Μοζαμβίκη - Trip in Pictures\nΗ Μοζαμβίκη είναι μια χώρα στο νοτιοανατολικό τμήμα της Αφρικανικής ηπείρου, με ακτές που εκτείνονται για πάνω από 2000 χιλιομέτρα και βρέχονται από τα ζεστά νερά του Ινδικού ωκεανού. Το 16ο αιώνα οι Πορτογάλοι αποίκησαν και οχύρωσαν την περιοχή με πρωτεύουσα τη Νήσο Μοζαμβίκη από την οποία πήρε το όνομά του το σημερινό κράτος. Οι Πορτογάλοι, αλλά και οι Άραβες που λυμαίνονταν την περιοχή, ανέπτυξαν μεταξύ άλλων απάνθρωπες τακτικές δουλεμπορίου, σε συνεργασία με τοπικούς φυλάρχους. Η αποικιοκρατία συνεχίστηκε μέχρι το 1964, όταν ξέσπασε μια επανάσταση που διήρκεσε 10 χρόνια και τελικά οδήγησε στην ανεξαρτησία της χώρας. Όμως, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στη σύγχρονη ιστορία της Αφρικής, ένας εμφύλιος πόλεμος ακολούθησε και αιματοκύλισε τη χώρα μέχρι το 1992, ενώ ακόμα και στη σημερινή περίοδο της ειρήνης και δημοκρατίας, οι εχθροπραξίες συνεχίζονται σποραδικά. Παρ’ ότι πρόκειται για ένα γοργά αναπτυσσόμενο κράτος, είναι από τα φτωχότερα στην παγκόσμια κατάταξη, ενώ η εκτεταμένη διαφθορά αλλά και οι φυσικές καταστροφές συντελούν στο γεγονός αυτό. Πρόσφατες ανακαλύψεις κοιτασμάτων φυσικού αερίου στις βόρειες επαρχίες, υπόσχονται να αναδείξουν τη Μοζαμβίκη ως την κορυφαία παραγωγό χώρα στον κόσμο.\nΩς τυπικοί Αφρικανοί, οι άνθρωποι της Μοζαμβίκης είναι καλοσυνάτοι, περήφανοι, υπομονετικοί και πολύ ανέμελοι. Κάποιοι θα αντιμετωπίσουν το λευκό επισκέπτη με τη στερεοτυπική αντίληψη πως κατέχει πλούτο, κάτι που δεν απέχει ιδιαίτερα από την πραγματικότητα δεδομένου του μέσου εισοδήματος στη χώρα. Κάποιοι πάλι, αυτοβούλως θα προσφερθούν να βοηθήσουν όσο μπορούν, σε κάποιες περιπτώσεις ως φύλακες άγγελοι. Γενικά ένιωθα ασφαλής, και στο ταξίδι αυτό, αλλά όπως σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, χρειάζεται κάποια επιφύλαξη όταν πέσει το σκοτάδι στις μεγάλες πόλεις.\nΟι προορισμοί με το σημαντικότερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη βρίσκονται κατά μήκος της τεράστιας ακτογραμμής της χώρας. Οι αποστάσεις είναι μεγάλες και το ελλιπές δίκτυο μεταφορών, σε συνδυασμό με τις εχθροπραξίες στα κεντρικά και βόρεια της χώρας που υποχρεώνουν συνοδεία στρατιωτικής φάλαγγας, κάνουν τις μετακινήσεις χρονοβόρες και επίπονες. Η πρωτεύουσα Maputo βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο και πολύ κοντά στα σύνορα με τη Νότιο Αφρική και τη Σουαζιλάνδη (Eswatini). Βορειότερα, η περιοχή του Inhambane και Tofo αποτελεί παραθαλάσσιο πόλο έλξης, όπως και στη συνέχεια το Vilanculo με το μαγευτικό αρχιπέλαγος Bazaruto. Σχεδόν στο κέντρο βρίσκεται η παραθαλάσσια πόλη Beira. Ο βορράς της χώρας είναι λιγότερο επισκέψιμος και ιδιαίτερα αυθεντικός. Η Nampula, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, είναι σημαντικό κέντρο εμπορίου και παρά το περιορισμένο ενδιαφέρον της, μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την εξερεύνηση της γύρω περιοχής ή τη μετάβαση προς τα συνοριακά περάσματα με το Μαλάουι. Μια σιδηροδρομική γραμμή συνδέει το λιμάνι της Nacala με τη Nampula και εν συνεχεία με πόλεις του Μαλάουι, μεταφέροντας κυρίως κάρβουνο και σε περιορισμένα δρομολόγια επιβάτες. Στις ακτές της επαρχίας αυτής, ανήκει και η περίφημη Νήσος Μοζαμβίκη, από την οποία πήρε η χώρα το όνομά της. Το νησί αυτό που συνδέεται με μια γέφυρα μήκους 3,5 χλμ με την ενδοχώρα, παρουσιάζει μια εξέχουσα ομορφιά στα ερειπωμένα ή συντηρημένα κτίρια αποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής των Πορτογάλων στη γειτονιά της Stonetown, την παραγκούπολη Macuti, το φρούριο São Sebastião και τις αμμουδιές με τα γαλαζοπράσινα νερά που το αγκαλιάζουν. Στον απώτερο βορρά η πόλη Pemba, πρωτεύουσα της επαρχίας Cabo Delgado παρουσιάζει έντονη ανάπτυξη μετά από την ανακάλυψη κοιτασμάτων υγροποιημένου φυσικού αερίου. Το δυσπρόσιτο αρχιπέλαγος Quirimbas αποτελεί ένα σημείο απαράμιλλου φυσικού κάλλους και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Oι δυνατότητες διαμονής εδώ είναι περιορισμένες και μόνο στη μικροσκοπική νήσο Ibo, ενώ στα υπόλοιπα νησιά, όπως και στο αρχιπέλαγος Bazaruto, η μετάβαση με παραδοσιακό καΐκι dhow όταν η παλίρροια το επιτρέπει και η ελεύθερη κατασκήνωση είναι η μόνη λύση. Υπάρχουν όμως και μερικά ιδιωτικά νησιά με resorts, σε αστρονομικά κόστη.\nΜετά από 24 περίπου ώρες περιπλανήσεων στους αιθέρες και τα αεροδρόμια διαφόρων γεωγραφικών παραλλήλων, πατάμε το έδαφος της Μοζαμβίκης, στην παγκοσμίως άγνωστη πόλη της Nampula (Ναμπούλα), πρωτεύουσα του βορρά της χώρας. Το θερμό, υγρό, τροπικό κλίμα του νοτίου ημισφαιρίου υποδέχεται το δέρμα μου που αδημονούσε να νιώσει την απεξάρτηση από τα πολλά ρούχα. Μετά από τη βόλτα στην πίστα του αεροδρομίου, μας υποδέχεται μια ένστολη κυρία που επιτρέπει την είσοδο στη χώρα μετά τον έλεγχο του πιστοποιητικό εμβολιασμού για κίτρινο πυρετό…\nΈνα τρακτέρ μεταφέρει τις αποσκευές στο μικρό θάλαμο των αφίξεων και ένας υπάλληλος σε ένα παλιό ξύλινο γραφείο σφραγίζει τα διαβατήρια. Εμείς και ένας Ασιάτης είμαστε οι μόνοι που αιτούμαστε βίζα επί τόπου, περιμένοντας σε ένα γραφείο έξω απ’ το κτίριο των αφίξεων, με ακατάστατη χαρτούρα και οκνηρούς υπαλλήλους. Το αυτοκόλλητο χαρτάκι με τη μουτσούνα μου κόστιζε $50 και κατέλαβε μια ολόκληρη σελίδα στο διαβατήριο, ενώ η σφραγίδα εισόδου στριμώχνεται πάνω σε μια σχεδόν γεμάτη σελίδα, μετά από παράκλησή μου. Εν τω μεταξύ, ένας υπάλληλος του αεροδρομίου που το χνώτο του μύριζε αλκοόλ, είχε προσφερθεί εδώ και ώρα να μας πάει στο κατάλυμά μας δωρεάν με το αμάξι του. Τι πιο φυσικό απ’ το να εμπιστευθείς έναν άγνωστο μεθυσμένο οδηγό μόλις πατήσεις το πόδι σου σε μια αφρικανική χώρα! Τελικά τον ευχαρίστησα με μια μπίρα στο hostel και δυο δολάρια δώρο. Οι Κυριακές στην Αφρική είναι μάλλον πιο ιερές απ’ τις δικές μας και δε βρίσκεις καταστήματα ανοιχτά, ούτε ανταλλακτήρια συναλλάγματος. Ευτυχώς, για κάποιο λόγο το τραπεζικό σύστημα ανθεί στις φτωχές αυτές χώρες και τα ΑΤΜs πλεονάζουν. Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της αδιάφορης πόλης, μια γιορτή, μια χοροεσπερίδα, ηχεί μέσα από ένα μαγαζί, ιδανικό καλωσόρισμα για δείπνο μετά μουσικής και μια εισαγωγή στις υπέροχες πορτογαλόφωνες μελωδίες της Μοζαμβίκης.\nΑνυπομονώ να αναχωρήσουμε για τον κύριο προορισμό του ταξιδιού, πρώτα όμως πρέπει να προμηθευτούμε τοπική κάρτα κινητού και συνάλλαγμα. H υπάλληλος της τηλεφωνικής εταιρίας μας παραπέμπει στο σύζυγό της και αυτός με τη σειρά του σε κάποιον γνωστό του στη μαύρη αγορά, γαλλόφωνο εκ Γουινέας. Έτσι λειτουργούν οι δουλείες στην Αφρική. Παραλαμβάνουμε τα ογκώδη ντόπια “τούβλα”, με μεγαλύτερο χαρτονόμισμα σε κυκλοφορία αυτό των 1000 meticais (€14) και στη συνέχεια φορτωνόμαστε σαν υποζύγια τα σακίδιά μας πηγαίνοντας προς το σταθμό του τρένου. Μέρος των αποσκευών είναι και ένας σάκος με γραφική ύλη για τα παιδιά, πάγια τακτική κάθε ταξιδιού στην Αφρική, την οποία τελικά θα κουβαλάμε μέχρι το Μαλάουι. Φτάνουμε στο σταθμό του τρένου απ’ όπου υπάρχει δρομολόγιο κάθε Τρίτη και Σάββατο με κατεύθυνση προς δυσμάς. Οι διαδρομές με τρένο είναι απολαυστικές σε όλη τη γη, όμως στην Αφρική η εμπειρία είναι ιδιαίτερα υποσχόμενη. Σκοπός ήταν να κινηθούμε προς το Μαλάουι, μετά από μια εβδομάδα. Τίποτα όμως δε λειτουργεί με πρόγραμμα στην Αφρική και αυτό που σ’ εμάς φαντάζει απλό, όπως η έκδοση ενός μεταχρονολογημένου εισιτηρίου, εδώ είναι αδύνατο.\nΦεύγοντας άπραγοι, αναζητάμε λεωφορείο για τον επόμενο προορισμό, αυτόν που χρόνια ονειρευόμουν. Η Nήσος Μοζαμβίκη απέχει μόλις 4 ώρες οδικώς λένε, όμως οι διαδρομές στην ήπειρο αυτή έχουν πάντα απρόβλεπτη διάρκεια. Τα μεταφορικά μέσα αντιθέτως είναι προβλέψιμα βασανιστικά. Τα τυπικά απαρχαιωμένα λεωφορειάκια, εδώ ονομάζονται chapas και πρέπει ως συνήθως να γεμίσουν ασφυκτικά για να ξεκινήσουν, εξασφαλίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερα εισιτήρια. Οι επιβάτες κάθονται κυριολεκτικά ο ένας πάνω στην αγκαλιά του άλλου υπομένοντας αδιαμαρτύρητα και η ζέστη σε συνδυασμό με την περιορισμένη ατομική υγιεινή κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Στην πρώτη αυτή διαδρομή αποφασίσαμε να αγοράσουμε μια επιπλέον κενή θέση για περισσότερη άνεση, όμως αυτό δε βελτίωσε το στρίμωγμα, τα τραντάγματα από τις αμέτρητες λακκούβες ούτε το “βαρύ άρωμα” των συνεπιβατών μας.