zapobiec gromadzeniu się tłuszczu …\nU dużej części osób tłuszcz osadza się w konkretnych obszarach …


Crochet & Tatting & Scrap: Owieczka.\nTak, zdecydowanie to jest owieczka. Jak ją namierzyłam, w przepastnych zasobach internetu, od razu wiedziałam, że ją zrobię. Może dzisiaj zbyt dokładnie nie widać, zdjęcia znów poszły się bujać, jednak chęć pokazania jest silniejsza od jakości zdjęć. Po prostu przedobrzyłam, chcąc pokazać z bliska, zrobiłam aż " za " blisko. Jutro może coś dorobię i dorzucę do posta, małe oddalenie, to zobaczycie jaki to słodziak. Mimo wszystko, zapraszam na sesję :)\nWłaściwie jak tak teraz patrzę, to nie jest aż tak tragicznie, da się rozpoznać co to za straszny zwierz, pałaszuje mój szczypiorek ... A' props szczypiorku, przy okazji polecam ten sposób sadzenia, spróbowałam i po niecałych dwóch tygodniach, jest jak widać, a jak pachnie :)\nDziś tylko tyle, bo mam straszne ogony, a dopiero wróciłam do domeczku.\nGorąco witam nową obserwatorkę, dziękuję Wszystkim za ciepłe przyjęcie mojej bandy, pozdrawiam i do zaś :)\nAutor: bozenawdaniec. o 18:30\nmadebymali 23 stycznia 2014 18:34\nbozenawdaniec. 23 stycznia 2014 18:56\nW rzeczywistości nawet bardziej niż na zdjęciu :)\nAnstahe 23 stycznia 2014 18:40\nNaprawdę słodziak. Wydaje się trudny. Napisz jak długo go robiłaś?\nAnstahe 23 stycznia 2014 18:48\nA co to za urzadzenie do cebulek?\nbozenawdaniec. 23 stycznia 2014 18:55\nNie jest trudna, a urządzenie - patrz odpowiedź poniżej :)\nPromyk 23 stycznia 2014 18:44\nJuż widać, że słodziak, szczególnie, gdy patrzy prosto w oczy.;) Patrzę na tę piramidę i nie do końca czaję, jak to zrobiłaś z tym szczypiorkiem.\nbozenawdaniec. 23 stycznia 2014 18:49\nJuż wyjaśniam - butelka po 5 litrowej wodzie, odcięta z góry tyle ile uważasz, że wystarczy , na poziomach robisz po 3 dziury - rogi i środek, jak masz mniejsze cebulki to nawet po 4, ale ja miałam pod ręką duże. Sypiesz ziemię do poziomu pierwszych dziur, przez nie wystawiasz cebulki, zasypujesz do poziomu drugich dziur i tak do końca, na wierzchu też cebulki, ale jak widać one puszczają szczypiorek najpóźniej. To nie mój pomysł, ja go tylko zaadoptowałam z forum robótkowego Babskie Hobby, ale sorki, nie chce mi sie szukać, kto to wymyślił :)\nRękodzieło Jadzi 23 stycznia 2014 19:06\nA to łobuziak z tej łowiecki, za szczypiorek się zabrała, pogoń ją bo wypasie wszystko ;) Pięknie ją zrobiłaś, moja jeszcze w kłębku ;) Też tak kiedyś sadziłam cebulkę :) super pomysł ktoś miał. Pozdrawiam cieplutko.\nagulec 23 stycznia 2014 19:20\nŚwietny sposób na szczypiorek - oczywiście pomysł porywam i jutro będę mieć i ja:) Jak zobaczyłam tytuł posta owieczka to od razu pomyślałam, ale fajnie jest nowy słodziak, no i się nie pomyliłam - świetna jest!\nJanusz B. 23 stycznia 2014 19:34\nOwieczka jest wspaniała !!!!\nW realu napewno piękniejsza.\nA pomysł ze szczypiorem ciekawy.\nSzkoda, że mamy tak małą kuchnię, bo napewno bym zapożyczył pomysł ;)\nbozenawdaniec. 24 stycznia 2014 12:32\nJanuszu,masz rację, w realu jest zdecydowanie piękniejsza :)\nA szczypiorek - to własnie idealne rozwiązanie do małej kuchni, nie stawiasz wielu doniczek tylko to jedno sobie stoi na parapecie, a cebulki wewnętrzne bardzo szybko rosną( większa wilgotność i ciepełko ), całość zajmuje dokładnie 20 cm2. Nawet na meble możesz postawić, ja tam bym wygrzebała kawałek szczypiorkowej przestrzeni :)\nUściski, dla żony także :)\nAguska31 23 stycznia 2014 19:43\nJest Booska :) Slodziak prawdziwy z niej :):)\ndorota 23 stycznia 2014 19:45\nRozejrzałam się tutaj trochę. Cudeńka tworzysz. Piękne te twoje maskotki i wszelakie ozdóbki.