Αναλύσεις « Eργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο\nPosted by eamgr στο 7 Ιουνίου, 2018\nΗ μάχη με τον νεοφιλελευθερισμό σε διεθνές πλαίσιο είναι μία μάχη που, για να τη δώσει και να την κερδίσει η Αριστερά, απαιτεί μια συνολικότερη επαναθεμελίωση της θέσης της για την εργασία, για τον διεθνή καταμερισμό της και το νέο χωροχρονικό πλαίσιο οργάνωσης, για μία νέα ισότιμη και αξιοπρεπή κατανομή της.\nΞεπερασμένα το οκτάωρο, η σταθερή δουλειά, το δυτικό πρότυπο μακροχρόνιων θέσεων εργασίας. Ποιος τα λέει όλα αυτά; Και πού τα λέει; Σε μία χώρα με 20% ανεργία, με τερατώδη ποσοστά υποαπασχόλησης, επισφάλειας, ανασφάλιστης και μαύρης εργασίας, σε μια χώρα όπου το 1/3 των καταγεγραμμένων μισθωτών αμείβεται με κάτι παραπάνω από 300 ευρώ καθαρά! Εκείνος που τα λέει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ενίοτε χαλαρώνει σε ομιλίες, όπως τις προάλλες στο συνέδριο Digital Economy Forum 2018. Ξεφεύγει από τα δεσμά της αναγκαστικής ηπιότητας του λόγου του αυτοπροσδιοριζόμενου ως αυριανού πρωθυπουργού.\nΚαι οι αληθινές προθέσεις βρίσκουν τις λέξεις για να εκφραστούν. Όπως τότε που έλεγε ότι, για να λυθεί το ασφαλιστικό, η πρότασή του είναι να κάνουν όλοι ιδιωτικές ασφαλίσεις. Όπως τότε που υποσχόταν εκτεταμένες απολύσεις στο Δημόσιο, όπως τότε που ονειρευόταν ριζική αποδόμηση των δημόσιων υπηρεσιών και παράδοσή τους στους εργολάβους – παράσιτα του δικού του πελατειακού κράτους.\nΓια να εργάζονται στις εργολαβίες τους όχι εργαζόμενοι με οκτάωρα, πλήρη ασφάλιση, συμβάσεις αορίστου χρόνου και άλλα τέτοια κατάλοιπα της σοσιαλιστικής επιρροής επάνω στον προ-νεοφιλελεύθερο δυτικό καπιταλιστικό κόσμο. Αλλά για να εργάζονται στα κάτεργα – σύγχρονα δουλεμπόρια των παρασιτικών συμμάχων του κ. Μητσοτάκη άνθρωποι φοβισμένοι, που άλλα υπογράφουν και άλλα εισπράττουν και που, όταν διεκδικούν τα νόμιμα, έστω αυτά τα κουτσουρεμένα νόμιμα, δέχονται και επιθέσεις με βιτριόλια.\nΈτσι θα αναπτύξει την οικονομία και θα λύσει και το πρόβλημα της ανεργίας ο κ. Μητσοτάκης. Έτσι θα κλείσει και την πολιτική ανορθοδοξία της ανόδου στην κυβέρνηση μίας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που εκφράζει αντίθετες ιδέες από τις καινοτόμες νεοφασιστικές ιδέες του νεοφιλελεύθερου ιδεατού κόσμου. Εξάλλου ο νεοφασισμός βρίσκεται στον πυρήνα όχι μόνο της αντιπολιτευτικής στρατηγικής της Ν.Δ., αλλά και της ίδιας της προτεινόμενης άσκησης της εξουσίας εκ μέρους της!\nΠρέπει να γίνει σαφές ότι ο κ. Μητσοτάκης, όσο και αν κατά καιρούς θολώνει τις θέσεις του, όσο και αν κατά καιρούς επιχειρεί να τις εξωραΐσει και να τις ερμηνεύσει αλλιώς από ό,τι είναι, δεν κάνει τίποτα στην τύχη, ή από λάθος, ή από ανεπάρκεια απλώς, και ας νομίζουν έτσι αρκετοί, αστειευόμενοι με τον πολιτικό του λόγο.\nΟυσιαστικά το σχέδιο που προτείνει ο κ. Μητσοτάκης υπάρχει ήδη σε ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς εργασίας: το ρημαγμένο τοπίο μιας σταδιακής επιθετικής διαδικασίας που κορυφώθηκε με την εμπειρία της συμμαχίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ του 2012-2015. Και με αυτή τη ρητορική, γι’ αυτήν την αναγκαιότητα περάσματος από το αναδιανεμητικό δημόσιο στο πιο σκληρό και ανταγωνιστικό ιδιωτικό, προσπαθεί να κερδίσει όχι μόνο τους εργοδότες, δίνοντάς τους τα πάντα, αλλά και κομμάτια της ίδιας της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των νεότερων! Να τους κερδίσει ιδεολογικά, όπως κάνει παντού ο νεοφιλελευθερισμός.\nΑξίζει να αναφέρουμε ότι νέοι εργαζόμενοι και νέοι επιστήμονες είναι η αιχμή του δόρατος στα πιο αντιδραστικά κινήματα ενάντια σε κυβερνήσεις της Αριστεράς, όπως συμβαίνει στη Βραζιλία, στη Βενεζουέλα κ.ά.\nΗ περαιτέρω νεοφιλελευθεροποίηση και άρα αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί κεντρικό στόχο των πιο σκληροπυρηνικών δυνάμεων της Ευρώπης στον ανταγωνισμό τους με το πρότυπο της κινεζικής οικονομίας. Αποτελεί υπαρξιακή, δηλαδή, ανάγκη τους στο πλαίσιο του ξέφρενου ανταγωνισμού υποτίμησης της αξίας της εργατικής δύναμης και αποδιάρθρωσης του χωρόχρονου της εργασίας.\nΑλλά δεν είναι νομοτέλεια, σε τελική ανάλυση, όσο και αν παρουσιάζεται σαν τέτοια. Αντίθετα, είναι ακριβώς πάνω στην αντιπαράθεση σε αυτό το ζήτημα, δηλαδή για την εργασία και την κοινωνική της αξία, που διεξάγεται ήδη η ταξική πάλη και τα ιδεολογικά της αποτελέσματα είναι υπαρκτά σε ολόκληρη την ήπειρο.\nΗ αντίληψη που έχει η Αριστερά για την εργασία, για την κοινωνική της αξία, για τον ρόλο της στην κοινωνική αναπαραγωγή αποτελεί κορυφαίο παράγοντα που την προσδιορίζει. Αριστερά δίχως υπεράσπιση της εργασίας δεν υπάρχει, για να θυμηθούμε τον Μαρξ δύο αιώνες από τη γέννησή του. Παρ’ όλα αυτά, η αντιπαράθεση της σύγχρονης Αριστεράς με τον κυρίαρχο νεοφιλελευθερισμό σε αυτό το ζήτημα γίνεται αμήχανα, από θέσεις άμυνας, αναγκαστικά με εργαλεία υπεράσπισης των εργασιακών σχέσεων μιας άλλης εποχής. Μόνο που εδώ εντοπίζονται δύο προβλήματα:\nΠρώτον, αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί, με την έννοια ότι οι παραγωγικές δυνάμεις κάθε κοινωνικού σχηματισμού καθίστανται ολοένα και πιο εξαρτημένες από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και έχουν αλλάξει ριζικά. Επομένως ριζικά θα αλλάξουν, υπό οποιοδήποτε οικονομικοπολιτικό σύστημα, και οι παραγωγικές σχέσεις.\nΔεύτερον, ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης εξακολουθεί να εργάζεται με παραδοσιακές σχέσεις εργασίας, γεγονός που επιδρά διασπαστικά στο εσωτερικό του κόσμου της εργασίας και συγκροτεί αντικειμενικές αποστάσεις αυτής της εργατικής τάξης από τα νέα προλεταριοποιημένα στρώματα της χειρωνακτικής αλλά και της διανοητικής εργασίας.\nΗ αντιπαράθεση με τον νεοφιλελευθερισμό του κ. Μητσοτάκη είναι μία μάχη που μεσοπρόθεσμα αναφέρεται στην κινηματική και εκλογική ήττα της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που εκπροσωπεί. Με μία νέα εκλογική επιβεβαίωση της κυβέρνησης της Αριστεράς που εκπροσωπεί την ανάγκη επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων (ως αναγκαίο βήμα επανασυγκρότησης της εργατικής τάξης σαν συλλογικό υποκείμενο), την αύξηση του κατώτατου μισθού και την ποιοτική υπεράσπιση και επέκταση των δομών του κράτους πρόνοιας.\nΩστόσο η μάχη με τον νεοφιλελευθερισμό σε διεθνές πλαίσιο είναι μία μάχη που για να τη δώσει και να την κερδίσει η Αριστερά απαιτείται μια συνολικότερη επαναθεμελίωση της θέσης της για την εργασία, για τον διεθνή καταμερισμό της, το νέο χωροχρονικό πλαίσιο οργάνωσης για μία νέα ισότιμη και αξιοπρεπή κατανομή της.\nΝαι, δουλεύοντας τετράωρα ίσως δημιουργούνται περισσότερες θέσεις εργασίας, σωστά λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Αρκεί να μην είναι τετράωρο στα χαρτιά που γίνεται οκτάωρο απλήρωτης υπερεργασίας. Αρκεί να είναι τετράωρο με πλήρη δικαιώματα και αξιοπρεπή αμοιβή. Ναι, δεν είναι ανάγκη να εργάζεται κανείς σε μία δουλειά για όλη του τη ζωή. Να γεννιέται και να πεθαίνει ανειδίκευτος εργάτης. Μπορούμε να φανταστούμε ένα άλλο κοινωνικό πλαίσιο, όπου κάθε άνθρωπος θα μπορεί να σπουδάζει δημόσια και δωρεάν στον τομέα της αρεσκείας του όποτε το θέλει.\nΗ κοινωνική εργασία του σοσιαλισμού, η «λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους», η ελεύθερη πρόσβαση στη μόρφωση σε κάθε ηλικία και κοινωνική τάξη, μέχρι να μην διαφοροποιούνται οι άνθρωποι με βάση την τάξη ή το φύλο ή το χρώμα του δέρματός τους: αυτή είναι η απάντηση σήμερα της σοσιαλιστικής προοπτικής.\nΚαι είναι ώρα να οργανωθεί σε συγκροτημένο πλαίσιο συνολικότερης πολιτικής διεκδίκησης, πριν ο περιφερειοποιημένος από τον ιμπεριαλισμό κόσμος ολοκληρωθεί σαν ελεύθερη ζώνη δουλεμπορίου για πρώην ανθρώπους, για νέες εξατομικευμένες στρατιωτικοποιημένες μηχανές, πρώτη ύλη, εξάλλου, για τους νέους πολέμους μίας ανεπίστρεπτης κρίσης που ο κ. Μητσοτάκης ονομάζει «νέα εποχή».\nPosted in Αναλύσεις | Leave a Comment »\nPosted by eamgr στο 21 Μαΐου, 2018\nΗ νέα εθνικοφροσύνη δοκιμάζει τα όρια της κοινωνίας προκειμένου να επανέλθει σαν νόμιμος πιστοποιητής εθνικών φρονημάτων. Το πολιτικό μέτωπο υπάρχει για αυτό. Διάχυτο από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι τον ανοιχτό νεοναζισμό.\nΑξίζει να μιλήσουμε για αυτό το φαινόμενο, για τις καταβολές του, αλλά κυρίως για την προοπτική άμεσης εμπλοκής του στην πορεία της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει την χώρα από τα μνημόνια. Μαζί με αυτό μάς γλυτώνει από τα χειρότερα, από τον ακροδεξιό κίνδυνο που φύτρωσε στην σκιά της κρίσης.\nΑλλά πρέπει να το πούμε ανοιχτά: Η ισχυροποίηση της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας συμπίπτει με την ευόδωση μίας πολύπλευρης, σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής που θα περάσει πάνω από το εν μέρει κυρίαρχο πρότυπο των ακροδεξιών πεποιθήσεων για τους προαιώνιους εχθρούς του έθνους.\nΟ λόγος δεν γίνεται για τους φασίστες που προφασίζονται τους πόντιους τιμητές μνήμης. Δεν πέφτουμε κι από τα σύννεφα. Αντίθετα, κινδυνεύουμε να εθιστούμε επιπλέον στις εικόνες δράσης τους. Εξάλλου οι φασίστες αντιστοιχούν στο 10-15% της κοινωνίας. Ο λόγος πρέπει να γίνει για το θράσος-από που αντλούν τέτοιο θράσος;\nΑμέσως μετά το χτεσινό επεισόδιο όλες ανεξαιρέτως οι δεξιότεροι της ΝΔ σχηματισμοί-αν όχι και εντός αυτής-έσπευσαν να δικαιολογήσουν και να στεγάσουν πολιτικά την επίθεση! Είναι μεγάλο το ακροατήριο-μεγάλη η δεξαμενή ψηφοφόρων. Τόσο μεγάλο που και η ΝΔ καθορίζει τις εθνικές της θέσεις γύρω από αυτό.\nΤο συγκεκριμένο πολιτικό-κοινωνικό σύμπλεγμα ψάχνει αφορμές ώστε τις αντιθέσεις που ξέσπασαν λόγω της μνημονιακής περιπέτειας της χώρας να τις στρέψουν προς μία προσφιλή ως προς τον ιδεολογικό τους άξονα διαχωριστική γραμμή: Όχι αστική τάξη έναντι του κόσμου της εργασίας. Όχι δημοκρατία έναντι απολυταρχίας. Αλλά: Ο νέος εθνικοφρονισμός έναντι των προδοτών της πατρίδας.\nΈρχεται από παλιά αυτή η ιδεολογική βάση συγκρότησης κοινωνικών πλειοψηφιών. Υπεύθυνη για όλες τις τραγωδίες του νεοελληνικού έθνους. Από την συντριβή του 1897, στην Μικρασιατική καταστροφή, στο δράμα της προσφυγιάς, των τουρκόσπορων όπως τους έλεγαν, ύστερα στο πλάι των ναζί κατακτητών ενώ στην Ελλάδα υψωνόταν το πιο σπουδαίο αντάρτικο σε όλη την Ευρώπη, ύστερα στον Εμφύλιο, την ντροπή των ξερονησιών, το κράτος-χωροφύλακα, την δικτατορία κτλ.\nΑποτελεί το βαθύ κράτος. Οργανικά και ιδεολογικά. Δεν είναι εξαίρεση, αλλά η αιτία για τα δεινά, για την καθυστέρηση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Καθώς η εθνικοφροσύνη τους προϋποθέτει κάποιον αφέντη-και πολλούς εχθρούς για να δικαιολογεί την ύπαρξη της. Άλλοτε στοιχισμένοι πίσω από τους Βρετανούς, τους ναζί, τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Ρωσία-όποιον δίνει μεροκάματο στους χαφιέδες.\nΠάντοτε απέναντι στην Τουρκία. Πάντοτε απέναντι στους βαλκανικούς λαούς. Και εδώ είναι το θέμα σήμερα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να κάνει ένα μεγάλο ποιοτικό άλμα. Ένα ιστορικό άλμα. Προσπαθεί να συγκροτήσει ένα δίχτυ συνεργασίας με τους βόρειους γείτονες μας. Στα πλαίσια μίας ευέλικτης εξωτερικής πολιτικής που γνωρίζει ότι εάν δεν φτάσουμε στην ιστορική συνεννόηση, στο πλήρωμα του χρόνου για την συνεργασία, επιτέλους, των βαλκανικών λαών, οι διεθνείς μεγάλοι ανταγωνισμοί θα πατήσουν και πάλι το πόδι τους στην πολύπαθη Βαλκανική χερσόνησο-όπως και στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία.\nΕίναι γνωστές οι αιτίες της πολυδιάσπασης, του αέναου κύκλου αίματος στην περιοχή μας-πάντοτε αντανάκλαση μεγαλύτερων παγκόσμιων αντιθέσεων. Οι ντόπιοι εθνικόφρονες στην ουρά του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πατρόνα υπήρξαν πάντα η πρώτη ύλη για την απαραίτητη τρομοκρατία συμμόρφωσης στο εσωτερικό, όπως και ανάφλεξης στο εξωτερικό.\nΗ κυβέρνηση σκοπεύει, αν αυτό είναι εφικτό και από την άλλη μεριά, να δείξει καλή θέληση επίλυσης ενός χρόνιου προβλήματος-του Μακεδονικού-το οποίο όχι μόνο γεννήθηκε από τον σύγχρονο εθνικοφρονισμό, αλλά και αποτελεί την κινητήρια δύναμη του μέσα στα χρόνια. Απέναντι της βρίσκει ήδη μια μειοψηφική-που όμως διαπερνά όλους τους υπόλοιπους κομματικούς σχηματισμούς-μερίδα της κοινωνίας. Που τσαλαβουτάει, όταν δεν είναι πνιγμένη ήδη, στα νερά του εθνικισμού.\nΑλλά το αληθινό πρόβλημα της χώρας μας είναι η τουρκοφαγία. Η τουρκοφαγία, μαζί με το μίσος για τους βαλκανικούς λαούς, είναι τεράστιου μεγέθους εμπόδια ανάπτυξης της χώρας. Αρκεί να σκεφτούμε το ενδεχόμενο η χώρα μας να ερχόταν σε κεντρικής βάσης συνεννόηση με την Τουρκία για μια σειρά άλυτων διμερών θεμάτων: Πόσο μεγάλος χώρος θα απελευθερωνόταν για την ανάπτυξη της οικονομίας, την απαλλαγή της από τους διεθνείς προστάτες, για την οικοδόμηση περιφερειακών σχηματισμών βιώσιμων σε μία εποχή όπου τα έθνη-κράτη απειλούνται από την βίαιη περιφερειοποίηση γύρω από τους γιγάντιους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.\nΑυτά είναι τα ιστορικά διλήμματα που ανοίγονται μπροστά στην χώρα μας.\nΤα διλήμματα της εποχής μας, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις δεν μοιάζουν καθόλου ευοίωνες. Είναι προφανές ότι σε αυτά τα διλήμματα από την μεριά της προόδου, της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να τραβήξει τον δρόμο της κόντρα στις θλιβερές σχηματοποιήσεις του νέο-εθνικισμού, που για μια ακόμα φορά αποτελεί ανάχωμα ως προς την εθνική και κοινωνική ολοκλήρωση της χώρας.\nPosted in Αναλύσεις, Επικαιρότητα | Leave a Comment »\nPosted by eamgr στο 30 Απρίλιος, 2018\nΗ εργατική τάξη και οι κοινωνίες της εργασίας θα σκιαγραφήσουν και πάλι αλλά και θα διεκδικήσουν την κοινωνική προοπτική του ελεύθερου δημιουργικού ανθρώπου η εργασία και το πνεύμα του οποίου θα συνεισφέρουν στις ανάγκες και την ελευθερία του κάθε συνανθρώπου του ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, εθνικότητα, φύλο, κουλτούρα.\nΔυστυχώς σήμερα 170 χρόνια από την αρχική δημοσίευση του κομμουνιστικού μανιφέστου και 100 χρόνια από την Οχτωβριανή επανάσταση, γεγονότων που κατά τη κοινή πίστη θεμελίωναν την δυνατότητα εμπραγμάτωσης των κομμουνιστικών ιδανικών της κοινωνικής απελευθέρωσης οι ανθρώπινες κοινωνίες σε ρόλο Σίσυφου βρίσκονται πάλι από την αρχή να σπρώχνουν το τροχό της ιστορίας σε συνθήκες ακραίας και ολοκληρωτικής βαρβαρότητας της παγκοσμιότητας του νεοφιλελευθερισμού.\nΗ στρατηγική ήττα της εργατική τάξης τον 20 αιώνα, η συντριπτική επανακυριαρχία του κεφαλαίου που εμφανίζεται όχι μόνο ως πολιτική αλλά και ως ιδεολογική ήττα του μαρξισμού, η αιχμαλωσία και η ομηρία της ανθρώπινης κοινωνίας από τις ίδιες τις παραγωγικές της δυνάμεις δεν είναι καθόλου τυχαία ζητήματα.\nΔεν οφείλονται σχεδόν καθόλου σε εξ΄ αντικειμένου και αναπόφευκτα λάθη και επί μέρους στρεβλώσεις στην άγνωστη πορεία ενός ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Ούτε μόνο στον χαρακτήρα και την ιδιομορφία ιστορικών προσωπικοτήτων ή μόνο και κύρια στην δράση του αντίπαλου πανίσχυρου κεφαλαίου.\nΗ θεώρηση της μεταοχτωβριανής πορείας των πολιτικών υποκειμένων και των κοινωνιών τους δεν αφήνει περιθώρια αμφιταλάντευσης και ιδεολογημάτων Πόντιου Πιλάτου για τις αιτίες. Ήταν μια πορεία καθολικής στρέβλωσης , αφαιρετικής υπεραπλούστευσης, εκφυλισμού και τελικά αναίρεσης της υλιστικής διαλεκτικής γνωσιοθεωρίας στο χώρο του ιστορικού υλισμού.\nΗ πολιτική κυριαρχία του προλεταριάτου που δεν θα καταργούσε μόνο τις εκμεταλλεύτριες τάξεις αλλά και τον εαυτό του, ταυτοποιήθηκε με μια δεσποτική εξουσία έστω και ως μεταβατική φάση (κράτησε 80 χρόνια! ) η οποία για τις ανάγκες της αντικατέστησε την υλιστική διαλεκτική γνωσιοθεωρία με άπειρα ακίνητα και ανεξέλικτα μανιχαιστικά δίπολα στα οποία έκλεινε κάθε εκδήλωση των κοινωνικών σχέσεων και της ταξικής πάλης που αυτές περιέκλειναν.\nΈτσι η δεσποτική εξουσία αναπαράγαγε την ανάγκη ύπαρξης της και τον εαυτό της μέχρι την αυτοκατάρευση της (χώρες του υπαρκτού) ή την ακραία νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της (Κίνα).\nΔεν είναι ούτε τυχαίο ούτε συγκυριακό που τα πολιτικά κόμματα αυτής της κατεύθυνσης όχι μόνο βρίσκονται σε αδυναμία να αναλύσουν σε βάθος οποιοδήποτε σύγχρονο φαινόμενο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής σε διεθνές ή εθνικό επίπεδο, αλλά ακροβατούν και με όρους τυπικής λογικής, σε εν κενώ «επαναστατικούς» βερμπαλισμούς κατά το «ράβδος εν γωνία άρα βρέχει!!»\nΜε αταξική, απολίτικη και προπάντων αποιδεολιγικοποιημένη λειτουργία αποτελούν συντηρητικές δυνάμεις που όχι σπάνια συμπλέουν με αντιδραστικά μέτωπα δυνάμεων, αρνούμενα να αναγνωρίσουν κάθε προσπάθεια της κοινωνίας να διερευνήσει νέους δρόμους μετάβασης σε ένα ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό πέρα από τις συνταγές που οδήγησαν σε παγκόσμια τραγωδία της εργατικής τάξης και των λαών στη δεκαετία του ‘90.\nΗ θεωρητική επαναστατική επαναθεμελίωση της αριστεράς αποτελεί το πρώτο ζητούμενο της εποχής μας. Επαναθεμελίωση που θα πιάνει το νήμα από την εποχή του κομμουνιστικού μανιφέστου και θα επανατοποθετεί όλες τις βασικές έννοιες της κοινωνικής κίνησης και εξέλιξης στη βάση των αρχών της υλιστικής διαλεκτικής γνωσιοθεωρίας.\nΣτην εποχή μας της υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων οι ανισομετρίες γεωγραφικές, εθνικές κοινωνικές καθιστούν πάνω από το 35% του παγκόσμιου πληθυσμού κοινωνικό περιθώριο με την κυριολεξία του όρου, πράγμα που αποκαλύπτει και την ανάγκη για ριζικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς.\nΗ επανασυγκρότηση ενός νέου κοινωνικού κράτους στην βάση των ανθρωποκεντρικών αξιών, διεθνιστικού, αντισωβινιστικού, αντιιμπεριαλιστικού είναι στη πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων της εργατικής τάξης και ζητούμενο της πλειοψηφίας της κοινωνίας.\nΑυτό το πλειοψηφικό ρεύμα έδωσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο μέτωπο της αριστεράς στην χώρα μας και αυτή είναι που συνεχίζει παρά τις απόλυτα αντίξοες συνθήκες να στηρίζει τον αγώνα συγκρότησης και εδραίωσης του.\nΓια την αριστερά η διαχείριση του κοινωνικού κράτους δεν μπορεί να είναι μόνο ανακούφιση των ευπαθών ομάδων. Είναι μια συνολική διαχείριση με βασικές αξίες την εργασία, την δημοκρατία, την κοινωνική και διεθνιστική αλληλεγγύη.\nΤο κοινωνικό κράτος για την αριστερά και το επαναστατικό εργατικό κίνημα θα ‘ναι το πρόπλασμα και το ταξικό σχολείο της νέας κοινωνίας στο οποίο θα ξεκινήσουν να θεμελιώνονται οι νέες κοινωνικές σχέσεις σε συνθήκες ταξικής πάλης με δημιουργική απόληξη.\nΗ εργατική τάξη δεν είναι απλά οι κολασμένοι της γης είναι η ελπίδα της.Είναι η νέα ζωή του κόσμου. Αυτή είναι η δική μας Πρωτομαγιά.\nPosted in Ανακοινώσεις, Αναλύσεις | Με ετικέτα: Πρωτομαγιά 2018 | Leave a Comment »\nPosted by eamgr στο 13 Απρίλιος, 2018\nΗ Συρία, έδαφος που αποτέλεσε για την εξέλιξη της ανθρωπότητας ένα ανεπανάληπτο πολιτισμικό-φυλετικό-θρησκευτικό χωνευτήρι, με μια ιστορία 5 χιλιάδων χρόνων, με σπουδαίες πόλεις του ελληνικού, ακόμα, κόσμου σαν την Αντιόχεια, άλλοτε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, της προόδου και του πολιτισμού, βρίσκεται εδώ και εφτά χρόνια στην δίνη ενός πολέμου με παγκόσμιες διαστάσεις, αρχικά υποκινούμενου από τον άξονα της Δύσης σαν εσωτερική ανταρσία. Ένα πραξικόπημα, ουσιαστικά, εναντίον του νόμιμου ηγέτη της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ, ένα πραξικόπημα, που όμως έχει εξελιχθεί σε έναν διεθνή πόλεμο δια αντιπροσώπων.\nΣτην Συρία διαδραματίζεται η πρώτη πολεμική αναμέτρηση στα πλαίσια της μετατόπισης του κέντρου βάρους του κόσμου από την Δύση προς την Ανατολή.\nΤο απίστευτο μέγεθος της τραγωδίας δεν μπορεί να μεταφερθεί μόνο με αριθμούς, επειδή- παράλληλα με την διάλυση της Συρίας- χαράζονται πληγές πάνω στο κορμί της παγκόσμιας συλλογικής μνήμης, με τις βεβηλώσεις σε τόσες και τόσες πόλεις-μνημεία της. Αλλά οι αριθμοί αντιστοιχούν έτσι και αλλιώς σε ανθρώπους: Σε μια χώρα 22 εκατομμυρίων, οι νεκροί είναι πάνω από 340 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας ανέρχονται σε περίπου 8 εκατομμύρια, και οι πρόσφυγες της στο εξωτερικό σε παραπάνω από 4 εκατομμύρια!\nΣτον πόλεμο της Συρίας, επιπλέον, μετριέται, επί του παρόντος, το επίπεδο και η δυναμική των παγκόσμιων ανταγωνιστικών δυνάμεων. Ενώ οι συμμαχίες και τα αντίπαλα στρατόπεδα βρίσκονταν εξαρχής σε μία σχετική ρευστότητα, πλέον διαφαίνεται ότι δύο βασικοί άξονες τέμνουν τα συγκροτημένα συμφέροντα. Και στην Συρία, αλλά και ευρύτερα. Το ένα είναι το δυτικό στρατόπεδο, με εξέχουσες τις ΗΠΑ, και τη συμμαχία των προθύμων, ένα κομμάτι του πυρήνα της Ευρώπης, το Ισραήλ, καθώς και ο άξονας των πλέον συντηρητικών σουνιτικών δυνάμεων του αραβικού κόσμου.\nΑνά διαστήματα η Συρία δέχτηκε βομβαρδισμούς από 8 χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αυστραλία). Ο πόλεμος αυτός θεωρήθηκε πρώτης τάξης ευκαιρία προκειμένου να δοκιμαστεί/καταναλωθεί πολεμικό υλικό αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.\nΟ διαμελισμός της Συρίας, υπήρξε εξαρχής κεντρικός στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ (σχέδιο τριχοτόμησης του 2013). Γιατί με την τριχοτόμηση οι ΗΠΑ θα πετύχαιναν έναν νέο καθορισμό συνόρων σε ολόκληρη την περιοχή, αναδιατάσσοντας και επικαιροποιώντας τον προστατευτικό τους ρόλο σε μία περιοχή-διακύβευμα για την παγκόσμια ηγεμονία. Στην οποία, εξάλλου, είχαν συμπληρώσει ήδη πάνω από δέκα χρόνια ατέρμονων και σε γενικές γραμμές αναποτελεσματικών πολεμικών επιχειρήσεων.\nΚαι, πράγματι, τμήματα αυτής της τριχοτόμησης υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην Συρία. Αλλά το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ-με την αναμφίβολη συμμετοχή των ιρανικών δυνάμεων, αλλά και φυσικά της Ρωσίας, η οποία αναβαθμίζει έτσι την παρουσία της σε μία περιοχή όπου ήδη από πριν διατηρούσε τον 5ο στόλο της, κατέχει πλέον την εξαιρετικά μεγάλη πλειονότητα των κατοικημένων περιοχών της χώρας. Ουσιαστικά βαίνει προς το τέλος αυτός ο πόλεμος-με τις ΗΠΑ να μην έχουν πετύχει τον σκοπό τους.\nΟ έτερος άξονας συγκροτείται βασικά από την Ρωσία, το Ιράν, τις σιιτικές δυνάμεις που βλέπουν στο πρόσωπο του Άσαντ και στο Ιράν έναν πυλώνα συσπείρωσης απέναντι στην απειλητική αμερικάνικη »αυγή της Οδύσσειας» όπως ονόμασαν την παρατεταμένη επιχείρηση αποσταθεροποίησης της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Με Ιθάκη της το Ιράν. Και στο βάθος, ασφαλώς, την περικύκλωση της βασικής ιμπεριαλιστικής της ανταγωνιστικής δύναμης-της Κίνας.\nΓια αυτό, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, το βασικό κέντρο βάρους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπως αυτό συγκροτήθηκε από την περίοδο της προεδρίας Ομπάμα ήταν η περιοχή του Ειρηνικού. Όμως, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου διατηρεί την σημασία της για τις ΗΠΑ, για έναν ακόμα λόγο, καθώς εκεί αμφισβητείται ουσιαστικά η επιβίωση της στρατηγικής τους ελέγχου των μετόπισθεν της κινέζικης επιρροής συνολικά στην Ασία και από εκεί στον κόσμο.\nΕπιπρόσθετα, όπως έχει εξελιχθεί ο πόλεμος στην Συρία, εκεί αναδεικνύεται σαν η πρώτη στρατηγικής σημασίας ήττα των Αμερικάνων στην μεταψυχροπολεμική εποχή από την έτερη ανταγωνιστική στρατιωτική δύναμη-την Ρωσία.\nΔύο φορές κατά το παρελθόν οι ΗΠΑ έφτασαν στο χείλος της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης τον πόλεμο της Συρίας. Και τις δύο με αφορμή τον ισχυρισμό περί χρήσης χημικών όπλων εκ μέρους του καθεστώτος Άσαντ. Την πρώτη, τον Αύγουστο του 2013, ο πρόεδρος Ομπάμα, αντιτάχθηκε στις ισχυρότατες πιέσεις του πανίσχυρου στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.\nΕίχε, βέβαια, προηγηθεί η καταψήφιση της συμμετοχής στην επέμβαση από το Βρετανικό κοινοβούλιο, γεγονός που αφαίρεσε ένα μεγάλο μέρος από την χρειαζούμενη ευρύτερη συναίνεση/συνενοχή στο επιχειρούμενο έγκλημα με απρόβλεπτες συνέπειες. Αξίζει, εδώ, να υπενθυμίσουμε ότι από τους πρώτους που έσπευσαν να δηλώσουν την προθυμία τους προς το αμερικάνικο στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα ήταν…ο Βαγγέλης Βενιζέλος, τότε αντιπρόεδρος της εθνοσωτήριας κυβέρνησης Σαμαρά, ο οποίος, μάλιστα, πλεονέκτησε τότε ως προς την αναγκαιότητα της επέμβασης.\nΤην δεύτερη φορά, τον Απρίλη του 2017 ο κόσμος παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα έναν αστραπιαίο βομβαρδισμό-εντολή του προέδρου Τραμπ, με 59 πυραύλους Τόμαχοκ έναντι συριακών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Ο Τραμπ αισθανόταν, και τότε, την ανάγκη να αποδείξει την αφοσίωση του στις προτεραιότητες του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Οι Αμερικάνοι επέλεξαν αυτόν τον τρόπο δράσης, επιπλέον, προκειμένου να υπενθυμίσουν την ισχύ τους, αλλά πλέον ήταν φανερό ότι το ποτάμι του πολέμου δεν γυρνούσε πίσω.\nΚαι ούτε και θα γυρίσει και τώρα. Ο πόλεμος ουσιαστικά έχει κριθεί. Μόνον μία γενικευμένη σύρραξη, άμεσης πολεμικής επέμβασης με διεθνή κάλυψη-κάτι που μοιάζει απίθανο-θα μπορούσε να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων. Αλλά θα σήμαινε ταυτόχρονα και την έναρξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου. Κάτι που το γνωρίζουν καλά, και οι ΗΠΑ, και οι τωρινοί πρόθυμοι: Η Γαλλία του Βοναπάρτη Μακρόν, αλλά και η Βρετανία της παραπαίουσας Τερέζα Μέι, η οποία αυτή την φορά, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, θα προσπαθήσει να παρακάμψει το Κοινοβούλιο.\nΒεβαίως αν οι απειλές υλοποιηθούν με την εκτόξευση πυραύλων ενάντια σε κέντρα ισχύος του καθεστώτος Άσαντ, ένα ατύχημα, ή μία διασταύρωση με ρωσικές δυνάμεις δεν θα μπορούσε να αποκλείσει κανείς την αλυσιδωτή πολεμική εμπλοκή. Εξάλλου, έτσι και αλλιώς, το τελευταίο διάστημα σημειώνονται επεισόδια εμπλοκής και παράπλευρων βομβαρδισμών, σε μια περιοχή-μαγνητικό πεδίο συσσωρευμένων αντιθέσεων.\nΓενικότερα, ο πόλεμος στην Συρία, όπως και κάθε πόλεμος με πολυπαραγοντικές καταβολές, συγκροτεί τα δικά του δεδομένα. Όμως, ακόμα και αν οι ΗΠΑ ομολογούσαν την αποτυχία τους να καθορίσουν τις εξελίξεις, ή ακόμα κι αν υποθετικά επέλεγαν να προσεγγίσουν την προοπτική μίας προσέγγισης με την Ρωσία-ακριβώς όπως, αντίστροφα, κάποτε ο Νίξον επιχείρησε να στήσει γέφυρες με τον Μάο Τσετούνγκ για να περικυκλώσει την Σοβιετική Ένωση-αυτό και πάλι θα εντάσσονταν σε μία εναλλακτική διαδρομή που θα στόχευε στην αποστέρηση ενός πολύτιμου συμμάχου της Κίνας-επειδή η Κίνα είναι σε τελική ανάλυση ο στόχος.\nΌπως και αν έχει, στην παρούσα συγκυρία ,αξίζει να επεξεργαστεί κανείς ορισμένες σημαντικές πτυχές της υπόθεσης. Ενδεικτικές ως προς την φύση, το περιεχόμενο και την εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης.\nΚαι ποιες είναι αυτές; Δύο, βασικά. Η πρώτη σχετίζεται με το φαινόμενο Τραμπ.\nΟ πρόεδρος Τραμπ, μόλις πριν από μία εβδομάδα, εξήγγειλε ξαφνικά-αιφνιδιάζοντας τους πάντες-ότι σκοπεύει να αποσύρει την Αμερική από την Συρία. »Άλλες δυνάμεις θα αναλάβουν εκεί την υπόθεση». Τι μεσολάβησε μέχρι την προχτεσινή υπόσχεση για επιθετικό μπαράζ εκτόξευσης πυραύλων που θα τρομάξει τους αντιπάλους του; Προφανώς εκείνο που μεσολάβησε και τις δύο προηγούμενες φορές: Η επίκληση χρήσης χημικών από το καθεστώς Άσαντ. Μία καλή ευκαιρία προκειμένου να καταναλωθούν μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων πολεμικά υλικά, για να λαδωθεί καλά η μηχανή της πολεμικής βιομηχανίας.\nΗ οποία δεν τα πήγαινε εξαρχής καλά με τον νέο πρόεδρο. Και η οποία είναι πανίσχυρη. Ήδη πριν ακόμα αναλάβει καθήκοντα προέδρου ο Τραμπ έπρεπε να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες περί συνέργειας με τον δαίμονα Πούτιν, ο οποίος έβαλε το δάχτυλο του στις αμερικάνικες εκλογές για να εκλεγεί ο εκλεκτός του συνεργάτης, ο Τραμπ.\nΈκτοτε, μία μεγάλη και πρωτοφανής δικαστική έρευνα κυκλώνει τον Αμερικάνο πρόεδρο. Εισαγγελικές αρχές με ανθρώπους του FBI μπουκάρουν στα γραφεία στενών του συνεργατών. Ο πολύ στενός του περίγυρος βρίσκεται υπό έλεγχο. Μιλάμε για μία ανοιχτή διάσταση συμφερόντων. Τις έρευνες ευνοεί και ενορχηστρώνει ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης! Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές προειδοποιούν τον Τραμπ να μην τολμήσει να τον αποπέμψει, όπως και να μην αποπέμψει τον ειδικό ανακριτή που χειρίζεται τα θέματα διαφθοράς-όπως έχει το προεδρικό δικαίωμα να κάνε-επειδή σε αυτή την περίπτωση ενδέχεται να αντιμετωπίσει επιπλέον κατηγορίες παρακώλυσης της Δικαιοσύνης!\nΟ Τραμπ δεν είναι απλώς ένας πρόεδρος μειοψηφίας-ούτε και ένας αμφισβητούμενος πρόεδρος: Είναι ένας πρόεδρος υπό αίρεση. Αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο από μια άποψη: Επειδή είναι εξαιρετικά ευάλωτος απέναντι στις πιο πολεμοχαρείς δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας του. Από αυτή την υπό αίρεση θέση του, ίσως, πηγάζουν και οι τόσο συχνές αλλοπρόσαλλες μεταλλαγές αποφάσεων και δηλώσεων.\nΤην τελευταία φορά που στο τιμόνι των ΗΠΑ βρίσκονταν ένας πρόεδρος μειοψηφίας οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στην πιο μεγάλη πολεμική περιπέτεια μετά το Βιετνάμ, παρότι ο Μπους-επειδή για αυτόν μιλάμε-είχε ξεκινήσει κι εκείνος-όπως ο Τραμπ-σαν υπερασπιστής της πολιτικής του απομονωτισμού των ΗΠΑ.\nΈτσι, θα ήταν ίσως καλύτερα να επεξεργαστούμε το φαινόμενο Τραμπ περισσότερο σαν ένα φαινόμενο επικίνδυνο λόγω αδυναμίας, παρά προθέσεων. Επειδή είναι το κορυφαίο παράδειγμα ενός ιδιότυπου δυϊσμού, σε ανώτερο επίπεδο, στο επίπεδο των πιο μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.\nΚάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα. Και εδώ είναι η δεύτερη πτυχή της συγκυρίας. Ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση μπήκε ήδη στην δεύτερη δεκαετία της, και φαίνεται να υποκύπτει σε νέες ανακυκλούμενες τάσεις ξεσπάσματος μίας νέας κρίσης. Που την κάνει να μοιάζει ανεπίστρεπτη με ομαλούς όρους. Ήδη ο εμπορικός πόλεμος που εξαπέλυσε ο Τραμπ απέναντι, βασικά, στην Κίνα προϊδεάζει ότι τα δύσκολα βρίσκονται εμπρός μας.\nΠροδιαγράφει, επιπλέον, μία προωθημένη κίνηση από το κομμάτι του κεφαλαιοκρατικού κόσμου που διαχειρίζεται το κεφάλαιο, έναντι σε εκείνο το κομμάτι που το κατέχει με όρους πίστωσης. Εκεί εδράζεται και το βασικό μέρος της επικίνδυνης αντίθεσης εντός του κεφαλαιοκρατικού κόσμου, που τέμνει όχι μόνο τις μεγάλες δυνάμεις μεταξύ τους, αλλά και τις ίδιες τις εθνικές αστικές τάξεις ανά περιπτώσεις.\nΚαι αυτό είναι που κάνει τις καταστάσεις απρόβλεπτες και επικίνδυνες. Ο κόσμος μας, όπως και να έχει, βρίσκεται προ πολλού σε μία νέα εποχή, όπου όλες οι μεταπολεμικές συνθήκες-συσχετισμοί δύναμης είναι σε πλήρη αναίρεση, ενώ παράλληλα χάσκει ένα θλιβερό ιδεολογικοπολιτικό κενό εκ μέρους των λαών της περιοχής μας, και όλου του κόσμου, προκειμένου να αναχαιτίσουν την κεφαλαιοκρατική κρίση και τις επικίνδυνες προεκτάσεις της.\nΗ Ελλάδα βρίσκεται δυτικά του πολέμου, στο σταυροδρόμι πολλαπλών γεωπολιτικών κρίσεων, και, επιπλέον, εντάσσεται αναμφίβολα-όσο και αν αυτό δεν έχει εμπεδωθεί στον δημόσιο λόγο-εξαρχής της μνημονιακής της υπαγωγής με ακόμα πιο δυσχερείς όρους στο πλαίσιο που συγκροτούν οι ανταγωνιστικές δυνάμεις του κόσμου. Ακόμα τυχαίνει, δυστυχώς, σε αυτή την συγκυρία η αναίρεση των μεταπολεμικών συσχετισμών δύναμης και των αντίστοιχων συστοιχίσεων σε αυτές, να την βρίσκει όχι από την ίδια μεριά, αλλά ανά περιπτώσεις και απέναντι από την Τουρκία.\nΜόνη λύση η οικοδόμηση, καταρχήν, ενός περιφερειακού πλέγματος συνεργασίας στην πολύπαθη περιοχή μας, με κατεύθυνση την ειρήνη και την δημοκρατία, για να αντέξει την πίεση που ανεξέλεγκτα και ολοένα ασκούν οι διαπάλες των μεγάλων συνιστωσών της εξίσωσης.\nPosted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Με ετικέτα: Συρία | Leave a Comment »\nPosted by eamgr στο 13 Μαρτίου, 2018\nΤα έθνη – κράτη βρίσκονται σε ιστορική κρίση ταυτότητας, σαν υποκείμενα έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου – εργασίας.\nΌλες οι κορυφαίες διεθνείς εξελίξεις των τελευταίων ετών πιστοποιούν ότι η βασική αντίθεση στην οποία μορφοποιείται η κρίση ηγεμονίας του κόσμου μας είναι η αντίθεση ανάμεσα στην παγκοσμιοποιητική κίνηση της Ιστορίας από τη μία πλευρά και στην υπόσταση του έθνους-κράτους, το περιεχόμενο και τον ρόλο του στην πορεία της ιστορικοκοινωνικής εξέλιξης από την άλλη.