Upadek Saudów. Triumf Persów. – Globalna Gra – zrozumieć świat | Geopolityka | Stosunki międzynarodowe\nUpadek Saudów. Triumf Persów.\nIran wygrywa rywalizację na Bliskim Wschodzie. Jego regionalne wpływy stale rosną, a dzięki pomocy zewnętrznych aktorów (Rosji i Chin) staje się coraz mniej podatny na zewnętrzną presję gospodarczo-polityczną Zachodu. Przypieczętowaniem tej perskiej dominacji byłoby uzyskanie przez Teheran własnej bomby atomowej. Najwcześniej mogłoby to nastąpić pod koniec 2020 lub na początku 2021 roku. Czy jednak taki jest plan?\nZapraszam do drugiej części tekstu o bliskowschodniej próbie sił, w którym zgłębiam też istotę rywalizacji pozostałych graczy: Turcji, Rosji, Chin i USA.\nNie masz czasu czytać? Chętnie Ci o tym opowiem w audycji!\nBliski Wschód to miejsce globalnej rozgrywki: USA, Rosji i Chin.\nW skali regionalnej, o prymat konkurują: Turcja, Arabia Saudyjska i Iran.\nDominacja Iranu może zmusić Izrael do wojny prewencyjnej/demonstracji nuklearnej/aneksji pobliskich terytoriów i zaskakującej zmiany sojuszy. To szczególnie niebezpieczne.\nW średniej perspektywie Rosja współpracować będzie z Turcją, w dłuższej Turcja skłaniać się powinna ku osi z Iranem.\nUSA pozostanie z dala od centrum wydarzeń. Jest jedynym państwem dla którego wielki konflikt w regionie będzie korzystny.\nPerska gra cieni.\nGorzkie porażki Rijadu.\nWszystkie drogi prowadzą do Teheranu.\nPustynna fatamorgana (podsumowanie).\nDnia 5 listopada 2019 roku przedstawiciel irańskiej agencji atomowej Ali Akbar Salehi poinformował o odstąpieniu przez ten kraj od kolejnego elementu porozumienia nuklearnego z 2015 roku (tzw. JCPOA). Iran zaczął wzbogacać posiadane zasoby uranu naturalnego do poziomu 5%, wprowadził też do użycia partię nowoczesnych wirówek, które znacznie usprawnią i przyspieszą cały proces. Powoli rozmontowując krępujące ich restrykcje, Persowie powrócili do polityki szantażu atomowego, z powodzeniem stosowanej w przeszłości.\nWtedy to ramach wspomnianego układu, Teheran zobowiązał się do utrzymywania jedynie niewielkich zasobów uranu, wzbogaconego nie bardziej niż do poziomu 3.46%, a ponadto do powstrzymania się od korzystania z wirówek innych niż tzw. pierwszej generacji (więcej o tym procesie znajdziesz TUTAJ). Co do zasady, nowocześniejszy sprzęt miał być umieszczony w magazynach, a zasoby wzbogaconego pierwiastka zredukowane, odsprzedane lub zubożone. Chodziło o to, by pozbawić kraj możliwości wytworzenia materiału przydatnego w budowie broni atomowej przynajmniej przez okres 15 lat. Zakładano, że w roku 2030 wszyscy znaczący perscy politycy o rewolucyjnym rodowodzie będą już na emeryturze, a sam Ali Chamenei dawno umrze. A skoro tak, kraj ten stanie się dużo bardziej przewidywalny w swojej polityce. W zamian zniesiono sankcje, odblokowując m.in. około 100 mld USD zdeponowanych na zagranicznych rachunkach (zamrożone po islamskiej rewolucji 1979 roku). Także eksport irańskiej ropy i gazu przestał podlegać restrykcjom i w ciągu kilku miesięcy powrócił do poziomu sprzed 2010 roku.\nPonieważ JCPOA zostało podważone przez nowego prezydenta USA Donalda Trumpa, a w maju 2018 roku ostatecznie wypowiedziane, Iran poczuł się nim znacznie mniej związany. Najpierw próbował wzywać do poszanowania umowy przez pozostałe strony. Niewiele to dało, bo choć sygnatariuszami paktu były również Unia Europejska, Chiny, Rosja, Niemcy, Wielka Brytania i Francja to wprowadzone na powrót amerykańskie sankcje bardzo utrudniły władzom w Teheranie wymianę gospodarczą. Nie zmieniło tego nawet ustanowienie alternatywnego systemu rozliczeń (tzw. INSTEX) przez władze Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec w styczniu 2019. Okazało się, że amerykańska presja dotyczyła nie tylko państw handlujących z Persami ale też poszczególnych firm, zmuszając je do zerwania współpracy. Wedle zasady „jeśli handlujesz z nimi, to nie handlujesz z USA”. Waszyngton miał nadal decydujący głos w sprawie regulacji globalnych przepływów. Eksport ropy zaczął spadać, z 2.5 mln bpd (baryłek dziennie) w kwietniu 2018, do ledwie 100 tys. bpd miesięcznie w lipcu 2019.\nNa podstawie oficjalnych danych można ocenić, że dla zachowania stabilności budżetowej Teheran powinien eksportować przynajmniej ok. 700 tys. bpd przy cenie ~$54 / baryłkę. Dlatego zatrzymanie irańskiego tankowca na Gibraltarze tak bardzo zezłościło ajatollahów, a w lipcu 2019 w ramach retorsji zaaresztowano brytyjski statek Stena Impero w cieśninie Ormuz. Polityka „płonących tankowców” przyniosła wymierny efekt pod postacią zwiększenia irańskiego eksportu do ok. 200 tys. bpd w sierpniu 2019, co jednakże było rozwiązaniem doraźnym. Wobec powyższego, Iran rozpoczął działania długofalowe, w tym przywracanie swoich nuklearnych mocy produkcyjnych. Na dowód, że nie żartuje wznowił proces wzbogacania posiadanych zasobów uranu.\nCzy to oznacza, że celem ajatollahów jest pozyskanie broni atomowej? Niekoniecznie.\nUmowa nigdy nie zakładała definitywnego powstrzymania Iranu przed prowadzeniem dalszych badań w przyszłości. Nie zmuszała go też do wyrzeczenia się tej technologii tak jak wymaga się od komunistycznej Korei Północnej.\nMimo, że po 2009 roku nic nie wskazywało na to by Persowie podejmowali aktywne działania w kierunku uzyskania broni jądrowej, taka ewentualność zawsze teoretycznie istniała. Dlatego była przedmiotem niekończących się negocjacji z ONZ, państwami Zachodu i Izraelem. W przeciwieństwie do Korei Północnej, Iran nie dokonał jak dotąd próbnych eksplozji jądrowych. Posiada za to tak środki przenoszenia, jak i technologię potrzebną do produkcji bomby. Począwszy mniej więcej od 2003 roku, dokonał kilku znacznych kroków rozwojowych. Najpierw uzyskał relatywnie dużą ilość niskowzbogaconego uranu (a także zwiększył liczbę wirówek), następnie z powodzeniem wystrzelił rakietę (Safir) mogącą wynieść ładunek na okołoziemską orbitę.\nWiele lat wcześniej odkrył, że polityczną siłę daje mu nie sama broń, ale uzasadniona ewentualność jej posiadania i użycia. I to właśnie to połączenie było zawsze przedmiotem handlu politycznego i do tej taktyki powrócono po wypowiedzeniu JCPOA. Waszyngton twierdził, że umowa daje zbyt małe gwarancje i w dalszej przyszłości nie powstrzyma rozwoju programu nuklearnego Iranu. Nowa administracja miała po prostu zupełnie inne podejście do tematu. Poddała się też presji sojuszników, Izraela i Arabii Saudyjskiej, czujących zagrożenie ze strony stale rosnących w siłę Persów.\nPozostając w szarej strefie między cywilnym a bojowym zastosowaniem posiadanych technologii Teheran, nie prowokował przeciwników do pełnoskalowego ataku militarnego (w tym atomowego), jednocześnie zachowując znaczny wpływ na wydarzenia w regionie. A o te wpływy, a nie święty Graal bomby atomowej, toczy swoją grę. Bomba jest tylko straszakiem, którego zastosowanie nie mogłoby przynieść realnych korzyści ponad spodziewane koszty. Chyba, że kraj czekałaby zagłada uzasadniająca posiadanie takiego ostatecznego środka odwetowego lub gdyby doszło do proliferacji bojowego atomu na świecie.\nElektrownia atomowa w Bushehr. Fot. IIPA.\nTak jednak na razie nie jest. Wbrew pozorom, Iran zrobił wiele by zabezpieczyć się przed zewnętrzną presją. Atom pełni zaś rolę czerwonej płachty na byka, która przykuwa uwagę nierozumnego zwierzęcia, podczas gdy w cieniu toczy się prawdziwa gra o wpływy.\nTo za kulisami sceny tkwi klucz do zrozumienia sytuacji. Jeśli cele są do osiągnięcia środkami delikatniejszej natury, po co sięgać po te ostateczne? Jedną sprawą są więc rzeczywiste zamiary, a drugą te oficjalnie deklarowane. Ewentualne odstąpienie od dalszego wzbogacania uranu będzie miało określoną cenę, większą lub porównywalną do tej z 2015 roku. Świadome tego faktu Stany Zjednoczone grają podobnie, oficjalnie wykorzystując pretekst atomowy do nakładania sankcji, a w rzeczywistości próbując po prostu maksymalnie silnie uderzać w Persów środkami pozamilitarnymi.\nAmerykanie znaleźli się w punkcie historii, w którym nie stać ich już na angażowanie się w pomniejsze regionalne konflikty. Nie mogą i nie chcą odpowiadać zbrojnie na perskie zaczepki. Iran jest na to zbyt silny, a jego wpływy zbyt szerokie. Siły amerykańskie mierzyłyby się z przeciwnikiem nie tylko nad wodami Zatoki Perskiej i pobliskimi górami, ale też w Iraku, Bahrajnie, Syrii i wielu innych państwach. Koszty ewentualnego konfliktu byłyby więc zbyt duże w porównaniu do wątpliwej jakości zysków.\nJak to się stało, że izolowane jeszcze dekadę temu państwo stało się dominującym graczem na bliskowschodniej planszy?\nPerska gra cieni\nTeheran odrobił lekcję z czasów próby sił lat 2009-2015. Wtedy okazał się do niej zupełnie nieprzygotowany. Międzynarodowe sankcje (poparte przez ONZ) były bolesne. W kraju wybuchły liczne protesty nazywane „zieloną rewolucją”, a dodatkowo zagraniczne służby zamordowały szereg irańskich naukowców zajmujących się programem nuklearnym. Tym razem miało być inaczej, co w pewnej mierze się udało.\nJeszcze w 2009 roku dochody z eksportu ropy i gazu stanowiły 60% przychodów zapisanych w budżecie państwa. W 2018 ledwie 16%, a w projekcie na latach 2019-2020 mają stanowić nie więcej niż 30%.\nPlan jest taki by w przyszłości tę niekorzystną zależność dalej redukować. Przy czym warto zaznaczyć, że jeszcze w 2011 roku powołano specjalne fundusze rezerwowe, na które wpłacano zyski z eksportu surowców. Dzięki temu Iran posiada ok. 91 mld dolarów (w tym ~20 mld w gotówce) rezerw mogących przez pewien czas kompensować negatywne wpływy sankcji i zmniejszone dochody. Perscy politycy zadbali też o aktywne korzystanie z przychylnej sobie koniunktury w światowej polityce. W 2005 roku Iran stał się członkiem obserwatorem Szanghajskiej Organizacji Współpracy (w 2006 otrzymał zaproszenie do członkostwa) niejako formalizując swoje kontakty z Kremlem i Pekinem na szerszym forum międzynarodowym.\nW 2015 roku objęta sankcjami za inwazję na Ukrainę Federacja Rosyjska, zgodziła się sprzedać mu systemy antydostępowe S-300. Natomiast zerwanie JCPOA wykorzystane zostało do balansowania przeciwko Amerykanom – pogłębienia relacji handlowych z Pekinem.\nW 2019 roku 95% eksportu gazu LPG wysłano prosto do Chin, które dodatkowo zaangażowały się w różne projekty rozbudowy perskiego przemysłu petrochemicznego i infrastruktury. Póki co, miejscowe rafinerie są przestarzałe i nieefektywne, stąd mimo ogromnych zasobów (10% światowej ropy, 15% gazu) powtarzające się niedobory produktów ropopochodnych np.: benzyny. A trzeba zauważyć, że jest to tylko część inwestycji jakie Chiny prowadzą w Persji (m.in. budują teherańskie metro, linię kolejową z chińskiej Mongolii Wewnętrznej, port w Bushehr itp.). Co równie ważne, irańskie statki są bezbronne poza Zatoką Perską. Stąd szczególnie istotna jest pomoc Pekinu, nie tylko największego klienta ale też wspólnika w knowaniach, który poprzez różne spółki (zarejestrowane np.: w Hongkongu) oraz przeładunek na morzu, ułatwia Teheranowi eksport surowców.\nPomniejszymi odbiorcami są też Syria i Irak (gaz) oraz, co zaskakujące, kraje takie jak Zjednoczone Emiraty Arabskie i Turcja. Wszystkie te ruchy kupują czas konieczny do zbudowania regionalnej potęgi Iranu, czego nie dałoby się zrobić nie wchodząc w konflikt z USA, Izraelem i ich sojusznikami.\nZ drugiej strony, mniejsza podatność na sankcje nie oznacza przecież, że nie mają one żadnego wpływu na sytuację wewnętrzną Iranu. Dużym problemem jest spekulacyjny spadek wartości waluty (rial), co wymusiło m.in. reformę systemu bankowego (w tym wprowadzenie nowego nominału – „tomanu” równowartości 10.000 rial) i wyraźnie wydrenowało rezerwy banku centralnego (z ok. 101 mld USD do 80 mld USD).\nNiemniej reformy podatkowe i finansowe stanowią nową jakość i taktykę niespotykaną za rządów Mahmuda Ahmadineżada. Cierpi też gospodarka, która jeszcze w 2017 roku miała wzrost na poziomie 16.8% PKB (dane z II kw.), w IV kwartale 2018 ledwie 1.8%, a w bieżącym roku prawdopodobnie popadła w recesję.\nW listopadzie bieżącego roku w kraju wybuchły liczne, związane z podwyżką cen benzyny, protesty. Podobnie jak wszelkie wcześniejsze, także ta rebelia była bez szans na powodzenie wobec sprawnego aparatu bezpieczeństwa państwowego i wiernej rządowi armii. To ona i wiecznie z nią konkurujący Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) stanowią ostateczne narzędzie stabilizacji. Mimo, że frustracja obywateli była organiczna, to w żaden sposób nie dało się jej przekuć w spójne działania czy też szerszą konspirację mogącą wpłynąć na stabilność systemu władzy. Tym razem w ciągu zaledwie kilku godzin, odcięto w całym kraju Internet co pozwoliło ograniczyć skalę buntu. Zdławiono go jeszcze szybciej niż podobne wystąpienia w 2018 roku.