zadbana-mama: Time to say goodbye - lipcowe denko\nDzisiaj chciałabym Wam pokazać lipcowe denko. Zapraszam na przegląd kosmetyków, które zużyliśmy w poprzednim miesiącu, wraz z rekomendacjami, czy produkt warto zakupić, czy też omijać szerokim łukiem.\nNa pierwszy ogień pójdą produkty Yves Rocher.\nŻel pod prysznic i do kąpieli Cytryna z bazylią z serii Plaisirs Nature – bardzo fajny żel pod prysznic o orzeźwiającym zapachu. W sam raz na taką pogodę. Więcej o produkcie TUTAJ. Nie kupię ponownie, ponieważ zbyt wiele innych produktów przede mną do wypróbowania. Ten niczym mnie nie zachwycił.\nSzampon Przeciwłupieżowy z wyciągiem z nasturcji – przyjemny trawiasty zapach, dobrze się pienił i oczyszczał włosy. Niestety koszmarnie je plątał, dlatego nie kupię więcej. Obszerniejsza recenzja TUTAJ.\nMiodowy żel pod prysznic Culture Bio – uwielbiam ten zapach, słodki, z delikatna nutą cytrusów. Dobrze się pieni, nie wysusza skóry. Bardzo go lubię, często do niego wracam.\nKolejny produkt to Borowinowe mydełko od BingoSpa – dobrze się pienił, nie wysuszał skóry, wydajny, jednak zapach nie przypadł mi do gustu, dlatego więcej nie kupię.\nAvon Senses Xtreme żel pod prysznic dla mężczyzn – mój mąż nie jest wybredny, jeśli chodzi o pielęgnację. Ma dobrze myć, dobrze się pienić. Te warunki produkt spełnia, więc i M. zadowolony.\nCzarny szampon przeciwłupieżowy Bania Agafii – temu śmierdziuszkowi mówię zdecydowane NIE. Mój mąż dzielnie go wykończył, bo ja nie dałam rady. Włosy są obciążone, jakby niedomyte, dodatkowo okropnie pachnie. To sprawia, że więcej tego szamponu nie kupię. Parę słów więcej TUTAJ.\nŻel do kąpania dla dzieci Mama & Baby Organics – byliśmy bardzo zadowoleni z produktu. Żel delikatnie mył, nie podrażnił ani nie wysuszył skóry moich chłopaków. Pewnie do niego kiedyś wrócę. Recenzję znajdziecie TUTAJ.\nLipidowy krem do rąk Tołpa Dermo Atopic – krem o fantastycznym działaniu, ale koszmarnym, apteczno-chemicznym zapachu. Nie kupię więcej. Pełna recenzja TUTAJ.\nPeeling do stóp z lawendą Bio Yves Rocher – gruboziarnisty peeling o przyjemnym, lawendowym aromacie, zużyłam już kilka opakowań. W pielęgnacji moich stóp nic nie zastąpi jednak zwykłego pumeksu. Peeling używam jedynie do wygładzenia skóry.\nAntyperspirant w kulce Acon On duty Fresh – bardzo dobra jakość za niewielkie pieniądze. Działaniem spokojnie dorównuje np. Rexonie. Kupię kolejne opakowanie, ale może w innej wersji zapachowej.\nPeeling wyszczuplający Clé Végétale Minceur od Yves Rocher – w moim przypadku sprawował się bez zarzutu, ale ja lubię peelingi drobnoziarniste. Efektu wyszczuplania brak. Nie kupię ponownie. Jeśli chcecie więcej, zapraszam TU.\nAvon baza pod cienie – genialny produkt, rewelacyjnie przedłuża trwałość cieni do powiek. Kosztuje przy tym naprawdę niewiele (około 10 zł). To moje drugie opakowanie, na pewno kupię ponownie.\nPędzel do pudru zakupiony z 7 zł w Rossmannie – służył mi wiernie przez długi czas. Polecam. Teraz leci do mnie egzemplarz ze sklepu Dresslink.\nAvon Nutra Effects Hydration – popularna nowa seria kremów do twarzy z Avonu. Ten egzemplarz był całkiem przyjemny, zapach i konsystencja ok, dobrze się wchłaniał. Jednak moja skóra potrzebuje czegoś bardziej treściwego. Nie kupię ponownie.\nKorektor lakieru od Yves Rocher – bardzo przydatny produkt, dzięki cienkiej końcówce pozwala precyzyjnie skorygować lakier. Przydałyby się wymienne końcówki. Chętnie kupię ponownie, chociaż cena jest zbyt wysoka.\nTak dobrnęliśmy do końca. Znacie wymienione przeze mnie kosmetyki? Jak Wasze denka?\nMiss Katarina 4 sierpnia 2015 09:00\nteż mam ten krem a avonu, i u mnie też słabo się sprawdza ja bym ho określiła mianem nie zaszkodzi nie pomoże :)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 11:28\nWydaje mi się, że kremy z serii Anew są bardziej udane\nZakręcona 4 sierpnia 2015 10:25\nJakie duże zużycia ;) niestety większości produktów nie znam :P\nPolecam wypróbować bazę pod cienie z Avonu oraz żele z YR\nMaria N. 4 sierpnia 2015 10:45\nMoje denko nawet spore, ale stwierdziłam, że zrobię jedno ogromne we wrześniu :)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 11:29\nEveline455 4 sierpnia 2015 10:48\nSpore denko ;) Ciekawią mnie produkty z YR i muszę w końcu coś wypróbować :)\nPolecam, są naprawdę fajne\nAneska Blog 4 sierpnia 2015 10:48\nPolecam szczególnie bazę pod cienie z Avonu i żele pod prysznic z YR\nMiodowy żel pod prysznic wypróbowałabym,żelów nigdy za wiele;)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 11:30\nMilena M 4 sierpnia 2015 14:47\nPrzez pewien czas kupowałam głównie YR, teraz staram się zużyć zapasy\nUpitaKubisiemx3 4 sierpnia 2015 17:27\nSporo produktów znam>:)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 11:32\nMonga 4 sierpnia 2015 18:25\nNic z tego nie miałam, co mnie dziwi, bo tyle tu iwroszerowych rzeczy :) Muszę przy okazji kupić sobie ten miodowy żel :)\nJeden z moich ulubionych żeli YR\nMonga 5 sierpnia 2015 16:37\nMoim ulubionym jest zdecydowanie kawowy :) Ale lubię też pomarańczę. I granat. I limitkę czekolada z pomarańczą :)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 21:52\nDo tej pory mam olejek z drobinkami czekolada z pomarańczą. Żel bardzo wysuszał skórę\nMonga 6 sierpnia 2015 00:38\nOooo, ja czegoś takiego nie zaobserwowałam... Zapach mnie tak zachwycił, że żałuję że to była tylko limitka )\npuderniczkam 4 sierpnia 2015 19:42\nNie znam ale ciekawe produkty którym warto jest się przyjrzeć :-)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 11:31\nKathy Leonia 5 sierpnia 2015 08:58\npędzel jaki biedny;p\nSłużył mi wiernie przez długi czas;)\nLoveCosmetics 5 sierpnia 2015 16:20\nSpore denko aczkolwiek nigdy nie miałam żadnej z tych rzeczy :)\nSylwia B 5 sierpnia 2015 21:51\nPolecam żele YR oraz bazę pod cienie z Avonu\nMarta 8 sierpnia 2015 14:12\nzacikawilas mnie baza z Avonu :) planuje tez kupic peeling do stop lawendowy YR. pozdrowionka :)


Shorts C-23 Sherpa – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Shorts C-23 Sherpa\n23 grudnia 1982\n2 x Silnik turbośmigłowy Pratt & Whitney Canada PT6A-45-R\n894 kW każdy\n1600 km (maksymalny)\nShorts C-23 Sherpa – brytyjski samolot transportowy, produkowany pżez pżedsiębiorstwo Short Brothers, będący transportową wersją konstrukcji cywilnej, pżeznaczonej do pżewozu pasażeruw Short 330.\nZakłady Shorts w 1984 roku wygrały konkurs na dostawę osiemnastu małyh samolotuw transportowyh dla amerykańskiego Military Airlift Command (Wojskowego Dowudztwa Transportu Lotniczego). Maszyny były pżeznaczone do zadań transportu towarowego i pasażerskiego pomiędzy bazami US Air Force w Europie. Samoloty transportowe Short 330 pżeznaczone dla Amerykańskih Sił Powietżnyh zostały oznaczone jako C-23A. Używane Sherpy uzyskały bardzo dobrą opinię, zaowocowało to w 1988 roku podpisaniem kolejnego kontraktu na dostawę następnyh 10 zmodernizowanyh samolotuw dla US Army National Guard, oznaczonyh jako C-23B gdzie zastąpiły używane dotyhczas samoloty De Havilland Canada DHC-6 Twin Otter. 13 czerwca 2007 roku US Army wybrała następcę C-23, kturymi miały stać się włoskie Alenia C-27J Spartan. W wyniku oszczędności najpierw samoloty trafiły do sił powietżnyh, a następnie zostały wycofane ze służby. Pod koniec 2008 roku w użyciu w amerykańskih siłah zbrojnyh było jeszcze 43 samolotuw C-23. W 2013 roku podjęto decyzję o wycofaniu pozostającyh jeszcze w służbie w US Army 37 egzemplaży. Pierwsza z wycofanyh maszyn o numeże 93-01323 pżybyła do 309th Aerospace Maintenance and Regeneration Group na terenie bazy Davis-Monthan Air Force Base w Tucson w Arizonie 4 sierpnia 2014 roku.\nC-23 jest całkowicie metalowym gurnopłatem, napędzanym dwoma silnikami turbośmigłowymi z pięciołopatowymi śmigłami. Skżydło o prostokątnym obrysie z dwoma zastżałami łączącymi płat z gondolami umieszczonymi po obu stronah kadłuba. W gondolah howane jest podwozie głuwne. Kadłub o kwadratowym pżekroju z tylną rampą ładunkową. Samolot ma możliwość pżewożenia 30 żołnieży lub w wersji medycznej do 15 rannyh na noszah. Samolot może operować z lotnisk o nieutwardzonej nawieżhni pży zahowaniu parametruw krutkiego startu i lądowania.\nKżysztof Kżysztofowicz, Shorts Sherpa, "Lotnictwo", nr 23/24 (1994), s. 20-22, ISSN 0867-6763.


Ponad 57 proc. mieszkańców województwa zachodniopomorskiego jest w pełni zaszczepionych przeciwko COVID-19 | Polskie Radio Koszalin\nPonad 57 proc. mieszkańców województwa zachodniopomorskiego jest w pełni zaszczepionych przeciwko COVID-19\nPrzebieg procesu szczepień w regionie podsumowali w piątek w Koszalinie wicewojewoda zachodniopomorski Tomasz Wójcik oraz poseł Prawa i Sprawiedliwości Czesław Hoc.\nJak przekazał wicewojewoda - akcja szczepień w Zachodniopomorskiem jest prowadzona w sposób skuteczny: - Przodującą gminą jest Ustronie Morskie, gdzie zaszczepiło się 75,5 proc. mieszkańców. W Kołobrzegu to 60,5 proc. osób, w Koszalinie - 58,5 proc., w Szczecinku - 56,3 proc., a w Wałczu - 57,6 proc. Tomasz Wójcik zaapelował jednocześnie do niezaszczepionych mieszkańców województwa, by przyjęli preparat, aby uniknąć konsekwencji piątej fali pandemii koronawirusa.\nDo szczepień zachęcał dziś także Czesław Hoc, poseł PiS, wiceprzewodniczący sejmowej komisji zdrowia: - Szczepionki to wielkie dobrodziejstwo i najpotężniejszy oręż w walce z poważnymi chorobami zakaźnymi. Nie ma innej drogi, by pokonać pandemię. Wszystkie państwa na całym świecie szczepią swoich obywateli.\nDo apelu wicewojewody i posła Czesława Hoca przyłączył się Paweł Kurzak, dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ: - Dla większości z nas jest oczywistym, że szczepienia są jedyną szansą, by uchronić siebie i naszych najbliższych przed ciężkim przebiegiem koronawirusa.\nNa terenie województwa jest 361 punktów szczepień - w samym Koszalinie 23. Briefingowi towarzyszyła akcja szczepień w delegaturze koszalińskiego Urzędu Wojewódzkiego. Drugą dawkę preparatu przyjęły 54 osoby. Dawkę przypominającą szczepionki przyjął również wicewojewoda Tomasz Wójcik.\nW kraju zaszczepionych jest 55,3 procent obywateli.\nCzesław Hoc - poseł PiS, wiceprzewodniczący sejmowej komisji zdrowia Tomasz Wójcik - wicewojewoda zachodniopomorski


Niebieski fakturowany portfel ze stylizowanym zapięciem\nNiebieski fakturowany portfel damski ze stylizowanym zapięciem. Stylowy i niezwykle modny damski portfel z przekręcanym zapięciem jest bardzo przydatnym akcesorium dla każdej z nas, niezależnie od sytuacji. Duży, rozkładany model posiada z przodu ozdobne zapięcie w kolorze złotym i z elementem drewnianym. Wewnątrz ten damski podłużny portfel składa się z wielu praktycznych przegródek i komór oraz z dodatkowej kieszeni na monety, zapinanej na suwak. Atrakcyjna faktura i podłużny kształt sprawiają, że to prawdziwy portfel gwiazd, najpopularniejszy model używany przez celebrytki. Jego uniwersalność sprawia, że możesz nosić go zarówno na co dzień, jak i na przeróżne okazje. Musisz go mieć w swojej torebce! Ten damski portfel z obrotowym zapięciem wykonany jest w całości z przyjemnego dla oka materiału. Z nim poczujesz się oryginalnie, dlatego to niekwestionowany must have, w który powinnaś się zaopatrzyć i który zawsze będzie doskonałym dodatkiem. Pamiętaj, aby mieć go zawsze przy sobie.