\nΤα έθνη-κράτη βρίσκονται σε ιστορική κρίση ταυτότητας, σαν υποκείμενα έκφρασης της αντιθετικής ενότητας κεφαλαίου – εργασίας. Η κεφαλαιοκρατική κυριαρχία διαχειρίζεται τα έθνη – κράτη σαν ολόκληρες ή επιμέρους περιφερειακές ζώνες περισσότερο παρά σαν ιδιαίτερους σχηματισμούς. Επιβάλλει έναν αυτόνομο χωροχρόνο κίνησης της με σύγχρονες μορφές καθολικής εξάρτησης- γενικής περιφερειοποίησης, ενώ παράλληλα όψεις της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας εντοπίζονται σαν όρος επιβίωσης ακόμα και σε μικρούς κρατικούς σχηματισμούς! Αυτά τα σημεία προσδιορίζουν την αντίθεση ανάμεσα στο έθνος-κράτος και στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.\nΤα καθοριστικά ζητήματα στα οποία κλήθηκε εκ των πραγμάτων να τοποθετηθεί το διεθνές εργατικό – κομμουνιστικό κίνημα στις αρχές και στα μέσα του περασμένου αιώνα είναι απόλυτα ενεργά αλλά ακόμα πιο περίπλοκα σήμερα: εθνική ανεξαρτησία, εθνικές ολοκληρώσεις, διεθνικές ή περιφερειακές συγκλίσεις. Άλλο τόσο είναι φανερή η σύγχυση, το κενό μιας ξεκάθαρης προωθητικής στρατηγικής, εκ μέρους των προοδευτικών δυνάμεων.\nΕίναι ενδεικτικό ότι σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα εξαιρετικά αντιφατικές θέσεις εντοπίζονται στις δυνάμεις με αναφορά στον μαρξισμό. Σε ένα ευρύ, ετερόκλητο φάσμα, που όταν δεν συμπίπτει με ακραίες εθνικιστικές θεάσεις, πελαγοδρομεί ασυνάρτητα ανάμεσα στον εμπειρισμό, στον ιστορικό εκλεκτικισμό αναφορών στους ένδοξους εθνοανεξαρτησιακούς αγώνες του 20ού αιώνα και, συχνά, σε έναν ανερμάτιστο και δίχως ταξικές αναφορές διεθνισμό.\nΗ παραπάνω πραγματικότητα αποτελεί λογικό επακόλουθο των ιδιαίτερων μορφών με τις οποίες παρουσιάζεται η ταξική σύσταση των εθνών – κρατών και του κόσμου. Η ανάλυση αυτών των εντελώς πρωτότυπων μορφών θα στοιχειοθετούσε έργο θεμελιώδους σημασίας εν προκειμένω για τη συγκρότηση μιας νικηφόρας διεθνικής γραμμής προάσπισης της ειρήνης και της ελευθερίας.\nΗ συμπύκνωση των παγκόσμιων ανισοτήτων στη δημοφιλή σχηματοποίηση περί του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έναντι του 99% υπόλοιπου δεν είναι παρά ακόμα μία διαστρεβλωμένη αντίληψη των περίπλοκων ταξικών αντιθέσεων, μα και των αντίστοιχων δομημένων συμμαχιών τους, όπως αυτές σχηματίζονται στο άνευ ιστορικού προηγούμενου στάτους, όπου το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκεται ουσιαστικά εκτός του διεθνούς καταμερισμού κατανάλωσης.\nΕνώ το χάσμα μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών κρατών μικραίνει σταθερά, οι ταξικές ανισορροπίες στο εσωτερικό των κρατικών και περιφερειακών σχηματισμών γιγαντώνονται. Παράλληλα, η γκετοποίηση μεγάλων κομματιών του κόσμου έχει ήδη μεταφερθεί και εντός των ανεπτυγμένων χωρών.\nΕπιπρόσθετα, οριοθετικά ως προς τη γενικευμένη κρίση αντιπροσώπευσης λειτουργεί ένα σχετικά σύγχρονο, πρωτόγνωρο φαινόμενο. Πρόκειται για την παγιοποίηση ενός ανταγωνιστικού δυϊσμού -που δεν μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και στη μεγάλη ιδιοκτησία- εντός της κάθε αστικής τάξης, των κέντρων εξουσίας ακόμα και εντός μιας χώρας (κορυφαίο παράδειγμα οι ΗΠΑ) – φαινόμενο, που παράλληλα με τους επικίνδυνους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, παράλληλα με την κρίση ηγεμονίας τους, παράγει απρόβλεπτα και εξαιρετικά επικίνδυνα κρισιακά φαινόμενα.\nΑυτή η κρίση αντιπροσώπευσης, όμως, εντοπίζεται και στο εσωτερικό της παγκόσμιας εργατικής τάξης, και πάλι στη βάση ενός πρωτόγνωρου δυϊσμού, όπου τμήματά της αναπαράγονται εις βάρος άλλων τμημάτων της σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο – σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για ένα φαινόμενο που δυσχεραίνει κατά πολύ τη δόμηση μιας διεθνικής – προοδευτικής τοποθέτησης στα ζητήματα της κρίσης γενικά, μα και σε εκείνα που άπτονται του εθνικού ζητήματος ειδικότερα.\nΈτσι, ενώ το διεθνές επαναστατικό κίνημα άλλοτε κλυδωνιζόταν από εξαντλητικές -αλλά γόνιμες και αποτελεσματικές- διαμάχες γύρω από το εθνικό ζήτημα, σήμερα η ανάπτυξη των αντιθέσεων γύρω από αυτό, όσο οριακές και κρίσιμες και αν είναι, αφήνονται εξ ολοκλήρου στην πρωτοβουλία των τυφλών και ανεξέλεγκτων παραγώγων της κεφαλαιοκρατικής αντίθεσης: παγκοσμιοποιητική διαδικασία – επιστροφή στο έθνος-κράτος.\nΕίναι αληθινά αποκαρδιωτικό το γεγονός ότι όλες σχεδόν οι απαντήσεις σε αυτήν την αντίθεση δίνονται από δεξιά, αντιδραστική σκοπιά παντού στον κόσμο. Είτε από τον ένα είτε από τον άλλο πόλο της αντίθεσης, νομοτελειακά οι απαντήσεις συσσωρεύουν ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια και απειλές.\nΕντούτοις είναι γεγονός ότι η παγκοσμιοποιητική κίνηση της Ιστορίας, παράλληλα με τις συγκρούσεις της, αποτελεί ένα βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης, οξύνοντας σε πανανθρώπινο επίπεδο την αντίθεση ανάμεσα στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων και σχέσεων. Με θλιβερούς αυτοματισμούς υποτίμησης της αξίας και των φορέων της εργασίας, με άδικους, επικίνδυνους για τον πλανήτη όρους -αλλά και ενέχοντας όλες τις δυνατότητες για μια αντίστροφη εκμετάλλευση τους- με την ανατροπή των όρων αναπαραγωγής της.\nΑν κάποτε η σοσιαλιστική επανάσταση σε εθνικό επίπεδο διεκδικήθηκε και επιβίωσε για ένα σύντομο ιστορικό διάστημα μέχρι την ήττα της, σήμερα, με τους υπάρχοντες όρους του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας, καθίσταται φανερό, ότι, πρώτον, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο -εξάλλου, όπως στην φύση, έτσι και στην ιστορική εξέλιξη, κλειστά συστήματα δεν υπάρχουν -και, δεύτερον, ότι η υπεράσπιση του έθνους – κράτους λειτουργεί απόλυτα αντιδραστικά ως προς τις αναγκαίες διεθνικές συμμαχίες αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία. Γι’ αυτό και αντίστοιχα φαινόμενα εγγράφονται εύκολα στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, όπως αυτοί προχωράνε παράλληλα με την εξομοίωση προς τα κάτω των τριών βασικών ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων: Αμερικάνικο μοντέλο – μοντέλο Κίνας – ευρωπαϊκός σχηματισμός.\nΆλλοτε τα κινήματα με εθνοκρατική κατεύθυνση υπήρξαν απότοκα του ρομαντισμού, των αντι-αποικιακών αγώνων και των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Σήμερα η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση επεκτείνει με τα δομικά αποδιαρθρωτικά της χαρακτηριστικά τα προβλήματα της εθνικής συνείδησης ή/και ολοκλήρωσης. Το βασικό καθήκον των επαναστατικών ιδεών παραμένει η σφυρηλάτηση ενός νέου διεθνισμού και μίας νέας στρατηγικής για μία περιφερειακή, καταρχάς, σύγκλιση, εφόσον μόνο μεγάλες κρατικές οντότητες μπορούν να αντέξουν την πίεση των πανίσχυρων κέντρων εξουσίας.\nΙδιαίτερα για την Ελλάδα: η κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στη μνημονιακή του περιδίνηση -και με ανανεωμένες τις πρωτογενείς καθυστερήσεις ως προς τις διαδικασίες της εθνικής της ολοκλήρωσης, εξαρχής τόσο προβληματικές, όπως και σε ολόκληρη την Βαλκανική άλλωστε- δεν μπορεί να ιδωθεί πέρα από την αντικειμενική εμπλοκή της χώρας στις γεωπολιτικές – οικονομικές αντιθέσεις των βασικών ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων.\nΤο μερίδιο που αναλογεί στον ελληνικό λαό είναι η διεκδίκηση, καταρχάς, μίας αξιοπρεπούς θέσης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, με κατεύθυνση την ειρήνευση και τη συνεργασία σε περιφερειακό επίπεδο – με δημοκρατικό, προοδευτικό πρόσημο.\nΔεν είναι αυτονόητη ούτε και εύκολη αυτή η κατάκτηση, δεν είναι ακόμα μία αυτόνομη διαδικασία, μα είναι κομβική και αναγκαία, πολύ περισσότερο που η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά δυτικά του πολέμου και μιας δομικής γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης. Αυτό το νόημα είχαν οι τρεις εκλογικές επιβεβαιώσεις της Αριστεράς το 2015, αυτό εξακολουθεί να έχει η υπεράσπιση της κυβέρνησης της Αριστεράς.\nPosted by eamgr στο 31 Ιανουαρίου, 2018\nΑπό το βιβλίο του Β. Ραφαηλίδη – «Οι λαοί των Βαλκανίων»\nPosted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: Βασίλης Ραφαηλίδης, Μακεδονία | Leave a Comment »\nPosted by eamgr στο 1 Ιανουαρίου, 2018\nΧωρίζουμε τον χρόνο σε αριθμημένες κατανομές ημερών, νυχτών, εβδομάδων, μηνών και ετών. Ολόκληρος ο χρόνος-είτε σαν φυσικό μέγεθος, είτε σαν κοινωνικό γεγονός-απαλλοτριωμένος από τις εξουσιαστικές, αποξενωτικές κοινωνικές σχέσεις-παραγωγή, κατανάλωση ή ακόμα και αυτό που οριοθετείται σαν »ελεύθερος χρόνος»-δεν ανήκει στα άτομα γενικά. Δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά.\nΟ κυκλικός χρόνος των νομαδικών λαών που σαν ανώτερη εξέλιξη τους σημειώνουμε τις γιορτές αφιερωμένες στα φυσικά φαινόμενα, ή ακόμα ο κυκλικός χρόνος των ανατολικών θρησκειών που προϋποθέτει και προβλέπει την αιωνιότητα, εξελίχθηκε στον γραμμικό χρόνο των μονοθεϊστικών θρησκειών, όπου η εξέλιξη νοείται σαν μία διαδικασία με αρχή (την θεϊκή χρονική στιγμή απαρχής του κόσμου) και ένα εσχατολογικό τέλος, που θα συμβεί και αυτό κάποια χρονική στιγμή και που νοηματοδοτεί με αλλοτριωτικούς, αρνητικούς όρους ολόκληρο τον ενδιάμεσο βίο: Την ανθρώπινη ιστορική κίνηση και τον κάθε συνθλιβόμενο από αυτήν την μυλόπετρα ατομικό βίο.\nΌπως συμβαίνει και σε όλες τις μεγάλες εξελικτικές τομές στην πορεία του ανθρώπου στον χωροχρόνο, όπου η μία περίοδος υπεισέρχεται λαθραία στην επόμενη, σημάδια της κυκλικής αντίληψης του χρόνου εντοπίζονται σαφώς και μέσα στον γραμμικό χρόνο. Ο διαλεκτικός χρόνος, ο χρόνος της κλασικής φιλοσοφίας στην ανώτερη εξέλιξη της, ορίζεται τελικά και αυτός σε σχέση με την ετερότητα: Αυτό που είναι τώρα, δεν είναι πριν. Εντούτοις ολόκληρη η πορεία του ανθρώπινου είδους, εγκολπώνοντας τις ιδιαίτερες κατακτήσεις σχετικά με την περιοδικότητα ή κατόπιν με την γραμμικότητα του χρόνου, υφαίνει το μεγάλο σχέδιο του παγκόσμιου πνεύματος ορίζοντας πλέον εκείνο τον χρόνο.\nΣτις σύγχρονες κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες τα δυο αυτά βασικά ιστορικά στάδια συγκεντροποιούνται μέσα στην ολοκληρωτική οικονομετρική υπαγωγή ολόκληρου του χρόνου στις πλαστές και άναρχες ορέξεις του κέρδους και του καθορισμού κάθε πτυχής της κοινωνικής αναπαραγωγής-όπου σε αυτές υποβιβάζεται σαν απλό μέσο και ο χρόνος-με κριτήριο τις οικονομικές αναγκαιότητες των ελίτ, οι οποίες αναγκαιότητες νοούνται σαν νέες θεότητες.\nΤο εύρος και το είδος της εργασίας, της παραγωγής, της κατανάλωσης μετρούν τον χρόνο, και όχι ο χρόνος αυτά. Με την τεχνικοεπιστημονική επανάσταση η ανθρωπότητα απλοποίησε πολλές φυσικές δυσκολίες, όμως απώλεσε το μέτρο των πραγμάτων, την φύση τους-που είναι στοιχείο της και ο ίδιος. Ο στόχος πλέον είναι να εξαγοράσεις, να κερδίσεις χρόνο…μόνο και μόνο για να τον σπαταλήσεις με αποχαυνωτικούς, θλιβερούς όρους στα νέα πεδία άσκησης της συλλογικής δραστηριότητας των εξατομικευμένων καταναλωτών-θυμάτων και θυτών: Το κεφαλαιοκρατικό διαδίκτυο των μεγάλων ταχυτήτων και της ακόμα μεγαλύτερης μοναξιάς.\nΣτην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν διαθέτει τον δικό του χρόνο σε κανέναν σημείο της σύγχρονης ύπαρξης. Περνά την ζωή του δίχως να αντιλαμβάνεται τον χρόνο σαν ένα αναγκαίο φθοροποιητικό στοιχείο που, όμως, τον οδηγεί στην πραγμάτωση του εαυτού του και των δυνατοτήτων του. Ο χρόνος δεν του ανήκει, όχι με αυτόν τον τρόπο.\nΓιορτάζουμε το πέρασμα του χρόνου σε προκαθορισμένες συλλογικές, παγκόσμιες ημερομηνίες. Ουσιαστικά υποκαθιστώντας με αυτή την διαδικασία τον αληθινό χρόνο που δεν κατέχουμε με τον αλλοτριωμένο χρόνο που μετρά τις ζωές μας αντίστροφα, και που μετατρέπεται και εκείνος σε εμπόρευμα.\nΗ επανοικειοποίηση του χρόνου αποτελεί το τέλος μιας πορείας σύγκρουσης με τους όρους της καθολικής κοινωνικής αλλοτρίωσης. Σε αυτή την πορεία ο κόσμος μπορεί να ανασύρει από την βαθιά του ενστικτώδη μνήμη έναν χρόνο που κυλάει αρμονικά ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στους ανθρώπους και την φύση, η οποία έτσι μόνο μπορεί να κατανοήσει τον εαυτό της.\nΜέχρι τότε απλές, έξω από καθορισμένες διαφημιστικές χρονικές συγκυρίες, μορφές ανάπτυξης της οποιασδήποτε ανθρώπινης, ελεύθερης κατά το δυνατό, δραστηριότητας αποτελούν υπόμνηση αυτής της αναγκαιότητας να κερδίσουμε τον χαμένο μας χρόνο. Που είναι ο βασικά αναλλοτρίωτος εαυτός, με όλες του τις αντιφάσεις.\nΤα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα\nPosted by eamgr στο 19 Οκτώβριος, 2017\nΌπως είναι γνωστό, τα κράτη δεν έχουν φιλίες, έχουν μόνο συμφέροντα. Και στον βαθμό που είναι ανεξάρτητα τα διαπραγματεύονται μεταξύ τους.\nΗ ελληνική οικονομία αντιστοιχεί μόλις στο 0,2% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον προηγούμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μπαράκ Ομπάμα να δηλώσει τον Νοέμβρη του 2009 ότι η χώρα μας αποτελεί προτεραιότητα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Στην ίδια συνάντηση του με την Μέρκελ, όπου η Γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε σαν κίνηση unfair την υπερβολική πίεση που της άσκησε η αμερικάνικη προεδρία για να διασωθεί εντός ευρώ η Ελλάδα.\nΟυσιαστικά η ίδια η ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ και κατόπιν στο ευρώ καθοδηγήθηκε από τα υψηλά κλιμάκια του αμερικάνικου υπουργείου εξωτερικών. Σαν μια χώρα μίνι κατάσκοπος, μόνιμη βαλβίδα πίεσης προς την ευρωγερμανική ηγεμονία, στο μαλακό γεωπολιτικό υπογάστριο της ένωσης. Η Ελλάδα πέρασε στο αμερικάνικο στρατόπεδο με την νίκη στον εμφύλιο των »εθνικών δυνάμεων»-νίκη που δεν θα ήταν δυνατή δίχως τις αμερικάνικες βόμβες ναπάλμ, που στόχευαν να καταπνίξουν την πρώτη κομμουνιστική επανάσταση στην Ευρώπη του μεταπολεμικού κόσμου (και την μόνη, καθώς αποδείχθηκε).\nΗ οικονομική εξάρτηση της χώρας εντούτοις πέρασε σταδιακά -και ιδιαίτερα στα χρόνια της ΟΝΕ και έπειτα-προς την Γερμανία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πολιτική σημασία της Ελλάδας για την Αμερική έπαψε να είναι σε ισχύ. Πολύ περισσότερο εφόσον η Ελλάδα εξακολουθεί να συνορεύει με τις εστίες αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής που σχετίζονται με την αμερικάνικη πολιτική τα τελευταία έξι χρόνια, στην προσπάθεια των ΗΠΑ να περικυκλώσουν τον άξονα Κίνας-Ρωσίας.\nΕπίσης, η ίδια η μνημονιακή υπαγωγή της Ελλάδας αποτέλεσε ένα κορυφαίο σημείο του νομισματικού πολέμου που ξετυλίγεται ήδη εδώ και δέκα χρόνια. Ήταν ακριβώς τα αμερικάνικα χρηματιστηριακά funds που πατώντας στις αντικειμενικές ελλειμματικές της ελληνικής οικονομίας, καθοδήγησαν το σπιράλ των επιθέσεων που οδήγησαν στην ουσιαστική χρεοκοπία και στην επιτροπεία. Η οποία έβαλε εξάλλου το ΔΝΤ στην Ευρώπη.\nΜια αλληλουχία εξελίξεων που συγγενεύει με τις προθέσεις των Αμερικάνων να ελέγξουν τη την γερμανική ηγεμονία στην ιστορικά κρίσιμη ήπειρο, την Ευρώπη. Ένα κούρεμα χρέους της Ελλάδας, και βασικά εν γένει η χαλάρωση της ακαμψίας (και της δύναμης) του ευρώ, αποτελεί την κορωνίδα αυτής της προσπάθειας.\nΠέρα από τις άμεσες εμπορικές παραμέτρους της προσέγγισης των ΗΠΑ (σαν μεγαλύτερη εξαγωγέας πολεμικού υλικού), θα πρέπει να κρατήσουμε υπόψιν ότι κάθε ανάμειξη τους σε μία χώρα-ιδιαίτερα με το ρόλο, την θέση και την ιστορία της Ελλάδας-εντάσσεται σε μία γενικότερη στρατηγική: Της επιβεβαίωσης των ζωνών επιρροής. Έτσι που ο κόσμος μας είναι απόλυτα χωρισμένος σε ιμπεριαλιστικές ζώνες επιρροής, ενώ οι εντάσεις, τα πραξικοπήματα και οι πόλεμοι σημαδεύουν την μια μετά την άλλη γωνιά του κόσμου.\nΦαντάζει οξύμωρο να ακούγονται από τα χείλη ενός Αμερικάνου προέδρου-και δη του Τραμπ-καλά λόγια για τον Τσίπρα, αλλά ο Τσίπρας είναι μια έτσι και αλλιώς ιδιαίτερη περίπτωση Έλληνα πολιτικού. Έκοψε την συνήθη μεταπολεμική αλυσίδα πολιτικών ηγετών. Δεν αναδείχθηκε από τους ανακυκλούμενους εξουσιαστικούς κύκλους μέσα και έξω από την χώρα. Εκείνο που φαίνεται να κατορθώνει φάνταζε αδιανόητο πριν από τρία χρόνια. Να συγκροτεί τους όρους εξόδου από την μνημονιακή υπαγωγή, επιμερίζοντας τα βάρη στα ανέπαφα από την κρίση, ως τώρα, κοινωνικά στρώματα, καταφέρνοντας επιπλέον σημαντικές τομές στο επίπεδο της διοίκησης, της κρατικής λειτουργίας, της πολιτικής ομαλότητας: Επειδή δεν εξαρτάται από πελατειακές σχέσεις, επειδή, τουλάχιστον, εκπροσωπεί μία έντιμη κυβέρνηση, επειδή τα βάζει με το παρασιτικό αστικό κομμάτι που ευθύνεται για την εξάρτηση, την καθυστέρηση, την χρεοκοπία, σε τελική ανάλυση, της χώρας, σε όλη την μεταπολεμική της πορεία (αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι πρόκειται για την ίδια αστική τάξη που είχε προκαλέσει την αγανάκτηση ακόμα και των Αμερικάνων τοποτηρητών του σχεδίου Μάρσαλ, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ παρόμοιας έκτασης και έντασης ξεκοκάλισμα των χρημάτων της βοήθειας στα πλαίσια του επεμβατικού τους σχεδίου).\nΕκτός από τα Ίμια, όπου οι Αμερικάνοι υπενθύμισαν στον Σημίτη την στρατιωτική τους βαρύτητα για την Ελλάδα, τα τελευταία 20 χρόνια η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική παρακολουθεί περισσότερο διακριτικά τις ελληνικές υποθέσεις. Αρκεί να υπάρχει αντίρρηση στις ευρύτερες κινήσεις τους. Εξαίρεση η περίοδος του ΓΑΠ, ο οποίος και αυτός υπέκυψε στις πιέσεις του γαλλογερμανικού άξονα-και αυτή ήταν μια νίκη των ευρωπαϊκών δυνάμεων έναντι των ΗΠΑ- και παραιτήθηκε όταν έβαλε θέμα δημοψηφίσματος-και ουσιαστικά σύνδεσης της δραχμής με το δολάριο.\nΕίναι γνωστό ότι οι Αμερικάνοι ενεπλάκησαν καθοριστικά-και όχι σίγουρα με ήπιο τρόπο-στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν του δημοψηφίσματος. Οι οποίες κατέγραψαν τους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης, με υποχωρήσεις από όλες τις πλευρές. Και φυσικά με τον ελληνικό λαό, την πάλη του, την τόλμη του στο δημοψήφισμα, την όλη προσπάθεια της κυβέρνησης του το 2015-και με στάση πληρωμών-στο διεθνές επίκεντρο.\nΑυτή όλη η πορεία του 2015 είναι που ενέγραψε την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη, εκεί που ήταν ξεγραμμένη, και τον λαό της στην πρωτοπορία. Δεν πρέπει να έχει προηγούμενο η συχνότητα επαφής του πρωθυπουργού με τους κορυφαίους ηγέτες του κόσμου. Η άσκηση μιας πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής-στα πλαίσια του ότι η κυβέρνηση διερεύνησε τα όρια της σύγκρουσης με την Ευρώπη-αναδεικνύει με τον καιρό μια σειρά από νέα δεδομένα. Εκτός από την πολιτική εκμετάλλευση της θέσης της στον χάρτη-στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, στο ανατολικότερο σύνορο της Ευρώπης, αλλά και σαν προνομιακός συνομιλητής με τον αραβικό κόσμο-η Ελλάδα μπαίνει εκ νέου στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και από την άποψη του εμπορικού, διαμετακομιστικού κόμβου. Ας μην ξεχνάμε ότι η Κίνα εργάζεται πάνω στο σχέδιο της δημιουργίας του νέου δρόμου του μεταξιού, με επενδύσεις 1 τρις δολαρίων, σχέδιο στο οποίο η Ελλάδα αποτελεί κεντρικό παράγοντα.\nΕκείνο που συμβαίνει σε οικονομικό επίπεδο είναι ένα ιστορικού χαρακτήρα πέρασμα της ηγεμονίας από την Δύση στην Ανατολή. Σε αυτό το πέρασμα όλα είναι ανοιχτά. Ανταγωνισμοί, τεράστιες κινήσεις κεφαλαίων που προσδιορίζουν τον κόσμο όχι σε έθνη-κράτη, αλλά σε ζώνες επιρροής με βάση τον δικό τους χωροχρόνο. Επιπλέον, πολεμικές απειλές, και περιφερειακές αποσταθεροποιήσεις. Η Ελλάδα είναι κοντά σε όλες αυτές τις εστίες. Ανεξάρτητα με τα σχέδια ή τις ικανότητες της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, στον βαθμό που απουσιάζει ένας ενεργός διεθνιστικός παράγοντας να στηριχτεί μία κυβέρνηση της Αριστεράς, η μοίρα των λαών της περιοχής είναι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι-και η real politik, μοιάζει αναπόδραστη επιλογή.\nΣε κάθε περίπτωση, η υπεράσπιση της Ελλάδας σαν πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή πρέπει να αποτελεί εξ αντικειμένου προτεραιότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς, όπως και η καλλιέργεια των όρων για διευρυμένη συνεργασία με τους γειτονικούς της λαούς. Σε αυτή την συγκυρία η οικονομική ανάπτυξη παίζει καθοριστικό ρόλο για όλα τα άλλα ζητήματα. Μόνο που αυτή θα πρέπει να είναι δίκαιη, ισορροπημένη, με έναν ισορροπημένο καταμερισμό στην κατανάλωση, με δημοκρατικό πρόσημο, απαλλαγμένη από το απατηλό περιεχόμενο του κυρίαρχου ιδεολογήματος της »ισχυρής Ελλάδας, αφεντικού των Βαλκανίων», όπως καλλιεργήθηκε τις περασμένες δύο δεκαετίες στο έδαφος της κοινωνικής συμμαχίας της άρχουσας τάξης με μεγάλο κομμάτι των μεσοστρωμάτων.\nΤο ζύγι του πολέμου γέρνει προς την ειρήνη μόνο αν οι λαοί επαγρυπνούν για αυτήν σε όλα τα επίπεδα-είναι μια υπόθεση που αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνίας, και ασφαλώς προηγείται όλων των επί μέρους σχέσεων μιας κυβέρνησης με τις μεγάλες δυνάμεις.\nPosted in Αναλύσεις, Διεθνή, Επικαιρότητα | Leave a Comment »\nΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: Η διεθνής κοινότητα και τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας\nPosted by eamgr στο 24 Σεπτεμβρίου, 2017\nΤο μήνυμα είναι απλό: δοκιμάσαμε τα πάντα, τίποτα δεν λειτουργεί και η μόνη λύση είναι να χρησιμοποιήσουμε βία.\nΑλλά έκανε πραγματικά η διεθνής κοινότητα ό,τι περνούσε από το χέρι της για να επιλύσει την κρίση στην κορεατική χερσόνησο;\nΜέχρι το 1989, η Βόρεια Κορέα είχε αναπτύξει μια στρατηγική αποτροπής που επικεντρωνόταν στην ανάπτυξη των συμβατικών όπλων ως το κύριο μέσο αποτροπής της απειλής των αμερικανικών πυρηνικών όπλων. Τότε ο Kim Il Sung, είχε υποστηρίξει ότι τα πυρηνικά όπλα δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην κορεατική χερσόνησο λόγω του μικρού μεγέθους της. Το 1985, η ηγεσία της Βόρειας Κορέας εντάχθηκε στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) και το 1990 άρχισαν οι συνομιλίες με τη Νότια Κορέα.\nΤον Ιανουάριο του 1992, η Βόρεια Κορέα συνάπτει συμφωνία με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (IAEA), η οποία θα επικυρωθεί τον Απρίλιο του ίδιου έτους, παρά τις κυρώσεις που είχαν ήδη επιβληθεί απο τις ΗΠΑ στη βαριά βιομηχανία της Βόρειας Κορέας. Την ίδια χρονιά οι δύο Κορέες θα υπογράψουν την Κοινή Δήλωση Νότου-Βορρά για την αποπυρηνικοποίηση της Κορεατικής Χερσονήσου. Σύμφωνα με τη δήλωση, και οι δύο χώρες συμφωνούν να μην «δοκιμάσουν, κατασκευάσουν, παράξουν, λάβουν, αποθηκεύσουν, ή χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα» ή να «διαθέτουν εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου».\nΛίγους μήνες αργότερα, στις αρχές του 1993, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ισχυρίζονται ότι διαθέτουν στοιχεία ότι η Βόρεια Κορέα παραβίασε τις δεσμεύσεις της στο πλαίσιο της συμφωνίας και απαιτούν ειδική επιθεώρηση δύο τοποθεσιών που εκτιμάται ότι αποθηκεύουν πυρηνικά απόβλητα. Η Πιονγκγιάνγκ αρνείται να επιτρέψει την πρόσβαση στους επιθεωρητές του IAEA και κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι πιέζουν τους αξιωματούχους του IAEA και των κρατών μελών να εγκρίνουν ψήφισμα που απαιτεί από τη Βόρειο Κορέα να ανοίξει στρατιωτικούς χώρους σε επιθεωρήσεις που δεν σχετίζονται με πυρηνικά. Ανακοινώνει επίσης την πρόθεσή της να αποσυρθεί από τη Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών σε τρεις μήνες.\nΜετά από μήνες εντατικών διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας συμφώνησε να επιτρέψει στα Ηνωμένα Έθνη να συνεχίσουν τις επιθεωρήσεις και ανέστειλε την απόσυρσή της από τη συνθήκη. Από την πλευρά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν διαβεβαιώσεις ότι δεν θα απειλήσουν την Βόρεια Κορέα και δεν θα παρεμβαίνουν στις εσωτερικές της υποθέσεις.\nΤην ίδια εποχή, η Βόρεια Κορέα διαπραγματευόταν μια συμφωνία με το Ισραήλ για να τερματίσει τις εξαγωγές πυραύλων στη Μέση Ανατολή σε αντάλλαγμα διπλωματικής αναγνώρισης. Η συμφωνία περιελάμβανε την πώληση ενός ορυχείου χρυσού στο Ισραήλ και μια επένδυση ύψους 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων στη Βόρεια Κορέα, με χρήματα απο δωρεές Εβραίων της διασποράς. Ως αντάλλαγμα, η Βόρεια Κορέα θα σταματούσε να προμηθεύει πυραύλους στο Ιράν και θα επαναλάμβανε τις συνομιλίες για το πυρηνικό της πρόγραμμα. Αλλά η κυβέρνηση Κλίντον δεν θέλησε να επιλυθεί η κρίση στην κορεατική χερσόνησο χωρίς την άμεση ανάμειξή της. Λίγους μήνες αργότερα η συμφωνία ακυρώθηκε. Ισραηλινοί αξιωματούχοι παραδέχθηκαν τον Αύγουστο του 1993 ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιτίθενται στο σχέδιο του Ισραήλ να επενδύσει στη Βόρεια Κορέα και το πίεσαν να απορρίψει το σχέδιο.\nΑκολούθησαν περισσότερες διαπραγματεύσεις και ο Πρόεδρος Jimmy Carter προσκλήθηκε στην Πιονγιάνγκ για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση ενός Αμερικανού πολίτη, αλλά και να συνεχίσει τις συνομιλίες με τη Βόρεια Κορέα για το πυρηνικό πρόγραμμα. Αυτές οι συνομιλίες κατέληξαν στο συμφωνημένο πλαίσιο ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας του 1994, βάσει του οποίου η Πιονγιάνγκ δεσμεύτηκε να παγώσει το παράνομο πρόγραμμα όπλων πλουτωνίου με αντάλλαγμα βοήθεια και πολιτική αναγνώριση.\nΌπως έγραψε ο Jimmy Carter, «η Πιονγκγιάνγκ ήταν έτοιμη να δεχθεί μια συμφωνία που έληγε το πυρηνικό της πρόγραμμα και προέβλεπε μόνιμη ειρηνευτική συνθήκη για να αντικαταστήσει την προσωρινή κατάπαυση του πυρός του 1953»\nΔυστυχώς, αυτό δεν θα συνέβαινε. Αν και η Βόρεια Κορέα είχε σταματήσει να δοκιμάζει πυραύλους μακρύτερης εμβέλειας ή να παράγει όπλα με πλουτώνιο, η συμφωνία κατέρρευσε το 2002, όταν ανέλαβε καθήκοντα ο πρόεδρος Μπους. Μια από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να στοχοποιήσει τρεις χώρες – το Ιράκ, τη Βόρεια Κορέα και το Ιράν – τις οποίες κατηγόρησε ότι εξοπλίζονται με όπλα μαζικής καταστροφής και σχηματίζουν τον «άξονα του κακού». Ο επιθετικός μιλιταρισμός της κυβέρνησης Μπους οδήγησε τη Βόρεια Κορέα να συνεχίσει το πυρηνικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα πυραύλων. Τον Ιανουάριο του 2003, η Πιονγιάνγκ εγκατέλειψε τη NPT ως αντίποινα για απόφαση των ΗΠΑ να σταματήσουν τις μεταφορές πετρελαίου που υποσχέθηκαν στη χώρα βάσει του συμφωνηθέντος πλαισίου του 1994. Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι είχαν πληροφορίες που αποδείκνυαν ότι η Βόρεια Κορέα ξεκίνησε μυστική προσπάθεια εμπλουτισμού του ουρανίου, το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούσαν παραβίαση του συμφώνου του 1994. Οι New York Times και The Washington Post ανέφεραν ότι η Λιβύη έλαβε ουράνιο που θεωρείται ύποπτο ως Βορειοκορεατικής προέλευσης το 2004. Ωστόσο, σύμφωνα με τον οργανισμό Arms Control Today, ο οποίος έχει έδρα την Ουάσινγκτον «τα στοιχεία δείχνουν, αλλά δεν αποδεικνύουν ότι το υλικό προέρχεται από τη Βόρεια Κορέα».\nΤο 2005 επετεύχθη συμφωνία βάσει της οποίας η Πιονγιάνγκ θα εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα πυραύλων και θα επιτρέψει διεθνείς επιθεωρήσεις. Ως αντάλλαγμα, η χώρα επρόκειτο να λάβει ρήτρα μη επίθεσης από τις ΗΠΑ, ανθρωπιστική βοήθεια και 50.000 τόνους καυσίμων το 2005 και 900.000 το 2007. Ωστόσο και αυτή η συμφωνία δεν διήρκησε πολύ. Ο Πρόεδρος Μπους απέρριψε την έκθεση των 60 σελίδων της βορειοκορεατικής κυβέρνησης για το πυρηνικό της πρόγραμμα ως ανακριβή, διέλυσε τη διεθνή κοινοπραξία που είχε συσταθεί για να παράσχει τον υπό συζήτηση αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος και σκλήρυνε τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας. Τον Σεπτέμβριο του 2005, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τη Banco Delta Asia στο Μακάο για ξέπλυμα χρημάτων της Βόρειας Κορέας και οι ΗΠΑ έλαβαν οικονομικές κυρώσεις εναντίον της τράπεζας.\nΘορυβημένη από τη μαζική εκροή ξένου κεφαλαίου, η κυβέρνηση του Μακάο πάγωσε 24 εκατομμύρια δολάρια που ανήκαν σε κορεατικά συμφέροντα και διέταξε μια ανεξάρτητη έρευνα. Η έρευνα διεξήχθη από την Ernst & Young και την κυβέρνηση του Μακάο. Δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία για ξέπλυμα χρήματος, ωστόσο η Banco Delta Asia παρέμεινε στη μαύρη λίστα χωρίς το δικαίωμα να ασκεί οποιαδήποτε συναλλαγή σε δολάρια, κάτι που είχε σοβαρές συνέπειες στην εύθραυστη οικονομία της Βόρειας Κορέας.\nΑπό τότε και εν μέσω διαπραγματεύσεων – οι οποίες εντάθηκαν μετά τις δύο πυρηνικές δοκιμές του 2006 και του 2009 – και την επιβολή κυρώσεων στην οικονομία και το εμπόριο από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (UNSC), η Βόρεια Κορέα σκλήρυνε σταδιακά την στάση της. Η τύχη του Σαντάμ Χουσεΐν και του Μουαμάρ Καντάφι είναι πιθανώς ένας καλός λόγος για τη βορειοκορεατική ηγεσία να συνεχίσει το πυρηνικό οπλοστάσιό της.\nΕν τω μεταξύ, η Δύση αποδίδει τις απειλές της Βόρειας Κορέας στην τρέλα των ηγετών της. Ο ρόλος των προκλήσεων των ΗΠΑ σε αυτή την κρίση αναφέρεται σπάνια.\nΤο επεισόδιο του Απριλίου στο βόρειο κορεατικό σήριαλ ήταν η ανακοινωθείσα αποστολή του αμερικανικού αεροπλανοφόρου Carl Vinson στην Κορεατική Χερσόνησο, η οποία συνοδευόταν από απειλές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξεκινούσαν προληπτική επίθεση ενάντια στο Βορρά εάν η Πιονγιάνγκ διεξήγαγε έκτη πυρηνική δοκιμή. Θεωρήθηκε ότι οι επιθέσεις των ΗΠΑ στην Συρία και η χρήση της «μητέρας όλων των βομβών» στο Αφγανιστάν ήταν ένα άμεσο μήνυμα στη Βόρεια Κορέα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πολύ γρήγορα διέδωσαν τα νέα των δοκιμών «ξεχνώντας» όμως να αναφέρουν ότι η βόμβα που δοκιμάστηκε στο Αφγανιστάν είναι μια συμβατική «μηχανή θανάτου» που μπορεί να προκαλέσει τεράστιες απώλειες.\nΤον περασμένο Φεβρουάριο, μόλις δυο μήνες πριν ξεκινήσει η φιλοπολεμική ρητορική, ο υπουργός Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας θα συμμετείχε σε μια συνάντηση στη Νέα Υόρκη με αμερικανούς αξιωματούχους- την πρώτη που θα διεξαγόταν σε αμερικανικό έδαφος από το 2011. Τότε συνέβη η δολοφονία του Kim Jong Nam στη Μαλαισία.\nΑν και ποτέ δεν θα μάθουμε όλη την αλήθεια για το ποιός και γιατί τον δολοφόνησε, τα μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν αμέσως τον Kim Jong Un για τη δολοφονία του αδελφού του. Το κίνητρο ήταν ότι ο Ναμ μπορεί να σχημάτιζε εξόριστη κυβέρνηση με την υποστήριξη της Κίνας. Φυσικά, αμέσως μετά τη δολοφονία οι βίζες της βορειοκορεατικής αντιπροσωπείας ακυρώθηκαν και η διοίκηση του Trump το θεώρησε πράξη τρομοκρατίας.\nΗ ιστορία του θανάτου του εγείρει πολλά σοβαρά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα. Γιατί ο Kim Jong Un να σκοτώσει τον ετεροθαλή αδελφό του σε δημόσιο χώρο, γεμάτο κάμερες και μάρτυρες, χρησιμοποιώντας τοξικό αέριο, ενώ θα μπορούσε να το κάνει πολύ πιο διακριτικά.\nΗ δολοφονία του Kim Jong Nam είχε πάρα πολλά κενά ακόμη και για τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, που δικαιολόγησαν τις ασυνέπειες της ιστορίας υποστηρίζοντας ότι ήταν μια παλαιά διαταγή του Kim Jong Un που πραγματοποιήθηκε όταν οι συνθήκες ήταν κατάλληλες, χωρίς να απαιτείται άμεση έγκριση. Με άλλα λόγια, αυτό που μας λένε είναι ότι ο Kim Jong Un έχει μεν τον απόλυτο έλεγχο αλλά μια τόσο σοβαρή πράξη, όπως η δολοφονία του αδελφού του, θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την άμεση έγκρισή του.\nΣτις 3 Σεπτεμβρίου η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε την έκτη πυρηνική δοκιμή. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη για όποιον ακολουθεί τις εξελίξεις στη Βόρεια Κορέα. Από τον Απρίλιο, οι αναλυτές υποστήριζαν ότι η βορειοκορεατική κυβέρνηση προετοιμάζει την έκτη δοκιμή ενώ οι μυστικές υπηρεσίες της Νότιας Κορέας προειδοποιούσαν για την επικείμενη δοκιμή απο τις 26 Αυγούστου. Η δοκιμή δεν αλλάζει ουσιαστικά την κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο, είναι όμως άλλη μια σοβαρή κλιμάκωση της κατάστασης που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι όμως και μια ακόμα ισχυρή ένδειξη ότι πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα συνομιλίες.\nΓια δεκαετίες, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης προετοίμαζαν το έδαφος για να δικαιολογήσουν αλλαγή καθεστώτος με οποιονδήποτε τρόπο στη Βόρεια Κορέα. Η χώρα έχει κατά συρροή απεικονιστεί ως καρικατούρα που οδηγείται από έναν τρελό, με τους βορειοκορεάτες ως έναν πληθυσμό πεινασμένο και σε άγνοια για ό,τι συμβαίνει, αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Το κοινό έχει μάθει να μην αμφιβάλλει για τα νέα που το ταΐζουν. Όπως μαθαίνει να θεωρεί το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου ως μια λογική λύση στις «προκλήσεις» της Βόρειας Κορέας. Ίσως όμως δεν μας νοιάζει τίποτα από όλα αυτά, μέχρι να οδηγηθούμε σε έναν άλλο πόλεμο, στο όνομα της δημοκρατίας.\n*Η Φραγκίσκα Μεγαλούδη είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας του βιβλίου «Στη χώρα των Κιμ: Δύο χρόνια στη Βόρεια Κορέα»\nPosted in Αναλύσεις, Διεθνή | Με ετικέτα: Βόρεια Κορέα | Leave a Comment »\nPosted in Αναλύσεις | Με ετικέτα: Εφημερίδα Συντακτών, Κώστας Κάππος, ΝΗΣΙΔΕΣ | Leave a Comment »


