Niedziela o Samarytance\nDzisiaj w V-ą Niedzielę po Zmartwychwstaniu Pańskim jest tzw. Niedziela o Samarytance. Podczas Św. Liturgii będzie czytany fragment Ewangelii według Świętego Apostoła i Ewangelisty Jana, J (4, 5-42):\n"W owym czasie Chrystus przybył do miasta samarytańskiego, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi. A była tam studnia Jakuba. Jezus więc, zmęczony podróżą, usiadł sobie przy studni; było to około szóstej godziny. Wtem przyszła niewiasta samarytańska, aby nabrać wody. Jezus rzekł do niej: Daj mi pić! Uczniowie jego bowiem poszli do miasta, by nakupić żywności. Wtedy niewiasta samarytańska rzekła do niego: Jakże Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o wodę? (Żydzi bowiem nie obcują z Samarytanami). Odpowiadając jej Jezus, rzekł do niej: Gdybyś znała dar Boży i tego, który mówi do ciebie: Daj mi pić, wtedy sama prosiłabyś go, i dałby ci wody żywej. Mówi do niego: Panie, nie masz nawet czerpaka, a studnia jest głęboka; skądże więc masz tę wodę żywą? Czy może Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię i sam z niej pił, i synowie jego, i trzody jego? Odpowiedział jej Jezus, mówiąc: Każdy, kto pije tę wodę, znowu pragnąć będzie; ale kto napije się wody, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu. Rzecze do niego niewiasta: Panie, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i tu nie przychodziła, by czerpać wodę. Mówi jej: Idź, zawołaj męża swego i wróć tutaj! Odpowiedziała niewiasta, mówiąc: Nie mam męża. Jezus rzekł do niej: Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego teraz masz, nie jest twoim mężem; prawdę powiedziałaś. Rzekła mu niewiasta: Panie, widzę, żeś prorok. Ojcowie nasi na tej górze oddawali Bogu cześć; wy zaś mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy Bogu cześć oddawać. Rzekł jej Jezus: Niewiasto, wierz mi, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie oddawali czci Ojcu. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, bo zbawienie pochodzi od Żydów. Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali. Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie. Rzekła mu niewiasta: Wiem, że przyjdzie Mesjasz (to znaczy Chrystus); gdy On przyjdzie, wszystko nam oznajmi. Rzekł jej Jezus: Ja, który mówię z tobą, jestem nim. W tej właśnie chwili przyszli jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z niewiastą. Nikt jednak nie rzekł: O co pytasz? Albo: O czym z nią rozmawiasz? Niewiasta tymczasem pozostawiła swój dzban, pobiegła do miasta i powiedziała ludziom: Chodźcie, zobaczcie człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam; czy to nie jest Chrystus? Wyszli więc z miasta i przyszli do niego. Tymczasem jego uczniowie prosili go, mówiąc: Mistrzu, jedz! Ale On rzekł do nich: Ja mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie. Wtedy uczniowie mówili między sobą: Czy kto przyniósł mu jeść? Jezus rzekł do nich: Moim pokarmem jest pełnić wolę tego, który mnie posłał, i dokonać jego dzieła. Czy wy nie mówicie: Jeszcze cztery miesiące, a nadejdzie żniwo? Otóż mówię wam: Podnieście oczy swoje i spójrzcie na pola, że już są dojrzałe do żniwa. Już żniwiarz odbiera zapłatę i zbiera plon na żywot wieczny, aby siewca i żniwiarz wspólnie się radowali. W tym właśnie sprawdza się przysłowie: Inny sieje, a inny żnie. Ja posłałem was żąć to, nad czym wy nie trudziliście się; inni się trudzili, a wy zebraliście plon ich pracy. I wielu Samarytan z tego miasta uwierzyło weń dzięki świadectwu niewiasty, która mówiła: Powiedział mi wszystko, co uczyniłam. Gdy więc Samarytanie przyszli do niego, prosili go, aby u nich pozostał; i pozostał tam dwa dni. I jeszcze więcej ich uwierzyło dzięki nauce jego. I mówili do niewiasty: Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu; sami bowiem słyszeliśmy i wiemy, że ten jest prawdziwie Zbawicielem świata".\nCzytanie Dziejów Apostolskich, Dz (11,19-26.29-30):\n"Tymczasem ci, którzy zostali rozproszeni na skutek prześladowania, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, nikomu nie głosząc słowa, tylko samym Żydom. Niektórzy zaś z nich byli Cypryjczykami i Cyrenejczykami; ci, gdy przyszli do Antiochii, zwracali się również do Greków, głosząc dobrą nowinę o Panu Jezusie. I ręka Pańska była z nimi, wielka też była liczba tych, którzy uwierzyli i nawrócili się do Pana. Wieść o nich dotarła także do uszu zboru w Jerozolimie; wysłali więc do Antiochii Barnabę, który, gdy tam przybył i ujrzał łaskę Bożą, uradował się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem trwali przy Panu. Był to bowiem mąż dobry i pełen Ducha Świętego i wiary. Sporo też ludzi zostało pozyskanych dla Pana. Potem poszedł do Tarsu, aby odszukać Saula, a gdy go znalazł, przyprowadził go do Antiochii. I tak się ich sprawy ułożyły, że przez cały rok przebywali razem w zborze i nauczali wielu ludzi; w Antiochii też nazwano po raz pierwszy uczniów chrześcijanami. Wówczas uczniowie postanowili posłać, każdy według możliwości, doraźną pomoc braciom, którzy mieszkali w Judei; co też uczynili, przesławszy ją starszym przez Barnabę i Saula".\nprep. Eufrozyna, wielka księżna moskiewska\nEUFROZYNA, wielka księżna moskiewska, mniszka (Prepodobnaja Jewfrosinija, w miru Jewdokija, wielikaja kniaginia Moskowskaja), 17/30 maja (rocznica przeniesienia relikwii w 1704 r.) i 7/20 lipca (rocznica śmierci).\nByła córką księcia Dymitra Suzdalskiego i małżonką patrz św. wielkiego księcia Dymitra Dońskiego. Prowadziła niezwykle pobożne życie, będąc prawdziwą matką dla biednych. Współczuła nieszczęśliwym i szczególnie dużo wysiłku poświęcała budownictwu sakralnemu. W oczach ludzi uchodziła za wspaniałą księżną, zawsze uśmiechniętą, odzianą w bogate szaty. W rzeczywistości wiele czasu poświęcała na post i modlitwę.\nW pewnym czasie szeroko rozeszły się wiadomości, że księżna pragnie przypodobać się innym mężczyznom, a nawet, że ma kochanków. Zaniepokojeni tym synowie przyszli do Eufrozyny z prośbą o wyjaśnienia. Wówczas księżna zrzuciła z siebie wierzchnie szaty i oczom dzieci ukazało się chude, wyniszczone przez post ciało. "Wierzcie temu - powiedziała - że wasza matka jest cnotliwa, lecz to co widzicie zachowajcie dla siebie. Niech to będzie tajemnicą dla świata. Ten, kto kocha Boga, musi znosić oskarżenia i dziękować za nie Bogu".\nW 1393 r. księżna ufundowała w Perejesławiu męski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej, a rok później w Moskwie żeński Wniebowstąpienia Pańskiego. Zmarła w Perejesławiu 7 lipca 1407 r., a jej ciało złożono w soborze Wniebowzięcia Matki Bożej w Moskwie.\nWierni modlą się do niej o uzdrowienie z paraliżu i przywrócenie wzroku.\nW ikonografii święta przedstawiana jest w stroju mniszki wielkiej schimy. Zwykle w prawej ręce ma krzyż (chociaż nie poniosła śmierci męczeńskiej), lewą ma złożoną w modlitewnym geście.\nNiedziele godz. 10.00\nŚwięta godz. 10.00\nProboszcz: Witalis Leonczuk\n31 1020 1752 0000 0302 0234 7821\n73 1020 1752 0000 0702 0234 7839\n(c) 2019 Parafia Prawosławna Przemienienia Pańskiego w Braniewie


Dla kandydatów – Instytut Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji\nSzukasz inspirujących studiów?\nZajrzyj tutaj. Znajdziesz tu ciekawe informacje na temat IPSIR\nZapoznaj się z ofertą naszych kierunków:\nProfilaktyka społeczna i resocjalizacja, specjalizacje\nProfilaktyka społeczna i resocjalizacja, specjalizacja wychowanie resocjalizujące\nProfilaktyka społeczna i resocjalizacja, infografika\nZapisz się na nasze studia w internetowej rejestracji kandydatów!\nNapisz do nas: rekrutacja.wsnsir@uw.edu.pl\nIPSIR w serwisach streamingowych\nIPSiR UW · Co robią zawodowo absolwenci, studenci i wykładowcy Profilaktyki społecznej i resocjalizacji na UW?\nIPSiR UW · Dlaczego warto studiować Profilaktykę społeczną i resocjalizację w IPSiR UW?\nIPSiR UW · Studia magisterskie z pracy socjalnej – dlaczego warto je wybrać?


Jesteś w: Przepisy kulinarne / Przepisy / Koniczynowy "miód"\nZ czymś takim spotykam się po raz pierwszy - utrwalanie w cukrze aromatu koniczyny i róż. Przepis jest amerykański, bardzo staroświecki (jakoś nie umiem sobie wyobrazić dzisiejszych Amerykanów zbierających na łące koniczynę). Nie mam pojęcia, czy to jest dobre - znalazłam ten przepis niedawno, a koniczyna jeszcze nie zakwitła. Mam jednak słabość do wszelkich kulinarnych dziwactw, więc zapewne będę w lecie próbować! Oryginalny przepis zaleca dodanie ałunu potasowego, ale konia z rzędem temu, kto wie, co to...\nLiczba porcji: spora\n60 kwiatów białej koniczyny\n40 kwiatów czerwonej koniczyny\n3 łyżki płatków dzikiej róży\n2 i 1/4 kg cukru\nKoniczynowy "miód" - Opis przyrządzania:\nKwiaty koniczyny myjemy i starannie osuszamy, po czym wkładamy do miski, razem z płatkami dzikiej róży.\nCukier wsypujemy do garnka, dodajemy 3 szklanki wody i sok z cytryny. Stawiamy na średnim ogniu i doprowadzamy do wrzenia, mieszając, żeby cukier się rozpuścił.\nKiedy syrop się zagotuje, przestajemy mieszać i gotujemy go, aż termometr cukierniczy pokaże 110 stopni (taki termometr naprawdę bardzo się przydaje!).\nZdejmujemy syrop z ognia i zalewamy nim kwiaty koniczyny i róż. Zostawiamy w spokoju na 3 kwadranse.\nKwiatowy syrop cedzimy przez czystą ściereczkę (najlepsze są tetrowe pieluchy!), odciskając kwiaty.\nPrzelewamy "miód" do sterylnych słoików, zakręcamy i czekamy, aż wystygną.\nPrzechowujemy w lodówce lub innym chłodnym miejscu.\nKiedy przygotować Koniczynowy "miód": można zrobić wcześniej\nPodobne do Koniczynowy "miód" przepisy:\nAgrest z kwiatem czarnego bzu\nUwielbiam agrest, szczególnie surowy. Dla Anglików jednak staje się on jadalny dopiero po ugotowaniu. Syrop z kwiatów czarnego bzu jest na Wyspach tradycyjnym dodatkiem do agrestu, bardzo zresztą udanym. Jeśli na stole postawimy pęk kwiatów czarnego bzu, będziemy mieli poczucie, że nadeszło lato.\nBardzo oryginalne, doskonałe lody, do których nie trzeba ani maszynki, ani świętej cierpliwości do mieszania.


Odżywianie, zdrowie - Mumio. Sekrety górskiego balsamu -\nKatalog » Książki » Odżywianie, zdrowie » Mumio. Sekrety górskiego balsamu - Iwan Nieumywakin\nNumer katalogowy 978-83-62185-27-6\n» Informuj mnie o aktualizacjach Mumio. Sekrety górskiego balsamu - Iwan Nieumywakin\nInformuj mnie o aktualizacjach Mumio. Sekrety górskiego balsamu - Iwan Nieumywakin\n5157486 wywołań od 08 październik 2009


Osada Kolorowa - plus.gazetawroclawska.pl\nOsada Kolorowa to wyjątkowe osiedle, w którym znajdzie się miejsce dla wielu barwnych osobowości. Niewielkie lokum na start, optymalny średni metraż czy duża, rodzinna przestrzeń? Do tego balkon, ogród lub zielony taras… Znajdź mieszkanie idealnie dopasowane do Twojego stylu życia i żyj kolorowo!\nOsada Kolorowa to zespół nowoczesnych, starannie zaprojektowanych budynków mieszkalnych w niskiej zabudowie wielorodzinnej zlokalizowany na Wrocławskich Maślicach. W sprzedaży dostępne są lokale o bardzo różnorodnych metrażach: od 2-pokojowych o niewielkim metrażu około 35 m2- doskonałych jako pierwsze mieszkanie, po i 3-4 pokojowe, przestronne mieszkania rodzinne od 50 m2 do 115 m2. Mieszkania zaprojektowane są tak, aby gwarantowały maksymalny komfort i satysfakcję z użytkowania. Niektóre lokale na trzeciej kondygnacji zaplanowane są jako mieszkania dwupoziomowe, co umożliwia bardzo ciekawe i różnorodne aranżacje. Oferta mieszkań w tej inwestycji skierowana jest do szerokiego spektrum odbiorców obejmującego zarówno osoby realizujące potrzeby mieszkaniowe, oraz inwestujących w nieruchomości pod wynajem.\nJak zawsze w naszych inwestycjach dbamy o to, aby przyszli lokatorzy mogli cieszyć się swoim własnym kawałkiem zieleni. Lokale na parterze posiadają zielony taras, który znacznie zwiększa funkcjonalność tych pomieszczeń. Do mieszkań na piętrze pierwszym i drugim przynależą balkony a do kilku także pokaźne tarasy o pow. ok. 50 m2. Niektóre z mieszkań na trzeciej kondygnacji posiadają duże zielone tarasy, z których roztacza się przepiękny widok na okolicę.\nDla zmotoryzowanych mieszkańców istnieje możliwość wykupienia własnego miejsca postojowego w parkingu naziemnym, parkingu podziemnym lub miejsca podwójnego (zależnego) w parkingu podziemnym. Inwestycja ma zaprojektowaną pełną infrastrukturę: chodniki, skwery, place zabaw, estetyczne oświetlenie, miejsca postojowe naziemne, podziemne oraz funkcjonalne wiaty śmietnikowe.\nMaślice, gdzie powstaje Osada Kolorowa, oferują swoim mieszkańcom niezwykłe warunki do wypoczynku dzięki zieleni, która je otacza. Niedaleko znajduje się Las Pilczycki, Las Rędziński i Park Rędzinski, a w nich piękne trasy spacerowe i ścieżki dla biegaczy. Niska zabudowa w okolicy daje poczucie przestrzeni, a pobliskie sklepy i punkty usługowe odpowiadają na potrzeby codziennego życia.\nW najbliższej okolicy znajdują się różnorodne sklepy i punkty usługowe w pobliżu inwestycji\n1500 m - Stadion miejski\n3500 m - Kąpielsko Glinianki\n1500 m - Kąpielisko Królewiecka\n1000 m - Stajnia „Ranczo nad Odrą”\n1000 m - Zespół szkolno-przedszkolny\n300 m - Kościół\nMożliwość umówienia indywidualnego terminu:


Startup Cup powered by SAS – turniej dla innowatorów w obszarach AI driven services, Data Monetization, Open Banking i Credit Scoring. | SAS\n(10 lutego 2020 r.) - Dynamiczny rozwój branży bankowej i ubezpieczeniowej, rosnąca konkurencja, a tak naprawdę zmiana ekosystemu firm i instytucji oferujących usługi finansowe wymagają nieustanych innowacji w zakresie wykorzystania technologii, w tym zaawansowanej analityki. Małe firmy coraz śmielej wkraczają na ten rynek szukając wyróżników dla swojej oferty i walcząc o uwagę potencjalnych klientów. Niestety trudną do pokonania barierą okazują się być niewystarczające środki finansowe na rozwój technologii, w tym zakup odpowiednich licencji, brak odpowiedniego doświadczenia oraz bazy kontaktów.\nZ naszych obserwacji wynika, że problemem, z którym borykają się startupy jest zmonetyzowanie swojego pomysłu. Dlatego chcemy pomóc młodym firmom, oferującym rozwiązania technologiczne z zakresu finansów, zapewniając dostęp do decydentów ze świata biznesu w Polsce i za granicą. Zmiany rynkowe i nowe regulacje dają szerokie możliwości w zakresie rozwoju innowacji. Jedną z szans dla młodych firm z obszaru fintech jest dyrektywa PSD2, która w odpowiedzi na postępującą cyfryzację, zapewnia klientom szereg udogodnień, między innymi dostęp do rachunków z wykorzystaniem API - tłumaczy Artur Fros, Senior Business Solution Manager w SAS Polska.\nStartup Cup powered by SAS\nStartup Cup powered by SAS – turniej dla innowatorów w obszarach AI driven services, Data Monetization, Open Banking i Credit Scoring.