\nΤο καταπράσινο τοπίο και τα γόνιμα εδάφη όπου ευδοκιμούν οι αγροτικές καλλιέργειες και τα οπωροφόρα, μάνγκο, μπανανιές, παπάγια, κατακλύζουν το οπτικό πεδίο της διαδρομής, ενώ επιβλητικοί γεωλογικοί σχηματισμοί εμφανίζονται σποραδικά. Παρ’ όλο που όλοι διαβεβαίωναν ότι αναχωρούν τακτικά chapas που πηγαίνουν απ’ ευθείας στο νησί, αυτό δεν ισχύει. Το chapa κάνει παράκαμψη σε ένα χωριό όπου σημαίνει το τέλος της διαδρομής και πρέπει να μετεπιβιβαστούμε σε ένα φορτηγό. Για καλή μας τύχη καταλαμβάνουμε τις μπροστινές θέσεις, ενώ στην καρότσα στοιβάζονται άνθρωποι, ζώα και σακιά με τρόφιμα. Όμως για κακή μας τύχη το φορτηγό σταματά κάθε 200 μέτρα για να ανεβοκατεβάσει επιβάτες και εμπορεύματα, κάνοντας τη διαδρομή ατελείωτη. Όπως η εμπειρία με έχει διδάξει, ο χρόνος στην Αφρική δεν έχει καμία αξία και αν ταξιδεύει κανείς με χρονική πίεση, θα απογοητευτεί. Μετά από ώρες, αντικρίζω επιτέλους τον Ινδικό ωκεανό και η θαλασσινή αύρα ανακουφίζει το κάθιδρο κορμί μου. Φτάνοντας στη γέφυρα που ενώνει την ενδοχώρα με το νησί, τελειώνει και η διαδρομή του φορτηγού. Τα 3,5 χλμ. μήκους της, είναι δύσκολο να τα διανύσουμε πεζή και τα moto-taxi ζητάνε αδικαιολόγητα ποσά, παραδόξως όμως βρίσκουμε οικονομικότερα ένα ολόκληρο chapa μόνο για εμάς.\nΟι πρώτες εικόνες της ιστορικής Νήσου Μοζαμβίκης, που χάρισε το όνομά της στη χώρα και σήμερα αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, μου προκαλούν άκρατο ενθουσιασμό! Οπουδήποτε κι αν κοιτάξεις αντικρίζεις μια εικαστική πανδαισία. Μισογκρεμισμένα αποικιακά κτίρια με πολύχρωμες, ξεφτισμένες από το χρόνο πατίνες, είναι χτισμένα μέχρι τις αμμουδιές που γλύφουν τα γαλανά νερά του Ινδικού. Παραδοσιακά καΐκια dhows πηγαινοέρχονται κόντρα στον ήλιο που βάφει με χρυσές αποχρώσεις την παραγκούπολη που εκτείνεται στο εσωτερικό του νησιού, κάνοντας τα παραπήγματα με τις λαμαρινένιες σκεπές να μοιάζουν φτιαγμένα από ευγενές μέταλλο. Τα λιγνά φοινικόδεντρα υψώνονται μέχρι ψηλά στον ουρανό που έχει φανταχτερές γαλάζιες και μαβιές αποχρώσεις, με σύννεφα μπαμπακένια σε παιχνιδιάρικα σχήματα. Παιδιά… πολλά παιδιά ξεχύνονται στο δρόμο και στα σοκάκια. Ράθυμοι γέροντες κοιμούνται στα πεζούλια και γυναίκες ντυμένες με τις πολύχρωμες φορεσιές του αφρικανικού ισλαμισμού, κάθονται κατάχαμα πουλώντας λιγοστά κηπευτικά.\nΦτάνοντας στο κατάλυμα, αντικρίζω έναν χώρο τόσο καλαίσθητο που δε μπόρεσα να συγκρατήσω τα επιφωνήματα ενθουσιασμού, ούτε να πιστέψω ότι κόστιζε τόσο οικονομικά. Όμως μπροστά στην εξώπορτα βρίσκεται μια από τις πιο γραφικές γειτονιές του νησιού που με καλεί αμέσως να ανακαλύψω.\nΤι μαγευτικός τόπος εκτυλίσσεται μπροστά στα έκθαμβα μάτια μου! Απέναντι, το μεγάλο τζαμί του νησιού εκτείνεται κατά μήκος του δρόμου. Έξω από τους πράσινα βαμμένους τοίχους με τα δαντελωτά πλακάκια, οι πρεσβύτεροι αναπαύονται και συζητούν. Πάνω στην άμμο, οι άντρες ασχολούνται με το μπάλωμα των διχτυών ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά καθαρίζουν ψάρια και αχινούς. Λίγο παραπέρα, ένα παροπλισμένο πλοίο σκουριάζει πάνω στην παραλία, με τις βαριές καδένες του να το δεσμεύουν γερά πάνω στην ξηρά. Τα κοκκινωπά χρώματα της οξείδωσης μαζί με τα γαλάζια απομεινάρια της μπογιάς ταιριάζουν απόλυτα με το υπόλοιπο κάδρο του θαλασσινού δειλινού. Μικρά παιδιά ξεσπούν σε αντιδράσεις ενθουσιασμού και επιδίδονται σε διαγωνισμούς ακροβατικών μπροστά στο φωτογραφικό φακό, ανεβαίνοντας στην αλυσίδα του πλοίου, πηδώντας από βάρκες, κάνοντας τούμπες στην άμμο.\nΛίγο πριν το δειλινό θα μας μαγνητίσουν τα σοκάκια της λαμαρινένιας παραγκούπολης, που οι ντόπιοι ονομάζουν Macuti και όπου εκτυλίσσεται η φτωχική αλλά χαμογελαστή ζωή τους. Οι Πορτογάλοι εξόρυξαν πέτρες για την οικοδόμηση της πρωτεύουσας Stonetown και του οχυρού, οπότε το Macuti βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από το υπόλοιπο νησί, με ένα ψηφιδωτό από λαμαρίνες να απλώνεται στο οπτικό πεδίο δίνοντας στο σκηνικό μια χροιά ειδυλλιακή.\nΕκεί στις φτωχογειτονιές, με τις κότες που περιτριγυρίζουν στα δρομάκια με το κοκκινόχωμα, με τα απλωμένα ρούχα, με τα παιδιά που τρέχουν χαρούμενα και τις κοπέλες που πλέκουν τα μαλλιά η μία της άλλης, εκεί που οι κυράδες συζητούν στο κατώφλι του παραπήγματός τους και που μικροί-μεγάλοι κοιτούν με περιέργεια το σπάνιο επισκέπτη… νιώθεις μια παράξενη ευδαιμονία να πηγάζει μέσα σε αυτή την συνθήκη ανέχειας.\nΛίγο παραπέρα από το Macuti, ένας διαφορετικός οικισμός ξεκινά, με σοκάκια που ορίζονται από χρωματιστούς μαντρότοιχους, σπίτια αρχοντικά με πόρτες βαριές και θυρεούς που δηλώνουν περασμένους αιώνες. Δημόσια κτίρια που αποτελούν αρχιτεκτονικά κειμήλια όπως το νοσοκομείο και το κυβερνείο, λευκές εκκλησίες και αρκετά ερειπωμένα κτίρια, συνθέτουν μια σαγηνευτική ατμόσφαιρα. Η Stonetown είναι ένας οικισμός πολύ επιμελημένος και καλαίσθητος, γεγονός σπάνιο στην Αφρικανική ήπειρο, με κάποιες ομοιότητες με τη συνώνυμή της πόλη λίγο βορειότερα, στην Τανζανία και το νησί της Ζανζιβάρης. Όμως εδώ όλα είναι σε μικρότερη έκταση και ο τόπος πολύ πιο ξεχασμένος από τον τουρισμό, τουλάχιστον την εποχή αυτή.\nΈνας όχλος με κόκκινα μπλουζάκια είναι συνωστισμένος λίγο πιο πέρα, μόλις τελείωσε κάποια πολιτική συγκέντρωση που δεν κατάφερε να διαταράξει τη γαλήνη του τόπου. Οι άνθρωποι φιλικοί και χαμογελαστοί, ζητούν να τους φωτογραφήσω, όπως θα συμβεί στα περισσότερα μέρη που επισκεφθήκαμε. Μόλις 500 μέτρα απέχει η μια πλευρά του νησιού από την άλλη και μια μεγάλη παραλία χαρίζει στιγμές απόλαυσης στα ενθουσιώδη παιδιά που πλατσουρίζουν στα ρηχά νερά.\nΤα βράδια στη νήσο είναι εξίσου μαγευτικά. Ο σταυρωτός αστερισμός του νότου κρύβεται κάπου πίσω από τις φυλλωσιές των φοινικιών που χορεύουν στο ζεστό άνεμο. Ένα πεζούλι με θέα στον απέραντο Ινδικό επιθυμεί να με κρατήσει εκεί για όλο το βράδυ, μπορεί και για πάντα. Οι διατροφικές ανάγκες παραμερίζουν το ρομαντισμό και τα λιγοστά μέρη για φαγητό κλείνουν νωρίς. Σε μια από τις ντόπιες ταβέρνες εθεάθησαν μεγάλα ψάρια κάποια ώρα πριν, παραδόξως όμως δεν υπήρχαν πλέον, οπότε θα αρκεστούμε σε αστακό, σε πάμφθηνη τιμή. Η νυχτερινή διασκέδαση είναι σχεδόν ανύπαρκτη στο ήσυχο νησί και το γραφικό μπαράκι πάνω στην παραλία δεν είχε κανέναν θαμώνα. Ο barman μετράει τις σταγόνες ώστε να μην ξεχειλίσει η μικρή μεζούρα ρούμι αλλά για εμάς ακόμα και η διπλή δεν είναι αρκετή.\nΣπανίως μνημονεύω καταλύματα, όμως το Patio dos quintalinhos – Casa di Gabriele, είναι ένας από τους πιο καλόγουστους και value for money ξενώνες που θυμάμαι να έχω μείνει. Στην πρώτη σάλα με το ξύλινο δάπεδο και την καλόγουστη διακόσμηση, κυριαρχεί μια βάρκα που κρέμεται με σχοινιά και επιτελεί ρόλο καναπέ και κούνιας. Στη συνέχεια, συναντάς έναν αίθριο χώρο, κατάφυτο με μπανανιές και τοίχους στις αποχρώσεις της ώχρας. Περιμετρικά βρίσκονται τα δωμάτια που έχουν αναπαυτικά μεγάλα κρεβάτια και μπάνια με βασικά υλικά την τσιμεντοκονία, το ξύλο και τα ζωγραφιστά πλακάκια, ενώ μια μικρή πισίνα μισοκρύβεται στο βάθος. Όλο το οίκημα υπενθυμίζει το αποικιακό παρελθόν του νησιού.\nΜια σκάλα οδηγεί στην οροφή όπου σερβίρεται ένα εξαιρετικά πλούσιο πρωινό, με χειροποίητες μαρμελάδες, φρέσκα μάνγκο, μπανάνες και… μια μικρή σαύρα που ήθελε μερίδιο. Η ταράτσα αυτή προσφέρει απαράμιλλη θέα προς διάφορες γωνιές του νησιού και κυρίως την καλύτερη αφ’ υψηλού προοπτική για φωτογράφιση του μεγάλου τζαμιού. Όλα αυτά και σε συνδυασμό με την τιμή των 2000 meticais (€29) έκανε ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη τη διαμονή.\nΈνας καυτός ήλιος ανατέλλει και κάνει το δέρμα να ροδίζει από την απότομη αλλαγή εποχής. Στο cafe και τουριστικό κατάστημα Ilha Blue που ανήκει σε έναν Βρετανό, μπορεί να νοικιάσει κανείς ποδήλατα για να εξερευνήσει λίγο πιο ξεκούραστα το νησί. Ο Βρετανός είχε ζήσει και στην Αυστραλία και στη συνέχεια του ταξιδιού, κάθε λευκό που επιχειρεί στην Αφρική και δεν υποκύπτει σε παζάρια, θα τον αποκαλούμε Αυστραλό. Ο “Αυστραλός” λοιπόν μας συμβούλεψε να μη συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας στο βορρά γιατί έχουν ξεσπάσει ένοπλες ταραχές με προβλήματα στις μετακινήσεις. Τον αγνόησα.\nΜετά την ποδηλατική περιήγηση σε κάθε δρομάκι της Stonetown, στις εκκλησίες και τα χαλάσματα, η ζέστη και τα πρασινογάλαζα νερά της παραλίας κάνουν τη βουτιά επιτακτική. Κάποιος νεαρός μας ειδοποιεί για ένα ξεχασμένο τσαντάκι πάνω στο ποδήλατο, που μέσα του υπήρχε ένα κινητό. Η παραλία βρίσκεται σε ένα πανέμορφο σημείο με φόντο το κάστρο που εκτείνεται σε όλο το βόρειο ακρωτήρι. Ο βυθός είναι αδιάφορος και με αρκετά σπασμένα μπουκάλια, όμως τα ζεστά νερά των τροπικών σε κάνουν να μη θες να βγεις ποτέ απ’ το νερό. Προσεγγίζοντας το κάστρο με το ποδήλατο κάποιοι φωνάζουν για να βγάλουμε εισιτήριο. Μέχρι να μας φτάσουν είχαμε μπει στον εσωτερικό χώρο που δεν παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον.\nΈνας ψαράς μεταφέρει μερικά μεγάλα πελαγίσια, όμως κι αυτός αρνήθηκε να μας πουλήσει ένα. Απ’ ότι καταλάβαμε από την εξήγησή του, τα ψάρια προορίζονται για λίγα πολυτελή ξενοδοχεία. Άλλοι νεαροί προσπαθούν να μας πουλήσουν βαρκάδα στα γύρω νησιά ή τις απέναντι παραλίες της ηπειρωτικής χώρας, όμως εγώ έχω άγχος για τη μετακίνηση στον επόμενο προορισμό, το “μυθικό” αρχιπέλαγος Quirimbas.\nΑπό τα πρώτα χρόνια του ταξιδιωτικού μου πάθους, εξερευνώντας το νεότευκτο ψηφιακό χάρτη της google, ανακάλυψα αυτό το απομακρυσμένο σύμπλεγμα εξωτικών νησιών Quirimbas, τα περισσότερα ακατοίκητα. Επιτέλους το όνειρο μου ήταν στα πρόθυρα της πραγματοποίησης. Όμως η πρόοδος δεν έχει επηρεάσει αρκετά αυτό το σημείο της Αφρικής και η πρόσβαση στον παράδεισο εξακολουθεί να είναι αρκετά περίπλοκη. Αν λοιπόν δε διαθέσει κανείς το υπέρογκο ποσό της μετάβασης με μικρό μισθωμένο αεροπλάνο και της διαμονής σε ένα από τα resort των ιδιωτικών νησιών, θα πρέπει να περάσει μια μικρή Οδύσσεια. Παρά τη φαινομενικά μικρή απόσταση, δεν υπάρχει απ’ ευθείας οδική σύνδεση. Από το νησί της Μοζαμβίκης θα πρέπει να πάρει chapa μέχρι τη διασταύρωση του Namialo περιμένοντας στην άκρη του δρόμου το επόμενο μεταφορικό μέχρι την πόλη Pemba, που δεν περιγράφονταν ως ελκυστική. Μετά την αναγκαστική διανυκτέρευση στην Pemba, ένα ακόμα chapa που αναχωρεί στις 4 τα ξημερώματα, μετά από 5 ώρες την ξηρά περίοδο ή ακολουθώντας μεγαλύτερη διαδρομή 10 ωρών την εποχή των βροχών, φτάνει στην ακτή της Quisanga. Εκεί στο πουθενά, όταν η παλίρροια το επιτρέψει, ένα καΐκι θα φτάσει αισίως μετά από κάποιες ώρες στη νήσο Ibo. Στην προσπάθεια να γλιτώσουμε πολύτιμο χρόνο και ταλαιπωρία, αναζητούμε ιδιωτική μετακίνηση. Ως συνήθως, ο ένας με προθυμία μας παραπέμπει στον άλλο και αφού κάνoυμε το γύρο του νησιού και συναχθή ολιγομελές συμβούλιο, συνεννοούμαστε τελικά με έναν οδηγό. Παρά τη διαπραγμάτευση, το κόστος ήταν υψηλό αλλά αποφασίσαμε να το επενδύσουμε σε αυτό το τμήμα του ταξιδιού, κάνοντας οικονομία στη συνέχεια.\nΑφού τακτοποιήθηκε το ζήτημα της μετακίνησης, απολαμβάνουμε αχόρταγα τις ομορφιές του νησιού, τους χαμογελαστούς ανθρώπους του Makuti, τα δειλινά που δημιουργούν έναν ζωγραφικό πίνακα με τα σπίτια, τις βάρκες, τον ωκεάνιο ουρανό. Είναι παραμονή Χριστουγέννων και τα λίγα εστιατόρια είναι κλειστά. Απέναντι από μια λευκή εκκλησία, το εστιατόριο Ancora d’Ouro, έχει ειδικό μενού για τη γιορτινή μέρα. Πρόκειται για ένα πανέμορφο, ψηλοτάβανο, αποικιακό κτίριο που παρά την αίγλη που αποπνέει και τη gourmet κουζίνα του, έχει παρόμοιες τιμές με τη local ταβέρνα. Η Χριστουγεννιάτικη ακολουθία που τελείται στην απέναντι εκκλησία μας βρίσκει παρόντες, και ιδιαίτερα εδώ στους τροπικούς προκαλεί έντονο πνευματισμό. Η ψυχή όμως ευφραίνεται και με οίνο, ή στην προκειμένη περίπτωση με ρούμι στην ταράτσα του πιο γουστόζικου bar. Ξαπλωμένος στα μαξιλάρια, μετρώντας τα άστρα, με συνοδεία από υπέροχες αφροπορτογελέζικες μελωδίες, δε θέλω να φύγω ποτέ από εδώ.\nΗ στιγμή του αποχαιρετισμού με το ονειρεμένο νησί έφτασε και ένα άλλο μας περιμένει. Ένα chapa για την ιδιωτική μεταφορά, μας παραλαμβάνει. Μέχρι τώρα η Αφρική μας έχει φερθεί φιλόξενα. Όμως αυτό θα αλλάξει, γιατί… Αφρική χωρίς απρόοπτα και δυσκολίες δε νοείται. Εκτός απ’ τον οδηγό, ένας ακόμα που μιλά αγγλικά και με τον οποίο κάναμε τη συμφωνία ήρθε μαζί μας. Στη διασταύρωση του Namialo, παρ’ όλο που η συμφωνία δεν ήταν αυτή, μεταφερόμαστε σε ένα sedan και το chapa με τους δύο αποχωρεί. Oι νέοι οδηγοί αρχίζουν να λένε πως δε θα μας πάνε στο Ibo αλλά θα μας παρατήσουν σε ένα μακρινό μέρος που λέγεται Macomia. Λένε επίσης ότι στο βορρά επικρατούν συνθήκες “boom boom”, κάτι που ξέρω ήδη αλλά δε με αφορά, δεδομένου του ποσού που είχα πληρώσει για να πάω πάση θυσία. Τηλεφωνώ σε αυτόν που έκανα τη συμφωνία και του λέω να επιστρέψει. Μετά από μια ώρα αναμονής καταφθάνουν, αλλά η μέρα έχει ήδη χαθεί και δεν έχει βρεθεί λύση παρά τις διαπραγματεύσεις. Από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνω ότι δεν έχουν άδεια μεταφοράς τουριστών για να μπορέσουν να ενταχθούν στη στρατιωτική φάλαγγα που είναι απαραίτητη. Μας επιστρέφουν τα χρήματα αλλά θα πρέπει να φύγουμε με κάποιο τρόπο από εδώ και είναι μάλλον αργά για να περάσει λεωφορείο μέχρι την πόλη Pemba, το μόνο ρεαλιστικό πλάνο πλέον. Τελικά κάποιος περαστικός οδηγός που πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση, μας επιβιβάζει. Μετά από μερικές ώρες φτάνουμε στην εκ πρώτης όψεως αδιάφορη πόλη που αποτελεί πρωτεύουσα της βόρειας επαρχίας Cabo Delgado και κλείνουμε δωμάτιο στο μοναδικό οικονομικό, αλλά άθλιο ξενοδοχείο. Εν τω μεταξύ κάνουμε και κράτηση Airbnb στη νήσο Ibo και επικοινωνώντας με την ευγενέστατη και άκρως εξυπηρετική Ισπανίδα ιδιοκτήτρια του καταλύματος Baobibo, μαθαίνουμε πολύτιμες πληροφορίες για τη μετάβαση. Κάτι που δεν αναφέρεται σε κανέναν ταξιδιωτικό οδηγό ή άλλες online πληροφορίες, είναι ότι υπάρχουν σποραδικά δρομολόγια ενός μικρού πλοίου που καλύπτει την απόσταση σε μόλις 4 ώρες, με εισιτήριο 700 metikais. Μια αναλαμπή χαράς με κυριεύει στην προοπτική της εύκολης και γρήγορης αυτής λύσης, αντί για την πολύωρη οδική μετακίνηση και την αναμονή της παλίρροιας για να περάσουμε στο νησί.\nΒαδίζουμε κάτω από την εξουθενωτική ζέστη της πόλης με τους φαρδείς δρόμους και την ελάχιστη κινητικότητα ψάχνοντας να επισημάνουμε το λιμάνι απ’ όπου θα παίρναμε το πλοίο την επομένη μέρα. Αυτό όμως που φανταζόμουν, δηλαδή μια προβλήτα με πλοία και κάποια υποτυπώδη εστιατόρια για να ξαποστάσουμε, δεν υπάρχει. Το λιμάνι δεν είναι παρά ένα σχεδόν έρημο καρνάγιο και το πλοίο για το νησί που μας υποδείκνυαν κάποιοι είναι ένα άσχετο μικρό φορτηγό δεμένο αρόδου. Στο υποτιθέμενο λιμάνι που η τοποθεσία του δεν εμπνέει και μεγάλη ασφάλεια, υπάρχει μόνο μια άδεια μπιραρία όπου κάνουμε μια στάση, πριν επιστρέψουμε πίσω στο μοναδικό εστιατόριο που είχαμε δει ανοιχτό. Κανονίσαμε τελικά με την Ισπανίδα να μας στείλει ταξί νωρίς το πρωί μέχρι την προβλήτα του υπαρκτού πλοίου. Το αμάξι μας οδήγησε στο άκρο της πόλης, στην παραγκούπολη που ονομάζουν Paquitequete και που δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι ήταν η αφετηρία ενός πλοίου. Πράγματι, ένα μικρό αλουμινένιο καταμαράν ήταν σταθμευμένο όχι σε κάποια προβλήτα αλλά πάνω στην άμμο. Το σκηνικό είναι μαγευτικό με τους ψαράδες να τραβούν ομαδικά τα δίχτυα στα ρηχά, τις παράγκες με τις φοινικιές πάνω στην παραλία, κάτω απ’ το νεφελώδη πρωινό ουρανό. Τη χαρά έρχεται για ακόμα μια φορά να αντικαταστήσει η απογοήτευση! Μαθαίνουμε πως ο καπετάνιος δε θα πήγαινε στο Ibo σήμερα λόγω κακοκαιρίας, κάτι που δυστυχώς μας επιβεβαίωσε τηλεφωνικά και η Ισπανίδα. Μας διαβεβαίωσε όμως ότι την επομένη θα πραγματοποιούνταν το δρομολόγιο.\nΖητάμε από τον οδηγό να μας πάει στην παραλία Wimpe, 15 χιλιόμετρα έξω από την Pemba όπου υπήρχε ένα μοναδικό οικονομικό κατάλυμα. Στη διαδρομή αρχίζει να βρέχει καταρρακτωδώς, ενώ ο χάρτης έχει λανθασμένη θέση του καταλύματος και δυσκολευόμαστε να το εντοπίσουμε. Τελικά βρίσκεται μακριά από τον κεντρικό δρόμο και ακόμα και το ικανό pick-up όχημα αδυνατεί να προχωρήσει μετά από κάποιο σημείο απ’ όπου πρέπει να συνεχίσουμε πεζή. Το υπόλοιπο της μέρας θα το περάσουμε σε παραλιακό εστιατόριο στο άδειο από παραθεριστές Wimpe, ενώ η βροχή συνεχίζεται ακατάπαυστα κάνοντάς με να ανησυχώ για την εξέλιξη του ταξιδιού. Επιστρέφουμε αφού πέσει το σκοτάδι, μέσα στα λασπωμένα δρομάκια του οικισμού, με το νερό φτάνει μέχρι το γόνατο και αμέτρητα βατράχια χοροπηδάνε τριγύρω. Ομολογουμένως ενδιαφέρουσα εμπειρία\nΤο βράδυ γίνεται χαλασμός! Ένας τυφώνας σαρώνει τα πάντα έξω, αστραπές φωτίζουν και βροντές σείουν τον τόπο, ενώ το πρωί οι καταστροφές είναι εμφανείς παντού και υπάρχει διακοπή ηλεκτροδότησης σε όλη την περιφέρεια της Pemba. Δυστυχώς τα νησιά Quirimbas θα παραμείνουν όνειρο. Ο καιρός είναι άγνωστο πότε θα βελτιωθεί, οι δρόμοι είναι πιθανότατα απροσπέλαστοι και στο Ibo έχουν γίνει επίσης ζημιές, ακυρώνοντας τις δυνατότητες αναψυχής και οπωσδήποτε την ελεύθερη κατασκήνωση που ήλπιζα να κάνουμε σε κάποιο από τα ακατοίκητα νησιά. Ένα χρόνο νωρίτερα, ένας άλλος τυφώνας προκάλεσε 600 θύματα στην ευρύτερη περιοχή, και τις επόμενες ημέρες στα τοπικά κανάλια θα βλέπουμε τις φετινές καταστροφές, με γκρεμισμένες γέφυρες και φορτηγά να κρέμονται στο κενό. Ο χρόνος που είχαμε υπολογίσει για τα Quirimbas εξανεμίστηκε και αποφασίζουμε να μη σπαταλήσουμε κι άλλον περιμένοντας καλοκαιρία, δεδομένου του ότι ξεκινά η εποχή των βροχών. Τα προγνωστικά καιρού δεν ανταποκρίνονταν στις επικρατούσες συνθήκες και το να κινηθούμε νοτιότερα ήταν εξίσου αμφίβολο. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στη Nampula νωρίτερα και αντί για το τρένο της Τρίτης να προλάβουμε εκείνο του Σαββάτου, με προορισμό την Cuamba και στη συνέχεια τα σύνορα με το Μαλάουι. Οι δύο μεγάλες πόλεις συνδέονται με μεγάλο λεωφορείο αντί για chapa, αλλά δεν είναι δεδομένο ούτε εδώ ότι θα έχεις κάθισμα και δε θα στέκεσαι 6 ώρες στο διάδρομο. Εν τω μεταξύ παίρνω τηλέφωνο το νεαρό που μας είχε κάνει συνάλλαγμα στην Nampula, ώστε να μας εξασφαλίσει εισιτήρια για το τρένο. Ο άνθρωπος προσφέρθηκε να πάει και να τα πληρώσει, όμως δεν πρόλαβε.\nΦτάνουμε βραδάκι στη Nampula ελπίζοντας να βρούμε εισιτήριο επιτόπου, πριν την αναχώρηση στις 4 τα ξημερώματα. Φορτωμένοι με τα σακίδια, την τσάντα με τη γραφική ύλη που δε βρήκαμε κάπου να δώσουμε και σακούλες με προμήθειες απ’ το market, ψάχνουμε μάταια στο χάρτη κάποιο κοντινό, φτηνό κατάλυμα. Τη στιγμή εκείνη ένας “φύλακας άγγελος” εμφανίζεται. Ένας καλοντυμένος κύριος με ένα πολυτελές SUV μας κάνει νόημα να μπούμε μέσα γιατί κινδυνεύουμε να μας ληστέψουν. Αποφασίζω να μπούμε χωρίς ενδοιασμό. Παρ’ ότι δε μιλάει καθόλου αγγλικά συνεννοούμαστε και μας αποκαλύπτει ότι είναι αξιωματικός της μυστικής αστυνομίας, δείχνοντάς μου το όπλο για του λόγου το αληθές και προκαλώντας μου ένα επιφώνημα έκπληξης. Μας βρίσκει ξενοδοχείο σε καλή τιμή και μας κάνει ατελείωτες βόλτες τριγύρω στην πόλη, επιδεικνύοντας τις λευκόδερμες γνωριμίες του σε φίλους και γνωστούς. Καμαρώνει δείχνοντας μας το σπίτι του και δυο εκ των τεσσάρων συζύγων του που τις συνοδεύουμε στη βραδινή τους έξοδο. Το σημαντικότερο όλων είναι πως διατάζει τέσσερις φρουρούς να έρθουν στις 3 τα ξημερώματα και να μας συνοδεύσουν μέχρι το σιδηροδρομικό σταθμό! Αφού δειπνήσαμε μαζί του σε ωραίο εστιατόριο με ζωντανή μπάντα, κοιμηθήκαμε ελάχιστα αλλά γεμάτοι απρόσμενες εμπειρίες. Η αστυνομική φρουρά μας συνοδεύει πράγματι ως το σταθμό και περιμένει μέχρι να επιβιβαστούμε, ενώ εισιτήρια βρήκαμε χωρίς δυσκολία.\nΤο τρένο είναι παλιό αλλά η classe executiva ήταν αρκετά ανεκτή κι ακόμα και στη 2η θέση, παρά τα στενά, σκληρά ξύλινα καθίσματα, δεν υπήρχαν όρθιοι. Η διαδρομή ήταν απολαυστική όπως όλες οι διαδρομές με τρένο, όμως στην Αφρική η εμπειρία αυτή είναι σπανιότερη. Σε κάθε σταθμό, ένα πλήθος απεγνωσμένων ανθρώπων προσπαθεί να φτάσει τα παράθυρα και να πουλήσει την πραμάτεια που μεταφέρει σε καλάθια πάνω στο κεφάλι. Το τοπίο είναι καταπράσινο σε όλη τη διαδρομή και οι γεωλογικοί σχηματισμοί εντυπωσιακοί. Ο συννεφιασμένος και κατά τόπους βροχερός καιρός μας ακολουθεί.\nΦτάνουμε στην Cuamba που δεν είναι κάτι παραπάνω από αυτό που περιμένω. Μια σκονισμένη μεθοριακή κωμόπολη που παραδόξως διαθέτει πολλά καταστήματα τραπεζών. Υπάρχει ένα σχετικά σύγχρονο ξενοδοχείο σε υψηλή όμως τιμή, οπότε με αρκετό ψάξιμο φορτωμένοι με τα backpacks, καταλήγουμε στο αξιοπρεπέστερο guesthouse της περιοχής, το Residencial Zezinha όπου είμαστε οι μόνοι ένοικοι και το πρωινό πλούσιο, σπιτικό με τοπικές γεύσεις όπως cassawa, κοιλιές και συκώτι πουλερικών. Τα λίγα εστιατόρια της περιοχής έχουν αρκετά απολαυστικό μενού και οι μέρες παραμονής στην απομακρυσμένη πόλη είναι αρκετά ευχάριστες. Η σιδηροδρομική γραμμή χωρίζει την πόλη στα δύο, με τη βόρεια πλευρά σχετικά πιο πλούσια με χτιστά σπίτια και τη νότια με παράγκες, μια μεγάλη τοπική αγορά καθώς και το σημείο αναχώρησης των chapas. Η βροχές μας καταδιώκουν κι εδώ, ευτυχώς όχι ολημερίς, αλλά θα περάσουμε αρκετές στιγμές κάτω από τα υπόστεγα των αγορών ή πίνοντας μπίρες στα τοπικά restaurants.\nΗ μέρα αναχώρησης από τη Μοζαμβίκη θα είναι επίπονη και περιπετειώδης, και θα δοκιμάσει τις ψυχικές και σωματικές αντοχές.\nΌλα ξεκινούν στραβά, στην τοπική τράπεζα όπου θέλαμε να ανταλλάξουμε το περισσευούμενο συνάλλαγμα. Όμως η τράπεζα εξυπηρετεί μόνο πελάτες της και παρά την προσφορά κάποιου, η γραφειοκρατική διαδικασία είναι τόσο χρονοβόρα που τινάζει το πρόγραμμα και την υπομονή μου στον αέρα. Κάποια στιγμή χάνω την αυτοσυγκράτησή μου, μπαίνω σα μαινόμενος ταύρος μέσα στο κατάστημα πετώντας τις αποσκευές στο πάτωμα και αρχίζω να φωνάζω αδιαφορώντας για το προσωπικό ασφαλείας. Ευτυχώς τη στιγμή εκείνη η συναλλαγή μας εκτελέστηκε και δεν είχαμε περαιτέρω μπλεξίματα. Όπως λέω συνεχώς, τίποτα δε λειτουργεί στην Αφρική και αν βιάζεσαι είσαι χαμένος. Έτσι διαδραματίζεται και η συνέχεια. Μετά από αρκετό περπάτημα φορτωμένοι, φτάνουμε στα chapa, όμως το πρώτο είναι ήδη γεμάτο και δε θέλουμε να πάμε αγκαλιά με κάποιον ντόπιο. Το επόμενο αργεί να γεμίσει πλήρως ώστε να αναχωρήσει. Κάποια στιγμή αναχωρεί αλλά μετά από μερικά μέτρα επιστρέφει πίσω γιατί κάποιος επιβάτης μετανιώνει και κατεβαίνει. Ο εκνευρισμός συνεχίζεται όταν μας ζητάνε χρήματα για τις αποσκευές στην οροφή, κάτι που πεισματικά αρνούμαστε για πολλή ώρα. Έξω βρέχει, εμείς κάνουμε “σάουνα” εγκλωβισμένοι στο ακίνητο όχημα, ένα παιδάκι κάνει την ανάγκη του απ’ το παράθυρο. Είναι ομολογουμένως αξέχαστη εμπειρία. Θα μπορούσα να πληρώσω το μικρό ποσό για την κενή θέση και να ξεκινήσουμε, αλλά έχω εξοργιστεί με την προσπάθεια ρατσιστικής μου εκμετάλλευσης.\nΜετά από τρεις ολόκληρες ώρες αναχωρούμε, αλλά μη φανταστεί κανείς ότι η συνέχεια είναι εύκολη. Όπως γνωρίζαμε ήδη, το chapa δεν πάει μέχρι τα σύνορα της γειτονικής χώρας, αλλά μας αφήνει σε μια διασταύρωση στο πουθενά απ’ όπου θα πρέπει να βρούμε κάποιους με μοτοσικλέτες. Ευτυχώς η βροχή έχει κοπάσει και βρίσκουμε αμέσως δίκυκλα σε αδιαπραγμάτευτη τιμή 300 metikais έκαστο (€4.5). Τελικά η τιμή ήταν συμφέρουσα αν αναλογιστεί κανείς τη δοκιμασία που περίμενε οδηγούς και αναβάτες. Ουσιαστικά δεν υπάρχει δρόμος μέχρι τα σύνορα του Entre Lagos, αλλά ένα μονοπάτι γεμάτο λάσπες και λακκούβες, όπου τα δίκυκλα κάνουν “πατινάζ” επί 1,5 ώρα, πλήρη επιβατών και αποσκευών, διανύοντας 25 βασανιστικά και επικίνδυνα χιλιομέτρα.\nΑν νομίζει κανείς ότι περνώντας στο έδαφος του Μαλάουι οι περιπέτειες τελείωσαν και φτάσαμε στη γη της επαγγελίας, πλανάται. Αν η 1,5 ώρα ακροβατικών στη λάσπη ήταν δοκιμασία, άλλα 45 χιλιόμετρα απόγνωσης μας περιμένουν… σχεδόν 3 ώρες βασανιστικού δρόμου με αμέτρητες λακκούβες, αλλά αυτή τη φορά υπό βροχή και με δίκυκλο που καταπονεί τα κόκαλά μου. Κατάκοποι φτάνουμε σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο, νυχτώνει, οι ντόπιοι μας περιγελούν. Ευτυχώς περνά minibus σύντομα, εδώ δεν τα λέμε chapas πλέον. Τι εμπειρία και αυτή! Καθόμαστε στις μπροστινές θέσεις. Το όχημα έχει πρόβλημα με τα φώτα και για κάποιες στιγμές κινούμαστε στα τυφλά, σε δρόμο γεμάτο πεζούς, ποδήλατα, ζώα. Ο οδηγός μετακινεί μια ηλεκτρική ασφάλεια και επανέρχονται τα φώτα για λίγο, μετά ξανά τα ίδια. Με τα πολλά φτάνουμε στο Liwonde. Του ζητάμε να μας πάει σε ένα ξενοδοχείο που είχαμε επισημάνει. Αρνείται. Επιμένουμε… Αρνείται. Μας προτείνουν ένα άλλο minibus που φεύγει αμέσως για το Blantyre. Είναι ήδη αργά αλλά το παίρνουμε για να κερδίσουμε την επόμενη μέρα. Δεν έχουμε τοπικό νόμισμα, ούτε βέβαια τηλεφωνική σύνδεση και internet. Έξω βρέχει πολύ. Φτάνουμε στη συμπρωτεύουσα στις 10:30 το βράδυ και έξω δεν υπάρχει ψυχή… μια πόλη φάντασμα. Του ζητάμε να μας πάει σε κάποιο ξενοδοχείο. Αρνείται. Του λέμε να μας αφήσει σε κεντρικό σημείο. Είμαστε μόνοι σε μια άδεια πόλη, υπό βροχή, δεν είναι ασφαλές, δεν υπάρχει ξενοδοχείο τριγύρω. Και τότε, εμφανίζονται δύο ακόμα “φύλακες άγγελοι”. Η συνέχεια στη σελίδα του Μαλάουι σύντομα…\nΠαραθέτω μερικές πληροφορίες για το ελάχιστα προσπελάσιμο σύνορο που ίσως βοηθήσουν επίδοξους ταξιδιώτες. Στο συνοριακό σταθμό Entre Lagos – Nayuchi, παραδόξως υπάρχουν κάποιες βασικές υποδομές εξαιτίας της σιδηροδρομικής γραμμής που μεταφέρει κατά κύριο λόγο κάρβουνο. Mόνο κάθε Τετάρτη υπάρχει επιβατική αμαξοστοιχία με δρομολόγιο Cuamba – Entre Lagos που δεν περνά στο Μαλάουι. Στο immigration post της Μοζαμβίκης διαπίστωσα εξοπλισμό έκδοσης visa. Η είσοδος στο Μαλάουι γίνεται εύκολα με e-visa που είχαμε εκδώσει, όμως θα πρέπει τις επόμενες μέρες να προμηθευτούμε το αυτοκόλλητο σε μία από τις δύο μεγάλες πόλεις, Lilongwe ή Blantyre. Οι δυο συνοριοφύλακες ήταν ευγενέστατοι και επιτέλους η επίσημη αγγλική γλώσσα του Μαλάουι λύνει το χάσμα συνεννόησης. Έτσι έγινε κατανοητό και το ζητούμενο φιλοδωρήματος για “Fanta” που κατ’ εξαίρεση έδωσα στον καθένα (από $1) γιατί τους συμπάθησα. Στα σύνορα υπήρχε και κάποιος που αντάλλαζε συνάλλαγμα σε καλή τιμή, κάνοντας ανώφελη την προηγούμενη ταλαιπωρία μας στην τράπεζα.