Thread: Μαστογραφίες φοβος\n17-08-2019, 23:32 #1\nΠριν λίγες μέρες βρήκα κάτι στο στήθος και ακολουθησαν εξετασεις που ευτυχώς βγήκαν αρνητικές . Φοβάμαι όμως πάρα πολύ μήπως οι μαστογραφίες που κάνω προκαλεσουν καρκίνο με όλα που διαβάζω . Πλέον δεν σκέφτομαι τίποτα αλλο και κ φοβος μου προκαλεί ναυτία. Μου είπαν επανέλεγχο με μαστογραφία σε ένα χρόνο και έχω αγχωθει από τώρα. Κλαίωωωωωωωωω. Είμαι 43 και έχω κάνει 3 φορές μαστογραφια 35/41.5 και 43 φοβάμαι και τρέμω.\n18-08-2019, 00:56 #2\nΔεν ειμαι γυναίκα.. Αλλα θεωρώ δεν είναι τόσο κοντά για να έχεις τόσο άγχος. Τι είναι καλύτερο για σένα; Να ξέρεις ότι είσαι καλά επειδή κάνεις τον έλεγχο που πρέπει ή να μην τον κάνεις και να είσαι σε άγνοια;\n18-08-2019, 10:01 #3\nΒασικά ο μεγαλύτερος λόγος για ανησυχία στις μαστογραφίες είναι τα λάθος θετικά ευρύματα ή υπερδιαγνωσεις δλδ κατηγορίες όπως καλοηθιες, η καρκινώματα που προχωρανε τόσο αργά που πιθανότερο είναι να πεθάνεις από γηρατειά κλπ.\nΗ έκθεση στην ακτινοβολία θεωρείται χαμηλού ρίσκου και όταν λέω θεωρείται εννοω πως μελέτες στοχευμένες και μετα-αναλυσεις ιατρικών δεδομένων δεν έχουν δείξει στατιστικά σημαντικές συνέπειες από την έκθεση αυτή.\n19-08-2019, 14:58 #4\nευχαριστώ που απάντησατε. Διαβάζω διάφορες μελέτες και έχω τρομάξει..βασικά όλο αυτό που πέρασα με έκανε πολύ τρομαγμένη. Φοβάμαι τα πάντα τώρα\n22-08-2019, 23:04 #5\nAgapoula σε καταλαβαίνω απόλυτα αυτό με ακτινοβολια το σκεφτόμουν μεχρι και πριν λίγες μέρες και μετά από ένα θέμα που αναιβασα εδώ στο forum με βοήθησαν πολύ κάποια παιδιά που ήξεραν το θέμα καλύτερα από μένα,,, ρώτησα κι ολας γνωστούς γιατρούς το έψαξα κι ολας και αν και έχω λίγο ακόμα άγχος πίστεψε με δεν έχεις να φοβάσαι τπτ γι αυτό, πήγαινε και διάβασε το θέμα που είχα αναιβασει θα σε βοηθήσει πολύ οι απαντήσεις των παιδιών, πίστεψέ με


Τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Eagle Harbor Golf Club\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Eagle Harbor Golf Club, Orange Park\nΞενοδοχεία κοντά σε: Eagle Harbor Golf Club\nEagle Harbor Golf Club: Διαβάστε κριτικές\nΣε οποιαδήποτε απόσταση από: Eagle Harbor Golf Club\nΦίρμα ξενοδοχείου Quality Inn Days Inn Red Roof Inns Fairfield Inn Hampton Inn Courtyard Country Inns And Suites Hilton Garden Inn Homewood Suites Extended Stay America Holiday Inn Express Intown SuitesΌλα\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: Eagle Harbor Golf Club\n2,8 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n8,6 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n8,9 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n8,7 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n9,1 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n8,3 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n9,2 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n9,0 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n9,3 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n9,4 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n8,8 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n12,7 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n12,6 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n13,7 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n15,5 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n18,1 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n18,6 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n18,2 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n18,3 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n19,9 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n19,0 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n19,7 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n8365 Dix Ellis Trl, Τζάκσονβιλ, FL 32256-8294\n19,2 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n19,5 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n19,6 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club\n4700 Salisbury Rd, Τζάκσονβιλ, FL 32256-6101\n20,1 χλμ. από Eagle Harbor Golf Club


Πολιτική με τρικ και μάνατζμεντ!!! | mouzakinews.gr\nHome Πολιτική Πολιτική με τρικ και μάνατζμεντ!!!\nΠολιτική με τρικ και μάνατζμεντ!!!\non: 26 Ιουνίου, 2018 In: Πολιτική, Ροή Ειδήσεων\nΔικηγόρου, Μέλους της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ., Δημοτικής Συμβούλου Δ. Μουζακίου.\nΟι τεχνικές της επικοινωνίας αποτελούν τις τελευταίες δεκαετίες βασικό συστατικό στοιχείο στην προσπάθεια των πολιτικών οργανισμών, των κομμάτων και των προσώπων να πλασάρουν το μήνυμά τους στο κοινό. Και στην προσπάθεια αυτή επιστρατεύονται συνήθως ειδικοί διαμορφωτές της επικοινωνίας, που περισσότερο ασχολούνται με την εικόνα, το φαίνεσθαι και λιγότερο με την ουσία.\nΤην περασμένη Παρασκευή παρακολουθήσαμε στο Ζάππειο μια παράσταση με θεατράλε χαρακτήρα της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου. Η φιέστα και το πανηγύρι στήθηκαν για να γιορτάσουν τάχα την καθαρή έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και την επιμήκυνση του χρέους, που άλλοτε χαρακτήριζαν θηλιά στο λαιμό και πουλούσαν παραμύθι για διαγραφή του!!! Το αξεσουάρ, που ξεχώρισε στυλιστικά και μονοπώλησε το ενδιαφέρον του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου αλλά και των πολιτών συνολικά, ήταν η περιβόητη γραβάτα που φόρεσε ο Πρωθυπουργός. Η γραβάτα του Τσίπρα έγινε σύμβολο και αντικείμενο τρολαρίσματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η γραβάτα του Τσίπρα κατάφερε να αποπροσανατολίσει για λίγο ή περισσότερο από την έτσι και αλλιώς σκληρή πραγματικότητα και να αποχαυνώσει πολλούς ή περισσότερους! Όταν μετατοπίζεις τεχνηέντως το ενδιαφέρον του κόσμου από την ζοφερή πραγματικότητα σε εύπεπτα και ανούσια συνθήματα, σε σύμβολα και σε επικοινωνιακά τρικ, τότε διακατέχεσαι από πολιτικό αμοραλισμό και κυνισμό. Η κατάσταση που διαμορφώθηκε στο τελευταίο Eurogroup κοντολογίς θέλει τη χώρα μας σε διαρκή εποπτεία, ανά τρίμηνο θα μας επισκέπτεται η τρόικα, η λιτότητα θα συνεχιστεί και θα επηρεάσει συντάξεις και αφορολόγητο, ούτε διαγραφή ούτε αναδιάρθρωση του χρέους έγινε! Με καθυστέρηση τριών ετών η κυβέρνηση πανηγυρίζει για αυτό που πέτυχαν οι κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά, τη δεκαετή επιμήκυνση και μάλιστα χωρίς το κούρεμα χρέους 132 δις. Ευρώ που πέτυχαν εκείνες! Αλλά τότε ο Τσίπρας και η παρέα του ζούσαν τις αυταπάτες τους εις βάρος του ελληνικού λαού!\nΌταν έχεις υποθηκεύσει τη χώρα σου για έναν αιώνα, όταν ματώνεις τους πολίτες σου με την αδυσώπητη φορολογία, όταν εκατοντάδες νέα μυαλά συρρέουν στις χώρες του εξωτερικού, όταν ξεπουλάς τα εθνικά σου δίκαια, όταν έχεις δυο στρατιώτες ακόμη αιχμαλώτους στην Τουρκία, όταν η συνήθης καθημερινότητα στιγματίζεται από ανομία, μπαχαλάκηδες, αυτοκτονίες απελπισμένων πολιτών, τότε κανένα πολιτικό μάνατζμεντ δεν θα σε σώσει! Καλή η προσπάθεια να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με φιέστες, στημένα χαμόγελα και παρατεταμένα χειροκροτήματα, με χαριεντισμούς και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, αλλά η αδίστακτη προπαγάνδα και τα επικοινωνιακά τρικ κάποτε τελειώνουν! Και τότε έρχεται αντιμέτωπος κανείς με τα προβλήματα και τη λαϊκή οργή, αλλά είναι για αυτόν αργά!\nΌταν ο βασιλιάς είναι γυμνός κ. Τσίπρα, καμία γραβάτα δεν τον καλύπτει!\nΣχολή Προπονητών Βόλεϊ Καρδίτσας: Ένας χρόνος επιτυχημένης πορείας\nΚαι ανακύκλωση ρουχισμού στα Τρίκαλα!