\nMimo wszelkich podjętych działań prewencyjnych, wymienione problemy gospodarcze i trudności w polityce wewnętrznej są dowodem na strukturalną słabość Iranu. Kraj od wielu lat cieszy się wysokim wzrostem demograficznym, przez co aż połowa społeczeństwa stanowią ludzie poniżej 35 roku życia. W przyszłości proporcje te będą się tylko zwiększać na korzyść młodych, co wymusi głębokie zmiany systemowe i prawdopodobną liberalizację światopoglądową. Tymczasem jednak Teheran prezentuje godną podziwu determinację i pomysłowość w dążeniu do strategicznych celów na zewnątrz. Wojsko zaś dusi wszelkie niepokoje.\nA skoro już przy nim jesteśmy. Bardzo liczna armia jest w wielu aspektach zacofana i nieefektywna (patrz raport DIA z 2019). Wystarczająca do obrony (piechota) ale zbyt słaba w ofensywie (przestarzałe wojska pancerne), zwłaszcza wobec lepiej przygotowanego technicznie przeciwnika (np.: Arabii Saudyjskiej). Jedynie pewne jej segmenty (np.: wojska rakietowe, siły specjalne i drony, flota przybrzeżna) budzą respekt sąsiadów.\nNiemniej, świadomi swej wymuszonej wieloletnimi sankcjami słabości Persowie (zakup zagranicznej broni będzie możliwy dopiero od października 2020 ze wzg. na sankcje ONZ), do perfekcji opanowali działania asymetryczne. Oparte o budowanie i sponsorowanie przychylnych sobie grup w państwach ościennych, które z biegiem czasu stawały się coraz skuteczniejsze. Zwłaszcza odkąd Amerykanie zdobyli Afganistan w 2001 i Irak w 2003 roku, rozpoczynając tym samym cały ciąg wypadków, który zdestabilizowały Bliski Wschód.\nIran nagle znalazł się w sytuacji, w której od wschodu i zachodu graniczył z państwami staczającymi się w odmęty wojny domowej, w których łatwo było prowadzić operacje specjalne i wynosić do władzy osoby wybrane spośród dziesiątek rywalizujących grup interesu. Niespodziewanie stanął przed wielką szansą, z której skwapliwie skorzystał.\nNarzędziem w polityce ekspansji stały się elitarne oddziały al-Kuds (ang. Quds Force), nazywane też w języku polskim Ghods, lub Siły Ghods (po to by odróżnić je od palestyńskich brygad o tej samej nazwie i arabskiej nazwy Jerozolimy). Jest to liczącą ok. 20.000 członków jednostka IRGC przeznaczona do operacji zagranicznych. Specjalizuje się w szkoleniu i dozbrajaniu grup paramilitarnych, ale bierze też udział w bezpośrednich walkach, bądź operacjach specjalnych. Jej dowódcą jest charyzmatyczny generał Ghasem Solejmani, podległy bezpośrednio Najwyższemu Przywódcy (ajatollahowi Aliemu Chamenei).\nBezsprzecznie najbardziej znanym zaangażowaniem al-Kuds jest wojna z Kalifatem w Syrii i Iraku. Tak Damaszek jak i Bagdad zawdzięczają w dużej mierze swoje ocalenie irańskiej interwencji, w tym gen. Solejmaniemu, który potrafił osobiście dowodzić w polu. To jego charyzma i początkowo bezwarunkowa pomoc zyskały Persom bardzo wiele sympatii, zwłaszcza wśród szyickich mieszkańców regionu. To także Solejmani był jednym z architektów koalicji Syrii-Rosji-Iranu-Iraku oraz libańskiego Hezbollahu (tzw. 4+1) powołanej w sierpniu 2015 do walki z Państwem Islamskim. Później format ten przeobraził się w tzw. porozumienie z Astany inicjujące syryjski proces pokojowy. Dzięki wymienionym sukcesom Iran zyskał ogromny wpływ na politykę Iraku, łącznie z kontrolą poszczególnych ministrów i szyickich milicji al-Haszd ash-Shaʿbi (w skrócie Haszd), a co za tym idzie, swobodę działania w kraju. Podobną pozycję zachował też w Syrii, choć Damaszek pozostaje pod silnym wpływem Rosji. Zwłaszcza po amerykańskiej rejteradzie z terenów Rożawy w październiku 2019 roku.\nJeszcze w początkach poprzedniego roku siły proirańskie zaczęły podchodzić coraz bliżej okupowanych przez IDF wzgórz Golan. Wściekły Benjamin Netanjahu wymachiwał fragmentem strąconego irańskiego drona na monachijskiej konferencji bezpieczeństwa , na próżno wzywając świat do powstrzymania Persów (Symfonia Upadku – 04.03.2018). Żydowski premier całkiem słusznie obawiał się o bezpieczeństwo kraju. Liczne wojska rakietowe w odległym o 1000 km Iranie, to przecież całkiem inna sytuacja niż kiedy miałyby stać ledwie kilka kilometrów od izraelskiej granicy. W następstwie samoloty ISAF zbombardowały bazy zaopatrzeniowe i obozy szkoleniowe Kuds na terytorium Syrii i Iraku.\nNiechcący wychodzić z cienia Teheran nie dokonał żadnych bezpośrednich ataków na Izrael. Zmienił podejście, skupiając się na umacnianiu wpływów. Traf chciał, że chwilę później na granicy Strefy Gazy wybuchły gwałtowne manifestacje, krwawo pacyfikowane przez izraelskie władze (Iustitia nemini neganda – 29.05.2018). Protesty, ataki Hamasu i wreszcie trwająca kampania wyborcza (w tym np.: kryzys w relacjach z Polską) skutecznie zajęły uwagę Tel Awiwu. Mniej więcej w tym samym czasie w Arabii Saudyjskiej trwał z kolei zainicjowany przez Muhammada ibn Salmana przewrót w kręgach władzy co na chwilę odwróciło uwagę pałacu od spraw międzynarodowych. Iran wykorzystał te zmagania do rozbudowy wpływów w Jemenie, ale też m.in. w Libanie.\nZrobił to za pośrednictwem Hezbollahu, który nie tylko stanowił część libańskiego rządu, ale też wnosił istotny wkład w syryjską wojnę. Działania te spotkały się ze wściekłą reakcją Rijadu, który uprowadził i przetrzymywał u siebie premiera Saada Harririego, a Libanowi groził wojną (prawdopodobnie chciał ją wywołać). Ostatecznie, z pomocą francuskiego prezydenta Emmanuela Macrona, Harriri powrócił do kraju ponownie obejmując stanowisko, zaś Hezbollah zachował swoje wpływy w rządzie, nie dając się sprowokować do walki.\nIran był w stanie angażować się na wielu różnych frontach i w wielu płaszczyznach równocześnie dzięki odblokowanemu finansowaniu. Nieocenionym narzędziem stał się też dowodzony przez gen. Solejmaniego Kuds.\nKolejną zwycięską dla Iranu kampanią, była ta w Jemenie (o czym pisałem w poprzedniej części), ale prowadzono też intensywne działania o mniej bezpośrednim charakterze w Bahrajnie, Afganistanie oraz Palestynie. W tej ostatniej, przejęcie władzy w Gazie przez Hamas, ściągnęło na enklawę szereg sankcji i odcięcie finansowania, przez co bojownicy ci zwrócili się o pomoc do Iranu. Ten chętnie jej udzielił (tak finansowej jak i materiałowej), sponsorując np. organizację Islamskiego Dżihadu. Jej przywódca (nazywany „człowiekiem Iranu”) zginął w izraelskim nalocie 12 listopada 2019. Jest to o tyle ciekawe, że przez lata głównym sponsorem palestyńskich organizacji była Arabia Saudyjska. Do podobnej zmiany sojuszy doszło w Afganistanie (Iran zaczął sponsorować talibów).\nA to przecież państwo Saudów, stanowiło od początku głównego regionalnego przeciwnika Iranu. Mimo, że dysponowało prawie nieograniczonymi środkami, nowoczesnym sprzętem wojskowym i przychylnością globalnego hegemona, to w przeciągu zaledwie kilku lat przegrało większość z toczonych bitew. Jak do tego doszło?\nGorzkie porażki Rijadu\nWszędzie gdzie działał Iran, mierzył się z Arabią Saudyjską i jej wpływami. Konfrontacja w Jemenie, poprzedzona była przez pośrednią np. w Syrii i Iraku. Do tego dochodziła też mniej intensywna ale nadal istotna rywalizacja z Turcją (np.: w Libii, Katarze, Egipcie, Syrii). W miarę upływu czasu, pozycja Saudów stawała się coraz mniej korzystna. Szczególnie odkąd protekcja USA okazała się niepewna.\nZagrożenie związane z przecięciem eksportu drogą morską, ataki na instalacje naftowe (rafinerię Aramco, pola naftowe, rurociąg Wschód-Zachód itd.), wprawiły ich w prawdziwe drżenie. W 2017 zanotowano ujemny wzrost gospodarczy. Pod koniec 2018 roku Arabia bliska była popadnięcia w stałą stagnację, której uniknięto poprzez zaciąganie długów, co dodatkowo negatywnie wpłynęło na stale rosnący deficyt budżetowy (ok. 26% PKB).\nTym większym szokiem była postawa USA, które stanowczo i dosłownie odmówiły próbom skłonienia ich do interwencji wojskowej w obronie saudyjskich interesów. Stało się tak, ponieważ mniej więcej w tym samym czasie Donald Trump ogłosił wojnę handlową z Chinami. W ruch poszły cła i jasnym było, że próba sił między najpotężniejszymi gospodarkami świata nieprędko się skończy. Odtąd Amerykanie mieli być skupieni na Pekinie, redukując swoją rolę i obecność na innych kierunkach. Rijad był zaskoczony, ponieważ jednym z parametrów siły Amerykanów jest pozycja dolara jako światowej waluty rozliczeniowej. W tym realizowania transakcji na rynkach surowcowych. Liczono więc, że dołożą wszelkich starań by eksport opłacanej dolarami ropy nie został przerwany. Stało się inaczej.\nPowolne zwijanie się Waszyngtonu z bliskowschodniego zaangażowania bez wahania wykorzystały inne państwa. Nie chodziło wszak tylko o Iran. Sytuacja w regionie stała się nagle wybitnie skomplikowana i to z niekorzyścią dla Saudów, w których Amerykanie dotąd upatrywali swojego głównego sojusznika. Zresztą, sam Donald Trump zaczął prezydenturę od działań na rzecz skonstruowania trwałego antyirańskiego sojuszu pomiędzy Izraelem a sunnickimi państwami arabskimi pod przywództwem Rijadu.\nTo z tego powodu Saudowie doprowadzili do izolacji Kataru w 2017 roku (więcej nt w Arabia ma Katar – 16.06.2017). Już po kilku miesiącach okazało się, jak bardzo przeszacowali swoje możliwości. Amerykanie ograniczyli się w tej sprawie do presji politycznej, a emir Doha otrzymał wsparcie wojskowe od Turcji. Niepokorna postawa tego maleńkiego emiratu ośmieszyła księcia Salmana, który z zemsty rozkazał wykopać głęboki rów oddzielający położony na cyplu Katar od Arabii (swoją drogą, polityka międzynarodowa prowadzona przez to małe państwo jest fascynującą historią na osobny artykuł).\nProponowana trasa przebiegu tzw. kanału Salwa, czyniącego z Kataru wyspę.\nSaudowie zaczęli popadać w kłopoty finansowe i niewielkim pocieszeniem było, że podobne problemy zaczynał mieć obciążony nałożonymi sankcjami Iran. Fakt ten ograniczył im pole manewru. Egocentryczny i ambitny książę Salman postanowił wprowadzić kraj w nową epokę (tzw. Wizja 2030), jednakże porażki na arenie międzynarodowej i pogarszająca się sytuacja gospodarcza skutecznie utrudniały jego realizację. Pojawiła się nerwowość i lekkomyślność, czego skutkiem była wybitnie niekorzystna wizerunkowo i politycznie operacja zabójstwa Dżamala Chaszukdżiego (Krwawy Książę – 13.11.2018). Zdarzenie nie tylko bezsprzecznie barbarzyńskie, ale fatalne dla państwa. W dodatku, powodowane niczym innym jak monarszą małostkowością (akt zemsty).\nNależy zauważyć, że już w schyłkowej fazie wojny z Kalifatem w początkach 2018 roku, zaangażowane w konflikt strony zaczęły powoli zmieniać zainteresowania. Cichy pakt o nieagresji i wspólne dążenie do pokonania Państwa Islamskiego, przekształciło się w bezpardonową grę do własnej bramki poprzez testowanie ładu.\nTo wtedy syryjskie siły rządowe wraz z rosyjskimi najemnikami z „grupy Wagnera” próbowały przejść na drugą stronę Eufratu by zająć pozostające w amerykańskiej strefie wpływów pola naftowe prowincji Dajr az Zaur. Najbardziej wysunięte oddziały (na tzw. linii ognia) zostały zbombardowane przez jankeskie lotnictwo i artylerię. Był to jednak jedno z ostatnich tak stanowczych działań Waszyngtonu.\nNieco później, świat obiegła bulwersująca informacja o ataku gazowym przeprowadzonym w Doumie. O jego dokonanie oskarżono Damaszek, choć nie znaleziono dowodów na potwierdzenie tego faktu. W dniu 14 kwietnia siłami amerykańsko-brytyjsko-francuskimi przeprowadzono odwetowy atak rakietowy na armię Baszara al-Asada, który jednakże okazał się pustą demonstracją (Syryjski pokaz – 14.04.2018).\nO nadchodzących uderzeniu uprzedzeni zostali Rosjanie, którzy z kolei przekazali informację swoim lokalnym sojusznikom. Mimo wystrzelenia 100 rakiet, zniszczenia były niewielkie, a w nalotach nikt nie zginął. Dlatego wspierany przez Rosjan Damaszek skupił się na dalszej walce z tzw. „opozycją”, dobrze odczytując sygnał, że Amerykanie scedują odpowiedzialność za Syrię na Rosjan.\nTakie rozwiązanie było nie w smak Saudom, którzy od dawna i za amerykańskim pozwoleniem wspierali antyrządowych islamitów. Waszyngton wychodził jednak z przekonania, że kontrola zachodniej Syrii przez Rosję, a północnej przez Turcję, uniemożliwi dalszą ekspansję Persom.