\nI dobrze, że tutaj zajrzałam, bo natknęłam się na (krok po kroku)- bombki szydełkowe formowane na baloniku w środku puste. Moje pierwsze białe,szydełkowe i jedyne jak dotąd są na plastykowych, przeźroczystych kulach dziergane.\nZaintrygowałaś mnie tą koronką klockową.\nByłam na czterech festiwalach koronki klockowej w Bobowej (stoiska z kilkunastu krajów--cudeńka można było pooglądać), nawet o mały włos nie zapisałam się na tygodniowy kurs.\nInteresuje mnie ta technika.\nPonieważ ty już spróbowałaś, to zapytam wprost: ktoś Ci pokazał jak to się robi, czy miałaś jakieś instrukcje lub opisy. Też bym chętnie zmierzyła się z tym tematem,- tylko nie wiem jak go ugryźć.\nluzik-Danka 23 stycznia 2014 19:49\nPomysł na szczypiorek super:))))))))))))))))\nJustyna Adrian 23 stycznia 2014 20:11\nOwieczka pierwsza klasa :) A pomysł ze szczypiorkiem bardzo mi się spodobał :)\nBeva 23 stycznia 2014 20:20\nSzczerze mówiąc zupełnie nie zwróciłam uwagi na szczypiorek bo tak byłam wpatrzona w owieczkę. Słodziutka jest jak miód. :)\nAtaboh 23 stycznia 2014 20:40\nŁowca prawdziwa :)\nNo proszę ale fajne urządzonko :)\nArt Yolanda 23 stycznia 2014 20:56\nSuper pomysł z tym szczypiorkiem, naprawdę a owieczka przesliczna,naprawde extra:-)\nPaulyntolyna 23 stycznia 2014 20:57\nŚwietna owieczka:) Już wcześniej myślałam aby zrobić ale jakoś schematu nie mogę odpowiednio poszukać.\nJoanna 23 stycznia 2014 21:12\nWidać, widać, że owieczka to panieneczka, nawet sie rumieni, no słodziak przecudny :)\nUrządzenie bardzo zmyślne, chyba też je zastosuję :)\nDanka Witkowska 23 stycznia 2014 21:17\nZajefajna owieczka,a za taki pomysł na szczypiorek też już się biorę od razu.Pozdrowionka :)\nBarbara Wójcik 23 stycznia 2014 21:21\nZnowu pięknie, znowu z pomysłem. Pozdrawiam!\nmoj maly art swiat 23 stycznia 2014 21:41\nPiękny baranek Bożenka a w tych cebulach kwiatowych to już wielkanocnie wygląda ślicznie masz super pomysły buziaki ślę Marii\nDora 23 stycznia 2014 21:53\nWłaśnie dzisiaj zastanawiałam się w czym posadzić cebulkę na szczypiorek, no i dałaś mi świetny pomysł. Owieczka jest cudna i słodka,\ntojatenia 23 stycznia 2014 21:56\nMasz rację ta owieczka to słodziak.\nBarbara Ryznar 23 stycznia 2014 22:38\nbardzo mi się ta owieczka podoba\nSabka 23 stycznia 2014 22:41\nBożenko, podziwiam Cie za każdym razem jak widzę Twoje wyczyny !\n3nereida 24 stycznia 2014 00:58\nOwieczka super , ale piramida cebulowa to absolutnie genialne rozwiązanie , zaraz rano po wodę lecę i migusiem wypijam .\nKasia J. 24 stycznia 2014 09:25\nPrześliczna owieczka :-) Wcale się nie dziwię, że musiałaś ją wydziergać... Jest cudowna. A w Twoim wykonaniu jest doskonała.\nnuta 24 stycznia 2014 09:43\ni OWIECZKA I SZCZYPIOREK BOSKIE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Pozdrawiam!\nCzarna dama 24 stycznia 2014 10:08\nRzeczywiście sodka ta owieczka, ale gdzie ona Ci tam w ten szczypiorek weszła, to ja nie wiem...\nŁobuziak mały :)\nBarbara 24 stycznia 2014 12:17\nJak ja lubię owieczki, bo sama jestem z pod tego znaku. Ta jest urokliwa.Na pewno jest zdrowiutka jak pasie się szczypiorkiem.\nMariola 24 stycznia 2014 16:04\nslodziutka owieczka, a szczypior extra!!!\nMałgoś 13 24 stycznia 2014 16:34\nSłodka owieczka, a pomysł na hodowlę szczypiorku rewelacyjny.