spodnie męskie jeans rurki - stylowo i modnie z Allani\nspodnie męskie jeans rurki\nspodnie moro rurki męskie\nspodnie rurki męskie reserved\nspodnie jeans rurki\nspodnie damskie rurki na gumce\nspodnie rurki pumpy\nspodnie żółte rurki\nJeansy damskie • SPODNIE JOEY • Spodnie rurki\nSpodnie rurki • Jeansy damskie • Pepe Jeans Cher High Skinny dżinsy damskie, męskie - Skinny 29W / 28L\nJeansy damskie • SPODNIE 1981 • Spodnie rurki\nGranatowe jeansy Royalfashion.pl w stylu casual\nGranatowe spodnie z wysokim stanem - Spodnie • Jeansy damskie • Spodnie z podwyższonym stanem\nSpodnie rurki • Esprit spodnie damskie - Skinny • Jeansy damskie\nJeansy Pepe Jeans w stylu klasycznym\nJeansy damskie • Spodnie rurki • SPODNIE SOHO\nNiebieskie jeansy Liu-Jo\nSpodnie rurki • Jeansy damskie • Liu Jo Jeansy LIU JO X DISNEY | Slim Fit\nNiebieskie jeansy Pepe Jeans w młodzieżowym stylu\nPepe dżinsy damskie spodnie męskie dżinsy Regent - wąski • Pepe Jeans • Spodnie rurki\nSpodnie rurki • Jeansy damskie • Granatowe spodnie ze złotą nicią - Spodnie\nNiebieskie jeansy Miss Selfridge w street stylu\nJeansy damskie • MISS SELFRIDGE Damskie Skinny Jeans Męskie Lizzie Blue Reg - • Spodnie rurki\nJeansy James Jeans\nSpodnie rurki • James dżinsy damskie spodnie męskie dżinsy High Rise Straight Leg - prosta nogawka 32W / 34L • James Jeans\nSpodnie rurki • Jeansy damskie • Granatowe rurki z elastycznego materialu - Odzież\nspodnie męskie jeans rurki w trendy ALLANI\nW wersji codziennej dobrze będą wyglądać także z jeansami – klasycznymi rurkami albo spodniami typu boyfriend. • Kreatorzy bawią się formami, tkaninami i barwami, znosząc często podziały na to, co męskie i żeńskie – w modzie i nie tylko! • Nosi się je do luźnych spodni typu oxford baggies, ale też do dopasowanych spódnic midi. • W tym sezonie będziemy go nosić wiosną w połączeniu z szerokimi workowatymi spodniami i sneakersami, ale też sukienkami mini i dopasowanymi spódnicami midi.\nbeżowe spodnie stylizacje • beżowe spodnie stylizacje męskie • beżowe spodnie stylizacje damskie • Beżowe spodnie – stylizacje damskie i męskie na lato 2020 • beżowe spodnie stylizacje na lato\nSkończyłaś 60 lat? Tych fasonów ubrań powinnaś unikać!\nTak samo działają jeansy damskie skinny czy znane i lubiane rurki. • Zapomnij o jegginsach i obcisłych spodniach typu rurki • Podobnie jak spodnie typu rurki, tak i one wyglądają o wiele lepiej na młodszych kobietach, które mają zupełnie inną figurę. • Jeśli chodzi o spodnie, to zdecydowanie warto zaopatrzyć się w cygaretki i klasyczne jeansy, które możesz zestawić z białą koszulą, klasyczną marynarką lub koszulowymi bluzkami. • Sprawdź nasze propozycje dla pań po 60-tce>> Zapomnij o jegginsach i obcisłych spodniach typu rurki Jegginsy, czyli połączenie legginsów z jeansami, to modele, które nie mogą narzekać na brak popularności.\nLatem 2019 warto zaopatrzyć się również w wygodne i wciąż modne spodnie mom jeans, które będą świetnie pasować do sneakersów. • Eleganckie spodnie garniturowe w stylu power dressing • Jakie spodnie najlepiej wybrać na lato 2019? • Latem 2019 zapomnij więc o rurkach i postaw na modne spodnie dzwony! • Modne spodnie na lato 2019 – kuloty, szorty boho i kolarki!\nMęskie joggery a buty – jakie obuwie pasuje do modnych spodni? • Joggery męskie – a co to takiego? • Joggery to spodnie męskie, do których nie pasuje eleganckie obuwie. • Choć spodnie nie są aż tak uniwersalne, jak ponadczasowe jeansy, to mimo wszystko dają Ci ogromne pole do popisu w trakcie szykowania looku na codzienne wyjście. • Joggery męskie – stylizacje.\nObejrzyj czarne kurtki wiosenne męskie z katalogu Allani.pl! • Możesz z powodzeniem łączyć go i z jeansami, i ze spodniami dresowymi, aby zapewnić sobie casualowy look w pracy, na uczelni czy zakupach z rodziną. • męskie kurtki • W trakcie chłodniejszych dni możesz dodać do looku koszulę w kratę lub denimową – im więcej jeansu, tym lepiej! • Outfit dopełnij dresowymi spodniami, butami do biegania i koszulką do ćwiczeń.


Wybrane modele pończoch przeciwżylakowych - odziez-kompresyjna.pl\nZadbaj o swoje zdrowie i poznaj odzież kompresyjną.\nWybrane modele pończoch przeciwżylakowych\nBielizna kompresyjna Odzież medyczna Pończochy uciskowe\n2 czerwca 2019 26 września 2019 AleksandraLeave a Comment on Wybrane modele pończoch przeciwżylakowych\nPończochy przeciwżylakowe to produkt medyczny skierowany do kobiet i mężczyzn, ale jak można się domyślić, zdecydowanie częściej sięgają po niego Panie. Nic dziwnego – jeśli można poczuć się bardziej kobieco w bieliźnie uciskowej, to dlaczego by nie? Poniżej przedstawiamy wybrane tego typu produkty, które znajdziecie na naszej stronie.\nARIES AVICENUM 70 POŃCZOCHY PROFILAKTYCZNE\nTo pończochy profilaktyczne o delikatnym ucisku, przeznaczone dla osób, które chcąc zapobiegać zmianom żylnym w obrębie nóg. Ozdobny mankiet i delikatny materiał, z pewnością pozwoli Wam się poczuć bardzo kobieco.\nPończochy z domieszką bawełny do codziennego stosowania o II klasie kompresji, przeznaczone dla osób, które już zaczęły się borykać z pierwszymi żylakami z obrzękiem. Produkt jest miękki i elastyczny, a dzięki wzbogaceniu składu o jony szwajcarskiego srebra, zapobiegają namnażaniu się bakterii i grzybów oraz niwelują wszystkie nieprzyjemne zapachy.\nSIGVARIS MAGIC POŃCZOCHY UCISKOWE CCL1 – KOLORY SPECJALNE\nPończochy przeciwżylakowe na specjalne zamówienie, bardzo eleganckie i półtransparentne. Szeroka paleta kolorów pozwala na ich swobodne dobranie do każdej okazji. Produkt I klasy kompresji, przeznaczony przede wszystkim dla Pań często odczuwających zmęczenie nóg i z łagodnymi żylakami bez obrzęku. Świetnie sprawdzą się również w podróży, podczas której przez długi czas przebywamy w pozycji siedzącej.\nZapraszamy do zapoznania się z całą naszą ofertą, w skład której wchodzą pończochy przeciwżylakowe. Kompresyjni.pl stawiają na produkty tylko od sprawdzonych i zaufanych producentów, dla których zarówno wysoka jakość i wartość medyczna wyrobów jest ważna, ale także ich estetyczny wygląd. Jeśli macie wątpliwości, jaki kolor, rozmiar, klasa i typ odzieży medycznej byłby dla Was najbardziej odpowiedni, koniecznie skontaktujcie się z nami – z chęcią pomożemy!\nTagged kolory specjalne pończach pończochy przeciwżylakowe pończochy uciskowe wybrane pończochy uciskowe\nWybrane modele rajstop na żylaki\nSkarpety kompresyjne – przynieś ulgę swoim stopom w podróży!\nPodstawowe rodzaje bielizny kompresyjnej\n22 czerwca 2019 26 września 2019 Aleksandra\nWybrane modele podkolanówek uciskowych\n27 sierpnia 2019 26 września 2019 Aleksandra\nOdzież medyczna kompresyjna –produkty uciskowe dla każdego\n26 czerwca 2019 26 września 2019 Aleksandra\nWybierasz się w podróż? Zainwestuj w odzież medyczną!\nBielizna przeciwżylakowa – dla kogo?\nBielizna przeciwżylakowa – nie daj się żylakom!\nbielizna kompresyjna bielizna uciskowa dolegliwości wśród kobiet i mężczyzn kolory specjalne pończach kompresja lecznicze podkolanówki modele rajstop na żylaki odzież kompresyjna dla sportowców odzież medyczna podkolanówki uciskowe pończochy przeciwżylakowe pończochy uciskowe przynieś ulgę swoim stopom rajstopy na żylaki rajstopy uciskowe rewelacyjne działanie skarpety kompresyjne wybrane pończochy uciskowe zmęczone nogi


Lokale komercyjne na sprzedaż - Poznań\n850 000 PLN • 172.00m²\nRozpoznawalna lokalizacja i ogromny potencjał!Lokal biurowy z rozpoznawalnym adresem i ogromnymi możliwościami rozbudowy!Spełni oczekiwania osób, które:- szukają lokalu z bardzo dobrym dojazdem komunikacją miejską,- chcą prowadzić swój biznes w rozpo... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Winogrady, Murawa\nPoznań, Poznań-Wilda, ul. Poplińskich 12\nLokal użytkowy przyziemie suterena piwnica 90 mkw z KW Doskonałe na: 1. Biuro siedzibę firmy 2. Lokal gastronomiczny 3. Sklep Fryzjer studio kosmetyczne Wejście i witryna od Ulicy Polińskich. dodatkowe wejście od klatki schodowej... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Poznań-Wilda (Wilda), ul. Poplińskich 12\n2 538 000 PLN • 3203.00m²\nOferta promowana za pomocą MULTIPORTALU NIERUCHOMOŚCI B E B R O K E R . P LKomornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu Jakub Witosławski kancelaria nr XIII w Poznaniu, ul. Dolina 2110, 61-551 Poznań podaje do publiczne... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Wilda, Fabryczna\n504 000 PLN • 135.00m²\nPKO BANK POLSKI SPÓŁKA AKCYJNAz siedzibą w Warszawie ul. Puławska 15, 02-515 WarszawaDepartament Sprzedaży i Najmu NieruchomościZAMIERZA ZBYĆspółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego o powierzchni 135,8 m² położonego Poznaniu, os. Tysiącl... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Rataje, Tysiąclecia\nOferta bez prowizji !Polecam na sprzedaż Hostel zlokalizowany przy ul. Jasielskiej w Poznaniu.Dochodowy hostel w całości wynajęty przez kilka firm. W hostelu zamieszkują pracownicy. Doskonale działający biznes ! Obiekt 3 kondygnacyjny o pow. użytkowe... Wolnostojący na sprzedaż Poznań, Jeżyce, Jasielska Podolany\n2 500 000 PLN • 663.00m²\nKS42815\tDo sprzedaży nieruchomość komercyjna o powierzchni 663 m2 na działce o powierzchni 1202 m2 w Poznaniu. Nieruchomość zabudowana budynkiem dwukondygnacyjnym:PARTER 444,73m2 :- pom. biurowe 14m2, pom. biurowe 30 m2, pom. gospodarcze - 21,00 m2, ... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Nowe Miasto, Starołęcka\nZakład przemysłowy, warsztat na sprzedaż • 61\nKS43416\tDo sprzedaży nieruchomość komercyjna o powierzchni 663 m2 na działce o powierzchni 1202 m2 w Poznaniu. Nieruchomość zabudowana budynkiem dwukondygnacyjnym:PARTER 444,73m2 :- pom. biurowe 14m2, pom. biurowe 30 m2, pom. gospodarcze - 21,00 m2, ... Zakład przemysłowy, warsztat na sprzedaż Poznań, Nowe Miasto, Starołęcka\nMagazyn na sprzedaż • 61\nKS42715\tDo sprzedaży nieruchomość komercyjna o powierzchni 663 m2 na działce o powierzchni 1202 m2 w Poznaniu. Nieruchomość zabudowana budynkiem dwukondygnacyjnym:PARTER 444,73m2 :- pom. biurowe 14m2, pom. biurowe 30 m2, pom. gospodarcze - 21,00 m2, ... Magazyn na sprzedaż Poznań, Nowe Miasto, Starołęcka\n1 248 000 PLN • 192.00m²\nPrzedmiotem najmu jest lokal o powierzchni 192 m2 z przeznaczeniem usługowo - handlowym położony na parterze budynku mieszkalnego przy ul. Starołęckiej. Wysokość pomieszczeń 3,80 m. Lokal może być wykorzystywane na cele usługowo - biurowe, możliwe je... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Starołęka, Starołęcka\n1 950 000 PLN • 300.00m²\nPrzedmiotem oferty jest zaprojektowana przestrzeń z opracowanym projektem kliniki medycznej w nowej inwestycji deweloperskiej- Warta Residence.Standard wykończenia- deweloperskiMożliwość współpracy z inwestorem przy adaptacji powierzchni. Przestrzeń ... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Starołęka\n1 540 000 PLN • 304.00m²\n*** KUPUJ BEZPIECZNIE *** OFERTA LICENCJONOWANEGO POŚREDNIKA TO GWARANCJA BEZPIECZNEJ TRANSAKCJI Biuro Nieruchomości Winogrady ma przyjemność zaprezentować do sprzedaży dom jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej o dwóch lokalach mieszkalnych.Nieruch... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Nowe Miasto, Głuszyna\n915 904 PLN • 143.00m²\nLOKAL UŻYTKOWYPolecam na sprzedaż lokal użytkowy w stanie deweloperskim, idealne dla firm prowadzonych gastronomie, żłobki, przedszkola, szkół językowych, kancelarie prawne oraz wiele innych przedsiębiorstw. W zależności od potrzeb Twojego biznesu, m... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Grunwald\n50 000 PLN • 20.00m²\nOferta nr 20MN11WYNAJMIJ lub KUP i ZARABIAJ! Przedmiotem tej oferty jest wynajem lub zakup box’a odzieżowego na Wielkopolskiej Giełdzie Odzieżowej położony na pierwszym piętrze. Można nabyć go łącznie z wyposażeniem – lada, manekiny, wieszaki, oświet... Lokal usługowy na sprzedaż Poznań, Górczyn, Głogowska