Jan Kocoń z Gołańczy ma w sobie tyle wigoru co niejeden nastolatek | Wągrowiec Nasze Miasto\nMagazyn Ludzie Wągrowiec\nJan Kocoń z Gołańczy ma w sobie tyle wigoru co niejeden nastolatek\nMonika Dziuma 15.12.2019\nPan Jan to sympatyczny senior, który naszą uwagę zwrócił już w czerwcu. Podczas II Biegu Gołanieckiej Kompanii Powstańczej był najstarszym uczestnikiem marszu z kijkami nordic walking. Poza tym jest śpiewakiem w chórze i szefem gołanieckich kombatantów\nPodczas czerwcowego biegu w Gołańczy uwagę kibiców zwrócił starszy pan, który z uśmiechem na twarzy przeszedł linię mety 5-kilometrowego marszu z kijkami. Ten sam pan otrzymał nagrodę dla najstarszego uczestnika imprezy, która do dzisiaj zajmuje honorowe miejsce w jego salonie. Mowa o 84-letnim gołańczaninie Janie Koconiu, którego odwiedziliśmy w ostatnim czasie.\n- Zawsze byłem taki, że wszędzie mnie było pełno. Tam gdzie inni jechali na rowerach, ja szedłem na piechotę. Sześć kilometrów do szkoły biegłem. Dużo grałem w piłkę, a szybkość zawsze siedziała mi w nogach - powiedział nam pan Jan.\nGołańczanin twierdzi, że do tej pory wszystko lubi załatwiać sam, bo wie, że zrobi to szybko i sprawnie. - Żona mnie o coś poprosi, to zaraz ruszam, by spełnić jej prośbę. Tylko zakupów nie lubię robić. Kiedy idziemy do kościoła, maja małżonka czasami traci po drodze siły. A ja lecę do przodu - przyznaje wesoło.\nPan Jan jakiś czas temu zaczął chodzić z kijkami. - Szczerze mówiąc oddałem je córce. Dzisiaj sami nie wiem dlaczego, bo szybko zaczęło mi ich brakować. Pożyczyłem je z powrotem - zdradza.\nNasz senior szybko znalazł motywację do dalszych treningów. Jego syn zapisał go do udziału w II Biegu Gołanieckiej Kompanii Powstańczej.\n- Żona stała się moim trenerem. Razem regularnie chodziliśmy na stadion w Gołańczy, gdzie ja chodziłem w kółko, a Janka liczyła mi na zegarku czas. Muszę się pochwalić, że nieźle mi to wychodziło. Podczas jednego wyjścia okrążałem stadion pięć razy. Jedno kółko ma czterysta metrów. Czasy miałem całkiem przyzwoite, postanowiłem, że nie zrezygnuję z udziału w marszu. Musiałem bronić gołanieckiego honoru - wyjaśnia.\nJak dodaje, tuż przed samym startem dwukrotnie pokonał jego pięciokilometrową trasę, by się sprawdzić.\n- Kiedy wystartowaliśmy, czułem się jak młody chłopak. Nie zwracałem uwagi na innych zawodników. Nie szedłem, a dosłownie biegłem. Kijki służyły mi tylko do tego, by nabierać jeszcze szybszego tempa i by utrzymać równowagę. Byłem z siebie bardzo dumny, tym bardziej, że byłem drugim najszybszym mężczyzną z gminy Gołańcz. Musiałem pokazać sobie i innym, że mam w sobie jeszcze dużo energii. No i pokazałem ludziom z Wągrowca, że w Gołańczy też mamy dobrych zawodników. I to uczucie, kiedy nieśli mnie na rękach na mecie. Tego nie da się opisać słowami. Zatkało mnie w środku z emocji - dodaje.\nStracił nogę w kombajnie. Pilnie potrzebuje krwi\nChociaż w tej chwili pan Jan zawiesił treningi, już zapowiedział, że na wiosnę rusza z jeszcze większą energią. Co więcej, jeśli nic nie stanie na przeszkodzie, z pewnością zobaczymy go także jako uczestnika marszu w przyszłym roku.\nJan Kocoń, choć czuje się gołańczaninem, pochodzi z okolic Żywca. - Wychowałem się w rodzinie wielodzietnej. Oprócz mnie rodzice mieli jeszcze dziesięcioro dzieci. Jeszcze przed wojną, w 1938 roku moi rodzice wyjechali do Stołężyna pod Wapnem. Tam mieszkaliśmy zaledwie dwa lata, bo w 1940 roku zostaliśmy wysiedleni do miejscowości Chrzanów koło Lublina. Tam byliśmy do kwietnia 45 roku. Starszemu rodzeństwu udało się wyjechać do Niemiec, gdzie zostali. Ja byłem jeszcze małym chłopcem. Kiedy po wojnie wróciliśmy do Stołężyna, właściwie zaczynaliśmy wszystko od nowa. Chociaż byłem dzieckiem, pomagałem w odbudowaniu gospodarstwa, które zostało całkowicie zdewastowane. Poszedłem do szkoły dopiero w wieku 9 lat - wspomina Jan Kocoń.\n- Zajmowałem się wszystkim. Byłem hydraulikiem, murarzem, spawaczem, budowałem i wykańczałem domy. W 1961 roku ożeniłem się. Janka także jest ze Stołężyna. Na początku razem zamieszkaliśmy właśnie w Stołężynie, a że wiele mojej rodziny mieszka w Szczecinie, pojechaliśmy tam z całą rodziną, bo miałem już wówczas trójkę dzieci, na stałe. Pracowałem tam przez pięć lat - wyjawia.\nJak mówi, cała rodzina zaczęła się już zadomawiać w Szczecinie, jednak los sprawił, że trzeba było wracać. - Teść nagle zmarł, a teściowa bardzo zachorowała. Musieliśmy wrócić, by się nią opiekować. Teście byli w trakcie budowy dla siebie domu w Gołańczy. Teść nie doczekał jego wykończenia, więc ja się tym zająłem. Później w nim zamieszkaliśmy i mieszkamy do dzisiaj - tłumaczy.\n- Na co dzień mieszkamy sami. Czas spędzamy wspólnie. Kiedyś sporo podróżowaliśmy, bo moja żona organizowała przez kilkanaście lat wycieczki. Oboje jesteśmy członkami chóru emerytów i chóru kościelnego. Cieszymy się, że mamy siebie i że nasze wnuki osiągają sukcesy. To nasze szczęście - mówi 84-latek.\nWarto zaznaczyć, że Jan Kocoń jest prezesem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Gołańczy.\n- Kiedyś to mieliśmy około 160 członków. Ale ci powymierali i dziś zostało nas już około czterdziestu. Mam swoje biuro w urzędzie, a z członkami związku spotykamy się regularnie raz w miesiącu. Niestety jestem jednym z tych, którzy pamiętają okrutne czasy wojny. Do dziś pamiętam, jak dosłownie na moich oczach rozstrzelane zostały dwie młode Żydówki. Miałem zaledwie kilka lat, bawiliśmy się w pobliżu ich domu. Nam żołnierze nic nie zrobili, a im przystawili karabin... Takich widoków się nie zapomina, choć bardzo by się chciało - zawiesza głos.\nCo połączyło Piotra z Wągrowca z Juanitą z Meksyku? To historia z miłością w tle\nJego pasją jest nurkowanie... Szczególnie nocą jest magicznie\nOla pojechała sadzić rafę koralową [ZDJĘCIA]\nZ pasji do psów stworzyli dla nich hotel\nMa w sobie tyle wigoru co niejeden nastolatek\nKim prywatnie jest mieszkająca w Wągrowcu wiceprzewodnicząca sejmiku?\nTequila, salsa, ostre jedzenie i sombrero to główne skojarzenia związane z Meksykiem. O kulturze tego kraju, pięknych widokach i miłości do Polaków opowiedział nam wągrowczanin Piotr Plewa, który w tym kraju spędził pół roku. Właśnie z Meksyku pochodzi miłość jego życia.\nJego książkę pokochały dzieci na całym świecie, a przygodami nastoletniego adepta kryptologii, Williama Wentona, zainteresowało się już Hollywood, więc wkrótce będziemy mogli oglądać je także na wielkim ekranie. Czy powtórzą sukces "Jumanji"? M. in. o tym rozmawialiśmy z autorem ...\njerzy owsiak woodsto...\n- To nie Wielka Orkiestra jest nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla, tylko Polska - mówi Jerzy Owsiak, szef WOŚP. Rozmawialiśmy z nim o Maryli Rodowicz zaproszonej na Przystanek Woodstock, bezpieczeństwie na festiwalu i o tym, jak publika śpiewała "Łubu dubu..." mdlejącemu na sc...\nmarek niedźwiedzki r...\nmarek niedźwiedzki w...\ntomasz jachimek wywi...\ntomasz jachimek roas...\ntomasz jachimek jaro...\nTomasz Jachimek: Nie jestem Georgem Clooney'em, trzeba z tym żyć\nTomasz Jachimek balansuje na granicy różnych światów. Z jednej strony jest standuperem, z drugiej - kabareciarzem. W telewizji w "Szkle kontaktowym" opowiada o polityce z dużą dawką humoru. Czy żartem można "uzdrowić" społeczeństwo? A może polskim politykom potrzebny byłby roast?\nOjciec Leon wielkano...\n- Alleluja ma być wesołe! Tego też życzę wszystkim, którzy to będą czytali - mówi 85-letni ojciec Leon Knabit, benedyktyn z krakowskiego opactwa w Tyńcu, jeden z najbardziej znanych duchownych w naszym kraju. Idąc ze mną po schodach żartuje, że jest inwalidą, a inwalida potrzebuj...


Big Mama XXXXL Polskiepufy.pl\n» Big Mama XXXXL\nKod produktu: PPY-85\nOgromna porcja relaksu, czyli model BIG MAMA, jest to ogromna pufa potrafiąca zmieścić na sobie dwie a nawet trzy osoby. Jest to nie tylko mebel relaksacyjny, ale także plac zabaw. Jest to pufa, w której to jak siedzisz zależy od Ciebie, a masz do dyspozycji bardzo duży zakres pozycji siedzenia. Możesz ją dowolnie formować, jednym ruchem ciała uformujesz idealne dla ciebie oparcie i siedzisko. Na naszej pufie możesz leżeć, siedzieć, ćwiczyć, medytować i co tylko zapragniesz. Jeśli masz dużo miejsca w domu, nie zastanawiaj się, kupuj tą pufę, bo w swojej prostocie kryje ona miano najwygodniejszej pufy Świata. Dzięki odpowiedniej formie idealnie nadaje się do ćwiczeń. Doskonale spełnia rolę sofy relaksacyjnej jak i rehabilitacyjnej, gwarantując 100% zadowolenia. Standardowo kupujesz produkt wykonany z tkaniny ES w kolorze 12, wybierając każdą inną tkaninę lub kolor realizujemy dla Ciebie zamówienie indywidualne\nWymiary (dł. x szer. x wys.) 145cm x 85cm x145cm\nPokrowiec wewnętrzny Tak\nNormy ISO Tak\nAtest PZH Tak


Wypalanie plus gust zapłaty w przyzwyczajaniu kotów\nMało słówek włożenia do wychowywania kotów Iżby nawiązać zaprawianie kotów, przede zupełnym przystoi spostrzec wybieg, w jaki psisko efektywnie oświeca się nowych istoty. Intryga tzw. tresury obfituje skoro w słono niezgodnych metod treningowych, które liczyły zademonstrować się dynamiczne w nauczce robót i instrukcji. Ważkie jest chociaż, iżby doglądać nie tylko o ostatnim czego oswajamy, przecież podobnie w jaki wybieg wówczas czynimy. Współcześnie w wychowywaniu pupili partnerujących przede każdym.\nModel tęgiego koszyka okryty kompromisowym aksamitem\nPosłanie na kaloryfer dla kotów. Czym się dostarczać podczas obrotu? Jeśli kot śni na kaloryferze, warto wyposażyć go w symptomatyczną, praktyczną półkę. W poniższym produkcie poddajemy, niczym wyzyskać bezstronne siedlisko na kaloryfer. Czegoż kotki tak owacyjnie grzeją się w ciepłych polach? Może globalni ziemiany owych piesków zgodzą się,.