\n24/11/2019 – Strefy kontroli w Rożawie. Granat: siły tureckie, pomarańcz Rosjanie/SAA, żółty: SDF (https://syria.liveuamap.com)\nDlatego Turcja postanowiła rozpocząć poszerzanie kontrolowanego terenu (w styczniu 2018) od dokonania inwazji na położony w północno-zachodniej Syrii kanton Afrin, na co zajęci walką z salafitami Kurdowie i Damaszek nie byli w stanie skutecznie odpowiedzieć. Turcja osiągnęła stosunkowo łatwe zwycięstwo, powiększając posiadane przez siebie terytorium (wcześniej zajęła rejon al-Bab). Następnie w sierpniu wprowadziła wojska do opanowanej przez konglomerat dżihadi prowincji Idlib. Teoretycznie jako siły rozjemcze strefy buforowej w ramach układu z Astany i osobistego porozumienia Reccepa Erdogana z Władimirem Putinem. Faktycznie, Turcja od początku wspierała radykalnych terrorystów, bez znaczenia czy należeli do an-Nusry czy Państwa Islamskiego, tak długo jak mieli protureckie sympatie. Wprowadzenie sił wojskowych do Idlib, było udzieleniem im ochrony. Ankara oczekiwała od Damaszku, powstrzymania dalszej ofensywy. To z kolei gwarantowałoby Turcji pozostanie w syryjskiej grze na dłużej i wyeliminowanie wpływu Arabii Saudyjskiej, która tym samym terrorystom nie była w stanie zapewnić bezpieczeństwa (a których wcześniej sponsorowała). Chcący pozostać przy syryjskim stole Saudowie, zwrócili się więc z ofertą wsparcia do kurdyjskiego SDF. Specjalnie po to ustanowiono nawet dwa centra komunikacyjne (w Hasace i Kamishli). Niemniej, była to oferta spóźniona. Realne gwarancje bezpieczeństwa dostarczył Kurdom rząd w Damaszku i lojalna SAA.\nW tym kontekście niewielkie pocieszenie stanowiły sukcesy ofensywy wojsk sponsorowanego przez Rijad generała Chalify Haftara w wojnie domowej w Libii.\nWszystkie drogi prowadzą do Teheranu\nOd tysiącleci o sile Persji stanowiło jej geopolityczne położenie. Rozmiar państwa i ukształtowanie terenu kanalizowały cały ruch między wschodem a zachodem właśnie przez te nieprzyjazne ziemie. Tak jest i dzisiaj, gdy Chiny prowadzą nitki swojego Nowego Jedwabnego Szlaku. W dodatku, Teheran jest w stanie kontrolować cały ruch morski w Zatoce (nomen omen) Perskiej.\nTego wpływu nie da się ani zlekceważyć ani ominąć.\nSpójrzmy nieco szerzej, na bliskowschodnią rywalizację. Na poziomie globalnym biorą w niej udział trzy potęgi. Chińska Republika Ludowa szukająca niezależnego od Amerykanów szlaku do eksportu produkowanych przez siebie towarów (więcej o tym TUTAJ). Federacja Rosyjska ekspandująca w jedynym aktualnie dostępnym jej kierunku południowym. Wreszcie Stany Zjednoczone dla których po drugiej wojnie światowej był on rezerwuarem surowców i zaworem bezpieczeństwa globalnego handlu.\nNiektóre z tras przebiegu NJS. Na mapie brak tzw. drogi północnej.\nPekin chce nie tylko zyskać niezależność transportu, ale także przestawić gospodarkę na konsumpcję wewnętrzną. Tak by nie polegać jedynie na eksporcie. Do realizacji tego celu potrzeba jednak czasu. A póki co, frachtowce z chińskimi wyrobami płyną mijając Ormuz od południa, wzdłuż wybrzeża Jemenu, prosto przez cieśninę Bab al-Mandab i Kanał Sueski do Morza Śródziemnego. W drugą stronę, przez Ormuz, podążają liczne tankowce i gazowce. Z kolei najkrótszą drogą dla transportu lądowego, jest trasa przez północny Iran na zachód i północny-zachód. Dlatego destabilizacja Bliskiego Wschodu to okoliczność wyjątkowo korzystna dla Waszyngtonu, a niedobra dla Chin.\nUniezależnienie się Pekinu od amerykańskiej władzy na morzu połączyłoby Eurazję w jeden, potężny konglomerat gospodarczy (patrz dr Leszek Sykulski – Od Trójkąta Kaliningradzkiego do Związku Europy. Integracja od Lizbony po Władywostok – wyzwanie XXI wieku – 16/10/2011), który może na wieki zmienić globalny porządek rzeczy, uruchamiając pełen potencjał tego superkontynentu (tzw. światowej wyspy).\nTo nie tylko zepchnęłoby USA z tronu światowego hegemona, ale też trwale zmarginalizowało. Złamało amerykański prymat polityczny, a z nim także technologiczny, gospodarczy i kulturowy. Aż strach pomyśleć jaka gra interesów powstałaby wtedy w zapomnianej dotychczas Azji Centralnej.\nDlatego Waszyngton prawie całą uwagę zaczyna skupiać na tym jednym wyzwaniu. Przestawienie globalnej polityki supermocarstwa nie jest procesem szybkim. Skrępowani mesjanistycznym spojrzeniem politycy niechętnie dostrzegają skalę zagrożenia.\nWielu nadal żyje w przekonaniu, że amerykańskiej armii i marynarki nie da się pokonać. Ale to już przeszłość.\nW czasach prezydenta Ronalda Reagana zdolni byli prowadzić w tym samym czasie dwa pełnoskalowe światowe konflikty i jeden regionalny (tzw. formuła 2.5+). Dzisiaj ledwie jeden duży i być może jeden regionalny (1.5+).\nFaktem jest, że Barrack Obama próbował się z Chinami dogadać. To nie przyniosło spodziewanych efektów. Przeciwnie, ośmieliło Pekin, który trzeźwo ocenił rzeczywiste zdolności konkurenta. Donald Trump (oczywiście, pisząc o prezydentach mam na myśli całą administrację) widząc ten mandaryński upór postawił na konfrontację. Ponieważ jednak USA miały armię w fatalnym stanie, a kufry puste, nie były w pozycji by używać starych sposobów perswazji. Mimo, że flota nadal pływała po morzach i oceanach (trochę mniejsza i trochę bardziej pordzewiała), to przespano moment w którym mogłaby zagrozić Chinom kontynentalnym. Morze Południowochińskie stało się wodami nieprzyjaznymi, a wojska rakietowe potrafią już razić zgrupowania floty z odległości dalszej, niż jej zasięg uderzeniowy. Z kolei rozprzężenie sojuszy w Azji czyniło blokadę cieśniny Malakka i sąsiednich zadaniem trudnym. Przeszkody mnożyły się za każdym rogiem, a Bliski Wschód nadal absorbował siły i środki potrzebne gdzie indziej.\nStan amerykańskiej armii na przykładzie US Marines. Niebieskie kropki – zamówienia rządowe, żółte – modernizacja. Cały sprzęt wszedł do służby przed rokiem 1990.\nZ jednej strony, o czym mówiono i co jest już dziś zupełnie oczywiste, Waszyngton postanowił wobec tego maksymalnie zredukować swoją obecność w tym rejonie w ramach koniecznego procesu racjonalizacji i konsolidacji. Z drugiej, dominujący bliskowschodni sojusz mógłby pomóc Amerykanom w zablokowaniu chińskich planów. Zająć ich miejsce i wziąć na siebie pełen ciężar zadania. Jeszcze w 2017 roku byłem przekonany, że Waszyngton posłuży się w tej rozgrywce Izraelem i Arabią Saudyjską. Wrażenie to pogłębił warszawski szczyt z lutego 2019 roku (Przyjaciele przyjaciół – 15.02.2019). Ale kilka miesięcy później coś się zaczęło zmieniać. Brak adekwatnej, zdecydowanej odpowiedzi na strącenie drona, ataki na tankowce, czy kłopoty Saudów, a wreszcie zupełna utrata kontroli nad sytuacją w Rożawie i turecką inwazją zwiastowały inny rozwój wypadków. Tego nie wiem, ale może pierwotny plan okazał się zbyt trudny lub wręcz niemożliwy w realizacji? Zamiast niego, czy to pod wpływem prezydenckiego impulsu czy głębszych przemyśleń, a może zupełnym przypadkiem – pojawił się konflikt.\nNetanjahu nie zdobył urzędu premiera. Przeciwnie, Izrael pogrążył się w długotrwałym, politycznym impasie a sam „Bibi” popadł w poważne kłopoty prawne. To zatrzymało dalsze próby związane z tzw. pokojowym „planem Kushnera”. Strefa Gazy stała się kipiącym kotłem, a Rosja niespodziewanie zaczęła wchodzić w kontakty z państwami sunnickimi poza dotychczasową strefą wpływów. Powolna redukcja wysuniętej obecności wojskowej stała się zdezorganizowaną ucieczką (vide Rożawa – „Wyrok na Kurdów” – 08.10.2019 ).\nByć może była to tylko wypadkowa problemów w polityce wewnętrznej (postępowania w ramach impeachmentu). Chaos decyzyjny, sprzeczne, wzajemnie wykluczające się rozkazy wykreowały próżnię bezpieczeństwa w całej północnej Syrii, w którą natychmiast zaczęły ekspandować wszystkie rywalizujące z Amerykanami siły: Turcja, Rosja i Iran. W dodatku, gwałtowne odwrócenie się od Kurdów wysłało bardzo zły sygnał dla pozostałych sojuszników.\nCo innego bowiem dokonać stopniowego wycofania dbając jednocześnie o układ sił i wzmocnienie sojuszników (tak by mogli skutecznie reprezentować interesy hegemona lub po prostu samodzielnie o siebie zadbać), a co innego z dnia na dzień opuścić pozycje na froncie.\nSyryjczycy z Rożawy rzucający kamykami w amerykańskich żołnierzy opuszczających pozycje.\nNiezależnie od prawdziwych powodów tego rozgardiaszu, pod jednym względem jest on dla Waszyngtonu korzystny. Smutna prawda jest taka, że brutalny bliskowschodni konflikt zablokuje region równie skutecznie, co misternie konstruowany system sojuszy.\nRewolucja łupkowa zmieniła bowiem surowcowy układ sił. USA nie tylko miały pod dostatkiem ropy i gazu, ale też stały się ich eksporterem (globalne miejsca #4 w 2018 i prawdopodobnie #3 w 2019). Dlatego wojna w Zatoce Perskiej w żaden sposób nie wpłynie na dobrostan Amerykanów, czego nie można powiedzieć o Chinach.\nTymczasem Federacja Rosyjska jest jak węszący pies.\nZawsze wie gdzie czeka go smakołyk. Tak było z Gruzją w 2008 roku, Krymem i Donbasem w 2014, w końcu Syrią od 2015. Co bardziej uważny obserwator mógłby do tego dodać Czeczenię, Dagestan, Naddniestrze, Azerbejdżan i Armenię. Faktem jest, że rosyjska ekspansja odbywa się głównie na kierunku południowym. Jako największe państwo świata, tak od wschodu jak i zachodu ograniczone jest przez mroźne wody i dwie potęgi, Zachodu reprezentowanego przez NATO i Wschodu, pod postacią chińskiego smoka. Od obu jest dużo słabsza, dlatego podobnie jak to ma miejsce z Iranem, przez lata nauczyła się wykorzystywać swoje zasoby w sposób maksymalnie efektywny. Dlatego zbudowała nowe zdolności obronne, tzw. bąble antydostępowe (A2AD).\nNajpierw ten w Kaliningradzie, później w Gruzji i na Krymie, wreszcie w syryjskiej Latakii. Pod osłoną rakiet, Federacja z powodzeniem buduje sobie bufor limitrofu dbając jednocześnie o sypanie piachu w tryby konkurentów. Odgradza się od nieprzychylnego świata, wiecznie gotowa do ekspansji. Inaczej niż Pekin, Kreml ma do zaoferowania tylko dwie waluty – surowce i sprzęt wojskowy (z obsługą lub bez).\nZasobne w czarne złoto państwa arabskie czynią ten pierwszy atut bezwartościowym. Pozostaje więc tylko drugi. Tak zaczęła się historia z syryjską wojną domową. Na tym opiera się też współpraca z innymi państwami (Egiptem, Libią, Iranem, Pakistanem). Za pomocą wojskową idą misje stabilizacyjne, które z czasem przeradzają się w trwałą obecność gdy po ich zakończeniu żołnierze pozostają na pozycjach.\nDocelowo, Kreml prawdopodobnie chciałby zyskać trwały dostęp do mórz południowych. Już zakotwiczył we wschodnim Śródziemnomorzu, a ponoć wielowiekowym geopolitycznym marzeniem carów jest by Rosja kontrolowała port nad ciepłą częścią Oceanu Spokojnego lub Indyjskiego, zyskując tym samym swobodę w handlu. Tak przynajmniej twierdzi dr Jacek Bartosiak. Według mnie, ten plan ma dzisiaj także zupełnie inny wymiar. Przecinając trasę nowego jedwabnego szlaku z północy na południe, Kreml zyskuje kartę przetargową w kontaktach z Pekinem. To bardzo ważne ponieważ potęga Państwa Środka prędzej czy później uczyni z Federacji wasala.\nDlatego kontrola nad szlakiem może pomóc Rosjanom w utrzymaniu podmiotowości, a klucze do tych drzwi leżą w Teheranie.\nBąble antydostępowe Federacji Rosyjskiej. Przedarcie się do serca kraju staje się zadaniem bardzo trudnym dla sił NATO. I o to chodzi.\nNa powyższą globalną mozaikę nakładają się regionalne rywalizacje: Turcji, Iranu i Arabii Saudyjskiej. Każde z tych państw ma własne cele, o których pisałem wcześniej. Każde próbuje pozycjonować się w oparciu o globalnych sojuszników. Co ciekawe, wszystkie są na tyle elastyczne w swej polityce, by odwracać się od dotychczasowych protektorów. A to musi rodzić zupełnie nowe wyzwania i konflikty. Tymczasem nie wolno zapominać o jeszcze jednym paradygmacie. Nie geografia, nie geopolityka i nie koncert mocarstw mogą mieć znaczenie decydujące dla wyniku tej rywalizacji, ale ci którzy przez lata pozostawali przedmiotem, a nie podmiotem rozgrywek – zwykli obywatele.\nO przyszłości rozstrzygną ludzie, nie imperia.\nPrzeobrażenia społeczne związane z narodzinami społeczeństwa informacyjnego są bardzo trudne do opisania w syntezie. Niemniej, w ostatnim czasie na twardych przykładach obserwujemy jak bardzo Internet i narzędzia komunikacji stały się czynnikiem decydującym o sposobie i charakterze przeprowadzanych protestów. Pewien przedsmak dała już Arabska Wiosna i niezadowolenie po Wielkiej Recesji. Wtedy „w sieci” było ok. 2 mld ludzi. Dekadę później są to już 4 mld (52% ludzkości), a liczba ta stale rośnie i wkrótce wejdziemy w nową epokę razem z upowszechnieniem się usługi 5G. Powstają nowe komunikatory, dające większą swobodę w wymianie informacji. Protestujący w Hongkongu używali narzędzi i sposobów zaobserwowanych na filmach z ukraińskiego Majdanu. Z kolei na nich wzorowali się manifestanci w Ameryce Południowej, Iraku czy Libanie. Informacja jest bronią (patrz TUTAJ).