Post byłej współpracownicy Avon. Firma odpowiada\nDodano: 11 czerwca 2017, 12:18 2\n„Różowa wstążka Avon w praktyce – wyrzucono mnie z pracy dla tej firmy dwa dni po tym, jak dowiedziałam się, że mam raka piersi – o czym w AVON Polska wiedziano” – napisała w sobotę na Facebooku jedna z internautek, czym wywołała ogromne poruszenie. Po kilkunastu godzinach do jej zarzutów odniosła się firma.\n10 czerwca AVON wraz z partnerami stowarzyszeniem „Amazonki” Warszawa-Centrum i Fundacją Rak’n’Roll – Wygraj życie obchodził jako Dzień Różowej Wstążki – element kampanii AVON kontra Rak Piersi, prowadzonej od 1998 roku. Na portalach społecznościowych toczyła się w tym czasie burzliwa dyskusja, którą wywołał wpis byłej współpracowniczki AVON.\n„Różowa wstążka Avon w praktyce - wyrzucono mnie z pracy dla tej firmy dwa dni po tym, jak dowiedziałam się, że mam raka piersi – o czym w AVON Polska wiedziano. Stało się to zanim onkolog wystawił mi zwolnienie (wszystkie cytaty w pisowni oryginalnej – red.)” – napisała na Facebooku Patrycja Frejowska. „Osoby odpowiedzialne za optymalizację kosztów, powinny być z siebie dumne. Nie wydali na moją chorobę ani złotówki. Zostałam więc z rakiem, bez pracy i środków do życia – tak pomógł mi Avon, szczycący się zaangażowaniem w walkę z rakiem piersi” – przekonywała.\nWpis Patrycji Frejowskiej natychmiast poruszył innych internautów – post został w ciągu 20 godzin udostępniony ponad 7200 razy, zareagowało na niego ponad 8,5 tys. osób. Facebookowicze masowo zaczęli zadawać firmie pytania w tej sprawie, chcąc poznać jej stanowisko. Komentarze pod postami AVON dotyczącymi Dnia Różowej Wstążki zdominował temat choroby Frejowskiej. Firma przez wiele godzin odpowiadała identycznym komunikatem: „Nie jesteśmy w stanie odnieść się do takich zarzutów bez wyjaśnienia sprawy. Zapewniamy, że nie zostanie to bez naszego oficjalnego komentarza”.\nOficjalne oświadczenie pojawiło się w sobotę po godzinie 23.00. "Informacja o tym, że w tym konkretnym przypadku rozwiązanie umowy nastąpiło z powodu choroby jest nieprawdziwa" – oświadczyła firma. „AVON po otrzymaniu stosownej informacji od bezpośredniego pracodawcy autorki komentarza (przypadek dotyczył współpracy z agencją pracy tymczasowej) niezwłocznie przekazał tej firmie informację o możliwości udzielenia pomocy przez współpracującą z AVON Fundację” – czytamy w komunikacie.\nFirma AVON Polska zapewniła też, że ponownie nawiąże kontakt z byłą współpracownicą i dołoży wszelkich starań, by kobieta otrzymała odpowiednie wsparcie. Kosmetyczny gigant broni się, tłumacząc, że od lata wspiera kobiety w walce z rakiem, a także w powrocie do pracy po chorobie. „Za każdym razem, gdy firma dowiaduje się o chorobie nowotworowej obecnego lub byłego pracownika podejmuje działania w celu udzielenia możliwej pomocy. W tym zakresie AVON współpracuje z Fundacją Onkologiczną Alivia, której przekazuje wsparcie finansowe” – podkreślono.\nwiadomości kraj życie avon dzień różowej wstążki nowotwór rak piersi\nCezary Tomczyk ? 12 czerwca 2017, 13:29\n"Lotion ingredient paraben may be more potent carcinogen than thought" http://news.berkeley.edu/2015/10/27/lotion-ingredient-paraben-may-be-more-potent-carcinogen-than-thought/\nCezary Tomczyk ? 12 czerwca 2017, 13:26\nTia a wiekszosc produktow avon zawiera parabeny, ktore to sa podejrzewanie o wywolywanie nowotworow piersi (w ponad 90% guzow sa znajdywane parabeny pochodzace z roznych kosmetykow)


Strony : 1 ... 11 12 13\n#301 08-10-2018 o 15h35\nWiadomości: 16 956\nBardzo miło nam ogłosić, że zakończył się etap przesyłania prac. Teraz zostało już tylko jedno:wybrać zwycięzców!\nTen zaszczyt należy właśnie do was: do użytkowników!\n>> ZASADY GŁOSOWANIA:\n1. Użytkownicy forum głosują na ulubione prace i to właśnie od ich głosów zależy wybór pierwszego miejsca;\n2. Można głosować na jedno opowiadanie i jeden rysunek;\n3. Nie wolno głosować na siebie;\n4. Każdy głos to jeden punkt;\n5. Głos zostanie zaliczony, jeśli opinia będzie rozwinięta. Nie akceptujemy odpowiedzi "podoba mi się, to głosuję" itp.\n6. Głosować może każdy, bez względu na to, czy udziela się w Fanklubie czy ma Ezarela ustawionego jako WS;\n7. Drugie miejsce oraz ewentualne wyróżnienia wybiera jury w składzie: Daggic, Methrylis, jedna z moderatorek;\n8. Głosowanie trwa do 21 października, do godz. 23:59.\nZ przykrością zawiadamiamy, że z konkursu została usunięta praca KimHaNy ze względu na przekroczenie liczby dozwolonych znaków o 46.\nDozwolona ilość znaków ze spacjami: 5000\nIlość znaków we wspomnianej pracy: 5046\nTabela z ilością znaków:\nTym samym informujemy, że ilość znaków została policzona w programie Microsoft Word 2010.\nLiczba znaków poszczególnych prac została umieszczona tuż pod tekstem.\nOTO PRZESŁANE PRACE:\n- Ezarel, przekaż tę kartkę Maliene, niech zrobi potrawy zgodnie z wytycznymi, przy okazji sprawdź jak idzie przygotowywanie dekoracji w sali balowej. Później przymierz swoje nowe szaty i na bogów, zrób coś z włosami! Wszystko wiesz? Będziesz umiał zachować się poprawnie i okazać wszystkim należyty szacunek? Jak skończysz to przyjdź do mnie do laboratorium, pomożesz mi skończyć kule świetlne i kryształy zapachowe. Dlaczego tu jeszcze stoisz, idź już!\nMina Ezarela wyrażała głównie znudzenie i irytację. Nie odezwał się ani słowem na miliardową litanię bezsensownych pouczeń matki. Maniery, prezentacja, arystokracja i pozycja społeczna. Tylko to się dla niej liczyło, w ogóle nie zastanawiała się nad tym jak mógłby czuć się jej syn, karcony na każdym kroku za byle pierdołę. Mruknął coś pod nosem i poszedł, w ogóle się nie spiesząc. Przekazał kartkę kucharce, przy okazji zamieniając z nią dwa słowa o pogodzie. Do sali balowej jedynie zerknął, a widząc wszechobecny harmider i bezsensowną krzątaninę szybko uznał, że przygotowywanie dekoracji IDZIE i bynajmniej nie zamierzał zagłębiać się w szczegóły. Nie przymierzył nowej szaty. I nie zrobił nic z włosami.\nIdąc do laboratorium, elf natknął się na ojca. Wyglądał na zabieganego, a rozwichrzona fryzura tylko to potęgowała.\n– Jak się czujesz? Mierzyłeś już szaty? To wielki dzień!\n- Nie widzę w nim nic wielkiego – odmruknął Ezarel, cały czas mając skwaszoną minę. Ojciec lekko się zmieszał.\n- No tak, no tak, w końcu ty nie wiesz o wszystkim. Mogę ci tylko zdradzić, że będziesz nieźle zaskoczony… ja nie byłem przekonany do tego pomysłu, ale twoja matka…\n- Dobra, dobra. – Ezarel zbył go machnięciem ręki. – Niezbyt mnie obchodzą wasze arystokrackie niespodzianki, miałem nadzieję, że będziesz chciał zaproponować mi robienie żartów faery od dekoracji w sali balowej. Albo chociaż poprosisz mnie, żebym cokolwiek namieszał przy alchemicznych akcesoriach matki.\nMatarel zmieszał się jeszcze bardziej. Jednocześnie wyglądał na zatroskanego.\n- Ezarel, wiesz, że żartowanie…\n- … może się odbywać tylko wtedy, gdy nikogo nie obraża i nie spowoduje poważnych komplikacji reputacyjnych. Jasne. – Przewrócił oczami.\n- To nie tak, że nie chciałbym tego zrobić, gdyby to była inna okazja przecież bym ci nie odmówił.\nPrzez chwilę patrzyli na siebie w ciszy.\n- Muszę iść do laboratorium, pomóc matce - powiedział wreszcie Ezarel. – Widzimy się później.\nWyminął ojca i szybkim krokiem przemierzył resztę trasy. Alchemia była jedyną osłodą jego życia, zwłaszcza w takich momentach jak ten. Lorelai już tam była – pracowała właśnie nad Niegasnącymi Lampionami w różnych kolorach.\n- Zrobiłeś wszystko?\n- To dobrze. Chodź tu, pomóż mi.\nGodziny spędzane w laboratorium to jedyny czas, kiedy Ezarel był w stanie przebywać z matką w jednym pomieszczeniu i nawet nieźle się bawić. Wciąż surowa, Lorelai jako alchemiczka miała iskierkę fantazji i potrafiła czasem zażartować, co czyniło ją bardziej dostępną i chwilowo przesłaniało obraz moralistycznego kata, z jakim elf miał do czynienia na co dzień. Tym razem również tak było. Kiedy skończyli, matka poleciła mu rozpocząć przygotowania do wieczoru i pozytywna atmosfera wspólnej pracy natychmiast zgasła.\nPozostała część dnia upłynęła na żmudnych, nużących rytuałach pielęgnacyjnych i upiększających. Poprawkach szaty, upinaniu fryzury, dobieraniu biżuterii i wszystkich czynnościach, które sprawiały, że elf miał ochotę wyjść z domu i nigdy nie wrócić. Kiedy był już wymuskany do granic możliwości, w opinii własnej wyglądając tak komicznie, że bardziej się nie dało, nadeszła pora zejścia do gości. Teraz musiał odhaczyć wszystkie OBOWIĄZKI, tu się ukłonić, tu podyskutować na kompletnie nieinteresujące go tematy, tutaj pocałować rękę czyjejś córki i tym podobne idiotyzmy. Po kilku godzinach marzył, by wyrwać się tylko na chwilę, ale nie mógł opuścić sali, nim ojciec nie przemówi. Podczas powitania zapowiedział, że ma jeszcze niespodziankę do ogłoszenia i Ezarel MUSI przy tym być. Elf czekał więc cierpliwie, aż wreszcie nastąpił tak długo wyczekiwany moment stukania nożem o kieliszek. Wszystkie oczy zwróciły się na Matarela i siedzącą obok Lorelai.\n- Na koniec, wraz z żoną chcielibyśmy coś ogłosić.\nNo dawaj, nie mam całego dnia.\n- Otóż, niedawno nasz syn Ezarel skończył szesnaście lat. Po długich dyskusjach i pertraktacjach ustaliliśmy z przywódcą rodu Men’hiren, że pora połączyć nasze rodziny poprzez bardzo szczególną więź.\nWięź? O czym on...?\n- Panie i Panowie, Faery i Faelien, mam zaszczyt ogłosić, iż tego lata odbędzie się ślub mojego syna Ezarela z piękną Farley z rodu Men’hiren, a to małżeństwo scementuje pozytywne stosunki między naszymi rodzinami!\nRozległy się oklaski i wiwaty, ale młody elf ich nie słyszał. Stał osłupiały na środku sali, pozwalał obcym osobom klepać się po plecach i przytulać. Czas się dla niego zatrzymał, a uczucie wszechogarniającej bezsilności pochłonęło go całkowicie.\n- Nie… - wyszeptał, ale nikt go nie usłyszał. – Nie chcę…\nPragnął tylko uciec.