Czy naprawdę grozi nam wybuch „przypadkowej" wojny jądrowej? - 16.08.2018, Sputnik Polska\nCzy naprawdę grozi nam wybuch „przypadkowej" wojny jądrowej?\nRosyjski i amerykański systemy ostrzegania przed atakiem rakietowym są skuteczne i bez problemu odnotowują fakty wystrzelenia pocisków balistycznych ... 16.08.2018, Sputnik Polska\nmiędzykontynentalna rakieta balistyczna (icbm), wzgliad, igor korotczenko, usa, rosja\n21:02 16.08.2018 (Zaktualizowane: 22:36 16.08.2018)\n© AP Photo / Charlie RiedelBaza z ICBM w Dakocie Północnej\nRosyjski i amerykański systemy ostrzegania przed atakiem rakietowym są skuteczne i bez problemu odnotowują fakty wystrzelenia pocisków balistycznych - powiedział w wywiadzie dla gazety Wzgliad politolog wojskowy Igor Korotczenko, komentując prognozy amerykańskich mediów związane z „przypadkową" wojną jądrową.\n„W tym przypadku kryterium jest odnotowanie startu międzykontynentalnego pocisku balistycznego — pojedynczego lub grupowego. Na tym opiera się obecny system ostrzegania przed atakiem rakietowym. W Rosji i USA istnieją dwa eszelony tego systemu — naziemny, reprezentowany przez potężne pozahoryzontalne stacje radiolokacyjne, oraz kosmiczny. Są to satelity znajdujące się na orbicie geostacjonarnej, które notują fakty startu na podstawie gazów wylotowych startujących pocisków. Odpowiednio stacja radiolokacyjna notuje obecność na trajektorii lotu tych bądź innych pocisków balistycznych" — powiedział w wywiadzie dla gazety Wzgliad ekspert wojskowy, redaktor naczelny czasopisma „Obrona Narodowa" Igor Korotczenko.\n16 Sierpień 2018, 13:10\n„Tym sposobem system ostrzegania przed atakiem rakietowym dubluje się" — mówi ekspert i dodaje, że „notowanie startu pocisku i obliczenie trajektorii pozwala namierzyć punkt ataku jądrowego. Jednocześnie nie ma znaczenia, czy te pociski są wyposażone w głowice bojowe czy nie. Domyślnie są i fakt startu rakietowego jest odbierany jako początek konfliktu jądrowego".\nPrzypomnijmy, że gazeta The National Interest opublikowała materiał, w którym zapowiedziała „przypadkowy” wybuch wojny jądrowej. Zdaniem gazety USA, Rosja i Chiny mogą przypadkowo rozpętać światową wojnę atomową z powodu specyfiki nowoczesnych systemów obserwacyjnych i rozpoznawczych.\nWedług słów Korotczenki nikt nie będzie czekał aż pocisk doleci i wybuchnie, by sprawdzić, czy ma ładunek jądrowy. „Fakt startu rakietowego jest faktem wypowiedzenia wojny jądrowej" — podkreślił.\n„Nie da się tu coś pomylić chociażby dlatego, że podstawowe rejony pozycjonowania międzykontynentalnych rakiet balistycznych są znane. Kiedy odbywają się starty ćwiczebne i testy rakiet, Rosja i USA powiadamiają siebie nawzajem z góry o swoich planach. To samo dotyczy powiadomienia o startach rakiet zamontowanych na okrętach podwodnych" — wyjaśnił rozmówca.\n„Praca systemów ostrzegania jest nieskomplikowana, łatwo notuje fakt wystrzelenia pocisku balistycznego lub zmasowanego startu. Jednoznacznie jest to odbierane jako początek wojny jądrowej i reakcja odwetowa w postaci ataku w odpowiedzi nastąpi natychmiast" — dodał ekspert.\nAmerykańskie media martwią się, że Rosji nie da się podbić\n16 Sierpień 2018, 13:53\nKorotczenko także podkreślił, że w Rosji obecnie przechodzi modernizację system ostrzegania przed atakiem rakietowym, są wprowadzane nowe stacje radiolokacyjne klasy „Woroneż". „A więc nasz system funkcjonuje dość efektywnie i niezawodnie. Amerykanów z tym systemem również wszystko w porządku" — podkreślił Korotczenko.\n„Zarówno my, jak i Amerykanie zdajemy sobie sprawę, że tu żadne działania nie pozostaną niezauważone i bezkarne. Na tym opiera się zasada powstrzymywania jądrowego" — powiedział ekspert.\nJednocześnie Chiny nie mają takich systemów. „Chiny takiego systemu nie mają. Systemy ostrzegania przed atakiem rakietowym posiadają tylko dwa kraje: USA i Rosja. Chiny znajdują się na etapie technologicznego podejścia do tego problemu" — podsumował Korotczenko.


Kijów: kolejny wiec opozycji - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Kijów: kolejny wiec opozycji\nKijów: kolejny wiec opozycji\n12 stycznia 2014 08:33 /w Informacje, Świat\nDziś w Kijowie oczekiwany jest kolejny wielki wiec opozycji. Odbędzie się on w miasteczku namiotowym na Majdanie Niepodległości.\nSytuacja na Ukrainie zaogniła się po tym, jak wczoraj nieznani sprawcy zdemolowali księgarnię w Charkowie, w której w ramach krajowego zjazdu euromajdanów odbywało się posiedzenie grupy roboczej ds. edukacji obywatelskiej. Wcześniej, w nocy z piątku na sobotę doszło też do kolejnych starć między przeciwnikami władzy a milicją w Kijowie.\nW zamieszkach wywołanych pod siedzibą jednego z sądów rejonowych ukraińskiej stolicy, rannych zostało kilkanaście osób. Walki rozpoczęły się po ogłoszeniu wyroku sześciu lat więzienia dla tzw. terrorystów z Wasylkowa, którzy mieli przygotowywać się do wysadzenia pomnika Lenina w swojej miejscowości.\nSkazani to dwaj opozycyjni deputowani rady miejskiej i asystent jednego z nich, zatrzymani w sierpniu 2011 r. przez Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy w związku z rzekomo należącym do nich materiałem wybuchowym.\nProtesty zwolenników integracji europejskiej, które następnie, po kilkukrotnych brutalnych atakach milicji przerodziły się w demonstracje przeciwko władzy, które trwają od 21 listopada. Domagają się przedterminowych wyborów parlamentarnych i prezydenckich.\nDr Karol Karski b. wiceminister spraw zagranicznych podkreśla, że należałoby się poważnie zastanowić nad wprowadzeniem sankcji. Pole do działania ma tutaj UE ale i poszczególne kraje wspólnoty.\n– To co wydarzyło się ostatniej nocy w Kijowie może być zapalnikiem, czynnikiem, który będzie powodował wzmocnienie protestów. Byłem na Majdanie kijowskim, towarzyszyłem prezesowi Jarosławowi Kaczyńskiemu podczas jego wizyty i widziałem jak Ukraińcy reagują w tej sytuacji. Oni czuja się współodpowiedzialni za losy swojego państwa, oni czują więź grupową – powiedział Karol Karski.\nSpotkanie PKRD w Warmątowicach Prześladowania Kościoła dawniej… i dziś


Działalności Gefion Insurance przygląda się KNF. Co kłopoty ubezpieczyciela oznaczają dla klientów? - Rynek ubezpieczeń mfind.pl\nAutor: mfind opublikowano: 06.07.2020 0 komentarzy\nKomunikat KNF – Gefion ma poważne problemy\nUbezpieczenie OC Gefion – najważniejsze informacje dla klientów\nGefion – gdzie zgłosić szkodę i jak dochodzić odszkodowania?\nMasz ubezpieczenie Gefion? Sprawdź, jak uniknąć kary za brak OC\nPrzygotowaliśmy kompleksowy poradnik, z którego dowiesz się m.in. gdzie zgłosić szkodę i jak uniknąć kary za brak obowiązkowego ubezpieczenia OC.\nCzym jest Gefion Insurance? To duński start-up ubezpieczeniowy, który jest obecny również na polskim rynku – jeszcze do niedawna oferował on klientom ubezpieczenia komunikacyjne, w tym polisy OC. Towarzystwo ubezpieczeniowe Gefion już od pewnego czasu było pod lupą polskich organów (w tym Rzecznika Finansowego) z uwagi na skargi klientów – wypłata odszkodowania realizowana przez Gefion często odbywała się po upływie ustawowego terminu. Tylko w 2018 r. do Rzecznika Finansowego konsumenci skierowali 172 wnioski o interwencję.\nW komunikacie z 27 marca 2020 r. Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) poinformowała, że towarzystwo ubezpieczeniowe Gefion ma zakaz sprzedaży produktów ubezpieczeniowych i nie może odnawiać już zawartych ubezpieczeń OC. Wcześniej, bo już w 14 stycznia 2020 r., Gefion otrzymał zakaz rozszerzania swojej działalności na inne kraje niż te, w których jest już obecny.\nGefion nie podlega KNF, ale duńskiemu organowi finansowemu – Finanstilsynet. W Polsce ubezpieczyciel oferował swoje produkty na zasadzie swobody świadczenia usług.\nSkąd wzięły się problemy Gefion? Powodem nałożenia na Gefion kolejnych ograniczeń w prowadzeniu działalności jest niespełnienie przez ubezpieczyciela m.in. wymogów kapitałowych. Finanstilsynet uznał, że ta sytuacja godzi w interesy konsumentów.\nKupiłeś ubezpieczenie OC w Gefion i zastanawiasz się, co dalej? Upadłość Gefion nie jest jeszcze przesądzona – możliwe są różne scenariusze. Sprawdź, jak postępować.\n1. Czy ubezpieczenie OC w Gefion jest ważne mimo problemów ubezpieczyciela?\nKłopoty Gefion Insurance nie mają żadnego wpływu na ważność polisy OC. Jeżeli zdecydowałeś się na OC z Gefion, Twoja polisa jest aktywna, a Twój samochód pozostaje pod ochroną ubezpieczeniową. Jeżeli spowodujesz np. kolizję drogową, to ubezpieczenie Gefion zadziała – poszkodowany będzie mógł dochodzić odszkodowania od Gefion Insurance.\nAnalogicznie, jeżeli to Ty zostaniesz poszkodowany przez kierowcę, który wykupił ubezpieczenie OC Gefion, to również będziesz mógł dochodzić odszkodowania od tego ubezpieczyciela. W tej kwestii, mimo kłopotów Gefion, nic się nie zmieniło. Gefion Insurance ma obowiązek w dalszym ciągu likwidować wszystkie zgłoszone mu szkody.\n2. Wypowiedzenie OC w Gefion – czy muszę wypowiedzieć zawartą umowę?\nNie jest to konieczne. Jeżeli wykupiłeś w Gefion OC, to korzystasz z ochrony ubezpieczeniowej do końca trwania umowy. Pamiętaj – umowa nie odnowi się automatycznie, ale wygaśnie po upływie terminu, na jaki została zawarta. Musisz zatem samodzielnie zadbać o ciągłość polisy. Wyjątkiem jest sytuacja, w której właśnie kupiłeś samochód, a sprzedający przekazał Ci wraz z kluczykami ubezpieczenie OC wykupione w firmie Gefion.\nJeżeli kupiłeś samochód ubezpieczony w Gefion, masz wybór – możesz kontynuować polisę lub zawrzeć ubezpieczenie OC w innej firmie. Zdecydowałeś się na to drugie rozwiązanie? W takim razie wypowiedzenie OC Gefion to Twój obowiązek. Wystarczy, że wyślesz wypowiedzenie za pośrednictwem poczty lub mailem (mail powinien być skierowany do spółki Polins), która jest przedstawicielem Gefion w Polsce.\n3. Gefion ogłasza upadłość – co z moim ubezpieczeniem OC?\nJeżeli Gefion ogłosi upadłość, nie musisz się obawiać, że z dnia na dzień pozostaniesz bez ubezpieczenia OC. W ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych znalazł się zapis, zgodnie z którym przez kolejne 90 dni spowodowane przez Ciebie szkody zlikwiduje Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (UFG). Nie musisz zatem od razu nabywać ubezpieczenia OC – możesz na spokojnie zapoznać się z ofertami ubezpieczycieli.\nWyjątkiem jest sytuacja, gdy Twoja umowa z Gefion w momencie ogłoszenia upadłości tego towarzystwa będzie miała trwać mniej niż 90 dni, np. 14 dni. Wówczas UFG zapewni Ci ochronę tylko przez wspomnianą liczbę dni, a Ty będziesz musiał zawrzeć polisę w innej firmie ubezpieczeniowej.\nSytuację Gefion na bieżąco monitoruje KNF. Warto odwiedzać stronę tej instytucji, aby na bieżąco śledzić, jakie dalsze działania w stosunku do duńskiego ubezpieczyciela podejmie Finanstilsynet.\nW Polsce Gefion oferował polisy OC i Assistance. Gdzie zgłosić szkody i jak dochodzić odszkodowania lub pomocy od ubezpieczyciela? Ponieważ Gefion to zagraniczny podmiot, to na polskim rynku:\ndziała on przez swojego przedstawiciela, spółkę Polins – spółka odpowiada na pytania dotyczące działalności Gefion, do niedawna oferowała też ubezpieczenia Gefion,\nlikwidacją szkód w imieniu Gefion zajmuje się spółka Crawford Polska – to właśnie do niej należy kierować wszystkie szkody,\npomoc assistance w imieniu Gefion zapewnia spółka WTW Services – to do niej ubezpieczeni powinni zgłaszać się po pomoc assistance.\nPoszkodowani, którzy mają problem z otrzymaniem odszkodowania, nie są pozostawieni sami sobie – o pomoc mogą zwrócić się do Rzecznika Finansowego. Gefion Insurance, jako podmiot działający na polskim rynku, ma obowiązek uczestniczyć w pozasądowym rozwiązywaniu sporów, w które zaangażował się Rzecznik Finansowy.\nBardziej uciążliwe może okazać się dochodzenie należności przed sądem. Ponieważ Gefion w Polsce działa przez przedstawiciela, sądem właściwym do rozpatrzenia sprawy będzie sąd w Danii.\nW przypadku ubezpieczenia OC Gefion nie zadziała tzw. zasada automatyzmu, czyli polisa nie zostanie przedłużona automatycznie, jeżeli dotychczasowe ubezpieczenie zostało zawarte na 12 miesięcy. Ma to bezpośredni związek z zakazem, jaki wydał duński organ nadzoru finansowego. Ponieważ ubezpieczenia OC Gefion nie będą się odnawiać, dotychczasowi klienci muszą samodzielnie zadbać o ciągłość ubezpieczenia.\nW Polsce jednym z podmiotów upoważnionych do kontroli właścicieli pojazdów w zakresie posiadania ubezpieczenia OC jest UFG. To właśnie ten podmiot nakłada na kierowców kary za brak OC. W 2020 r. najwyższe kary to:\n7800 zł – dla pojazdów ciężarowych, ciągników samochodowych i autobusów,\n5200 zł – dla samochodów osobowych,\n870 zł – dla pozostałych pojazdów.\nPamiętaj – umowa ubezpieczenia OC Gefion nie odnowi się, ale wygaśnie z upływem okresu, na jaki została zawarta! Nawet jeden dzień przerwy w ubezpieczeniu spowoduje, że zostaniesz ukarany wysoką opłatą karną.\nJak uniknąć kary za brak OC? Jeżeli w najbliższych dniach skończy Ci się umowa z Gefion Insurance, nie czekaj – skorzystaj z naszego kalkulatora OC AC. Wystarczy, że odpowiesz na pytania dotyczące pojazdu i kierowców, którzy będą z niego korzystać, a przedstawimy Ci oferty ubezpieczycieli działających na polskim rynku. To prosty sposób, dzięki któremu szybko wybierzesz dla siebie najkorzystniejsze OC lub dodatkowe ubezpieczenia komunikacyjne.