\nSłużby nie szczędzą sił i środków by wpływać na nastroje społeczne, profilowane kampanie propagandowe, inwigilacja, kreowanie agentury wpływu (np.: portali, profili, czy blogerów), a nawet walka na memy czy trolling. Wszystko to służy podsycaniu różnic i kreowaniu opinii, a w połączeniu z rzeczywistymi problemami społecznymi, nieuchronnie prowadzi do eksplozji niezadowolenia. Wybuchu, który tylko w bardzo ogólnym stopniu podlega kontroli. Długofalowe efekty takiego wzburzenia są na dobrą sprawę nieobliczalne. A arabskie (i nie tylko) społeczeństwa nadal pozostają sfrustrowane, zmęczone i żądne zmian.\nMasowe protesty w Bagdadzie, 25.10.2019\nDowodem na poparcie tej tezy są październikowe zamieszki w Iraku, w których w większości szyicka ludność sprzeciwiła się nie tylko niewydolnym rządom i korupcji, ale też mieszaniu się przez Teheran w sprawy kraju. To wielkie zaskoczenie, bo jeszcze trochę ponad miesiąc wcześniej Persowie zorganizowali największą w nowożytnej historii pielgrzymkę do świętego miasta Karbala (Irak), w ramach hucznie obchodzonego święta Al-Arba’in, na koniec Aszury (29 sierpnia).\nW tym celu wydano miliony na położenie kilometrów nowych dróg, zbudowanie szpitali i domów pielgrzyma, a także odnowienie wielu szyickich świątyń. Oferowano darmowe posiłki i napoje. Wszystko na koszt Iranu i najwyraźniej bez efektów. Zamieszki były gwałtowne, a do tłumów strzelano z ostrej amunicji.\nJeśli więc cokolwiek nieoczekiwanego może pokrzyżować makiaweliczne plany możnych, to właśnie powszechne rewolty choć jeszcze nie w Iranie.\nCzego spodziewam się po Bliskim Wschodzie w najbliższej przyszłości? I czy wypada mi pokusić się o poważne przewidywania w tak skomplikowanym etnicznie, religijnie i geopolitycznie regionie? Powyższą analizę przygotowałem w oparciu o powszechnie dostępne dane i informacje. Zebrałem je w jeden, opisowy i mam nadzieję syntetyczny tekst, który pozwoli Czytelnikowi na wyciągnięcie własnych wniosków.\nMimo to, próba przewidzenia przyszłości może się skończyć tym samym czym zaufanie fatamorganie przez spragnionego podróżnika.\nLubię ryzyko, dlatego chętnie spróbuję.\nWiele napisałem już o rywalizacji USA, Rosji i Chin, dlatego chciałbym możliwie krótko podsumować tekst spojrzeniem na mniejszych, regionalnych graczy bo to od nich zależeć będzie ostateczny wynik zmagań w regionie.\n1) Wielki konflikt wewnętrzny w Arabii Saudyjskiej.\nPorażki polityczne Rijadu i jego potencjalna zbliżająca się niewypłacalność w połączeniu z istotnymi reformami społecznymi mogą doprowadzić do upadku Saudów i wewnętrznej rewolucji. Prawdopodobnie niedługo po śmierci sędziwego i schorowanego króla Salmana i objęciu tronu przez jego syna Muhammada dojdzie do przesilenia i próby sił między poszczególnymi stronnictwami. To czy obecny następca tronu utrzyma władzę, a kraj obrany przez niego kurs, w dużej mierze zależeć będzie od cen ropy i możliwości jej eksportu. Rijadowi nadal daleko do uniezależnienia się dochodów surowcowych, choć posiada też liczne i znaczne aktywa finansowe rozsiane po całym świecie. To nadal duży atut łagodzący skutki krajowego deficytu. Pytanie na ile pozostaną one w dyspozycji kraju, w przypadku upadku domu Saudów? Poza tym, nie są przecież niewyczerpane, a jeszcze większe zasoby może spowodować jakakolwiek inna wojna w bezpośrednim sąsiedztwie. Na czyją przyjaźń mogliby liczyć w trudnych chwilach? Wydaje się, że krąg sojuszników będzie topnieć. Amerykanie nadal pozostawiają tam niewielki kontyngent wojskowy ale trudno powiedzieć na czym im bardziej zależy – obronie Saudów, czy pilnowaniu by rozliczenia transakcji instrumentami surowcowymi odbywało się w dolarze? Jak Rijad ochroni tankowce próbujące opuścić zatokę bez ich pomocy? Co zrobi gdy Irak stoczy się w odmęty kolejnej wojny domowej? Na te pytania nie ma prostej odpowiedzi.\n2) Dominacja Persów.\nPewne jest, że ta niestabilność wykorzystana zostanie przez Iran do odwrócenia saudyjskich sojuszników. Może to się odbyć np.: poprzez rewolucję społeczną w Bahrajnie (poddani emira są szyitami, kasta rządząca – sunnitami), albo metodę kija i marchewki (zastraszanie i oferta współpracy gospodarczej) jak w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Być może zdecyduje się na czasowe zablokowanie cieśniny Ormuz. Do tego dojdą działania destabilizujące w bezpośrednim sąsiedztwie Izraela, który po Saudach będzie jedynym przeciwnikiem Teheranu w regionie. Mimo dużych trudności wewnętrznych, uważam że zarówno Rosja jak i Chiny zrobią bardzo wiele by ajatollahowie wytrzymali amerykańską presję. Uzyskanie broni atomowej będzie krokiem ostatecznym i sprowokowanym (o czym za chwilę). Dla Iranu byłoby to przypieczętowanie dominacji w Zatoce. Gorąca wojna nie leży w jego interesie. Wystarczy tworzenie infrastruktury i możliwości eksportu surowców tak przez kontrolowany Irak, Syrię i ew. Liban, jak i cieśninę Ormuz (jej ewentualne blokowanie). Tylko o kontrolę nad tymi strategicznymi szlakami będzie skłonny walczyć. Być może już wkrótce zostanie do tego zmuszony w rozpadającym się Iraku. W pozostałym zakresie, priorytetem pozostanie rozwój wewnętrzny, także w oparciu o perspektywę bycia częścią Nowego Jedwabnego Szlaku.\n3) Ekspansja terytorialna Izraela.\nDominacja Iranu zmusiłaby Izrael do radykalnych działań. Prawdopodobnie do przeprowadzenia aneksji kolejnych terytoriów (zwiększanie głębokości strategicznej, np.: kolejnych części Palestyny) i demonstracji swoich zdolności do nuklearnego odstraszania (deeskalacyjna eksplozja nad zatoką?), choć tylko jeśli postępować będzie rozprzężenie struktur międzynarodowym (np. ONZ). Nie liczę na żadną zmianę światopoglądową lokalnej klasy politycznej. Dominujący nacjonaliści pozostaną u steru (obojętnie w jakiej konfiguracji partyjnej) co oznaczać będzie dalsze trwanie filozofii „oblężonej twierdzy” aż do momentu wywołania kolejnej wojny prewencyjnej. Zamiary te mogłyby ostudzić Stany Zjednoczone, gdyby odstąpiły od swojej jednostronnie proizraelskiej polityki. W innym przypadku jedynie długotrwały, okupiony ofiarami konflikt przy jednoczesnym jego niekorzystnym dla Izraela rozstrzygnięciu, byłby w stanie doprowadzić do przesilenia na szczytach władzy i powrotu do niej koncyliacyjnej lewicy. Pomóc mogłaby w tym stale rosnąca społeczność arabska. Zmiana regionalnych sojuszy to także obrócenie się Izraela na współpracę z Egiptem czy Rosją, co byłoby korzystnym rozwiązaniem blokującym ekspansję nie tylko Iranu ale też Turcji.\n4) Słabnąca Turcja.\nWbrew swoim syryjskim podbojom i głośnemu wkroczeniu w politykę wewnętrzną tak Libii jak i Kataru, Turcja jest państwem relatywnie słabym wewnętrznie. Kraj nadal nie doszedł do siebie po nieudanym zamachu stanu z lipca 2016 roku. Sytuację dodatkowo pogarsza rosnące zadłużenie i wybuchły w 2018 roku kryzys monetarny. Stronnicy prezydenta Erdogana uważają, że wiele z tych nieszczęść spowodowali Amerykanie, stąd Ankara zaczęła balansować układ sił poprzez wzmożone kontakty z Rosją i Chinami. Bardzo możliwe, że tendencja ta będzie się utrzymywać i pogłębiać. Pozbawiona atutów gospodarczych Ankara, wykorzystuje swoje położenie oraz dużą i silną armię. Ostatnie ruchy związane z sekretnym przerzuceniem sił pancernych na wschodni Cypr sugerują, że Turcja zamierza zająć się eksploatacją położonych na tamtejszych wodach złóż gazu, co z pewnością spowoduje duży sprzeciw Europy. Trudno wyobrazić sobie by dała się dobrowolnie stamtąd usunąć. Tak jak trudno wierzyć, że wycofa się z północnej Syrii. Zagadką pozostaje jej relacja z Rosją. Do pewnego stopnia obopólna współpraca niesie wiele korzyści. Kontrola Syrii i wschodniej części Morza Śródziemnego to bardzo atrakcyjna perspektywa. Oba kraje mogą też wspólnie ekspandować na Bałkany (Serbia, Bośnia-Hercegowina, Macedonia etc.).\nParadoksalnie, to Rosja będzie w tym tandemie słabsza, całkowicie zależna od drożności Bosforu. Rosyjska kontrola nad Morzem Czarnym i parcie na południe od Kaukazu rodzić będą pole do konfliktu. W dłuższej perspektywie, więcej korzyści przyniesie Turcji współpraca z Iranem (NJS, tranzyt gazu, podział wpływów) choć tutaj na drodze stać będą Amerykanie. Pewne jest, że Turcy potrafią wspaniale grać geopolitycznie i jeszcze nieraz zmienią sojusze. Pytanie tylko, czy do tego czasu słabnąca AKP utrzyma się przy władzy? (patrz „Niespodziewana zdrada – Turcja”).\nIran, Arabia Saudyjska,Turcja i Izrael to kraje, których przyszłość rozstrzygnie się w najbliższych latach. Na razie wszystko wskazuje na zwycięstwo tego pierwszego, ale czy tak faktycznie będzie? Czy też zaskakujący zwrot akcji odmieni układ sił? Nietrudno wyobrazić sobie wojnę podobną do tej, która objęła Syrię, ale w skali całego regionu.\nNie znamy przyszłości, możemy jedynie bawić się przypuszczeniami.\nZ pewnością będzie to fascynująca, wielka, rozgrywająca się na naszych oczach historia, do której śledzenia serdecznie zachęcam. To co dzieje się w tych odległych od nas arabskich piaskach będzie miało też bezpośrednie przełożenie na położenie geopolityczne i geostrategiczne Polski.\nO Pasie i Szlaku\nPekin rozwija swoją inicjatywę „Pasa i Szlaku” wielokierunkowo i wielopłaszczyznowo. Od mroźnych wód północy, przez niezmierzone przestrzenie Eurazji, po ciepłe morza południa. Wszędzie oferuje kredytowane finansowanie, pomoc w rozbudowie infrastruktury oraz niebotyczne wolumeny kontraktów zakupowych. Państwo Środka produkuje bowiem wszystko, ale też potrzebuje do tego wielkiej ilości materiałów i surowców. Dzięki infrastrukturze jest w stanie transportować więcej i taniej. A dysponując zdawałoby się nieograniczonym kapitałem swobodnie przejmuje istotne dla siebie instalacje lub spółki. A tam gdzie cesarskie interesy, tam też w końcu podąża armia. To proces obliczony na dekady (do 2049), powolny lecz metodyczny. Przeobrażający globalny ład. (wróć do tekstu)\nO wzbogacaniu uranu\nNaturalnie występujący uran posiada śladowe ilości izotopu 235U (ok. 0.7%). Pierwiastek ten w takiej formie lub nieznacznie wzbogaconej, tj. od 0.9 do 2% można zastosować w niektórych reaktorach jądrowych, np. chłodzonych ciężką wodą. Jednakże wytworzenie ciężkiej wody jest czasochłonne (100 000 litrów wody lekkiej daje 1 litr ciężkiej wody) i kosztowne (wymaga dużej energii) dlatego optymalnym rozwiązaniem jest wykorzystanie innej technologii. Tutaj pojawia się problem. Reaktor musi być chłodzony w inny sposób (np: gaz, lekka woda pod ciśnieniem lub wrząca, albo metal), a istniejące konstrukcje wymagają często uranu nieznacznie lub niskowzbogaconego (235U od 9 do 20%). Uzyskiwanie większego stężenia pożądanego izotopu odbywa się za pośrednictwem specjalnych wirówek wzbogacających, które niejako kondensują zawartość 235U. Przyjmuje się, że do zastosowań bojowych stężenie powinno wynosić >20%, w praktyce bomby jądrowe posiadają izotop uranu >80%. Jest ku temu logiczne wytłumaczenie. Do wytworzenia 1 kg uranu niskowzbogaconego potrzeba ok. 8 kg naturalnego. Uzyskanie wyższych parametrów wymaga oczywiście lepszych wirówek i proporcjonalnie większej ilości materiału. Dla przykładu, bomba „Little Boy” zrzucona na Hiroshimę miała rdzeń o wadze 64 kg (izotop 80%) i moc 15 kT. Podobna bomba oparta o rdzeń niskowzbogacony musiałaby zatem ważyć kilkaset kilogramów, do tego w odpowiednio dużej konstrukcji. Dla porównania, amerykański pocisk balistyczny LGM-30G Minuteman III ma ponad tonę udźwigu i przenosi trzy głowice, każda o mocy do 475 kT. To prawie sto razy większa moc rażenia. Teoretycznie, gdyby Iran chciał wysłać rakietę z głowicą z izotopem 235U ok. 20% musiałby do tego zużyć cały posiadany zapas, a efekt byłby raczej nieadekwatny do kosztów i trudności technicznych w skutecznym dostarczeniu tak dużego ładunku do celu. (wróć do tekstu)\nAdam\t· 2019-11-25 o 14:17\nJestem pod wrażeniem artykułu