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p701507\n– Ezarel! Chyba powiedziałem, że masz przestać! – Donośny głos rozbrzmiał się na pustym korytarzu. Młody, już wtedy przystojny, chłopak skulił się pod jego wpływem i niepewnie odwrócił na pięcie. Przed jego oczami stanął o wiele wyższy, jednak bardzo podobny mężczyzna. Miał długie, granatowe włosy związane w warkocz opadający na lewe ramię, a identyczne zielone oczy wpatrywały się w syna. Nie, nie były identyczne. W porównaniu do oczu chłopaka, były lodowato zimne.\n– I nic nie powiesz? Co tutaj robisz o tej godzinie, delikwencie? – Mężczyzna był wyraźnie niezadowolony i nie wyglądał, jakby miał niedługo odpuścić. Elf o niebieskich włosach uśmiechnął się krzywo i ścisnął mocniej fiolki, które chował za plecami.\n– Spacerowałem. Jest piękna noc, ojcze – zaakcentował ostatnie słowo, by zwrócić uwagę starszego elfa na jego twarz, a nie dłonie. Nie chciał, by to co obecnie robił, wyszło na jaw.\n– Ach, tak? Przecież ty nigdy nie korzystasz z tego. Zawsze tylko siedzisz w tym laboratorium! Przecież wiesz, że nasza rodzina nie może zajmować się taki bzdurami! – Mężczyzna zmrużył oczy i zmarszczył brwi, a ostatnie słowa wypluł niemal pogardliwie. On nie potrafił ukryć złości. A Ezarel nie potrafił przestać.\n– Przestań to, przestań tamto. To wy dla odmiany powinniście czasem przestać to wszystko wyolbrzymiać. – Krzywy uśmieszek zmienił się w pewniejszy siebie. Postawa chłopaka też wreszcie uległa zmianie; stanął wyprostowany, a ręce ułożył wzdłuż ciała – nie było sensu już chować fiolek. Elf o granatowych włosach poruszył się niemal natychmiast i chwycił jedną z nich, wyrywając ją z dłoni syna. Obejrzał ją jednym, równie pogardliwym co wcześniej, spojrzeniem i ruszył z powrotem do sypialni, którą dzielił z małżonką.\nGdy był już przy samych drzwiach, pchnął je swoim biodrem i zwinnie wsunął się do pokoju. Nie musiał się nawet upewniać, czy jego syn szedł za nim – zawsze to robił.\n– Emmo, znowu coś przyrządzał! Już nie mam do niego siły. – Lodowaty wzrok w jednej chwili został zastąpiony przez czułe spojrzenie. Pochylił się nad łożem i złożył krótki pocałunek na miękkich, różowych ustach swojej żony.\nZawsze dzielili ze sobą ten rytuał, niezależnie od sytuacji witali się krótkim pocałunkiem pokazującym ich niegasnącą do siebie miłość. Ale czy łączyła ich miłość? Tak, owa dwójka elfów była w sobie zakochana od ponad dwudziestu pięciu lat i choć na twarzach obojga pojawiły się nieliczne zmarszczki, to dalej uważali siebie nawzajem za najpiękniejsze osoby na świecie.\nA czy kochali swojego syna?\n– Ezarel, prosiłam cię, byś przestał to robić. – Emma była piękna; dzieliła z synem takie same niebieskie włosy i równie zielone co mąż oczy. Jej charakter był najdelikatniejszy z całej ich trójki. To ona łagodziła wszystkie konflikty i przez długi czas powstrzymywała swego syna od tego, co całym sercem kochał. Wolności. – Co znów cię naszło? Przecież mówiłam ci tyle razy, że nie musisz się tym zajmować. Inne… – kobieta odpowiednio starała się dobrać słowa, by nie urazić przypadkiem dorastającego chłopaka – mniej zdolne niż ty, elfy się tym zajmą. Ty jesteś przeznaczony do zupełnie innych celów! – Ezarel skrzywił się od razu, gdzieś w środku pojawił się gniew, który już od kilku lat starał się tłumić. Na darmo.\n„Przestań to robić” „Przestań się bawić” „Przestań, to nie czas na to” „Przestań, mamy już dość”\n– Synu, przecież wiesz, że mówimy to dla twojego dobra. – Jednak te słowa rozbrzmiały się niewyraźnie w głowie chłopaka.\n– Rysold ma rację, kochanie – łagodny głos niemal sięgnął dna jego otchłani, w której się znajdował. Ezarel ponownie miał uśmiechnąć się jak dobry syn i odłożyć wszystko, co naprawdę kochał. Tylko po to by jego rodzina była dumna, a ich wyjątkowa pozycja w społeczeństwie pozostała niezagrożona. – Dlatego od jutra zaczniemy burzyć laboratorium i spalimy wszystkie te księgi. Nie będą ci już potrzebne, synu. Masz po prostu przestać.\n„Masz po prostu przestać.”\n– Ale to tak jakbyście zabraniali mi żyć. Przecież wiecie, ile to wszystko dla mnie znaczy. Mam niesamowite wyniki we wszystkich badaniach, które wykonuję! Mogę pomóc w centralnym laboratorium. Przyniosę wam powód do dumy. – Młody elf spojrzał się w oczy ojca, które z powrotem stały się zimne. Już niemal od razu poczuł porażkę, która zbliżała się ku niemu wielkimi krokami. Mimo to walczył. – Nie chcę tak jak wy zajmować się polityką i rządzeniem, zrozumcie to wreszcie!\n– Ezarel, nie chcemy, byś taki był. Nie pozwolę Ci stać się kimś takim. Po prostu przestań. – Sięgnęła zimną dłonią do jego policzka, a pogarda, z jaką wypowiedziała te słowa, przesiąkła młodego elfa aż do szpiku kości. Ugodziła go w serce, które już od kilku lat łamało się na kawałki.\n„Po prostu przestań”\nWięc chłopak przestał.\nPrzestał kochać swoje miasto, swój dom, swoje laboratorium. Swoją rodzinę. Przestał.\nBo kazali mu przestać, więc nie będzie szukać drogi powrotnej; po prostu przestał jej szukać.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p704123\nAurae nigdy nie lubiła podróżować. Bardzo ceniła sobie fakt, że ma swoje miejsce w Eldaryi. Wielka posiadłość, którą zbudowali przodkowie jej męża, Nevartha, rozciągała się u podnóża Smoczej Góry w gaju starożytnej wyroczni, Dodony. Istniał tylko jeden powód, dla którego ona i jej ukochany byli w stanie rzucić wszystkie swoje zajęcia i przejechać krainę wzdłuż i wszerz.\nI ten właśnie powód siedział teraz naprzeciwko niej i bębnił nerwowo palcami o kolano. Ezarel nigdy nie należał do elfów, które zwykły uzewnętrzniać swoje emocje. Aurae była tym bardziej zdziwiona, że gdy przybyli, zamiast przywitać się z nimi w tradycyjny sposób, rzucił się swojej matce na szyję, gniotąc przy tym jej najnowszą i zdecydowanie jedną z droższych kreacji. Strój jej syna również musiał budzić nielada podziw, bo choć spędził w Kwaterze Głównej kilka lat, nadal prezentował się iście królewsko. Kobieta natomiast zastanawiała się, ile czasu zajmuje mu zawiązanie tych wszystkich pasków. Nosił ich co najmniej pięć!\nZamieszała łyżeczką miód w porcelanowej filiżance, wysłuchując opowieści Ezarela o tym, co robił ostatnimi czasy. Nie były to interesujące rzeczy, ale słysząc głos swojego syna, którego widziała od Letniego Przesilenia, była znacznie spokojniejsza. Upiła łyk napoju, gdy wspominał o rzadkich kwiatach, które tydzień wcześniej przyniósł jego chowaniec.\n- No dobrze. - Nevarth przerwał synowi, siląc się na obojętny ton. Zaciskał dłonie na podłokietnikach swojego fotela, a gniewny wzrok swoich szmaragdowych oczu wbił w Ezarela.\nGdyby nie różnica wieku, mogliby uchodzić za bliźniaków. Takie same piękne włosy, taka sama jasna karnacja i zawadiacko uniesione kąciki ust.\n- Ale chyba nie podróżowaliśmy tu pięć dni i pięć nocy, byś opowiadał nam o tym, co ci ta fretka przynosi, prawda? - Nevarth opadł ciężko na oparcie fotela.\nAurae cieszyła się w duchu, że znaczną część charakteru Ez odziedziczył po niej, a nie po ojcu. Gdyby po Kwaterze Głównej biegał Nevarth Junior, prawdopodobnie żaden z jej mieszkańców by tego nie przeżył. W obecnej sytuacji Miiko musiała męczyć się jedynie z jego słabym poczuciem humoru.\n- Mężu, uspokój się - powiedziała stanowczo. Czasem zastanawiała się, z jakiego powodu za niego wyszła, ale za każdym razem dochodziła do tego samego: nie miała pojęcia. - Mam nadzieję, że Ryllae sprawuje się dobrze. Byłabym zawiedziona, gdyby O'Oluray, którą dostałeś od nas na święta, nie okazała się tak dobra, jak zapewniał nas tamten Purroko.\nEzarel pobladł znacząco, a jego grdyka poruszyła się. Aurae chciała nachylić się do niego i położyć mu dłoń na ramieniu, jak miała w zwyczaju, gdy mieszkał jeszcze w domu, ale w ostatnim momencie się przed tym powstrzymała i tylko przeczesała palcami swoje misternie upięte, białe włosy.\n- To fakt, nie zaprosiłem was, żeby poplotkować. Mam od tego Ewelein - oznajmił szybko. Aurae natychmiast wyprostowała się, słysząc imię znajomej elfki. Ach, jak ona nie cierpiała tej dziewuchy! Miała dość jej stylu bycia i kiedy tylko dowiedziała się, że Ez zakończył ich związek, nie mogła powstrzymać się od triumfalnego śmiechu. Całe szczęście, że przechadzała się wtedy po ogrodach jedynie w towarzystwie służby. Jako znakomita malarka, Aurae starała się powściągać emocje podczas pracy, ale tamtego pamiętnego dnia nie potrafiła powstrzymać się przed stworzeniem bardzo radosnego dzieła.\n- To jaki masz inny powód? - zapytał ostro Nevarth. Aurae wywróciła oczami, upijając kolejny łyk herbaty.\nNagle drzwi się otworzyły, na co Ezarel uniósł głowę i uśmiechnął się lekko. Aurae odwróciła się w tamtą stronę i przeskanowała wzrokiem nowo przybyłą osobę. Popielate włosy dziewczyny zostały związane w delikatny warkocz, a fioletowe oczy błądziły po całym pomieszczeniu. Była ubrana w turkusową, krótką sukienkę przed kolano i balerinki. Kobieta zmarszczyła brwi, próbując przypomnieć sobie, czy już ją zna. Starała się zapamiętać imiona wszystkich przyjaciół swojego syna, ale tę dziewczynę widziała pierwszy raz w życiu. Poza tym, że jej źrenice miały niesamowity odcień, wydawała się elfce dość... nijaka.\nZerknęła ponownie na Ezarela, który wstał, gdy dziewczyna do niego podchodziła. Ucałował jej dłoń i posadził obok siebie na kanapie. Aurae uniosła brew, przyglądając się jej uważnie. Jej mowa ciała mówiła, że bardzo się stresuje, a fakt, że usiadła bardzo blisko Eza świadczył o tym, że byli niezwykle zżyci. Ale od kiedy elf pozwalał się komukolwiek dotykać? Więcej, trzymać za rękę?\n- Ezarelu, kim jest twoja, hm, koleżanka? - zapytała, przenosząc wzrok na syna. Zrobiła to odruchowo, przewidując, że jeśli ona by nie zaczęła, zrobiłby to Nevarth. A on nie miał w zwyczaju zwracać się miło do nikogo spoza rodziny.\nEzarel wziął głęboki oddech i rozluźnił się.\n- Mamo, tato - zaczął - to Gardienne. Zamierzamy się pobrać.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p704142\nA została mu po nich tylko korona\n- Zwariowałeś. Jesteś kompletnie szalony, pokręcony, głupi i brakuje ci piątej klepki!\nKrzyki rudowłosej brownie ciągnęły się za Ezarelem niczym zardzewiałe łańcuchy poczucia winy, które sam sobie przypiął, jako przypomnienie o Dniu-W-Którym-Nic-Nie-Zrobił.\n- Nie jestem szalony, Ykhar - wymówił jej imię ze spokojem, mimo że w środku cały wręcz dygotał z nerwów. To dzisiaj miał się dowiedzieć, co wtedy się stało. Kto, lub co miało na tyle siły, by pokonać i bestialsko zamordować jego rodziców.\nTak, by została mu po nich tylko korona.\nJego oddech gwałtownie przyspieszył, gdy poczuł spływającą po jego karku zimną kroplę potu. W drżącej dłoni dzierżył pomarańczowo-brunatny eliksir, który miał pomóc mu wszystko zrozumieć.\nPomóc mu pozbyć się uczucia, które z każdym dniem coraz mocniej zaciskało się na jego sercu, wypompowując z niego to, co dawno temu zostało tam zasiane przez jego rodziców.\nBól. Ten ból był nie do zniesienia.\n- Na pewno wiesz co robisz?\nMiękki głos Miiko wlał ziarnko niepewności w to, czego dotychczas był pewien.\nA co, jeżeli się pomylił i zamiast przeszłości, utraci swoją przyszłość?