Kopa Kondracka: pogoda od 20.01. Prognoza na jutro i kolejne dni - Tatry | Nasze Miasto\nKopa Kondracka: pogoda od 20.01. Prognoza na jutro i kolejne dni - Tatry\nPogoda w górach: Kopa Kondracka, Tatry. Jakich warunków spodziewać się jutro (20.01) i w następnych dniach? W czwartek temperatura na Kopie Kondrackiej (Tatry) ma wynieść -9 °C. Z kolei spodziewana prędkość wiatru to 39 km/h. Opady śniegu: 4 mm. Spodziewana głębokość śniegu na Kopie Kondrackiej to 29 mm.\nWarunki na Kopie Kondrackiej (Tatry), 20.01\nSłońce wzejdzie jutro o 07:25, a zajdzie o 16:17. Śnieg. Maks. temp. -4 do -2 °C, min. temp. -11 do -9 °C.\nO godz. 06:00 w czwartek na Kopie Kondrackiej meteorolodzy przewidują:\nWedług meteorologów, na Kopie Kondrackiej o godz. 12:00 w czwartek powinno być:\nW czwartek o godz. 15:00 na Kopie Kondrackiej przewidywane są następujące warunki:\nO godz. 18:00 w czwartek na Kopie Kondrackiej meteorolodzy przewidują:\nO godz. 00:00 w piątek na Kopie Kondrackiej meteorolodzy przewidują:\nW ciągu dnia na Kopie Kondrackiej (Tatry) odczuwalna temperatura wyniesie -10 °C. Według prognozy pogody, prawdopodobieństwo opadów wynosi 0%.\nW nocy ze środy na czwartek minimalna temperatura ma wynieść -8 °C, natomiast wiatr ma mieć prędkość do 31 km/h. Nie powinien padać śnieg. Meteorolodzy nie zapowiadają opadów śniegu.\nW ciągu dnia na Kopie Kondrackiej (Tatry) odczuwalna temperatura wyniesie -20 °C. Możliwość wystąpienia opadów to 82%.\nW nocy z czwartek na piątek najniższa spodziewana temperatura to -13 °C, a z kolei prędkość wiatru 42 km/h. Spodziewane opady śniegu wyniosą 4 mm. Spadnie świeży śnieg.\nW ciągu dnia na Kopie Kondrackiej (Tatry) odczuwalna temperatura wyniesie -23 °C. Możliwość wystąpienia opadów to 80%.\nW nocy z piątek na sobotę minimalna temperatura ma wynieść -14 °C, natomiast prędkość wiatru - 33 km/h. Spodziewamy się opadów śniegu na poziomie 2 mm. Spadnie świeży śnieg.\nZa dnia odczuwalna temperatura na Kopie Kondrackiej ma wynosić -22 °C. Według prognozy pogody, prawdopodobieństwo opadów wynosi 60%.\nW nocy z soboty na niedzielę minimalna temperatura wyniesie -14 °C, a z kolei prędkość wiatru 32 km/h. Śniegu może napadać ok. 3 mm. Spadnie świeży śnieg.\nOdczuwalna temperatura w ciągu dnia na Kopie Kondrackiej ma wynieść -21 °C. Prawdopodobieństwo opadów to 44%.\nW nocy z niedzieli na poniedziałek minimalna temperatura wyniesie -16 °C, a prędkość wiatru 18 km/h. Należy spodziewać się śniegu na poziomie 4 mm. Spadnie świeży śnieg.\nW ciągu dnia na Kopie Kondrackiej (Tatry) odczuwalna temperatura wyniesie -18 °C. Według prognozy pogody, prawdopodobieństwo opadów wynosi 14%.\nW nocy z poniedziałku na wtorek minimalna temperatura ma wynieść -15 °C, natomiast wiatr ma mieć prędkość do 12 km/h. Nie będzie padać śnieg. Meteorolodzy nie zapowiadają opadów śniegu.\nMateriał oryginalny: Kopa Kondracka: pogoda od 20.01. Prognoza na jutro i kolejne dni - Tatry - Strona Podróży


Ból wciąż nisko wyceniany. Ubezpieczyciele zaniżają kwoty świadczeń dla bliskich osób zmarłych w wypadkach - GazetaPrawna.pl\nBól wciąż nisko wyceniany. Ubezpieczyciele zaniżają kwoty świadczeń dla bliskich osób zmarłych w wypadkach\n13 stycznia 2021, 07:19\nOpracowanie potwierdza, że w Polsce zdecydowanie potrzebna jest zmiana przepisów regulująca wysokość zadośćuczynień / ShutterStock\nNajbliższym ofiar wypadków komunikacyjnych nie opłaca się zadowalać ofertą korporacji. Niemal zawsze są w stanie więcej wywalczyć w sądzie.\nTo kluczowy wniosek płynący z lektury raportu Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości poświęconego zadośćuczynieniom i odszkodowaniom wynikającym z art. 446 par. 3 kodeksu cywilnego (chodzi o sprawy wypłat dla najbliższych członków rodziny zmarłego wskutek wypadku komunikacyjnego).\nW 95 proc. spraw, które trafiły do sądu, przeanalizowanych przez Jędrzeja Kondka, autora opracowania, skończyło się na zasądzeniu części bądź całości kwoty żądanej przez powoda. Oddalenie powództwa to niewiele ponad 3 proc. spraw. Spory z ubezpieczycielami zaś w przytłaczającej większości postępowań dotyczyły nie samego faktu, czy ktoś jest uprawniony do uzyskania pieniędzy, lecz wysokości świadczenia. Mówiąc wprost: gdy ktoś niezadowolony z oferty zakładu ubezpieczeń kierował sprawę do sądu, najczęściej otrzymywał więcej, niżeli zaoferowała mu korporacja.\n„Wysoki poziom uwzględniania roszczeń oraz wysoki poziom stabilności orzecznictwa wskazuje na nieprawidłowości w przeprowadzaniu postępowania likwidacyjnego przez ubezpieczycieli. Można stwierdzić, że często dochodzi do nieuzasadnionego zaniżania na etapie przedsądowym należnego poszkodowanym zadośćuczynienia lub odszkodowania, a przyznawane świadczenia mają charakter bardziej symboliczny niż rzeczywisty” – stwierdza we wnioskach opracowania Jędrzej Kondek.\nZauważył zarazem, że zasądzane przez sądy kwoty nie są bardzo wysokie. Mediana zadośćuczynień wyniosła bowiem 20 tys. zł, a powództwa uwzględniano średnio w dwóch trzecich żądań powoda. Zdaniem autora to dowód na to, iż – wbrew podnoszonym publicznie obawom – nie dochodzi do eskalacji roszczeń pokrzywdzonych lub „nadmiernych” rozstrzygnięć sądów. Zarówno zgłaszane, jak i przyznawane zadośćuczynienia i odszkodowania z art. 446 par. 3 k.c. pozostają – zdaniem Jędrzeja Kondka – w rozsądnych granicach.\nPiotr Stosio, radca prawny specjalizujący się w prawie ubezpieczeń gospodarczych, uważa, że zasądzenia w sprawach o zadośćuczynienie i odszkodowanie po śmierci osoby najbliższej powinny rosnąć w kolejnych latach. Mają one bowiem charakter kompensacyjny, a tym samym powinny reprezentować ekonomicznie odczuwalną wartość.\n– Tymczasem kwoty zasądzane przeciętnie przez sądy nie zwiększyły się w ostatnich latach, pomimo że koszty życia społeczeństwa regularnie rosną, a 100 000 zł przyznane przed 10 laty ma znacznie inną wartość niż obecnie – zauważa mec. Stosio.\nI dodaje, że ubezpieczyciele nie mają zbyt wiele na swoją obronę, tym bardziej że postępowania likwidacyjne są prowadzone z roku na rok coraz bardziej profesjonalnie.\n– Przedsiębiorcy mają naprawdę szerokie możliwości ustalania wysokości szkody i krzywdy, poczynając od współpracujących z nimi lekarzy, po likwidatorów, którzy często w sprawach wypadków śmiertelnych sprawdzają, czy groby zmarłych są „odpowiednio zadbane”. Niemniej mam wrażenie, że kwoty przyznawane w likwidacji szkody w ostatnich kilkunastu miesiącach rosną, w odróżnieniu od kwot zasądzanych przez sądy – twierdzi Piotr Stosio.\nRadca prawny Mateusz Wachowski, również specjalizujący się w prawie ubezpieczeń gospodarczych, zauważa zaś, że raport nie uwzględnia spraw, które do sądów nie trafiają.\n– Dlatego, aby mieć pełen obraz sytuacji, należałoby oprócz spraw sądowych uwzględnić także kwoty, jakie są przyznawane w postępowaniach likwidacyjnych z podziałem na sprawy zakończone na etapie likwidacji i sprawy trafiające do sądu – zaznacza prawnik. Przy takich założeniach zaś wnioski z opracowania mogłyby być inne. Przykładowo bowiem – zaznacza Wachowski – nie są już rzadkością ugody zawierane z poszkodowanymi nawet na etapie likwidacji dające poszkodowanym poczucie zadośćuczynienia. Sprawy te zaś z oczywistych względów nie trafiają do sądów.\nDyskusja o tabeli\nMarcin Tarczyński, menedżer ds. komunikacji i analiz w Polskiej Izbie Ubezpieczeń, zauważa, że raport wykazuje ogromne rozbieżności pomiędzy orzeczeniami w apelacjach w poszczególnych regionach kraju. Przykładowo w apelacji rzeszowskiej średnia zasądzana kwota zadośćuczynienia to 47 976 zł, a w apelacji białostockiej 12 944 zł.\n– Opracowanie potwierdza, że w Polsce zdecydowanie potrzebna jest zmiana przepisów regulująca wysokość zadośćuczynień. Po pierwsze, zniwelowałaby rozbieżności, jeśli chodzi o zasądzane kwoty. Po drugie, znacząco zmniejszyłaby się liczba spraw sądowych – uważa Tarczyński. Tych jest na tyle dużo, że na wydanie wyroku w pierwszej instancji rekordzista czekał 6,5 roku. Standardem jest półtoraroczne oczekiwanie, zaś niczym nadzwyczajnym – czteroletnie.\nZdaniem Marcina Tarczyńskiego dzięki zmianom poszkodowani wiedzieliby, jakie kwoty zadośćuczynień mogą uzyskać. A jednocześnie odpowiadałoby to poczuciu sprawiedliwości społecznej, ponieważ obecnie w podobnych stanach faktycznych często orzeczenia różnią się w zależności od tego, w jakiej części kraju są wydawane.\nEkspert PIU przypomina, że zadośćuczynienia w wielu krajach europejskich są uregulowane m.in. w formie tabel, dzięki czemu uprawnieni mogą w prosty i szybki sposób sprawdzić, jakie świadczenie im się należy za doznaną krzywdę.\nInaczej uważa jednak Piotr Stosio. Zaznacza on, że zgodnie z polskim prawem odszkodowanie musi być „stosowne”, a zadośćuczynienie „odpowiednie”.\n– Najgorszym rozwiązaniem byłoby uregulowanie tych roszczeń poprzez wprowadzenie tabeli z wysokością przyznanych ustawowo kwot. Obecna regulacja niejako oddająca decyzyjność sądowi jest znacznie lepsza, uwzględnia indywidualną sytuację każdego poszkodowanego – twierdzi radca prawny. W niektórych sprawach bowiem (tyczy się to głównie odszkodowań) szkoda jest nieznaczna, zaś w innych może być ogromna.\nInna rzecz, że – zdaniem prawnika – strony, a także ich pełnomocnicy, często niewłaściwie rozumieją roszczenie o odszkodowanie za pogorszenie sytuacji życiowej i zaniżają je już w pozwie, a wcześniej na etapie postępowania likwidacyjnego.\n– Przykładem może być konieczność podjęcia leczenia psychologicznego lub psychiatrycznego po śmierci osoby najbliższej. Z jednej strony mamy wysoką krzywdę, która ma zostać skompensowana odpowiednią kwotą zadośćuczynienia, ale z drugiej istnieje konieczność korzystania z pomocy specjalistów i wydatkowania znacznych kwot z tego tytułu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w przyznaniu odszkodowania na podstawie art. 446 par. 3 k.c. – tłumaczy Piotr Stosio.\nWażne Opracowanie potwierdza, że w Polsce zdecydowanie potrzebna jest zmiana przepisów regulująca wysokość zadośćuczynień. Zniwelowałaby rozbieżności, jeśli chodzi o zasądzane kwoty, i ograniczyła liczbę spraw sądowych\nZadośćuczynienie lub rozszerzenie\nubezpieczenia prawo przepisy


