Το σαγηνευτικό μεγαλείο νωρίς την αυγή. Η λαμπερή δόξα το σούρουπο. Δυο φορές την ημέρα, ο ουρανός γεμίζει με χρυσαφένιο φως, φέρνοντας μεγαλοπρέπεια, θαυμασμό και διαχρονική ομορφιά σε οτιδήποτε αγγίζει. Οι σκιές γίνονται μεγαλύτερες, τα χρώματα πιο βαθιά και οι αντανακλάσεις στο νερό αποκτούν μια εκπληκτική, πολυτελή λάμψη. Η χρυσαφένια στιγμή, αυτή η εφήμερη περίοδος κάτω από την ομορφιά του λυκόφωτος, είναι ίσως τα πιο εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο και έχει γεμίσει με έμπνευση τους καλλιτέχνες σε όλες τις εποχές.\nΚαθώς η θαλπωρή και η μεγαλοπρέπεια της χρυσαφένιας στιγμής εξαπλώνονται, αυτό το τέχνασμα του φωτός μιλάει στην πολιτισμική και έμφυτη λατρεία μας για τον χρυσό σε όλες του τις μορφές και τραβά την προσοχή μας σε αυτό το παραδεισένιο χρώμα. Ο χρυσός είναι ένα πολύτιμο, σπάνιο στοιχείο που λειτουργεί ως ξεχωριστό σημάδι της ομορφιάς της φύσης, ενισχύοντας το περιβάλλον του με αμέτρητους τρόπους.\nΗ Ουσία του Χρυσού Φωτός\nΌπως συμβαίνει με τα απρόβλεπτα φυσικά φαινόμενα, η χρυσαφένια στιγμή μπορεί να διαρκέσει λίγα λεπτά ή να χαρίσει την ομορφιά της για περισσότερη από μία ώρα. Ανεξάρτητα όμως από τη διάρκειά της, αυτή η περίοδος θερμού και δυναμικού φωτός, αναζωπυρώνει κάθε φορά τη φαντασία και γεμίζει με μια μοναδική αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας. Η χρυσαφένια στιγμή προέρχεται από μια διαδικασία διάχυσης και διάθλασης του φωτός, με το μπλε φως του ήλιου να διασκορπίζεται μέσα από την ατμόσφαιρα καθώς οι ακτίνες πλησιάζουν τη Γη. Αυτή η διάχυση του μπλε φωτός και η επιβράδυνση που προκαλούν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες δημιουργούν μια θερμή, οπτικά διαστατή λάμψη που χαρίζει βάθος στην ομορφιά του φυσικού κόσμου, τονίζει την επιδερμίδα και γεμίζει με χρυσαφένια λάμψη οτιδήποτε αγγίζει.\nΔεν προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι υπάρχουν, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, αποδείξεις για την επιρροή της χρυσαφένιας στιγμής, καθώς τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά μυαλά του κόσμου σαγηνεύτηκαν από την επίδραση και την ομορφιά του χρυσού από αμνημονεύτων χρόνων. Η παλαιότερη και πιο εντυπωσιακή οπτικά παρουσία της χρυσαφένιας στιγμής είναι εμφανής στη ζωγραφική της Αναγέννησης, με τα δραματικά πορτραίτα του Caravaggio να είναι γεμάτα με το πανέμορφο χρυσαφένιο φως, ταυτόχρονα ως φυσικό φαινόμενο, αλλά και ως έκφραση του μεταφυσικού. Οι καλλιτέχνες της περιόδου Μπαρόκ, είχαν μαγευτεί από τη δύναμη του χρυσού φωτός πάνω στους ανθρώπους και οι Velazquez και Rembrandt έκαναν τα χρυσαφένια τους πορτραίτα χαρακτηριστικό στοιχείο της ζωγραφικής τους.\nΉταν όμως με την εμφάνιση της ζωγραφικής ανοιχτού χώρου, με τα τοπία και τις βουκολικές σκηνές, στα τέλη του 18ου αιώνα και τον 19ο αιώνα, που η χρυσαφένια στιγμή έγινε ένα μοτίβο στα τοπία. Ο JMW Turner με τα εκθαμβωτικά, κινηματογραφικά τοπία του, γεμάτα με απέραντους ορίζοντες, βαθιές κοιλάδες και φουρτουνιασμένες θάλασσες, κατανόησε πραγματική την ομορφιά του λαμπερού χρυσού, απαθανατίζοντάς την συνέχώς στα διάσημα έργα του. Ο John Constable, ένας ακόμα διαπρεπής Βρετανός καλλιτέχνης, απαθανάτισε τα ειδυλλιακά βουκολικά τοπία της Αγγλίας, πολλές φορές με τη μοναδική λάμψη της χρυσαφένιας στιγμής, εκφράζοντας με μαεστρία την επίδραση των μεγάλων σκιών και του βάθος των χρωμάτων σε αυτή τη μεταβατική στιγμή.\nThe morning after the storm, 1840-45, JMW Turner. National Museum of Wales. © 2021. Φωτογραφία: Scala Florence/Heritage Images\nΦευγαλέες Στιγμές Ομορφιάς\nΣειρά Street Errands από ©KangHee Kim.\nΊσως μέρος αυτής της απέραντης γοητείας της χρυσαφένιας στιγμής είναι η διαχρονική της ποιότητα που προκαλεί μια βαθιά συναισθηματική αντίδραση. Η χρυσαφένια στιγμή, κάνει προσιτή σε όλους τη δόξα του χρυσού, μεταφράζοντας τη ζεστασιά του αγνού ηλιακού φωτός σε μια συναισθηματική ζεστασιά μέσα σε μια στιγμή του χρόνου, έναν θαυμασμό της φυσικής ομορφιάς και της επίδρασής της στις αισθήσεις μας. Ο θολός οπίσθιος φωτισμός της χρυσαφένιας στιγμής, μετατρέπει τα εγκόσμια σε ονειρικά και νοσταλγικά και δίνει μια δραματική και θεατρική αίσθηση στην καθημερινή ζωή, ταυτόχρονα αναζωογονητική και καταπραϋντική, γήινη και μεγαλοπρεπή.\nΔεν προκαλεί έκπληξη ότι οι καινοτομίες στις τέχνες της φωτογραφίας και του βίντεο ανύψωσαν τις δημιουργικές δυνατότητες της χρυσαφένιας στιγμής σε μοναδικά νέα επίπεδα έκφρασης και επιδεξιότητας, αυξάνοντας την έμπνευση και τον αντίκτυπο που προκαλεί σήμερα. Τα χαρακτηριστικά της χρυσαφένιας στιγμής προσελκύουν έντονα τους σύγχρονους καλλιτέχνες και φωτογράφους, ιδιαίτερα ίσως τον Frans Lanting, του οποίες οι φωτογραφίες της άγριας ζωής χρησιμοποιούν το φως στο δειλινό για να προσδώσουν μια σχεδόν σουρεαλιστική και θεατρική ιδιότητα στο έργο του. Ο Bill Schwab, του οποίου του έργο αποδίδει την απόκοσμη ομορφιά της χρυσαφένιας στιγμής, αν και συχνά σε ένα απαλό και νεφελώδες μαύρο και άσπρο, αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα ενός καλλιτέχνη που κατανοεί ότι το φως κατά το σούρουπο και την αυγή μεταμορφώνει το καθημερινό σε ξεχωριστό.