RECENZJA LENOVO K5 Note. Test -\nBez kategorii Dual Sim Helio Lenovo MediaTek Recenzja\nRECENZJA LENOVO K5 Note. Test\n31 lipca 2016 19 października 2016 marek\tkomentarze 3\tLenovo K5 note, Lenovo K5 Note allegro, Lenovo K5 Note antutu, Lenovo K5 Note cena, Lenovo K5 Note ceneo, Lenovo K5 Note dzwięk, Lenovo K5 Note gdzie kupić, Lenovo K5 Note gearbest, Lenovo K5 Note najtaniej, Lenovo K5 Note opinie, Lenovo K5 note przykładowe zdjęcia, Lenovo K5 Note recenzja, Lenovo K5 Note specyfikacja, Lenovo K5 Note Test, Lenovo K5 Note zdjęcia, RECENZJA LENOVO K5 Note. Test\nLenovo jest czołowym producentem telefonów na świecie, w Polsce jest znane zwłaszcza za sprawą submarki Motorola, a także z submarki premium ZUK. Oczywiście komputery i tablety Lenovo zagościły u nas na dobre. Jednak telefony głównej marki nie są oficjalnie sprzedawane w Polsce i nie zrobiły dużej kariery poza Lenovo A820. Dziś postaramy się dowiedzieć w czym tkwi przyczyna tak małego zainteresowanie telefonami Lenovo. Testowanym dziś telefonem będzie Lenovo K5 Note.\nWyświetlacz: 5.5 cala o rozdzielczości 1920 x 1080\nProcesor: Helio P10 MTK6755 1.8GHz Octa core\nPamięć: 3GB RAM + 32GB pamięci na aplikacje\nKamera: 13.0MP + przednia kamera 8.0MP\nSDual SIM: dual standby (Dual nano SIM cards)\nWiFi: 2.4G/5GHz Dual-band, IEEE 802.11 a/b/g/n/ac\n3G: WCDMA 800/850/900/1700/1900/2100MHz\nPudełko z telefonem jest wykonane z szarej tektury na którym widnieje specyfikacja w języku chińskim.\nW pudełku poza telefonem znajdował się kolejny kartonik z instrukcją obsługi po angielsku, książeczka gwarancyjną po chińsku, jest też karta ze zdrapką i klucz do tacy kart.\nW kartoniku znalazła się jeszcze ładowarka 2A do chińskich gniazdek i kabel USB.\nTrzeba przyznać że smartfon ma bardzo solidną budowę, wykonany jest ze stopu metalu i ma dosyć atrakcyjny wygląd. Na przednim panelu u góry znajduje się dioda powiadomień, obiektyw kamery, czujniki światła i zbliżeniowy oraz głośnik.\nNie podoba mi się dosyć gruba czarna ramka wokół wyświetlacza, natomiast górna i dolna belka jest stosunkowo wąska.\nPod wyświetlaczem znajdują się pojemnościowe niepodświetlane przyciski nawigacyjne.\nNa prawej krawędzi umieszczono przyciski regulacji głośności o załączania, siedzą solidnie, bez luzów.\nPo prawej stronie znajduje się taca kart SIM.\nNa dole tradycyjnie gniazdo USB i mikrofon.\nNa górze gniazdo słuchawkowe Jack 3,5mm\nTylna pokrywa jest niezdejmowalna, W górnej i dolnej części mamy wstawki z tworzywa.\nW górnej części po środku ulokowano mikrofon do redukcji szumów otoczenia, obiektyw kamery który nieznacznie wystaje z korpusu, ale chroniony jest metalowym pierścieniem. poniżej widzimy diodę doświetlającą LED oraz okrągły skaner linii papilarnych.\nW dolnej części znajduje się podłużny grill maskujący głośnik, lecz głośniczek jest tylko jeden, znajduje się po lewej stronie. Niestety element plastikowy zaczął trzeszczeć przy nacisku, jest to dosyć irytujące, co prawda trzeszczeniu ustało, ale na pewno po dłuższym używaniu da znać o sobie.\nWyświetlacz w telefonie ma bardzo dobre kąty widzenia, pod pewnym kątem występuje minimalna degradacja kolorów, Ekran obsługuje 10 punktów dotyku. Odwzorowanie kolorów jest bardzo dobre, maksymalny poziom jasności pozwala co prawda na korzystanie z telefonu w słoneczne dni, ale nie jest on tym czego bym oczekiwał od czołowego producenta telefonów na świecie. Pod względem maksymalnej jasności prezentuje on poziom znany z telefonów Xiaomi REDMI. Producent dodał też ficzer „ochrona nocna oczu” który spisuje się bardzo dobrze, ekran potrafi się ściemnić niemal całkowicie.\nPierwsze co mnie zaskoczyło to bardzo słabe, a racze złe spolszczenie systemu. Widać że to zostało zrobione translatorem bez konsultacji z przedstawicielem naszego narodu. Drugi minus to android w wersji 5.1 który posiada nakładkę VUBEUI V3. Nakładka ta pewnymi rozwiązaniami przypomina mi MIUI oraz Flyme. Ja jestem zwolennikiem czystego androida, ale po dłuższym używaniu system ten zaczął mi się podobać, można się przyzwyczaić do jego niedoróbek w tłumaczeniu . Najważniejsze jest, że działa on bardzo sprawnie, płynnie, bez zacięć i zabijania aplikacji.\nSmartfon daje nam możliwość dowolnego ustawienia skrótów systemowych których mamy duży wybór. Możemy tam np włączyć dźwięk Dolby, funkcję ochrony oczu w nocy, super oszczędzanie energii itp. Jest też pływający przycisk, któremu możemy przyporządkować różne zadania, np długie przytrzymanie daje dostęp do powiadomień, podwójne stuknięcie pozwala na powrót do ekranu głównego. Trochę nietypowo rozwiązano zadania przycisków nawigacyjnych, przytrzymanie środkowego „HOME” powoduje uruchomienie dźwiękowej wyszukiwarki, niestety aplikacja jest całkowicie po chińsku. Ostatnio uruchomione aplikacje znajdują się pod przyciskiem po lewej stronie. Na pulpicie głównym znalazły się dwie aplikacje dodane przez Lenowo, Hotoday i Centrum aplikacji. System posiada zainstalowany sklep play, ale usługi google takiej jak Youtube trzeba doinstalować. Podobnie jak w androidzie 6 tak i tu mamy możliwość przypisywania uprawnień do poszczególnych aplikacji. Nie zabrakło też zestawu narzędzi dbających o nasze bezpieczeństwo, z antywirusem i na czele. Bardzo dobrze w telefonie spisuje się skaner linii papilarnych, rozpoznaje palce bezbłędnie i to w ułamku sekundy. Jest to jeden z najsprawniej działających czujników biometrycznych z jakim miałem styczność.\nPod względem wydajności telefon wypada dobrze, jest znacznie lepiej niż w swoich poprzednikach K3 oraz K4. System działa bardzo płynie , nie zaobserwujemy lagów i zabijania aplikacji. Zapewne w dużej mierze to zasługa 8 rdzeniowego procesora Helio P10 MTK6755 o taktowaniu 1.8GHz oraz pamięci RAM o pojemności 3GB. Poddałem telefon testowi w benchmarku antutu gdzie uzyskał 47500pkt co odpowiada flagowcom z przed roku. Tradycyjnie już pod względem gier telefon będzie ustępował urządzeniom z procesorem Snapdragon 801, 810, 820, ale w większość gier ze sklepu play będziemy mogli grać bez problemów.\nRECENZJA LENOVO K5 Note. Test kamery\nProducent zastosował własna aplikację aparatu która ma zmieniony wygląd, ale podobną funkcjonalność jak standardowa aplikacja. Dla przedniej kamery dodano możliwość dodania chińskich napisów czy też grafik.\nAparat może wykonywać zdjęcie o maksymalnej rozdzielczości 13 Mpx, zaś kamera przednia 8MPx.\nNiestety jakość zdjęć nie powala na kolana, jest gorzej niż mogłem się spodziewać. Zdjęcia są mało ostre, cześć zdjęć wyszła mi rozmyta. Aparat wiernie odwzorowuje kolory. Poniżej kilka próbek:\nPróbka nagrania Kamery Lenovo K5 Note\nPodobnie, średni poziom uzyskamy fotografując w nocy.\nTylny aparat nagrywa wideo w maksymalnej rozdzielczości 1920×1080 (FullHD). Filmy, podobnie jak i zdjęcia, charakteryzują się nie najgorszą jakością w dobrym oświetleniu.\nPrzedni aparat wykonuje zdjęcia w rozdzielczości 8MPx i są one niezłej jakości. Będzie można się pochwalić na fejsie najnowszym selfie.\nZazwyczaj nie skupiam się na dźwięku w telefonach, ale w tym modelu zasługuje on na szerszą uwagę.\nGłówny głośnik wedle producenta pracuje w technologii Dolby Atmos, a dźwięk obrabiany jest w przetworniku Wolfson® . Ja już od dawna nie zwracam uwagi na to co piszą producenci, tylko na faktyczny efekt.\nTym razem zostałem mile zaskoczony, odwzorowanie dźwięku jest na bardzo dobrym poziomie, doznania w czasie oglądania filmów, słuchania muzyki, czy nagrywania są bardzo dobre. Dźwięk nie jest pozbawiony basów, nie usłyszymy metalicznego brzmienia jak w większości telefonów. Telefon ma brzmienie którego dawno nie słyszałem z chińskich telefonów. Dźwięk na słuchawkach również jest na dobrym poziomie. Producent daje też możliwość dostosowanie dźwięku do własnych preferencji, a nawet do posiadanych słuchawek.\nSmartfon został wyposażony w dwa porty kart nanoSIM. Jedno gniazdo obsługuje LTE/3G/GSM, a drugie tylko GSM (2G). Użyta technologia to Dual Standby SIM. Jest to slot hybrydowy, czyli jedną z kart SIM możemy zastąpić kartą pamięci microSD. Smartfon obsługuje wszystkie używane w Polsce częstotliwości, wyjątkiem jest 4G 800MHz.\nCo do zasięgu, to telefon bardzo dobrze sobie radzi, pomimo metalowej obudowy.\nJakość rozmów również jest bardzo dobra – w trakcie testów rozmówcy nie skarżyli się na jakość połączeń.\nPołączenie Bluetooth działają prawidłowo.\nPołączenia za pomocą WIFI są bardzo dobre, moduł jest bardzo czuły i może pracować w dwóch zakresach: 2.4G/5GHz, IEEE 802.11 a/b/g/n/ac.\nPierwsza próba złapania Fixa bez wspomagania sieci trwała bardzo długo, co wywołało u mnie obawy co do precyzji lokalizowania. Na szczęście moje obawy były niepotrzebne, urządzenie w kolejnych próbach łączyło się już szybko i wykrywało ponad 20 satelitów systemów GPS, Glonass oraz Beidou.\nPrecyzja lokalizowania jest na bardzo dobrym poziomie, błąd nie przekracza 4 metrów.\nGPS niewiele ustępuje Doogee T6 Pro, który lokalizował bezbłędnie.\nProducent zadeklarował baterię o pojemności 3500mAh co jest standardową pojemnością dla 5.5 calowych telefonów. Jednak ku mojemu zdziwieniu telefon na tej baterii pracuje nadspodziewanie długo. Jak zwykle poddałem urządzenie testowi polegającemu na odtwarzaniu filmów z Youtube przy maksymalnej jasności ekranu i maksymalnej głośności. Okazało się że telefon odtwarzał video nieprzerwanie przez 8 godzin i 30 minut, co jest wynikiem lepszym niż uzyskany przez Xiaomi Redmi 3 z większą baterią i mniejszym ekranem. Gorzej tez wypadł Xiaomi Redmi Note 3 który teścieosiągnął 7 godzin i 10 minut. Można przyjąć że telefon będziemy ładowali co dwa dni lub rzadziej.\nLenovo sprzedaje w Polsce tylko Motorole, Chcąc kupić ten telefon , będziemy musieli to zrobić w zagranicznych sklepach wysyłkowych. Mój egzemplarz pochodzi ze sprawdzonego sklepu Gearbest.com gdzie obecnie kosztuje 169 dolarów czyli około 780zł . Cena obejmuje koszt przesyłki, ale nie jest wliczony ewentualny VAT\nRECENZJA LENOVO K5 Note. Podsumowanie\nLenovo K5 Note wypada znacznie lepiej niż poprzednik K4 Note. Urządzenie posiada bogate i wydajne wyposażenie, procesor Mediatek Helio P10 wspomagany przez grafikę Mali T860MP2 oraz 3GB pamięci RAM gwarantuje płynne działanie systemu, a i większość gier ze sklepu play będzie działało bez lagów. Warto też podkreślić że telefon ma solidną metalową obudowę, a największymi zaletami są bardzo żywotna bateria oraz bardzo dobry dźwięk. Są też słabsze punkty urządzenie do których niewątpliwie należy system. Producent nie jest specjalnie zainteresowany rynkiem europejskim, raczej skupia się na Chinach i Indiach. A to powoduje że nie ma systemu dobrze przetłumaczonego, bez zbędnych śmieci, który by satysfakcjonował Europejczyków. Gdyby firma popracowała nad przyjaznym systemem lub instalowała czystego androida, to z pewnością ten bardzo dobry sprzętowo telefon znalazłby rzeszę zadowolonych klientów w Polsce i nie tylko. Komu więc polecam ten telefon? Wszystkim którzy korzystają głownie z multimediów w telefonie, doskonały dźwięk jak i żywotna bateria pozwolą się relaksować przy filmach lub muzyce przez wiele godzin. Trzeba mieć nadzieje że wkrótce pojawią się alternatywne, dopracowane ROMy\nWszystkie istotne czujniki tym kompas i żyroskop.\nSystem , błędy w tłumaczeniu, nadal Android 5.1\nBudowa i wygląd: 8\nOCENA KOŃCOWA 7.6/10\n← No.1 G5, tani chiński smartwatch\nMini PC Pipo X10 z ekranem 10.8″ FHD →\nSeria telefonów Lenovo K6 zaprezentowana Lenovo K6 zaprezentowana - Telefony, tablety i chińskie gadżety\n[…] dni temu testowałem Lenovo K5 Note, tymczasem na targach IFA w Berlinie zaprezentowano 3 warianty Lenovo K6 Pierwsze co rzuca się w […]\nXiaomi Redmi Pro, pierwsze wrażenia pozytywnie zaskakują. - Telefony, tablety i chińskie gadżety\n[…] od razu że czujnik biometryczny jest bardzo sprawny, działa na równi dobrze jak w ZUK Z1 czy Lenovo k5 Note którego test znajdziecie na blogu gadzet.telchina.pl Dookoła telefonu biegnie rama ze stopu metali, z […]\nXiaomi Redmi Pro TEST, Recenzja telefonu z podwójną kamerą -