\nA co, jeśli prawda okaże się na tyle bolesna, że nie da rady później z nią normalnie funkcjonować?\nMiiko położyła dłoń na jego ramieniu i uśmiechnęła się ciepło.\n- Oczywiście, że wiesz.\nWypił. Zaraz później poczuł jak obraz zaczyna wirować, a jego ciało osuwa się na ziemię, asekurowane przez jego najlepszych przyjaciół.\n~Robię to, żeby wreszcie wiedzieć.\n'Mamo...Meriye' szepnął, gdy obraz przed jego oczami zaczął się wyostrzać. Rozpoznał Kwaterę Główną, teraz przypominającą ruiny, zupełnie takie same, jak te o których słyszał w opowieściach dziadka. Rozejrzał się wokół siebie z niepokojem, a jego serce prawie wyskoczyło mu z piersi gdy kilka kroków dalej dostrzegł tę, której od tak dawna szukał. Na którą czekał, gdy po wojnie żołnierze zeszli pod ziemię, by pomóc tym niezdolnym do walki. Której wypatrywał na zielonych wzgórzach, gdy mówili mu, że 'wyjechała'. Której dobroć i złociste włosy pachnące miodem zawsze będzie pamiętał.\nIdąc jak na śmierć, blady i przestraszony podszedł do matki, której głośne krzyki i płacz przyciągały uwagę wszystkich dookoła.\n- Auremil! Przysięgałeś mi że nigdy nas nie zostawisz! Mamy syna... Ezarel cię potrzebuje! J-Ja... JA CIĘ POTRZEBUJĘ!\nNiebieskowłosy nie powstrzymywał dłużej swoich łez, które od tak dawna pragnął pokazać. Upadł na kolana, nie dbając o twarde jak brzytwy kamienie, które obdarły mu skórę. Jego ojciec już nie oddychał. Jego spojrzenie było puste, a przecież jeszcze niedawno biegał razem z nim po kwiatowych polach, szukając kwiatu tak pięknego, jak szkarłatne oczy jego matki. Podnosił elfika jak pluszowego misia i obkręcał wokół siebie z szerokim uśmiechem na twarzy, a jego długie, ciemnozielone włosy tańczyły na wietrze wraz z leśnymi duszkami, które przylatywały by posłuchać o jego przygodach.\nEzarel doskonale wiedział że był mądrym i odważnym królem elfów, chociaż nigdy nie założył korony. Jego matka była rozważna i pilna, więc to właśnie po niej Ezarel odziedziczył talent do eliksirów.\n- Proszę wstać! Pani mąż... Przykro mi, ale... Musimy ratować pozostałych! Tych, którym pomóc jeszcze się da! - Jakiś elf podbiegł do zrozpaczonej kobiety, która jednak pozostała głucha na te prośby. Nawet, gdy wrogie oddziały bombardowały ten teren, nie odsunęła się od ukochanego. Zginęła razem z nim, patrząc w miejsce, gdzie siedział osłupiały Ezarel. A gdy jej drobne ciało powoli osuwało się na ziemię, był pewien że dostrzegł jej uśmiech. Na głowie ojca po raz pierwszy migotała korona.\nWłaśnie ta, która mu po nich pozostała.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p704237\nW dość zamożnej willi na peryferiach elfickiego miasta w Eldaryi trwały właśnie przygotowania do kolacji mającej na celu zapoznania się rodziców szefa absyntu Ezarela z jego nową dziewczyną Gardienne.\n-Nie, nie, nie! Zupełnie nie tak! Zostaw to, ja to zrobię- pogardliwie zwróciła uwagę służącej pani tego domu i zabrała się za “poprawniejsze” układanie sztućców.\n-Czy oby na pewno nie przesadzasz?- zapytał się jej poirytowany mąż.\nMiał na sobie również bardzo ozdobiony kaftan, niebieską muszkę na szyi, a jego twarz zdobiła średniej długości niebieska bródka.\n-Czy ja przesadzam? Chyba nadużyłeś kochany swojej wyobraźni pod tym względem…-elfka zaczerwieniła się ze złości.\n-No zobacz, ale ten talerz jakiś pobrudzony…- zwrócił jej podstępnie uwagę.\n-Co? Gdzie! Ela, chodź no tu natychmiast!- uniosła się wołając służkę.\n-Ha! Widzisz? Żartowałem- uśmiechnął się- ja się nigdy nie mylę co do ciebie- powiedział zadowolonym głosem.\nElfia dama uniosła wysoko nos i na pięcie odwróciła się idąc w stronę kuchni,\nnatomiast on zapalił sobie w tym czasie niebieskie cygaro do chwili, aż oczekiwania na gości przerwał dzwonek do drzwi.\n-No witam przystojnego pana wraz z piękną niewiastą!- dumnie głaskała się po bródce głowa rodziny.\n-Cześć dostojny i przystojny ojcze po którym odziedziczyłem geny- przywitał sie Ezarel udający z poważną miną, że bawi się wąsem.\nGardzia pokornie kłaniała się co chwilę, by uniknąć negatywnej opinii swoich przyszłych teściów.\n-Ezarel- powiedziała chłodnym głosem jego matka, która dopiero co się zjawiła.\n-Tak matko?-rzekł dziedzic rodu nieco pochmurniejszym tonem.\n-Przedstaw nam swoją lubą- surowym spojrzeniem zmierzyła Gardienne od stóp do głowy.\n-Matko, ojcze to jest Gardienne, jedna z najnowszych członkini straży, Ziemianka oraz moja dziewczyna.\n-Kłaniam się nisko- dziewczyna zatrzęsła się ze stresu.\n-Masz jakiś rodowód?- zapytała bezpośrednio matka Ezarela.\n-Ja…- zawiesiła się nie wiedząc co powiedzieć Gardzia.\n-Mamo, ale jakie to ma znaczenie- przerwał tą rozmowę zimnym tonem Ez- nie możemy tego czasu spędzić w miłej atmosferze?\n-Ale owszem synu!- uśmiechnął się ojciec próbując rozładować napięcie- zapraszam do stołu! Nasza Ela przyrządziła same najbardziej smaczne miodowe dania jakie lubisz!\n-Dzięki tato!- wzruszył się.\nWszyscy zasiedli do stołu.\nW trakcie gdy jedli, a elfia mama dokładnie obserwowała czy Gardzia oby na pewno robi to poprawnie, Ezarel z ojcem knuli coś puszczając sobie wzajemnie oczka i podejrzanie stykając się stopami.\n-Mamo, muszę przyznać, że te nowe zasłony naprawdę robią na mnie wrażenie- przyznał z uśmiechem.\n-Naprawdę! Niezmiernie się cieszę!- mówiąc to obróciła się by podziwiać ponownie swoje zasłony.\nZrobiła to również Gardzia, a w tym czasie ojciec Ezarela dosypał im coś do miodowej zupy.\n-A jaka dobra zupa!- rozkoszował się jeszcze bardziej uśmiechnięty szef straży.\n-A no racja, racja!- potwierdzał to ojciec jeszcze intensywniej smyrając się po bródce, przekonując tym samym kobiety do jej spróbowania.\nObie nabrały zupy na łyżki i włożyły do ust. Gardienne z bardzo zniesmaczoną miną przełknęła zupę starając się nieumiejętnie ukryć grymas na twarzy, by nie wyjść na niegrzeczną, a matka Ezarela wypluła wszystko na stół.\n-Oszalałeś! Coś ty znowu dorzucił do tej zupy?- wściekła od razu obarczyła winą swojego męża.\nEzarel zakrztusił się swoją zupą ze śmiechu, a ojcowi aż odpadła bródka, która okazała się sztuczną.\n-Nie wytrzymam z nimi Gardienne!- załamała się elfka- Tobie też mój syn robi takie wygłupy?\n-A no robi- roześmiała się Gardzia.\n-Ciebie to bawi?- rozczarowała się i opuściła jadalnie.\n-Przepraszam cię za nią- oznajmił tata Eza- zawsze jak ktoś nowy ma do nas przyjść to robi się taka nadęta i próbuje się pokazać z najzamożniejszej strony, a prawda jest taka, że te zasłony to dywany z doczepionymi klamerkami, co wygląda tak paskudnie, że równie to mogło popsuć wam smak tej zupy!\nGardzi zrobiło się trochę niezręcznie.\n-Nie martw się skarbie- poklepał ją po plecach chłopak- z moimi rodzicami tak jest, że z taty to niezły żartowniś, a mama się zawsze obraża, ale my naprawdę jesteśmy bardzo radosną rodzinką!\n-A poza tym, wyremontowaliśmy ci twój stary pokój synku i znajduje się w nim teraz przeogromne łóżko, które koniecznie musisz wypróbować- puścił mu oczko.\n-No nic tato, dziękujemy bardzo za kolacje, a teraz musimy się przyszykować do spania- oznajmił radośnie i wraz z Gardzią udał się do swojego pokoju.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p704807\nZa górami, za lasami… wróć, w spiżarni państwa Ezarelów, czy też raczej państwa Evrardin, niewysoki, wątły chłopczyk o fryzurze przypominającej niebieskiego, radioaktywnego grzyba właśnie przysuwał do siebie krzesełko. Wspinaczka wydawała się być misją niemal nie do pokonania – w końcu upragniony słoik z miodem znajdował się w jednej z miliona szafek w tym pomieszczeniu. Najwyraźniej humorystyczno-sadystyczne zapędy Aunsellusa, czy też raczej ojca chłopca, osiągały coraz to nowsze formy; nawet teraz nie mógł oprzeć się, by nie podroczyć się z synem, i wraz ze swoją żoną, panią Symme, obserwowali poczynania chłopca, skryci za drzwiami spiżarni.\nRodzice małego Ezarela byli elfami o dość żartobliwej, ale i zarazem złośliwej naturze, o czym zresztą przekonywał się każdego dnia ich syn; od fryzury „na grzybka” z której śmiały się okoliczne dzieci, po ochrzczenie go „Smykonidem” i ciągłe chowanie słoików z miodem, rzekomo pod pretekstem „częste mycie i cukier skracają życie” (ale kto, do licha, nie powiedział, że nie mieli racji?). Nawet teraz nie mogli oprzeć się, by nie wykręcić swojemu potomkowi małego żartu; oboje zresztą uważali, że dopóki ich syn nie spadnie z kilkunastu stołków, szafek i drzew i nie ucieknie z Lasu przed wściekłymi hamadriadami, dopóty nie zazna prawdziwego życia. Można by te zasady określić mianem „domowego obozu przetrwania”, z którego młody panicz Ezarel mógł wyjść tylko silniejszy, by w przyszłości zawojować świat z równie wielkim zapałem, jak obecnie atakował kolejne szafki.\nAle nieważne, co by zrobił mały Ezarel, Aunsellus i Symme zawsze byli gotowi stanąć obok, by w ostatniej chwili go złapać, tak jak zresztą teraz. W końcu oboje wyznawali zasadę, że o ile kromka chleba zwykle upada nasmarowaną stroną do podłogi, o tyle ich dziecko już niekoniecznie, nawet jeśli nie mówili tego głośno.\n- O co zakład, że zaraz spadnie? – szepnął z dziką uciechą w głosie Aunsellus, obserwując wędrówkę syna, obecnie pełzającego po szafce; małe łapki młodego elfa badały teren, a Symme już była gotowa wybiec i go złapać, gdyby jednak blat okazał się nadmiernie śliski. Najwyraźniej jednak było wręcz przeciwnie – Ezarel, nieskłonny ruszyć się dalej, z zainteresowaniem obserwował swoją dłoń, którą próbował oderwać od powierzchni szafki.\n- Znowu bawiłeś się swoimi modelami! – piękne, zielone oczy małżonki patrzyły na Aunsellusa z wyrzutem; należy wiedzieć, że pan Evrardin ubóstwiał bawić się wszelakimi rzeczami, od wykałaczek po ultramocny klej, którym zazwyczaj przyczepiał Ezarela do drzwi za śpioszki, by mały nie rozrabiał pod jego opieką. Kobieta już – już gotowa była ruszyć na pomoc swojemu dziecku, jednak pan Evrardin powstrzymał ją przed tym. Jak się okazało, słusznie – otóż Ezarel oderwał się w końcu od szafki.\nGdyby Symme wiedziała o zabawie w „przyklej dziecko i czekaj, aż spadnie” Aunsellus mógłby sam stać się jednym ze swoich modeli owadów, tych z urwanymi skrzydełkami: teoretycznie klej był ultramocny. Teoretycznie ich syn powinien był zostać zaklajstrowany na amen na blacie. Teoretycznie…\nOdkleiwszy się, dziecko podjęło dalszą wędrówkę; oboje rodzice obserwowali go z nabożnym zachwytem (aczkolwiek te, należące do Aunsellusa, również z ulgą i zarazem zgrozą), gdy ich „mała niebieska dżdżownica” dopełzła do Tej Jedynej, Wybranej szafki, bardziej przypominającej sejf.\nZaraz z ust obojga wyrwał się okrzyk – Ezarel, co teoretycznie nie powinno mieć miejsca, doskonale poradził sobie z zabezpieczeniem polegającym na odkręceniu stosownej kombinacji. Najwyraźniej niezbyt rozsądnym rozwiązaniem było zostawić go w towarzystwie Lepiej Rączki Lance’a… dziecko zbyt szybko się uczyło i zbyt szybko, jak na ten wiek, wyciągało wnioski.