Korepetycje z Jana Pawła II - Laboratorium WIĘZI\nKtóre słowa Jana Pawła II zapisały się w nas na trwałe? Jakie myśli stały się kluczowe w twórczym dorobku Karola Wojtyły i pontyfikacie Jana Pawła II? Jakie zadania pozostawił nam po sobie polski papież?\nW nadchodzącym czasie, niespełna dwa miesiące przed uroczystością beatyfikacji, odwołując się do archiwum WIĘZI, przypomnimy niektóre najważniejsze teksty, które na temat Jana Pawła II zostały dotychczas opublikowane na łamach naszego pisma. Przywołując zarówno myśli samego papieża, jak i komentarze do nich (wśród autorów pojawią się m.in.: Barbara Skarga, Julia Hartwig, Władysław Stróżewski, Andrzej Mencwel, Anna Świderkówna, Jacek Salij OP, Szewach Weiss, ks. Tomáš Halik) stworzymy cykl przedbeatyfikacyjnych korepetycji.\nKorepetycje – ze swej istoty – są nie tylko doraźnym przyswojeniem wiadomości, ale przede wszystkim uzupełnieniem dotychczasowych zaległości. Treść jest w nich na nowo odczytana, przez co może być głębiej zrozumiana i przeżyta. Przez najbliższe dwa miesiące poprzez codzienną refleksję chcemy przywrócić słowom Jana Pawła II obecność w naszym życiu. „Powtórkowe” lekcje z Jana Pawła II mają odsłonić nasze zaległości, by – podejmując na nowo znaną już myśl – przygotować głębiej na nadchodzące święto beatyfikacji.\nBeatyfikacja to – jak lubił mówić Jan Paweł II – dar i zadanie. Dar złożony nie tylko wspólnocie Kościoła, ale całemu światu. I zadanie do przeżycia nie jako kolejne święto narodowe, lecz jako spotkanie z zobowiązującym świadectwem świętości, niosącym wielką nadzieję. Ono ma moc przemieniania nie tylko wierzących, ale – jak do tej pory ukazały żywoty świętych – również niewierzących. Oby nadchodzący czas mógł nas o tym przekonać.\nWspólna Radość Tory, Polska Rada Chrześcijan i Żydów, Centrum Myśli Jana Pawła II, Papieski Wydział Teologiczny "Bobolanum", Laboratorium WIĘZI, Warszawa 2008.\n[pokaż grupę tekstów]\nAbp Kazimierz Nycz, Wyjątkowo bliska więź. Jan Paweł II wobec Żydów i judaizmu, w: Wspólna Radość Tory, Polska Rada Chrześcijan i Żydów, Centrum Myśli Jana Pawła II, Papieski Wydział Teologiczny "Bobolanum", Laboratorium WIĘZI, Warszawa 2008.\nStanisław Krajewski, Kim był dla mnie Jan Paweł II, w: Wspólna Radość Tory, Polska Rada Chrześcijan i Żydów, Centrum Myśli Jana Pawła II, Papieski Wydział Teologiczny "Bobolanum", Laboratorium WIĘZI, Warszawa 2008.\nDariusz Kosiński, Performer. Jan Paweł II i polski teatr przemiany, WIĘŹ 2008 nr 10.\nPontyfikat niezamknięty, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJózef Majewski, Ekumenizm w cieniu prymatu, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nMonika Waluś, Przyjaciel przyjaciół Boga, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nZbigniew Nosowski, Katolicyzm bezprzymiotnikowy, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJanusz Poniewierski, Miłosierdzie ? wydobywanie dobra, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nks. Andrzej Czaja, Odnowa odważna i roztropna, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJerzy Sosnowski, Pokochać trudne piękno, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nTomasz Wiścicki, Od poczęcia do naturalnej śmierci..., WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nKsawery Knotz OFMCap, Teologia ciała - dla wszystkich, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nSławomir Jacek Żurek, Potrzeba „małych Asyży”, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nMarcin Przeciszewski, Ojczyzna europejska, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJacek Borkowicz, Polskość jagiellońska, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nZbigniew Nosowski, Kościół w Polsce bez Papieża-Polaka - czy bać się o przyszłość?, WIĘŹ 2005 nr 8-9.\nSławomir Sowiński, Jan Paweł II solidarny, WIĘŹ 2005 nr 7.\nSłowa najważniejsze (ankieta), WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nHalina Birenbaum, Słowa ukojenia, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nKrzysztof Dorosz, Żarliwość, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nStanisława Grabska, Bóg jest miłością, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nLudmiła Grygiel, Zgorszenie krzyża i mowa milczenia, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nks. Tomáš Halík, Świątynia wolnego życia, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJulia Hartwig, Dalej niż nadzieja, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nAleksander Hauke-Ligowski OP, Ofensywa ewangeliczna, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nbp Marek Izdebski, Sługa sług, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nKarol Karski, Polak-luteranin, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJan Kieniewicz, Czuwam, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJerzy Kłoczowski, Rok 1989 w papieskiej encyklice, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nks. Józef Kudasiewicz, Chrześcijaństwo to Chrystus, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nAndrzej Mencwel, Człowiek - dziecko i ojciec kultury, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nDanuta Michałowska, Do zaś, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJacek Salij OP, Godność rozumu, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nBarbara Skarga, Zniewaga człowieka — zniewagą Boga, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nStanisław Stomma, Bracia w wierze, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nWładysław Stróżewski, Posługa myślenia, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nAnna Świderkówna, Pamiątka czyli... obecność, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nbp Zdzisław Tranda, Wdzięczność, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nSzewach Weiss, Sprawiedliwy ponad Narodami, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nWojciech Wieczorek, Droga Kościoła, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nAndrzej Wielowieyski, Obywatelskość, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nEwa Wycichowska, Epifanie piękna, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nAnna Karoń-Ostrowska, Obecność, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nAndrzej Friszke, Jan Paweł II na polskiej drodze do wolności, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nStefan Frankiewicz, Chrześcijanin Karol Wojtyła, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nMyrosław Marynowycz, Papież całego świata, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nDariusz Karłowicz, Czytanie testamentu, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nJoanna Skawińska, John Paul the Great, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nKarol Wojtyła, Rozważanie o śmierci, WIĘŹ 2005 nr 5-6.\nWąska szczelinka, Z Maciejem Ziębą OP rozmawia Tomasz Wiścicki, WIĘŹ 2004 nr 3.\nNowy Mojżesz, towarzysz w drodze, Ze Stefanem Frankiewiczem rozmawia Zbigniew Nosowski, WIĘŹ 2003 nr 10.\nks. Alfons Skowronek, Papież wszystkich chrześcijan?, WIĘŹ 2003 nr 10.\nStefan Frankiewicz, Zostanie piękno i dobroć, WIĘŹ 2002 nr 10.\nMarcin Przeciszewski, Pięć dni, które zmienią historię Ukrainy, WIĘŹ 2001 nr 8.\nks. Andrzej Luter, Prorok i narrator, WIĘŹ 2000 nr 12.\nJan Paweł II, Chrystus w dziejach człowieka i narodu. Homilia na Placu Zwycięstwa w Warszawie – 2 czerwca 1979, WIĘŹ 1979 nr 7-8.\nJan Paweł II, Przyszłość człowieka zależy od kultury. Przemówienie wygłoszone 2 czerwca 1980 roku w UNESCO, WIĘŹ 1980 nr 7-8.\nJan Paweł II, Przybywam, aby jeszcze raz popatrzeć w oczy sprawie człowieka. Homilia w Oświęcimiu-Brzezince – 7 czerwca 1979 r., WIĘŹ 1979 nr 7-8.\nJan Paweł II, Potrzebne jest nowe przymierze między Kościołem a kulturą, WIĘŹ 1993 nr 10.


Ktokolwiek wie-Policja próbuje ustalić tożsamość dziecka - Katastrofy, egzekucje, mutacje, śmiertelne wypadki, perwersje - forum bez tabu - HcFor\nKtokolwiek wie-Policja próbuje ustalić tożsamość dziecka\nU nas >> https://hcfor.pl/news-informacje-z-k...-w-stawie.html\nNie wiem jak wy nastawiacie się do tego ale dla mnie jest to jest zwracanie uwagi publiki na sprawy mało istotne\nzamiast mówić o sprawach które rzeczywiście są na pierwszym miejscu.\nNa pewno pamiętacie sprawę psa dryfującego na krze i uratowanego bla bla.\nZamiast mówić bezrobociu, niektórzy z nich (bezrobotnych i nie tylko) nie mają nawet co do graczka włożyć.\nTeż policja zamiast zająć się porządną robotą to pier*** się przy sprawach które są żałośnie śmieszne,\nnie wspominając o polskim sądownictwie. Gdzie wszystko zależy od tego ile masz pieniędzy a nie czy jesteś poszkodowany. Tak samo w telewizji jakąś sprawę nagłaśnia, to już mówią że policja się zajęła sprawą.\nOczywiście nie ma to wiele wspólnego z tą sprawą.\nWrona przesadzasz. Jak by każdy z nas miał patrzeć na życie statystycznie to bylibyśmy maszynami. Jak się słucha w radiu że 70% populacji Azjatów cierpi z powodu niedożywienia to jest to statystyka i mało do kogo dociera ale jeśli twój sąsiad , kolega, ktoś z rodziny ulegnie ciężkiemu wypadkowi wtedy już nazywamy to tragedią. Pies który się uratował na krze był dla mnie niesamowitym ewenementem i ja chce słyszeć o takich sprawach. To dziecko też nie jest odosobnionym przypadkiem i naprawdę dla wielu z nas jest to tragedia a nie statystyka.\nStatystycznie to jest tak (podaje przykład) Ja mam dziewczynę i Ty , ja ją leje dwa razy dziennie a ty ani razu ale statystycznie wypada po razie na nas oboje.\nOsobiste tragedie dają więcej do myślenia i działania.\nNie sądzę żeby sprawa ustalenia tożsamości skatowanego i porzuconego dziecka była próbą odwrócenia czyjejkolwiek uwagi od innych rzeczy,priorytetem wręcz powinno być ustalenie sprawców tego bestialskiego mordu i wybitnie srogie ich ukaranie.Jak jest w Polsce każdy wie i nie wydaje mi się aby istniała jakaś tajna organizacja mająca za zadanie dezinformację opinii publicznej,a jeśli nawet to napewno nie tematem tego typu.Apele policji i medialny szum wokół podobnych spraw już wielokrotnie przyczyniły się do ujęcia przestepców,poza tym samo pomyslenie że to zasłona dymna jest moim zdaniem chore\nczyli lepiej jest mówić o wyjątkowych sprawach, które są tak mało prawdopodobne niez o problemach z którymi\nmamy do czynienia na co dzień, ot bezrobocie.\nLepiej jest mówić o tym że uratował się pies który przeżył na krze niż o tym że ludzie są bezrobotni.\nŁatwiej jest mówić o tym że ktoś wygrał 2 000 000 w totka, niż o problemach ?!\nNo bez jaj, to chyba jest swoistego rodzaju mydlenie oczu. Tak jakby media mówiły nam na co mamy patrzeć, a\nna co nie zwracać uwagi.\nTak samo, jak możemy przeczytac coś co jest istotne skoro prawie wszystkie gazety są w rękach zagranicznych\nbiznesmenów. No jedyna polska gazeta jaka mi przychodzi do głowy to "Nasz Dziennik". ale raczej mało kto ją czyta\nW każdym wydaniu można przeczytac o historii polaków. O ej historii której w pdręcznikach pisze się drobnym druczkiem\nw 2 zdaniach.\nWięc jeszcze raz czy to nie jest mydlenie oczu i manipulacja?!!\nProkuratura Okręgowa w Bielsku-Białej umorzyła we wtorek śledztwo ws. zabójstwa chłopca o nieustalonej tożsamości, którego zwłoki znaleziono w marcu 2010 roku w Cieszynie. Jak podają śledczy, przyczyną umorzenia stało się niewykrycie sprawców przestępstwa.\nnajważniejszy element - twarz - został zasłonięty ! trudno będzie zidentyfikować to dziecko\nPrzecież w artykule wyraźnie napisano że portret dziecka można zobaczyć na stronie śląskiej policji.\nDla tych którzy tylko oglądają video:\nPolicja i prokuratura wracają do sprawy półtorarocznego chłopca, którego w marcu 2010 r. znaleziono w stawie w Cieszynie. Być może udało się ustalić jego tożsamość - informuje Fakt.pl.\nJak podaje Fakt.pl, powołując się na swojego informatora, porównano portret zmarłego chłopca ze zdjęciem dziecka z Będzina. Śledczy twierdzą, że podobieństwo jest uderzające.\nI faktycznie był to chłopiec z Będzina. Rodzice gubili się w zeznaniach na temat tego co stało się z ich dzieckiem aż w końcu nadszedł czas na zarzuty. Mam nadzieję że nie obejdzie się bez konsekwencji chociażby za kłamstwa (jak w przypadku małej Madzi).\nchłopca, ciała, ciało, dwie, dziecka, foto, hodowla, jest, kids, kostkę, kraju, mały, miasta, napisy, piersi, policja, policjantów, raper, spod, star, stronie, takiego, temat, twarzy, śmierci\n« Userzy z Łodzi... | Zaginął irlandzki kibic James Nolan »