\nΔεν είναι όμως μόνο τα φυσικά, ειδυλλιακά αγροτικά τοπία, οι κοιλάδες και οι ομιχλώδεις λίμνες που αγγίζει και τελειοποιεί η μεγαλειώδης λάμψη της χρυσαφένιας στιγμής. Υπάρχει μια εντυπωσιακή ποικιλία σύγχρονων φωτογράφων που απαθανατίζει το φυσικό αυτό φαινόμενο στο αστικό περιβάλλον, αντιπαραβάλλοντας τις γωνίες και το τεχνητό με την απαλότητα του απογευματινού ήλιου. Η Kang Hee Kim το επιτυγχάνει με μια παιχνιδιάρικη, νοσταλγική διάθεση, αναδημιουργώντας εμβληματικά αστικά τοπία με το να τα παρουσιάζει φωτισμένα από τη χρυσαφένια στιγμή και η Marilyn Mugot, με τις ευαισθησίες επιστημονικής φαντασίας της, επιτυγχάνει ένα εντυπωσιακό οξύμωρο ρετρο-φουτουρισμού. Παρά τα διαφορετικά στιλ, τις τεχνικές, τα οράματα και τις προσεγγίσεις του καλλιτεχνικού κόσμου που απαθανατίζει τη χρυσαφένια στιγμή, υπάρχει μια ασταμάτητη έλξη σε αυτό το συναρπαστικό χρώμα. Διαχρονική, όμορφη και αδιάκοπα μεταμορφωτική, η πολύτιμη φύση του χρυσού συνεχίζει να αντέχει καθημερινά.\nΛΑΜΨΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ\nΑντλώντας έμπνευση από τη φευγαλέα αυτή χρυσαφένια στιγμή στην κορυφή των Άλπεων, η La Prairie επιδιώκει να αναπαραστήσει τη μοναδική της λάμψη και να τη μεταδώσει στην επιδερμίδα με τη νέα Συλλογή Pure Gold. H La Prairie δημιούργησε ένα νέο και αποκλειστικό Pure Gold Diffusion System, σχεδιασμένο για να παρέχει άμεση λάμψη και διαρκή απελευθέρωση θρεπτικών συστατικών, ώστε να βοηθά στην αναπλήρωση της δεκτικότητας της επιδερμίδας. Η τελετουργία Pure Gold παρέχει άμεση λάμψη και μακροπρόθεσμα οφέλη στην επιδερμίδα, με τρεις ξεχωριστές συνθέσεις, σχεδιασμένες να εμπλουτίζουν με τη χάρη της χρυσαφένιας στιγμής. Η επιδερμίδα ενισχύεται αμέσως με μια υγιή, νεανική λάμψη, σαν να φωτίζεται από το εσωτερικό της.\nΣυλλογή Pure Gold


Σαρηγιάννης: Όχι σε άρση του lockdown τις επόμενες 15 ημέρες, οδεύουμε στα 3.600 κρούσματα | "Ενδείξεις-Αποδείξεις"\nΣαρηγιάννης: Όχι σε άρση του lockdown τις επόμενες 15 ημέρες, οδεύουμε στα 3.600 κρούσματα\nΟ Δημοσθένης Σαρηγιάννης σημειώνει ότι με βάση τα επιδημιολογικά μοντέλα, τα κρούσματα τέλος του μήνα θα φτάσουν στις 3.600 μολύνσεις. Ο ...\nΟ Δημοσθένης Σαρηγιάννης σημειώνει ότι με βάση τα επιδημιολογικά μοντέλα, τα κρούσματα τέλος του μήνα θα φτάσουν στις 3.600 μολύνσεις. Ο Δημοσθένης Σαρηγιάννης τονίζει ότι υπάρχει μεγάλη διασπορά των κρουσμάτων στη κοινότητα και πως δεν πρέπει να γίνει γρήγορη άρση του lockdown Ο καθηγητής Περιβαλλοντικής Μηχανικής του ΑΠΘ σημειώνει πως «δεν είναι όλα καλά, η Αττική προφανέστατα έχει πρόβλημα, η Θεσσαλονίκη ανεβαίνει».\nΟι προσομοιώσεις που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες δείχνουν αποκαρδιωτιά αποτελέσματα, ενώ στο τέλος του μήνα μπορεί να καταγραφούν ακόμη και 3.600 κρούσματα. «Η δυναμική είναι τέτοια που θα μας οδηγήσει σε μεγαλύτερους αριθμούς. Και στα 3.600 κρούσματα προς το τέλος του μήνα» είπε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, προσθέσει ότι με τα κρούσματα που υπάρχουν σε Αττική αλλά και Θεσσαλονίκη, δε μπορεί να γίνει άνοιγμα του lockdown, το επόμενο δεκαπενθήμερο.\n«Αυτό που εμείς βλέπουμε από τις προσομοιώσεις, είναι κάτι πολύ χειρότερο από αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή. Συνεχή αύξηση. Αν ανοίξουν μαγαζιά θα έχουμε επιβάρυνση. Να ανοίξουμε όταν οι δραστηριότητες έχουν κατάλληλες υποδομές για να λειτουργήσουν με ασφάλεια», συμπλήρωσε στη συνέχεια.\n"Ενδείξεις-Αποδείξεις" : Σαρηγιάννης: Όχι σε άρση του lockdown τις επόμενες 15 ημέρες, οδεύουμε στα 3.600 κρούσματα


Υπάρχει Λόγος: Μιλώντας με τ' άγάλματα\nΜιλώντας με τ' άγάλματα\n(ερμηνεία από τον μεγάλο Δ.Μητροπάνο )\nμου εσκούπισε τα μάτια και χωρίσαμε.......................\nΟ δήμαρχος Κορινθίων έχει αποδεδειγμένα υπερβατική συν-ομιλία με αγάλματα και ευελπιστεί σε αγαστή συνεργασία μαζί τους.( εδώ)\nΜε τα αγάλματα καλώς. Με το Πασόκ όμως δεν φαίνεται να έχει την ίδια ποιότητα συνομιλίας και οικειότητας πλέον και μετά από τις τελευταίες αυτοδιοικητικές εξελίξεις και την αλλαγή της απόφασής του να είναι υποψήφιος του Πασόκ στις εκλογές της ΚΕΔΕ. εδώ\nΠέρασαν λίγα χρόνια από τη γνωστή ρήση του ''Ο Δήμαρχος είναι Πασόκ, τέλος !'' και από την έξωθεν μαρτυρία ενός άνευ ορίων τσαμπουκο-πασόκου.\nΚαι ενώ έχει γαλουχηθεί και ανδρωθεί με κάθε ορθόδοξο ή ανορθόδοξο τρόπο μέσα στο Πασόκ, ενώ έχει χρησιμοποιήσει κατά κόρον τις ''συντροφικές'' γνωριμίες για να βγάλει από τη μέση όσους ήταν εμπόδιο στην αυτοδιοικητική του πορεία, ενώ έχει εκθέσει το Πασόκ της βάσης και της κορυφής σε πλείστες περιπτώσεις, το Πασόκ τον προτείνει υποψήφιο για την προεδρία της ΚΕΔΕ.\n'Ισως να μην υπήρχε άλλος υποψήφιος, ίσως το Πασόκ να ήθελε να τον ''κάψει'' για να πάρει το ''αίμα του'' πίσω, αν και δεν το πιστεύω. Το Πασόκ έχει κενό επικοικωνίας με την κοινωνία.\nΔιαβάζοντας τον Α.Πνευματικό και έχοντας άποψη για τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα του πιστεύω πως σκέφτηκε μόνο την προσωπική του διάσωση και όχι τις πολιτικές και ιδεολογικές του ρίζες (αν είχε ποτέ).