Finanse - HotLink.pl - nowoczesny katalog stron www 6\nPrzewodnik-pozyczkowy. pl ustrzeże Cię przed kłamliwymi obietnicami kredytodawców. Nasz portal przedstawi Ci prawdziwe warunki finansowe jakie powinno się dostać w ramach kredytu. Przewodnik-pozyczkowy. pl również radzi w zakresie wyboru produktów finansowych, oraz przekazuje wiedzę odnośnie aktywnego oszczędzania. Odwiedzając przewodnik-pozyczkowy. pl uzyskujesz dostęp do licznych, bezpłatnych porad, dlatego sprawdź naszą stronę jeszcze dziś. ...\nBARTKOWSKA DOROTA księgowa gryfice\nJest nam nadzwyczaj miło zaprezentować Państwu ofertę biura rachunkowego z Gryfic. Jest to profesjonalne przedsiębiorstwo z dużym doświadczeniem w obsłudze księgowo-podatkowej jak i kadr i płac. Odbiorcami biura są zarówno osoby indywidualne jak też rozmaite przedsiębiorstwa. Do naszych obowiązków należy również prowadzenie rozliczeń z ZUS i US, doradztwo finansowe oraz sporządzanie wniosków do refundacji z PUP i UE. zapewniamy najwyższą jakość świadczonyc\t...\nData dodania: 19.10.2016 o godz: 9:49\nChcesz wiedzieć, jak łatwo i konkretnie poradzić sobie z doborem najlepszej klasy środków, jeśli chodzi o auta z lesasingu? Warto jest sprawdzić takie przedsiębiorstwa, które po prostu bardzo sprawnie i pewnie radzą sobie z tymi tematami. Warto jest sprawdzić takie osoby, które po prostu najlepiej działają w ten sposób. Sprawdź koniecznie usługi naszego przedsiębiorstwa Leasingautzniemiec, będziemy w stanie zaoferować oferty z Mobile de po polsku. Z nami n\t...\nData dodania: 19.03.2017 o godz: 21:43\nKANTOR PRUSZKÓW wymiana walut pruszków\nKANTOR PRUSZKÓW położony jest w dogodnej dla Użytkowników lokalizacji w województwie mazowieckim. Jest jednym z kantorów w największym stopniu poważanych za sprzyjające warunki kooperacji. Nieprzerwanie udoskonalamy naszą ofertę, a wieloletnie doświadczenie w branży umożliwia nam, żeby oferować Państwu nadzwyczaj sprzyjające ceny. Dotyczy to zarówno transakcji kupna, jak również sprzedaży - nie tylko najbardziej popularnych, lecz też rzadziej stosowanych w\t...\nData dodania: 02.07.2014 o godz: 9:27\nPolakOszczedza.pl | Ranking kont osobistych i lokat | Promocje bankowe\nProwadzę stronę, dzięki której oferty banków będą dla Ciebie jaśniejsze - dzięki rankingowi kont osobistych bez problemu założysz darmowe konto bez opłat, a ranking lokat bankowych pomoże Ci w wyborze najlepszej lokaty. Skorzystaj z promocji bankowych, mogą dać Ci naprawdę wiele! Nawet kilkaset złotych miesięcznie! ...\nData dodania: 08.11.2015 o godz: 19:19\nPotrzebujesz założyć konto bankowe, ale nie wiesz jakie wybrać? Portal skarbonet.pl zawiera opisy kont internetowych najbardziej znanych banków. Prezentuje podstawowe opłaty z jakimi się spotkasz czyli koszt założenia i prowadzenia, miesięczne opłaty za kartę, jakie bankomaty są bezpłatne oraz ile kosztuje autoryzacja przelewu przez internet. Możesz nawet wysłać ze strony wniosek i aktywujesz rachunek bez wychodzenia z domu i stania w kolejkach. Najczęście\t...\nData dodania: 13.08.2012 o godz: 8:11\nNaszym celem jest budowanie przejrzystego oprogramowania umożliwiającego regulowanie kwestii urzędowych. Wykorzystując nasz program szybko i bezproblemowo wypełnisz dowolną deklarację. Wykorzystaj możliwość wypełnienia VAT 7 online za darmo na naszej witrynie. Duża jakość merytoryczna to dla naszej firmy istotny element projektowania aplikacji, dla tego też utrzymujemy stały kontakt z prawnikami i konsultantami a także fachowcami z zakresu e-goverment chęt\t...\nData dodania: 09.09.2014 o godz: 15:34\nMichael Ström - Bankowość inwestycyjna\nDom Maklerski Michael/Ström ma Państwu do zaproponowania najwyższej jakości usługi w zakresie corporate finane i investment banking. Specjalizujemy się ponadto w obligacjach korporacyjnych. Na temat finansów i inwestycji wiemy niemal wszystko. Lata doświadczenia zebrane podczas pracy w różnych inwestycjach finansowych oraz udział w licznych projektach pozwolił nam dojść do perfekcji. Dzięki temu doskonale wiemy co jest potrzebne właśnie dla Ciebie bądź dla\t...\nData dodania: 03.01.2016 o godz: 23:23\nJeszcze nigdy wcześniej zarabianie przed komputerem nie było tak proste jak dziś. Dysponujemy setkami możliwości. Od klikania w reklamy, wykonywania usług lub po handlowanie opcjami binarnymi. Dzięki stronie Opcja Binarne w łatwy i szybki sposób idzie zrozumieć, czym tak naprawdę to jest i jak się do tego zabrać w odpowiedni sposób. ...\nData dodania: 26.01.2017 o godz: 10:10\nLegnica - ubezpieczenie\nAżeby znaleźć ubezpieczenie samochodowe w Legnicy należy to zrobić na kilka sposobów, portal proponuje kupno online. Wystarczy zostawić swoje dane kontaktowe. To nasza firma się z Wami skontaktujemy i zaoferujemy najlepiej zaprojektowaną polisę ubezpieczeniową. Pozwoli to pozbyć się zmartwień, przedzierania się po zatłoczonych przecznicach oraz zużytkować czas na coś lepszego. W niczym nie ustępujemy ubezpieczeniom bezpośrednim, nawet proponujemy ekstra zn\t...\nData dodania: 21.11.2010 o godz: 12:46\nPełne rozwiązania finansowe - Pragma. W bogatej ofercie usługi finansowe dedykowane dla mikro i MSP: faktoring, windykacja, leasing, pomoc prawna. Skuteczna windykacja, faktoring z regresem, faktoring odwrotny, wykup, sprzedaż i zakup wierzytelności - Warszawa, Katowice, Tarnowskie Góry. Zapraszamy do kontaktu z nami. ...\nData dodania: 20.12.2016 o godz: 6:34\nHelppozyczka.pl udzielanie pożyczek\nFirma HelpPozyczka. pl oferuje możliwość szybkiego i bezproblemowego zaciągnięcia pożyczki na swoim portalu internetowym. W czytelny sposób opisujemy krok po kroku etapy rejestracji, weryfikacji jak i otrzymania przelewu. Zapewniamy całkowite bezpieczeństwo udostępnionych danych na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych a także szybki przelew środków na konto. Zapraszamy zarówno osoby potrzebujące gotówki na konkretny cel jak też chcące zainwestować ...\nData dodania: 02.12.2016 o godz: 11:30\nNadal nie ufasz programom do fakturowania? Posiadasz złe wspomnienia lub ewentualnie nigdy z tego nie korzystałeś? Toteż czas na metamorfozy - oprogramowanie do fakturowania jest dla nas priorytetem. Wystarczy, że wstąpisz na domenę pod adresem favato. pl, by ujrzeć, że oprogramowania do fakturowania są coraz to lepsze. Okazuje się, że dla jednostki gospodarczej wystawiającej faktury liczy się w głównej mierze czas wypełnienia faktury i możliwości związane\t...\nData dodania: 30.07.2013 o godz: 11:35\nleasing aut (1), windykacja (6), pozyskiwanie dotacji unijnych (1), forex opinie (2), pozyskiwanie finansowania (1), pożyczki (22), konto internetowe (1), dotacje dla firm (2), najtańsze OC (1), biuro rachunkowe bielsko (3), Forex (7), tanie OC (1), pożyczki społecznościowe (1), legnica OC (1), ubezpieczenia UK (1), inwestowanie (9), ubezpieczenia legnica (2), konto osobiste (1), leasing (4), pożyczki gotówkowe (1), porównywarka pożyczek (1), program (4)


Latające skrzydło FPV49 v4 by JankeS\nWątek: Latające skrzydło FPV49 v4 by JankeS\nWątek: Latające skrzydło FPV49 v4 by JankeS (Przeczytany 1776 razy)\n« dnia: Lipiec 10, 2016, 12:14:18 »\nKiedy zobaczyłem, że w dzisiejszych czasach można lecieć modelem mając podgląd z kamery na pokładzie z HUD'em od F-16 - zakochałem się od pierwszego spojrzenia Tak się nakreciłem, że rozpocząłem budowę własnego latającego skrzydła FPV49 w wersji 4 - korzystając z planów budowy zamieszczonych tu:http://fpv.no/vbulletin/showthread.php/2390-FPV49-Scratch-built-FPV-KFm-Airfoil#2Moja dwutygodniowa przygoda z budową skrzydła FPV49v4 w fotograficznym skrócie Wyposażenie:Silnik FOX C3020/10 + mocowanie antywibracyjne własnej konstrukcjiŚmigło 9x6 składaneESC HobbyKing 50Aserwa TowerPro MG996Rzasilanie 2 x 3s 2650mAh Nano-Techzasilanie FPV 3s 1000mAhkamerka FPV 600tvlkamera HD Mobiusodbiornik RC FRSky D8R II-plusnadajnik TV RC832 5.8GHz - antena od KKacpra koniczynkaUBEC 5V/6V 3A na zasilanie serw i odbiornika RCMasa startowa z taką konfiguracją 1867gWczoraj mimo niesprzyjających w ogóle warunków pogodowych (silny wiatr - na horyzoncie już widać było że idzie deszcz) nie mogąc się już doczekać razem z kolegą podjeliśmy próbę oblotu Udało się utrzymać w tych porwistych warunkach 96 sekund Przez chwilę pilotowałem skrzydło LOS po czym założyłem gogle Quanum v2 i już do końca leciałem FPV - niestety straciłem orientację w terenie nie mogąc poznać okolicy z góry nie wiedziałem w którym kierunku zawrócić "do siebie" - kolega który obserwował model również się pogubił. Wiatr zepchnął mnie 400 metrów na południowy wschód i po niebezpiecznym zbliżeniu do bagienka spanikowałem i odbiłem w lewo zaliczając kreta w "bezpiecznym" miejscu. Całe szczęście że zamontowałem buzzerek RC Plane Lost który nadawał sygnał SOS bo nie wiem czy szybko by się znalazł. Muszę nakleić numer komórki na model Przez wiatr usłyszałem SOS dopiero z 50 metrów. Zdjęcia z dnia oblotu:I link do filmu z oblotu:https://www.dropbox.com/s/1g2wf31imoyf1oo/fpv49v4%20oblot%20by%20jankes%202.mp4?dl=0https://www.youtube.com/watch?v=P4zgW3Bvlao&feature=youtu.be\nb.r.< JankeS >\nOdp: Latające skrzydło FPV49 v4 by JankeS\n« Odpowiedź #1 dnia: Lipiec 10, 2016, 12:32:27 »\nPodziwiam za determinację. No i kawał skrzydła. Nigdy nie budowałem tak dużych modeli, więc dla mnie to kosmos i jeszcze więcej pracy . Zapisane\n« Odpowiedź #2 dnia: Lipiec 10, 2016, 18:00:20 »\nGratuluję budowy i oblotu. Skrzydełka to bardzo wdzięczny rodzaj pojazdów latających. Miałem swego czasu killera, pięknie latał. Od paru lat budowałem Vegę, a w zasadzie od paru lat nic przy niej nie robiłem z racji zaangażowania w inne projekty i wiecznego braku czasu, ale przez weekend ją wyposażyłem, jeszcze tylko regulator i wyważenie i może w tygodniu oblot.Mam tylko takie pytanie, uwagę. Na fotkach z budowy w komorze wyposażenia widziałem narysowane położenie baterii i zamontowane rzepy do ich mocowania. Nie bałeś się, że ostateczne wyważenie będzie wymagało przesunięcia baterii niekoniecznie zgodnego z pierwotnym założeniem. Wycinanie komory pod baterię, czy też umieszczanie baterii jest według mnie ostatnią czynnością przed oblotem, właśnie po to by uzyskać prawidłowy środek ciężkości.Nie myślałeś o wzmocnieniach z użyciem laminatów, a nie kawałka blachy, pewnie troszkę z wagi byś uszczknął.Odważny jesteś, że nowym modelem od razu poleciałeś FPV. Warto chyba najpierw odbyć lot zwykły, poustawiać wszystko, posprawdzać i dopiero jak wszystko gra FPV. Z mojego doświadczenia, rzadko kiedy w pierwszym locie uzyskuję optymalne ustawienia i pierwsze kilka baterii idzie na dopieszczanie i regulację modelu. Trochę mam mieszane odczucia a`propos FPV, z jednej strony bajka, ale z drugiej spora odpowiedzialność.W każdym razie jeszcze raz gratuluję budowy i oblotu.\n« Odpowiedź #3 dnia: Lipiec 10, 2016, 19:00:04 »\nOczywiście masz rację co do ułożenia baterii ale budując pierwszy raz w życiu takie wnioski były już po fakcie - na szczęści w miarę udało się uzyskać dobry środek ciężkości. Znajomy zrobił mi mocowanie z aluminium 3mm i nie było aż tak ciężkie. Po starcie sterowałem patrząc na model ale po chwili jak mi się zaczął oddalać i już nie widziałem dokładnie gdzie góra gdzie dół zasunąłem gogle i jakoś go kontrolowałem. W tym chaosie nie miałem sekundy żeby pomyśleć niestety o trymowaniu bo walczyłem żeby utrzymał się w tym wietrze. Raz jeszcze kiedy patrzyłem się na model kierując się pod wiatr stał w miejscu względem ziemi więc to na prawdę nie był za dobry dzień na oblot. Gdybym nie stracił orientacji w terenie byłoby inaczej a tak nie wiedząc gdzie lecę i obawiając się o utratę linku RC kiedy zobaczyłem bagno wybrałem wycelowanie w ziemie i nie ryzykowanie już dalej. Teraz czekam na bezwietrzną pogodę żebym w końcu mógł trochę wyczuć model i ustawić sterolotki żeby leciał prosto. To będzie wyzwanie. No i muszę jeszcze zainstalować OSD - odbiornik GPS jest już w skrzydle i czeka Zapisane\n« Odpowiedź #4 dnia: Lipiec 10, 2016, 21:50:34 »\nTo dobry pomysł, dokładnie poustawiać model i posprawdzać też środek ciężkości, najlepiej przy w miarę bezwietrznej pogodzie, aby nie walczyć, tylko skoncentrować się na obserwacji modelu. Jeżeli masz możliwość zaprogramować aparaturę na różne flight mody, to proponowałbym to zrobić, aby np. na pierwszym FM wychylenia sterolotek były małe, na drugim FM średnie, a na trzecim maksymalne, posprawdzasz jak model zachowuje się, a w razie wariacji masz możliwość szybkiego przełączenia na mniejsze/większe wychylenia w miarę potrzeb. Niektórzy do skrzydełek polecają też różnicowe wychylenia sterolotek, nie mam zdania w tej kwestii, z tego co pamiętam w kilerku chyba nie korzystałem, ale warto sprawdzić, czy da to jakiś efekt. A jak już wszystko ustawisz w locie wzrokowym, to zdecydowanie dobrze podłączyć OSD, GPS i Autopilota przed kolejnymi lotami FPV. I zawsze dokładnie wszystko sprawdzać przed każdym lotem. Tak jak napisałem loty FPV to już spora odpowiedzialność, zwłaszcza przy modelach ważących po kilka kg.\n« Odpowiedź #5 dnia: Lipiec 11, 2016, 09:10:45 »\nZdaje sobie sprawę z odpowiedzialności więc szukałem jak najbardziej odludnego miejsca żeby zminimalizować ryzyko. W aparaturze ustawiłem sobie dual rate na sterolotkach i na obu ustawieniach spore EXPO, ale przy tej pogodzie nie poczułem nawet jaka tendencje toru lotu ma model. Czekam na lepszą pogodę. Planuje też zmienić link RC i video odpowiednio na naszej rodzimej konstrukcji eleres na 433MHz oraz video FOX 800 na 1,2GHz. W tej chwili mam FRSky 2,4GHz i video na 5,8GHz.