5 oznak, że powinnaś dać mu drugą szansę - Portal dla nastolatek - DlaNastolatek.pl\nStrona główna Miłość 5 oznak, że powinnaś dać mu drugą szansę\n5 oznak, że powinnaś dać mu drugą szansę\nZastanawiasz się, czy powinnaś dać drugą szansę chłopakowi? W tym wpisie znajdziesz 5 oznak, które świadczą o tym, że to dobry pomysł.\nZwiązki rozpadają się z różnych powodów, ale nie zawsze jest tak, że rozstanie było słuszną decyzją. Czasami powrót do byłego chłopaka lub po prostu danie sobie drugiej szansy jest dobrym pomysłem, bo daje możliwość naprawienia swoich błędów. Poniżej przedstawiamy 5 oznak, które świadczą o tym, że warto zaryzykować i dać chłopakowi jeszcze jedną szansę.\n#1. Rozstaliście się z błahego powodu\nW czasie kłótni łatwo jest powiedzieć o kilka słów za dużo. Kiedy emocje sięgają zenitu można zrobić coś, czego później się żałuje. Jeżeli powodem Waszego rozstania była błahostka i oboje chcielibyście spróbować raz jeszcze, to zdecydowanie powinniście dać sobie drugą szansę.\n#2. Byście ze sobą szczęśliwi\nTkwienie w związku, w którym nie jest się szczęśliwym, nie ma sensu. Co innego jednak w sytuacji, kiedy byliście ze sobą szczęśliwi, a większość Twoich wspomnień, związanych z Waszą relacją, jest dobra. Może warto zaryzykować, aby znowu być szczęśliwym?\n#3. On dobrze Cię traktował\nChłopak powinien darzyć swoją ukochaną szacunkiem. Jeżeli on na każdym kroku pokazywał Ci jak bardzo mu Tobie zależy i był dla Ciebie dobrym partnerem, to śmiało możesz dać mu drugą szansę.\n#4. Oboje nadal się kochacie\nUczucia między Wami wciąż nie wygasły? Nadal jesteście sobie bardzo bliscy? W takim razie przestańcie się przed tym bronić. Skoro oboje coś do siebie czujecie, spróbujcie ponownie. Aby nie dopuścić do ponownego rozstania, warto żebyście omówili wszystkie błędy, które do niego doprowadziły.\n#5. Żadne z Was nie może stworzyć związku\nRozstaliście się i oboje próbujecie ułożyć sobie życie na nowo. Niestety każdy kolejny związek okazuje się niewypałem i wtedy wracacie myślami do czasów, kiedy byliście razem. Być może podświadomie żadne z Was nie chce być z nikim innym. W tej sytuacji zdecydowanie powinniście dać sobie drugą szansę.\nPolecamy: Jak znaleźć chłopaka w nowym roku?\nNastępny artykułPopularne postanowienia noworoczne, których nie udaje się spełnić\nagnes 4 stycznia 2020\tW\t18:41\ndałam szansę byłemu i nie polecam :/\nHeYou 6 stycznia 2020\tW\t19:15\na moja bff zeszla sie ze swoim bylym i sa juz razem rok 🙂


Wspólnik Aleksandry Żuraw zajął się marką odzieżową Rozenek. Ola jest ZDRUZGOTANA | Kozaczek\nWspólnik Aleksandry Żuraw zajął się marką odzieżową Rozenek. Ola jest ZDRUZGOTANA\n"Cała się trzęsę, ale nie chce, żebyście stracili zaufanie do mnie".\nAleksandra żuraw Karolina Domaradzka Małgorzata Rozenek\nMałgorzata Rozenek wczoraj poinformowała w relacji live na Instagramie, że założyła nową markę Mrs. Drama. Gwiazda postanowiła sprzedawać odzież. W ofercie np: bawełniana koszula – 329 złotych. T-shirt – 119-129 złotych, legginsy – 179 złotych.\nNowa marka odzieżowa Małgorzaty Rozenek\nSłynna stylistka, Karolina Domaradzka oczywiście wyraziła opinię na temat nowych ubrań Rozenek. Drwiąco pisze, że „marka Mrs. Drama, jakby z twarzy niepodobna do nikogo, no może trochę do Grażyny, nie ujmując temu pięknemu imieniu„.\nNatomiast Karolina zwróciła uwagę na ważną rzecz. Okazuje się, że wspólnikiem marki Mrs. Drama jest Tomasz Tałady – wspólnik Aleksandry Żuraw.\nW spółce odpowiedzialnej za daną markę odzieżową, którą swoim nazwiskiem firmuje celebrytka, załóżmy Maja Bohosiewicz, Pani Rozenek, to nie jest takie proste, jak nam się wydaje. Te marki nie powstają po to, żeby sprzedawać Wam fajne produkty. One bardzo często powstają, żeby wyciągnąć od Was hajs, bo na tym się fajnie zarabia – tłumaczy Domaradzka.\nAleksandra Żuraw na swoim instastory tłumaczy, jak do tego doszło, że jej wspólnik również współpracuje z marką Małgorzaty Rozenek. Okazuje się, że influencerka o niczym nie wiedziała:\nWłaśnie się dowiedziała z profilu Karoliny Domaradzkiej, że wspólnicy w marce Pani Rozenek są moimi wspólnikami. (…) Dla mnie to jest strasznie emocjonujące i może mi się załamywać głos. Jestem bardzo zaskoczona, że tak to wygląda i takich rzeczy dowiaduje się z Internetu. LaGrue jest polską marką od A do Z. (…) Cały czas produkujemy w jednej szwalni w Łodzi. Szwalnia, z którą bezpośrednio powiązany jest mój wspólnik, czyli Tomek – mówi Żuraw.\nTłumaczy, że Tomek był na początku wspólnikiem w marce LeCollet u Mai Bohosiewicz, a z pierwszymi wspólnikami rozstała się, bo nie dogadywali się w pomysłach i rozwoju marki.\nJa myślałam, że będą chcieli rozwijać markę, a chyba chcieli mieć jednorazowy strzał gotówkowy. Chcieli sprzedać mi markę, ale ja nie byłam w stanie pokryć całości kosztów. Pojechałam do szwalni, w której produkowaliśmy i zapytałam, czy nie chcą odkupić marki i prowadzić ją wspólnie. I takim to sposobem weszliśmy w spółkę z Tomkiem. Wiedziałam, że mają inne marki, ale nasze projekty totalnie się nie pokrywały, oferowały coś innego, więc czułam się bezpiecznie. Przez dwa lata była zadowolona ze współpracy – zapewnia.\nDodaje, że cała się trzęsie, ale chciała wytłumaczyć fanom, żeby nie stracili do niej zaufanie. Na początku myślała, że to tylko zbieg okoliczności, że jej ubrania są bardzo podobne do marki Mrs. Drama albo Rozenek się po prostu nią zainspirowała.\nMałgorzata Rozenek otworzyła sklep, fot. https://mrsdrama.pl/


Eximius Park biurową wizytówką Krakowa? First Property Group mierzy wyżej - Biura\nEximius Park biurową wizytówką Krakowa? First Property Group mierzy wyżej\nEximius Park, fot. First Property\nDodano: 13 lis 2018 12:12\nW portfelu First Property znajduje się obecnie ok. 20 nieruchomości na terenie całej Polski, w tym dobrze znany mieszkańcom Krakowa dawny Kraków Business Park – dziś kompleks biurowy Eximius Park. O zmianach, jakie przechodzi należący do FPG projekt w Krakowie oraz o rynku krakowskim mówią Katarzyna Peto, dyrektor operacyjny Eximius Park i Jeremi Słomiński, dyrektor do spraw inwestycji Fprop. O krakowskim rynku biurowym będziemy rozmawiać podczas Property Forum Kraków, które odbędzie się 19 listopada w hotelu Sheraton Grand Krakow.\nEximius Park to dobry przykład procesu modernizacji kompleksu biurowego, który obejmuje nie tylko prace we wnętrzach i nad otoczeniem obiektów, ale i zmiany wizerunku inwestycji. Jak bardzo złożony był to proces i czy przynosi już zamierzone korzyści?\nKatarzyna Peto: Etap planowania inwestycyjnego trwał kilka miesięcy. Obecnie – z czego jesteśmy bardzo zadowoleni - realizujemy dwa projekty jednocześnie. W pierwszym z czterech budynków modernizujemy główne lobby, które będzie oddane do użytku z końcem listopada. We wszystkich recepcjach funkcjonuje już ogólnodostępna strefa wifi.\nEximius Park ALERT RSS First Property Group ALERT RSS Kraków ALERT RSS biura inwestycje ALERT RSS Property Forum Krakow ALERT RSS Property Forum ALERT RSS


Melioracje - Czysta Bydgoszcz - odpady komunalne, czystość, zieleń, energia\nStrona główna / Gospodarka komunalna / Woda i ścieki / Melioracje\nMiasto Bydgoszcz utrzymuje rowy na terenach stanowiących własność miasta. Na gruntach rolnych mają one funkcję melioracyjną czyli regulują stosunki wodne w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwiają jej uprawę oraz chronią użytki rolne przed powodziami. Na pozostałych gruntach rowy są urządzeniami stanowiącymi ważną rolę w kształtowaniu zasobów wodnych.\nRowy na gruntach rolnych, położone na działkach miejskich (utrzymywane przez Miasto Bydgoszcz), pełniące funkcje melioracyjne:\nSystem melioracyjny Łęgnowo: Składa się z rowów o łącznej długości 5 379 m. System położony jest po prawej stronie szosy Bydgoszcz – Solec Kujawski na terenach częściowo wykorzystywanych rolniczo.\nSystem melioracyjny Piaski: Składa się z rowów o łącznej długości 2 801m, które odwadniają tereny częściowo rolnicze (ogrodnictwo), znajdujące się między ulicami Szamarzewskiego i Piaski. Po uchwaleniu mpzp Piaski Dolny Taras sukcesywnie postępuje zmiana sposobu użytkowania terenów odwadnianych z rolniczego na budownictwo jednorodzinne.\nRów G w dzielnicy Prądy: Odcinek rowu konserwowany przez miasto posiada długość 1 025 m i zaczyna się od granicy z gminą Białe Błota i biegnie wzdłuż ogródków działkowych Formet oraz w sąsiedztwie Kanału Bydgoskiego, uchodząc do Kanału Bydgoskiego w okolicach śluzy Prądy.\nSystem melioracyjny Fordon: Składa się z rowów o łącznej długości 2 871 m i odwadnia tereny rolnicze znajdujące się między wałem przeciwpowodziowym a ulicą Bora-Komorowskiego i Wyzwolenia. Rowy uchodzą do starorzecza rz. Wisły, m.in. byłego osadnika ściekowego „Łoskoń”, skąd są przepompowywane przez wał przeciwpowodziowy do Wisły.\nRów przy ul. Zamczysko: Bierze początek z prywatnych stawów, następnie przebiega pod ulicą Zamczysko przez grunty rolne, które obecnie są wyłączane z produkcji rolniczej i przeznaczane pod budownictwo jednorodzinne. Rów jest konserwowany na odcinku 1 160 m.\nRowy i cieki na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych (parki), położone na działkach miasta (interwencyjnie utrzymywane przez miasto):\nCiek w Parku nad Starym Kanałem: Bierze początek przy nasypie kolejowym a następnie płynie wzdłuż niego przechodząc pod ulicą Nakielską. Przebiega przez Park i uchodzi do Kanału Bydgoskiego pomiędzy placem zabaw a kościołem. Długość cieku to 1.381 m.\nCiek uchodzący do stawu w Parku Czerwonego Krzyża: Bierze swój początek w okolicach cmentarza przy ul. Lotników a uchodzi do stawu w Parku przy ul. Czerwonego Krzyża. Nadmiar wód przelewa się do kanalizacji znajdującej się na terenie Fabryki Obrabiarek do Drewna przy ul. Nakielskiej. Długość cieku to 184 m.\nRowy w Parku Centralnym: Rowy w liczbie czterech znajdują się pomiędzy Mostem Pomorskim a HSW „Łuczniczka”. Uchodzą do rzeki Brdy. Długość rowów to 380 m.