\n'Εχοντας πειστεί από τα δημόσια πεπραγμένα του, πως είναι άνθρωπος που πηδά από αγκαλιά σε αγκαλιά αδιακρίτως για να εξυπηρετεί τις προσωπικές του φιλοδοξίες, κρίνω πως το πρόβλημα δεν είναι ο Α.Πνευματικός.\nΕίναι πολύ προβλέψιμος αλλά και επικίνδυνος για όσους του ανοίγουν την αγκαλιά τους και δεν τον γνωρίζουν αρκετά. Μπορεί να τους εκθέσει ανεπανόρθωτα.\nΤο πρόβλημα είναι των άλλων του Πασόκ που χαριεντίζονται μαζί του πιστεύοντας πως θα λάβουν μερίδιο μελλοντικά ή επιζητώντας την πολιτική και υλική στήριξή του.\nΠολύ θα ήθελα να δω την αντίδραση του κ.Μπεγλίτη, της κ.Φαρμάκη του κ.Μανωλάκη για την άρνηση υποψηφιότητας στην ΚΕΔΕ. Διότι στη μνήμη μου περνούν όλες εκείνες οι ωραίες εικόνες των πρόσφατων αυτοδιοικητικών αλλά και βουλευτικών εκλογών, των ''αδελφωμένων'', τα χαμόγελα, η αγκαζέ περατζάδες στην πόλη, οι φωτογραφίες και οι δηλώσεις.\nΟ Α.Πνευματικός βρίσκεται τώρα σε άλλη αγκαλιά : στην αγκαλιά του Πέτρου Τατούλη. Ο Πέτρος Τατούλης, η απόλυτη επιλογή του Πασόκ , έχει τώρα συγκεντρώσει όλη τη δύναμη και την εξουσία στα χέρια του.΄Εχει μεγαλύτερη εξουσία και δυνατότητες παρέμβασης από έναν βουλευτή.Οι δύο άνδρες έχουν πλείστες ομοιότητες και στο χαρακτήρα και στις πολιτικές και στις μεθόδους εκκαθάρισης όσων τους ενοχλούν.Το σημαντικότερο είναι πως δεν έχουν καμία ιδεολογική σχέση με το Πασόκ που τους επέλεξε. Ο κάθε ένας εκ των δύο, άσχετα με το φαίνεσθαι, κουβαλά ένα ασήκωτο ''εγώ'' που οδηγεί στην απέραντη μοναξιά του ηγεμόνα. Αυτό δεν είναι σοσιαλιστικό χαρακτηριστικό, τουναντίον είναι απόλυτα δεξιό.Γιαυτό ο Α. Πνευματικός άρχισε να συνομιλεί με τ' αγάλματα δημοσίως πλέον. Από μοναξιά.\nΗ επόμενη κίνηση του Δημάρχου θα έχει άραγε καμία σχέση με το Πασόκ ή με τις επιλογές του Πέτρου Τατούλη και της κεντροδεξιάς με ολίγη συνδρομή της άκρας δεξιάς του Γ.Καρατζαφέρη;\nΘα έχει στο λεξιλόγιό του το Πασόκ; Ο δήμαρχος ήταν τόσο πολύ Πασόκ τελικά;\nΑν κρίνουμε από την πολιτκή σπατάλης στο δήμο, σε αντίθεση με την πολιτική λιτότητας της κυβέρνησης δημιουργούνται ερωτηματικά. Αν κρίνουμε από την κοινωνική πολιτική του δήμου δημιουργούνται περισσότερα. Αν κρίνουμε από τις δημοκρατικές διαδικασίες και τα συλλογικά όργανα τα ερωτηματικά πληθαίνουν.Αν κρίνουμε από τους ευεργετούμενους ''κολλητούς'' τότε σίγουρα υπάρχει μετάλλαξη.\nΘέτω αυτά τα ερωτήματα με το ενδεχόμενο να συμβεί κάτι άλλο, όπως μια μεγαλειώδης επιστροφή στην αγκαλιά του Πασόκ. Ουδείς γνωρίζει. 'Ολα είναι πιθανά. Θα το κρίνουν οι πόλοι επιρροής στην Περιφέρεια συνεπικουρούμενοι από τα Μ.Μ.Ε των νομών που όπως διαφαίνεται στηρίζουν την παρούσα εξουσία.\nΣύντροφοι των οργάνων του Πασόκ, είδατε το τυρί της εξουσίας αλλά δεν είδατε τη φάκα;\nΔικές σας πράξεις και ενέργειες είναι.\nΚαι η πραγματικότητα μη αναστρέψιμη.\nΘέλει πολύ κουράγιο κύριε Γραμματέα της νομαρχιακής επιτροπής του Πασόκ να μιλήσετε γι'αυτά;\nΑλλά τι να πείτε;\nΑναρτήθηκε από Μάγια Φουριώτη στις 1:30 μ.μ.


ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ IPANEMA ΓΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ | DPAM.gr\nTo προϊόν "ΠΑΙΔΙΚΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ IPANEMA ΓΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ" προστέθηκε στο καλάθι σας.\nΚωδικός : IPANEMA 2042538-2\nΜοντέρνα παιδικά πέδιλα Ipanema για κορίτσια, σε ανοικτό ροζ χρώμα, και φανταστικό σχέδιο με μονόκερο, που θα κάνει τις δεσποινίδες σας να ξεχωρίζουν στα pool parties. Είναι κατασκευασμένες από ανακυκλωμένο καουτσούκ και διαθέτουν αντιολισθητικό πάτο. Με χαρακτηριστικό τους την αναπαυτική πλαστική σόλα Melflex αποτελούν το must have κομμάτι της καλοκαιρινής περιόδου. Τα IPANEMA αποτελούν τα πιο χαλαρά παπούτσια διακοπών. Είναι πολύχρωμα, με κομψά σχέδια, ιδανικά για τις διακοπές, αλλά και την πόλη. Κατασκευάζονται από ανακυκλωμένα υλικά, και φυσικά είναι στις πιο σούπερ τιμές. Στην DPAM θα βρείτε όλα τα αγαπημένα σας brands παιδικών καλοκαιρινών παπουτσιών και πέδιλων.


www.12sports.gr: Ο Καρίκης στον Ευκλή Σορωνής! - Ποδόσφαιρο Ο Παναγιώτης Καρίκης αρχίζει την προπονητική του καριέρα ως head coach σε ανδρική ομάδα από τον Ευκλή Σορωνής! - Ειδήσεις για όλα τα αθλήματα της Δωδεκανήσου\nΟ Παναγιώτης Καρίκης αρχίζει την προπονητική του καριέρα ως head coach σε ανδρική ομάδα από τον Ευκλή Σορωνής!\nΤο ξεκίνημα του στον πάγκο ανδρικής ομάδας θα κάνει από τον Ευκλή Σορωνής ο Παναγιώτης Καρίκης, που επί σειρά ετών έπαιζε στον Κλεάνθη Παραδεισίου. Η ανακοίνωση της ομάδας για την απόκτηση του έμπειρου αθλητή. ''Το διοικητικό συμβούλιο του Α.Ε.Σ. Ευκλή ανακοινώνει την έναρξη συνεργασίας με τον προπονητή Καρίκη Παναγιώτη τον καλωσορίζει και του εύχεται καλή ποδοσφαιρική χρονιά με υγεία. Ο Παναγιώτης Καρίκης τόνισε χαρακτηριστικά: ''Ήρθα σε ένα από τα πιο υγιή σωματεία της Ρόδου. Η απόφαση μου να κάνω ένα ξεκίνημα ως πρώτος προπονητής έτυχε στην συγκεκριμένη στιγμή που ο Ευκλής μου έκανε πρόταση συνεργασίας. Θεωρώ ότι ο Ευκλής είναι το ιδανικότερο περιβάλλον για αυτό. Εύχομαι καλή ποδοσφαιρική χρονιά σε όλους''.