KIRMAN BELAZUR RESORT & SPA BOGAZKENT - Bogazkent, Τουρκία\nBogazkent Beldesi 8 Belek, Bogazkent, Τουρκία\nΤο άνετο Kirman Belazur Resort & Spa είναι ένα κατάλυμα 5-αστέρων τοποθετημένο κοντά σε Aspendos, Troy Aqua & Dolphinarium και The Land of Legends Theme Park και διαθέτει εξωτερική πισίνα, κομμωτήριο και εμπορική στοά.\nΤο ξενοδοχείο προσφέρει άνετα δωμάτια συμπεριλαμβάνοντας family two-bedroom double room, economy double room και standard double room. Καθ' ένα από αυτά είναι εξοπλισμένο με λάπτοπ, θυρίδα ασφαλείας και ασύρματο internet.\nΤο Kirman Belazur Resort & Spa βρίσκεται 25 λεπτά οδικώς από το αεροδρόμιο Antalya.\nΟι επισκέπτες θα απολαύσουν υπηρεσία shopping, 24ωρη ρεσεψιόν και ιατρικές υπηρεσίες καθώς και ανελκυστήρα, δωρεάν στάθμευση και αποθήκευση αποσκευών.\nΤο ξενοδοχείο προσφέρει διάφορες ανέσεις όπως σάουνα, κέντρο ευεξίας και τζακούζι καθώς και μασάζ και τουρκικά λουτρά. Το ξενοδοχείο προσφέρει μπότσε, ιστιοπλοία και τέννις επί χόρτου καθώς και νυχτερινό κέντρο, εξέδρα στον ήλιο και εσωτερική πισίνα.\nKirman Belazur Resort & Spa, Τουρκία