Belvedere Park (Tunis, Tunezja) - opinie - TripAdvisor\nBelvedere Park opinie, Tunis\nNr 35 wśród 92 atrakcji w lokalizacji Tunis\nAvenue Taieb M'Hiri, Tunis, Tunezja\nTylko miejski park\nDobre miejsce do odwiedzenia, jeśli lubisz miejskie parki. Jest na wzgórzu i można dostać miły spacer. Ma też małe zoo.\nJadąc do zoo w Belvedere Park, nie sądziłem, że znajdę fajne zoo, ale raczej porośnięte rzędami klatek. Ku mojemu zaskoczeniu zoo było lepsze niż wiele we wschodniej części UE. Większość antylop miała duże zielone ogrodzenie, również mięsożerne. Po prostu pamiętaj, że jest zamknięta w poniedziałki\nOburzające miejsce - powinno zostać zamknięte!\nHaniebne miejsce. Nawet niektórzy odwiedzający rzucali kamienie i śmieci na zwierzęta, a nawet kamieniami kamienowali krokodyla na śmierć. Oczywiście nikt nie odpowiada za ten kip. Zamknij go, jeśli nie możesz właściwie opiekować się zwierzętami.\nPiękny zielony park, różnorodność zwierząt i ptaków. Piękna oaza w mieście Tunis dla relaksu i spacerów.\ntaki smutny ... i buntujący się\nniegodny. sposób leczenia zwierząt. absolutnie skandaliczny. Odwiedziłem to miejsce będąc bardzo młodym. to było niesamowite tak piękne wspomnienia, teraz jest w stanie spustoszenia. tak nieludzkie, aby trzymać zwierzęta w takich warunkach.\nŁadne tereny zielone miejsce w centrum Tunisie\nTen park jest głównym zielony atrakcja zarówno dla Tunisians jak również cudzoziemców. Jest bardzo długa i trzeba około pół godziny, aby przejść od jednego końca do drugiego końca. jest tam dużo miejsca gdzie można usiąść i cieszyć się świeżym powietrzem i spokój z dala od...ruchliwych ulic. Blisko do parku jest kilka restauracji. Na jednym końcu, jest również ZOO. Ogólnie - park jest warte twojego czasu.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Belvedere Park.