\n- Znowu ustawiłeś na kod jego wzrost! – stwierdziła z oburzeniem Symme. – Wiesz przecież, że już w tym wieku ma kompleksy!\n- Nie przesadzaj, jakie kompleksy? – zbagatelizował wyrzuty małżonki Aunsellus, wychodząc ze spiżarni. W tej samej chwili wyczuł na sobie oskarżycielskie spojrzenie swojego małego diablęcia, które właśnie spadło z szafek, tuląc do siebie słoik z miodem.\n- Moja krew! – zapiał dumnie ojciec, łapiąc dziecko; w końcu czyż sam nie uczył małego Ezarela, by dobić przeciwnika i sprowadzić go do parteru? Wszakże właśnie sam musiał to uczynić, gdyż pod ciężarem swojego syna zmuszony został uklęknąć…\n- Powinieneś z powrotem ustawić poprzednie wymiary – burknęło dziecko, wyswabadzając się z objęć rodziciela; o ile przed sekundą Aunsellus był dumny ze swego potomka, tak teraz ta duma z niego uszła jak z balonika pod wpływem ostrego spojrzenia Symme.\n- Czyje wymiary? – zapytała, zaś jej ton wskazywał, że w najbliższym czasie w domu zapanuje wojna…\n- Naszej służącej! – zaraportowało radośnie dziecko, próbując odkręcić słoik. O ile poradził sobie z sejfem, o tyle spojrzenie ojca mówiło już jasno „na moją pomoc nie licz, ani teraz, ani w tym życiu”… Z tą myślą Aunsellus obiecał sobie, że postara się jutro zgubić swojego syna podczas wyprawy do Lasu po cyprysowe szyszki.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p704841\nKeidra zmarszczyła lekko brwi, wytrącona po raz kolejny ze skupienia, gdy jej syn poruszył się na krześle.\n— Ezarel — upomniała go, ściskając mocniej w dłoni pasmo włosów, które właśnie dodawała do warkocza. — Zachowuj się. Już prawie skończyliśmy.\nOdetchnęła i wzięła ze szkatułki inkrustowaną szafirami spinkę. Wpięła ją we włosy dziecka, przeczesała po raz ostatni luźno opadające na łopatki końcówki i odsunęła się. Ezarel obejrzał się na nią pytająco. Kiwnęła głową, usatysfakcjonowana.\nW chwilach takich jak ta chyba najwyraźniejsze było podobieństwo pomiędzy nimi. Ezarel wyglądał wręcz jak jej mniejsza kopia. Mieli identyczne włosy, niebieskie i gęste, teraz nawet ułożone w podobny sposób, te same szmaragdowe oczy, podobne ostre, arystokratyczne rysy twarzy.\nSkończyła ostatnie poprawki akurat w chwili, kiedy przez drzwi zajrzał służący, by powiadomić o powrocie męża Keidry. Elfka spojrzała kontrolnie w lustro, a potem na Ezarela.\n— Wiesz, co masz robić? — zapytała.\n— Tak, matko — kiwnął głową chłopiec.\n— Pamiętaj, żeby pocałować pierścień ojca, ten na palcu wskazującym — poinstruowała go, kierując się w stronę drzwi. Jej syn był pojętny, ale wciąż był tylko ośmioletnim dzieckiem. Musiała pilnować, by nie zrobił niczego nieodpowiedniego.\nJej dłoń na wpół świadomie spoczęła na ramieniu Ezarela, gdy wychodzili z komnaty. Gdy chłopiec się odsunął, matka rzuciła mu karcące spojrzenie.\nPrzystanęła na schodach. Eijas stał u ich podnóża, rozmawiając ze swoim bratem, który widocznie zjawił się tu wcześniej niż ona. Keidra skinęła głową na syna i zeszła na dół, unosząc skraj szaty, by się nie potknąć. Mąż ujął ją za rękę, gdy pokonywała ostatni stopień, i uśmiechnął się.\n— Dziękuję gwiazdom, że doprowadziły cię bezpiecznie do domu — powiedziała elfka, również z uśmiechem, kładąc jedną dłoń na piersi męża, pod prawym obojczykiem.\n— Dziękuję Starożytnym, że opiekowali się moim domem — odparł Eijas, odwzajemniając gest.\nKeidra przyjrzała się swojemu partnerowi, oceniając, czy zmienił się przez czas nieobecności. Strój podróżny podkreślał, jak smukłą miał sylwetkę, a jego ciemny kolor wydobywał blask z jasnych oczu. Błękitne włosy były związane w luźny kucyk. Elfka przez chwilę poczuła się, jakby znowu miała osiemnaście lat, kiedy wymykała się rodzicom, by spotkać się z kochankiem przy świetle księżyca. Szybko jednak przegoniła to odczucie, odsuwając się na stosowną odległość.\n— Jak się powiodły negocjacje? — spytała.\nEijas spojrzał dyskretnie na brata, a potem na Ezarela, który stał z tyłu, bawiąc się czymś w rękawie.\n— Później o tym pomówimy — odparł, kręcąc głową. — Chciałbym trochę odpocząć od polityki.\nKeidra skinęła głową i odsunęła się, robiąc miejsce dla syna.\n— Witaj, ojcze — mruknął chłopiec niechętnie, patrząc w bok.\n— Ezarel — powiedziała matka ponaglająco, ale mąż położył jej rękę na ramieniu.\n— To tylko dziecko — mruknął. Podszedł do syna, uśmiechnięty uprzejmie. — Witaj. Tęskniłeś za mną?\nEzarel spojrzał na niego, zaskoczony.\n— Trochę — powiedział.\nElf ukląkł na jedno kolano przed synkiem i sięgnął do kieszeni. Wyciągnął z niej słoiczek ze złotą zawartością.\n— Przywiozłem ci prezent. To taki słodki syrop, który dodaje się do jedzenia. Lubisz słodycze prawda?\nChłopiec kiwnął głową i wziął słoik w ręce, przyglądając mu się z fascynacją. Ojciec wstał.\n— A teraz pochwal się, jakie postępy zrobiłeś, kiedy mnie nie było. Uczyłeś się „Pieśni o Dziesięciu Wielkich Smokach”, prawda? Chętnie posłucham — zachęcił.\n— Eee… — Ezarel zarumienił się widocznie. — Było, eee, przed wiekami było… — urwał i spuścił wzrok.\nEijas zmarszczył brwi.\n— Nie nauczyłeś się nawet początku.\nEzarel wziął głęboki oddech i wyciągnął ku ojcu dłoń z czymś, co dotychczas trzymał w rękawie. Była to mała, zakorkowana buteleczka. Zawartość błyszczała jak opale we włosach Keidry. Eijas wziął ją do ręki.\n— To eliksir — wyjaśnił chłopiec, a jego oczy błysnęły. — Eriana pomogła mi go zrobić. Jest bardzo mądra. Chciałbym kiedyś…\n— Znowu zajmujesz się tymi bzdurami — przerwał mu ojciec chłodnym tonem. — Przesiadywałeś w laboratorium z służącą, zamiast zajmować się nauką.\n— Jego nauczyciel mówił, że radzi sobie świetnie — powiedziała zaskoczona Keidra.\n— Ale matko… — spróbował się wtrącić Ezarel.\n— To niedopuszczalne, by mój syn zajmował się zabawą zamiast nauki — oznajmił Eijas, blady i wzburzony. — Zawsze pozwalaliśmy ci spełniać zachcianki, ale teraz zaniedbałeś dla nich obowiązki.\nWypuścił z palców buteleczkę, która upadła na ziemię i rozbiła się z trzaskiem. Płyn rozlał się i zamigotał; spomiędzy kamieni dziedzińca wyrosły kwiaty i zaczęły piąć się w górę. Ezarel spojrzał na nie, oszołomiony, a potem na ojca, ze łzami w oczach, i cofnął się. Eijas westchnął i przyłożył sobie rękę do czoła.\n— Wynajmę nauczyciela alchemii — powiedział elf po chwili, podchodząc do syna i omijając małą kępkę roślinności na swojej drodze — jeśli mi obiecasz, że nauczysz się najpierw całej „Pieśni” na pamięć. Zgoda?\nEzarel skinął szybko głową, nie spuszczając wzroku z kwiatów otoczonych okruchami szkła.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p707677\n- Ezarel! - Krzyknęła uradowana Gardienne.\n- Czego dorszu?! - Znowu ją obraziłem. Czemu ja to robię?! Może z przyzwyczajenia. A skąd się wzięło to przyzwyczajenie wzięło ? Ano ze z mojej straty...\n*Ezarel lat 5*\nSiedziałem teraz z moją mamą i ojcem na polanie i jadłem miód. Było mi tak przyjemnie mama jest przemiłą osobą miła, troskliwa i humorystyczna oraz piękna. Jej niebieskie włosy powiewające na wietrze i zielone oczy świecące w blasku zachodzącego słońca dodawały tylko uroku. To po niej odziedziczyłem mój wygląd. A ojciec ? Sympatyczny, wrażliwy i wybuchowy. Jest dobrze zbudowany oraz umięśniony. Posiada piękne czarne włosy i zielone oczy jak u elfki. Nie jest złym ojcem jak inni sobie wyobrażają. Moja rodzina, jak i korzenie są z elfiej zamożnej rodziny, która jest bardzo wielka. Mama zazwyczaj była ubrana w luźne sukienki z rozpuszczonymi włosami a tata w zwykłą koszulkę i spodnie do kompletu z marynarką. Nie mogłem sobie wyobrazić lepszych rodziców niż oni. Wspierali mnie w każdym momencie, gdy tylko tego potrzebowałem. A gdy płakałem oni mnie pocieszali i rozbawiali. Nie wiem jak bym mógł żyć bez nich. Nie dałbym rady.\n-Ezarel, Kochanie musimy już wracać - Powiedziała rodzicielka.\n- Oh oczywiście mamusiu - Opowiedziałem radośnie i wstałem z trawy.\nSzliśmy leśną drużką prowadzącą do naszej wioski. Która mieściła się na zachodzie obok pięknego jeziora gdzie wszystkie problemy nagle zanikały gdy odwiedzało się te miejsce. W pewnym momencie usłyszeliśmy trzask gałęzi i wycie. Gwałtownie się obróciliśmy w tamtą stronę. To, co ujrzałem zmieniło moje życie na zawsze. Przed nami stanął black dog w pełnej okazałości. Był ode mnie większy co najmniej o 5 razy. Bałem się i to bardzo jak mogłem zauważyć moi rodzice też co się w sumie nie dziwię. Drapieżnik rzucił się na nas i jedyne co mogłem zrobić to stać jak sparaliżowany oglądać jak będzie mnie zabijał, bo tylko na tyle pozwalał mi strach, który owładnął moim ciałem.\n- Ezarel uciekaj nie moż... - Tyle udało mi się usłyszeć, bo ten potwór zabił mamę i tatę. Wszędzie była ich krew i moje gorzkie łzy. Black dog po chwili uniósł głowę i spojrzał na mnie z chęcią mordu. A ja? Uczyniłem to, o co prosiła mnie mama i uciekłem przez las na polanę. Nie wiem ile tak biegłem, ale udało mi się dobiec do bramy na skalpie. Stał tam strażnik, który pilnował wejścia. Opowiedziałem mu co mi się przytrafiło a on wpuścił mnie do środka i nakazałbym udał się do szefa tej straży. I właśnie tak znalazłem się w kwaterze i tak przestałem odczuwać jakiekolwiek emocje czy to miłość, czy smutek. Również zacząłem wyśmiewać innych. Lecz pewnego dnia w naszej kwaterze pojawiła się ziemianka, która odmieniła moje życie. Dzięki niej znów mogłem kochać czy się smucić. Dzięki Gardienne wszystko wróciło i mogę się cieszyć z życia. Mimo że innym się wydaje że jej nienawidzę to jednak kocham ją całym sercem. Ona daje mi nadzieję tak jak światło każdego dnia. Gdy ona się smuci to moje serce pęka na milion kawałków tym bardziej jak jest to spowodowane przeze mnie.\n- Ee... Gardienne j-ja nie chciałem. Proszę nie płacz - Wyjąkałem.\n- Ja płaczę ze szczęścia Ezarel - Oznajmiła ukazując swój promienny uśmiech.\n- Ale dlaczego? - Zapytałem zbity z tropu.\n- To dlatego, że cię spotkałam... i kocham cię - Powiedziała ledwie słyszalnym głosem.\n- Ja ciebie też, choć może się to wydawać niemożliwe. To ty pomogłaś mi odnaleść jakiekolwiek emocje które ze mnie wygasły po stracie rodziców, których bardzo kochałem. Kiedyś byłem bez duszy jak jakiś potwór, ale ty, kiedy trafiłaś do Eldaryii dałaś mi płomyczek nadziei, że mogę się zmienić - Rzekłem patrząc jej prosto w oczy.\n- Mogę się o coś spytać? Kiedyś mi opowiadałeś o stracie rodziców, ale nigdy nie mówiłeś jacy byli - Zapytała.\n- Masz rację. Byli najlepszymi rodzicami pod słońcem, choć pewnie już to ci mówiłem - Pokiwała twierdząco głową - A więc moja mam miała na imię Alenja była czystej krwi elfką. Posiadała piękne falowane włosy do połowy ud i piękne hipnotyzujące zielone oczy takie ja, lecz w jej było coś takiego naprawdę magicznego. Nicolas mój (tata) zaś miał tak samo brunatne włosy, jak Nevra sięgające mu do ramion i oczy, które były w odcieniu letniej zieleni. Był dobrze zbudowany i umięśniony prawie jak Valkyon - Jak mówiłem o moich rodzicach z moich szmaragdowych oczu popłynęły słone łzy.