PAN Muzeum Ziemi w Warszawie - Kiedy w Polsce rosły palmy\nSzukaj: Bieżąca strona: Strona główna » Serwis edukacyjny » Lekcje muzealne » Kiedy w Polsce rosły palmy\nLekcja poświęcona jest roślinności paleogenu i neogenu. Na tle warunków paleogeograficznych i klimatycznych przedstawiane są zmiany roślinności, jakie zachodziły podczas ostatnich 65 mln lat. Prezentowane w czasie zajęć liczne, wspaniale zachowane szczątki roślinne pozwalają zaobserwować przemiany roślinności – od niezwykle różnorodnej i bogatej w wiecznie zielone elementy po roślinność zubożałą, zbliżoną do współczesnej, zdominowaną przez drzewa i krzewy zrzucające liście.\nWśród skamieniałości znajdują się m.in.: szczątki palm z rodzajów Nypa, Sabal, Calamus (odciski liści, fragmenty kory, ciernie, owoce); szczątki roślin z egzotycznych rodzin, jak np. Symplocaceae, Lauraceae, Apocynaceae; odciski liści z rodzajów reprezentowanych obecnie w naszych lasach (m.in. dąb, klon, grab, wiąz, wierzba, buk), oraz w lasach strefy umiarkowanej ciepłej (parocja, brzostownica, platan, ambrowiec, sekwoja, cypryśnik).\nPrezentowane okazy pochodzą głównie z klasycznych stanowisk z obszaru Polski (Osieczów nad Kwisą, kopalnia węgla brunatnego „Turów”, Sośnica, Dobrzyń nad Wisłą). Jako materiał ilustracyjny służą mapy paleogeograficzne, rekonstrukcje kopalnych zbiorowisk (m.in. lasu mieszanego, lasu łęgowego, cypryśnikowego lasu bagiennego, torfowiska krzewiastego), oraz arkusze zielnikowe i ilustracje współczesnych roślin spokrewnionych z kopalnymi gatunkami.


Projektowanie / Konstrukcja / Szycie Iwakki: Sukienka w stylu Chanel\nKolejny projekt który zrealizowałam na indywidualne zmówienie\nto sukienka w stylu "mała czarna" Chanel.\nSukienka powstała przed świętami.\nProjekt powstał po konsultacji z klientką.\nKlientka zakupiła tkaninę tweed, lamówkę oraz podszewkę.\nPrawidłowo wykonała pomiar krawiecki w domu,\nktóry opisałam na stronie internetowej Modelowanie form.\nW ten sposób na odległość uszyłam wymarzoną sukienkę dla klientki.\nProjekt: wspólna konsultacja z klientką\nWykrój / Szycie: Atelier Iwakki\nSukienka powstała z granatowego tweedu.\nWcześniej opracowałam konstrukcje i modelowanie na indywidualne wymiary.\nTak prezentuje się sukienka.\nLamówkę wszyłam przy dekolcie i na rękawach.\nSukienka miała być z krótkim rękawem.\nZastosowałam cięcia francuskie w przodzie i w tyle.\nW tyle wszyłam zamek kryty.\nOd środka tak prezentuje się podszewka.\nW tyle rozporek zakładany.\nDół sukienki wykończyłam niebieską lamówką.\nDo sukienki ma jeszcze powstać mały żakiet w stylu Chanel.\nSukienka została wysłana do Warszawy a klientka zachwycona.\nZapraszam na kolejne projekty i prace zrealizowane przez Iwakki.\nEtykiety: kratka, Projektowanie Mody, Sukienka, szycie, szycie na zamówienie\nElisabeth Brzeski 15 stycznia 2017 22:37\nPieknie uszyta i wykonczona. Ciekawi mnie dol wykonczony lamowka, czy przy dosc lekko tkanej tkaninie, a slisle tkanej lamowce nie powstana w trakcie noszenia jakies niedogodnosci, jesli jest ona przyszyta maszynowo, bo jesli recznie to chyba brdzie wszystko OK? Niemniej suknia wyglada wspaniale! Pozdrawiam cieplo :-)\nProjektowanie / Konstrukcja / Szycie Iwakki 15 stycznia 2017 22:49\nDziękuję bardzo ... słuszna uwaga, lamówkę wszyłam na dole maszynowo jak i na górze, tylko do pierwszej warstwy tkaniny. Zastosowałam ją tylko jako ozdobę a cały dół sukienki został zakończony szyciem ręcznym. Lamówka ma być tylko takim ładnym dodatkiem od środka, jako ekskluzywne wykończenie :) Pozdrawiam serdecznie\nDalwi Szyje 15 stycznia 2017 23:45\nPiękna, przydałoby się zdjęcie w całości. Jestem ciekawa efektu. Sukienka i tkanina wspaniała.\nProjektowanie / Konstrukcja / Szycie Iwakki 16 stycznia 2017 00:35\nDziękuje ... niestety nie mogłam zrobić zdjęcia w całości ponieważ manekin mam za szeroki a sukienka miała zbyt mały rozmiar, nie chciałam jej uszkodzić. A żeby ubrać na siebie to nie mój rozmiar. Jedynie co mogłam zrobić to tylko wykonać część fotografii sukienki :) Pozdrawiam serdecznie.\nRenata Walczak 16 stycznia 2017 07:39\nPięknie musiał sie prezentować, bo detale są rewelacyjne;)\nnie mam typowego murzynka na blogu, u nas nazywa się martlką ale mam jeszcze jeden i pewnie sie pokaże:):)\nProjektowanie / Konstrukcja / Szycie Iwakki 16 stycznia 2017 11:25\nA dziękuję za miłe słowa ... o nie wiedziałam że, te ciasto jest pod inną nazwą ok sprawdzę przepis i wykonam na kolejną niedzielę, dziękuję serdecznie za reakcję i ciekawa jestem tego drugiego ciasta - pozdrawiam serdecznie.\nmag 16 stycznia 2017 10:35\nPięknie uszyta i wykończona sukienka.\nProjektowanie / Konstrukcja / Szycie Iwakki 16 stycznia 2017 11:26\nDziękuje ślicznie - pozdrawiam :)\nDominika Myszkimama 16 stycznia 2017 15:38\nŚwietnie wsyta podszewka, mi tonigdy tak ładnie nie idzie.\nProjektowanie / Konstrukcja / Szycie Iwakki 16 stycznia 2017 17:31\nDziękuję bardzo ... to lata praktyki, wystarczy cierpliwości :) Pozdrawiam serdecznie.


Miody ekologiczne Podlasie | miody-sznurowski.pl - Opinie, recenzje, komentarze\nSzczegóły strony miody-sznurowski.pl:\nTytuł: Miody ekologiczne Podlasie\nSłowa kluczowe: miody tradycyjne z podlasia\nStrona foodieessentials. pl to miejsce, które pozwala w jednym miejscu zapoznać się z wieloma ciekawymi przepisami, które pozwalają na przygotowanie wegańskich potraw. Na stronie można znaleźć wiele ciekawych pomysłów na posiłki, które można codziennie przygotować na śniadanie, obiad, kolację. Posiadamy również przepisy dla alergików czy informacje jak zrobić potrawy bez laktozy. Na stronie można również dowiedzieć się jak przygotować zdowe slodycze. Gwarantujemy różnorodne przepisy roślinne dostępne w jednym miejscu.


Ramka na zdjęcia Milo 30 x 30 cm czarna MDF Inspire - Ramki na zdjęcia - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nNr ref. 82294789\nWymiary wewnętrzne: 30 x 30 cm\nSzerokość wewnętrzna passe-partout (w cm): 20\nWysokość wewnętrzna passe-partout (w cm): 20\ndąb biały czarny\nCzarna ramka na zdjęcia MILO marki INSPIRE w rozmiarze 30 x 30 cm jest idealna do łatwego podkreślenia ulotnych chwil, które uwieczniamy na zdjęciach. Idealna do dekoracji pokoju czy przedpokoju. Idealne połączenie listwy ramiarskiej sprawia, że ramka idealnie przylega do ściany. Zachęcamy do wieszania na ścianie większej ilości ramek z tej serii, które są dostępne w wielu formatach i idealnie nadają się do tworzenia ściany z ramek. Taka ściana to niesamowita dekoracja, która na każdym robi wrażenie. Ramkę możemy również postawić na komodzie czy półce, a także oprzeć o ścianę. Ponadczasowe, proste wzornictwo dopasuje się do różnych styli wnętrzarskich. Ramka została wykonana z MDF, a przód ze szkła. Wewnątrz znajduję się również passe-partout, dzięki któremu jeszcze bardziej podkreślisz piękno fotografii. Wymiary wewnętrzne passe-partout to 20 x 20 cm. czytaj cały opis ...\nWymiary wewnętrzne\t 30 x 30 cm\nSzerokość wewnętrzna passe-partout (w cm)\t 20\nWysokość wewnętrzna passe-partout (w cm)\t 20\nKod EAN: 3276000711551\nNumer referencyjny: 82294789\nOpinie o produkcie Ramka na zdjęcia Milo 30 x 30 cm czarna MDF Inspire\nbardzo ładna ramka, wygląda elegancko\nPo wyjęciu z paczki i próbie włożenia zdjęciu odpadły dwa metalowe zapięcia


Olimpijczyk z miejskim stypendium sportowym - Dziennik Prezydenta - Prezydent - Poznan.pl\nOlimpijczyk z miejskim stypendium sportowym\nWiktor Chabel, srebrny medalista wioślarskich mistrzostw świata i zdobywca kwalifikacji na igrzyska olimpijskie w Tokio otrzymał z rąk Jacka Jaśkowiaka, prezydenta Poznania stypendium dla najlepszych sportowców. Spotkanie odbyło się we wtorek w urzędzie miasta.\nWiktor Chabel od wielu lat jest stypendystą Miasta Poznania.\nNa co dzień Wiktor Chabel reprezentuje barwy Klubu Sportowego Posnania Poznań. W 2019 r. wraz z kolegami zajął drugie miejsce podczas mistrzostw świata w Linzu w męskiej czwórce podwójnej, co dało mu kwalifikację olimpijską.\n- Serdecznie gratuluję dotychczasowych osiągnięć i trzymam kciuki za sukces na igrzyskach w Tokio - powiedział Jacek Jaśkowiak, prezydent miasta, wręczając stypendium o wartości 36 tys. zł. - Wioślarstwo ma w Poznaniu długie i piękne tradycje. Tym bardziej cieszę się, że wybrał Pan nasze miasto i że możemy w ten sposób wspierać Pana karierę.\nWiktor Chabel od wielu lat jest stypendystą Miasta Poznania. Stypendium otrzymywał w latach 2016-2019. Wcześniej przyznano mu je także w roku 2009 i 2012.\nWiktor Chabel przygodę z wioślarstwem rozpoczął dość późno, bowiem dopiero na pierwszym roku studiów. Wcześniej próbował swoich sił w różnych dyscyplinach, był m.in. członkiem sekcji pływackiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Do wioślarstwa zachęcił go kolega, z którym poszedł na pierwszy trening do AZS AWF Kraków. Tam też poznał swojego pierwszego trenera - Jerzego Zycha. Z czasem, gdy jego kariera zaczęła nabierać tempa przeniósł się do Poznania, by mieć jak najlepsze warunki do trenowania.\nChabel startował w imprezach najwyższej rangi. Podczas ostatnich igrzysk olimpijskich, które odbyły się w 2016 r. w Rio de Janeiro zajął 4. miejsce w czwórce podwójnej, do medalu zabrakło mu tylko 1,44 sekundy. Do największych sukcesów wioślarza można zaliczyć: srebrny medal mistrzostw Europy 2017 (Racice), brązowe medale mistrzostw Europy 2009 (Brześć), 2011 (Płowdiw) i 2018 (Glasgow).\nW 2019 r. Chabel wywalczył srebro podczas mistrzostw świata. Wynik ten dał kwalifikację na XXXII Letnie Igrzyska Olimpijskie, które odbędą się w Tokio na przełomie lipca i sierpnia.


Przepis na dobre życie - www.motyleksiazkowe.pl\nStrona główna > Religie / Etyka>Przepis na dobre życie\nPrzepis na dobre życie to rozważania o charakterze ascetyczno-duchowym stanowiące trzecią część dzieła pt. Droga zbawienia, które w ciągu dwóch stuleci doczekało się ponad 600 wydań w różnych językach!\nAutor ŚW.ALFONS MARIA\nPrzepis na dobre życie to rozważania o charakterze ascetyczno-duchowym stanowiące trzecią część dzieła pt. Droga zbawienia, które w ciągu dwóch stuleci doczekało się ponad 600 wydań w różnych językach! Na tle współczesnej literatury religijnej, często pretensjonalnej w formie i przeintelektualizowanej w treści, rozważania te nadal zadziwiają swoją konkretnością i mądrością.