Podwójna gra panny Lisette - Kasey Michaels - ebook - Legimi online\n3,5 (16 ocen)\nRian Becket siedział w ogrodzie, ponieważ tam wskazała mu miejsce Lisette, a on nauczył się już, że spieranie się z upartą i zawsze mającą własne zdanie panną jest równie sensowne, jak rzucanie oszczepem w księżyc. I równie bezprzedmiotowe, jak snucie marzeń, że lewa ręka wróci na swoje miejsce.\nTo jednak dziwne, że wszystko, czego życzyła sobie ta panna, robił bez słowa sprzeciwu. Może dlatego, że przypominała mu Fanny, jego siostrę. Była tak samo wysoka i gibka, a blond włosy też miały cudowny połysk. Tyle że były proste, przez co wyglądały jak jedwabna zasłona opadająca na ramiona, a nie jak niesforna plątanina, którą zawsze przeklinała Fanny. Do tego włosy Lisette kojarzyły się z blaskiem słońca, natomiast siostry bardziej przywodziły na myśl księżycową poświatę.\nTak więc mimo ogólnego podobieństwa, sporo się różniły. Za to w jednym z całą pewnością były identyczne. Mianowicie nosiły w sobie niezłomne przekonanie, że dzierżą nad Rianem absolutną władzę. Nie dość, że Fanny co rusz wydawała mu rozkazy i utyskiwała, to Lisette wręcz fanatycznie wierzyła w swoją życiową misję, która polegała na dyktowaniu mu, co powinien robić, on zaś bez słowa skargi miał spełniać jej polecenia.\nMoże o to właśnie chodziło. O płynącą z serca misję niesienia pomocy, która dawała równie miłe sercu poczucie władzy. Tyle że to był skutek, natomiast przyczyna…\nWięc może jednak chodziło o to, że nie potrafił wykrzesać z siebie choćby szczątkowego zainteresowanie tym, gdzie siedzi, co je i gdzie się znajduje. Po prostu istniał, unosił się nad codziennością, i tym się kontentował, do tego ograniczył swoją egzystencję. I to właśnie była przyczyna. Z niej brała się cała reszta, która dotyczyła już nie tylko jego, ale obu panien, które postępowały tak, jak nakazywała im stworzona przez niego sytuacja.\nZdawało mu się, że słyszy cichy, kojący głos Fanny, przemawiającej do niego jak do konia, którego spłoszyła burza:\n– Spokojnie, nic się nie dzieje, taki dzielny żołnierz jak ty nie ma się czego obawiać…\nZamknął oczy, odgradzając się od zachodzącego słońca, które wkrótce miało zniknąć za kamiennymi ścianami francuskiego dworu. Miał szczęście, że żyje. Tak kiedyś stwierdziła Lisette, a potem powtarzała mu to w kółko przez te wszystkie długie miesiące, które z uporem nazywała rekonwalescencją.\nRekonwalescencja? To prawda, rany w końcu się zagoiły, nawet głowa, która nie pamiętała niczego oprócz pierwszych kilku godzin bitwy, podobno teraz przez wszystkich nazywanej bitwą pod Waterloo. On jednak uważał, że nie ma mowy o żadnej rekonwalescencji bez odzyskania ręki. Nie czuł się cały, a mówiąc wprost, tak naprawdę nie czuł się żywy. Owszem, oddychał i tak dalej, więc z całą pewnością trupem nie był, ale żywy?\n– A już na pewno nic mnie nie obchodzi – mruknął pod nosem. – Daleko mi do tego, by cokolwiek mnie poruszyło czy choćby zainteresowało…\nJego myśli krążyły w kółko, nieustannie powracały. Można by rzec, że to strasznie monotonne, a przez to nie do zniesienia, a jednak wcale nie było przykre, skoro mógł przyglądać się błękitowi nieba. W końcu słońce wciąż świeci i niebo jest niebieskie…\n– Zielona trawa, ładne różowe kwiatki… śliczna Lisette.\nTak, śliczna Lisette. Akcent miała francuski, a jej angielszczyznę cechowała urocza precyzja. Wychwytywał ją wrażliwym, wyćwiczonym uchem, bo to było ukryte sedno, a nie wyuczona i przez to głośna maniera. Określając to z dużą przesadą, zupełnie jakby mówiła z podręcznikiem logiki w jednej ręce, a słownikiem francusko-angielskim w drugiej. To dziwne u służącej, tyle że Lisette nie wywodziła się z chłopstwa czy miejskiego gminu. Wyjawiła mu, że jej ojciec był człowiekiem wykształconym, pracował jako nauczyciel. No i był Anglikiem, a francuską krew miała po matce.\nNiestety, jej rodzice już nie żyli, zmarli w ciągu miesiąca, więc musiała nająć się do służby, żeby nie umrzeć z głodu. Jej chlebodawcą został przyjaciel matki z dzieciństwa, pośledni francuski arystokrata, który przetrwał czasy rewolucyjnego i cesarskiego terroru, i to nawet w niezłej kondycji mimo ostrych zawirowań losu. Wprawdzie sympatyzował z Anglią i marzył o powrocie Burbonów na tron francuski, ale tylko w skrytości ducha, natomiast w mowie i uczynkach był zwolennikiem tej frakcji, która akurat dzierżyła w Paryżu władzę. Lisette wyjawiła, że dwa razy siedział w więzieniu. Najpierw za Robespierre’a, uniknął jednak gilotyny, a potem za Bonapartego, i też wyszedł z tego cało.\nRian zapamiętał to dzięki powtarzanym w kółko opowieściom, jako że Lisette mówiła mu jedno i to samo, aż w końcu potrafił odtworzyć każde słowo. Smutne. Ale dziewczyna ładna.\nGdyby wzbudził w sobie choćby najmniejsze zainteresowanie czymkolwiek, po prostu tym i owym, z pewnością chciałby poznać jej chlebodawcę. Jednak do tego stanu jeszcze nie doszedł. Poza tym oznaczałoby to konieczność prowadzenia uprzejmej rozmowy, a taka perspektywa wydawała się Rianowi zbyt męcząca, by ją w ogóle rozważać.\nWiedział, że ten człowiek znalazł go wśród jeńców, których zabrali uciekający Francuzi. Gdyby zostali dopadnięci przez Anglików, zamierzali oddać, a raczej sprzedać tych jeńców w zamian za własną wolność. Jednak ten człowiek przywiózł go tutaj i zostawił pod opieką Lisette, a sam wyruszył do Paryża, by być świadkiem ostatnich chwil Bonapartego we Francji.\nPodobno znaleźli tutaj bezpieczny azyl również inni angielscy jeńcy. Tak mówiła Lisette, ale on żadnego z nich nie widział. Ponoć dwaj szybko wyzdrowieli i dołączyli do oddziału, który pobliską drogą triumfalnie maszerował do Paryża. Dwaj inni zmarli z powodu ran.\nTym sposobem został sam w tym dworze, château czy jak tam się ta budowla zwała. I o dziwo nie zależało mu na tym, żeby wydobrzeć. Czyżby to ociąganie miało coś wspólnego z Lisette? Nie, to niemożliwe…\nAle dzisiaj zebrało mu się na dumanie! Na logiczne analizowanie sytuacji i przeróżnych zdarzeń. Wcale nie był pewien, czy powinien być z tego zadowolony. Przecież swobodnie, bez planu i bez celu dryfować myślami było dużo łatwiej.\nZ drugiej strony, póki jego mózg był tak bardzo ożywiony, mógł jeszcze trochę czasu poświęcić Lisette. Lepiej o niej myśleć niż borykać się z nieznośnie sugestywnym swędzeniem lewej ręki, której nie ma już tam, gdzie powinna być.\nCzyżby w oczach Lisette, gdy przychodziła do jego łoża, zobaczył litość? Na szczęście nie odrazę, ale przecież była to wprawdzie bystra, ale jednak całkiem zwyczajna, prosta dziewczyna, która chciała przywrócić do życia bardzo skomplikowanego mężczyznę.\n– Albo po prostu tępego – powiedział pod nosem z drwiącym, wymierzonym w siebie uśmieszkiem.\nNo tak, trochę się zawstydził. Pewnie i dobrze, bo to przynajmniej jakieś uczucie. Może wreszcie zdoła się przebudzić po miesiącach snu, na który pozwalał sobie, by nurzać się w bólu nie tylko fizycznym, ale i tym, który miał w sercu.\nDo diabła! Chyba już czas! Spojrzał na oprawny w skórę dziennik, który Lisette wręczyła mu kilka tygodni temu. Dzisiaj napisał zaledwie trzy linijki. Ależ się rozleniwił! Miało to jednak i dobre strony, bo kto chciałby czytać taką łzawą bazgraninę?\nKiedyś pisał o dzielnym łowcy przygód, mężczyźnie z charakterem, który podróżował po świecie, zabijał smoki i budził podziw wszystkich pięknych kobiet. Nawet Fanny, której zdawało się, że wie o nim wszystko, nie miała pojęcia o dziennikach, które trzymał w swoich pokojach ukryte pod podłogą, o poezji, którą pisał od lat, tworząc zręby przyszłego eposu. Bracia w żartach nazywali go poetą, ale nie mieli pojęcia, że tak blisko są prawdy.\nNazywali go też marzycielem. Kiedyś rzeczywiście miał marzenia. Wzniosłe, szybujące, pełne ideałów i nadziei. Pójdzie na wojnę, przeżyje wspaniałe, ekscytujące przygody, a potem je opisze. Zyska sławę jak lord Byron, będzie fetowany przez londyńską socjetę, może nawet uhonoruje go sam książę regent.\nOch, jakie ambitne miał marzenia!\nLecz oto teraz, gdy zmuszał się do nabazgrania kilku zdań, pisał o kształtach, które widział w chmurach, stworzył cały katalog określeń kojarzących mu się z kolorem i połyskiem włosów Lisette, naskrobał też rymowankę – bo przecież nie wiersz! – zachwalającą piękno grochu pływającego w morzu tłuszczu. Czyli kompletne niedorzeczności. Ale inaczej musiałby pisać o burzliwych nocach, samotnej włóczędze po gęstym lesie, demonach i niebezpieczeństwach czyhających za każdym pniem drzewa. O rozpaczy nieodmiennie zasnuwającej horyzont niczym niskie burzowe chmury.\nTaki miał więc wybór: bezsensowny bełkot albo melodramatyczne bzdury. Tylko na tyle było go stać. Czy dlatego, że stracił rękę? Czy z takiego powodu warto się nad sobą rozczulać? Może…\nCo takiego zdarzyło mu się napisać dzisiaj?…\nSam w świecie obcych, niedopasowany, nieznany i na zawsze niecały.\nCzy świat toczy się naprzód beze mnie?\nMiłe damy, gdzie są teraz wasze uśmiechy i słodkie chichoty?\nInnymi słowy, żałosne brednie, smętne użalanie się nad sobą, marnowanie atramentu i papieru.\nZgniótł kartkę w dłoni i spróbował wyrwać ją z dziennika. Do tego potrzebował jednak dwóch rąk i w tej szamotaninie dziennik zsunął się z poręczy krzesła i wpadł w trawę.\n– W czym problem? Co dzisiaj pana ugryzło, panie Becket?\n– Zmykaj, Lisette – powiedział przez zęby, przymykając oczy. – Rozmyślam, jak mógłbym cię udusić, mając tylko jedną rękę. Obiecuję, że wkrótce odkryję sposób.\n– O, dzisiaj nie ma błazna, tylko skwaszony malkontent, który grozi mi śmiercią w męczarniach. Cała trzęsę się ze strachu. – Podniosła dziennik i zanim schowała go do kieszeni, przeczytała wpis na zgniecionej stronie. – Gdzie się podziały uśmiechy dam? Hm, nawet rozumiem powód tych uśmiechów, Rianie. Kiedy śpisz, znikają marsowe miny i głupkowate grymasy, łatwiej wtedy uwierzyć w poetę. Chciałabym zobaczyć, jak ten poeta się budzi. Ale to kiedyś, bo teraz, mój niecierpliwy pacjencie, czas na lekarstwo.\n– Sama się nim nakarm. – Wstał i wsunął kikut za zapiętą pazuchę fraka. – Nie chcę, żebyś przeżyła wstrząs z powodu mojego odkrycia, ale już nigdy nie będę cały.\n– To ty tak mówisz. Ja zamartwiałam się o ciebie przez całe upalne lato. Wiesz, ilu ludzi w taka porę umiera od gnijących ran? Ale cóż, lato minęło, a ja od kilku tygodni czekam, aż zaczniesz stawiać pytania. A one nie padają. „Gdzie jestem, Lisette?”, „Kto przygarnął mnie pod swój dach?”, „Dlaczego to zrobił?”, „Jak nazywa się ten człowiek?”, „Kiedy będę dość silny, żeby wrócić do domu?”, „Kto wygrał bitwę?”.\nPrzy ostatnim pytaniu zwrócił ku niej głowę.\n– My, Lisette. Przynajmniej to wiem.\n– Niby skąd? Powiedziałam ci, jak nazywa się bitwa, w której zostałeś ranny, ale o jej przebiegu nie rzekłam ni słowa.\nBoże, ta kobieta naprawdę była irytująca! Ciągle tylko prowokuje i prowokuje. Zmarszczył czoło, usiłując coś sobie przypomnieć, jednak nie potrafił zmobilizować się na dłużej niż tylko na ulotną chwilę.\n– Niby nie wiem, a jednak wiem, że wygraliśmy i bitwę, i całą wojnę. O tym, że wygraliśmy wojnę, wiem od ciebie, stąd oczywisty wniosek, że również zwyciężyliśmy w bitwie.\n– Dużo myśli nanizanych na jedną nić. Bardzo dobrze, Rianie. A już się bałam, że to cię przerasta. Tylko czy masz rację? Bierzesz moje słowa na wiarę, a przecież mogłam cię okłamać. I co, jeśli inaczej potoczyła się i bitwa, i wojna cała? Jeśli taka jest prawda, to ty jesteś jeńcem, a my dbamy o ciebie i tuczymy jak gęś na święta, żeby dostać duży okup. Francja bardzo zbiedniała podczas wojny, więc potrzebujemy pieniędzy i staramy się je zdobyć w każdy możliwy sposób. Miałeś oficerski mundur, a oficerowie często są ulubionymi synami zamożnych rodzin. – Wyciągnęła przed siebie srebrną tackę, na której stała szklaneczka z cieczą o zapachu goździków i smaku brudnych skarpet. – Może tak naprawdę jestem twoim strażnikiem i mam udział w przyszłym okupie?\n– Nie strażnikiem, tylko dręczycielką. Ciągle próbujesz mi namieszać w głowie.\n– Nie namieszać, tylko zbudzić cię, rozzłościć. – Przerwała na moment. – Skłonić do tego, żebyś zaczął coś robić. Cokolwiek.\n– Nie mam ochoty nic robić. Może jedynie cię pocałować. To najprzyjemniejszy sposób zamknięcia ci buzi, jaki umiem wymyślić. – Popatrzył na nią, potem na szklaneczkę. – A tego nie chcę, dziękuję. Mam dość tych mikstur.\n– Bądź rozsądny. Który raz już ci to mówię? Proszę, nie powtarzajmy wciąż i wciąż tej samej kłótni, której wynik i tak doskonale znamy. Lekarstwo jest konieczne. Chcesz, żeby wróciła gorączka?\nPoprzedniego dnia Lisette zostawiła go z pełną szklaneczką i odeszła pilnie wezwana przez inną służącą, więc wylał miksturę na ziemię. To był jednak szczęśliwy traf, bo dziś swoim zwyczajem uparcie przy nim stała. Cóż, jak stwierdziła, wynik kłótni był doskonale znany. Nic dodać, nic ująć. Dlatego Rian jak najszybciej wlał do gardła miksturę, by jak najkrócej czuć ohydny smak.\n– Proszę bardzo. Zadowoliłem moją dręczycielkę?\n– Grzeczny żołnierzyk.\n– Co powiedziałaś? – Nagle poczuł gwałtowny przypływ tęsknoty za domem.\n– Sporo mówię. Do czego konkretnie nawiązujesz?\n– Nieważne. Przez chwilę kogoś mi przypominałaś.\n– O, to ciekawe. Kogo? Damę serca?\n– Kobietę, owszem, ale nie damę serca. – Uśmiechnął się leciutko. – Wręcz przeciwnie, takie samo utrapienie jak ty.\n– W takim razie uwolnimy twoją głowę od tego wspomnienia. – Odstawiła pustą szklaneczkę na tacę. – Chodźmy, Rianie. Kończą się pogodne dni, już październik.\n– Nie masz innych obowiązków? – spytał, wciąż myśląc o Fanny.\nGdzie ją ostatnio widział? Na balu u księżnej Richmond? Tak. Wyglądała młodo i pięknie. Pamiętał, jak stała przejęta trwogą, gdy w całym mieście rozległy się wezwania do broni. Ale Brede na pewno kazał wywieźć Fanny i swoją siostrę z Brukseli w bezpieczne miejsce, więc nie było czym się martwić. Zresztą Fanny zawsze spadała na cztery łapy.\n– Owszem, mam, ale wszystkie cierpliwie poczekają. No, pospacerujemy po ogrodzie, poćwiczysz nogę. Od siedzenia i marudzenia na pewno cały zesztywniałeś.\nOddalił myśli o siostrze, bo Lisette miała rację. Dzień był wyjątkowo piękny. Zbyt piękny, by marnować go na rozmyślania.\n– Zachęcasz mnie, robisz wszystko, żebym poczuł się lepiej. Zależy ci na tym, prawda? Bo już masz serdecznie dość tego zajęcia, już nie chcesz być ofiarną i oddaną mi pielęgniarką.\n– Owszem, jestem śmiertelnie tym znużona. A to działa? Mam na myśli moje zachęty. – Z uśmiechem ujęła go pod rękę.\n– Nie jestem martwy, więc pewnie tak.\nSzli w milczeniu przez dobrych dziesięć minut, aż wreszcie Rian zaczął opadać z sił. Udo bolało go coraz bardziej. Usiedli więc w cieniu na kamiennej ławeczce.\n– Nie będziesz zadawał mi pytań?\n– Pytań? – Spróbował zebrać myśli. Czy ma jakieś pytania? Na pewno. O ten dom? O jego właściciela? Do diabła, powinno go więcej obchodzić. – Nie mam pytań. A właściwie tylko jedno. Przyjdziesz do mnie dziś wieczorem?\n– Jeśli chcesz, to tak – powiedziała, śmiało przesuwając dłonią po jego obolałym udzie.\n– Chcę. – Ciepło jej dłoni działało na niego dziwnie kojąco.\n– Czuję się bezpieczna, kiedy jestem przy tobie, Rianie.\n– Bezpieczna? To oczywiste. Jestem słaby jak kocię, więc nie mógłbym cię skrzywdzić. Zresztą czego tu się bać? Kwiaty, drzewa, ptaki śpiewają. Dobre jedzenie, miękkie łóżka… ty w moim łóżku. To może być niebo, Lisette. Raj. Płynę przez dni i tygodnie w raju.