Picasonidis 40c: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Ν.ΦΙΛΛΗ :«Κυνικά νεοφιλελεύθερος ο Μητσοτάκης, χωρίς να γνωρίζει τα θέματα επί της ουσίας»\nΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Ν.ΦΙΛΛΗ :«Κυνικά νεοφιλελεύθερος ο Μητσοτάκης, χωρίς να γνωρίζει τα θέματα επί της ουσίας»\nΗ κοινωνία δεν διχάζεται. Όσοι ακραίοι κύκλοι επιχειρήσουν να προκαλέσουν αναστάτωση στα σχολεία για τα θρησκευτικά θα αντιληφθούν ότι δεν είμαστε στην εποχή των ταυτοτήτων. Η ίδια η βαθιά κρίση που ζούμε έχει διαφοροποιήσει τους πολίτες και τους θεσμούς.\nΌλα αυτά είναι βεβαίως θέματα Ιστορίας που διαχρονικά συζητούνται. Όπως όμως είπα και στη Βουλή, δεν μπορώ ως πολίτης να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι επιχειρείται να ξαναγραφεί η Ιστορία και μάλιστα με τη δική μας σιωπή. Οι άνθρωποι που δεν «διάβαζαν» την περίοδο της χούντας είναι πολλοί και ευτυχώς ζουν ακόμη ανάμεσά μας.\nΔεν κάνω αγγαρεία ούτε προσωπική πολιτική. Με εμπνέει το έργο στο υπουργείο Παιδείας και έχει αποτελέσματα, όπως ακόμη και οι πολιτικοί αντίπαλοί μας αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν. Έχουμε σχεδιασμό τριετίας για τη δημοκρατική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Η πρωτοβουλία ανήκει στον πρωθυπουργό.\nΌλος αυτός ο κόσμος των μη προνομιούχων και καταφρονεμένων συγκροτεί τη ραχοκοκαλιά του προοδευτικού κοινωνικού-πολιτικού μπλοκ που αντιτίθεται στο μπλοκ του νεοφιλελευθερισμού και γύρω του, αναλόγως της έκβασης της ανάπτυξης, μπορεί να συγκροτηθεί μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία.\nΑναρτήθηκε από ALEX ARBOS στις 2:11 μ.μ.\nΕτικέτες ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΗΣ


Μόνο ένας Ιταλός ασκητής στο νησί φεύγει μετά από 32 χρόνια\n(CNN) – Έγινε γνωστός ως Ιταλός Robinson Crusoe αφού πέρασε περισσότερα από 30 χρόνια ως μοναδικός κάτοικος σε ένα ειδυλλιακό νησί στα ανοικτά των ακτών της Σαρδηνίας.\nΑλλά ο Mauro Morandi αποχαιρετά τη μικροσκοπική καλύβα του στο νησί Budelli αφού οι τοπικές αρχές τον απείλησαν επανειλημμένα με έξωση.\nΟ 81χρονος, που ζει στο νησί από το 1989, ανακοίνωσε την αναχώρησή του με επιστολή που στάλθηκε Σελίδα Facebook την Κυριακή.\n«Φεύγω», έγραψε, προσθέτοντας ότι ήλπιζε ότι ο Bodily «θα προστατευόταν όπως έχω κάνει εδώ και 32 χρόνια». Είπε επίσης ότι «ανησυχεί πραγματικά» για την κατάσταση.\nΟ πρώην δάσκαλος κατέληξε σε μια εκπληκτική ροζ ατόλη προσπαθώντας να πλεύσει από την Ιταλία στην Πολυνησία.\nΕίπε στο παρελθόν πόσο ενθουσιασμένος με τον τόπο και αποφάσισε να μείνει, ανέλαβε από τον πρώην επιστάτη του νησιού λίγο μετά την άφιξή του.\nΩστόσο, ο ρόλος του επιστάτη έληξε όταν ο Bodilly απέκτησε ιδιοκτησία στο Εθνικό Πάρκο La Maddalena το 2015.\nΈκτοτε, ο Morandi έχει περάσει χρόνια συζητώντας με αξιωματούχους, οι οποίοι λένε ότι δεν έχει κανένα νόμιμο δικαίωμα να είναι εκεί τώρα, και πολεμά ενάντια στα σχέδια να ανακαινίσει το σπίτι του σε ένα παρατηρητήριο περιβάλλοντος.\nΟ Mauro Morandi ζει στο νησί Budelli από το 1989.\nΕυγενική προσφορά Mauro Morandi\nΕίπε στο CNN Travel στα ιταλικά πέρυσι: “Είμαι έτοιμος να κάνω ό, τι μπορώ για να μείνω εδώ, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να με τραβήξουν μακριά.”\n“Δεν θα ξέρω ποτέ πού να ζήσω, σίγουρα δεν θα επιστρέψω σπίτι στο Βορρά, ούτε τι να κάνω – αυτή είναι η ζωή μου. Απλώς δεν βλέπω τον εαυτό μου να παίζει χαρτιά ή πλάκες.”\nΟ Morandi παραδέχτηκε επίσης ότι ανησυχούσε για το μέλλον του πολύ προστατευμένου τόπου για 32 χρόνια.\n“Πριν από λίγες μέρες, απέλασα δύο τουρίστες που εισέβαλαν στην απαγορευμένη παραλία Pink”, είπε.\n“Καθαρίζω τα σκουπίδια από την άμμο και εμποδίζω τους εισβολείς να έρθουν εδώ για να κάνουν χάος τη νύχτα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι ο μόνος μέχρι στιγμής που νοιάζεται για τον Bodily, κάνοντας την αποστολή παρακολούθησης που πρέπει να κάνουν οι αρχές του πάρκου.”\nΕνώ έλαβε πολλή υποστήριξη από ευγενείς και Ηλεκτρονική αναφορά tΗ διατήρησή του στο νησί έχει φτάσει πάνω από 70.000 υπογραφές και ο Morandi έχει πλέον αποδεχτεί τον χρόνο του εκεί.\nΑλλά φαίνεται ότι δεν θα πάει πολύ μακριά κρίνοντας την ανάρτησή του στο Facebook.\n“Θα δείτε ακόμα τις φωτογραφίες μου από αλλού, όλη η Σαρδηνία είναι όμορφη”, έγραψε.\nΤον Ιανουάριο του 2020, ο πρόεδρος του πάρκου La Maddalena, Fabrizio Fonsio, δήλωσε στο CNN ότι οι αρχές δεν είχαν άλλη επιλογή από το να επέμβουν ενάντια σε κάθε παράνομη κατασκευή εντός του πάρκου, συμπεριλαμβανομένης της καλύβας του Mauro.\n«Κανείς δεν θέλει να τον κυνηγήσει», είπε ο Φουνσίσιο, «αλλά σε τι τίτλο πρέπει να μείνει γιατί το νησί δεν είναι πλέον ιδιωτικό;»\n“Εάν στο μέλλον υπάρχει ανάγκη για έναν επόπτη, μπορούμε να επανεξετάσουμε τη θέση του, αλλά όταν ξεκινά η επιχείρηση πρέπει να φύγει.”\nΤο CNN ήρθε σε επαφή με το Morandi ούτε το Maddalena Park για σχόλια.\nΗ Silvia Marchetti συνέβαλε επίσης σε αυτήν την έκθεση.\nPrevious Το πλήρωμα του υποβρυχίου της Ινδονησίας τραγούδησε “Αντίο” εβδομάδες πριν από την τραγωδία\nNext Η καταστροφή του Covid-19 στην Ινδία υπογραμμίζει το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στους εμβολιασμούς


Ου παντός πλείν ες Πόντον: Καζάκης στο Κρήτη TV: Η χώρα μετατράπηκε θεσμοθετημένα σε δουλοπαροικία χρέους.\nΚαζάκης στο Κρήτη TV: Η χώρα μετατράπηκε θεσμοθετημένα σε δουλοπαροικία χρέους.\nΟ δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον οικονομολόγο και αναλυτή κ. Δημήτρη Καζάκη στις 4.3.11 στο κανάλι Kρήτη ΤV για την οικονομική κρίση της ευρωζώνης, η οποία στη νέα φάση που εισέρχεται, μετατρέπεται σε πολιτική για το σύνολο των κρατών-μελών, για το ρόλο των τραπεζών, τους κερδοσκόπους επενδυτές ομολόγων, για το καθεστώς του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης που επεβλήθη στη χώρα με τους πιο επαχθείς όρους, αλλά και για τη δραματική επιδείνωση της κατάστασης που προμηνύεται για την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται ήδη σε κατάσταση χρεοκοπίας.\nΕτικέτες Καζάκης, Κρήτη TV