Pełna księgowość w chmurze\nDodano: 14 grudnia 2020, 17:13 0\nSystim / Źródło: materiały prasowe\nProwadzenie pełnej księgowości w chmurze to już nie przyszłość, ale teraźniejszość. Jeżeli chcesz mieć jeszcze większą kontrolę nad wydatkami i natychmiastowy dostęp do dokumentów, księgowość w chmurze jest rozwiązaniem dla Twojej firmy. Poznaj wszystkie zalety cyfryzacji księgowości.\nPełna księgowość – wersja pudełkowa a księgowość w chmurze\nWe współcześnie działających na rynku biurach rachunkowych coraz rzadszym widokiem są regały czy szafy zapełnione segregatorami. Powodem jest powszechność programów do zarządzania firmą, w tym do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Z tego rozwiązania korzystają również firmy, które posiadają wewnętrzny dział księgowości i nie współpracują z zewnętrznymi ekspertami. Zasadniczo dostępne programy można podzielić na tradycyjne i dobrze znane wersje pudełkowe oraz nowoczesne rozwiązania w chmurze.\nProgramy sprzedawane w wersjach pudełkowych to starszy typ programów do zarządzania firmą. Aby móc korzystać z zakupionego produktu, trzeba go fizycznie otrzymać, a następnie zainstalować na komputerze. Dla użytkownika kłopotliwe może okazać się zarówno skonfigurowanie programu, jak i jego regularne aktualizacje. W zależności od typu licencji aktualizacje mogą okazać się dodatkowo płatne, mogą też odbywać się z opóźnieniami. To jeden z wielu powodów, dla których wersje pudełkowe są wypierane przez programy w chmurze, czyli dostępne online.\nCzym charakteryzują się programy w chmurze? Jako przykład jednego z nich można podać Systim.pl, który nie wymaga instalacji – dostęp do programu uzyskuje się poprzez przeglądarkę internetową. Po podaniu loginu i hasła, użytkownik może rozpocząć pracę z dokumentacją. Aktualizacje odbywają się zdalnie, bez konieczności angażowania do tego użytkownika. Z kolei obsługa programu do fakturowania, magazynu i księgowości jest intuicyjna – osoby z niego korzystające nie muszą zagłębiać się w instrukcję czy przechodzić dodatkowych szkoleń.\nJakie są zalety i wady prowadzenia pełnej księgowości w chmurze\nProfesjonalni księgowi, biura rachunkowe i wreszcie przedsiębiorcy – to właśnie im dedykowana jest pełna księgowość w chmurze. Jak każde rozwiązanie, pełna księgowość w chmurze ma swoje zalety i wady. Główne korzyści dla przedsiębiorcy to przede wszystkim: minimalizacja kosztów, szybki dostęp do danych, optymalizacja procesów, możliwość dopasowania oprogramowania do własnych potrzeb i oraz skorzystania ze wsparcia specjalistów.\nPełna księgowość w chmurze a minimalizacja kosztów\nPrzedsiębiorca korzystający z tego rozwiązania może na bieżąco monitorować koszty, a także reagować, gdy przekraczają one założony budżet. W efekcie ma on większą kontrolę nad wydatkami i wie, na których obszarach powinien skoncentrować swoją uwagę. Dodatkowo osoby odpowiedzialne za prowadzenie ksiąg rachunkowych mogą wybrać taki pakiet oprogramowania, który będzie posiadał wyłącznie potrzebne funkcje. Eliminuje to konieczność płacenia za dostęp np. do programu magazynowego, z którego firma nie ma potrzeby korzystać.\nKsięgowość w chmurze to szybki dostęp do danych\nWystarczy tylko odpowiednie urządzenie (komputer, laptop, tablet lub smartfon) oraz połączenie z internetem, aby zacząć korzystać z pełnej księgowości w chmurze. Co więcej, kontrahenci firmy również mogą czerpać korzyści z programu (w ograniczonym zakresie), np. mogą składać zamówienia za pośrednictwem systemu. Jednocześnie każdemu z pracowników można dać konkretne uprawnienia, np. dostęp wyłącznie do wybranych modułów.\nOptymalizacja procesów za pomocą księgowości w chmurze\nKorzystanie z księgowości w chmurze pozwala przechowywać w jednym miejscu wszystkie informacje dotyczące firmy. Jeżeli kontrahenci otrzymali częściowy dostęp do systemu, to część prac podlegać będzie zautomatyzowaniu. To nie wszystko, bo również tworzenie różnorodnych raportów czy kontrola nad realizowanymi projektami są wspomagane wieloma narzędziami. W efekcie pracownicy mogą skoncentrować się na merytorycznej stronie swojej pracy zamiast na żmudnym „wklepywaniu” danych do programu, co pozwala również zminimalizować ryzyko błędów.\nMożliwość dopasowania oprogramowania do własnych potrzeb\nProgramy do księgowania w chmurze zostały zaprojektowane z myślą o różnych potrzebach użytkowników. Pracownicy biur rachunkowych czy firm mogą je spersonalizować, stosując własne ustawienia w panelu administratora. Możliwe jest też modyfikowanie szablonów dokumentów, w tym choćby poprzez dodanie firmowego logo. Dzięki temu praca z programem jest jeszcze wydajniejsza i dopasowana do wymagań konkretnej organizacji.\nMożliwość skorzystania ze wsparcia specjalistów\nRozwiązania w chmurze z reguły oferowane są w modelu abonamentowym – klient płaci za dostęp co miesiąc tak długo, jak korzysta z księgowości online. W ramach abonamentu może użytkować wybrane moduły oraz zwrócić się o pomoc do specjalistów. Z reguły wsparcie jest udzielane kilkoma kanałami (np. za pośrednictwem poczty elektronicznej i telefonicznie), dzięki czemu klient może szybko i w dogodny dla siebie sposób otrzymać niezbędną pomoc.\nCzy pełna księgowość w chmurze jest legalna i bezpieczna?\nPełna księgowość w chmurze jest zarówno legalna, jak i w pełni bezpieczna. Aby móc korzystać z programu, użytkownik musi się do niego zalogować. W przypadku programów do księgowości w chmurze dane muszą być odpowiednio zabezpieczone. Z tego względu standardem jest szyfrowanie przy wykorzystaniu technologii SSL. Właściciele firm mogą zdecydować się także na dwuetapowe logowanie do programu, co jeszcze bardziej podnosi poziom bezpieczeństwa. Wówczas ryzyko, że dostęp do poszczególnych modułów wykorzystywanych przez firmę uzyskają osoby postronne, zostaje jeszcze bardziej ograniczone.\nProgramy do księgowości w chmurze są systematycznie aktualizowane. Nie ma zatem możliwości, aby program nie był zgodny z aktualną ustawą o rachunkowości czy nie spełniał wymogów formalnych i nie odpowiadał na zmiany zachodzące w prawie. Mowa tu choćby o wprowadzonym w połowie 2018 r. rozporządzeniu dotyczącym przetwarzania danych osobowych (RODO). Użytkownicy programów do księgowości mogą mieć do swojej dyspozycji np. wzór umowy o powierzeniu danych osobowych, dzięki czemu nie tracą czasu i pieniędzy na konsultacje z prawnikiem.\nBezpieczeństwo programów do pełnej księgowości w chmurze wraz z jego kompleksowymi możliwościami (zarządzanie firmą, współpraca grupowa, CRM, ERP czy system Intranet) sprawiają, że jest to rozwiązanie dedykowane organizacjom o różnej wielkości. Skorzystać z niego mogą zarówno mikro-, małe, jak i średnie przedsiębiorstwa, których właściciele chcą usprawnić wewnętrzną pracę firmy i mieć jeszcze większą kontrolę nad całością dokumentacji. Dziś wybór oprogramowania w chmurze może pomóc w budowie przewagi konkurencyjnej.


Selvita otrzymała zgodę na rozpoczęcie badań klinicznych dla projektu SEL24 - Ryvu Therapeutics\nSelvita otrzymała zgodę na rozpoczęcie badań klinicznych dla projektu SEL24\nKraków, Polska – 18 sierpnia 2016 – Selvita, największa firma biotechnologiczna w Europie Środkowo–Wschodniej działająca w obszarze odkrywania i rozwoju leków, otrzymała informację od amerykańskiej Agencji Żywności i Leków (ang. Food and Drug Administration – “FDA”) o pozytywnym zakończeniu procesu oceny zgłoszenia IND (ang. Investigational New Drug) dla związku SEL24 i dopuszczeniu go do badań klinicznych z udziałem pacjentów cierpiących na ostrą białaczkę szpikową.\nSEL24 jest innowacyjnym, doustnym związkiem, którego mechanizm działania polega na zahamowaniu kinaz PIM oraz FLT3, powiązanych z procesem nowotworzenia. Jest to pierwsza na świecie substancja o takim mechanizmie działania (ang. first–in-class), i na tak zaawansowanym etapie badań.\nSEL24 przejawia potencjał terapeutyczny w leczeniu ostrej białaczki szpikowej (AML), jak również innych nowotworów hematologicznych, takich jak chłoniaki nieziarnicze, ziarnica złośliwa oraz szpiczak mnogi. Ponadto, SEL24 zwiększa efektywność leczenia w modelach zwierzęcych w terapii współtowarzyszącej z obecnie stosowanymi lekami (ang. standards of care).\nKolejnym krokiem prac nad SEL24 będzie uzyskanie opinii lokalnych komisji etycznych (ang. Institutional Review Board) działających przy wiodących szpitalach w Stanach Zjednoczonych, w których planowane jest przeprowadzenie pierwszej fazy badań klinicznych związku SEL24 oraz podpisanie wymaganych umów z powyższymi ośrodkami.\nSpółka planuje, że podanie związku SEL24 pierwszym pacjentom będzie miało miejsce w czwartym kwartale 2016 r.\nWszelkie prawa zastrzeżone przez Ryvu Therapeutics 2020


Rzęsy na pasku Save The Queen marki Posh Lashes - SN Studio\nRzęsy na pasku Save The Queen - Duża objętość\nWzbudzaj zachwyt otoczenia obłędnymi rzęsami na pasku Save The Queen o nierównej, poszarpanej linii w stylu Glammy Mess. Optycznie powiększone oko, idealne dopełnienie imprezowego looku, a z drugiej strony naturalność bez efektu sztucznych rzęs. Pamiętaj, królowa jest tylko jedna. I jesteś nią Ty! ...Czytaj więcej...\nWzbudzaj zachwyt otoczenia obłędnymi rzęsami na pasku Save The Queen o nierównej, poszarpanej linii w stylu Glammy Mess. Optycznie powiększone oko, idealne dopełnienie imprezowego looku, a z drugiej strony naturalność bez efektu sztucznych rzęs. Pamiętaj, królowa jest tylko jedna. I jesteś nią Ty!\nPoznaj rzęsy na pasku Save The Queen:\nkrótsze w wewnętrznych kącikach, optycznie powiększają oko\nnierówna, poszarpana linia - efekt Glammy Mess\nJak użytkować rzęsy na pasku Save The Queen?\nKod kreskowy 5902934603232


Autor referatu: DawSolo\nRozwój dawnej Japonii.\nPolityka, kto rządził, kto zdradzał, wojsko i konflikty\nPaństwo japońskie powstało w wyniku związku plemiennego, którego następstwem było powstanie królestwa Yamato, mieszczącego się na wyspie Honsiu. Powstanie królestwa szacuje się na początki VII w. pne. Pierwszym władcą królestwa był Jimmu. Yamato pod koniec IV w. ne. objęło północne Kiusiu oraz część południową Korei. Japonia od samego początku była pod wpływami chińskimi. To właśnie z Chin Japończycy przyjęli religię, kulturę oraz pismo. W połowie VI w. Japonia utraciła prowincję koreańską. Rodzimą religią Japończyków nie jest buddyzm, a Shinto. Dopiero pod koniec VI w. buddyzm stawał się coraz bardziej popularną religią. W 794 roku stolicą cesarstwa zostało Heian-kyo, dzisiaj mieści się tam Kioto. Wkrótce Japonia została odizolowana od reszty świata. Ród Fujiwara sprawował władzę w X i XI w. Powstaje klasa rycerzy feudalnych. Samurajów. Byli oni posłuszni panom feudalnym. W roku 1292 siogun Yoritomo z rodu Minamoto utworzył bakufu. Jest to system feudalnej administracji wojskowej. Dzięki temu cesarze tracili władzę przez siogunów stojących na czele państwa. Centrum dowodzenia Yoritomo była Kamakura.\nKamakura upadł podczas ataków Mongołów na Japonię. Mongołowie dwukrotnie próbowali dokonać inwazji na Japonię. Flota agresorów wyruszająca z Korei w 1274 i 1281 roku została rozproszona przez tajfun kamikaze. Konflikty zrujnowały finansowo siogunów. Po roku 1333 jeden z rodów podbił Kamakurę. Zdarzenie to zapoczątkowało okres wojen feudalnych. Konflikt zakończył się po ustanowieniu przez nowego cesarza siogunami rodu Ashikaga, ze stolicą w Muromachi (Kioto).\nVI wiek to lata, w których na japońskich ziemiach postawili stopę Europejczycy. W 1542 roku Portugalczycy przedstawili Japończykom europejskie wynalazki. Największe wrażenie na tubylców zrobiła broń palna, muszkiety. Azjaci zaczęli interesować się religią Europejczyków, chrześcijaństwem. Japonię, która została swego czasu rozbita na księstwa feudalne (wszystkie walczące ze sobą) próbował zjednoczyć chrześcijanin Oda Nobunaga, który w 1573 objął władzę. Nobunaga żył w latach 1536-1582.\nNastępcą Nobunagi stał się Toyotomi Hideyoshi (1536-1598). Swoją stolicą uczynił w roku 1587, portowe miasto Nagasaki. Jakiś czas później coraz częściej do Japonii przypływały statki z Europy, głównie z Hiszpanii, Portugalii i Holandii.\nKolejnym władczą był Tokugawa Ieyasu (1543-1616). Kontynuował on jednoczenie kraju. Założył dynastię shogunów rodu Tokugawa. Rządzili oni od 1603 do 1867 roku. Ieyasu był zaniepokojony tym co działo się w Japonii. Japończycy coraz częściej przechodzili na religię chrześcijańską. W roku 1636 kontakty z kupcami z Europy i misjonarzami zostały zakazane, Japończycy wierzący w chrześcijaństwo byli prześladowani. Zarządzono izolację Japonii od wpływów europejskich. Jedynym otwartym portem zostało Nagasaki.\nNaciski ze strony Zachodu, niecierpliwy charakter rządów szogunatu, kryzysy ekonomiczne i społeczne, bunty. Wszystko to doprowadziło do przełamania szczelnej bariery, którą była izolacja. W połowie IX wieku Matthew Perry, komandor marynarki wojennej USA przybył do Japonii i zakotwiczył swoje okręty w zatoce Yedo. Japończycy nazwali je 'czarnymi'. Goście z USA przybyli ponownie na początku 1854 roku i wymusili traktat łamiący jej izolację. Japonia wyraziła zgodę na wolny handel oraz nawiązała stosunki dyplomatyczne z Amerykanami. Japończycy jednak nadal wystrzegali się przed ingerencją obcych. Zniesmaczeni sytuacją Europejczycy próbowali wymusić większe wpływy na Japończyków. Flota francusko-brytyjska ostrzelała japońskie porty, brytyjska armada zakotwiczyła w okolicach Kobe w 1866 roku. Jakiś czas później cesarz Japonii Mutsuhito otworzył granice. W 1867 roku zlikwidowano szogunat Tokugawy. Rok później ogłoszono restaurację władzy cesarskiej. Okres władzy Mutsushito nazwano epoką Meiji. Cesarz zniósł feudalizm, zakończył klasę samurajów, rozpoczął okres uprzemysłowienia oraz modernizacji.\nW roku 1889 ustanowiono konstytucję. Do roku 1945 ustawa zachowała boski kult cesarza i dawała mu nieograniczone uprawnienia.\nW roku 1879 Japończycy walczyli z Chińczykami o Wyspy Nansei. Japończycy wyszli z tej wojny zwycięsko. Zgodnie z traktatem pokojowym z 1895 Chiny oddały Japonii Tajwan. Kolejnym, wielkim konfliktem była wojna rosyjsko-japońska. Toczyła się ona w latach 1904-1905. Japonia i z niej wyszła zwycięsko.