\n- Ej Ez nie płacz. proszę ... - Powiedziała, po czym mnie przytuliła. O dziwo teraz jej nie odepchnąłem. Myślę, że po prostu potrzebowałem czyjejś obecności...\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p709549\nMożesz próbować uciec od Przeszłości, ale Ona zawsze Cię dogoni. Niezależnie od dystansu.(…)\nKtoś mógłby rzec, że to tylko zwykłe słowa w głupiej książce. No cóż, bynajmniej nie dla niego.\nWidzicie, tak się złożyło, że ten cytat głęboko ukuł go gdzieś tam. Ktoś mógłby zapytać: gdzie?\nJuż spieszę z odpowiedzią: w sercu.\nNiestety słowa mają też moc przywoływania złych wspomnień…\nW dużej komnacie przy kominku stały dwie osoby. Ogień idealnie oświetlał ich smukłe sylwetki, tym samym nadając im dość upiornego klimatu.\nDobrze, może przesadziłam – nie były aż tak upiorne! Przynajmniej nie dla wszystkich, ale muszę stwierdzić, że na małym dziecku ze spiczastymi uszami i niebieską jak ocean czupryną (i na mnie) zrobiły wrażenie.\nI mówi Wam to sama Śmierć.\nPo chwili pojawił się ten mały brzdąc. O ile się nie mylę, to zwali go Ezraelem.\nNie patrzcie tak na mnie! Też mogę się pomylić, bo widzicie – nawet Śmierć czasem się myli.\nPo chwili pojawił się ten mały brzdąc – Ezarel. Podszedł do jednej z sylwetek i potulnie zwiesił głowę.\nW końcu dobrze wiedział, że rodzice oczekują od niego bezwzględnego posłuszeństwa.\nJedna z postaci utkanych w czerni wyciągnęła z kieszeni mały przedmiot – srebrne dzwoneczki. Chrząknęła głośno, co dla chłopca było znajomym sygnałem.\n- Wytłumacz mi, chłopcze…- dumny i zachrypnięty glos jego ojca rozległ się po pomieszczeniu. – Co to ma znaczyć?\n- Ty i ta wieśniaczka? – druga postać poruszyła się, a jej zwiewna sukienka zaczęła przypominać skrzydła. Podeszła do chłopca i wyciągnęła smukłe palce, by złapać go za podbródek. Spojrzała mu głęboko w oczy, po czym wydobyła z siebie słowa, które wraz z aksamitnym głosem miały przewiercać mu duszę już do końca życia.\n- Ktoś taki jak Ty nie może zadawać się z hołotą.\nEzarel próbował mężnie stawić czoło spojrzeniu matki. Bezskutecznie, gdyż po niecałych dwóch minutach zaczął się wyrywać. Kiedy już mu się udało, usłyszał dźwięk, zbyt dobrze znany - dźwięk srebrnych dzwoneczków, używanych do utrzymania dyscypliny.\n- Słuchaj się matki, młodzieńcze. Musisz pamiętać o swoim pochodzeniu, czy to jasne? – Lord Ruanaidh wyprostował się dumnie, a płomienie oświetlały odznaczenia wojskowe zdobyte w trakcie Wielkiej Wojny. Zgarnął kosmyki długich białych włosów do tyłu, podrabiał się po brodzie, po czym wbił w syna spojrzenie swoich turkusowych oczu. – Jesteś przedstawicielem szlachty, nie możesz uganiać się po lasach z kimkolwiek! Zatem, wytłumacz mi, chłopcze… Co tam robiłeś? – syknął.\n- Nic takiego! Tylko się ganialiśmy po lesie Evarionu! To chyba nic takiego, prawda? – głos malca załamał się. Naprawdę ciężko się patrzy na obraz czystego strachu. W tym przypadku nie było inaczej.\nNatychmiast po skończeniu zdania usłyszał dzwoneczki. Spojrzał skołowany na matkę – piękną elficę o długich błękitnych włosach, owalnej twarzy i zielonych oczach, które w tym momencie zaiskrzyły szarłatem.\nZaistniała sytuacja nie wyglądała dobrze. Przyglądałam się rodzinie z niepokojem, chcąc odczytać emocje z ich oczu. Po latach stwierdzam, że wyszło mi to całkiem nieźle, choć przyznaję, że w tamtej chwili nieco się zaskoczyłam - nie spodziewałam się takiej ilości smutku w ślepiach rodzicielki małego elfa.\nCóż, może przeczuwała, że niedługo do niej przyjdę.\nPamiętam tę noc.. Spała wtedy z malcem w łóżku, a chłopiec trzymał kurczowo jej dłoń, jakby przeczuwał nadchodzący chłód. Pewnie spytacie: „co wtedy robiłaś, o Śmierci?”.\nOdpowiedź jest prosta: stałam u drzwi pokoju, oglądając ten uroczy obrazek. Jakież to trzeba mieć serce, by przerywać coś takiego?\nCóż, robota to robota. Poza tym, epidemia zabierała wszystkich.\nStałam tak zamyślona przez paręnaście minut, po czym podeszłam do ogromnego łoża z baldachimem i spojrzałam na piękną porcelanową twarz kobiety, która wkrótce miała pójść ze mną. Delikatnie stuknęłam ją w ramię, ponieważ nie chciałam zbudzić jej syna zbyt gwałtownym ruchem. Niestety, obawiam się, że on już wtedy mnie zobaczył, bo jego małe ciałko zaczęło się kręcić niespokojnie. Przeklęłam w duchu, gdyż dzieci nie powinny mnie nigdy oglądać.\nStuknęłam jeszcze raz. Potem kolejny, kolejny… i kolejny. Kiedy w końcu udało mi się ją zbudzić, jej oczy o kolorze wiosny uśmiechnęły się, twarz ozdobił dziwny spokój. Po chwili wstała z łóżka, by stopniowo zbliżać się do mnie i na końcu złapać moją rękę. Im bliżej się znajdowała, tym bardziej jedwabna biała koszula nocna, w którą była ubrana, zaczęła przypominać skrzydła majestatycznego ptaka. Zdumiało mnie to, przyznaję.\nGdy finalnie mogłam zabrać ją daleko, zobaczyłam coś, co nawet kogoś takiego jak ja niezmiernie zasmuca.\nZobaczyłam dziecięce łzy.\nPrzypominając sobie tamtą noc, coraz mniej dziwię się, że Ezarel wybrał ścieżkę alchemii. Tak bardzo chciał znaleźć lekarstwo na chorobę, która strawiła osobę tak mu bliską.\nNiestety, mały elf przeliczył się na przestrzeni lat wiele razy. Oj wiele, bo widzicie, dzieci…\nZe mną nie da się wygrać.\nLink do opowiadania: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p711766\nWypowiedziane przez Ezarela słowa zawisły w powietrzu, ciężkie jak burzowe chmury, przy których jedynie kwestią czasu była gwałtowna ulewa. Tym razem jednak, rozpoczęła się ona powoli, spokojnie, począwszy od drobnej mżawki, kiedy to siedzący po przeciwległej stronie stołu mężczyzna niespiesznie odstawił czarkę z gorącym naparem z powrotem na blat i dopiero wtedy popatrzył na swojego syna.\nChoć spodziewał się, że ujrzy we wzroku ojca kpinę bądź nawet pogardę, spotkał się jedynie ze stoickim spokojem i błyszczącą w jego jasnych oczach wiekową mądrością. Nim którykolwiek z nich zdążył się odezwać, gęstą ciszę przerwała matka i gdyby nie ostrość, z jaką padły jej następne słowa, można by sądzić, że jej łagodny ton nie krył w sobie ani odrobiny urazy, przypominał bowiem szept rozpływający się w powietrzu wraz z wypełniającym pokój jadalny intensywnym aromatem ziół oraz palonego drewna.\nEzarel popatrzył na kobietę i ze ściskającym serce niepokojem zauważył, że przekazana właśnie informacja sprawiła, że naraz twarz jego matki zdawała się postarzeć o kilka lat. W swoim naturalnym, złośliwym odruchu przeszło mu przez myśl, jak dramatyczna musiałaby być jej reakcja, gdyby dopuścił się czegoś naprawdę niewybaczalnego, ale nie dał tego po sobie poznać.\n— Kocham ją — powtórzył głośniej i wyraźniej, a potem wyprostował się na krześle, aby dodać swoim słowom jeszcze więcej wagi i utwierdzić swoich rodziców w przekonaniu, że był całkowicie pewien i świadom swojej decyzji.\nOjciec wciąż nie odrywał od niego uważnego spojrzenia, jakby starał się odczytać, co kryło się w jego duszy, podczas gdy matka nerwowym ruchem poprawiła okrywające jej ramiona szaty, byle tylko zająć czymś drżące z emocji dłonie.\nW tamtej chwili, Ezarel uświadomił sobie, że gdyby tylko mógł dokonać wyboru, o wiele bardziej wolałby, aby zaczęli na niego krzyczeć i usiłowali wybić mu tę miłość — miłość do człowieka — z głowy i to takiej reakcji prędzej się po nich spodziewał. Teraz jednak utknął zawieszony gdzieś między jawą a snem, wsłuchując się we własne, chaotyczne myśli podsuwające mu coraz to różniejsze scenariusze, jak powinien dalej rozegrać tę dyskusję, aby tylko wszystkiego nie zaprzepaścić, podczas gdy w pokoju panowała pełna napięcia cisza przerywana jedynie trzaskaniem ognia w kominku. Błagał, aby którekolwiek z nich się odezwało, aby matka wstała od stołu ze łzami w oczach i wybiegła do swoich komnat, aby ojciec nareszcie powiedział, co tak naprawdę o nim sądzi i wyklął go za wszystkie pokolenia. Oboje jednak wciąż uparcie milczeli, chłonąc tę informację i powoli, stopniowo się z nią oswajając.\n— Czy ona także kocha ciebie? — Niespodziewanie, to matka była pierwszą, która zdecydowała się przerwać milczenie, a było to jedno z ostatnich pytań, które Ezarel spodziewał się usłyszeć.\nZamrugał zaskoczony i nerwowo przełknął ślinę.\n— Tak — odparł. — Na pewno tak.\nOparła łokcie na stole, a długie rękawy szat zsunęły się aż do łokci, odsłaniając jej szczupłe, przyozdobione biżuterią nadgarstki, gdy gestykulowała, aby podkreślić wagę swoich następnych słów.\n— Ezarelu, kochanie — kontynuowała aksamitnym, eterycznym głosem, który sprawiał, że choćby wygłaszała najbardziej żmudne przemówienie, wszyscy słuchali jej z niezmąconą uwagą — miłość nie jest czymś błahym, o czym można ot tak rozprawiać wszem i wobec. Jeżeli ona darzy cię uczuciem równie wielkim, co ty ją, powinieneś o tym wiedzieć, a przede wszystkim powinieneś to czuć.\n— Wiem, że mnie kocha — oponował stanowczo.\nNie miał pojęcia, w jaki sposób mógł za pomocą słów przekazać to, jak niezwykłe wydawało mu się teraz zakochanie w człowieku, w istocie z zupełnie innej czasoprzestrzeni, której tak naprawdę nigdy nie powinien mieć prawa spotkać. A jednak, los okazał się być na tyle kapryśny, że rzucił ich sobie w ramiona pomimo tak jawnych przeciwności, zupełnie jakby zasłyszane niegdyś, ziemskie legendy o dwóch odłamkach tej samej duszy tworzącej całość, które miały odnaleźć się choćby na przeciwległych krańcach wszechświata zawierały w sobie ziarno prawdy.\nKobieta westchnęła, jednak oprócz zrezygnowania była w tym także odrobina zrozumienia, a Ezarel mógłby przysiąc, że przez ułamek sekundy dostrzegł, jak kąciki jej ust unoszą się na kształt delikatnego uśmiechu. Popatrzył na milczącego dotąd ojca, który teraz przyglądał się swojemu odbiciu w czarce ziołowego naparu i w dalszym ciągu sprawiał wrażenie nieszczególnie przejętego całą tą sytuacją.\n— Tato? — zapytał Ezarel, nie mogąc dłużej znieść dzielącego ich, niewidzialnego muru, w odpowiedzi otrzymał jednak zamyślony pomruk, a uważne, mądre oczy mężczyzny powędrowały ku jego żonie, jakby szukając w niej aprobaty.\nNiespodziewanie wstał od stołu, biorąc w dłoń swoją czarkę i kierując się ku wyjściu z pokoju, gdy jednak przechodził tuż za plecami syna, położył dłoń na jego ramieniu w uspokajającym geście i oświadczył:\n— Nie chcę cię więcej widzieć w moim domu.\nPo czym wyszedł, pozostawiając po sobie jedynie bolesny, ściskający gardło chłód.\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p712075\nEzarel z niepodobną dziecku uwagą wertował karty księgi. Choć przeczytał ją już wielokrotnie, regularnie wracał do jednego z rozdziałów – tego, który spośród wszystkich znanych w Eldaryi zwyczajów ludzi, skupiał się na świętowaniu. Człowiek – marny, niedorównujący elfom i faery – okazję do wesela znajdował niemal wszędzie. Mimo że Ez nie rozumiał, dlaczego ktokolwiek miałby chcieć urządzać przyjęcia z okazji kolejnych rocznic zaślubin, zgonów, zdobycia stopni naukowych czy zakończenia kalendarzowego roku, zazdrościł tym – jak mawiał jego ojciec – podłym istotom, jednego. Prawie każde ludzkie dziecko obchodziło swój wyjątkowy dzień. Urodziny. Księga dokładnie opisywała rytuał składania podarków, spędzanie czasu na zabawie w gronie przyjaciół i to, co małemu elfowi śniło się po nocach – zajadanie ogromnych, wręcz niewyobrażalnych ilości słodyczy.