Ανασυγκρότηση: ... λάβρος Τσαλαπάτης κατά των έξι της ΕΣΗΕΑ ...\nΤίτλοι τέλους Σαμαρά,\nαλλά και τρόικα ΕΣΗΕΑ\nΑδειάζουν τον Σαμαρά, αλλά παραμυθιάζουν και τον κλάδο, οι δικοί του στην ΕΣΗΕΑ και στον ΕΔΟΕΑΠ. Τον Πρωθυπουργό του Μαύρου εγκαταλείπουν και τα πιόνια του Μπαλτάκου και του Μουρούτη που ψάχνουν καταφύγιο στο μαντρί της Ντόρας, Τα έχουν χαμένα με αυτό που τους ξημερώνει.\nΔυο μέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, Αντωνιάδου - Καρούτζος - Κοτταρίδης του στήνουν και δεύτερο χουνέρι μετά τα γιούχα στα 100 χρόνια της ΕΣΗΕΑ, μοιράζοντας τώρα δήθεν «ελευθέρας» για θέατρα και σινεμά. Λες και θα βρεθεί ψυχή να τον ψηφίσει.\nΟ Τρίμης, μόνιμος συνεταίρος τους στην ΕΣΗΕΑ, την μια ξεφωνίζει τον Ντινόπουλο την άλλη τον Μουρούτη, για ξεκάρφωμα.\nΜε την εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομικών, που οι 6 πρόθυμοι της ΕΣΗΕΑ πανηγυρίζουν ότι εκδόθηκε «κατόπιν ενεργειών τους», ούτε 5 δημοσιογράφοι την εβδομάδα, απ΄ όλη την Ελλάδα, δεν μπορούν να επωφεληθούν.\nΑπό τις χιλιάδες δικαιούχους (ηθοποιοί, τεχνικοί, σεναριογράφοι, συγγραφείς, σκηνοθέτες, υπάλληλοι και δημοσιογράφοι), μόνο 70 κάθε εβδομάδα μπορούν να πάνε θέατρο ή σινεμά. Με την προϋπόθεση ότι θα συμφωνήσει ο αιθουσάρχης και θα δεχτεί να μην κόψει εισιτήριο.\nΔηλαδή έκαναν συμφωνία με την τρόικα για δελτίο θεάματος στα μέτρα του Μνημονίου. Το πουλάνε ως ρουσφέτι και δεν ντρέπονται.\nΗ παλιά συμφωνία με τους αιθουσάρχες και το αρμόδιο υπουργείο, που εφαρμοζόταν και αφορούσε όλους, έχει πάει περίπατο.\nΜε ανακοίνωση στην ιστοσελίδα της ΕΣΗΕΑ, που στηρίζεται σε εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομικών, με εντολή Σαμαρά, μαζί με το παραμύθι, μπαίνει μπροστά στα ψιλά γράμματα, της εγκυκλίου και σχέδιο προγραφών πολιτικών αντιπάλων, ανέργων και ενοχλητικών.\nΑναφέρει ότι δήθεν μόνο για την «δωρεάν» είσοδο «προϋπόθεση είναι η δημοσιογραφική ταυτότητα να βρίσκεται σε ισχύ», μια διατύπωση που προστέθηκε εκ των υστέρων.\nΜε τον τρόπο αυτό όμως καθιερώνουν, χωρίς να έχουν τέτοιο δικαίωμα από το νόμο ή το καταστατικό, ημερομηνία λήξης για τις ταυτότητες των μελών της ΕΣΗΕΑ, με δικαίωμα ανανέωσης από τη σημερινή πλειοψηφία που θέλει να πετάξει από την Ένωση όσους δεν γουστάρει.\nΤελικά φαίνεται ότι βρήκε ρόλο για την επόμενη μέρα η Αντωνιάδου. Την φτύσανε για τη θέση της υπουργού προπαγάνδας. Και τώρα πιάνει στασίδι σαν εφοριακός. Έτσι στις ταυτότητες της ΕΣΗΕΑ στη θέση όπου υπήρχε η σφραγίδα και η υπογραφή από την ΔΟΥ τώρα θα βάζει τζίφρα η Μαρία. Την καϋμένη πώς κατάντησε…\nΗ ΕΣΗΕΑ όμως με την βούλα του υπουργείου Οικονομικών αποκτά μέλη δύο ταχυτήτων τους εν ενεργεία και τους συνταξιούχους, όπως λέει η εγκύκλιος γεγονός που ανοίγει παράθυρο για προγραφές.\nΠρόκειται για προκλητική και εξόφθαλμη κυβερνητική παρέμβαση στη λειτουργία της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ, η οποία έγινε με τη συναίνεση της πλειοψηφίας του ΔΣ και ανοίγει πλέον το δρόμο για διασπαστικές κινήσεις και διώξεις.\nΌπως φαίνεται λίγο πριν τελειώσει τη θητεία της η θλιβερή πλειοψηφία τελειώνει και τον κλάδο.\nΕίναι σε εξέλιξη σχέδιο με το οποίο ετοιμάζονται να πετάξουν άνεργους από τον ΕΔΟΕΑΠ δήθεν για να μειώσουν το έλλειμμα και να ξεφορτωθούν συνταξιούχους και ενοχλητικούς από την ΕΣΗΕΑ, για να συνεχίσουν στον κατήφορο της διαπλοκής τους.\nΑυτό αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες με προτάσεις, καθόλου τυχαίες στη σύσκεψη με εκπροσώπους όλων των ενώσεων στα γραφεία του ΕΔΟΕΑΠ για διαγραφή όσων δεν εργάζονται ή μένουν απλήρωτοι.\nΤαυτόχρονα όμως συνεχίζεται η προκλητική αδιαφορία της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ για τους συνταξιούχους, παρά την νέα επέλαση στα ασφαλιστικά ταμεία. Μεθοδεύεται όμως η κατάργηση των επικουρικών και για τους νέους ασφαλισμένους καθώς και καινούργιες περικοπές στις παροχές του ΕΔΟΕΑΠ\nΥπάρχει ακόμη και η άρνηση να αντιμετωπισθεί συνολικά το θέμα των ανέργων και απλήρωτων - όπως πρότεινε η ΚΕΔ - και όχι με προγράμματα στα οποία μεσάζοντες και ΚΕΚ καταβροχθίζουν το καταπέτασμα και χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για έργα βιτρίνας, με σπατάλη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ από τα αποθεματικά.\nΕτικέτες Δημ. Τσαλαπάτης, ΕΣΗΕΑ, Κίνηση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων


Οι επιστήμες στο φρενοκομείο ως θρησκείες; | Το Μανιτάρι του Βουνού\nΟι επιστήμες στο φρενοκομείο ως θρησκείες;\nPosted on Μαΐου 6, 2008 by manitaritoubounou\nΔεν θα ήθελα σήμερα να είμαι «πολιτικά ορθός». Τις τελευταίες μέρες ασχολήθηκα με δυο ενδιαφέροντα θέματα: Τα αναλυτικά προγράμματα και τα νέα βιβλία και το ζήτημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Το ευτύχημα είναι πως με το 2ο πυροδοτήθηκε ένα πλούσιος διάλογος. Άλλα τέσσερα ιστολόγια πήραν το θέμα και έκαναν ποστ κατά χρονολογική σειρά, plagal, theologylar, tsouknida, roides, όπου φυσικά το καθένα το αντιμετώπισε με το ιδιαίτερα δικό του τρόπο.\nΜε το ζήτημα των αναλυτικών προγραμμάτων δεν έγινε το ίδιο. Μάλιστα από την ερχόμενη Πέμπτη για τρεις μέρες στα Χανιά κοντά τριακόσιοι εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα ανοίξουν συλλογικά το ζήτημα για τρεις μέρες. Γιατί όμως στο διαδίκτυο δεν πυροδοτήθηκε πλούσιος διάλογος; Αυτό με προβλημάτισε ιδιαίτερα.\nΠροσπαθώντας να βρω κάποιες αιτίες, στάθηκε η προβληματική μου σε μία, που δεν είναι κυρίαρχη στη σκέψη και αντίληψη των πολλών. Γι’ αυτό θα προκαλέσω και τη δική σας σκέψη. Αφορά τη σχέση επιστήμης και θρησκείας, αλλά όχι με τον τρόπο που ήδη συζητείται από την εποχή της αναγέννησης.\nΜέχρι τώρα συνήθως οι τίτλοι είναι: επιστήμη και θρησκεία, θρησκεία και επιστήμη, σχέσεις επιστήμης και θρησκείας ή ακόμη η επιστήμη εναντίον της θρησκείας. Δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο (στα ελληνικά τουλάχιστον) με θέμα η επιστήμη ως θρησκεία. Πρόσφατα όμως διάβασα θεολογικό-επιστημονικό σύγγραμμα του Χρ. Γιανναρά Ενάντια στη θρησκεία, όπου\n«…Η θρησκευτικότητα τεκμαίρεται ως έκφανση της ορμής για αυτοσυντήρηση. Ανήκει στα αντανακλαστικά που αναπτύσσει η ανθρώπινη φύση (στις αυτοματικές, ακούσιες ψυχοσωματικές αντιδράσεις) προκειμένου να συντηρηθεί στην επιβίωση….». Ο ίδιος στην Πάτρα τόνισε: «…θέλει να φέρει στο φως τη θεμελιακή διαφορά στη σχέση θρησκείας και εκκλησιαστικού γεγονότος (το οποίο αποτελείται από τους λαϊκούς και τους προεδρεύοντες επισκόπους και πρεσβυτέρους).\nΠαρουσιάζει το αντιθετικό ζεύγος θρησκεία (περιέχει τον θάνατο και τη θνητότητα για τον άνθρωπο) και εκκλησιαστικό γεγονός (περιέχει την έξοδο από την αναγκαιότητα της φύσεως και του θανάτου) και παραβάλλει αυτό το ζεύγος με το αντίστοιχο ζεύγος της ιδιοτέλειας και του έρωτα…».\nΈχω διαβάσει κάποιες πλάγιες αναφορές για την μη μετατροπή της επιστήμης σε θρησκεία ή κάποια πρωτόλεια άρθρα. Επομένως πρόκειται για ένα νέο θέμα. Μέχρι στιγμής τέσσερις ομάδες επιστημών, κατά την γνώμη μου, έχουν ήδη πλησιάσει στο φρενοκομείο, δηλαδή να αρχίζουν να μετατρέπονται σε «θρησκείες». Οι φυσικές, οι πολιτικές, οι ιστορικές και οι θεολογικές.\nΟι πρώτες νομίζω που τα κατάφεραν να αγγίξουν το φρενοκομείο ήταν οι «θεολογικές» επιστήμες όλων σχεδόν των κλασσικών θρησκειών. Με την δημιουργία μάλιστα θεολογικών σχολών στην καθ’ ημάς Ανατολή, ο «ιός» χτύπησε σιγά – σιγά και κατά κάποιο τρόπο και αυτές.\nΝομίζω ότι το πρώτο στοιχείο της θρησκειοποίησης είναι η ιδεολογικοποίηση των ερευνών. Το επόμενο έρχεται φυσιολογικά: Η αυτονόμηση της έρευνας από τη ζωή και η μετατροπή της σε φετίχ. Καρπός μάλιστα της θρησκειοποίησης των σύγχρονων επιστημών ο κόσμος που παραδίδουμε στα παιδιά μας (και δεν είναι μόνο φυσικά οι κλιματικές αλλαγές…)\nΑκολούθησε η θρησκειοποίηση και των άλλων επιστημών, πράγμα που φαίνεται είτε στον τρόπο που κηρύττουν πολλοί επιστήμονες πέρα από τις έρευνές τους ή με τον τρόπο που μεταφέρονται στο διαδίκτυο «στοιχεία» ερευνών. Η αποσπασματικότητα, η απόκρυψη όσων δεν μας αρέσουν, η παραποίηση (συχνά ηθελημένη) αποδεικνύεται συχνά και σε ιστολόγια ή σε φόρουμ. Τι να πούμε για τις πολιτικές επιστήμες; Παλιότερα κυρίως οι μαρξιστικές, σήμερα κυρίως οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιστήμες, του «πολιτικά ορθού», έχουν σχεδόν «θρησκειοποιηθεί»: Δογματισμός, φανατισμός, παραποιήσεις, νόθευση της πορείας προς την έρευνα για την αλήθεια. Οι εξαιρέσεις φυσικά υπαρκτές.\nΓια να δούμε μερικά «δόγματα» της θρησκείας της επιστήμης:\n1) Η έρευνα που οργανώνεται για να αποδειχτεί κάτι που είναι «προαποφασισμένο» στο άρθρο «θρησκεία και επιστήμη, 20-10-2005 στο www.physics4u.gr:\n«….Ακριβώς, όπως οι θρησκευόμενοι πηγαίνουν στην εκκλησία και προσεύχονται για να επιβεβαιωθούν και να ισχυροποιηθούν οι πεποιθήσεις τους, έτσι και οι εξελικτικοί επιστήμονες κάνουν την έρευνα για να επιβεβαιώσουν ότι η εξέλιξη συμβαίνει επίσης….».\n2) Όλα οφείλουν να εξηγούνται. Ό, τι δυσκολεύει την εξήγηση, οφείλουμε να το απορρίπτουμε στο άρθρο Τάκη Μίχα για Ρίτσαρντ Ντόκινς: www.enet.gr:\n«…Ο σχεδιασμός δεν μπορεί ποτέ να είναι η τελική εξήγηση, διότι και η ύπαρξη του σχεδιαστή χρειάζεται ερμηνεία. Αν, όπως έχει υποστηριχθεί, η ζωή στον πλανήτη μας ξεκίνησε από ένα φορτίο μικροβίων που το έστειλαν με ένα πύραυλο κάποια όντα από έναν άλλο πλανήτη, χρειαζόμαστε πάλι μια ερμηνεία της ύπαρξης αυτών των ευφυών εξωγήινων που τα έστειλαν. Σε τελική ανάλυση, θα πρέπει να έχουν εξελιχθεί σταδιακά από κάποιο πιο απλό προηγούμενο στάδιο. Μόνον η θεωρία της φυσικής επιλογής μπορεί να σταματήσει αυτήν τη συνεχή παλινδρόμηση…»\n3) Οι νέες επιστημονικές υποθέσεις ή ανακαλύψεις γενικεύονται και θρησκειοποιούνται όχι μόνο από τους ερευνητές. Απορρίπτεται με ευκολία η χωνεμένη και παραδοσιακή γνώση υπό την επήρεια του καινούριου, πριν ακόμα επαληθευτεί και μελετηθούν τα όρια του. Είναι γνωστό πως το παλιό συχνά στις επιστήμες «εμπεριέχεται» στο καινούριο και σπάνια απορρίπτεται. Δείτε λοιπόν πρόσφατη άποψη δημοσιογραφούντος στην Ελευθεροτυπία, 15-04-2008:\n«…Είναι φυσικό να βάζει ο Νιλ Τούροκ «στοπ» στις θρησκευτικές δοξασίες που εξηγούν το Σύμπαν επί τροχάδην και μέσα σε… εφτά μέρες. Έχει προτείνει, μαζί με τον Πολ Τ. Στάινχαρτ, μια θεωρία που αφήνει πίσω της ακόμη και την περίφημη Big Bang…\nΟ δυσεύρετος καθηγητής μαζί με τον «ομόλογό» του στο Πρίνστον Πολ Στάινχαρτ έγραψαν το «Αέναο Σύμπαν» (που κυκλοφορεί και εδώ από τις εκδόσεις Αβγό). Σε αυτό αναπτύσσουν την υπόθεση πως ούτε ο χρόνος ούτε το Σύμπαν έχουν αρχή ή τέλος. Και η διάσημη, ως «Μπιγκ Μπανγκ», Μεγάλη Εκρηξη αντιπροσωπεύει μόνο ένα μικρό στάδιο ενός απείρως επαναλαμβανόμενου κύκλου της συμπαντικής διαστολής και συστολής…».