Wędrówka Brusy - Borsk. Zapiski wanożnika - Magazyn Kaszuby\nW tej okolicy (28)\nWędrówka Brusy – Borsk. Zapiski wanożnika\nTrasa Brusy – Borsk, przemierzana na piechotę, miała przebiegać w sielankowo-wrześniowo-babioletnim nastroju. Wszak to najpiękniejsze, kaszubskie fragmenty Borów Tucholskich. Ale wyszło inaczej… Nie, nie chodzi o to, że było źle, niedobrze, nie… Po prostu nie było tak lekko i sielankowo, jak byłoby – zapewne, przed 11 sierpnia. Bo w nocy z 11 na 12 sierpnia świat tych ludzi zmienił się. O czym miałem się przekonać.\nNa początek jednak słowo wyjaśnienia. Kim jest wanożnik? Co to za dziwne słowo użyte w tytule?\nWanoga – kasz. podróż, wędrówka. Czyli – wanożnik, to ja – autor, albo – jak mówią w szkole – podmiot liryczny. Taki gość, co sobie idzie z plecakiem.\nFiltruj wg WszystkieDla aktywnych (ogólnie) Dla rowerzystów Dla wodniaków (kajaki, żeglarstwo) Inne atrakcje Magazyn Kaszuby poleca Muzea Przyroda Zabytki\nZapiski z Podróży: Brusy – Borsk – 7-9 września 2017\nBrusy – Jaglie, galeria Józefa Chełmowskiego. Gospodaruje tu wdowa po artyście, pani Jadwiga. Nawałnica zerwała dach z jej domu. Starsza pani mówi o tym jakoś tak spokojnie, owszem, straszne to było – pokazuje na swój zerwany dach (zabezpieczony papą), ale jakoś nie widać większych emocji. Ożywia się natomiast, gdy rozmawiamy o innych, bardziej poszkodowanych, którzy stracili dobytek życia („widziałam w telewizji, oni tam, koło Rytla, to dopiero jest tragedia, ludzie całe domy potracili…”).\nPracownia Józefa Chełmowskiego, jakby przed chwilą z niej wyszedł. Dostrzegam wióry na parapecie, opiłki – niesprzątnięte pozostałości po pracy artysty. Chełmowski zmarł cztery lata temu. Przez ten cały czas drewniane opiłki leżą sobie niepokojone przez nikogo, jak namacalne dowody ludowego geniuszu.\nSkansen Józefa Chełmowskiego, wrzesień 2017. Fot. Tomasz Słomczyński/Magazyn Kaszuby\nTuż obok galerii Chełmowskiego – Chata Kaszubska. Budynek został oddany do użytku w 2005 roku i wciąż pachnie nowością. Znajduje się tu coś w rodzaju galerii i izby regionalnej. Na parterze wystawa poświęcona Józefowi Chełmowskiemu (tu również znajdują się jego prace), na piętrze zgromadzone przedmioty codziennego użytku. Bardzo stare, pordzewiałe, spróchniałe, ale i nowsze. Na przykład telefon. Taki z okrągłą tarczą, słuchawką na zakręconym kablu. Z początku ciśnie się na usta pytanie: „co robi tutaj zwyczajny telefon?”. Po chwili konstatacja, że przecież dzieci nie wiedzą, że kiedyś – jeszcze dwadzieścia, piętnaście lat temu, tak wyglądały telefony, że trzeba było palec włożyć w dziurkę i wykręcić numer (który trzeba było pamiętać albo mieć zapisany na kartce). Oczywistość? Patrząc na telefon, człowiek uświadamia sobie, że cztery dychy na karku to dzisiaj cała epoka.\nW Chacie pani Danuta proponuje kawę.\n– Pan wierzący, praktykujący? – pyta w pewnym momencie.\nNie przeszkadza mi to pytanie choć znam wiele osób, które uznałyby, że jest co najmniej nie na miejscu. Ja zaś szanuję przywiązanie Kaszubów do religii i Kościoła, i lubię u ludzi bezpośredniość.\n– Bo widzi pan, jak to mówił nasz pan Józef, komputerem świata jest Biblia. Nic więcej nie potrzeba. To ludzie tworzą jakieś kodeksy, przepisy, a potem sami w tym wszystkim się mylą.\nPani Danuta proponuje, że podwiezie do Brus. Dziękuję i odmawiam, tłumacząc, że chodzi mi o to żeby sobie pochodzić.\nSe łazić nie będzie\nW Brusach w sklepie z bielizną robię małe zakupy. Mój plecak (przytroczony namiot) lekko potrąca wieszak z ubraniami. Nic się nie stało, nic nie spadło na podłogę, a ja naprawdę uważam i czuję się jak słoń w składzie porcelany.\n– Będzie tu tak chodził… Niech se po Gdańsku tak chodzi, ale nie u nas, kurwa… U nas się tak nie chodzi – słyszę za plecami głos jakiegoś mężczyzny wychodzącego ze sklepu.\nNie mam wolnych miejsc\nWiele, dziesiąta godzina w drodze, zaczyna sił brakować, człowiek chciałby już zrzucić piętnastokilogramowy garb, rozbić namiot, odpocząć. Zaczyna padać. Najpierw dochodzę do Kalwarii, ominąwszy powalony nawałnicą las wchodzę między kaplice i figury świętych, między innymi Szymona z Cyreny, który pomaga Jezusowi nieść krzyż, chce ulżyć jakoś w Jego ostatniej wędrówce.\nWiele – Kalwaria. Fot. Tomasz Słomczyński/Magazyn Kaszuby\nPotem idę wzdłuż plaży, teraz we wrześniu opustoszałej, ledwie kilku wyrostków popija piwko i klnie dodając sobie animuszu pod wiatą. Idę dalej szukając miejsca na nocleg. Nad jeziorem duże budynki, jakby trochę za duże, jakby dla turystów. Zagajam pierwszą panią, mówi, że nie ma miejsc, wszystko zajęte, zagaduje drugą – to samo, trzecią – znowu to samo. Wszystkie twierdzą, że mają full, brak miejsc, nie mogą mnie przenocować, muszę szukać dalej. Wcześniej jednak pytają, czy na długo, i czy jestem sam…\nPotem idę przez opustoszałą po sezonie wieś, zaczyna zapadać zmrok. Nie mam wyboru, muszę iść dalej, sześć kilometrów, do Borska, tam jest pole namiotowe, prowadzone przez znajomych – Izę i Adama.\nAdam (miejscowy – wychował się w Wielu, mieszka w Borsku) nie wierzy, że na początku września w trzech kolejnych pensjonatach nie było dla mnie miejsca.\n– Może chodziło o twój wygląd – sugeruje.\nSprawa jest następująca: w Wielu znajduje się schronisko dla osób bezdomnych z Gdyni. Mieszkańcy skarżą się, że pensjonariusze ośrodka dopuszczają się wandalizmów, a nawet przemocy. Widać ich, jak włóczą się po wsi. Nie raz pisały już o tym lokalne media. „Łażą bez celu, kombinują jak mogą” – słyszę w rozmowie z miejscowymi.\nAdam przypuszcza, że ktoś taki jak ja, podróżujący samotnie, wyglądający… No właśnie. Raczej nie budzę zaufania, przynajmniej na pierwszy rzut oka.\nA ja myślę, że – owszem, pewnie nie budzę zaufania, ale chodzi też o coś innego. O postrzeganie kogoś, kto chodzi, tylko chodzi. W każdej wsi, gdy idę, spotykam się z tym przez cały czas swojej wędrówki: spojrzenia miejscowych – dosłownie rozdziawiają gęby, nie mogąc się nasycić tak niecodziennym widokiem, jak człowiek, który idzie. Szczerze mówiąc – najpierw mnie to bawiło, potem starałem się nie zwracać na to uwagi. Dzisiaj coraz częściej mnie to najzwyczajniej w świecie wkurza. Ta natarczywość we wpatrywaniu się we mnie.\nGdybym miał rower – to co innego, nic dziwnego. Gdybym miał quada – patrzyliby z podziwem. Gdybym płynął kajakiem, motorówką, żaglówką – jakoś dałoby się wytłumaczyć moją obecność. Albo chociaż paralotnię, spadochron, awionetkę, czy inne urządzenie do latania – nie byłoby to takie dziwne. Bo – jak się okazuje, latanie, pływanie, jeżdżenie na różnych pojazdach (mijałem nawet terenową hulajnogę), to wszystko nie jest dziwne. A chodzenie – tak, chodzenie jest dziwaczne. Patrzą na mnie w każdej wsi jak na dziwaka.\nI prawdopodobnie te panie w Wielu też tak na mnie patrzyły, jak na podejrzanego dziwaka, który włóczy się bez samochodu, kajaka, spadochronu czy chociażby hulajnogi. Dodając do tego miejscowe kłopoty z osobami bezdomnymi… Skończyło się na tym, że musiałem opuścić (nogi zaczynały odmawiać posłuszeństwa) jedną z bardziej wypoczynkowych wsi na południowych Kaszubach.\nZa to wyspałem się w Borsku, na polu namiotowym w „Przystani nad Wdą”. Namiocik, po poprzedniej nocy na cmentarzysku drzew w Czernicy, był prawie suchy.\nNocleg w Borsku. Fot. Tomasz Słomczyński/Magazyn Kaszuby\nMimo, że obowiązuje zakaz wstępu do lasu, przez cały czas mijałem grzybiarzy. Różne były z ich strony zagadywanki.\nGrupa starszych pań, stoją miedzy drzewami z koszykami grzybów, ja akurat mam z górki, plecak jakby popycha mnie do przodu, idę więc szybko poddając się sile ciążenia.\n– O! Nie dość, że sport, to i zbieranie grzybów? Ma pan cały plecak grzybów?\n– Taaa… Grzybów i rybów – odpowiadam zirytowany popiskiwaniem i chichotami starszych pań, jakie wydają na mój widok.\n– To ryby też pan ma? – nagle pani spoważniała i zdziwiła się.\nSiedzę na skraju drogi na plecaku, odpoczywam.\nPrzechodzi pani grzybiarka.\n– Zmęczony pan…\n– Tak, zmęczony…\nWspółczująco, chcąc jakby pocieszyć:\n– Ale przynajmniej na świeżym powietrzu.\n– No… Już trzeci dzień z rzędu na świeżym powietrzu\nStanęła zdziwiona. Przygląda mi się uważnie. Szuka słów komentarza.\n– No to się pan napowietrzył!\nSobotnie południe, zbliżam się do pana grzybiarza, który ładuje swoje grzyby do bagażnika zaparkowanego w lesie (!) samochodu. Wojskowe ciuchy, energiczne ruchy, pan po sześćdziesiątce, myślę sobie widząc go z dala: „emerytowany wojskowy”.\nGdy się zbliżam, bierze się pod boki, bezczelnie się wpatruje przez dłuższą chwilę, świdruje mnie wzrokiem, w końcu rzuca:\n– Ile już pan tak idzie?\n– Pięćdziesiąty kilometr.\n– Od dzisiaj? – rozpromienia się.\n– Nie, od czwartku wieczorem.\n– Eee tam… – smutnieje, pochyla się, już nie jest taki dziarski, traci zainteresowanie moją osobą.\nNa koniec moja zagadywanka:\nIdzie para grzybiarzy, każde z nich dźwiga po dwa wiadra wypełnione po brzegi.\n– Dużo grzybów, co? – zagaduję.\n– E tam… Bywało lepiej – grymas na twarzy tego pana ma oznaczać, że takie ilości dźwiganych właśnie grzybów nie robią na nim wrażenia.\nZ grzybiarzami jest jak z wędkarzami. Zadowolony grzybiarz albo wędkarz to wielka rzadkość, Polska Czerwona Księga. Nie należy go zabierać do domu, powinien zostać w środowisku jako cenny i rzadki okaz.\nWędrówka Brusy – Borsk. Zapiski wanożnika. Fot. Tomasz Słomczyński/Magazyn Kaszuby\nNawałnica. Oswoić lęk\nPoza tym jest jeden, główny temat rozmów z miejscowymi, których również czasem spotykam na grzybach, albo przy innych okazjach (niemiejscowi grzybiarze przyjeżdżają w Bory najczęściej z Trójmiasta i wyglądają zupełnie inaczej niż miejscowi).\nTen temat to oczywiście nawałnica. Niemal każdy czuje potrzebę opowiedzenia przybyszowi o tym, że szwagier miał las i jest stratny, że dzieci sąsiadki miały stodołę, że kuzynowi dach zerwało, że drzewo się zwaliło, że czekamy teraz na pieniądze od rządu…\nNawałnica odcisnęła się bardzo mocno na zbiorowej i indywidualnej pamięci mieszkańców Borów Tucholskich, południowych Kaszub. Mówienie o tym, przy każdej okazji, ma w sobie coś ze zbiorowej terapii. Może chodzi o to, żeby ten lęk, który wichura pozostawiła po sobie w tych ludziach, przegadać, a przez to – oswoić?\n[Fragment książki: Szwajcarya 2017. Kaszuby” Tomasza Słomczyńskiego, która powstaje przy pomocy finansowej Województwa Pomorskiego]\nMęcikał po burzy. Cud, że nikt nie zginął\nDziennik podróży – ciąg dalszy. Swornegacie\nBrusy. Rogoźnica. Babilon. Relacja z podróży\nPasowanie na ucznia [FOTOREPORTAŻ]\nKaszubski Uniwersytet Ludowy to poważne wyzwanie\n9 października 2017 »\nFoki w Wejherowie? Dziwne odpowiedzi urzędników\n3 października 2017 »\nFoki w parku w Wejherowie. Protest ekologów\n29 września 2017 »\nPowolna niedziela czyli alpaki na Kaszubach\n7 października 2017 »\nLinia kolejowa Kartuzy – Sierakowice dla wędrowników\n23 września 2017 »\n17 września 2017 »\nGdańsk 1945. Rosjanie. Miałam dwanaście lat [FILM]\n12 października 2017 »\n21 września 2017 »\n19 września 2017 »\nO czym warto pamiętać kupując, dom, działkę. Porada Adwokata, Maciej Duszewski.\n11 września 2017 »


Klepacka komentuje dokument o księżach-pedofilach: "Jeśli przyjdą niszczyć ten Naród, zaczną OD KOŚCIOŁA" - Pudelek\nWciąż nie cichnie burza wywołana publikacją głośnego dokumentu Tomasza Sekielskiego poświęconego problemowi pedofilii w Kościele Katolickim. Choć kontrowersyjny film podzielił naród na dwa obozy, nawet ci najbardziej radykalni katolicy nie potrafią przymknąć oka na przerażającą skalę tuszowania przez kościół wielokrotnych przypadków wykorzystywania seksualnego dzieci przez księży.\nJak nie trudno się domyślić, są też osoby, według których obraz _**Tylko nie mów nikomu**_ jest kolejnym atakiem na instytucję kościoła, a ukazane w nim potworności - jedynie wyjątkiem potwierdzającym regułę. Następną osobą, która postanowiła wyrazić swoją opinię o dokumencie Siekielskiego jest Zofia Klepacka,znana ze swoich homofobicznych ciągot medalistka olimpijska w windsurfingu. 33-letnia sportsmenka opublikowała we wtorek na Facebooku wiele mówiącą grafikę przedstawiającą kardynała Stefana Wyszyńskiego opatrzoną jego cytatem:\n_Jeśli przyjdą niszczyć ten Naród, zaczną od Kościoła, gdyż ten Kościół jest siłą tego narodu._\nPod zdjęciem duchownego Klepacka udostępniła fragment artykułu niewiadomego źródła, który miał na celu udowodnienie, że to nie księża, a osoby LGBT nagminnie dopuszczają się aktów pedofilii.\nNa czele brytyjskiej siatki homoseksualistów-pedofilów stał James Rennie, znany działacz LGBT, domagający się prawa adopcji dla homoseksualistów - grzmiała Klepacka.\nPost celebrytki spotkał się z oburzeniem internautów, którzy w licznych komentarzach, nie przebierając w słowach, wytknęli Zofii skrajną głupotę i ignorancję.\n"Jest Pani po prostu głupia i nic nie zrozumiała Pani z tego filmu. Wstyd, że taka idiotka reprezentuje Rzeczpospolitą w czymkolwiek", "Porównywać obecny kościół do czasów Prymasa Wyszyńskiego jest nie na miejscu", "Pani Zosiu. Ceniłem Panią za osiągnięcia sportowe. Miałem duży szacunek.... ale ostatnio widzę, że Pani odlatuje i z szacunku już nic nie zostało" - pisali.\nkościół sam się zniszczył już dawno temu nie trzeba było mu pomagać\nCiężko musi być człowiekowi jak jest się taką niemyślącą masą. Dramat, i na dodatek reprezentuje Polskę.\nKiedy nie było facebooka, tylko rodzina wiedziała, żeś... 😂\nciekawe jak zareagowałaby gdyby jej dziecko oznajmiło ze jest homo\nCzy pani rozumie to co pisze? Czytając te wypociny szczerze wątpię\nKlepie jak obłąkana, żałosna kreatura\nBrakuje jej po prostu piątej klepki. Ale niestety klepie ozorem na lewo i prawo, coraz bardziej się kompromitując. Jedyne co można o niej powiedzieć ze nazwisko bardzo do niej pasuje i idealnie odzwierciedla jej stan umysłu.\nZostawcie Klepacką w spokoju.\nMądra kobieta, a przede wszystkim odważna. Brawo Zosiu tak trzymać!!!!\nMa 100% racji, popieram\nJest Pani bardzo mądra!!! Brawo za odwagę!\nNiestety brak wszystkiego. I urody i rozumu.\nZosia jest ograniczona, tyle w temacie.\nTa Pani zyje w innym wymiarze. Sama błam atakiem molestowania i to nie jednego. W metrze, w pracy, w dzieciństwie u sąsiada. Złota klatka nie jest dla każdego.\nkosciol nie tylko niszczy samego siebie, ale niszczy ten narod wlasnie - tylko trzeba troche szarych komorek, by to zauwazyc\nty sie klepnij mocno w czoło to może zmądrzejesz\nCzy ta pani zna Mickiewicza, czy ta pani zna historie Polski....\nSwoją drogą - bardzo to takie chrześcijańskie nienawidzić, pluć na ludzi o innych poglądach, marzeniach czy sposobie na życie. Pan Jezus byłby dumny, naprawdę! Hipokryzja hipokryzja hipokryzja zacietrzewienie upór jad i zgnilizna umysłowa.\nPani Zosiu. Mam Pani rację. Szkoda że tak niewiele osób to wszystko rozumie ;( Pozdrawiam i niech się Pani nie daje. Duży szacunek dla Pani.!!