\n« Odpowiedź #6 dnia: Lipiec 11, 2016, 20:08:19 »\nRozmawiałem dziś z Kolegą, który poza prowadzeniem sklepu modelarskiego zajmuje się profesjonalnie filmowaniem z powietrza i szkoleniami w zakresie FPV. Pomyśl o zrobieniu papierów operatora statku powietrznego, czy jakoś tak to się nazywa. Okres beztroskiej zabawy FPV chyba powoli odchodzi do lamusa, zwłaszcza wobec zdarzających się przypadków latania różnego rodzaju statkami powietrznymi w strefach zakazanych, na podejściach do lotnisk. Może więc na razie przechodzenie na eleresa nie ma sensu i lepiej pozostać przy tak zwanym zasięgu przy nodze, a skoncentrować się na zakupie porządnego OSD, GPS-a i autopilota i zrobić papiery i przede wszystkim latać tam gdzie można.Ja np. wspomnianą już Vegę szykuję pod GoPro, ale na razie bez toru wizyjnego, po prostu mam zamiar latać w zasięgu wzroku i filmować, może z czasem zainstaluję tor wizyjny, ale tylko jako rodzaj celownika, bym wiedział na co skierowany jest obiektyw, nadal latając "przy nodze".\n« Odpowiedź #7 dnia: Lipiec 12, 2016, 09:39:13 »\nZdaję sobie sprawę że niebawem może wejść w życie wymóg posiadania uprawnień prowadzenia takich statków w powietrzu i po części to zrozumiałe. Póki co to mój pierwszy model w życiu i pierwszy raz zdalnie sterowałem sam samolotem na taką skalę - nie licząc helikopterka na IR w domu, ale to liga piórkowa. Spędziłem mnóstwo czasu na czytaniu różnego rodzaju forum modelarskich zanim zacząłem budowę i zakupy osprzętu co jednak dało mi tylko jakąś tam wiedzę teoretyczną - jak wiadomo praktyka weryfikuje wszystko i trzeba być przygotowanym na niespodzianki. Co do odpowiedzialności to już zorientowałem się co do ubezpieczenia OC statku powietrznego zdalnie sterowanego i jak na razie wiem że można kupić takie ubezpieczenie w cenie 160zł/rok. Co do FPV ja tylko i wyłącznie budowałem model w tym celu - bez tej opcji pozostałbym pewnie przy symulatorach na PC i nie bawił się w modelarstwo Eleres to właśnie po to by mieć większą pewność, że nie urwę llinku RC - nie planiuje podróży na 5km, wystarczy mi pewny 1km co wydaje mi się już sporą odległością , a 2 to już jak podróż na koniec świata Co do OSD to mam wymarzone RVOSD które udało mi się kupić używane u nas w PL i niebawem będę go montował w skrzydełku. Muszę odczekać na w miarę bezwietrzną pogodę by wytrymować w końcu model - wyczytałem że w mojej aparaturze 9xr pro jest funkcja TRIM SW i można przypisać przełącznik który zapisuje stan wychyleń sterów kiedy już model leci prosto i jednym ruchem można zapisać takie trymowanie. Brzmi super - ale nie wiem jak to wyjdzie w praktyce - dalej studiuje przed nastepnym lotem. Co do uprawnień - super sprawa ale dość kosztowna i na razie kiedy dopiero raczkuje to chyba zbyt wysoka poprzeczka - ale na pewno pomyśle o tym w przyszłości.\n« Odpowiedź #8 dnia: Lipiec 12, 2016, 10:34:34 »\nCytujCo do FPV ja tylko i wyłącznie budowałem model w tym celu - bez tej opcji pozostałbym pewnie przy symulatorach na PC i nie bawił się w modelarstwoTak myślę, czy modelarstwo nie jest kolejnym logicznym etapem zabawy w symulatory.\n« Odpowiedź #9 dnia: Lipiec 12, 2016, 12:54:47 »\nW końcu fajnie polatać nad swoją okolicą w trybie online Zapisane\n« Odpowiedź #10 dnia: Lipiec 12, 2016, 14:24:04 »\nA to FPV nie ma większego sensu, gdy kamera jest ruchoma w poziomie i można się rozglądać? I to najlepiej swoją głową a nie jakimś pokrętełkiem czy suwakiem? To skrzydło ma kamerę na stałe z przodu. Tak czy siak - czekam na więcej informacji - i trzymam kciuki. Sam mam w planach (ale na pięćdziesiątkę).\n« Odpowiedź #11 dnia: Lipiec 12, 2016, 14:32:03 »\nJasne że można zamontować kamerkę z pantiltem i do tego gogle z fukcją ruchu głowy - ale dla mnie na razie jest ok tak jak teraz. Bo nie lubię jak widok HUDa pracuje razem z kamerą. Ale to już jak kto lubi Zapisane\n« Odpowiedź #12 dnia: Lipiec 12, 2016, 16:41:31 »\nCytat: vito_zm w Lipiec 12, 2016, 10:34:34 Tak myślę, czy modelarstwo nie jest kolejnym logicznym etapem zabawy w symulatory.Pewnie jest Ja od początku zabawy z kompem, jeszcze w czasach C64 lubiłem symki. Swego czasu zmontowałem nowego kompa by móc sprostać wymaganiom Falcona 4.0 i polatać W środowisku modelarzy kiedyś pokutowała opinia, że trzeba zaczynać od modeli górnopłatów ze sterem kierunku i wysokości, a lotki to już jak się nauczy latać. Ja od początku latałem modelem dolnopłata, wyposażonym we wszystkie powierzchnie sterowe i na lotkach latało mi się wyśmienicie, gdyż przecież w dobie pierwszych kompów joye symulowały ruch lotek i wysokości, kierunek doszedł potem wraz z pojawieniem się pedałów lub skrętnego drąga. Dla mnie kombinacja lotki wysokość była naturalna, to kierunku uczyłem się używać wraz z zabawą w akrobację.\n« Odpowiedź #13 dnia: Lipiec 12, 2016, 18:13:48 »\nKonstrukcja skrzydła ma przynajmniej tą zaletę, że widzi się kamerą nie przez śmigło, to chyba plus skrzydła, i wszystkich kaczek... A jeśli chodzi o latanie to daje to rady? Różni się trochę? Bardzo?\n« Odpowiedź #14 dnia: Lipiec 12, 2016, 20:35:36 »\nPóki co to byłem w powietrzu 96 sekund i do tego w warunkach jakie było widać "Trawa sie kładła do ziemi" Ale jakoś specjalnie ciężko mimo wszystko nie było - bardziej doskwierał strach "gdzie ja jestem? w jakim kierunku lecę..." A dzisiaj patrzę na pogodę i na drzewach nawet liść nie drgnie... Ale czasu brak :/


Oferty, last minute, rabaty i promocje Rezerwat przyrody wyspy Pantelleria | Youritaly.it\nOferty, last minute, rabaty i promocje Rezerwat przyrody wyspy Pantelleria\nPrzewodnik: Parki przyrodnicze, Sicilia\nWyspie Pantelleria rezerwat przyrody położony jest na wyspie Pantelleria w cieśninie Sycylii. Roślinność, charakteryzuje się Morza Śródziemnego, składa się z Euphorbia, jałowca i mirtu. Do wewnątrz i na większych wysokościach jest sosna dąb skalny, Arbutus, wrzosu i morskiej. Suchych skał może być tu i tam widziałem niektóre lany i miotła. Fauna jest zróżnicowana, biorąc pod uwagę stopień wyspy i ma europejskich gatunków, ale także Afryki Północnej ze względu na bliskość do kontynentu afrykańskiego. Wśród ptaków można wymienić wentylator tailed Warbler, bogatka, różnych afrykańskich, jak również kilka gatunków ptaków wędrownych, które zatrzymują się podczas migracji. Charakterystyczne jest pantellerian osioł, choć zagrożone wyginięciem. Gady węża ponad 120 cm Sardynii pamięta.\nParku Narodowego Madonie\nRezerwat przyrody Oasi del Simeto\nRezerwat przyrody Fiumedinisi i Mount Scuderi\nRezerwat przyrody Ciane et i soli di Siracusa\nMorskiego rezerwatu Plemmirio\nRezerwat morski Wyspy Egadzkie\nRezerwat przyrody Pizzo Trigna Pizzo trzciny i Jaskinia Mah\nPaprocie i góry naturalny rezerwat porów\nKategorie z ofertami, last minute, rabaty i promocje Rezerwat przyrody wyspy Pantelleria


Oto skrót pisma, jakie Andrzej Rank, emerytowany górnik z Katowic, dzielnie walczący o jawność rozpraw sądowych (zob. ) skierował do Rzecznika Likwidacji Praw Obywatelskich w sprawie swej mamy, pani Gerturdy Rank. Pani Rank była więziona w niemieckich obozach...\nZaiste prawdą jest „…Im mniej godni swoich wysokich urzędów są ci, którzy je piastują, tym pewniej się czują i tym mocniej się nadymają głupotą i bezczelnością…” – Demokryt 1 stycznia 1988r. rozpocząl urzedowanie Rzecznika Praw Obywatelskich. Czy był to znak nadchodzego „nowego”, czy rozpaczliwe próby utrzymania podretuszowanego „starego”, nie wiem. Na pewno dla tysięcy obywateli powołanie...\nW tekście „Blog, Internet, obyczaje” (Salon24, 18 sierpnia) pisze Pan: „Dlatego w ostatnim zdaniu oświadczenia apeluję do wszystkich, byśmy walczyli sami – przykładem, prawdą, swoją obecnością. Udając, że chamstwa nie zauważamy – sami odbieramy sobie część naszej godności”. Pełna zgoda! Nie cenzuralne zabiegi prawne, lecz stanowienie wysokich standardów poprzez...\nTaksówkarze protestowali a jednym z ich najlepszych argumentów było to, że niektóre grupy zawodowe...


W sumie: 83203\nDzienny Dom Pobytu w Szczkowie\nwyrażenie zgód na zatrudnianie osób, które pełniły funkcje publiczne\nNAJSZYBSZY INTERNET W POLSCE JUŻ NIEBAWEM DOSTĘPNY W NASZEJ GMINIE\nRuszyła budowa otwartej sieci światłowodowej, realizowana w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa. Dzięki temu już niebawem mieszkańcy będą mogli korzystać z usług światłowodowych – najszybszego Internetu w Polsce oraz telewizji\nbez zobowiązań w jakości 4K. Podłączenie do sieci światłowodowej będzie bezpłatne,\na swoje usługi zainteresowanym mieszkańcom oferować będzie firma INEA.\n„Kartka świąteczna II”\nZapraszamy dzieci i młodzież w wieku od 5 do 16 lat z terenu Stowarzyszenia LGD (tj. gminy: Baruchowo, Boniewo, Brześć Kujawski, Choceń, Chodecz, Fabianki, Izbica Kujawska, Kowal, Miasto Kowal, Lubraniec, Lubień Kujawski, Lubanie, Włocławek) do wzięcia udziału w konkursie plastycznym pt. „Kartka świąteczna II”. Aby wziąć udział w Konkursie należy w terminie od 14 września do 20 listopada 2020 roku dostarczyć do biura Stowarzyszenia na adres: 87- 850 Choceń, ul. Sikorskiego 12, pracę plastyczną- kartkę świąteczną (praca wykonana dowolną techniką, format kartki składanej maksymalnie A5).\n- 5-8 lat – 4 nagrody,\n- 9-11 lat – 4 nagrody,\n- 12-16 lat – 4 nagrody.\nRuszyły zapisy do projektów edukacyjnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Każdy dostosowany jest do wieku uczniów i metod, które są używane na danym etapie kształcenia. Dla młodzieży szkół ponadpodstawowych są to „Lekcje z ZUS”, a dla uczniów szkół podstawowych jest to „Projekt z ZUS”.\nPrzerwy w dostawie energii elektrycznej !\nW dniu 14.09.2020 w godz. 8.00-14.30\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej DZIEWCZOPOLE 1,2, GĄSIOROWO V\nw godz. 8.00-9.30 i w godz. 13.00-14.30\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej BŁENNA B,C,D, BŁENNA ZLEWNIA MLEKA, GOGOŁY, GOGOŁY 2, ŚMIEŁY, ŚMIEŁY 2, ROGUSZKI V\nw godz. 8.30-14.30\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej AUGUSTYNOWO 2 obwód 100 V\nW dniu 15.09.2020 w godz. 8.00-14.30\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej BŁENNA D, BŁENNA ZLEWNIA MLEKA V\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej DZIEWCZOPOLE 1,2, GĄSIOROWO BŁENNA A,B,C, GOGOŁY, GOGOŁY 2, ŚMIEŁY, ŚMIEŁY 2, ROGUSZKI V\nW dniu 18.09.2020 w godz. 8.00-14.30\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej SZCZKÓWEK 1,2,4, SZCZKÓWEK KOLONIA,WYSTRZELICE 1, SZCZKOWO ZDZISŁAWIN, ZDZISŁAWIN WIATRAKI,\nodbiorcy zasilani ze stacji transformatorowej SZCZKÓWEK 3, ZDZISŁAWIN 1,2, JOASIN 2,3, JOASIN WYSTRZELICE, CIEPLINY, CIEPLINY 2, CIEPLINKI, CIEPLINKI KOLONIA,


Przed wejściem do nowego wspaniałego świata mieliśmy wszyscy zaczerpnąć wody zapomnienia. Intelektualiści, dziennikarze, politycy i inni kandydaci do roli Charona w owej łódce czasu, która przewieźć nas miała na drugi brzeg Lety, przekonywali, że historia zostaje oto definitywnie wyrzucona na swój własny śmietnik. Ocknęliśmy się tymczasem w Hadesie XXI wieku. Spory o historię są jednym z zajęć, od których trudno się tutaj uchylić. Jeśli nie bierzemy w nich udziału, rozstrzygają je za nas inni. Historia przeniesiona na płaszczyznę polityki dzieli na tych, którzy mieli rację, i tych, którzy jej nie mieli. Ten rok będzie dla debaty o przyszłości naszej przeszłości, jak nazwał spór o historię swego czasu Richard von Weizscker, zasadniczy. Będziemy obchodzić kolejne bardzo ważne rocznice. W styczniu - wyzwolenia obozu w Auschwitz, w maju - zakończenia wojny, w sierpniu minie ćwierć wieku od zrywu polskich robotników.\nKiedy w Polsce przetaczała się debata o Jedwabnem, mająca przerobić resztki naszej świadomości historycznej na wspólnotę wstydu, u naszych wielkich sąsiadów także trwały przewartościowania przeszłości. Ich tendencja była odwrotna niż nad Wisłą. W Niemczech zaczęła wracać duma i poczucie krzywdy. W Rosji, gdzie poczucie imperialnej dumy nigdy nie zostało podważone, zaczęło ono w ostatnich trzech latach przybierać na sile, wypierając ślady pamięci o kosztach tego imperium dla jego ofiar.\nPrzykłady z ostatnich dni: Angela Merkel, kandydat chadeckiej opozycji na urząd kanclerza, poparła ideę centrum upamiętnienia losu niemieckich wypędzonych, które zgodnie z intencją Eriki Steinbach, inicjatorki centrum, ma ukazać Niemców jako ofiary II wojny. A kto był oprawcą? Już dwa lata temu Stefan Bratkowski zareagował na to retoryczne pytanie przestrogą: "Kiedy Niemcy zaczynają czuć się pokrzywdzeni, pora budzić Europę".