Stockdale & Associates: 20 χρόνια Εξέλιξης και Καινοτομίας – hrpro.gr | HR Professional\nΤο 2013 η Stockdale & Associates έκλεισε 20 χρόνια παρουσίας στην ελληνική και ξένη αγορά. Έχοντας ξεκινήσει ως εταιρεία Head Hunters το 1993, εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια σε Ηγέτη της αγοράς στο Coaching και στο NLP Training, ενώ παράλληλα έχτισε μια πολύ δυνατή παρουσία στον τομέα της Διαφήμισης. Σήμερα λοιπόν, συναντιόμαστε με τους τρεις εταίρους, Vicky, John και Tony Stockdale, για να συζητήσουμε για πρώτη φορά και τις 3 δραστηριότητες της εταιρείας.\nHR PROFESSIONAL: Η πρώτη ερώτηση είναι προφανής, τι συνδέει αυτές τις τρεις δραστηριότητες;\nVicky Stockdale: Υπάρχει ένα κοινό θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται η εξέλιξη της εταιρείας και αυτό είναι το όραμα και η φιλοσοφία του πάθους, της δύναμης και της διαφορετικότητας. Αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν την κινητήριο δύναμη για τη συνεχή εξέλιξη και αναγέννηση της εταιρείας μας. Η εποχή κατά την οποία και οι τρεις μας κάναμε την ίδια δουλειά σε μια επιτυχημένη εταιρεία Head Hunting ήταν επόμενο να αντικατασταθεί με την εποχή που καθένας από εμάς θα ξεκινούσε την υλοποίηση του προσωπικού του οράματος, φέρνοντας νέες τεχνικές και ιδέες.\nΈτσι, τo 2006 ξεκινήσαμε να χαράζουμε μία νέα πορεία στην αγορά, εισάγοντας πολυμορφικές, απαιτητικές και καινοτόμες δραστηριότητες. Εγώ έμεινα πιστή στο πάθος μου για τη δουλειά μου ως Head Hunter, ενώ το προσωπικό όραμα του John και του Tony τους οδήγησε σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο John αποφάσισε να ακολουθήσει το πάθος του να επιφέρει αλλαγή στον τρόπο σκέψης ανθρώπων και οργανισμών, μέσα από το Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό (NLP) ως Coach και Trainer. O Tony, ωθούμενος από τη δημιουργικότητα του και την καινοτόμα σκέψη του, ξεκίνησε την Stockdale Media δημιουργώντας νέα πρότυπα και concepts στο χώρο της Διαφήμισης.\nHR PROFESSIONAL: Σε ότι αφορά το Executive Search, ποια είναι η πιο σημαντική βελτίωση που έχετε υιοθετήσει ως αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών;\nVicky Stockdale: Θα έλεγα ότι η σημαντικότερη βελτίωση ήταν η ένταξη του εργαλείου αξιολόγησης MPVI® στη διαδικασία της συνέντευξης των στελεχών.\nHR PROFESSIONAL: Τι ακριβώς είναι το MPVI;\nVicky Stockdale: Το Meta Programs Value Index είναι ένα εργαλείο Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού (NLP), αποκάλυψης και αξιολόγησης των υποσυνείδητων στρατηγικών που διέπουν τη συμπεριφορά κάθε ανθρώπου. Το καταπληκτικό με αυτήν τη μέθοδο είναι ότι εντάσσεται στην κλασική διαδικασία μιας συνέντευξης και ως εκ τούτου, είναι ένα εξαιρετικά αξιόπιστο εργαλείο επιβεβαίωσης των ευρημάτων της.\nΜετατρέπει τη συνέντευξη από ένα απλό εργαλείο πληροφόρησης σε μια εμπειρία αυτογνωσίας για το στέλεχος και παράγει μια χειρουργικής ακρίβειας αξιολόγηση των δεξιοτήτων, του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του αξιολογούμενου. Με λίγα λόγια θα έλεγα ότι το MPVI έχει ενσωματώσει την εμπειρία των 20 ετών στην αξιολόγηση ανθρώπων και την έχει μεταφέρει σε ένα ανώτερο επίπεδο.\nHR PROFESSIONAL: Όσον αφορά το NLP πώς έχετε ταυτιστεί με αυτήν την προσέγγιση τα τελευταία χρόνια;\nJohn Stockdale: Πράγματι τα τελευταία 5 χρόνια πιστεύω πως έχουμε καθιερωθεί στην Ελλάδα ως οι σημαντικότεροι συνεργάτες των πελατών μας στον τομέα της αλλαγής μέσω του NLP. Αλλαγή στις στάσεις, στις οπτικές γωνίες, στις συμπεριφορές και στα αποτελέσματα. Παράλληλα, με την προσαρμοσμένη στις ανάγκες των πελατών μας Peak Performance εκπαίδευση και τα προγράμματα coaching, εξακολουθούμε να διοργανώνουμε τα ανοικτά σεμινάρια πιστοποίησης στο NLP ως Performance Partnership Ελλάδος.\nΦέτος μάλιστα, ολοκληρώσαμε το δέκατο NLP Practitioner Certification program και το τρίτο NLP Master Practitioner program και εξακολουθούμε, από όσο γνωρίζω, να είμαστε η μόνη εταιρεία στην Ελλάδα που πιστοποιούμε τους συμμετέχοντες σε επίπεδο NLP Coach και NLP Master Coach. Βέβαια, έχω ταυτιστεί και σε προσωπικό επίπεδο σε σημείο που όταν συστήνομαι γενικότερα το πρώτο που συνήθως με ρωτάνε είναι αν είμαι «αυτός με το NLP».\nHR PROFESSIONAL: Τι είναι αυτό που θα λέγατε ότι χαρακτηρίζει τη δική σας προσέγγιση στο Coaching και την εκπαίδευση;\nJohn Stockdale: Για να είμαι ειλικρινής πότε δεν μου άρεσε η παραδοσιακή προσέγγιση στο Coaching και στα εκπαιδευτικά προγράμματα και έτσι δεν κάνω κανένα από τα δύο. Προτιμώ να βλέπω αυτό που παρέχω περισσότερο σαν μια «εμπειρία» παρά σαν εκπαίδευση ή απλό Coaching. Οι τελευταίες μελέτες δείχνουν ότι αυτό που μένει από τις περισσότερες εκπαιδεύσεις είναι ένα 15% με 20%. Μια βιωματική «εμπειρία» από την άλλη έχει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια και βοηθάει τους συμμετέχοντες να αφομοιώσουν τα εργαλεία και τις τεχνικές ώστε να μπορούν να βγουν από το «comfort zone» τους για να πετύχουν πέρα από τις προσδοκίες τους.\nΜάλιστα, από ένα επίπεδο στελεχών και πάνω, αυτό που χρειάζεται στην επιδίωξη της άριστης επίδοσης δεν είναι τόσο οι τεχνικές δεξιότητες όσο η αλλαγή του τρόπου σκέψης και αντίληψης. Εάν προσεγγίζεις αυτή την αλλαγή μέσω εξειδικευμένης, προσαρμοσμένης στις ανάγκες σου εκπαίδευσης ή Coaching (και ακόμα καλύτερα, με συνδυασμό των δύο), τότε έχεις διασφαλίσει τον πιο σημαντικό και ολοκληρωμένο παράγοντα επιτυχίας.\nHR PROFESSIONAL: Αυτά που έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής φαίνεται τουλάχιστον να συνδέονται απόλυτα μεταξύ τους. Τι είναι αυτό που σας έκανε να ακολουθήσετε κάτι τελείως διαφορετικό;\nTony Stockdale: Ανέκαθεν είχα πάθος με την Τέχνη και αυτό που με ενθουσιάζει στη διαφήμιση είναι η δημιουργικότητα, η ευελιξία που χρειάζεται να επιδείξεις και οι απίστευτες δυνατότητες που σου προσφέρει στο να δημιουργήσεις και να αναδείξεις ένα Brand. Αρχικά επικεντρωθήκαμε στο Βelow Τhe Line διότι πιστεύουμε ότι είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να «συστήσεις» ένα προϊόν στην αγορά αλλά και να αναζωογονήσεις ένα ήδη υπάρχον.\nΜε αυτό το έναυσμα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι τελείως καινοτόμο για τους πελάτες μας στην ελληνική αγορά το 2008, το Mall Branding. Αντιλαμβανόμενοι τις δυνατότητες που προσφέρουν οι χώροι αυτοί για Βranding, υλοποιήσαμε την πρώτη καμπάνια στην Ελλάδα στο The Mall Athens με την «Aap Global», συνεργάτη μας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αρχικά για λογαριασμό της μεγαλύτερης εταιρείας αναψυκτικών στην Ελλάδα και έπειτα για τη μεγαλύτερη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Από εκεί, ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε ένα τελείως διαφορετικό και ολοκληρωμένο πακέτο Βranding, Marketing και Promotion, που δεν υπήρχε μέχρι τώρα στην αγορά.\nΕπιπλέον, η εκπαίδευσή μου στο NLP με οδήγησε να ασχοληθώ με το Neuromarketing και είναι ακριβώς αυτά τα δύο που καθοδηγούν τη σκέψη μας και τις ενέργειές μας σε υψηλά επίπεδα δημιουργικότητας. Όπως λέει και το σλόγκαν της StockaleMedia, στόχος μας για τους πελάτες μας είναι πάντα: «Imagine, Brand, Expand».


O Κώστας Κουτσολέλος είναι ίσως ο μοναδικός καλλιτέχνης στην πόλη που δεν θεωρεί τον εαυτό του κάτι σημαντικό. | O Κώστας Κουτσολέλος είναι ίσως ο μοναδικός καλλιτέχνης στην πόλη που δεν θεωρεί τον εαυτό του κάτι σημαντικό. | Θέατρο | ΘΕΑΤΡΟ | Θέματα | LiFO\nO Κώστας Κουτσολέλος είναι ίσως ο μοναδικός καλλιτέχνης στην πόλη που δεν θεωρεί τον εαυτό του κάτι σημαντικό.\nΜήπως, τελικά, συμβαίνει το αντίθετο;\n24.9.2015 | 11:40\nΝομίζω ότι οι περισσότεροι κάνουμε μια παράσταση επειδή δεν ξέρουμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Και αν τύχει από κει μέσα να βγει και κάτι που είναι αυθεντικό, πάλι καλά... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO\nΟ Κώστας Κουτσολέλος τρολάρει ασύστολα στη σελίδα του στο Facebook. «Το χρησιμοποιώ πολύ, τα δίνω όλα, έχω κάνει μεγάλη καριέρα στο Facebook» μου λέει σαρκαστικά. Και στις επεισοδιακές συναντήσεις μας (την πρώτη φορά τον έστησα εγώ 36 λεπτά, τη δεύτερη με έστησε αυτός μία ώρα) δεν μπορείς να διακρίνεις πότε τρολάρει και πότε μιλάει σοβαρά. «Σκηνοθετώ παραστάσεις από το 2007», λέει, «που η μία είχε λιγότερο κόσμο από την άλλη. Ως ηθοποιός, όμως, ασχολούμαι με το θέατρο πολύ νωρίτερα». Χαρακτηρίζει αυτό που κάνει «μεταμοντέρνα περφόρμανς» και ξεκαρδίζεται. Του ζητάω να σχολιάσει το δελτίο Τύπου που στέλνει για τη νέα του δουλειά Ποτέ δεν σε ξεχνώ, στο οποίο αναφέρει ότι «δεν είναι μια σπουδαία παράσταση. Είναι ένα μικρό, προσωπικό τραγούδι», και η ειλικρίνειά του ξαφνιάζει:\n«Παλιότερα, στα δελτία Τύπου προσπαθούσα να μιμηθώ αυτά που έγραφαν οι άλλοι: ότι έχω δουλέψει πολύ γι' αυτό, ότι έχω ερευνήσει για καιρό κ.λπ., και μου φάνηκε πολύ μεγάλο ψέμα – ειδικά τώρα που ξέρω τι είναι μια παράσταση και πώς φτιάχνεται. Νομίζω ότι οι περισσότεροι κάνουμε μια παράσταση επειδή δεν ξέρουμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Και αν τύχει από κει μέσα να βγει και κάτι που είναι αυθεντικό, πάλι καλά. Μην ακούω όμως παπαριές ότι θέλεις να μιλήσεις για το σήμερα ή να αλλάξεις τα πράγματα και τέτοια βαρύγδουπα. Είσαι απλώς ανάπηρος, δεν ξέρεις πού αλλού να περάσεις την ώρα σου. Βέβαια, έχει και μια ωραία κοινωνικότητα μια παράσταση, την οποία την έχω ανάγκη. Είναι πολύ χρήσιμη. Να έρθουν άνθρωποι να σε δουν, να συζητήσετε μετά, είναι ένα άλλοθι για να συναντηθείς με τον άλλο και πολύ καλύτερο από το να πάτε απλώς για έναν καφέ».\nΟι περισσότεροι κάνουμε μια παράσταση επειδή δεν ξέρουμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Και αν τύχει από κει μέσα να βγει και κάτι που είναι αυθεντικό, πάλι καλά. Μην ακούω όμως παπαριές ότι θέλεις να μιλήσεις για το σήμερα ή να αλλάξεις τα πράγματα και τέτοια βαρύγδουπα.