Nowoczesna architektura : Community Input Meeting / Friends of the High Line – rekuperacja\nFriends of the High Line przedstawiają wstępne koncepcje projektowe dla odcinka linii kolejowej linii High Line, która wymaga nowego podziału na strefy, który zachowałby całą sekcję składów, w tym Spur, jako otwartą przestrzeń publiczną.\nNa spotkaniu dotyczącym wkładu społecznościowego w poniedziałek, 12 marca, zespół projektowy High Line podzieli się swoimi wizjami i odpowie na pytania dotyczące wkrótce będącej najnowszą częścią projektu.\nWięcej informacji o spotkaniu po przerwie.\nPoprawka tekstowa wysokiej linii, która zapewni projektowi możliwość zachowania torów, zachowa wysoką linię na wschodnich stacjach kolejowych jako publiczną otwartą przestrzeń i zapewni ramy dla finansowania linii wysokiego napięcia na stacjach kolejowych.\nPoprawka dotycząca warunków zagospodarowania przestrzennego wymagałaby, aby Powiązane firmy zapewniły znaczne fundusze zarówno na rozwój linii wysokiego napięcia na wschodnich stacjach kolejowych, jak i na coroczne utrzymanie parku.\nPodczas gdy Komisja ds.\nKonserwacji i Planowania Chelsea oraz Komitet ds.\nZagospodarowania Przestrzeni Kuchennej Clinton / Hells głosowali jednogłośnie w zeszłym tygodniu, aby zalecić zatwierdzenie planu zagospodarowania przestrzennego, wniosek zostanie teraz przekazany do pełnej rady gminy na głosowanie w marcu.\nZatrzymaj się na spotkaniu Community Input w poniedziałek, 12 marca, od 7:00.\n20:30 na 320 West 21st Street, między 8 a 9 rokiem drogi, aby dowiedzieć się więcej o projekcie i procesie.\nMoże zobaczysz tam Blogu!\n[podobne: mrówka złotów, piecbud, jak zrobić beton architektoniczny ]\nPowiązane tematy z artykułem: jak zrobić beton architektoniczny mrówka złotów piecbud


Sylwia Gliwa - w końcu widać ciążę (FOTO) - Kozaczek.pl\nsobota 28-01-12, czytany: 51176 razy, autor: D'Or\nSylwia Gliwa - w końcu widać ciążę (FOTO)\nsylwia gliwa ciąża marcin biernacki wygląd fotki zdjęcia\nWcześniej jej błogosławiony stan jakoś umknął uwadze mediów.\nSylwia Gliwa / © KAPiF Media niespecjalnie interesowały się ciążą Sylwii Gliwy - po sierpniowym cichym ślubie w malutkiej miejscowości Paczków w 2011 roku aktorka skutecznie unikała rozgłosu. Tymczasem warto przypomnieć, że gwiazda serialu Na Wspólnej niebawem zostanie mamą. O ile wcześniej udawało jej się ukrywać ciążowy brzuszek pod obszernymi ubraniami, to teraz już odmienny stan widać na pierwszy rzut oka. U Gliwy większy jest nie tylko brzuch - biust ledwo mieścił się w opiętej kamizelce. Aktorka nie zdradziła, jakiej płci jest jej dziecko, ale istnieje pewna teoria (nie poparta badaniami, ale powszechna) dotycząca kształtu brzucha ciążowego a płcią maleństwa. Jak myślicie - chłopiec czy dziewczynka? Niezależnie od wyniku USG gratulujemy! Na stronie Dzień Dobry TVN znajdziecie wywiad z aktorami serialu Na Wspólnej. Na zdjęciu Sylwia z mężem, Marcinem Biernackim. Polecane wideo\nPremiera filmu Tomasz Ossoliński Before the Show (FOTO)\tKto się skusił?\tczytano: 20024 razy\nKto został zaproszony na urodziny K-Mag? (FOTO)\tGwiazd było trochę mało.\tczytano: 17109 razy\nJoanna Jabłczyńska przyćmiła inne panie na imprezie IsaDory\tAnastasia Steele, to ty?\tczytano: 39467 razy\nGwiazdy na otwarciu sklepu z zabawkami (FOTO)\tPoczuły mikołajkową atmosferę?\tczytano: 18233 razy\nNa pokaz mody Tomasza Ossolińskiego nie zaproszono mediów\tCzy to zniechęci przed pozowaniem do zdjęć? Skąd!\tczytano: 21406 razy


drzewo i jego owoce | Chrześcijanie\ndrzewo i jego owoce\n3 lipca 2015 Kartka z kalendarza"Kartka z kalendarza", Chrześcijanie w Anglii, Chrześcijanie w UK, Chrzescijanie.euAdmin\nW nim mamy odkupienie przez krew jego,\nwedług bogactwa łaski jego.\nMówi się: „Takie owoce, jakie drzewo”. Stwierdzenie to sprawdza się nie tylko w przyrodzie. Można je również odnieść do owoców, jakie wydaje grzeszna natura człowieka. Pan Jezus ujął to tak: złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może… złe drzewo rodzić dobrych owoców (Mt.7,17-18). Jednak nie każdy człowiek jest gotów zaakceptować to, że problem grzechu nie dotyczy jedynie jego złych uczynków, ale jest o wiele głębszy i obejmuje całą jego istotę, która uległa skażeniu.\nBóg wskazuje na podwójny wymiar grzechu. Pierwszy dotyczy grzesznej natury człowieka: Jeśli mówimy, że grzechu nie mamy, sami siebie zwodzimy, i prawdy w nas nie ma” (1 List Jana 1,8). Ten werset mówi o grzechu jako o korzeniu albo źródle, z którego pochodzą wszelkie złe skłonności i działania. Jeśli myślimy, że nie ma w nas korzenia zła, to zwodzimy samych siebie. Nasze serce jest całkowicie złe i nie może wydawać dobrych owoców, tak samo jak nie przynosi ich chore drzewo.\nDrugi dotyczy grzeszenia jako owocu grzesznej natury: Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, kłamcę z niego robimy i nie ma w nas Słowa jego” (1 List Jana 1,10). Ten werset pokazuje, że grzeszymy. Każdy, kto szczerze wejrzy w siebie, przyzna to. Te nasze grzeszne uczynki są jak chore owoce ze skażonego drzewa.\nBóg przygotował dwojakie rozwiązanie. Po pierwsze, osądził na krzyżu Golgoty korzeń grzechu, czyli grzeszną naturę. Bóg nie może usunąć z nas źródła grzechu, czyli złej natury, która jest w nas. Jego przebaczenie nie dotyczy źródła grzechu, On musiał je osądzić. Stało się to podczas trzech godzin ciemności, kiedy Bóg z powodu grzechu sądził Swego Syna. Na skutek tego, żaden wierzący nie musi iść na potępienie, mimo tego że ma w sobie grzech dopóki żyje na tej ziemi (Rz.8,1-3). Po drugie, przebacza grzechy i daje nam zwycięstwo nad nimi: Bóg oferuje nam odpuszczenie grzechów. Jeśli Mu je wyznamy i wiarą przyjmiemy Pana Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela, to zostaniemy usprawiedliwieni. Grzechy nie będą już dłużej dla nas ciężarem, ponieważ Pan Jezus zapłacił za nie swoim życiem. Dzięki temu dziełu zostaliśmy też uwolnieni od skłonności do grzechu, zadowolenia z grzechu i z mocy grzechu, i on nad nami więcej panować nie będzie (Rz.6,14).\n← „ręka Boża”\t„Listy do siedmiu zborów (1)” →