\nChciałby spędzić dzisiejszy dzień tak, jak gdyby urodził się człowiekiem. Oddałby ostatnią kropelkę miodu, byleby ojciec pozwolił mu zaprosić kilku rówieśników, udekorować swoją komnatę i poprosić kuchnię o przygotowanie nawet skromnego tortu ze świeczkami. Wiedział jednak, że rodzice mieli dla niego inne plany. Westchnął smutno, odgarniając z czoła kosmyk niebieskich włosów. Czekało go to, co zwykle – lekcja szermierki, a później zajęcia z ekonomii, historii Ziemi Jaspisu i wszystkie inne, zdaniem Ezarela zbędne, nieprzyjemności.\nJak to już miał w zwyczaju, ojciec zmierzył Eza krytycznym spojrzeniem.\n— Wyprostuj się — syknął. Gdy dziecko wykonało polecenie, wrócił do delektowania się karmelem, mango i musem z kiełkami lunarnej cykorii.\n— Profesor mówił, że czynisz wielkie postępy, synu — odezwała się siedząca u drugiego końca stołu kobieta. — Algebra nie jest prostą sztuką.\n— Staram się, matko.\n— Jestem z ciebie dumna.\nŁagodny uśmiech zielonookiej podniósł na duchu chłopca. W jego sercu urosła nadzieja, że oprócz samej pochwały mógł otrzymać jeszcze nagrodę. Nie liczył na dodatkową porcję karmelu ani nawet życzenia urodzinowe, ale może zwolnienie z lekcji fechtunku..? Rozmyślania Ezarela przerwał surowy, zbyt dobrze znany mu ton.\n— Nie schlebiaj dziecku. — Mężczyzna niemalże bezgłośnie odłożył sztućce na pusty już talerz i, wstając, wygładził materiał tuniki. Jego żona otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale szybko dodał — Tylko go zniechęcisz. Nie spóźnij się na zajęcia, Ezarelu. I, na litość Wyroczni, wyprostuj się.\nElfka uchyliła drzwi i wślizgnęła się do zaciemnionego pomieszczenia. Uważając, by nie zaniepokoić zasypiającego syna, przysiadła w fotelu obok łóżka. Gdy przyglądała się dziecku, wspomnienia sprzed kilku lat jakby wypełzły z cienia i otuliły ją ciepło. Doskonale pamiętała swoje pierwsze spojrzenie na Ezarela – moment, w którym odkryła, że niemowlę posiada oczy dokładnie takie, jak jej własne. Nie mogła nacieszyć się, kiedy chłopiec uczył się czytać, malował dla niej obrazki, przynosił kwiaty z ogrodów, czy nawet robił jej dziecinne żarty… Sentymenty. Coś, czego tak nie znosił ojciec Ezarela. Gdy wróciła myślami do rzeczywistości, westchnęła.\nEzarel przekręcił się na drugi bok i stęknął z bólu. Na lekcjach fechtunku nie oszczędzano go, przez co zazwyczaj kończył poobijany, sinofioletowy i niezwykle sfrustrowany. Matka w uspokajającym geście położyła dłoń na jego głowie. Mogła zrobić dla niego tylko tyle.\n— Śpij, moje szczęście — wyszeptała, gładząc lazurową czuprynę. — Już za kilka lat będziesz mógł odejść. Obiecuję.\nTrwała tak jeszcze przez chwilę. Pozwoliła spłynąć po policzku kilku łzom i przepędziła czarne myśli. Zanim wyszła, zostawiła na szafce podarek, który Ezarel miał odnaleźć dopiero rano.\nSłoiczek miodu, dla ozdoby przewiązany wstążeczką z turkusowego jedwabiu, miał jednak nigdy nie doczekać się zjedzenia. Bo któż by przewidział, że łasy na słodkości chłopiec zachowa złocisty przysmak na pamiątkę, a elegancką tasiemką będzie przewiązywał włosy?\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,13-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p712448\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p708302\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p711704\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p712040\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,12-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p712205\nLink do pracy: http://eldarya.pl/forum/t2500,13-trwa-konkurs-oficjalny-fanklub-ezarela.htm#p712429\nOficjalny Fanklub E z a r e l a - K O N K U R S ! ! !\nG Ł O S O W A N I E NA NAJLEPSZE PRACE - OOOOOSTATNI DZIEŃ!!!\n#302 08-10-2018 o 16h22\nChciałabym oddać swój głos na pracę użytkowniczki Polonia.\nDlaczego? Mimika postaci jest dobra, chodzi mi głównie o matkę. Również jej włosy są fajnie narysowane, czuć w nich taką lekkość. No i mały Ezarelek jest przeuroczy. Nie widzę też żadnych większych zaburzeń proporcji ciała.\nTyle argumentacji wystarczy? xd\n#303 08-10-2018 o 16h25\nJasne że tak Choć przypominam, że można zagłosować na rysunek i opowiadanie! Więc zawsze możesz jeszcze wybrać jakieś ciekawe opko ^^\n#304 08-10-2018 o 18h18\nPo przeczytaniu wszystkich opowiadań głosuję na to od @Einsamkeit, ujęło mnie humorem oraz wybranym przedziałem wiekowym - rodzice z tego opowiadania są pogodni, troskliwi i czytając o nich "czuję" powiązanie pomiędzy ich charakterem a charakterem syna (jestem sobie w stanie wyobrazić, że takie ich zachowanie starszemu Ezarelowi mogło się wydać nawet więcej, niż męczące, dlatego też mógł zdecydować o opuszczeniu swego domu).\nCo do grafiki - głosuję na @Polonię, ci rodzice w zasadzie fajnie obrazowaliby opowiadanie @Einsamkeit, wyglądają na pogodnych i ciepłych, bardzo podoba mi się fryzura matki, nadaje jej nieco "szalony" wygląd. Fajnie dobrane kolory (chylę czoła, ja zawsze mam z tym problemy... Taka moja pięta achillesowa.)\nOstatnio zmieniony przez Crewedka (12-10-2018 o 16h00)\n#305 08-10-2018 o 19h54\nPo głębszym zastanowieniu, zdecydowałam się zagłosować na opowiadanie ReiKo. Jest dobrze, zgrabnie napisane i czytało mi się je naprawdę przyjemnie, poza tym wyróżnia się niespodziewanymi dla mnie zwrotami akcji (a ciężko takowe zawrzeć w 5000 znaków). Mówię tutaj głównie o niejednoznaczności charakteru ojca, który na początku wydaje się "panem i królem", później dostajemy jego kochającą wersję, ale jednak okazuje się surowy (rozbijając fiolkę), a ostatecznie, mimo to, wynajmuje nauczyciela alchemii. Zaimponowało mi rozbudowanie postaci i stwierdziłam, że to będzie najlepszy wybór.\nWahałam się również nad opowiadaniem Einsamkeit, z uwagi na sympatyczny, żartobliwy ton (szczęśliwe wczesne dzieciństwo Ezarela zgadza się z moją wizją tego jak to wyglądało), jak również Lexi, z powodu interesującego wykorzystania słowa "przestań". Gdyby można było przyznawać wyróżnienia, to powędrowałyby właśnie do nich. :3\nZ kolei w przypadku rysunków, to postanowiłam zagłosować na Crewedka. Praca bardzo podoba mi się pod względem wizualnym, a obrażony, rzucający zupką w rodziców Ezarel wyjątkowo mnie ujął w kontekście rozpieszczonego, arystokratycznego dzieciaka. Pasuje to do niego. :D\n#306 08-10-2018 o 20h29\nOddaję swój głos na opowiadanie Einsamkeit, przyjemnie się je czyta oraz posiada nutkę humoru. Natomiast w kwestii rysunków oddaje swój głos na Crewedka, obrazek jest bardzo ładnie namalowany, a mały Ezarel jest uroczy.\n#307 09-10-2018 o 18h16\nCześć przyjaciele! Widzę, że głosowanie pomalutku idzie do przodu, co bardzo cieszy!\nPrzypominam, że głosowanie trwa do 21 października i to właśnie waszym zadaniem jest\nwybranie pierwszego miejsca w kategorii RYSUNEK oraz OPOWIADANIE!\nJak wrażenia po 21. odcinku? ;]\nNależeliście do szczęśliwców którzy od razu trafili na Eza, czy nadzialiście się na błąd?\nW razie czego jak zawsze mam dla was screeny wszystkich scen z Ezem + ilustrację!\nSCREENY SCEN Z EZARELEM\nILUSTRACJA Z EZEM\nOstatnio zmieniony przez Methrylis (09-10-2018 o 18h20)\n#308 09-10-2018 o 19h31\nZ rysunków oddam głos na pracę Crewedki. Urzekło mnie wykonanie, a jeszcze bardziej pomysł. Mały Ezarel buntujący się i rzucający zupką w rodziców oraz ziirytowany ojciec - coś pięknego.\nNa opowiadania głos też oddam, jednak wtedy kiedy będę miała więcej czasu na ich przeczytanie. Mam nadzieję, że będę mogła dodać drugą odpowiedź?\n#309 09-10-2018 o 19h33\n@Mysterios jasne c: Zawsze też możesz edytować swoją wypowiedź i dołożyć do tego głos z opowiadaniem, ponieważ wszystkie głosy i tak zliczamy po zakończeniu głosowania.\n#310 10-10-2018 o 11h01\nKorzystając, że głosować może każdy... ja swój głos oddam na kategorię rysunek - Crewedka.\nZa pomysł i klimat, który - jak sądzę- bardzo pasuje do Ez'a. Wygląda jak autentyczna scenka wycięta z ich dnia codziennego.\nPrzyznam w tym miejscu, że osoby z opowiadań są nieco poszkodowane u mnie. wybitnie rzadko czytam takowe. Tak więc, będąc krytyczną, wstrzymam się od przeglądania tej kategorii.\nAla lubi klasykę wyzwań.\nMój deviantart & SF & Ask\n#311 10-10-2018 o 22h42\nWłaśnie przed chwilą przeczytałam wszystkie opowiadania biorące udział w konkursie, przejrzałam rysunki i już oddaje swój głos.\nZacznę od trudniejszej części, czyli opowiadań. Miałam mały dylemat, ale postanowiłam zagłosować na pracę @ReiKo. Podoba mi się to, że praca jest tak napisana, że mogę sobie wyobrazić na jej podstawie charakter całej trójki, chociaż pewne rzeczy nie są wprost przedstawione. Fajnie też wpleciony został fragment dotyczący 'złotej substancji' jako formy podarunku od ojca - czyżby zamiłowanie Eza do miodu było uwarunkowane tym wspomnieniem? Wgl to naprawdę podoba mi się kreacja ojca, który jest dość tajemniczy i na różne sposoby można interpretować jego zachowanie. Chyba on jest tą stroną, która wymaga od syna godnego zachowania się, ale potrafi też okazać zainteresowanie, czym zaskakuje małego. Inne pytanie jakie mi się nasuwa, to 'Czy naprawdę pogodził się z 'haniebną' rozrywką dziecka?'. Miałam jeszcze inne przemyślenia, ale ta wypowiedź byłaby za dłuuuuga.\nW drugiej kategorii nie będę oryginalna - głos oddaję na pracę @Crewedki. Urocza scenka z życia codziennego, mały i uparty elf niejadek, bezradna mina matki i ojciec, który chce przekonać dziecko do jedzenia, ale mu coś nie wychodzi. Będę szczera, to ta próba sił chyba już od początku mnie kupiła XDD\nOstatnio zmieniony przez Maniac (11-10-2018 o 09h56)\n#312 11-10-2018 o 19h43\nSiema moi mili, przybywam do was z kilkoma artami!\nJak zwykle przypominam o możliwości głosowania na najlepszy rysunek i najlepsze opowiadanie!\nPoza tym wyszedł niedawno odcinek 21., w którym było sporo scen z Ezem ;]\nNO WŁAŚNIE, bo to kwestia sporna: wam odpowiada aż tyle namiętnych scen, czy jednak powoli czujecie się tym zmęczeni?\nA tu mam obiecane arty:\n#313 12-10-2018 o 16h42\nUważam, że praca plastyczna użytkowniczki @Crewedka to jedyna grafika, która zasłużyła na pierwsze miejsce. Przede wszystkim postacie posiadają poprawną anatomię, czego niestety u większości rysunków nie widzę. To pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oko. Poza tym praca jest staranna i czysta, jeśli chodzi o wykończenie. Kolory są przyjemne, jak również sama kreska, która jest bardzo estetyczna.\n#314 13-10-2018 o 20h12\nChciałabym oddać głos na rysunek Polonii Jest czysty, przejrzysty, starannie zrobiony, piękny, jeśli chodzi o kolorystykę. Do tego bije od niego cudownie pozytywna energia. Bardzo podoba mi się pomysł, że to po matce Ez odziedziczył śmieszkowanie.\n#315 13-10-2018 o 20h22\nPrzypominam, że możecie głosować zarówno na rysunki, jak i opowiadania.