\nKatyń - zbrodnia pospolita\nProtest strony rosyjskiej przeciwko wszczęciu przez IPN śledztwa w sprawie zbrodni katyńskiej i związanej z tym możliwości uznania jej za ludobójstwo przypomina, że również nasz wschodni sąsiad czujnie strzeże swojej interpretacji historii. Jakie w niej jest miejsce dla Polski? Na pewno nie jest to miejsce ofiary, ale w najlepszym razie - niewdzięcznego wyzwoleńca. Przypominała o tym ostatnia wizyta prezydenta Putina w Polsce w styczniu 2002 r. Prezydent Federacji Rosyjskiej przybył do Warszawy uczcić rocznicę jej wyzwolenia przez Armię Czerwoną - tak ukazywały to rosyjskie media. W polskich mediach zwracano uwagę na to, że Putin oddał także hołd żołnierzom Polski podziemnej. O tym Rosjanie nie usłyszeli: właśnie wchodził na ekrany rosyjskich kin "W sierpniu 44.", film historyczny, który miał się okazać przebojem, wojenna epopeja wyzwolicieli Polski zmagających się nie tylko z Wehrmachtem, ale i z faszystowską Armią Krajową. Okazją do przypomnienia tej wizji historii będą zbliżające się obchody 60. rocznicy wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau. Prezydent Putin znów zapowiada przyjazd. Armia Czerwona znów wyzwala - tym razem obóz zagłady w Polsce. Zapewne media będą się ekscytować samym faktem przyjazdu prezydenta Rosji jako szansą na poprawę stosunków polsko-rosyjskich. Podobnie wizytę prezydenta Francji, który ma zaszczycić tę samą uroczystość, przyjmować będziemy jako symbol tak potrzebnego ocieplenia na linii Paryż - Warszawa. Oby te oczekiwania się spełniły. Pamiętajmy jednak: spotkanie prezydenta Rosji i prezydenta Francji w Oświęcimiu to przede wszystkim wielkie święto polityki historycznej. Nie naszej. Polska występuje w niej w roli całkowicie biernej: w najlepszym razie jako teren największej w dziejach ludzkości zbrodni, którą przerwała dopiero interwencja z zewnątrz.\nNie wykluczam, że może się okazać, iż była to wspólna interwencja rosyjsko-francuska. Prezydent Chirac dał już pokaz możliwości prowadzenia "aktywnej" polityki historycznej przy okazji obchodów 60. rocznicy lądowania aliantów w Normandii. Okazało się, że Amerykanie nie odegrali w tej sprawie istotnej roli, a Francja i Niemcy ramię w ramię wyzwoliły się same. Skoro w imię budowania osi Paryż - Berlin - Moskwa, osi oporu przeciw "amerykańskiej hegemonii", można było z wizji II wojny w Europie wypreparować udział Amerykanów i zmienić sens roli Niemców, czy można oczekiwać, że ktokolwiek upomni się o polskie miejsce w tej historii, w historii w ogóle, nie zredukowane tylko do Auschwitz?\nPraktyczna odpowiedź na to pytanie jest ważna z dwóch powodów. Streszczają je słowa wielkiego polskiego historyka Władysława Konopczyńskiego: "Narody muszą się bronić przed obcą pogardą i własnym zwątpieniem". Nie jest bez znaczenia, jaką wizję historii uznają za własną młodzi Polacy. Oni, a więc - można powiedzieć - my sami, nasza własna wspólnota jest pierwszym i najważniejszym adresatem polskiej polityki historycznej. Czy będziemy tylko się tej wspólnoty wstydzić, pragnąc uciec od niej jak najprędzej i najdalej, czy też rozpoznamy w niej centrum pewnego dobra, które warto chronić?\nDla Polski i jej pozycji międzynarodowej nie jest także obojętne to, w jakim kontekście historycznym jest ona postrzegana na zewnątrz. Czy tak jak w przemówieniu Ronalda Reagana, wygłoszonym przed parlamentem brytyjskim w 1982 r., gdzie Polskę nazwał "centrum cywilizacji europejskiej", a główny wkład polski do niej zdefiniował jako "wspaniały opór przeciw wszelkiej opresji". Czy tak jak w wystąpieniu innego prezydenta amerykańskiego Franklina Delano Roosevelta na konferencji w Jałcie, gdzie Polskę określił jako "źródło problemów Europy od pięciu stuleci" (problemów, które rozwiązać można tylko z pomocą Józefa Stalina).\nTak, Francuzi, Niemcy, Rosjanie i inne narody też mają prawo się bronić przed obcą pogardą i własnym zwątpieniem. I robią to. Jeśli jednak rezultatem tych wysiłków jest drastyczne naruszenie historycznej prawdy, zafałszowanie bilansu dziejów XX wieku - mamy prawo protestować. Jako ludzie, dla których dziedzictwo XX wieku nie jest obojętne.\nCzy rzeczywiście mamy takie prawo? Wróćmy do sprawy Katynia, która wyraża ów problem najdosadniej. Marcin Król, historyk idei, przedstawił przed laty w tej sprawie zasadniczą wątpliwość: "Jak zmusić silniejszego, żeby przyznał się do kłamstwa, skoro mu się nie chce? I po co? Można by napisać całą rozprawę na temat okazji, kiedy ten moralistyczny pęd do prawdy historycznej utrudniał lub wręcz uniemożliwiał Polakom polityczne kontakty z Rosjanami. Szkodliwość podejmowania tragicznej sprawy Katynia dla polskiej polityki - jakże mnie korci, by o tym napisać. [...] Przecież to komiczne, przecież nie można żądać od wielkiego narodu, by zachowywał się jak dziecko, od którego w celach pedagogicznych domagamy się przyznania do winy". Hm, czy rzeczywiście? Czy także mądrzej byłoby zrezygnować po 1945 r. z żądania od Niemców uznania ich odpowiedzialności za zbrodnie II wojny? Cóż, gdyby przyjąć tę "antymoralistyczną" logikę, mielibyśmy dziś do czynienia z innymi Niemcami. Niemcami bez "kompleksu winy". Czy czulibyśmy się lepiej jako ich sąsiedzi i jako ludzie, gdyby o tamtych zbrodniach zapomniano?\nPostawmy w sprawie Katynia jeszcze jedno pytanie. Zadał je w jednej z ostatnich publicznych wypowiedzi Czesław Miłosz: "Czyżby pamięć o jednej z wielkich zbrodni XX wieku [o Katyniu] była jedynie wewnętrzną sprawą Polaków, a naprawdę przejmowała tylko rodzinę najbardziej wiarygodnego świadka? [...] Jak długo wszystko, co mówią Polacy [o Rosji i Związku Sowieckim], ma być niewiarygodne, ponieważ rzekomo skażone ich chorobliwym etnocentryzmem? [...] To odsłania coś bardzo głębokiego i poważnego, z czym trzeba się uporać teraz, kiedy Polska podobno należy do Europy".\nJeśli polska "polityka historyczna" nie upora się ze sprawą Katynia, nie "przebije się" z jej wymową - symbolu jednej z dwóch największych zbrodni XX wieku: zbrodni komunizmu - to zdradzimy nie tylko pamięć o zamordowanych na wschodzie, ale zmarnujemy szansę na ustalenie godnego i stabilnego miejsca Polski w Europie, obok Rosji. Do kogo powinniśmy się "przebić" w tej sprawie? Do młodych Polaków i do Europy, tej zwłaszcza, która nie zaznała zbrodni komunizmu lub nie chce o nich pamiętać i jest otwarta na pokusy lewicowej utopii.\nDotrzeć do Rosjan\nKatyń, tak jak Auschwitz, pokazuje, jak wyglądają możliwości utopii zrealizowanej. Koniecznie trzeba dotrzeć z tym symbolicznym przesłaniem sprawy Katynia do Rosjan. Katyń nie może być w naszej historycznej polityce przedstawiany tylko jako problem stosunków polsko-rosyjskich, ale głównie jako symbol zbrodni komunizmu. Powinniśmy żyć z wielkim sąsiadem jak najlepiej. Ale Rosjanin, który odrzuca świadectwo Katynia, nigdy naszym dobrym sąsiadem nie będzie. Tak jak nie będzie nim Niemiec, który nie mógłby się zdobyć na potępienie zbrodni nazizmu.\nZ obowiązku wyrażania przesłania Katynia nie wolno nam zrezygnować, bo w Europie odrzucającej pamięć o Katyniu czy o pakcie Ribbentrop-Mołotow będzie nam nieswojo, bo obok Rosji przekreślającej czy wypaczającej tę pamięć będziemy się czuli niebezpiecznie.\nPytanie o Gułag\nKiedy będą się odbywały uroczystości 60. rocznicy wyzwolenia Auschwitz, zapytajmy więc prezydenta Putina, czy reprezentuje tylko pamięć o Armii Czerwonej, która ten obóz wyzwoliła, czy także pamięć o innych obozach, w których zginęło nie mniej ludzi niż w Auschwitz - o Gułagu? Coroczne wspomnienie Katynia w gronie przedstawicieli narodów ofiar komunizmu mogłoby się stać centralnym, na wzór obchodów oświęcimskich, momentem stałego przypominania o tej drugiej stronie historii XX wieku.\n60. rocznica wyzwolenia Auschwitz przypomina inną bliską okrągłą rocznicę - konferencji w Jałcie. Czy razem z narodami Europy Środkowej i Wschodniej nie powinniśmy się zająć przygotowaniem uroczystych obchodów i tej okazji? Czy nie powinno nam zależeć na zinstytucjonalizowaniu pamięci o pokusie geopolitycznego kompromisu ze złem, o pokusie podziału Europy i świata na strefy wpływów, o pokusie obojętności na wolnościowe aspiracje narodów "gorzej" położonych? Komu to powinniśmy przypomnieć? Jałta, miasto należące do Ukrainy, jest w kontekście "pomarańczowej rewolucji" szczególnie dobrym miejscem, by zaprosić do refleksji nad politycznym cynizmem spadkobierców Roosevelta i Stalina. Ukraina z Polską, Węgry, Czechy, Słowacja, Rumunia, Bułgaria, kraje bałtyckie powinny się zająć konsekwentnym przypominaniem tej rocznicy. Prezydent Putin, kanclerz Schršder, prezydent Chirac i prezydent Bush powinni być na te obchody zaproszeni.\nKatyń i Jałta mają gorzką wymowę. Nie wolno dopuścić do ich zapomnienia, ale też trudno wokół nich budować pozytywny obraz własnej wspólnoty.\nDuma ze stoczni\n"Solidarność" (jej ćwierćwiecze będziemy obchodzić) jest rdzeniem naszej historycznej tradycji, źródłem polityki, do którego powinniśmy powracać. W niej żyła tradycja wolności I Rzeczypospolitej, nie znanej nie tylko u naszych sąsiadów, ale i zapomnianej przez naszych współczesnych polityków. W niej także streściło się przesłanie polskich powstań XIX wieku: walki za naszą i waszą wolność, wprost przywołane w manifeście I Zjazdu NSZZ "S". W tej tradycji odezwało się wreszcie to, co Ronald Reagan nazwał "wspaniałą niezgodą na opresję" ze strony okupanta niemieckiego, sowieckiego czy narzuconej przez tego ostatniego władzy. Ile narodów wokół Rzeczypospolitej skorzystało z tego wzoru, z polskiego przykładu, może lepiej uświadomić to sobie dziś, po ukraińskiej "pomarańczowej rewolucji".\nMusimy o tym przypomnieć w godny, widoczny dla świata sposób. Inaczej przyszłość naszej przeszłości będzie się malować w ciemnych barwach.


Kiedy życie wręcza Ci cytrynę, upiecz ciasto cytrynowe!: Muffinkowo!\nAutor: Naff o 01:31\nKarou 14 lutego 2013 07:25\nMmm, wyglądają przepysznie :3\nAsmilla 14 lutego 2013 09:23\nTwoje muffinki wyglądają smakowicie. ^__^\nNudzicie się? nie do pomyślenia o.o\nnawzajem ! :3\nIwona M. 14 lutego 2013 11:29\nO kurcze, wspaniała foremka! :D\nja potrzebuję na dziś ale takiej dużej, jednak zanosi się na to, że wytnę z tektury serce i to będzie mój szablon służący do wycięcia serca w biszkopcie :D\nTwoje ciasteczka wyglądają przepysznie!\nCieszę się, że Twój A. dotarł :D\nIzabela F 14 lutego 2013 12:44\nOjeju jakie urocze,też chcę takie coś ! *_*\nWidzisz mówiłam,że Aruś dotrze. No to miłych Walentynek Wam również :*\njakie ładne muffinki i zapewne pyszne *-*\ndziękuję i Tobie również życzę wesołych walentynek <3\nS.Levey 14 lutego 2013 12:51\nPozdrów Pana Arusia :D Chyba go dziś widziałam w naszej szkole pod 104 stał? Nie ważne, pozdrów XD\nA mi byś zrobiła muffinki?\nWeronika 14 lutego 2013 14:58\nJak słodko wyglądają *.* Maja coś w środku? Jakieś nadzienie? :3\nOptymistyczna :) 14 lutego 2013 15:49\nI widzisz, udało się! Arek jest z Toba :D No to życzę wam miłych walentynek ^^ Słodkie te foremki ^__^


Czym osłonić i udekorować okna? | Webus.pl\nUpały to czas, kiedy przychodzi nam do głowy pomysł dodatkowego odizolowania się od słońca. Doskonałym pomysłem na zacienienie balkonu, tarasu czy okien są markizy. Efektowne, praktyczne, bo najczęściej składane markizy, będą pełniły potrójną rolę.\nPo pierwsze umożliwią odpoczynek w łagodnym cieniu, po drugie sprawią, że do wnętrza dostanie się mniej słońca i ciepła, a po trzecie ochronią przed opadami deszczu i pozwolą na korzystanie z balkonu czy tarasu, także przy gorszej pogodzie. Gdy zastosujemy markizy efektowne, ładnie wykonane, z doskonałej jakości materiału dopasowanego do stylu budynku, dom nabierze zupełnie nowego wyrazu, wypięknieje.\nZacienienie wnętrza domu zagwarantują nam żaluzje lub takie, oferowane na przykład we Wrocławiu rolety rzymskie (http://krakzalwroclaw.pl/produkty/rolety-rzymskie/). Bogata oferta żaluzji z tworzyw sztucznych lub naturalnych, zaspokoi potrzeby każdego. Niesamowite wrażenie na nowoczesnych budynkach robią żaluzje fasadowe. Montowane na zewnątrz, na dużych płaszczyznach okien, są nie tylko praktyczne, chroniąc nas przed wzrokiem ciekawskich i nadmierną ilością światła słonecznego, ale także bardzo dekoracyjne.\nWe wnętrzu natomiast montowane przez nas żaluzje mogą mieć formę poziomą, pionową lub składać się z plisowanych materiałów. Wybór kolorów i materiałów z jakich są wykonane jest ogromny. Ekskluzywnie wyglądają żaluzje drewniane, pasujące także do wnętrz stylowych. Bardziej subtelną i elegancką dekoracją okien, jest pełniąca także rolę zasłony, roleta rzymska wykonana z pięknie udrapowanej tkaniny.\nOtagowany: osłony okienne, rolety, rolety rzymskie, żaluzje