Dziennikarskie wojaże po Polsce podczas XVIII Forum Mediów Polonijnych · Magazyn Polonia\nWydanie 2010-11 · Opublikowany: 2011-01-09 22:34:10 · Czytany 7134 razy · 1 komentarz\nWspomnienia zdolnej i pięknej praktykantki Redakcji Magazynu Polonia (dopisek od Redakcji)\nMoże pojedziesz ze mną? - zapytała Tatiana, nasza redaktor naczelna. Propozycja wydała mi się bardzo frapująca. A co tam?! Zaryzykuję - pomyślałam.\nTegoroczne forum rozpoczęło się 8 września w Tarnowie. Przyjechało na nie prawie 150 dziennikarzy z 27 krajów. W tym roku dominowali przedstawiciele mediów z USA oraz Litwy. Nasza redakcja uczestniczyła w nim po raz drugi. Przez pierwsze dwa dni zwiedzano Gminę Tarnów i okolice. Do hotelu „Cristal Park” w Tarnowie dotarłam z dwudniowym opóźnieniem, bo 10 września po południu. Po zakwaterowaniu czekałam na powrót pozostałych dziennikarzy. Już pierwszego wieczoru nawiązałam dużo ciekawych znajomości i usłyszałam wiele niesamowitych historii. Zaskoczyła mnie ogromna gościnność i serdeczność uczestników oraz organizatorów.\nW piątek wczesnym rankiem pod hotelem pojawiły się trzy autokary. Idź do ”3”. To wesoły autobus - powiedział jeden z dziennikarzy. To dobra rada - dodał inny. Tatiana też siedziała w trzecim autobusie, więc podążyłam jej śladami. Wyruszyliśmy do województwa wielkopolskiego. Pierwszym przystankiem na naszej drodze był Opatówek. Miejscowość mała, ale bardzo malownicza, gdzie mieliśmy okazję odwiedzić Muzeum Przemysłu. Później zawitaliśmy do Kalisza, gdzie prezydent Janusz Pęcherz przywitał wszystkich na swoich włościach. Tutaj niczym orszak królewski przemaszerowaliśmy do ratusza w rytmie muzyki ludowej, granej przez tutejszy zespół, który prowadził korowód. Po konferencji naszym oczom ukazał się widok…rzymskich legionistów, którzy zaprezentowali nam pokaz musztry na rynku. Panie dziennikarki były zachwycone strojami i urodą kaliskich gladiatorów, natomiast panów zniewoliły trzy rzymianki, które niczym nimfy w białych sukniach przyciągały uwagę każdego fotoreportera i operatora kamery. Gdy zapadał zmrok dotarliśmy do Łaszkowa, gdzie w supernowoczesnym Centrum Dystrybucji Pomidorów Chenczke & Janas mieliśmy okazję zakosztować smakowitych pomidorów i pobuszować po fabrycznej hali, przyglądając się pracy wykwalifikowanych pracowników.\nNastępnego dnia zawitaliśmy do Poznania. Władze miasta i wystawcy Polagry przywitali nas z ogromną gościnnością. Dostąpiliśmy zaszczytu zwiedzania hal targowych. Po wejściu na teren targów na dziennikarzy czekała nie lada niespodzianka. Stoiska przyciągały nasz wzrok różnorodnością i przepychem, a wystawcy zachęcali uśmiechem do degustacji. Każdy znalazł coś dla siebie: m.in. czarną herbatę ze Sri Lanki podawaną przez panie w narodowych strojach, wodę z dużą zawartością magnezytu zwaną „Ślężanką”. Dla odkrywców nowych smaków firma „Kanwil” przygotowała degustację mięsa z sarny, dzika, jelenia i królika. Znawcy alkoholi mogli zakosztować staropolskich nalewek z pędów sosny czy, niespotykaną gdzie indziej, produkowaną na mleku. Wśród dziennikarzy ogromną popularnością cieszył się rower wykonany z kiełbasy. Można było zakosztować serów i różnorakich wędlin oraz pieczywa, którymi to smakołykami częstowały panie ubrane w tradycyjne polskie stroje ludowe. Później pojechaliśmy do Starostwa Powiatowego w Poznaniu. W czasie tej podróży mogliśmy podziwiać architekturę miasta. Dzięki jednemu z dziennikarzy, Panu Krzysztofowi Nowackiemu, który wcielił się w rolę przewodnika autobusu nr 3, udało nam się dowiedzieć wielu ciekawostek na temat miasta i dojechać bezkolizyjnie pod bramy Starostwa.\nTego dnia odwiedziliśmy również pałac w Rogalinie. Niestety musieliśmy zadowolić się tylko zdjęciami jego elewacji, gdyż dalsze zwiedzanie uniemożliwił nam remont. Wieczorową porą powróciliśmy na Rynek do Poznania, aby tam rozkoszować się niezwykłą architekturą i atmosferą tego miasta. Wielobarwność i różnorodność kamieniczek przyprawiła nas o zawrót głowy. A ja osobiście zakochałam się w tym mieście.\n12 września w niedzielę wyruszyliśmy do Gniezna. Pierwszym punktem naszej wędrówki był Ostrów Lednicki, zwany kolebką polskiej państwowości. Na spragnionych wrażeń, czekała dodatkowa atrakcja - przeprawa promem na wyspę. Organizatorzy pomyśleli o wszystkim. Kolejnym punktem w naszych harmonogramie - jak na prawdziwych chrześcijan przystało - była msza święta w katedrze gnieźnieńskiej, sprawowana w naszej intencji przez arcybiskupa Muszyńskiego. Na zakończenie dnia udaliśmy się w podróż Gnieźnieńską Kolejką Wąskotorową na trasie Niechanowo - Witków. Kolejka mknęła z „prędkością światła”, a dziennikarze przypominali sobie z rozrzewnieniem stare, dobre czasy, kiedy to właśnie takimi środkami transportu podróżowało się po Polsce. Nasz Tadzio Urbański przywdział czapkę konduktora i sprawdzał pozostałym pasażerom bilety, co wywołało atak śmiechu w przedziale, gdzie podróżowało „koło młodych” dziennikarzy. Aby ślad po nas nie zaginął, zostawiliśmy pamiątkę w jednym z przedziałów tej pięknej i zabytkowej maszyny.\nJak już wspominałam, Forum Mediów Polonijnych zgromadziło wielu znakomitych dziennikarzy z całego świata. Niektórzy przyjeżdżają tutaj od lat. Takimi stałymi bywalcami są Tadeusz Urbański ze Sztokholmu, Krzysztof Nowacki z Niemiec, Janusz Szlechta z Nowego Jorku czy Maria Klon z Berlina. Nie zabrakło też naszej weteranki, redaktor naczelnej „Magazynu Polonijnego” Pani Marii Mireckiej - Loryś z USA, która ukończyła w tym roku 94 lata. Dla kontrastu na Forum pojawiło się też dużo młodzieży: Wiktor Szukiełowicz z kwartalnika „Echo Polesia”, Elena Pumnea z Mołdawii, Tomasz Klon z Berlina, Sylwia Miga z USA, Maciej Mieczkowski z Litwy. Warto wspomnieć też o młodych organizatorach, którzy dbali o dopracowanie najmniejszego szczegółu całej imprezy: Ola Sajdak, Paweł Kwiek, Magdalena Ogiela. Na słowa pochwały i uznania zasługuje Tadeusz Lis - główny organizator i dyrektor Biura Organizacyjnego Forum.\nW poniedziałek znów powróciliśmy do Poznania, gdzie uczestniczyliśmy w ceremonii otwarcia targów POLAGRA FOOD. Po południu dotarliśmy na Uniwersytet Adama Mickiewicza. Tutaj na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa przygotowano dla nas specjalne warsztaty: RADIO, INTERNET, TELEWIZJA oraz wykłady dziennikarskie. Zostaliśmy podzieleni na trzy grupy. Każda miała swój kolor. Tutaj tworzyliśmy nagrania radiowe oraz nauczyliśmy się, że trzeba bardziej szanować nasze „pogodynki”, ponieważ zapowiadanie pogody nie jest taką prostą sztuką jak się może wydawać. Na zakończenie dnia wystąpił specjalnie dla nas Piotr Kuźniak z zespołu Trubadurzy, który zabawiał nas, śpiewając swoje przeboje. Na koniec koncertu, gdy przygasły światła, pojawiły się płomienie zapaliczek, które niczym świetliki rozjaśniały salę. Dziennikarze kołysali się w rytm granej melodii, a w oczach każdej kobiety było widać rozmarzenie. Z krainy marzeń i wspomnień wyrwał nas występ kabaretu studenckiego z UAM - u.\nWe wtorek 14 września dojechaliśmy do Wągrowca, miasta, które jako jedyne w Europie może poszczycić się skrzyżowaniem rzek zwanym fachowo bifurkacją. To właśnie tutaj rzeka Wełna krzyżuje się z rzeką Nielbą. 130 kilometrowa Wełna przepływa górą nad mniejszą liczącą koło 30 kilometrów Nielbą płynącą bliżej dna. W dalszej części zwiedzania zobaczyliśmy rynek w Wągrowcu, gdzie pyszni się „tańcząca fontanna”, duma mieszkańców miasteczka. To miejsce na zawsze pozostanie w naszej pamięci. To właśnie tutaj odsłonięto „ławeczkę dziennikarską” - symbol pobytu dziennikarzy polonijnych w tym przepięknym mieście. Spośród całej plejady wyłoniono kilku szczęśliwców, którzy uczestniczyli w przykręcaniu pamiątkowych napisów. W delegacji znalazła się również nasza redaktor naczelna, Pani Tatiana Kotasińska. Pomysłodawcą tego przedsięwzięcia był Burmistrz Miasta - Pan Stanisław Wilczyński. Na koniec wizyty przygotowano dla nas poczęstunek. Wszyscy otrzymali pamiątkowe kubeczki, aby racząc się kawą lub herbatą każdego ranka, z sentymentem wspominali to niesamowite miasto.\nDalszym punktem na naszej mapie wojaży była Gmina Wyrzysk, która przywitała nas deszczem. Mimo tak niełaskawej pogody wkroczyliśmy specjalnie wydzielonym dla nas pasem na teren bitwy. Bo to właśnie tutaj miała odbyć się rekonstrukcja bitwy pod Dąbkami. Zajęliśmy odpowiednie pozycje i z niepokojem czekaliśmy na rozpoczęcie walki. Wszystkie aparaty i kamery skierowane były na wojska polskie, które podobnie jak pamiętnego 13 września 1431 roku znów pokonały Krzyżaków. Radości i owacjom nie było końca, a niejeden fotoreporter dokumentując walkę, zapełnił całą kartę pamięci w aparacie. Po wygranej bitwie udaliśmy się na ucztę, aby zdobyć siły na dalszą podróż do Piły. Deszcz i mgła pokrzyżowały nam plany, uniemożliwiając przeloty samolotem. Ta wiadomość nie popsuła nam jednak nastrojów, ponieważ organizatorzy powiedzieli, że mają dla nas niespodziankę.\nOstatnim punktem wtorkowego dnia była wizyta w Gminie Tarnowo Podgórne. Wszyscy byli pod wrażeniem występów artystycznych przygotowanych przez tutejsze dzieci i młodzież. Staliśmy się świadkami pięknego przedstawienia. Dzieciaki wystąpiły w strojach ludowych i oczarowały nas swoim śpiewem. Kolejny pokaz należał do młodzieży, która zaprezentowała nam kilka tańców ludowych w tradycyjnych strojach. Dziewczęta ubrane w wielobarwne spódnice wirowały na parkiecie, a chłopcy przytupując w rytm muzyki, prezentowali swoje lniane koszule i wyszywane kapelusiki. Zwieńczeniem przedstawienia był pokaz zespołu tanecznego, który wyrwał nas ze świata muzyki ludowej i przeniósł w rytm nowoczesnego tańca. Po powrocie do „Hotelu 500” w Tarnowie Podgórnym ostatni wspólny wieczór spędziliśmy na uroczystej kolacji, w czasie której rozdawano „Kleksy”, specjalne dyplomy dla osób, które wyróżniały się podczas Forum. Ja również dostałam „Kleksa”, co było dla mnie dużym zaskoczeniem i ogromnym zaszczytem. Przyszedł też czas na wielką niespodziankę. Specjalnie dla nas wystąpił zespół „Lombard”. Wszyscy zgromadzeni bawili się doskonale, a po zakończonym koncercie były pamiątkowe zdjęcia i autografy. Najwytrwalsi mogli również porozmawiać z muzykami.\nDzień zakończenia Forum zbliżał się dużymi krokami. Każdy z przybyłych dziennikarzy zdawał sobie sprawę, że kiedyś przyjdzie nam się rozstać. Przyjazna atmosfera i gościnność organizatorów i nowo zawarte znajomości pozwalały nam jednak o tym zapomnieć. 15 września w środę po spakowaniu bagaży i opuszczeniu naszego hotelu wszyscy ze smutkiem wyruszyli w stronę Poznania do Urzędu Miasta na uroczyste zakończenie forum. Większość dziennikarzy opuściła nas wcześniej, ale Ci, którzy pozostali do końca, siedzieli ze smutnymi minami, patrząc na strugi deszczu rozbijające się o szyby autokarów, które mknęły w kierunku Miasta Koziołków. Po rozdaniu nagród i zakończeniu ceremonii przyszedł czas na pożegnanie. Nastąpiła wymiana adresów e-mailowych, numerów telefonów oraz wizytówek. Każdy wyruszył w inną stronę, aby dotrzeć do kraju, w którym obecnie mieszka i zdać relację z wielkiego wydarzenia, w którym miał zaszczyt uczestniczyć.\nWyruszając na Forum, miałam mieszane uczucia. Nie wiedziałam, co mnie tam spotka i nie znałam zwyczajów tam panujących. Teraz, gdy upłynęło już kilka tygodni, mogę z łatwością odpowiedzieć na pytanie: Jakie było XVIII Forum Mediów Polonijnych? Był to wyjątkowy czas. Poznałam wielu ciekawych ludzi i usłyszałam niesamowite historie. Dowiedziałam się, jak wygląda praca dziennikarzy w innych krajach oraz ile zapału i energii wkładają, aby promować polską kulturę na całym świecie. Bo to właśnie na nas, dziennikarzach spoczywa odpowiedzialność za przekazywanie informacji naszym rodakom na obczyźnie. Największe wrażenie wywarło na mnie ogromne poświęcenie i zapał ludzi, którzy przemierzyli tysiące kilometrów z najdalszych zakątków świata, aby spędzić te kilka dni w towarzystwie innych dziennikarzy w swoim rodzinnym kraju. Ta chęć zobaczenia ojczyzny i wymiany informacji na temat pracy, jaką wykonują poza granicami Polski jest bezcenna. Wszyscy z nich zasługują na ogromny szacunek, ponieważ, mieszkając od wielu lat w różnych krajach, swoją pracą budują i kreują wizerunek Polaków.\nPrzez wszystkie dni panowała rewelacyjna atmosfera przyjaźni i serdeczności. Poznałam wielu młodych redaktorów m.in. z Litwy, USA, Mołdawii, Niemiec. Harmonogram Forum był bardzo napięty, ale organizatorzy zadbali o to, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Nie lada wyczynem było okiełznanie prawie 150 dziennikarzy. Czas biegł nieubłagalnie szybko i z tego powodu większość z nas, aby nie tracić go na sen, spędzała noce na konwersacjach w hotelowych pokojach. Poranne pobudki o godzinie 6 dawały nam w kość, ale nikt nie narzekał, bowiem wszyscy byli podekscytowani każdym nadchodzącym dniem i tym, co się wydarzy. W autokarach panowała wesoła atmosfera. Śpiewano piosenki i opowiadano kawały.\nPodsumowując, był to czas zabawy, wymiany informacji, zawierania nowych przyjaźni i znajomości, zwiedzania nowych miejsc, poznawania naszego ojczystego kraju - Polski. Forum stało się moją nową rodziną. Do zobaczenia za rok.\nPozostałe kategorie tego artykułu: · Polska · Polonia w USA · Ludzie · Rozrywka\nMarcin · 2011-03-11 02:00:02


Fiat Panda 4x4 1.3 MultiJet 16V - TEST, opinie, zdjęcia - DZIENNIK DZIEŃ 3: Układ jezdny i hamulce - SE.pl\nSuperAuto testy Fiat Panda 4x4 1.3 MultiJet 16V - TEST, opinie, zdjęcia - DZIENNIK DZIEŃ 3: Układ jezdny i hamulce\n24.07.2013, godz. 01:30\nZestrojenie podwozia Fiata Pandy 4x4 to idealny kompromis pomiędzy nastawami na asfalt, a nieutwardzonymi drogami. Zawieszenie dobrzy tłumi wszelkie dziury i nierówności spotykane na jezdni, jednak jazda po zakrętach nie jest żywiołem małego auta. Prześwit o wysokości 16 cm pozwala zarówno na bezstresowe atakowanie wyższych krawężników, jak i poruszanie się po całkiem głębokich piaskach. TRZECI ODCINEK dziennika SuperAuto24.pl, to ocena układu jezdnego wszędołaza. W NASTĘPNYCH CZĘŚCIACH pojawią się jeszcze: wnętrze, bezpieczeństwo i cena auta.\nFiat Panda 4x4 - UKŁAD JEZDNY\nUterenowiona wersja małego Fiata powstała na standardowej płycie popularnej Pandy III generacji, a to oznacza, że na przednie zawieszenie składają się kolumny McPhersona, a z tyłu mamy prostą belkę skrętną. Taka konfiguracja cechuje się taniością produkcji, jednak do Pandy nie potrzeba bardziej wymyślnych układów - ten jest wystarczający.\nW standardzie Panda 4x4 wyposażona jest w elektryczne wspomaganie kierownicy Dualdrive oraz regulację kolumny kierownicy w płaszczyźnie góra-dół, co sprawia, że ciężko znaleźć odpowiednią dla siebie pozycję za "wolantem". Elektryczne wspomaganie zostało tak skonfigurowane, że ciężko określić co się dzieje z przednimi kołami - układ dobrze przenosi nasze polecenia na przednie koła, jednak nie przekazuje kierowcy informacji zwrotnej chociażby o ilości dostępnej jeszcze przyczepności opon lub strukturze nawierzchni. Przyczynę tego zjawiska można również upatrywać w wąskich i nieco balonowych przednich oponach, jednak ich zmiana nie zdałaby się na zbyt wiele. Trzeba jednak przyznać, że podczas jazdy na wprost nie występuje tu irytujący efekt myszkowania, który często trapi układy kierownicze wspomagane elektronicznie. Podczas parkowania w mieście przyda się użyteczna funkcja City, która zwiększa siłę wspomagania na tyle, że kierowca może obracać "kółkiem" za pomocą jednego palca (między krańcowymi położeniami kierownicy lewo/prawo trzeba wykonać aż trzy obroty). Pomocne okazują się opcjonalne tylne czujniki parkowania, za pomocą których unikniemy zarysowań. Średnica zawracania wynosi 9,7 m, co jest dobrym wynikiem.\nUkład zawieszenia dobrze tłumi nierówności - amortyzatory i sprężyny stanowią udany kompromis pomiędzy sztywnością potrzebną poza utwardzonymi drogami, a komfortem oczekiwanym na asfalcie. Praca zawieszenia mogłaby być lepiej wyciszona, ponieważ zdarza się, że do kabiny przenoszą się dźwięki skutecznie uświadamiające, iż w Polce modernizacje dróg postępują w wolnym tempie. Do pokonywanych łuków należy się przyzwyczaić, bowiem wysokie nadwozie w połączeniu z mało komunikatywnym układem kierowniczym mogą początkowo straszyć. Z czasem jednak nabierzemy zaufania do zachowania auta i uświadomimy sobie, że pomimo sporych wychyłów nie tak łatwo wyprowadzić Pandę z równowagi. Zresztą mały Fiat jest wyposażony w szereg różnych pomocników elektronicznych, które podnoszą poziom bezpieczeństwa na drodze.\nFiat Panda 4x4 - HAMULCE\nUkład hamulcowy jest oparty na tarczach hamulcowych - z przodu zamontowano tarcze wentylowane, natomiast z tyłu pracują zwykłe tarcze lite. Dodatkowo już w standardzie kierowca ma do dyspozycji następujące systemy: ESP (elektroniczny układ antypoślizgowy kół podczas przyspieszania), MSR (przeciwdziałanie poślizgowi kół napędowych w czasie hamowania silnikiem), ABS (system zapobiegający blokowaniu kół podczas hamowania), EBD (system rozdziału siły hamowania kół skracający drogę hamowania) wraz z Hill Holder (układ ułatwiający kierowcy ruszanie pod górę), ERM (system zapobiegający dachowaniu) oraz HBA (sygnalizacja awaryjnego hamowania, automatycznie uruchamiająca światła awaryjne). Ponad to w opcji dostępny jest system City Brake Control, który automatycznie zapobiega kolizjom do prędkości 30 km/godz - w momencie wykrycia zagrożenia kolizji hamowanie odbywa się automatyczne.\nW czwartym odcinku znajdzie się opis wnętrza Pandy 4x4. Jak prezentuje się deska rozdzielcza auta? Jakie przyrządy znalazły się na pokładzie? Co otrzymujemy w wyposażeniu seryjnym? Ile litrów jest w stanie zmieścić bagażnik? O tym w 4. odcinku dziennika testu nowej Pandy 4x4 na SuperAuto24.pl.\ntagi: Fiat Panda 4x4 fiat panda 4x4 1.3 16v fiat panda 4x4 budowa zawieszenia fiat panda 4x4 hamulce fiat panda 4x4 opinie fiat panda 4x4 test fiat panda 4x4 układ jezdny fiat panda 4x4 zawieszenie Fiat Panda III panda 4x4 panda 4x4 zdjęcia