\nΤου ζητάω να μου μιλήσει για τον εαυτό του και τι τον έκανε να ασχοληθεί με το θέατρο. «Όποιος δεν με ξέρει, δεν χάνει και τίποτα» λέει. «Έχω μεγαλώσει στην Καλλιθέα. Δεν ασχολήθηκα με τον Ρεμπό από μικρός, δεν αγαπούσα το θέατρο, δεν είχα καμία σχέση με αυτό. Μπήκα στο τμήμα Μηχανικών του Πολυτεχνείου, δεν μου άρεσε καθόλου και το παράτησα. Έτσι, μπήκα στη δραματική σχολή τελείως για πλάκα, για να γνωρίσω γκόμενες, μα την Παναγία! Και έπεσα μέσα, γιατί ήταν ο καλύτερος χώρος γι' αυτό. Μου φαινόταν εύκολη η δραματική σχολή, το να ασχοληθείς με το θέατρο, ενώ η μουσική θέλει πειθαρχία. Το κλασικό θέατρο δεν μου άρεσε από τότε, αλλά δεν ήξερα ότι υπήρχε και κάτι άλλο. Κάποια στιγμή, έπειτα από 5-6 χρόνια, πήγα τυχαία, επειδή με σύρανε, σε μια παράσταση του Μαρμαρινού και από τότε μου άνοιξαν τα μάτια. Είδα ότι μέσα σε αυτό το μεγάλο πράγμα που λέγεται "θέατρο" υπάρχει ένας μικρός χώρος με τον οποίο μπορώ να ταυτιστώ και από τότε μου μπήκε το καταστροφικό μικρόβιο να κάνω κι εγώ παραστάσεις. Σκέφτομαι κάποιες φορές ότι αν δεν είχε μπει μέσα μου αυτό το μικρόβιο, θα μπορούσα να είχα κάνει καριέρα ως ηθοποιός –γιατί την έχω τη δεξιότητα– και θα μπορούσα να έχω βγάλει και κάποια χρήματα, αλλά από τη στιγμή που το κόλλησα, τέλειωσαν όλα. Ήρθε η καταστροφή. Και δεν μπορώ, δυστυχώς, με τίποτα να το σταματήσω».\nΜου μιλάει για την παράσταση που παρουσιάζει στο Μπαγκλαντές, τον υπόγειο χώρο στη Χαλκοκονδύλη, «την άσχημη περιοχή της Ομόνοιας», που έφτιαξαν πέρσι μαζί με τον Βασίλη Νούλα και τη Βάσω την Καμαράτου. «Το Ποτέ δεν σε ξεχνώ δεν είναι κανένα μεγάλο, φιλόδοξο πρότζεκτ που θα μείνει χαραγμένο στην ιστορία του θεάτρου ή θα αγγίξει βαθιά τις καρδιές των θεατών – ή, τουλάχιστον, δεν είναι αυτός ο σκοπός» εξηγεί. «Είναι μια μικρή, προσωπική δουλειά, την οποία έχω βασίσει σε ένα ποίημα του Μπέκετ, το τελευταίο του, το "Ποια είναι η λέξη". Ο σκοπός της παράστασης δεν είναι να ακουστεί τόσο ο ίδιος ο λόγος του Μπέκετ, όσο να φτιάξει μια ατμόσφαιρα, ένα σύνολο που για μένα προσομοιάζει στην ατμόσφαιρα του Μπέκετ, και μέσα σε αυτό το πράγμα που μιλάει για την εμμονή με κάτι που δεν αλλάζει με τίποτα και την επανάληψη λέω κάποια πράγματα για μένα και το θέατρο, που είναι ακριβώς αυτό το πράγμα που θέλει να πει και ο Μπέκετ: ότι δηλαδή δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω στη ζωή μου και ασχολούμαι κάθε μέρα με αυτό, και δεν με πάει και πουθενά, γιατί ούτε λεφτά έχω καταφέρει να βγάλω, ούτε έχω αναγνωριστεί, αλλά για κάποιον λόγο έτσι έχω μάθει να ζω τη ζωή μου και κάνω κάθε μέρα αυτό το πράγμα».\n«Ο Μπέκετ δεν ξεχνάει, εσύ ξεχνάς;». «Όλοι ξεχνάμε. Αν δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχνάς πού και πού θα τρελαθεί το μυαλό σου, το να ξεχνάνε είναι από τις απαραίτητες λειτουργίες των ζωντανών. Αν δεν μπορούσαμε να ξεχνάμε τη θνητότητά μας, τον θάνατο, θα πέφταμε κατά δεκάδες από τα μπαλκόνια».\nΤο Ποτέ δεν σε ξεχνώ δεν είναι κανένα μεγάλο, φιλόδοξο πρότζεκτ που θα μείνει χαραγμένο στην ιστορία του θεάτρου ή θα αγγίξει βαθιά τις καρδιές των θεατών – ή, τουλάχιστον, δεν είναι αυτός ο σκοπός... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO\nΚώστα, μέχρι πού θα έφτανες για την τέχνη;». «Πουθενά! Έχω απομακρυνθεί πια από αυτό το πράγμα. Είναι από τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή η τέχνη, αλλά όσο περνούν τα χρόνια –είμαι 45 και πλησιάζω προς τον θάνατο–, αρχίζει να πέφτει η σημαντικότητά της. Και η σημαντικότητα του ίδιου του θέματος αλλά και το τι θα κάνω εγώ μέσα στην τέχνη. Τελευταία σκέφτομαι ότι μέσα στις δυο-τρεις δεκαετίες που μου απομένουν αρχίζουν να γίνονται άλλα, πιο σημαντικά πράγματα: οι άνθρωποι π.χ. Επίσης, διαπίστωσα με τα χρόνια ότι δεν είμαι κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, πράγμα που δεν είναι τόσο εύκολο να το καταλάβεις και να το αποδεχτείς – ενώ είναι αυτονόητο».\n«Δεν θα ήθελες να κάνεις μια παράσταση που να μείνει στην ιστορία;». «Μα, δεν μπορώ να το κάνω. Και μου φαίνεται πολύ κουραστικό το να μπαίνεις να δεις μια παράσταση –που μπορεί να είναι πολύ ωραία– και να υπάρχει πρόθεση να δείξουν πόσο σημαντική είναι, ευρήματα σκηνοθετικά, να τα δίνουν όλα οι ηθοποιοί. Εντάξει, θα τελειώσει σε μια ώρα και θα πάμε στα δικά μας, τι θα γίνει δηλαδή, θα αλλάξει καμιά ζωή από αυτά που θα δείξεις; Κοροϊδευόμαστε τώρα; Θα περάσεις καλά, μπορεί και να αφηγηθείς μια ιστοριούλα που κάποιοι ίσως ταυτιστούν με αυτήν, αλλά δεν υπάρχει τίποτα βαθύτερο. Ή, αν υπάρχει, εγώ δεν το έχω δει. Παλιότερα, μπορεί να άλλαζε κάτι. Με τον μεταμοντερνισμό όμως, αυτήν τη λαίλαπα, έχεις δει τα πάντα και ίσως το μόνο που θα είχε πια νόημα για μένα θα ήταν να δεις κάτι μικρό και προσωπικό, κάτι που να είναι πολύ δικό σου, σχεδόν να αισθάνεσαι αδιάκριτος ως θεατής γιατί βλέπεις κάτι πολύ προσωπικό. Το δικό μου το μυαλό μέχρι εκεί φτάνει».\n«Ζεις από το θέατρο;». «Δεν ζω από πουθενά, δεν έχω σταθερά έσοδα, επιβιώνω κουτσά-στραβά, όπως όλοι μας. Δεν ζω από κάτι. Δεν έχω καταφέρει να δω τι θα κάνω όταν μεγαλώσω. Για δέκα χρόνια δούλευα ως κλόουν σε παιδικά πάρτι, μια δουλειά που τη σιχαινόμουν, αλλά ήταν ο μόνος τρόπος να βγάλω χρήματα. Είχα γίνει ένας από τους καλύτερους κλόουν – και όσο καλύτερος γινόμουν, τόσο πιο πολύ το σιχαινόμουν. Έμπαινα στην τουαλέτα του σπιτιού που με καλούσαν για να αλλάξω κι άναβα ένα τσιγάρο πριν βγω και το τσιγάρο αυτό το θυμάμαι ακόμα. Κάποια στιγμή είπα ως εδώ είναι, τέλος, πέταξα στον κάδο των σκουπιδιών όλα τα εργαλεία μου, τις στολές, τα μαγικά, επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσω – είχαν τόση αξία που το κόστος και ο κόπος να τα ξαναβρώ δεν θα μου επέτρεπαν να συνεχίσω».\nΤου υπενθυμίζω μια συνέντευξη που είχαμε κάνει πριν από μερικά χρόνια για την εμπειρία του ως περιπτερά (είχε δουλέψει κάποιο διάστημα σε ένα περίπτερο της λεωφόρου Αλεξάνδρας) και γελάει. «Το έχω σβήσει από τη μνήμη μου αυτό», λέει, «ήταν άλλη μια κακή εμπειρία. Φαντάσου ότι πηγαίνω στο περίπτερο να ψωνίσω και δεν θυμάμαι καν ότι ήμουν κάποτε συνάδελφος».\n«Βλέπεις θέατρο;». «Δεν πάω θέατρο, το κάνω πια μόνο από υποχρέωση. Έχω κουραστεί πολύ να βλέπω παραστάσεις και με το που μπαίνω σε μια παράσταση με πιάνει κάτι ψυχοσωματικό: στα πέντε λεπτά κοιμάμαι και μετά ξυπνάω με το χειροκρότημα». «Το Μπαγκλαντές το φτιάξαμε με τη Βάσω και τον Βασίλη. Με τον Βασίλη Νούλα και κάποια άλλα παιδιά ήμασταν στην Κίνηση Μαβίλη, μια συσπείρωση νέων πειραματικών σκηνοθετών που είχαμε κάνει διάφορα πράγματα. Είχαμε κάνει και μια κατάληψη για έναν χρόνο στο Εμπρός κι είχαμε φτιάξει ένα πρόγραμμα εκεί, διαφορετικό από των συνηθισμένων θεάτρων. Ύστερα από αυτό θέλαμε να βρούμε πάλι έναν χώρο που να έρχεται σε αντίθεση με αυτό που γινόταν με τις μεγάλες αίθουσες. Πήγαμε έτσι σε ένα υπόγειο στη χειρότερη γειτονιά της Αθήνας, σε μια περιοχή που είναι φουλ λουμπεναρία, αλλά καθόλου επικίνδυνη. Είναι πάρα πολύ ωραία η γειτονιά εκεί. Να δούμε όμως πόσο θα αντέξουμε να το έχουμε, γιατί εννοείται ότι δεν βγάζουμε τίποτα. Δεν έχουμε κανένα βαθύ όραμα για το Μπαγκλαντές, να σου πω την αλήθεια. Θέλουμε να έχουμε έναν χώρο που να κάνουμε τις πρόβες και τις παραστάσεις μας με την ησυχία μας. Αυτό, τίποτα πιο βαθύ.\nΌλοι ξεχνάμε. Αν δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχνάς πού και πού θα τρελαθεί το μυαλό σου, το να ξεχνάνε είναι από τις απαραίτητες λειτουργίες των ζωντανών... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO\nΓια να αλλάξει το θέατρο και να γίνει πιο καίριο, πρέπει να αλλάξει η κοινωνία και αυτήν τη στιγμή δεν γίνεται καμία αλλαγή. Παρόλο που έχουμε πολύ καλό υλικό στην Αθήνα, δεν βγαίνει τολμηρό θέατρο. Υπάρχει ανάγκη για έκφραση, υπάρχει αγωνία να γίνει κάτι, αλλά έχουν επικρατήσει τα κλασικά έργα και όλοι αισθάνονται ότι πρέπει να κάνουν κάτι σαν κι αυτό που μαθαίνουν στη σχολή. Οι νέες ομάδες κάνουν φρέσκες δουλειές, αλλά τις κάνουν με έναν χαζό τρόπο, νεανικο-αστείο. Η νεότητα στην τέχνη ένα ατού είχε πάντα: τον θυμό. Δεν ήταν διασκεδαστικά τα νέα παιδιά στην πανκ και στη ροκ, είχαν θυμό. Αυτό πρέπει να βγαίνει στη σκηνή, αλλιώς αφήστε να δούμε τον Χουβαρδά.\nΔεν μπορείς να πεις τίποτα σε κάποιον που, ενώ ξεκίνησε συναρπαστικά και μεγαλούργησε στη μικρή κλίμακα, περνάει σε μεγάλες αίθουσες και απευθύνεται σε πολύ κόσμο. Είναι πολύ δύσκολες εποχές και τα χρειάζεσαι τα λεφτά, αλλά όταν γίνεσαι θεσμός, γίνεσαι βαρετός. Οι διασκευές κλασικών έργων με τρελαίνουν στη βαρεμάρα. Με πόσες μεταμοντέρνες ματιές να δεις ένα κλασικό έργο; Γι' αυτό το θέατρο έχει γίνει βαρετό. Θα μου πεις, τα θέατρα που παίζουν κλασικά έργα είναι γεμάτα. Το θέμα είναι γιατί πάει ο άλλος στο θέατρο. Οι περισσότεροι πάνε για να κάνουν μια δημόσια εμφάνιση. Οι λαϊκοί πάνε σε ένα σκυλάδικο και οι αληθινά ή ψεύτικα "ψαγμένοι" πάνε θέατρο. Δεν τους ενδιαφέρει όμως να είναι μια εμπειρία, δεν επηρεάζεται η δομή του εγώ τους, δεν τους ταράζει αυτό που βλέπουν».\n«Κώστα, βλέπεις καμιά προοπτική; Πώς το βλέπεις το μέλλον μας;». «Δεν θέλω να μιλήσω για πολιτικά, είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, αλλά ένας σκηνοθέτης είμαι, τι να σου πω; Καλώς ή κακώς, κοινοβουλευτική δημοκρατία έχουμε και ή πρέπει να παίξουμε με αυτό το παιχνίδι και να δούμε τι πρέπει να κάνουμε ή να κάνουμε επανάσταση – που δεν βλέπω να υπάρχει καμία όρεξη γι' αυτό. Το κακό είναι ότι συνηθίζεις τα πάντα. Περίμενες πριν από πέντε χρόνια, με όλες αυτές τις δυσκολίες, τις περικοπές, τους ΕΝΦΙΑ και τους φόρους, ότι θα περνούσαν όλα έτσι όπως πέρασαν και δεν θα αντιδρούσαμε; Μπορεί να πίστευες ότι θα γινόταν κάτι, αλλά λες "έλα μωρέ" και το συνηθίζεις. Τα συνηθίσαμε. Ίσως ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για μια ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής του. Παρόλο που κράζουνε τρελά την κυβέρνηση που πρόδωσε το "όχι" –και έχουν δίκιο–, από την άλλη βλέπεις από το Facebook των αγνώστων που είναι γεμάτο παραλιάρες, διακοπάρες και ποτάρες ότι ακόμα πιστεύουν σε αυτό τον τρόπο ζωής. Δεν είναι έτοιμοι να τον αλλάξουν, οπότε καλά έκανε και τους πρόδωσε».\n«Μου έχεις πει τρεις φορές "μα την Παναγία" στην κουβέντα μας. Mε τη θρησκεία πώς τα πας;». «Εγώ τα πάω μια χαρά, το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει Θεός!».\n«Πριν κλείσουμε, θέλεις να μου λύσεις την απορία: πού κατουράνε οι περιπτεράδες;». «Δεν μπορώ να σου μιλήσω για όλους, γιατί αυτοσχεδιάζεις. Εγώ, πάντως, κατούραγα σε ένα μεγάλο πλαστικό μπουκάλι από νερό».\n«Ποτέ δε σε ξεχνώ» του Κώστα Κουτσολέλου, στο Μπαγκλαντές, Χαλκοκονδύλη 35, Αθήνα. Μέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη & Πέμπτη, 21:30. Για τρεις εβδομάδες.\nΕίσοδος ελεύθερη, με προαιρετική οικονομική συνεισφορά\nΠληροφορίες-κρατήσεις: 6976 653260 (απαραίτητη κράτηση)