\n4) Ακόμη και οι πιο σύγχρονες μαρξιστικές απόπειρες απλά επιθυμούν να «χρησιμοποιήσουν επαναστατικά» τους θρήσκους και … τέλος: άρθρο του Αλ. Αναγνωστάκη στο politikokafeneio.com:\n«…Η θρησκεία, ούσα μορφή κοινωνικής συνείδησης, ενταγμένη στις κοινωνικές δομές, είναι ενταγμένη στη πάλη των τάξεων. Και ακριβώς αυτό ερμηνεύει το άνοιγμα της βεντάλιας σ’ ό,τι αφορά την κοινωνική συμπεριφορά των θρησκευόμενων και του κλήρου. Υπεραντιδραστική συμπεριφορά από τη μια, αλλά και με το όπλο στο χέρι στο πλευρό των επαναστατών στη Νικαράγουα, στην Αφρική, στο Μεξικό, δίπλα στον Άρη Βελουχιώτη ο παπά – Ανυπόμονος, ορισμένοι επίσκοποι, παπάδες και λαός. Αυτό ακριβώς επαληθεύει στην πράξη την πολιτική θέση πως δεν είναι όρος ένταξης ή μη στο αριστερό κίνημα, οι αθεϊστικές ή όχι αντιλήψεις των αγωνιστών…».\nΑντίθετα στο βιβλίο του HEDLEY BROOKE JOHN, «Επιστήμη και θρησκεία» Μια ιστορική προσέγγιση, θεωρείται ότι:\n«…Στόχος του είναι να αποκαλύψει τη λεπτή δομή, την πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία της αλληλεπίδρασης μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, όπως αυτή εκτυλίχθηκε κατά το παρελθόν και κατά τον εικοστό αιώνα.\nΟ συγγραφέας δεν αντιμετωπίζει την επιστήμη και τη θρησκεία ως διακριτές και καθορίσιμες οντότητες. Προτιμά αντιθέτως μία ιστορική προσέγγιση, η οποία απαιτεί ευαισθησία απέναντι στη διαρκή μεταβολή των μεταξύ τους ορίων αλλά και ένα βλέμμα πρόθυμο να συλλάβει τα πλαίσια μέσα στα οποία συγκεκριμένες μορφές «επιστήμης» χρησιμοποιήθηκαν για σκοπούς τόσο θρησκευτικούς όσο και κοσμικούς.\nΥπάρχει λοιπόν μια επικρατούσα άποψη ότι «η επιστήμη και η θρησκεία έχουν χωριστά γνωστικά πεδία». Αυτό είναι εν μέρει αληθινό. Ποια επιστήμη και ποια θρησκεία κατ’ αρχήν. Εξ άλλου η Ορθόδοξη θεολογία δεν είναι μόνο «θρησκεία» κίνηση του ανθρώπου για το νόημα της ζωής, αλλά είναι και αποκάλυψη του Ακτίστου.\nΜε ένα γενικό τρόπο λέμε ότι « η επιστήμη αναφέρεται στον κτιστό κόσμο και η θρησκεία στον άκτιστο». Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Παρατηρούμε βεβαίως την τάση των θρησκειών να εισχωρούν στο χώρο της επιστήμης, αφού υφίστανται και οι επιστήμες της «θεολογίας» τους.\nΡαγδαία ανερχόμενη είναι όμως και η τάση να μετατρέπονται οι επιστήμες σε θρησκείες. Να θέτουν ερωτήματα και να απαντούν για το … Άγνωστο, γι’ αυτό που δεν μπορούν να ερευνήσουν, παρά μόνο να υποθέσουν. Αλλά οι επιστημονικές ή επιστημιολογικές υποθέσεις είναι απλά μόνο ένα εργαλείο των επιστημών και όχι ένα μαχαίρι με το οποίο «όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν»…\nΘα αναφέρω δυο αποσπάσματα από δυο Έλληνες ενασχολούμενους με το επιστημολογικό ζήτημα.\n► Ο πρώτος είναι ο Νίκος Παύλου και το άρθρο του έχει τίτλο «ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ» (Μια μικρή απάντηση στους Ακαδημαϊκούς φίλους) αναρτημένο στο ριζοσπαστικά αριστερό politikokafeneio.com:\n«… Σε αυτό το σημείο να τονιστεί ότι ένα αντικείμενο ( βιολογικό, ιστορικό, θρησκευτικό κλπ), το οποίο ενδιαφέρει τη σκέψη, μπορεί να εξετάζεται από διάφορα πεδία ανθρώπινης δραστηριότητας. Κάθε ένα από αυτά, όμως, πρέπει να έχει ως στόχο την απάντηση των ειδικών σκοπών που θέτει (ανάλογα με το αντικείμενο που έχει το συγκεκριμένο πεδίο).\nΓια παράδειγμα στο ζήτημα της δημιουργίας του κόσμου, που πάντα προκαλεί ενδιαφέρον, η γεωλογική επιστήμη, θα απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει το συγκεκριμένο επιστημονικό της πεδίο, η ιστορική στα δικά της κοκ.\nΕπομένως, το να γίνεται προσπάθεια να αποδειχτούν ή όχι θεολογικές έννοιες με βάση τα πορίσματα φυσικών ή άλλων επιστημών, έχει σχέση με επιδιώξεις αλλότριες με το επιστημονικό έργο, και πρέπει να ονομάζεται ιδεολογία που βέβαια δεν έχει καμία σχέση με τη γνήσια επιστημονική έρευνα. Έτσι λοιπόν, κάθε επιστήμη θέτει τα δικά της ερωτήματα, τους δικούς της στόχους και με απροκατάληπτη έρευνα εξάγει τα πορίσματά της..»\n► Ο δεύτερος είναι ο Γιώργος Ζαρκαδάκης, (Διδάκτωρ τεχνητής νοημοσύνης, συγγραφέας) και το άρθρο του έχει τίτλο «Η επιστήμη ως θρησκεία. Η πίστη στην ύπαρξη ή μη ύπαρξη του Θεού βασίζεται σε αναπόδεικτες ιδέες» αναρτημένο στο συγκρότημα του ΔΟΛ www.vimaideon.gr//Article:\n«…Ας έρθω τώρα στην κοινωνική οργάνωση της επιστήμης. Τα πρώτα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια οργανώθηκαν με πρότυπο τα μοναστήρια. Όχι τυχαία λοιπόν η επιστημονική κοινότητα διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός οργανωμένου ιερατείου.