Percepcja – dlaczego nie widzimy tego, co jest widoczne? - Przegląd Świata\nWielokrotnie podczas mojej kariery analityka padało powyższe pytanie, które bynajmniej nie wydaje się trywialne… Szczególnie w obecnych czasach, kiedy Donald Trump twierdzi, że to co widzimy i czytamy nie jest tym, co się dzieje…W przypadku prezydenta USA nie chodzi jednak o percepcję, tylko bardziej o dezinformację. Ale to temat na inny wpis…\nGeneralnie większość z nas postrzega percepcję jako proces pasywny. Dlatego często zdarza się, że większość jest w błędzie. Percepcja wymaga zrozumienia otaczającego nas środowiska oraz jego świadomości. Jest zatem zjawiskiem aktywnym, który niejako ,,konstruuje” rzeczywistość. Tworzenie własnej wersji otaczającego nas środowiska następuje na bazie posiadanych przez nas informacji. W przypadku analityków zajmujących się dowolnym zagadnieniem percepcja jest determinowana przez zdobyte doświadczenia, wykształcenie, wartości kulturowe, funkcję zawodową, etc. A to wszystko stymulowane jest przez receptory zmysłowe.\nZwykliśmy postrzegać to, czego oczekujemy\nMożna powiedzieć: niestety… Gdyż jest to podstawowe założenie procesu percepcji. Zatem każdy z nas potrzebuje więcej ,,twardych” dowodów, aby zmienić swój punkt widzenia. W przypadku utwierdzania się w przekonaniu (często błędnym) o danej sprawie wymagane są tylko informacje szczątkowe.\nTendencja ludzi do postrzegania tego, czego oczekujemy jest znacznie ważniejsza niż skłonność widzenia tego, co chcemy zobaczyć. Nasze oczekiwania jednak mają różne źródła ulokowane w doświadczeniach życiowych, kulturowych czy też normach organizacyjnych. Wpływają one na analityka, aby zwracał szczególną uwagę na pewny charakter informacji, które interpretuje następnie w charakterystyczny dla siebie sposób. Jak pisałem wielokrotnie na tym blogu: WAŻNY JEST KONTEKST. Zatem w procesie percepcji również odgrywa on zasadniczą rolę. Różne doświadczenia pociągają za sobą inne oczekiwania. Inaczej odbiera się w ciągu dnia na ruchliwej ulicy kroki grupy przechodzących ludzi, a inaczej pojedyncze odgłosy człowieka skradającego się w nocy…\nŁatwo definiujemy nowe opinie, które następnie trudno zmienić\nJest to jedna z cech charakterystycznych ludzkiego procesu rozumowania. Stąd tak trudno w wielu przypadkach być obiektywnym, kiedy wcześniej wypracowaliśmy sobie opinię na dany temat. Na ilustracji poniżej widzimy szereg rysunków, gdzie każdy kolejny progresywnie różni się niewielkim szczegółem.\nNasza percepcja zależy od tego, na którym rysunku zakończyliśmy obserwację. Pierwszy z nich przedstawia twarz mężczyzny, a ostatni – kobietę…W tym momencie dochodzimy do podstawowej zasady procesu percepcji.\nNowa informacja jest postrzegana na bazie już istniejących\nWielokrotnie spotkałem się z sytuacją, kiedy początkujący analityk stawiał właściwą prognozę na dany temat, a jego doświadczeni koledzy okazało się, że byli w błędzie. Oczywiście można powiedzieć, że nowicjusz miał szczęście…Jednak wiadomo, że ,,świeże spojrzenie” ma swoje zalety, gdyż łatwiej asymilują się do naszej percepcji nowe i tym samym – najbardziej aktualne dane. Natomiast w przypadku doświadczonych analityków, im bardziej odbiega nowa informacja od wyrobionej opinii, tym szybciej i łatwiej jest ona odrzucana. Ludzie bowiem formułują pierwotne stanowiska na podstawie niewielkiej bazy danych, potrzebują jednak ,,twardych dowodów”, aby je zmienić.\nIm dłużej czegoś nie widzimy, tym trudniej to dostrzec później\nJeżeli stawiamy prognozę na dany temat i oparta jest ona na wielu, rozbieżnych przesłankach, to wnioski obarczone będą znacznym błędem. Problem jednak w tym, że w takim przypadku wyciągnięcie trafnych konkluzji następuje na znacznie późniejszym etapie naszego procesu analitycznego. Reasumując zatem – im bardziej rozmyty jest obraz na początku, tym większej liczby szczegółów potrzebujemy, aby go odczytać prawidłowo na końcowym etapie. Nasza percepcja powoduje bowiem, że nowy obraz, który utworzył się na samym początku, łatwiej ,,definiuje się” w przyszłości, jeśli we wstępnej fazie znamy więcej danych. Wniosek z tego taki, że czasami lepiej poczekać i zebrać więcej informacji na dany temat, aby dojść do prawidłowego wniosku, aniżeli w rezultacie błędnych i pospiesznych ocen, zmieniać swoją opinię. Wtedy potrzebujemy bowiem ,,twardych dowodów”, które w świecie analizy rzadko otrzymujemy…\nŁatwo powiedzieć, że lepiej poczekać na więcej szczegółów i przedstawić dokładniejszą analizę sytuacji… Problem jednak w tym, że – według licznych badań ośrodków analitycznych – odbiorcy informacji oczekują prognozy dalszego rozwoju wydarzeń dwa-trzy dni po ich zajściu. W tym okresie jednak prawie zawsze brakuje analitykowi ,,twardych danych”. Stąd ocena sytuacji obarczona jest znacznym błędem. Co gorsza – w miarę rozwoju sytuacji, kiedy nadchodzą kolejne informacje, osoba przedstawiająca analizę ma problemy ze zmianą pierwotnej oceny, gdyż – jak pisałem wyżej – każda nowa informacja jest postrzegana na bazie już istniejących. W grę wchodzą również czynniki instytucjonalne, gdzie w ośrodkach analitycznych, agendach rządowych, często oczekuje się spójności pisanych analiz. Stąd tak często nie tylko analityk, lecz również instytucja, którą reprezentuje, tkwi w ,,grzechu pierworodnym” oceny sytuacji. Niestety pomimo uzyskiwania kolejnych danych, ciężko się tego ,,grzechu” pozbyć. Zatem z perspektywy biernego obserwatora trudno często zrozumieć, dlaczego nie widzimy tego, co jest widoczne…


Panciorek [HARIBO] vs. Ponury [ANGELS] ~ 27083.06% - Starcia U68 - OGame Polska\nMay 21st 2021, 4:26pm\nObrońca spoko gość pogratulował więc BSzo !!!!\nDnia 21-05-2021 następujące floty spotkały się w walce:\nAgresor Panciorek [HARIBO]\nObrońca Ponury [ANGELS]\nMały transporter 381\nDuży transporter 522.432\nKrążownik 148.582 ( -1.418 )\nPancernik 148.951 ( -1.049 )\nPathfinder 297.250 ( -2.750 )\n2.135.385.900 Metalu, 2.008.966.806 Kryształu i 2.261.804.994 Deuteru\n1.313.045.237 Metalu, 1.004.483.403 Kryształu i 2.577.361.760 Deuteru\n656.522.618 Metalu, 502.241.701 Kryształu i 1.566.935.815 Deuteru\n328.261.309 Metalu, 251.120.851 Kryształu i 783.467.908 Deuteru\nAgresor stracił łącznie 215.537.000 jednostek.\nCałkowite straty atakujących, wliczając farmingi: 242.489.000 jednostek.\nObrońca stracił łącznie 6.831.700.000 jednostek.\nCałkowite straty obrońców, wliczając farmingi: 7.151.259.000 jednostek.\nNa polu zniszczeń unosi się 1.359.409.600 metalu i 1.348.896.000 kryształu.\nDodatkowe pole zniszczeń po dofarmieniach: 6.040.000 metalu i 4.080.000 kryształu.\nAgresor przejął łącznie 15.389.598.302 jednostek.\n963.314.400 Metalu i 951.807.000 Kryształu\n1.363.314.400 Metalu i 1.351.807.000 Kryształu\nagresor zyskał łącznie 17.862.230.702 jednostek.\nobrońca stracił łącznie 22.540.857.302 jednostek.\nMay 21st 2021, 5:42pm\nbrawo dla sojusznika za dobre starcie\nMay 21st 2021, 6:14pm\nGratuluje Panciorek , ładny wlot , procent i pięknie zatankowane\nspawaj nowe latajki i do naSTepnego\nPonury , wielki BSzO , Thrall by napisał to tylko obrazki , więc gramy dalej\nDzięki @tyskie za wklejenie RW !!!! Miałem już nie logować się na to forum po tym jak mnie @Ruda zbanowała nie wiadomo za co\nTak dziś rano poskanowałem i nie wierzyłem że Ponury stoi bez opieki. Poleciałem na wydrę bo wiedziałem, że zawsze opiekuje się zabawkami. W sumie pierwszy raz podniosłem na Niego flotę i ku mojemu zdziwieniu udało się\nPonury klasowy gracz (nie to co ja) grzecznie pogratulował i powiedział, że wysłał FS lecz nie wyregulował czasu powrotu. Notabene wspomniał, że jest to jedno z najwyższych wyfarmień na U68... Nie wiem nie wnikam, ale jedno wiem zatankowałem po brzegi\nPozdrawiam sojusz i znajomych. Dzięki chłopaki za przyjęcie do HARIBO ( w sumie to dzięki eventow, miałem zadanie "Dołącz do sojuszu" więc kliknąłem w HARIBO i tak mnie zostawili )\n@Ruda nie blokuj już mnie xd, albo jak to czynisz to napisz grzecznie powód blokady\nMay 21st 2021, 6:58pm\nZadam natychmiastowego zwroty surki i odszkodowania dla obroncy !!!\nMamy Pakt o Nieagresji !!!\nCo na to Przywodca HARIBO ???\nMay 21st 2021, 7:27pm\npogadaj z Ponurym. Porządny człowiek.\nMay 21st 2021, 8:11pm\nGraty ! Widzę ostra akcja jakaś. Zysk super , tylko pewnie obrońca w Buddy:D jak John Makłowicz tak atakuje.\nMay 21st 2021, 8:28pm\n@pancior8k to Ty nie wiesz, ze @Ruda to jeden z wiekszych o ile nie najwiekszych kombinatorow w grze co sie jakims cudem wkupil w laski teamu i zostal rudy cwany lis moderatorem forum, pilnujacy moralnosci a z moralnoscia nie majacy za wiele wspolnego swoim stylem gry? pregierza juz nie ma ale bany za multi dla przykladu byly wiec nie spodziewaj sie po tym rudym lisie sprawiedliwosci\nBtw, graty STejka, pieknie zatankowane. Nic tylko rozwozic po moonach i dalej cisnac.\nMay 21st 2021, 8:59pm\nniestety ale nie w moim buddy\nKulisy ST opisałem. Jak to w sojuszu powiedzieli lepiej ta sura w HARIBO niż w PN lub w Komornic\nTakże ten tego do następnego.\nRude zawsze bedzie fałszywe. Dlatego nie lubie rudych i łysych\nThe post was edited 1 time, last by pancior8k ( May 21st 2021, 9:05pm ).\nMay 21st 2021, 9:00pm\nMay 21st 2021, 9:53pm\nO proszę swój swojego złomuje, taka susza na uni że już pakty nic nie dają,\nMay 21st 2021, 9:57pm\nna stronie wewnętrznej sojuszu nie ma żadnych paktów wpisanych...\nZ drugiej strony lepsze to niż latać po swoich multi....xd\nMay 21st 2021, 10:32pm\nTyski wstawił Steka, co by naczelny spamer nie udzielał się już na forum... na co sam zainteresowany wpisał się już 4 razy w ciągu 6 godzin . Brzmi sensownie, kupuję to\nMay 21st 2021, 10:44pm\nznalazłem jakieś passy do konta na forum po tym jak tyski wrzucił ST\nMiłego weekendu nara ogejmowcy\nMay 22nd 2021, 1:18am\nSz Pani kasai\nBardzo prosze o wyjasnienie i odpowiedz na priwa\n/ale jakiego priva? Nie mam zadnej wiadomosci prywatnej od Sz Pana wiec nie wiem na co mam odpowiedziec.


Budowa Nord Stream 2 zakończy się w tym roku? - 17.05.2019, Sputnik Polska\nBudowa gazociągu Nord Stream 2 może zakończyć się do końca 2019 roku, taki termin został pierwotnie wyznaczony i nie uległ zmianie – powiedział w piątek Jens... 17.05.2019, Sputnik Polska\nNie ciesz się dziadku z cudzego wypadku.A jednak cieszę się ,że bezczelni ukraińscy bandyci i złodzieje stracą tranzyt rosyjskiego gazu. :))) P.S. Szkoda tylko,że Polska przesrała Jamał II w imię solidarności z nienawidzącymi nas Ukraińcami.Marionetka jaką jesteśmy , tańczy tak ,jak chce USrael.\nnord stream 2 ag, jens mueller\n„Projekt posuwa się zgodnie z planem” - wyjaśnił Mueller. „Na dany moment ułożono ponad 1200 km rur, czyli ponad 50%. Rurociąg układany jest teraz w szwedzkich i rosyjskich wodach”.\nMueller odpowiedział twierdząco, czy budowa może zostać zakończona do końca tego roku. „Tak, to możliwe” - powiedział Mueller i przypomniał, że właśnie takie są plany. Według jego słów obecnie realizowana jest budowa obydwu naziemnych odcinków gazociągu. Dania rozpatruje dwie trasy gazociągu Nord Stream 2, w ich sprawie zakończyły się już konsultacje środowiskowe, ale wciąż nie zapadła ostateczna decyzja.\n„Z punktu widzenia twórcy projektu spełnione zostały wszystkie warunki niezbędne do zakończenia projektu w 2019 roku” - powiedział Mueller.\nWcześniej pojawiły się doniesienia, że zakończenie budowy Nord Stream 2 może zostać odłożone na drugą połowę 2020 roku przy realizacji projektu zgodnie z trzecią opcją trasy gazociągu, którą w kwietniu zażądała rozważyć Dania. Taka informacja znalazła się w raporcie Nord Stream 2 opublikowanego przez Duńską Agencję Energetyczną (DEA).\n14 Maja 2019, 12:17\nZobacz też: Putin skomentował amerykańskie próby zniszczenia Nord Stream 2