\nA może to nie raj, tylko otchłań? – dodał w myśli, walcząc z mgiełką, która popołudniami z wolna spowijała umysł i w końcu zmuszała Riana, by znów się położył. Poprzedniego dnia czuł się nieco lepiej, dziś rano też. Może jednak za dużo zaczął robić, za dużo myślał? O, motyl…\n– Mój chlebodawca… – powiedziała cicho, zupełnie jak nie ona, umykając wzrokiem. – Ma wrócić za niecały tydzień. Kiedyś przyjaźnił się z moimi rodzicami i jestem mu wdzięczna za życzliwość, za to, że podczas wojny przyjął mnie pod swój dach i ukrył. Jestem przecież uważana za Angielkę. Ale ostatnio… tak na mnie patrzy. I mówi, że wcale nie muszę być służącą i ciężką pracą zdobywać pieniędzy na swoje utrzymanie. Daje mi do zrozumienia… to i owo. Dlatego wyjadę przed jego powrotem i lepiej by było, żeby ciebie też tu nie zastał. Boję się, że już nie chce być twoim dobroczyńcą, znużył się tą rolą, a kiedy ja stąd wyjadę, stracisz opiekę. Dokąd pójdziesz i co zrobisz, jeśli on pokaże ci drzwi?\nSpojrzał na nią w tej samej chwili, gdy ocierała samotną łzę. Od gwałtownego ruchu zakręciło mu się w głowie i minęło trochę, nim ponownie zdołał skupić myśli. Wcale nie przesadził, kiedy powiedział, że jest słaby jak kociak. Tak bardzo słaby, że nie byłby w stanie spędzić całego dnia poza łóżkiem. Już tylko ta krótka przechadzka po ogrodzie kompletnie go wyczerpała.\n– Próbuję cię zrozumieć, Lisette. Opowiedz mi więcej o tym człowieku.\n– Więcej? – Spuściła głowę, kryjąc twarz za zasłoną jasnych włosów. – Co więcej można by powiedzieć?\n– Na początek jak się nazywa. Swoją drogą dziwne, dlaczego nigdy jeszcze o to nie spytałem. – Gdy przykrył jej dłoń swoją, poczuł chłód jej palców. Ogrzewał je…\nDo diabła, przecież musi się skupić! Lecz zamiast tego z każdą chwilą oddala się od rozmowy, jakby na tym świecie nic już nie miało znaczenia. Ani on, ani Lisette. Jakby było tylko to miłe wrażenie beztroskiego unoszenia się.\n– Nazywa się Neuveille Beltrane. Jest hrabią, a w każdym razie został nim, gdy cała jego rodzina zginęła w czasach terroru. Ten tytuł jest aktualny lub nie w zależności od tego, kto akurat rządzi w Paryżu. Obecnie, jak słyszałam, można go używać.\n– Drżysz. – Otoczył ją ramieniem. – Chyba się nie boisz?\nUwolniła się i wstała.\n– Nie boję się i nie będę się bała. – Starała się mówić dziarsko, lecz bardzo pobladła. – Ale muszę być rozsądna. Mam prawie dwadzieścia lat, a hrabia jest mężczyzną. A mężczyźni oczekują nagrody za okazaną szczodrość. Wiem, co to znaczy, gdy mówi do mnie, że nie muszę być służącą. Jeśli jednak mam komuś oddać swoje ciało, to z wyboru, a nie dlatego, że tylko to mi pozostało.\n– Lisette… – Ogarnął go wstyd. – A jednak dałaś mi swoje ciało…- Tak, bo jestem głupia, a ty smutny. Bo chciałam cię obudzić, tak bardzo mi zależało, żebyś wreszcie zapragnął żyć. Nie mogę jednak zostać tu dłużej, nie zrobię tego nawet dla ciebie.\n– Nigdy bym cię o to nie prosił. – Wstał. – Łatwo byłoby tutaj zostać, ale masz rację, na mnie też już czas. Zbyt długo udaję rozmamłaną, leniuchującą panienkę. Powinienem wrócić do domu, nawet jeśli nie mam na to ochoty.\n– Dlaczego nie chcesz napisać do swoich? Masz pióro i papier, ale nie sposób cię namówić. Nawet mogę za ciebie napisać, tyle że nie znam adresu. – Spojrzała na niego. – Rianie, jesteś wyjątkowo samolubny. Twoi bliscy sądzą, że nie żyjesz i na pewno cierpią przez to. Sprawisz im wielką radość, kiedy znów cię ujrzą.\n– To prawda. Zawsze wiedziałem, że kiedyś wrócę do domu. I wiem, że wzbudzę radość. Ale wiem też, że najbliżsi będą mi współczuć. Już widzę, jak próbują to ukryć, ale wszystko wyczytam w ich spojrzeniach. A ja jeszcze nie jestem na to gotów. Z wojny wróci nie bohater, ale kaleka, rozumiesz? Potrzebuję czasu, muszę nabrać sił.\n– Merde! Nigdy w życiu nie słyszałam większej bzdury.\n– Merde? – Cicho zachichotał. – Gdzie nauczyłaś się takiego słowa? Przecież nie od ojca nauczyciela ani nie od poczciwej matki.\nZacisnęła dłonie w pięści, zaraz jednak rozluźniła się i odparła z uśmiechem:\n– Mieszkam ze służbą, poznałam więc nie tylko to słówko. Masz z tym problem? Bo ja nie. Chodzi o sztukę przetrwania, a wspólny język z tymi, z którymi się mieszka i pracuje, stanowi jej fragment. – Już się nie uśmiechała. – O tym właśnie mówię, Rianie. Nie zachowuję się jak bezradne dziecko, które potrafi tylko skarżyć się na okrutny los. Umiem przetrwać. A ty tylko wegetujesz.\nRozbolała go głowa. Najpierw poczuł, że odpływa, a teraz ten ból. Do domu? Miał wrócić do domu? Na to jeszcze nie był gotów. Zdecydowanie nie był.\n– No tak, to jest Lisette, którą znam. Ta, która wciąż albo mnie karci, albo do czegoś zmusza. Chcesz mnie uderzyć? Wbić mi trochę rozumu do głowy?\n– Nie, w żadnym razie. Chcę tylko, żebyś żył. Walczyłam o to, by utrzymać cię przy życiu, a teraz chcę, żebyś żył naprawdę. A hrabia? Sądzę, że trzyma tylko to, co jest mu przydatne. Dlatego odesłałam innych żołnierzy, kiedy nieopodal przechodzili Anglicy. Hrabia będzie wściekły, gdy się o tym dowie. Ciebie też bym odesłała, lecz byłeś zbyt słaby, na pewno byś umarł. Teraz jednak musisz odejść. Oboje musimy. Ja dlatego, że wiem, czego hrabia ode mnie chce, a ty dlatego, że nie wiem, czego on od ciebie chce. Rozumiesz?\nZauważył skaczącego po trawie ptaka. W dziobie trzymał wielkiego zielonego żuka. Ptaki jedzą bez pomocy rąk. A czy potrafią podzielić mięso na kawałki? No nie, tego ptaki nie potrzebują. Może powinien się zastanowić nad zmianą diety? Czy dieta złożona z chrząszczy ułatwiłaby mu życie? Nawet jeśli tak, to chyba nie byłaby smaczna. Nóżki kurczęcia. O, to mógłby jeść jedną ręką. Dzięki Bogu za nóżki kurczęcia. Ale nie za nogi innych ptaków, bo przeważnie nie ma tam mięsa. Chociaż są gołębie i…\n– Rianie! Nie słuchasz! Mówię, że już czas iść.\nJeszcze przez chwilę obserwował ptaka, w końcu jednak zdołał jakoś się skupić.\n– Tak, tak. – Zawrócił do dworu. – Masz rację, czas na mnie.\nPo chwili wspiął się schodami dla służby do pokoju, który przydzielił mu hrabia, położył się i tępo wlepił wzrok w baldachim łoża.\nO czym rozmawiali? Zamknął oczy, stęskniony za snem, który uwolniłby go od bólu głowy. O cokolwiek chodziło, Lisette znów do niego mówiła. Zrzędziła jak stara baba… Zasnął z uśmiechem na ustach.\nLisette weszła do dużego gabinetu, ciężko usiadła na krześle, przełożyła nogę przez poręcz i zaczęła nią kiwać, po czym wyznała bezradnie:\n– Mówię i mówię, ale on słucha tylko czasami. Ten człowiek może wykończyć.\n– Nawet rozumiem dlaczego. Właśnie mnie poinformowano, że odwiedzasz go w łożu. Nie powiedziałaś mi o tym, kiedy wczoraj wieczorem wróciłem z Paryża.\nSerce niespokojnie jej drgnęło, ale tylko przewróciła oczami, zdjęła nogę z poręczy i wyprostowała się, opierając łokcie na kolanach.\n– Wiem, kto ci doniósł. Tylko niby co miałabym robić? Czytać mu wersety z Biblii? Śpiewać? Pokazać skrawek nogi? On potrzebuje, by ktoś walnął go cegłą w głowę, żeby choć trochę się skupił. Słucha tylko wtedy, kiedy jesteśmy w łóżku, a ja przecież wiem, jakie to ważne, żeby dowiedzieć się o nim więcej. Dlatego robię wszystko, żeby zdobyć jego zaufanie.\n– Zgoda, wersety z Biblii możemy wykluczyć, ale kiedy wyjeżdżałem miesiąc temu, byłem zadowolony z twoich postępów i prosiłem tylko, żebyś popracowała nad jego zaufaniem. Nie przypominam sobie, żebym polecił ci odwiedzać go w łożu.\nJak miała mu to wyjaśnić? Opowiedzieć, jak wiele smutku jest w Rianie? Jaki jest samotny i zagubiony? Jak bardzo pragnęła go pocieszyć? Na to trzeba delikatnych, czułych słów i subtelnego, przyjacielskiego ucha z drugiej strony. A cała reszta? Jej reszta? Och, po prostu stało się. I stawało się nadal. Jak miałaby to wytłumaczyć, wyjawić swoją duszę? Bo tylko jedno miała wytłumaczenie: własną samotność. I nie, nie czuła wstydu. Zrobiła to, co zrobiła… tak po prostu. I nie, nie zamierzała przepraszać.\n– Ale i nie zakazałeś. Miałam, jak to powiedziałeś, zbliżyć się do niego, zdobyć zaufanie. A jak to mogłam zrobić inaczej? On nie jest kobietą, żebym przynosiła mu kwiatki, łakocie, ładne wiersze. Mężczyźni mają swoje potrzeby. Kobieta, która żyje nie pod kloszem, ale na tym świecie, szybko się tego dowiaduje. – Owszem, mówiła zdecydowanym tonem, ale tylko udawała pewność siebie. – Zrobiłam to, co musiałam. On i tak ciągle błądzi myślami, wciąż przebywa daleko od otaczających go realiów, nie dostrzega ich. Czasem jest głupio radosny, a czasem nieznośnie płaczliwy. Tak to wygląda, a ja cudów nie zdziałam. Nie mogę nawet przekonać go, by napisał do rodziny. To przez te mikstury. Musimy zmniejszyć dawki.\n– Kwestionujesz mój osąd?\n– Och, kto jeszcze tu jest! – Gniewnie patrzyła w kąt pokoju, gdzie majaczyła kobieca postać. – Potrafisz świetnie wtopić się w mrok, prawda? Nalegam, abyś zawsze dawała znać o swojej obecności. Chcę wiedzieć, do kogo mówię.\n– Bezczelna smarkulo, a jednak powinienem był zostawić cię u zakonnic! – rzucił równie gniewnie. – A tak w ogóle, to byłoby lepiej, gdybyś urodziła się mężczyzną.\n– Umiem zrobić wszystko, co potrafi mężczyzna – zjeżyła się Lisette, znów patrząc na kobietę w kącie. – Co więcej, umiem też zrobić wszystko, co potrafi kobieta. Nie potrzebuję mikstur, zaklęć i czarnej magii. On w końcu to zrozumie. Wyjedzie ze mną. Obiecał. Może do jutra zapomni, ale przypomnę mu znowu, aż w końcu trafi to do tego tępego łba mimo paskudztw, którymi każecie mi go karmić.\n– Nie kpij z moich mikstur – zaprotestowała kobieta.\n– Nie kpię, za to jestem wściekła z ich powodu. Przyznaję jednak, że gorączka w końcu go opuściła i zaczął odzyskiwać siły. W ciągu tygodnia znajdziemy się w drodze do jego domu, obiecuję.\n– To niebezpieczne. Lepiej zatrzymaj go tutaj, niech wzmocni się dostatecznie, żebyśmy mogli go dokładnie wypytać i nie musieli zabić, zanim dostaniemy odpowiedzi. Nie podoba mi się twój plan. Ona ze mną walczy – powiedziała kobieta z przesyconą lękiem powagą. – Wie o mnie, czuję to. Z tobą też będzie walczyć. Broniąc jej pisklęcia, możesz wiele stracić.\n– Ja stracić? – Lisette zaśmiała się posępnie, starając się nie reagować na myśl o zabiciu Riana Becketa. – Pewnie sprawiłoby ci to przyjemność, co? Wtedy zostalibyście znowu tylko we dwoje, a ja nie mogłabym cieszyć się jego względami. Skąd mogę wiedzieć, że nie spróbujesz na mnie jakiejś ciemnej sztuczki, starucho? Na wszelki wypadek nie jem niczego, co nie pochodzi ze wspólnego garnka. Ufam ci tak samo, jak ufałabym wężowi na moim łonie.\n– Czasami mnie zachwycasz, ma petite – skomentował rozbawiony. – A teraz koniec awantur. Drzecie się jak koty wrzucone do worka. Lisette, jeśli ona wyczuwa tę kobietę, a jej wierzę, to znaczy, że mamy blisko do celu. Ale plan jest dobry. Po co narażać tego chłopaka na śmierć podczas przesłuchania, jeśli sam może nas doprowadzić do celu? Kiedy zdobędziesz jego zaufanie, wtedy łatwo się przekonamy, czy on jest jednym z nich, czy człowiek, którego szukam, wreszcie będzie mój. Dokładnie zapamiętałaś ustaloną drogę nad morze?\nZamknęła oczy i ujrzała przed oczami mapę, którą studiowała wieczorami od trzech tygodni.\n– Pójdziemy stąd do Valenciennes. Za złoto, które ci ukradłam, wynajmę powóz w stajniach na końcu Avenue Villais i pojedziemy do Petit Rume, potem dalej na zachód, do Armentières, i dotrzemy do miejsca zwanego Dunkierką. Tam najmiemy łódź u człowieka, który będzie siedział plecami do ściany w tawernie Le Chat Rouillé. Zardzewiałego kota nie sposób zapomnieć. Mężczyzna będzie miał czerwoną chustkę na szyi i powie nam, że nazywa się Marcel. Jego łodzią popłyniemy tam, gdzie zażyczy sobie Becket. Wiem, co mam robić, więc możecie się o mnie nie martwić. To wasi najemnicy muszą się starać, żeby nie było ich widać.\n– Wybrałem ludzi bardzo starannie, samych najwierniejszych – skomentował jedwabiście gładkim głosem, co nigdy nie wróżyło dobrze. – Nie kwestionuję twoich metod, więc nie podważaj z łaski swojej moich decyzji. Oni będą nad tobą czuwać. Oczywiście to wszystko może być na nic, nie wykluczam, że twoje dziewictwo się zmarnowało. Ktoś może się wtrącić albo z mojego wroga zostaną tylko strzępki, gdy ja tęsknię za prawdziwą ucztą.\n– To by cię zabolało, co? Wolałbyś inaczej. Chciałbyś zobaczyć po tylu latach, że sprawiedliwości stało się zadość.\n– Sprawiedliwość… Hm, ciekawe słowo – mruknął jakby do siebie, a kobieta w kącie coś wyszeptała. – Zemsta należy do Pana, a sprawiedliwość wymierza Jego ręka.\n– Wierzysz w Boga? – spytała Lisette, siadając wygodniej. Uwielbiała takie dyskusje.\n– Wierzę w zasadę oko za oko, ma petite. I może jeszcze ręka za oko, i obie nogi, a w końcu jeszcze serce ociekające krwią w mojej dłoni. Co mi zrobiono? A co tobie? Sprawiedliwość jest wątła i dalece niewystarczająca.\nPrzygryzła wargę, po czym stwierdziła w zadumie:\n– Sam mówiłeś, że mogła się omylić co do twojego wroga. A jeśli Rian Becket doprowadzi nas tylko do tych, którzy zniweczyli twoje interesy w Anglii?\n– Moje interesy… Jak ślicznie określasz to, co zrobiłem. Nie jestem świętym, ma petite, i przyznałem ci się do tego, co zresztą mnie zawstydza. Zrobiłem, co zrobiłem, dla tego nieudacznika Korsykanina, ale przy okazji stałem się bogaty, obawiam się więc, że świętość jest poza moim zasięgiem. Oni jednak, kimkolwiek są, muszą zostać ukarani za to, że choćby na pewien czas utrudnili mi wygodne życie, zwłaszcza teraz, gdy planuję powrót do Anglii. Może jednak to nie wszystko? Może to są właśnie ci, których szukam, a on wciąż z nimi jest…?\n– Wtedy masz serce ociekające w dłoni – powiedziała Lisette, choć wolałaby nie czuć się tak krwiożerczo. Najwyraźniej zakonnice popełniły wobec niej jakiś błąd… albo sama szpetnie je zawiodła. – A Rian? Co z nim się stanie?\n– O ile nam wiadomo, Becket jest człowiekiem, przez którego mocno ucierpiały moje interesy. Pamiętaj, że dostaliśmy to nazwisko od jednego ze wspólników moich byłych wspólników. Jak więc myślisz, co się z nim stanie, ma petite? Pogłaszczę go po główce i będę mu życzył długiego, miłego życia?\n– Nie sądzę. Pewnie byłby już martwy, podobnie jak inni, gdyby mnie tutaj nie było. Dzięki tym waszym paskudnym miksturom.\n– Ale może mielibyśmy już wszystkie odpowiedzi – odezwała się kobieta. – Co to jest, żeby bachor miał tyle do gadania? Ogon machający psem. Wstyd, mój panie.\n– Mówisz to z daleka. – Lisette zerknęła do kąta. – Może wyjdziesz z mroku i powiesz mi to w oczy. I jemu też.\n– Znowu kocia awantura. Wreszcie będę musiał się zająć tymi waszymi animozjami, choć to niezbyt miłe. Ale to później. – Przerwał na moment. – Lisette, wciąż intryguje mnie to, dlaczego wlazłaś mu do łóżka. Czyżby z litości dla rannego żołnierza? A może z ciekawości? Dziewczyna z klasztoru, trzymana przez tyle lat w zamknięciu, a tu proszę… Albo chodzi o to, że on ma tylko jedną rękę i masz poczucie, że w razie potrzeby sobie z nim poradzisz? To naprawdę zastanawiające.\n– Ktoś powinien się zastanowić nad sobą, a nie nad tymi, którzy służą mu najlepiej, jak potrafią. – Lisette wstała. Nie chciała przedłużać tej rozmowy. Nie wtedy, gdy rozważano zabójstwo Riana Becketa.\n– Nic nie czujesz do tego chłopaka?\nLisette śmiało spojrzała mu w twarz, a jej błękitne oczy nawet nie mrugnęły. I powiedziała to, co na pewno chciał usłyszeć:\n– To masz szczęście, ma petite, bo bez względu na to, jak potoczy się ta nasza rozgrywka, Rian Becket jest już martwy. – Otworzył skórzaną sakiewkę, którą zawsze miał przy sobie, wyciągnął ciemnozielony liść i wsunął go między policzek a dziąsło. – Nikt, kto dotyka mojej córki bez mojej zgody, nie pozostanie wśród żywych.\nHarlequin Mills & Boon Ltd, 2007\n© 2007 by Kathryn Seidick\nROMANS HISTORYCZNY – 389