Δένδιας: "Αναμένουμε πίεση στα σύνορα μας από την Τουρκία" - Militaire.gr\nΣε συνέντευξη, στην εφημερίδα “Real News” και στον δημοσιογράφο Γιώργο Σιαδήμα, ο ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας, δηλώνει ότι “εύλογα αναμένουμε η πίεση στα σύνορά μας να αυξηθεί, έστω και τεχνηέντως, δηλαδή με την υποκίνηση της Τουρκίας”, σ΄ ότι αφορά στις μεταναστευτικές-προσφυγικές ροές και αναφέρθηκε στα γεγονότα του Έβρου, υποστηρίζοντας ότι “ο φράχτης θα ολοκληρωθεί”. Απαντά και σε ερώτηση για τη δήλωση του περί της απώλειας “λίγων δεκάδων μέτρων εδάφους”.\nΔιαμηνύσατε και εσείς και ο πρωθυπουργός προς την Τουρκία ότι ο φράχτης στον Έβρο θα ολοκληρωθεί. Γιατί εκτιμάτε ότι η Τουρκία δεν θέλει την ολοκλήρωση του έργου;\nΌπως τόνισε ο Πρωθυπουργός, ο φράχτης θα ολοκληρωθεί κανονικά. Και αυτό γιατί είναι ένα ακόμη μέσο προστασίας των χερσαίων μας συνόρων, στο πλαίσιο του αναφαίρετου δικαιώματός μας να λαμβάνουμε όποιο νόμιμο μέτρο κρίνουμε πρόσφορο για την προάσπιση της κυριαρχίας μας. Θα προχωρήσουμε στην επέκταση του φράχτη, όπως πράξαμε και βορειότερα. Η Τουρκία ενοχλείται. Γνωρίζει ότι η ολοκλήρωση μιας τέτοιας κατασκευής θα την εμποδίσει από το να προβεί σε ενέργειες όπως στο πρόσφατο παρελθόν, τις οποίες έχει μάλιστα υπονοήσει -μέσω και επίσημων δηλώσεων- ότι θα επαναλάβει. Ο φράχτης λοιπόν θα ολοκληρωθεί. Είναι ένα θέμα που όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση αφορά το έδαφός μας, την ασφάλεια και την προστασία της εθνικής κυριαρχίας μας.\nΕίχατε πει ότι εύχεστε να πάμε σε συνεννόηση με την Τουρκία. Θεωρείτε ότι υπάρχει ακόμα έδαφος για αυτό;\nΗ Ελλάδα είναι μια χώρα που κατ’ εξοχήν επιδιώκει τη συνεργασία και τη φιλία με όλες τις χώρες της περιοχής. Όπως έχω δηλώσει και στο παρελθόν, δεν αποκλείουμε κανέναν και δεν στρεφόμαστε εναντίον κανενός. Ασκούμε την εξωτερική μας πολιτική με γνώμονα την ειρήνη, τη συνεργασία και το σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο. Η Ελλάδα θα είναι πάντα ανοιχτή στη συνεννόηση και στην εποικοδομητική συνεργασία με την Τουρκία, όπως και με κάθε άλλο κράτος, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση φυσικά ότι οι συνομιλητές της ασπάζονται, λόγω και έργω, τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και τις αρχές των σχέσεων καλής γειτονίας. Δυστυχώς, η Τουρκία πολλές φορές δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Προκαλεί, παραβιάζει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα γειτονικών της χωρών και επιμένει να μη συμμορφώνεται ακόμη και με τις αποφάσεις του ύπατου διεθνούς οργάνου, του ΣΑΗΕ. Συνεπώς, διατηρούμε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία, ως οφείλει να κάνει κάθε φιλειρηνική χώρα. Το γεγονός όμως ότι επιβάλλεται να λαμβάνουμε μέτρα, όπως η επέκταση του φράκτη στον Έβρο, είναι ενδεικτικό του ότι, επί παρόντος, το επίπεδο συνεννόησης υπολείπεται πολύ από το επιθυμητό.\nΥπουργέ σηκώθηκε πολλή σκόνη από την έκφραση σας για «λίγες δεκάδες μέτρα» όσον αφορά την κατάσταση στον Έβρο. Θα την επαναλαμβάνατε;\nΘα απαντήσω για τελευταία φορά στο συγκεκριμένο ερώτημα. Αδυνατώ να αποδεικνύω διαρκώς ότι δεν είμαι… ελέφαντας. Επί της ουσίας, η αναφορά μου, όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κάποιος ακούγοντας το ηχογραφημένο απόσπασμα ή διαβάζοντας το κείμενο, αφορούσε αποκλειστικά και μόνον την κοίτη του Έβρου για την οποία γίνεται ρητή αναφορά και η οποία έχει αλλάξει στο σημείο αυτό κατά λίγες δεκάδες μέτρα. Η κοίτη του Έβρου, ως γνωστόν, δεν ταυτίζεται σήμερα με τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Τα ελληνοτουρκικά σύνορα είναι η κοίτη του Έβρου όπως ήταν το 1926. Η κοίτη του Έβρου μπορεί να μεταβάλλει θέση, όμως το όριο παραμένει σταθερό, όπως και ο εθνικός χώρος. Πάμε τώρα στο τι συνέβη. Η συνέντευξη εδόθη την Τετάρτη 20/5 το πρωί. Ουδείς διατύπωσε την παραμικρή κριτική στη διατύπωσή μου, μέχρι την Παρασκευή 22/5 το μεσημέρι, όταν επικαλέσθηκε μία πλήρως παραποιημένη εκδοχή της ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, στη Βουλή. Ακολούθησε ο αρμόδιος τομεάρχης του Κινήματος Αλλαγής, κάνοντας λόγο «“για λίγες δεκάδες μέτρα” εθνικής γης στον Έβρο»! Το «εθνικής γης», ήταν βέβαια αυθαίρετη προσθήκη που παραποιεί τη δήλωση πλήρως και στο γράμμα και στο πνεύμα. Μετά πήρε τη σκυτάλη ο ΣΥΡΙΖΑ με πρωτοφανείς ισχυρισμούς περί υποχώρησης των Ενόπλων Δυνάμεων ενώπιον της τουρκικής στρατοχωροφυλακής και ως φύλλο συκής, ένα ερωτηματικό στο τέλος της απαράδεκτης φράσης. Εξήγησα τα πάντα ενώπιον της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής κατά την απόρρητη διαδικασία. Εκ των 50 Βουλευτών ουδείς εξέφρασε την παραμικρή αντίρρηση για τη δήλωσή μου όταν τη διάβασα αυτολεξεί. Επαναλαμβάνω, ουδείς εξέφρασε την παραμικρή αντίρρηση γιατί η δήλωση υπηρετούσε με τον πιο καθαρό τρόπο το εθνικό συμφέρον. Προκάλεσα δε τα κόμματα αν ακόμη θεωρούν ότι η δήλωση ήταν ατυχής, να καταθέσουν πρόταση μομφής εναντίον μου. Υπουργός Εξωτερικών που κάνει ατυχείς δηλώσεις δεν νοείται. Ο διαστρεβλωτικός ισχυρισμός όμως εν τω μεταξύ είχε επαναληφθεί αταβιστικά, ακόμη και από έγκριτους δημοσιογράφους. Κινδυνεύει να καταγραφεί έτσι στη συλλογική μνήμη. Πάντως, αποτελεί όνειδος ότι εμφανίζονται ορισμένοι, έστω και λίγοι, να υποστηρίζουν ανερυθρίαστα ότι δήθεν δήλωσα ότι «δεν πειράζει να χάσουμε 16 στρέμματα στον Έβρο»! Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς δεν αισθάνονται καν την ανάγκη να απολογηθούν ή έστω να ανασκευάσουν τα όσα συκοφαντικά έχουν δηλώσει. Αυτούς λοιπόν πρέπει να ρωτήσετε, εάν θα επαναλάμβαναν τους παντελώς ανυπόστατους ισχυρισμούς τους στον δημόσιο λόγο. Συμπερασματικά, η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης. Απ’ όταν ανέλαβα τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, φροντίζω πάντα να ενημερώνω τα κόμματα, με στόχο τη σύμπνοια και τη διαμόρφωση μιας εθνικής γραμμής που θα εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Δεν θα επιτρέψω όμως, καθ’όσον μπορώ, να γίνει η εξωτερική πολιτική της χώρας κονίστρα κομματικών παιγνίων και να υποστεί άλλη μια φορά βλάβη ο τόπος.\nΠάντως δεχθήκατε βέλη στα social media και από φίλα προσκείμενες στη ΝΔ ομάδες. Τι απαντάτε;\nΤα όσα δήλωσα προηγουμένως ισχύουν. Η κριτική είναι πάντοτε καλοδεχούμενη, όπως και η προσωπική διαφωνία. Δεν ισχύει το ίδιο όμως με κακόβουλα, υποβολιμαία σχόλια και ενορχηστρωμένη ακροδεξιά εκστρατεία δυσφήμισης που αλλού στοχεύει. Συνταγματική μου υποχρέωση ήταν και παραμένει η εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων. Η χώρα έχει ακριβά πληρώσει τους κατ’ επάγγελμα και όχι κατά πεποίθηση επικαλούμενους την πατρίδα.\nΠέρα από τον Έβρο περιμένετε διόγκωση των μεταναστευτικών ροών και από τα νησιά; Σε μια περίοδο μάλιστα που καλυτερεύει ο καιρός.\nΗ μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι η βελτίωση των καιρικών συνθηκών σηματοδοτεί αύξηση των αποπειρών παράνομης εισόδου στη χώρα. Αν λάβουμε υπ’ όψιν τις πρόσφατες δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, εύλογα αναμένουμε η πίεση στα σύνορά μας να αυξηθεί, έστω και τεχνηέντως, δηλαδή με την υποκίνηση της Τουρκίας. Η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες έχουμε προετοιμαστεί κατάλληλα, με οργανωμένο σχέδιο, ώστε να αποτραπούν τα φαινόμενα του παρελθόντος. Ευελπιστώ η ετοιμότητά μας αυτή να δράσει αποτρεπτικά και να μην χρειαστεί να τεθεί σε εφαρμογή ο σχεδιασμός μας. Αλλά αυτό δεν είναι στο χέρι μας. Σε κάθε περίπτωση είμαστε έτοιμοι να επιτελέσουμε το καθήκον μας στο ακέραιο.\nΠρόσφατα η Τουρκία επανέφερε την απειλή να πραγματοποιήσει γεώτρηση στην περιοχή νότια της Κρήτης μέσα στο επόμενο διάστημα. Σας ανησυχεί αυτό το ενδεχόμενο; Πως θα αντιδράσει η Ελλάδα;\nΈχουμε συνηθίσει την Τουρκία να «επαναφέρει» συνέχεια απειλές, δεδομένου ότι δυστυχώς έχει επιλέξει να επαγγέλλεται την πολιτική των κανονιοφόρων και μάλιστα με συνέπεια. Αυτό που μάλλον δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει είναι ότι η πολιτική αυτή δεν πρόκειται να αποφέρει τα αποτελέσματα που επιθυμεί. Η Ελλάδα είναι έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο και απαντά στις προκλήσεις με αυτοπεποίθηση, εδραιωμένη σταθερά στο διεθνές δίκαιο. Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει ενισχύσει το διπλωματικό οπλοστάσιο της χώρας με την υποστήριξη πρωτίστως της ΕΕ αλλά και σειράς φίλων κρατών, τόσο σε διμερές όσο και σε επίπεδο τριμερών και πολυμερών σχημάτων συνεργασίας.


⭐ Ταξιδιωτικός Οδηγός Κρήτης⛵⭐ - Φαράγγι Μεσαυλίων - Δελιανών\nΠροσοχή! η πρόσβαση από το μονοπάτι έχει υποστεί πολλές ζημιές από τις βροχές και σε πολλά σημεία είναι πολύ δύσκολο να διασχίσεις το ποτάμι.\nΤο φαράγγι Μεσαυλίων - Δελιανών βρίσκεται 37χλμ δυτικά των Χανίων και η ονομασία του αποτελεί μήλον της έριδος ανάμεσα στα χωριά Δελιανά και Μεσαύλια (για το αν λέγεται Μεσαυλιανό ή Δελιανό). Ξεκινάει από το χωριό Μεσαύλια και καταλήγει στα Δελιανά, μετά από 5χλμ πολύ εύκολης πορείας μέσα σε χωματόδρομο που διέρχεται παράλληλα με την κοίτη του ποταμού. Το ποτάμι συγκεντρώνει τα νερά από το όρος του Άναβου, περνάει από το φαράγγι των Μεσαυλίων - Δελιανών και στη συνέχεια από το Φαράγγι της Ρόκκας και τελικά χύνεται στην παραλία των Νωπηγείων.\nΗ βόλτα στο φαράγγι προτείνεται ακόμη και για μικρά παιδιά, καθώς διέρχεται μέσα από χωματόδρομο και διαρκεί μόλις μία ώρα. Χαρακτηριστικό του φαραγγιού είναι η πυκνή βλάστηση με πλατάνια και καστανιές. Η καλύτερη εποχή είναι η άνοιξη, όταν η βλάστηση βρίσκεται στο απόγειο της και το νερό στο ποτάμι ρέει ακόμη. Κοντά στα Μεσαύλια θα δείτε τον μικρό ναό της Αγίας Παρασκευής μέσα σε βράχο, όπου γίνεται μεγάλο πανηγύρι κάθε χρόνο και λίγο πριν τα Δελιανά θα συναντήσετε το ναό του Αγίου Φωτίου.\nΗ πιο γρήγορη πρόσβαση από τα Χανιά γίνεται από τα Δελιανά, ενώ από τη Παλαιόχωρα γίνεται από τα Μεσαύλια. Από τα Δελιανά μπορείτε να περπατήσετε (ανηφορικά) ως τα Μεσαύλια και να επιστρέψετε πίσω αν δεν μπορεί κάποιος να σας παραλάβει από τα Μεσαύλια (1+1 ώρες). Στα Δελιανά υπάρχουν μικρές ταβέρνες, όπως και στο γειτονικό χωριό Πανέθημος. Επίσης, στο κοντινό χωριό Γρα Κερά μπορεί κάποιος να επισκεφθεί και την ερειπωμένη Μονή της Θεοτόκου.\nΕνετική βίλα Rotonda και το Τούρκικο σεράι στις Καλάθενες\nΥψομετρική διαφορά (m): 220\n« Φαράγγι Κάμπου\nΦαράγγι Ρόκκας »


Je Suis Τζόκερ - POPAGANDA\n«Εγώ θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει». Του Σπύρου Κρίμπαλη (spoiler alert).\nΕίμαστε όλοι άρρωστοι αλλά τα φάρμακα δε φτάνουν για όλους. Το σύστημα υγείας (λέγε με Obamacare) καταρρέει. Οι μονάδες ψυχικής υγείας κλείνουν η μία μετά την άλλη. Ούτως ή άλλως οι κοινωνικοί λειτουργοί δε μας ακούνε πια. Επαναλαμβάνουν μονότονα τις ίδιες ερωτήσεις για να συμπληρώσουν τα κουτάκια. Όλα μπαίνουν σε κουτάκια. Όλα κανονικοποιούνται. Όλα χάνουν το νόημά τους.\nΈξω τα σκουπίδια ξεχειλίζουν. Μεταλλαγμένα ποντίκια (super rats) εξαπλώνονται στην πόλη. Όλος ο κόσμος είναι αυτή η βρόμικη, καταθλιπτική πόλη. Δεν υπάρχει τίποτα καλό εκεί έξω. Καμία φροντίδα. Καμία προστασία πουθενά. Στο δρόμο θριαμβεύει η βία. Στους χώρους εργασίας το ίδιο. Οι εργοδότες μας πετάνε από τη δουλειά χωρίς αποζημίωση. Στο μετρό μεθυσμένα κωλόπαιδα με ακριβά κουστούμια και λυμένες γραβάτες μας πουλάνε τσαμπουκά και μας χτυπάνε. Νομίζουν ότι ο γαμημένος κόσμος τους ανήκει.\nΕυτυχώς έχω ένα πιστόλι στην τσέπη.\nΌλοι περιμένουν να αντιδράσουμε σαν κανονικοί άνθρωποι αλλά συνεχώς ξεχνούν ότι δεν είμαστε άνθρωποι κανονικοί. Χαμογελάμε ύστερα από ατελείωτες ώρες πρόβας μπροστά στον καθρέφτη. Το γέλιο μας είναι βαμμένο με κραγιόν και αίμα. Μεγαλώσαμε με βίαιους πατριούς κι ανισόρροπες μανάδες που μας φωνάζανε «Happy» – σαν εκείνο το ηλίθιο τραγούδι. Μας είπαν ότι οι πατεράδες μας είναι φιλεύσπλαχνοι εκατομμυριούχοι που κάποια μέρα θα μας δεχτούν πίσω στις επαύλεις τους. Τι γελοία αυταπάτη! Τι ηλίθιος ναρκισσισμός! Λες και η φτώχεια είναι περαστική. Λες και η ελίτ νοιάζεται.\nΑπό μικρά παιδιά μάθαμε να γελάμε ψεύτικα. Να πνιγόμαστε στα ψεύτικα γέλια που μοιάζουν πιο πολύ με αληθινά κλάματα. Μας έλεγαν «Happy» αλλά δεν είμαστε ποτέ happy. Ούτε για μια στιγμή. Πιστέψαμε όμως ότι γελώντας θα μπορούσαμε να κάνουμε και τους άλλους να γελάσουν. Ονειρευόμασταν καριέρα κωμικού.\nΗ κωμωδία είναι μέρος της κανονικότητας. Οι κανονικοί άνθρωποι γελάνε με κανονικά αστεία. Το τι είναι αστείο και τι όχι κρίνεται με όρους αντικειμενικούς. Περιμένω να ακούσω το punchline σου. Πού είναι το punchline σου; Ε λοιπόν, χεστήκαμε για το punchline, Μάρεϊ. Εμείς γελάμε πριν πούμε καν το αστείο. Μόνο με την σκέψη, σκάμε στα γέλια. Πνιγόμαστε στα γέλια. Κλαίμε από τα γέλια. Και οι σκέψεις μας είναι πάντα μαύρες, κατάμαυρες, χολωμένες -ίσως γι’ αυτό να είναι και τόσο διασκεδαστικές. Αν η ζωή μας είναι τόσο μαύρη, τότε ο θάνατός μας θα είναι πιθανότατα κάτι πολύ διασκεδαστικό και αστείο. Πόσες φορές δε φαντασιωθήκαμε ότι αυτοκτονούμε με ένα αόρατο πιστόλι στον κρόταφο!\nΑλλά τώρα έχω ένα πραγματικό πιστόλι στην τσέπη μου κι αυτό κάνει όλη τη διαφορά. Με αυτό το πιστόλι μπορώ να διαταράξω την κανονικότητα, να διασαλεύσω την τάξη. Με αυτό το πιστόλι μπορώ να γίνω πάλι ορατός. Απέχω μια σφαίρα μακριά από το να γίνω κάποιος.\nΘα χρησιμοποιήσω αυτήν την σφαίρα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Όχι γιατί έχω κάποιο σχέδιο για τον κόσμο αλλά γιατί αυτός ο θόρυβος με κάνει να νιώθω καλά. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω καλά από τότε που μου έκοψαν τα φάρμακα. Μαθαίνω να είμαι ευτυχισμένος. Μαθαίνω να μη φοβάμαι την κανονικότητα. Μαθαίνω να είμαι ο Τζόκερ όπως ειρωνικά με αποκάλεσε ο Μάρεϊ στην τηλεόραση. Μαθαίνω να σκοτώνω τον μπαμπά και τη μαμά όπως έλεγε εκείνο το τραγούδι των Doors. Στο περίπου.\nΜόνο οι παρείσακτοι θα γλιτώσουν από τις σφαίρες μου. Οι αόρατοι. Οι μη κανονικοί. Και, για δες, είναι χιλιάδες εκεί έξω. Εκατομμύρια. Έτοιμοι να φορέσουν την μάσκα του κλόουν. Έτοιμοι να ξεκινήσουν μια εξέγερση. Να κάψουν τα πάντα. Να φάνε τους πλούσιους.\nΣε μια χώρα μακρινή, που δεν υπάρχει στον χάρτη, οι αστυνομικοί βγάζουν από τις αίθουσες τους ανήλικους που βλέπουν την ταινία μου. Στην ίδια μακρινή χώρα ένας πρώην πρωθυπουργός με θεωρεί μοχλό στην ταξική πάλη κι ένας υπουργός δημόσιας τάξης θέλει να παραβιάσει τον νόμο για χάρη μου. Ο κόσμος ψάχνει απεγνωσμένα για ένα σύμβολο. Έναν Μπάτμαν. Μία Γκρέτα. Εγώ δεν είμαι τίποτα από αυτά. Εγώ δεν πιστεύω στην πολιτική –η πολιτική είναι για τους εκατομμυριούχους τύπου Τραμπ. Εγώ πιστεύω στην ευτυχία. Εγώ θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει, να γελάει και να πνίγεται από τα γέλια του.