\nDonia 24 stycznia 2014 17:39\nMarzenkaMarzenka 24 stycznia 2014 20:55\nSłodkie maleństwo☺ Pozdrawiam.\nIlona Szczęsna 24 stycznia 2014 23:45\nBoziu jak ona słodka;))))Normalnie nie da się w niej nie zakochać;))\nMIRELLAJ 25 stycznia 2014 20:29\nNo , owca jak malowana\nEwa 25 stycznia 2014 20:35\nSłodka owieczka, a pomysł ze szczypiorkiem jest rewelacyjny, podoba mi się to .Pozdrawiam.\nAnita M 26 stycznia 2014 11:34\nŚliczniutka owieczka:) naprawdę z niej słodziak:) w cukierkach mogłaby pozować:):):)\nA szczypiorek pięknie rośnie, fajny pomysł:)\nEfa 26 stycznia 2014 12:06\nJaka cuuudna! Ma urocze spojrzenie :) Pozdrawiam\nBarbara S 26 stycznia 2014 17:04


Riddle o dołączeniu do main rosteru i współpracy z Randym Ortonem, Kurt Angle wspomina pobyt w TNA i rywalizację z Samoa Joe » MyWrestling\n» WWE Superstar Riddle wystąpił w podcaście Out of Character prowadzonym przez Ryana Satina. W trakcie wywiadu poruszone zostały następujące tematy.\n– Najcenniejsza lekcja jaką otrzymał od momentu dołączenia do main rosteru,\n– Współpraca z Randym Ortonem.\nPowiedziałbym, że najważniejszą lekcją jaką otrzymałem jest to, aby nie gadać głupich rzeczy. Nie wydaje mi się, abym miał kłopoty, ale pewne osoby nie są zadowolone, kiedy coś mówię. W main rosterze panuje pewna oldskulowa mentalność, a w konkurencyjnych firmach tego nie ma. Nauczyłem się również okazywać szacunek, czego dowodem jest mój stosunek względem Randy’ego Ortona. Pamiętam, że z Randym nie przepadaliśmy za sobą. Kiedy dołączyłem do głównego rosteru, nie podaliśmy sobie ręki, ale nie z braku szacunku, ponieważ był zajęty. To Randy Orton, więc nie chciałem mu przeszkadzać. Staram się być wielką zagadką i wiem, co mogę, a czego nie powinienem robić. Przez ten czas bardzo dojrzałem.\nNie wydaje mi się, aby Pete Dunne był lepszym partnerem od Randy’ego Ortona. On jest wspaniały i prowadzi mnie właściwymi ścieżkami obdarowując bogactwem wiedzy. Ja walczyłem w MMA oraz na scenie niezależnej prezentując fizyczny styl. W tym czasie Randy stał się jedną z największych gwiazd w historii profesjonalnego wrestlingu. Czuję, że Randy jest w stanie poprawić mój skill na mikrofonie. On jest bardzo ważną postacią w WWE, obdarzył mnie swoim zaufaniem, więc zawsze będę przy nim. Jesteśmy dynamiczną drużyną. Ja szanuję Randy’ego i zrobię dla niego wszystko. Podoba mi się podróż, w której mogę współpracować z Ortonem jako RKBro. Pamiętam, że na początku nazwa drużyny była wyśmiewana przez wielu, ale kilka tygodni później zostaliśmy WWE RAW Tag Team Champions.\n» W 2006 roku po ośmiu latach spędzonych w WWE z federacją rozstał się Kurt Angle. Były złoty medalista olimpijski podpisał kontrakt z TNA. W najnowszej odsłonie The Kurt Angle Show doświadczony wrestler wypowiedział się na temat dołączenia do TNA oraz współpracy z Samoa Joe.\nWWE jest ogromną firmą, więc zdecydowałem się na dołączenie do TNA. Możesz mieć najlepszą karierę wszechczasów, ale ona nie zrobi większego wrażenia na firmie, patrząc na całokształt. TNA to mniejsza firma, a TY jesteś większym nazwiskiem niż ona sama. Dźwigasz ją na barkach, co sprawia że masz pewien cel. Kiedy jesteś w WWE, nie jesteś większy niż produkt. Kiedy jesteś w TNA, jesteś większy niż produkt. To wpłynęło na moją decyzję o dołączeniu do TNA i odejściu z WWE.