ΜΙΚΡΟ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ: ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ\nΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ\nΠαραμονές Χριστουγέννων και η σκέψη όλων μας ασυναίσθητα γυρίζει στην παράδοση και στη λαογραφία. Ακολουθούν οι πιο γνωστές παροιμίες για το χειμώνα καθώς και τα πιο γνωστά ηπειρώτικα χριστουγεννιάτικα έθιμα\nγιατί Αι - Νικόλας έρχεται στα χιόνια φορτωμένος.\nΘρέψε λύκο το χειμώνα, να σε φάει το καλοκαίρι. (Οι αχάριστοι βλάπτουν τους ευεργέτες τους)\nΉλιος και χιόνι, παντρεύονται οι αρχόντοι\nΠήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές και τριξίματα και κρότους. Από τότε, λοιπόν, στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει τα χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι, ή ό,τι άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.\nΑλλά και στα Γιάννενα το ίδιο κάνουν. Μόνο που εκεί δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν. Κι όταν τα φύλλα τα ξερά πιάσουν φωτιά κι αρχίσουν να τρίζουν και να πετάνε σπίθες, εύχονται: «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!» Αυτή είναι η καλύτερη ευχή για κάθε νοικοκύρη. Να προκόβουν τα κοπάδια του, να πληθαίνει η φαμελιά του, να μεγαλώνουν τα κορίτσια και τα παλικάρια του, να του φέρνουν στο σπίτι νύφες και γαμπρούς, να του δώσουν εγγόνια που δε θ’ αφήσουν τ’ όνομα το πατρικό να σβήσει.\nΣπάργανα-Παραδοσιακές Zαγορίσιες τηγανίτες\nΕνα από τα πιο σημαντικά Χριστουγεννιάτικα έθιμα της Ηπείρου τα παλιά χρόνια ήταν να φτιάχνουν τηγανίτες στην πλάκα .Πρόκειται για τοπικό γλύκισμα. Οι τηγανίτες ήταν μελωμένες με ζαχαρόνερο, καρύδια και κανέλα.Αυτά κατά την παράδοση ήταν τα σπάργανα του Χριστού στη φάτνη. Πρόκειται για μια στίβα από τηγανίτες ψημμένες στο τζάκι σε πυρωμένη πέτρα. Τις τηγανίτες τις έτρωγαν το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Η προετοιμασία των Χριστουγέννων όμως ξεκινούσε από τον Νοέμβριο όπου έβραζαν τα παραδοσιακά μπόλια με καλαμπόκι και άλλα όσπρια.\nΠαραδοσιακό ομαδικό παιγνίδι που παίζουν τα παιδιά.\nΟι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ως εξής: Κάποιο παιδί χαράζει στο χώμα μια ευθεία γραμμή. Πάνω σ’ αυτή, κάθε παίκτης βάζει κι από ένα καρύδι στη σειρά. Μετά, ο κάθε παίκτης με τη σειρά του και από κάθετη απόσταση ενός με δύο μέτρα από τη γραμμή των καρυδιών, σημαδεύει σκυφτός, με το μεγαλύτερο και το πιο στρογγυλό καρύδι του, κάποιο άλλο καρύδι. Όποιο καρύδι πετύχει και το βγάλει έξω από τη γραμμή το κερδίζει και δοκιμάζει ξανά σημαδεύοντας κάποιο άλλο καρύδι. Αν αστοχήσει, συνεχίζει ο επόμενος παίκτης. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να βγουν από τη γραμμή όλα τα καρύδια.\nΚάθε σπίτι είχε το γουρούνι του. Το έπαιρναν συνήθως το καλοκαίρι και το έσφαζαν την παραμονή των Χριστουγέννων. Διέθεταν ξεχωριστό μέρος για διαμονή του, το «γουρνοκούμασο» και το τάιζαν με καλαμπόκι, κριθάρι, τυρόγαλα και τα περισσεύματα των φαγητών της οικογένειας. Η σφαγή των γουρουνιών συνήθως γινόταν την ίδια ημέρα απ' όλους, γεγονός που αποτελούσε πανηγύρι για τα μικρά παιδιά, όσα βέβαια είχαν τη δύναμη ν' αντέξουν το σκληρό θέαμα.Η προετοιμασία για το σφάξιμο του γουρουνιού γινόταν με εξαιρετική φροντίδα, ενώ επακολουθούσε γλέντι μέχρι τα ξημερώματα, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα. Τρεις-τέσσερις συγγενικές οικογένειες καθόριζαν με τη σειρά ποια ημέρα θα έσφαζε το γουρούνι της. Για κάθε σφαγή μεγάλου γουρουνιού απαιτούνταν 5-6 άνδρες, εκτός των παιδιών, που είχαν ηλικία πολλές φορές 20-25 ετών. Τα πιο παλιά χρόνια και ιδίως όταν το γουρούνι ήταν μεγάλο σε ηλικία, από το τομάρι του έκαναν τα γουρνουτσάρουχα.\nΗ επεξεργασία συνεχίζονταν μέχρι να μπουν όλα σε τάξη: Να γυριστούν και να πλυθούν τα άντερα για λουκάνικα, να καθαριστούν το κεφάλι και τα πόδια ακόμα και η νουρά για να γίνουν πατσάς.\nΜετά το καθαρό πλέον κρέας ζυγίζονταν. Το συνηθισμένο βάρος ήταν από 80 μέχρι και 120 οκάδες. Μετά το ζύγι το κρέμαγαν να παγώσει και στην συνέχεια το τεμάχιζαν.‘Ολοι περίμεναν να γευτούν τις τσιγαρίδες και τα αυτοσχέδια γεμιστά λουκάνικα τις μέρες των γιορτών.\nΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝ...


Η θέση μας - Εκπαιδεύω… εκ του παιδεύω! - Εφημερίδα ΛΑΟΣ Ημαθίας\nΗ θέση μας - Εκπαιδεύω… εκ του παιδεύω!\n17 Ιουν 2016 04:37\nΔεν έχουμε σκοπό σήμερα να κάνουμε μάθημα αρχαίων και νέων ελληνικών, αλλά να διεισδύσουμε λιγάκι στην ουσία και στο πραγματικό νόημα της εκπαίδευσης.\nΑφορμή, μας έδωσε το προχθεσινό κουδούνι λήξης της σχολικής χρονιάς σε δημοτικό σχολείο της Βέροιας, όταν ο διευθυντής του σχολείου απευθυνόμενος στους μαθητές, γονείς και συναδέλφους του, πέραν των ευχών, τόνισε ότι επιδίωξή τους με τη λήξη της σχολικής χρονιάς δεν ήταν απλώς να έχουν δημιουργήσει παραγεμισμένα κεφάλια με γνώσεις, αλλά σωστούς και χρήσιμους ανθρώπους με γνώσεις και δεξιότητες…\nΑυτό αλήθεια δεν είναι και το πραγματικό νόημα; Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η έννοια της εκπαίδευσης έχει ταυτισθεί με το νόημα της λέξης στα νεοελληνικά, δηλαδή παίδεμα και ταλαιπωρία για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Η διαδοχή κυβερνήσεων και υπουργών παιδείας με τις παρεμβάσεις που επιχειρούν, έχουν κάνει το εκπαιδευτικό σύστημα λάστιχο που άλλος το τεντώνει άλλος το χαλαρώνει κατά το δοκούν. Κανένας μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, καμία συνεννόηση πάνω στον τομέα που αποτελεί τη βάση και το μέλλον της κοινωνίας μας.\nΜήπως είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να δούμε την εκπαίδευση με την αρχαιοελληνική έννοια της ολοκληρωμένης ανατροφής και διαπαιδαγώγησης;\nΟι υπηρεσιακοί παράγοντες της παιδείας, μετά το τελευταίο κουδούνι της κάθε σχολικής χρονιάς, μην περιμένουν όταν επανέλθουν τον Σεπτέμβριο να λειτουργούν όλα στην εντέλεια ως δια μαγείας! Την επομένη της λήξης του σχολικού έτους πρέπει να ξεκινούν πυρετωδώς οι προετοιμασίες για τη νέα χρονιά, έτσι ώστε έγκαιρα να είναι στην θέση τους τον Σεπτέμβριο εκπαιδευτικοί, βιβλία και ό,τι χρειάζεται για το ερχόμενο εκπαιδευτικό έτος.\nΕπομένως το μήνυμα του διευθυντή του δημοτικού σχολείου της Βέροιας για ραντεβού τον Σεπτέμβριο με σωστή προετοιμασία και στόχευση, δείχνει, ως πυξίδα, τον δρόμο σε αυτούς που καθορίζουν την τύχη της εκπαίδευσης.


Εφημεριδοθήκη In art - Box in Είδη για το σπίτι, είδη διακόσμησης, δώρα\nΑρχική σελίδα / Διακόσμηση Σπιτιού / Εφημεριδοθήκες / Εφημεριδοθήκη In art\nΕφημεριδοθήκη In art\nΕφημεριδοθήκη In art ποσότητα\nΚωδικός προϊόντος: 3-70-207-0144 Κατηγορία: Εφημεριδοθήκες Ετικέτα: εφημεριδοθήκη\nINART -ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΘΗΚΗ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ ΛΕΥΚΗ 36Χ35Χ42\nΕφημεριδοθήκη In art 3-70-207-0144 . Οι εφημεριδοθήκες θα συμβάλλουν στην τήρηση της τάξης στο χώρο σας, ενώ παράλληλα θα τον διακοσμήσουν με κομψό και καλόγουστο τρόπο. Εδώ θα βρείτε ποικιλία χρωμάτων σε διάφορα μεγέθη και σχήματα για να επιλέξετε αυτή που ταιριάζει περισσότερο στο στυλ και την υπόλοιπη διακόσμηση του χώρου σας. Επιλέξτε μεταλλικές σε ιδιαίτερο design αλλά και δερμάτινες, υφασμάτινες και αντικέ μεταλλικές θήκες για τα περιοδικά και τις εφημερίδες σας. Ιδανικό δώρο για γραφεία – ιατρεία . Με την εγγύηση της In art .\nΔώστε πρώτος μία αξιολόγηση “Εφημεριδοθήκη In art” Ακύρωση απάντησης\n102.90 € Στο καλάθι\n52.60 € Στο καλάθι\n69.30 € Στο καλάθι


ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - Ξενοδοχείο στο Πήλιο Σοφοκλής - Sofokles hotel στην παραλια άγιος Ιωάννης στο Πήλιο | Ξενοδοχείο στο Πήλιο Σοφοκλής - Sofokles hotel στην παραλια άγιος Ιωάννης στο Πήλιο\nΤο ξενοδοχείο Σοφοκλής στην παραλία Αγίου Ιωάννη στο Πήλιο αποτελεί ορμητήριο για ξεχωριστές δραστηριότητες και εκδρομές.Το προσωπικό του ξενοδοχείου είναι πρόθυμο να σας συμβουλεύσει και να σας προτείνειεξορμήσεις στο βουνό, στη θάλασσα και στις γύρω περιοχές συνδιάζοντας έτσι την διαμονή σας στο Πήλιο με τον ιδανικότερο τρόπο!\nΔιαμένοντας στο ξενοδοχείο Sofokles Hotel στο Πήλιο έχετε τη θάλασσα μπροστά στα πόδια σας. Στη διάθεσή σας βρίσκεται μια οργανωμένη παραλία με ομπρέλες και ξαπλώστρες, οπου μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ, το αναψυκτικό ή το ποτό σας απο το μπάρ του ξενοδοχείου.\nΗ γειτονική παραλία της Πλάκας, μία απο τις πιο όμορφες παραλίες της μεσογείου, βρίσκεται μόλις πέντε λεπτά από το ξενοδοχείο, ενώ στην αντίθετη πλευρά θα βρείτετην παραλία Παπά Νερό, μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια από το Sofokles Hotel.\nΓια όσους πάλι προτιμούν την απόλυτη ηρεμία η πισίνα του ξενοδοχείου είναι στη διάθεσή σας ως εναλλακτική πρόταση.\nΑνακαλύψτε το μυθικό βουνό των Κενταύρων με την άγρια φυσική ομορφιά καιτα γραφικά χωριά με τα πέτρινασπίτια, που στέκουν ακόμα μάρτυρες της παράδοσης και της ιστορίας ενός από τα πιο όμορφα βουνά της Ελλάδας. Χαρτογραφημένα μονοπάτια που περνάνε μέσα από πυκνή βλάστηση και γάργαρα νερά σας χαρίζουν μια μοναδική εμπειρία και σας φέρνουν πιο κοντά με το φυσικό περιβάλλον του βουνού.\nΑν πάλι θέλετε να ανακαλύψετε την ομορφιά του Αγίου Ιωάννη στο Πήλιο και των γύρω περιοχών κάνοντας ποδήλατο, μπορείτε επίσης να ενοικιάσετε ποδήλατο και να περιπλανηθείτε στο βουνό, στο δάσος ή την παράκτια γραμμή της μοναδικής αυτής περιοχής της Ελλάδας.\nΓια όσους οι ώρες χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα συνδυάζονται με το ψάρεμα, το γραφικό λιμανάκι του Αγίου Ιωάννη είναι ιδανικό για κάθε λογής επίδοξους ψαράδες.\nΟργανωμένες εκδρομές στα γύρω χωριά, τα αστικά κέντρα και σημεία ενδιαφέροντος του νομού Μαγνησίας και των γειτονικών νομών. Μη χάσετε την ευκαιρία να βιώσετε από κοντά τις εναλλαγές του θεσσαλικού τοπίου, την ομορφιά του και να ανακαλύψετε τη μακραίωνη ιστορία της περιοχής.\nΈνα μοναδικό φυσικό φαινόμενο, ένα τοπίο που κόβει την ανάσα, οι γιγάντιοι βράχοι των Μετεώρων στη μέση του κάμπου κάνουν τον επισκέπτη να στέκεται με δέος απέναντί τους. Επισκεφθείτε τα Μετέωρα, με τα μοναστήρια που φωλιάζουν στην κορυφή των βράχων και δείτε από κοντά ένα θαύμα της φύσης. Η απόσταση των Μετεώρων από τον Άγιο Ιωάννη είναι 180 χλμ.