\nΕπιπλέον η κοινωνία αντιμετωπίζει τους επιστήμονες με δέος ως σύγχρονους προφήτες, αφού η εξήγηση και η πρόβλεψη είναι δομικά συμμετρικές. Κι όμως, θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει μία σημαντική διαφορά ανάμεσα σε θρησκεία και επιστήμη: ο κριτικός ορθολογισμός – η τολμηρή αναζήτηση της αλήθειας χωρίς ιδεοληψίες αλλά με διάθεση σύγκρουσης με το κατεστημένο, η διαρκής εξέλιξη των ιδεών που διαρκώς κρίνονται, το αποκλειστικό προνόμιο της επιστήμης ως της μόνης λογικής μεθόδου σκέψης και διερεύνησης του κόσμου.\nΔιαφωνώ ως προς την αποκλειστικότητα του προνομίου, αφού και η ιστορία της θεολογίας είναι γεμάτη από παρόμοιες συγκρούσεις με βάση τον ορθολογισμό. Αν βρεθείτε ποτέ σε κάποιο συνέδριο φυσικής για τις χορδές, είναι πολύ πιθανόν να σας φανεί ότι οι σύνεδροι μιλούν λίγο-πολύ για πόσους αγγέλους χωρά το κεφάλι μιας καρφίτσας!..»\nΚλείνοντας αυτό το σημείωμα, θεωρώ ότι επιστήμη και θρησκεία, ανεξάρτητα αν η πρώτη «θρησκειοποιείται» συχνά και η δεύτερη «επιστημονικοποιείται», μπορούν να προσληφθούν στο χωρόχρονο των εκκλησιαστικών γεγονότων. Και φυσικά δεν μπορούν να καταλήξουν ούτε στον Άδη, ούτε στο φρενοκομείο της ιστορίας. Μπορούν κάλλιστα να καταλήξουν στο αιώνιο πανηγύρι της υπερ-ιστορίας…\nΥΓ1. Οι σχολιασμοί των πιθανών σχολίων σας θα καθυστερήσουν λόγω ενός επείγοντος ταξιδιού, από το οποίο ελπίζω να φέρω στο φως και ενδιαφέροντα «επιστημονικά» ή μη πράγματα…\nUP DATE, 06-05-08, ώρα 15.00: Φίλος μου έστειλε άρθρο με τον τίτλο: «Η επιστήμη ως θρησκεία» και τον καταχωρώ και επί πλέον προβληματισμό. Η ζεύξη του άρθρου είναι:\nFiled under: 8ο Εκπαιδευτικό Συνέδριο ΟΛΜΕ,Βιβλία σπερματικού λόγου,Δημόσια αγαθά,Διαπολιτισμικά,Επιστήμη,Εκπαιδευτικά,Θεολογία,Ιστορία,Περιεχόμενο σχολείου,Πολιτισμός,Συζητήσεις,Φιλοσοφία |\n« Πρόγραμμα 8ου εκπαιδευτικού συνεδρίου ΟΛΜΕ στα Χανιά Χανιά 8-10 Μάη: Μη αρνητικό και μεταβατικό το 8ο εκπ. συνέδριο της ΟΛΜΕ. »\nstardust30, on Μαΐου 6, 2008 at 7:28 μμ said:\n«Ραγδαία ανερχόμενη είναι όμως και η τάση να μετατρέπονται οι επιστήμες σε θρησκείες. Να θέτουν ερωτήματα και να απαντούν για το … Άγνωστο, γι’ αυτό που δεν μπορούν να ερευνήσουν, παρά μόνο να υποθέσουν. Αλλά οι επιστημονικές ή επιστημιολογικές υποθέσεις είναι απλά μόνο ένα εργαλείο των επιστημών και όχι ένα μαχαίρι με το οποίο «όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν»… »\nΚατ’ αρχήν η «πίστη» στην επιστήμη δεν απαιτεί λατρεία της.Δεν πρόκειται ποτέ κανείς να προσεύχεται ή να ανάψει κερί στο όνομα της επιστήμης..\nΚατά δεύτερον η επιστήμη βασίζεται στην επαναλαμβανόμενη και με ελεγχόμενες συνθήκες δειγματοληψία κατά την πραγματοποίηση πειραμάτων για να βγάλει τα όποια συμπεράσματά της (και ΔΕΝ είναι υποθέσεις αυτά που αποφαίνεται). Η θρησκεία κάνει πειράματα για να βγάλει τα δικά της πιστεύω; Στο κάτω κάτω πολλές φορές που η επιστήμη έσφαλε, αναγνώρισε το λάθος της. Η θρησκεία ποτέ δεν ανέλαβε τις ευθύνες των λανθασμένων πρακτικών και δογμάτων της.\nΚατά τρίτον, η επιστήμη μπορεί να εξετάσει αν τα δόγματα των θρησκειών ευσταθούν, ενώ το αντίστροφο είναι αδύνατον να γίνει.\nΚατά τέταρτον, το να πιστεύω ότι ο κόσμος προήλθε από κάποια θεότητα (πράγμα που λένε όλες οι θρησκείες χωρίς να το αποδεικνύουν) επειδή δεν έχω επαρκή στοιχεία δεν σημαίνει ότι θα τις πιστέψω. Κάποτε ο άνθρωπος του Νεάρντεταλ έβλεπε κεραυνούς και έλεγε ο θεός, ώσπου η επιστήμη το εξήγησε επιστημονικά. Ε κάπως έτσι θα ανοίξουν τα μάτια μας μπροστά στην αλήθεια και θα κλεισουν οι ευσεβείς πόθοι μερικών βοσκών.\nΤελευταίο και σπουδαιότερο είναι πως η θρησκεία ζητεί τυφλή -αναπόδεικτη- πίστη ενώ η επιστήμη ζητεί σκέψη πάνω σε στοιχεία που αποδεικνύουν την προέλευση όλων των φαινομένων και την προέλευση αυτού του κόσμου.\nCacofonix, on Μαΐου 6, 2008 at 7:43 μμ said:\nΘα μου επιτρέψεις να συνεισφέρω κι εγώ κάτι στο διάλογό μας:\nΟ επίλογος του βιβλίου του Stephen Hawking «A brief history of time»:\nUp to now, most scientists have been too occupied with the development of new theories that describe what the universe is to ask the question why. On the other hand, the people whose business it is to ask why, the philosophers, have not been able to keep up with the advance of scientific theories. In the eighteenth century, philosophers considered the whole of human knowledge, including science, to be their field and discussed questions such as: did the universe have a beginning? However, in the nineteenth and twentieth centuries, science became too technical and mathematical for the philosophers, or anyone else except a few specialists. Philosophers reduced the scope of their inquiries so much that Wittgenstein, the most famous philosopher of this century, said, “The sole remaining task for philosophy is the analysis of language.” What a comedown from the great tradition of philosophy from Aristotle to Kant!