Καταστροφικό για την αγορά Ι.Χ. το άτακτο Brexit | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\nΣτη Γηραιά Ηπειρο ο κλάδος απασχολεί 14 εκατ. ανθρώπους.\n24 Σεπτεμβρίου, 2019 24.09.2019 • 08:30\nΤον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες, οι οποίες θα βρεθούν αντιμέτωπες με πολύ σοβαρά προβλήματα εάν δεν αποχωρήσει συντεταγμένα η Βρετανία από την Ευρωπαϊκή Ενωση στις 31 Οκτωβρίου. Η κατάληξη θα είναι, όπως επισημαίνουν οι εκπρόσωποι του κλάδου, ζημίες της τάξεως δισεκατομμυρίων ευρώ και επιπτώσεις οι οποίες δεν θα μπορούν να αποκατασταθούν. Αυτή τη στιγμή, όπως αναφέρουν σε σχετικό δημοσίευμα η Deutsche Welle και το πρακτορείο Reuters, η βρετανική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκονται σε αδιέξοδο. Και αυτή η κατάσταση αυξάνει κατά πολύ τις πιθανότητες να εκπνεύσει η προθεσμία και να μην έχει συναφθεί συμφωνία. Η προοπτική αυτή προκαλεί σοβαρή ανησυχία στις αυτοκινητοβιομηχανίες και στις ενώσεις τους, όπως η Ενωση Ευρωπαϊκών Αυτοκινητοβιομηχανιών, η Ενωση Ευρωπαϊκών Εταιρειών Εξαρτημάτων Αυτοκινήτων και 17 εθνικές ενώσεις αυτοκινητοβιομηχανιών.\nΣε κοινή τους ανακοίνωση, με δραματικό τόνο προειδοποιούν για τις ανυπολόγιστες και απρόβλεπτες συνέπειες, δεδομένου ότι σε όλη τη Γηραιά Ηπειρο ο κλάδος απασχολεί 14 εκατομμύρια ανθρώπους. Πέραν των εργαζομένων, βέβαια, θα υποστούν τις συνέπειες και οι ίδιοι οι καταναλωτές, οι οποίοι θα πρέπει να καταβάλλουν υψηλότερο τίμημα για να αποκτήσουν καινούργιο αυτοκίνητο. Και να τι λένε στην ανακοίνωσή τους οι εταιρείες: «Κολοσσιαίες θα είναι οι επιπτώσεις στις συνθήκες διεξαγωγής των εμπορικών συναλλαγών, εάν αποχωρήσει η Βρετανία από την Ε.Ε. χωρίς συμφωνία. Οι νέοι δασμοί ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ θα επηρεάσουν τις αγοραστικές επιλογές των καταναλωτών, αλλά και τη δυνατότητά τους να ξοδέψουν και στη Βρετανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η έστω και ενός λεπτού διακοπή στη διαδικασία παραγωγής οχημάτων θα κοστίσει μόνον στη Βρετανία 54.700 ευρώ».\nΕάν υπαχθεί η Βρετανία σε καθεστώς δασμών, όπως τους ορίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, τότε θα πρέπει να επιβάλει δασμό 10% στα αυτοκίνητα. Πολύ σαφής υπήρξε στη δήλωσή του ο πρόεδρος της Επιτροπής Γαλλικών Αυτοκινητοβιομηχανιών Κριστιάν Πεζό (της ιδρυτικής οικογένειας της Peugeot): «Η έξοδος της Βρετανίας δεν αφορά τους Βρετανούς και μόνον. Ολοι στον ευρωπαϊκό κλάδο αυτοκινήτων ανησυχούμε – κι ακόμα και πιο πέρα από την Ευρώπη υπάρχει προβληματισμός». Ενα βήμα πιο πέρα πήγε ο διευθύνων σύμβουλος της Ενωσης Βρετανικών Αυτοκινητοβιομηχανιών Μάικ Χας, ο οποίος τόνισε: «Χωρίς συμφωνία ο αντίκτυπος στον κλάδο θα είναι άμεσος και καταστροφικός, η ανταγωνιστικότητα θα υπονομευθεί και η βλάβη θα είναι μη αναστρέψιμη και σφοδρή».


Το laptop που έχει οθόνη που σε γνωρίζει!\nΤο laptop που έχει οθόνη που σε γνωρίζει! Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019 01:03\nΌταν πρέπει να συνδεθείς σε ένα laptop με κωδικό πρόσβασης ή πολλαπλούς χρήστες, το πράγμα είναι πάντα μπελάς.\nΈνα πρόβλημα που έχει αναγνωρίσει εξάλλου ο τεχνολογικός κόσμος και προσπαθεί να λύσει με τεχνολογίες αναγνώρισης προσώπου, σαν το Windows Hello, με σκανάρισμα του δακτυλικού αποτυπώματος, με τα συστήματα Touch ID της Apple και τέτοια πράγματα.\nΣτον χορό μπήκε προσφάτως και η Dell, με μια ακόμα πιο εύκολη λύση μάλιστα. Το Latitude 7400 2-in-1 είναι το νέο laptop της εταιρίας που εγκαινιάζει αυτό που η ίδια αποκαλεί ExpressSign-in, ένα χαρακτηριστικό που παίρνει την αναγνώριση προσώπου του Windows Hello της Microsoft και τη στέλνει στο αμέσως επόμενο επίπεδο.\nΤο laptop αναζητεί το πρόσωπό σου και κάνει κατόπιν αυτομάτως sign in στο σύστημα, ακόμα και αν είναι σε sleep mode! Και είναι προφανώς αυτή η πρωτοπορία στο login που το κάνει να κοστίζει 1.599 δολάρια (1.419 ευρώ), καθώς σε όλα τα άλλα είναι ένα τυπικό 14αρι business laptop.\nΜόνο που είναι το μόνο που έχει οθόνη που σε γνωρίζει. Και τα καταφέρνει συνδυάζοντας το Windows Hello με την τεχνολογία Context Sensing της Intel, χαρίζοντας πρόσβαση στον χρήστη χωρίς εκείνος να πρέπει να κάνει κάτι. Ούτε πλήκτρο δεν χρειάζεται να πατήσεις για να το «ξυπνήσεις». Φτάνει απλώς να σταθείς μπροστά του.\nΌταν κοιτάξεις την οθόνη, ο αισθητήρας κάνει τους πλαϊνούς λαμπτήρες LED να αναβοσβήνουν για κάνα-δυο δευτερόλεπτα, ανοίγοντας μετά την οθόνη για να πάρει τα ηνία το Windows Hello, που σε ενημερώνει ότι το σύστημα προσπαθεί να σε αναγνωρίσει.\nΑν το κάνει, θα το κάνει εντός 5 δευτερολέπτων. Αλλιώς δεν είσαι εσύ…\nΗ υπερέκθεση στα social media βλάπτει σοβαρά τους εφήβους 13-09-2019\nΗ Google θα καταβάλει 965 εκατ. ευρώ στο γαλλικό κράτος 13-09-2019\nΟι κίνδυνοι από τις συσκευές που αποκτούν πρόσβαση στον ανθρώπινο εγκέφαλο 12-09-2019\nΤι προκάλεσε μεγάλη έκπληξη σχετικά με το iPhone 11 12-09-2019\nΕντοπισμός και διαγραφή γυμνών φωτογραφιών που έχουν αποσταλεί online χωρίς άδεια 11-09-2019\n120 δόσεις στην Εφορία: Ξεπέρασαν τις 17.000 οι αιτήσεις 13-09-2019\nΤΑΙΠΕΔ: Παράταση στην εκδήλωση ενδιαφέροντος για την απόκτηση του 30% του «Ελ.Βενιζέλος» 13-09-2019\nΔΝΤ: Οι υψηλοί δημοσιονομικοί στόχοι λειτουργούν ως βαρίδι για την ανάκαμψη της Ελλάδας 13-09-2019\nΝέα ποσοτική χαλάρωση και χαμηλότερο επιτόκιο ανακοίνωσε ο Ντράγκι 13-09-2019\nΕγκρίθηκαν τα κονδύλια για ΚΕΑ και επίδομα στέγασης για τον Σεπτέμβριο 13-09-2019\nΈρευνα: Τι παράξενο μπορεί να συμβεί όταν κοιτάζουμε κάποιον στα μάτια; 15-09-2019\nΔείτε γιατί δεν πρέπει να πετάτε τις φλούδες από τις πατάτες 15-09-2019\nΈτσι διατηρούνται τα μήλα φρέσκα για καιρό 15-09-2019\nΑν σας συμβαίνει αυτό στον ύπνο μπορεί να έχετε κατάθλιψη 15-09-2019\nMίνι εγκεφαλικό: Ποια είναι τα συμπτώματα 15-09-2019


Γιατί να προτιμήσεις τη Yoga από το γυμναστήριο; – Newlifestyle\nHome > FITNESS > Γιατί να προτιμήσεις τη Yoga από το γυμναστήριο;\nΊσως να νιώθεις ότι η Yoga δεν είναι αρκετή και πολλές φορές ακούς ότι λειτουργεί άψογα όταν τη συνδυάσεις με άλλες ασκήσεις και διαφορετικού είδους προπονήσεις.\nΗ αλήθεια όμως είναι ότι από μόνη της ως άσκηση είναι τόσο αποτελεσματική και ολοκληρωμένη που αρκεί για να κάνει το σώμα σου να λειτουργεί στο έπακρο.\nΑν λοιπόν είσαι Yoga Fan και δεν σε ενθουσιάζει άλλος τρόπος εκγύμνασης, δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι, αφού η Yoga έχει 7 τουλάχιστον λόγους για να την προτιμήσεις:\n1. Γυμνάζεις όλο σου το σώμα, ενεργοποιούνται όλοι οι μύες, δυναμώνει ο κορμός και αυξάνονται οι καρδιακοί παλμοί.\n2. Στην ουσία πρόκειται για αερόβια άσκηση (Cardio), αφού επικεντρώνεται στην αναπνοή και την ενδυνάμωση του καρδιοαναπνευστικού συστήματος.\n3. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός ή αντιπερισπασμός, όπως συμβαίνει στο γυμναστήριο.\n4. Το budget που απαιτείται είναι χαμηλό έως και μηδαμινό, εφόσον γίνεται υπαίθρια ή στο σαλόνι σου. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ο εαυτός σου και το έδαφος.\n5. Σε βοηθάει να χάσεις βάρος όχι μόνο με την άσκηση, αλλά και με την αλλαγή της σκέψης και των διατροφικών σου συνηθειών. Σε παροτρύνει να αγαπάς και να σέβεσαι το σώμα σου, οπότε οι ανθυγιεινές επιλογές φεύγουν πιο γρήγορα από το μυαλό σου.\n6. Αποτρέπει τους τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Μαθαίνοντας να ακούς το σώμα σου και τα όριά του, μειώνεται ο κίνδυνος της υπερβολικής προσπάθειας που μπορεί να αποδειχθεί επιζήμια για το σώμα σου.\n7. Σου παρέχει μία λίστα από διαφορετικούς τρόπους άσκησης που μπορούν να ενισχύσουν την ισορροπία σου, να δυναμώσουν το μυϊκό σου σύστημα ή απλά να χαλαρώσουν το μυαλό σου, ανάλογα με τη διάθεση και τις ανάγκες σου.\nΓιατί τo σκι θεωρείται o «βασιλιάς» των χειμερινών σπορ;


Άγριες Μέλισσες: Ποιος είναι ο Λευτέρης Μεγαρίτης που «εισβάλλει» στο Διαφάνι; - magdasnews.gr\nΟ ηθοποιός, Δημήτρης Τσίκλης, που φέτος μπαίνει στις Άγριες Μέλισσες, θα υποδυθεί τον Λευτέρη Μεγαρίτη, γιο του χουντικού Ακύλα. Μάλιστα, αποκάλυψε πως πριν τρία χρόνια είχε περάσει από κάστινγκ, αλλά τον είχαν “κόψει” λόγω της τότε ηλικίας του. Σήμερα πιο έτοιμος από ποτέ θα φέρει τα άνω-κάτω στο Διαφάνι σύμφωνα με το «7 ΜΕΡΕΣ tv».\nΠώς έγινε η επαφή σου με τις Άγριες Μέλισσες για τον τρίτο κύκλο της σειράς;\nΠριν από τρία χρόνια περίπου, με κάλεσαν για μια νέα τότε σειρά που θα ξεκινούσε γυρίσματα. Ήταν ο Λευτέρης Χαρίτος και η Μιράντα Ρωσταντή, casting director της παραγωγής, κι επρόκειτο για τις Άγριες Μέλισσες. Συναντηθήκαμε σε ένα κλίμα γεμάτο χαρά και ευγένεια, όμως ο Λευτέρης μού είπε χαρακτηριστικά «είσαι καλός, αλλά νομίζω πως είσαι μικρός». Τους ευχαρίστησα θερμά και έφυγα.\nΤρία χρόνια μετά, με ξανακαλεί η Μιράντα, πάλι για τις Άγριες Μέλισσες. Προφανώς τώρα ήταν πολύ πιο σωστή η στιγμή. Ερμηνευτικά, μπορούσα πλέον να ανταποκριθώ στο ηλικιακό εύρος της σειράς. Ο ρόλος μου είναι ο Λευτέρης Μεγαρίτης και σύντομα θα τον γνωρίσετε.\nΠαρακολουθούσες τις Άγριες Μέλισσες;\nΑυτό που μου άρεσε στις Άγριες Μέλισσες ως τηλεθεατή και εξακολουθεί να μου αρέσει και ως συντελεστή πλέον της σειράς είναι η φροντίδα. Είναι μια δουλειά προσεγμένη, που απαρτίζεται από ένα εξαιρετικό καστ. Την είχα παρακολουθήσει κυρίως αποσπασματικά μέχρι στιγμής, λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας μου.\nΜέσα στο καλοκαίρι, προσπάθησα να δω όσα περισσότερα επεισόδια μπορούσα. Όχι ότι είχε σημασία για την ένταξη του χαρακτήρα μου… Είναι μια νέα προσθήκη που δεν σχετίζεται με το παρελθόν και τους ήρωες της μέχρι τώρα ιστορίας.


Κατερίνα Καινούργιου: Ανανεωμένη σε εγκαίνια γνωστής εταιρίας καλλυντικών! - Tlife.gr\nΚατερίνα Καινούργιου: Ανανεωμένη σε εγκαίνια γνωστής εταιρίας καλλυντικών!\nΜε ένα απογευματινό cocktail party, διάσημος οίκος καλλυντικών, εγκαινίασε πριν από λίγες ημέρες το νέο του χώρο σε πολυκατάστημα της Κηφισιάς. Δεσπόζοντας σε περίοπτη θέση στην κεντρική είσοδο του πολυκαταστήματος, το υπερσύγχρονο corner της εταιρίας ανακαινίστηκε σύμφωνα με τις διεθνείς υψηλές προδιαγραφές του κορυφαίου οίκου καλλυντικών, ώστε να προσφέρει υπηρεσίες επιπέδου στο απαιτητικό κοινό των βορείων προαστίων.\nΣτo κατάστημα βρέθηκαν δημοσιογράφοι, bloggers αλλά και επώνυμες λάτρεις του οίκου όπως η Κατερίνα Καινούργιου και η Εύα Αντωνοπούλου οι οποίες έδωσαν το παρών με χαλαρή καλοκαιρινή διάθεση. Δες φωτογραφίες