Συνέχεια στην «πίεση» των αναδυόμενων αγορών | HellasFin\nΣυνέχεια στην «πίεση» των αναδυόμενων αγορών\nΕνώ η Κίνα επαναλαμβάνει την δέσμευσή της για επιβολή δασμών ύψους $60δις σε περίπτωση που οι ΗΠΑ προχωρήσουν στην επιβολή δασμών $200δις, συνεχίζεται η αβεβαιότητα στις αναδυόμενες αγορές που προκαλεί η κόντρα των ΗΠΑ με τους συμμάχους της και κυρίως την Κίνα. Στην Αργεντινή, ο Πρόεδρος της χώρας ανακοίνωσε σειρά μέτρων και πρόγραμμα λιτότητας με σκοπό την σταθεροποίηση της οικονομίας αλλά και του τοπικού νομίσματος. Στο μεταξύ, αρκετές εταιρίες της χώρας τέθηκαν σε καθεστώς επιτήρησης από τους οίκους αξιολόγησης. Στο μεταξύ, το διάστημα μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ είναι πολύ κρίσιμο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Έως τότε, πιθανόν να μην υπάρχουν ιδιαίτερες αποφάσεις ενώ ο ίδιος αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα στον Λευκό Οίκο, με συνεργάτες του. Στο μεταξύ και στα επιμέρους οικονομικά στοιχεία της προηγούμενης εβδομάδας, τα οποία ήταν αρκετά, η περιοχή της Ευρωζώνης εμφάνισε ανάπτυξη 0,4% σε τριμηνιαία και 2,1% σε ετήσια, οριακά λιγότερο του αναμενομένου. Ίσως το σημαντικότερο της προηγούμενης εβδομάδας ήταν η παραμονή σε χαμηλά επίπεδα 2 ετών, της μεταποίησης. Στην Τουρκία, ο πληθωρισμός έφτασε σε υψηλά 15 ετών με την Κεντρική Τράπεζα να δηλώνει ότι θα προβεί σε κάθε ενέργεια για την συγκράτηση αυτού. Τέλος, στις ΗΠΑ το εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε με αισθητό ρυθμό ενώ η αγορά εργασίας συνεχίζει την βελτίωσή της, με τις αρχικές αιτήσεις ανεργίας να μειώνονται σε χαμηλά σχεδόν 50 ετών.\nΑνάπτυξη 0,4% για την Ευρωζώνη\nΣε χαμηλά 2 ετών η μεταποίηση στην Ευρωζώνη\nΣε υψηλά 15 ετών ο πληθωρισμός στην Τουρκία\nH οικονομία της περιοχής αναπτύχθηκε 0,4% σε τριμηνιαία και 2,1% σε ετήσια βάση, οριακά λιγότερο του αναμενομένου.\nΟι λιανικές πωλήσεις μειώθηκαν 0,2% σε μηνιαία βάση και αυξήθηκαν 1,1% σε ετήσια. Οι τιμές παραγωγού αυξήθηκαν 0,4% σε μηνιαία και 4% σε ετήσια βάση.\nΟ σύνθετος ΡΜΙ αυξήθηκε ελαφρώς στις 54,5 μονάδες και ο μεταποιητικός μειώθηκε στις 54,6 μονάδες και σε χαμηλό 2 ετών.\nΟι παραγγελίες του μεταποιητικού τομέα υποχώρησαν τον Ιούλιο κατά 0,9% σε μηνιαία βάση αλλά λιγότερο του αναμενομένου. Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε 1,1% τον Ιούλιο και σε μηνιαία βάση ενώ οι εξαγωγές μειώθηκαν 0,9%.\nΟ μεταποιητικός ΡΜΙ μειώθηκε στις 52,8 μονάδες.\nΗ βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε 0,7% σε μηνιαία βάση και περισσότερο του αναμενομένου. O σύνθετος ΡΜΙ μειώθηκε στις 54,9 μονάδες και ο μεταποιητικός στις 53,5.\nΟι λιανικές πωλήσεις μειώθηκαν οριακά σε μηνιαία βάση και 0,6% σε ετήσια. Η μεταποίηση χειροτέρευσε στις 50,1 μονάδες.\nΟ πληθωρισμός αυξήθηκε αισθητά και στο 3,1% από 2,5% και η μεταποίηση βελτιώθηκε στις 48,9 μονάδες.\nΟ πληθωρισμός αυξήθηκε στο 17,9% και σε υψηλά 15 ετών με την Κεντρική\nΑισθητή αύξηση του εμπορικού ελλείμματος στις ΗΠΑ\nΣε χαμηλά 50 ετών οι αιτήσεις ανεργίας στις ΗΠΑ\nΣτα επιμέρους οικονομικά στοιχεία, το εμπορικό έλλειμμα αυξήθηκε αισθητά και στα $50,08δις με τις εξαγωγές να μειώνονται 1% και τις εισαγωγές να αυξάνονται 0,9%. Η παραγωγικότητα β’ τριμήνου αυξήθηκε 2,9% και οι εργοστασιακές παραγγελίες μειώθηκαν 0,8%.\nΟ μεταποιητικός ΡΜΙ μειώθηκε από τις 55,3 στις 54,7 μονάδες.\nΣτην αγορά εργασίας, οι νέες αιτήσεις ανεργίας μειώθηκαν κατά 10χιλ στις 203χιλ την εβδομάδα που ολοκληρώθηκε την 1η Σεπτεμβρίου, παραμένοντας σε χαμηλά σχεδόν 50 ετών. Οι συνεχιζόμενες αιτήσεις μειώθηκαν κατά 1χιλ στις 1,707χιλ για την εβδομάδα που ολοκληρώθηκε την 25η Αυγούστου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ADP, ο ιδιωτικός τομέας προσέθεσε 163χιλ. νέες θέσεις εργασίας αλλά λιγότερες του αναμενομένου. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας, η οικονομία προσέθεσε 192χιλ. νέες θέσεις εργασίας ενώ η ανεργία παρέμεινε στο 3,9%.\nΗ ανεργία αυξήθηκε στο 6%.\nΗ βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε 4% σε ετήσια βάση και η μεταποίηση βελτιώθηκε στις 51,1 μονάδες.\nΟ πληθωρισμός αυξήθηκε στο 4,9% και η μεταποίηση χειροτέρευσε στις 50,7 μονάδες.\nΣτο χαμηλότερο επίπεδο του έτους η μεταποίηση στην Κίνα\nΑνάπτυξη 0,9% για την Αυστραλία και 0,6% για την Νότιο Κορέα\nΑμετάβλητο στο 1,5% το επιτόκιο από την Τράπεζα της Αυστραλίας\nΟ μεταποιητικός ΡΜΙ της Caixin μειώθηκε στις 50,6 μονάδες και στο χαμηλότερο επίπεδο από τον Ιούνιο του 2017. Ο αντίστοιχος δείκτης για τις υπηρεσίες μειώθηκε από τις 52,8 στις 51,5 μονάδες.\nΟι εξαγωγές αυξήθηκαν 9,8% σε ετήσια βάση και οι εισαγωγές 20%.\nΟι κεφαλαιουχικές δαπάνες αυξήθηκαν 12,8% σε ετήσια βάση. Ο ΡΜΙ υπηρεσιών αυξήθηκε στις 51,5 μονάδες και ο σύνθετος στις 52.\nΗ οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε 0,9% σε τριμηνιαία βάση και περισσότερο του αναμενομένου. Οι λιανικές πωλήσεις παρέμειναν αμετάβλητες.\nΗ Κεντρική Τράπεζα της χώρας διατήρησε αμετάβλητο το επιτόκιο στο\nΗ οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε 0,6% σε τριμηνιαία βάση και 2,8% σε ετήσια. Ο πληθωρισμός Αυγούστου μειώθηκε οριακά στο 1,4%.\nΟ μεταποιητικός ΡΜΙ μειώθηκε στις 51,7 μονάδες και αυτός των υπηρεσιών στις 51,5.\nΟ πληθωρισμός αυξήθηκε στο 3,2%.\nΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 10-09-2018


animalspress: ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΟ ΚΥΝΟΚΟΜΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ ΖΗΤΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ.\nΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΟ ΚΥΝΟΚΟΜΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ ΖΗΤΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ.\nΟ Κυνηγετικός Σύλλογος Δοξάτου με το Δημοτικό Κυνοκομείο Δράμας έχει προχωρήσει σε μία προφορική συμφωνία σε περιπτώσεις που βρεθούν κυνηγετικοί σκύλοι και αποσταλούν στο Κυνοκομείο να ενημερωνόμαστε για να το κοινοποιούμε στην ιστοσελίδα του Συλλόγου μας, μήπως και ...\nκάποιο από αυτά είναι κάποιου ιδιοκτήτη - κυνηγού που το έχασε κατά την διάρκεια του κυνηγίου. Έτσι χθες μας ενημέρωσαν ότι εντός του κυνοκομείου υπάρχει εδώ και λίγο καιρό (περίπου 5 μήνες) ένα πολύ όμορφο σκυλάκι ράτσας Σέτερ. Ο σκύλος είναι ασπρόμαυρου χρώματος (φώτο), γένους αρσενικό και είναι περίπου 5 ετών. Βρέθηκε στην περιοχή του Μαυροβάτου από φιλόζωο και το πήγε στο Κυνοκομείο Δράμας που μας κοινοποίησε και τις φωτογραφίες του. Άν το έχει χάσει κάποιος κυνηγός μπορεί να το πάρει πίσω από το Κυνοκομείο Δράμας. Επίσης την ίδια διαδικασία θα πρέπει να κάνει και όποιος θέλει να το υιοθετήσει. Ευχαριστούμε προκαταβολικά το Δημοτικό Κυνοκομείο Δράμας για την συνεργασία και την εμπιστοσύνη που μας δείχνει και ευελπιστούμε να σταθούμε δίπλα τους ακόμη και σε άλλες περιπτώσεις που μπορούμε να τους βοηθήσουμε. ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ


Το μυστηριώδες πείραμα του Μόντρεαλ | glossitses\nPosted: Μαρτίου 8, 2012 in ΠΟΛΙΤΙΚ\nΗ εφαρμογή του στην παγκόσμια οικονομική κρίση.\nΣτο πείραμα του Μόντρεαλ, το φίλτρο ήταν ‘’θανατηφόρο’’. Κάποιο μελλοντικό φίλτρο, σκέφτηκαν, μπορεί να περιέχει εξάπλωση ασθενειών, οικονομικές κρίσεις κ.α. Να χρησιμοποιηθεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που δεν θα κάνει τίποτε άλλο, από το να ωθεί την πραγματοποίηση σε οτιδήποτε εμείς επιλέξουμε. Και διαβίβασαν το πόρισμα τους στους πολιτικούς παράγοντες των χωρών τους.\nΤα χρόνια πέρασαν από τότε και πολλά φίλτρα εφαρμόστηκαν στην ανθρωπότητα. Η εξάπλωση της τεχνολογίας βοήθησε πολύπλευρα την απορρόφηση τους από τον πληθυσμό και η αποτελεσματικότητα τους αποδείχθηκε πολύτιμη. Στην Ελλάδα την εξάπλωση των φίλτρων έχουν αναλάβει κυρίως τα media.\nO Θάνατος του Αη Βασίλη


Γκάλης σε Αντετοκούνμπο: «Μην χαλαρώσεις. Είναι δύσκολο να κρατηθείς ψηλά» (βίντεο)\nΝίκος Γκάλης Γιάννης Αντεκούνμπο Μπάσκετ\n22/09/2020, 00:21 7\nPM Mitsotakis to address nation later, as new Covid-19 measures are forthcoming\nΜήνυμα Μητσοτάκη στις 7 το απόγευμα - Ανακοινώνει νέα μέτρα\nΣτην εντατική λόγω κορωνοϊού η υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου, Σοφί Βιλμές\nΤελικά από εκείνη την εθνική Ελλάδος οι μόνοι που γίνανε μάγκες και τα οικονόμησαν ήταν ο γιαννάκης και ο φασούλας.\nΤεράστιε Νίκο.... Μακάρι να έπαιζες μπάσκετ για πάντα... Να μαθαίνουν οι νέες γενιές τον μεγαλύτερο υπερπαίκτη ολων των εποχών.... Νίκο να είσαι καλά και μόν που υπάρχεις μας δίνεις δύναμη και κουράγιο\nΉσουν πάντα μάγκας και σεμνός.\nΕίμασταν τυχεροί που τον είχαμε.\nΕίσαι Θεός ! Εισαι Θεος μοναδικος!