\nChciałem udowodnić sobie, że jestem wielkim wrestlerem i sprawić, aby firma zaistniała na rynku. Myślę, że wykonałem kawał dobrej roboty, ale nie byłem jednym. W tej firmie pojawiło się wielu świetnych wrestlerów, ale to ja mogłem sprawić, że będziemy konkurencją dla WWE. Nasze tygodniówki oglądało ponad 2.1 miliona widzów, co w tamtym czasie było niesamowitym osiągnięciem. Czułem się bardzo dobrze w roli przedstawiciela TNA.\nNie podobał mi się debiutancki pojedynek w TNA, ponieważ Samoa Joe był niepokonany. Czułem, że mogłem rozpocząć współpracę z kimś innym. Niestety zakończyłem niesamowitą serię zwycięstw Joe, czy to miało sens? Po prostu wydawało mi się, że moglibyśmy zbudować o wiele większy konflikt, co z pewnością wpłynęło by na kupno PPV. Tego chciała firma, więc nie sprzeciwiałem się – zakończył Kurt.\nkurt angleKurt Angle wspomina pobyt w TNA i rywalizację z Samoa JoeRandy OrtonRiddleRiddle o dołączeniu do main rosteru i współpracy z Randym OrtonemSamoa JoeTNAwwe


Objawienie 6 Biblia Online| Przekład Nowego Świata(1997)\n6 I ujrzałem, gdy Baranek+ otworzył jedną z siedmiu pieczęci,+ i usłyszałem jedno z czterech żywych stworzeń,+ mówiące głosem jak grom: „Przyjdź!”+ 2 I ujrzałem, a oto koń biały,+ a siedzący+ na nim miał łuk;+ i dano mu koronę,+ i wyruszył — zwyciężając+ i żeby dopełnić swego zwycięstwa.+ 3 A gdy otworzył drugą pieczęć, usłyszałem drugie żywe stworzenie,+ mówiące: „Przyjdź!” 4 I wyszedł inny koń, maści ognistej, a siedzącemu na nim dano zabrać pokój z ziemi, tak by jedni drugich zabijali; i dano mu wielki miecz.+ 5 A gdy otworzył+ trzecią pieczęć, usłyszałem trzecie żywe stworzenie,+ mówiące: „Przyjdź!” I ujrzałem, a oto koń czarny, a siedzący na nim miał w swej ręce wagę szalkową.+ 6 I usłyszałem głos jak gdyby pośród+ czterech żywych stworzeń,+ mówiący: „Kwarta pszenicy za denara+ i trzy kwarty jęczmienia za denara; a nie wyrządzaj szkody oliwie i winu”.+ 7 A gdy otworzył czwartą pieczęć, usłyszałem głos czwartego żywego stworzenia,+ mówiący: „Przyjdź!” 8 I ujrzałem, a oto koń blady, a siedzący na nim miał na imię Śmierć. A tuż za nim podążał Hades.+ I dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali długim mieczem+ i niedoborem żywności,+ i śmiertelną plagą, i przez dzikie zwierzęta+ ziemi. 9 A gdy otworzył piątą pieczęć, ujrzałem pod ołtarzem+ dusze+ pozabijanych+ z powodu Bożego słowa i z powodu działalności świadczenia,+ którą im powierzono. 10 I zawołały donośnym głosem, mówiąc: „Dokądże, Wszechwładny+ Panie, święty i prawdziwy,+ będziesz się wstrzymywał z osądzeniem+ i pomszczeniem naszej krwi+ na tych, którzy mieszkają na ziemi?” 11 I dano każdemu z nich białą długą szatę;+ i powiedziano im, aby odpoczęli jeszcze przez krótką chwilę, aż będzie uzupełniona liczba również ich współniewolników i braci, którzy mają zostać zabici,+ tak jak i oni. 12 I ujrzałem, gdy otworzył szóstą pieczęć, i nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi; i słońce stało się czarne jak włosiany wór,+ a cały księżyc stał się jak krew,+ 13 a gwiazdy nieba spadły na ziemię, tak jak drzewo figowe potrząsane silnym wiatrem zrzuca swe niedojrzałe figi. 14 I niebo się odsunęło jak zwój, który jest zwijany,+ a każda góra i każda wyspa zostały usunięte ze swych miejsc.+ 15 A królowie ziemi i najznamienitsze osobistości, i dowódcy wojskowi, i bogaci, i silni, i każdy niewolnik, i każdy wolny ukryli się w jaskiniach i w skalnych masywach+ gór. 16 I mówią do gór i do masywów skalnych: „Padnijcie na nas+ i ukryjcie nas przed obliczem Zasiadającego na tronie+ i przed srogim gniewem Baranka,+ 17 ponieważ nadszedł wielki dzień+ ich srogiego gniewu,+ a któż zdoła się ostać?”+