\nNie musicie się ograniczać tylko do jednej kategorii :]\nOstatnio zmieniony przez Methrylis (13-10-2018 o 20h23)\n#316 14-10-2018 o 12h43\nMoże zacznę od tego, że jak dla mnie odcinek był poprowadzony za szybko. Idź tu, idź tam, w międzyczasie wróć na chwilę do kwatery i znowu gdzieś idź. W te krótkie chwile 'na misjach' postanowiono wpleść intymne chwile z WS-em, co spotęgowało odczucia, że para jest strasznie niewyżyta. Generalnie uważam, że moment pierwszego zbliżenia był za wcześnie. Ten odcinek jest już tylko kontynuacją zbyt szybko postępujących uczuć. Pierwsza faza zakochania jest intensywna, pary chcą spędzać w swoim towarzystwie dużo czasu i to jest normalne. Ale sądzę, że podzielenie tego odcinka na dwa osobne, wolniejsza akcja i więcej rozmowy między Gardzią i WS-em byłoby lepszym rozwiązaniem. Między innymi z powodu zbyt szybko rozwijającej się akcji, moja Gardzia (nie)stety musiała obejść się bez scen +18 :')\nW sumie to tylko na plaży była jakaś różnica w późniejszych dialogach. Ez na początku się zdziwił, że Gardienne go odepchnęła, ale uznał, że jeżeli ona nie ma ochoty, to nic się nie stało.\nNo i największą wadą chyba tego wszystkiego jest pl tłumaczenie... Momentami jest ono strasznie irytujące. Na chwilę włączyłam sobie ścieżkę z Ezem po angielsku i mam wrażenie, że te dialogi nie są tak groteskowe jak u nas. Prosty przykład, u nas są Gardzia jest 'łobuziakiem', tam jest nazwana 'dirty girl' w żartobliwym kontekście. Nieprzypadkowo język polski jest jednym z najtrudniejszych języków do nauczenia, bo niektóre nawet bliskoznaczne wyrażenia mają zupełnie inny wydźwięk, więc tłumaczenie czegoś jest naprawdę ciężką pracą. Tu zaś, mam wrażenie, że większość tekstu jest po prostu wpisywana do google tłumacza i nie zwraca się uwagę na dopasowanie dialogów do sytuacji. No i przede wszystkim karygodne dla mnie są wszystkie błędy ortograficzne(!), proste błędy stylistyczne, etc.\nJeszcze wrócę do relacji Eza z różową landrynką czy naprawdę musieli dać tej postaci różowe włosy, by podkreślić jej człowieczeństwo?. W pewnym momencie zaczęłam wątpić, że łączyły ich zażyłe relacje, bo bezimienna antagonistka zapytała się elfa nie pamiętam dokładnie słowo w słowo: 'Czyli jednak lubisz ludzkie dziewczyny?' Tu zaczęłam myśleć, że może relacja ta była jednostronnym uczuciem, ale... przynajmniej tutaj pszczółki mnie zaskoczyły w 22 odcinku\nOstatnio zmieniony przez Maniac (14-10-2018 o 20h05)\n#317 16-10-2018 o 21h25\nKwestia latania tu i tam chyba wszystkim przeszkadzała, bo większość narzekała na te bezsensowne wyprawy. Dużo prościej byłoby dać notkę, że Gardzia była tam i tam oraz dowiedziała się tego i tego. No, ale mniejsza.\nCo do za szybko postępującego uczucia, to zgadzam się, choć z drugiej strony warto zauważyć, że odcinek faktycznie pokazuję tę parę tak, jakby była niewyżyta. W rzeczywistości jednak od czasu do czasu pojawia się jakiś tam dopisik, że mijają kolejne dni, co wskazuje na to, że oni są razem od kilka tygodni, a te czułości są po prostu tak rozłożone.\nCóż, bezcelowym jest pisanie o różowołosej cholerze, kiedy większość ma zaspoilerowany 22. odcinek, także to sobie darujemy. ALE zakładając, że to była jego ex, a teraz Ezarel jest z Gardzią i jest w niej mocno zakochany... czy byłby w stanie pójść za nią na Ziemię, gdyby Gardzia była zdeterminowana?\nZróbmy z tego główne pytanie.\nZałóżmy, że Gardienne nie jest w stanie spędzić w Eldaryi ani dnia dłużej, ponieważ tamtejsze powietrze powoli ją zabija.\nWyrocznia umożliwia jej powrót do domu i... co dalej?\nCo zrobiłby Ezarel? Poszedłby za nią, czy został, porzucając uczucie?\nBo jednak, bez względu na tempo romansu, mleko już się rozlało i można jasno uznać, że jednak Ez jest w niej zakochany ;]\nA tymczasem mam dla was DUUUUŻO artów! Część z nich się pewnie powtarza, ale i tak jakoś to uporządkuję\na dzisiaj robiłam porządki z artami w głównym poście ech xd\ntutaj będą arty, zaraz je wstawię\nAutorka: Kahasan (tumblr usunięty)\nAutorka: Minorii (pinterest)\nPrzypominamy, że konkurs nadal trwa i wciąż można głosować na swoich faworytów!\nOstatnio zmieniony przez Methrylis (16-10-2018 o 22h12)\n#318 20-10-2018 o 16h46\nMój głos oddaję na ReiKo. Autorka ma wyraźnie bardzo dużo pomysłów na przeszłość Ezarela. W bardzo krótkim utworze zostało zawarte wiele dopracowanych elementów, każdy jest po coś, a całość wydaje się dzięki nim ekspresyjna.\nPodobają mi się relacje Elzarela z jego rodzicami i trójwymiarowość wszystkich postaci. W dodatku dopatruję się tu powiązań między przeszłością i teraźniejszością w przypadku słoiczka miodu lub ucieczki przed dotykiem matki.\nW przypadku rysunków głosuję na Crewedkę. Anatomia została zachowana, kreska jest bardzo schludna przyjemna dla oka, no i mamy tu jakąś historię. Bardzo podoba mi sposób, w jaki postaci zostały narysowane - w różnych pozach, z różnymi minami. A co ważniejsze, mamy nakreślone charaktery, widać, kto był pobłażliwym rodzicem, a kto jednak temperował tego złośliwca.\n#319 Wczoraj o 23h17\nHa, w końcu przeczytałam wszystko!\nMnie osobiście bardzo urzekła forma pracy Souliette - melancholijna, spokojna, a jednocześnie niosąca ze sobą pewną refleksję. Ze Śmiercią nie da się wygrać tak, jak ciągle jest tylko obserwatorką naszego życia. To wyjaśnia również przyszłą decyzję Ezarela, podobnie jak jego podejście do pewnych spraw. Smutne, ale i prawdziwe.\nI tu wyrażę w sumie swoje niezadowolenie - chociaż opowiadania stały na bardzo wysokim poziomie, osobiście widzę, że mało kto podszedł do rodziców Ezarela w humorystyczny sposób, pokazując ich zalety, a wielka szkoda :c\nZ rysunków ciężko było mi się zdecydować między pracami Crewedki i Polonii - obie mnie urzekły, nieziemsko. Ale chyba ten malutki niebieski wąsik na twarzy małego Eza urzekł mnie najbardziej :"D\nAppearances rarely show the whole truth.\n#320 Dzisiaj o 00h03\nBardzo dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w konkursie oraz tym, którzy głosowali na najlepsze prace! Wyniki podamy do końca tego tygodnia!


Marcin Zdunik Biografia – Marcin Zdunik\n„Traktował swój instrument jako medium zdolne wyrazić dźwiękami dramatyczną złożoność muzycznego i ludzkiego świata” (Małgorzata Komorowska, Ruch Muzyczny).\n„Marcin Zdunik grał znakomicie. Doskonała technika, niespożyta energia, fantastyczne wyczucie czasu w muzyce i godna podziwu dbałość o intonację to zresztą stałe cechy jego gry. Interpretacje były głęboko przemyślane; solista grał z pokorą, ukazując zarazem całą gamę afektów, w muzyce baroku tak przecież ważnych!” (Urszula Gutowska, Ruch Muzyczny).\nW 2007 roku został laureatem I nagrody, Grand Prix oraz 9 innych nagród w VI Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. W 2008 roku reprezentował Polskie Radio w Bratysławie na Międzynarodowym Forum Młodych Wykonawców organizowanym przez Europejską Unię Radiową (EBU) zwyciężając i zdobywając tytuł New Talent 2008. W 2009 roku otrzymał nagrodę Gwarancja Kultury przyznaną przez TVP Kultura.


Projekt domu DM-5588. Dom parterowy z garażem, z poddaszem mieszkalnym, bez podpiwniczenia, na wąską działkę. Technologia: tradycyjna. Ściany zewnętrzne: YTONG 30 cm, styropian 10cm, tynk zewnętrzny. Stropy w budynku: żelbetowe lub drewniane. Kąt nachylenia dachu: 31°, 45°. Program: 3 pokoje, salon, kuchnia, pomieszczenie gospodarcze oraz garaż. ZAWARTOŚĆ PROJEKTU: - projekt architektoniczny budowlany - projekt konstrukcyjny budowlany - projekt budowlany wewnętrznych instalacji sanitarnych (c.o, wod-kan,gaz) - projekt budowlany wewnętrznej instalacji elektrycznej ...\nPow. użyt. 119.20 m2\nSzer. działki 12.70 m\nProjekt domu DM-5588C MIŁKOWO "C". Dom parterowy na wąską działkę, z garażem, poddaszem mieszkalnym, bez podpiwniczenia. Technologia tradycyjna. Ściany zewnętrzne: YTONG 30 cm, styropian 10 cm, tynk zewnętrzny. Strop: żelbetowy. Kąt nachylenia dachu: 31°, 45°, Ogrzewanie: paliwo stałe Program: 3 pokoje, salon, kuchnia, łazienka, WC, kotłownia, garaż. ZAWARTOŚĆ PROJEKTU: - projekt architektoniczny budowlany - projekt konstrukcyjny budowlany - projekt budowlany wewnętrznych instalacji sanitarnych (c.o, wod-kan,gaz, szambo) - projekt budowlany wewnętrznej instal...


Dla kogo najistotniejsze powinno być rozliczenie PIT 28 i jak jest w stanie go dokonać? - Urządzenia AGD i RTV\nKażdy kończący się rok podatkowy będzie nie lada wyczynem. Podyktowane będzie to wykonywaniem rozliczeń, które należy zrealizować do wyznaczonego dnia roku podatkowego. Polskie prawo wyjaśnia jasno, że każdy pełnoletni człowiek, który otrzymał w danym roku podatkowym jakiś dochód koniecznie powinien się z tego rozliczyć.\nKarą za nierozliczenie będą dość duże grzywny a w szczególnych sytuacjach nawet kara pozbawienia wolności. Wobec tego należy pamiętać o tym, żeby pod koniec każdego roku wypełnić PIT 28 oraz wysłać go do urzędu skarbowego.\nÓw rodzaj PIT-a muszą wykonać obywatele, jacy: posiadają zewidencjonowaną pozarolniczą działalność gospodarczą jak i Ci którzy w danym roku podatkowym uzyskali dochodu z tytułu najmu, dzierżawy albo innych tego formy umów cywilnoprawnych. W większości przypadków owych umów a także podczas realizowania działalności należy oddać rozliczenie PIT 28 do dnia 20 stycznia albo w przypadku dzierżawy do końca roku, w momencie, kiedy umowa była sporządzona w miesiącu grudniu – PIT 28 online.\nRozliczenie roczne ma się możliwość wykonać na 2 sposoby: ma się możliwość to zrobić osobiście jak również dać rozliczenie firmie księgowej zajmującej się rozliczeniami.\nZaabsorbował Cię ten materiał? Jeśli tak, to sprawdź ponadto ten świetne źródło (http://ogrodzenia-betonowe.waw.pl/). Sprawdź, to też będzie dla Ciebie wartościowe.\nJeśli chodzi o rozliczenie przez fachowe firmy wygląda to w ten sposób, że daje się wszelkie papiery (głównie będzie to prowadzona księga przychodów jak i rozchodów firmy) do księgowej i komunikuje najważniejsze wiadomości konieczne do rozliczenia. I na tym kończy się udział obywatela w rozliczenie. Jest się w stanie także samemu postawić na rozliczenie pit przez internet albo przynosząc wypełniony PIT do urzędu Skarbowego, pod który się podlega. Rozliczenie pit przez internet czyni się bardzo prosto jak i szybko, natomiast kiedy liczba transakcji, faktur i różnych innych papierów związanych z finansami firmy jest niebywale spora to wyjątkowo łatwo jest się pomylić.\nMasz chęć na inną tego typu informację na opisywany tutaj temat? Jeżeli tak, to ochoczo kliknij ten link – to ważna oferta (https://www.kraktrans.com/czytaj/taxi-bagazowe-krakow.html)!\nOtóż w przypadku, kiedy ma się małą firmę oraz wykonuje się niewielką ilość operacji finansowych to jest się w stanie zrealizować samemu wyliczenie podatkowe. Jeżeli natomiast tych operacji jest bardzo sporo, dogodniej jest takie rozliczenie dokumentu PIT pozostawić firmie rachunkowej, która w danym przypadku ponosi całą odpowiedzialność za poprawność wypełnienia dokumentu.