\nHowever, if we do discover a complete theory, it should in time be understandable in broad principle by everyone, not just a few scientists. Then we shall all, philosophers, scientists, and just ordinary people, be able to take part in the discussion of the question of why it is that we and the universe exist. If we find the answer to that, it would be the ultimate triumph of human reason – for then we would know the mind of God.\nΜέχρι σήμερα, οι περισσότεροι επιστήμονες ήταν πολύ απασχολημένοι με την ανάπτυξη νέων θεωριών που περιγράφουν τι είναι το σύμπαν για να αναρωτηθούν το γιατί. Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι, που η δουλειά τους είναι να ρωτήσουν γιατί, οι φιλόσοφοι, δεν ήταν σε θέση να παρακολουθήσουν την πρόοδο των επιστημονικών θεωριών. Στο δέκατο όγδοο αιώνα, οι φιλόσοφοι θεωρούσαν το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης, συμπεριλαμβανομένης της επιστήμης, πεδίο τους και συζητούσαν θέματα όπως: έχει το σύμπαν μια αρχή; Ωστόσο, κατά τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα, η επιστήμη έγινε πολύ τεχνική και μαθηματική για τους φιλόσοφους, η για οποιονδήποτε άλλον, εκτός από λίγους ειδικούς. Οι φιλόσοφοι περιόρισαν το πεδίο εφαρμογής των ερευνών τους σε τέτοιο βαθμό που ο Βιτγκενσταιν, ο πιο διάσημος φιλόσοφος του αιώνα μας, είπε: «Το μονό που απομένει για το καθήκον της φιλοσοφίας είναι η ανάλυση της γλώσσας.» Τι κατάντια για τη μεγάλη παράδοση της φιλοσοφίας από τον Αριστοτέλη στον Καντ!\nΩστόσο, αν ανακαλύψουμε μια πλήρη θεωρία, θα πρέπει με τον καιρό να είναι κατανοητή στις βασικές έννοιες της από όλους, όχι μονό για λίγους επιστήμονες. Τότε όλοι, φιλόσοφοι, επιστήμονες, και ακόμη οι απλοί άνθρωποι, θα μπορούν να είναι σε θέση να λάβουν μέρος στη συζήτηση για το ζήτημα του γιατί εμείς και το σύμπαν υπάρχουμε. Αν βρούμε την απάντηση σε αυτό, θα ήταν ο τελικός θρίαμβος του ανθρωπίνου λογού – γιατί τότε θα γνωρίζουμε τον νου του Θεού.\nΚαι μια κι αναφέρεται ο Βιτγκενσταιν θα ήθελα να παραθέσω μια μικρή βιογραφία από τον Φώτη Βασιλείου για τον μεγάλο αυτό επιστήμονα-φιλόσοφο\nΤσουκνίδα, on Μαΐου 6, 2008 at 8:40 μμ said:\n«Η θρησκεία ποτέ δεν ανέλαβε τις ευθύνες των λανθασμένων πρακτικών και δογμάτων της.»\n«Τελευταίο και σπουδαιότερο είναι πως η θρησκεία ζητεί τυφλή -αναπόδεικτη- πίστη»\nΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΑΥΤΑ Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΣΩς ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ\nΤσουκνίδα, on Μαΐου 6, 2008 at 10:25 μμ said:\nεκλήθης σε παίγνιον http://tsouknida.blogspot.com/2008/05/blog-post_06.html\nMisha, on Μαΐου 6, 2008 at 10:43 μμ said:\nτα λέει ωραία ο μακαριστός παπα Γιάννης Ρωμανίδης:\n«η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια και η ορθοδοξη εκκλησία είναι η θεραπεία της»\nο όρος θρησκεία αφορά και την επιστήμη,όταν σε αυτή αποδίδονται μαγικές ιδιότητες και όταν πάνω της εναποτίθενται προσδοκίες για μία,δίχως τον Ζώντα Θεό,επίγεια και φιλήδονη αθανασία.\nοι ξύπνιοι βουδιστές καλόγεροι αν και άθεοι,διαπίστωσαν και κατέγραψαν την άμεση διασύνδεση της ηδονής με την οδύνη στον ανθρώπινο βίο.\nόσο δεν μπαίνει ένα τέλος σε αυτό τον φαύλο κύκλο,ο ανθρωπος θα ταλανίζεται έστω και αν φαντασιώνεται πως η νέα του «θεά» επιστήμη ,θα τον απαλλάξει από το αναπόφευκτο πάσχειν και την σωματική φθορά.\nmanitaritoubounou, on Μαΐου 7, 2008 at 11:12 πμ said:\nΚαλώς όρισες. Νομίζω ότι είναι «Ηλίου εμφανέστερες» αυτές οι πρωτόλεις επισημάνσεις σου. Αλλού είναι το θέμα. Αναλυτικότερα θα σχολιάσω την άλλη εβδομάδα λόγω αναχώρησης.\nΌπως γνωρίζεις θεωρώ πάντα καίριες τις συνεισφορές σου. ¨ομορφες οι προσπάθεις των επιστημόνων, αλλά μόνο με την μέθοδο της ανακάλυψης δεν λύνεται το ερώτημα του γιατι ζούμε και όχι μόνο.\nΕυχαριστώ για την πρόσκληση. Ελπίζω να ανταποκριθώ με τοους δικούς μου ρθμούς.\nΌσον αφορά την παρατηρήσή σου:\n1) Η Θρησκεία δεν είναι μία, αλλά πολλές. Έχουμε και νέες θρησκειοιήσεις που είναι οι επιστήμες όταν προσπαθούμε να τους δώσουμε υψηλότερο νόημ απ αυτο που έχουν. Μπορούμε όμως να απευθυνθούμε σ αυτες και να πούμε «να αναλάβουν κι αυτές τις ευθύνες τους»;\n2) Επιμένω πως η Ορθόδξη Χριστιανική Πίστη έχει προβλήματα όταν μεταλλάσσεται σε θρησκεία. Όταν είναι στο «υψος της» σώσει και απ αυτές.\nΣωστή η παρατήρηση του π. Ιω. Ρωμανίδη, αλλά το ζήτημα είναι πως το γειώνουμε στον 21ο αιώνα…\nimwrong, on Μαΐου 7, 2008 at 3:22 μμ said:\nΚαλησπέρα. Αν κι έχω διαβάσει λίγο διαγωνίως το άρθρο σου, ήθελα να επισημάνω ότι η επιστήμη ως θρησκεία έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής για την κοινωνιολογία, την ιστορία και την κοινωνική ανθρωπολογία. Ακόμη να θυμίσω τον Thomas Kuhn (Η δομή των επιστημονικών επαναστάσεων) και τον Paul Feyerabend (του λεγόμενου «ριζοσπαστικού σχετικισμού») που αρνούνται τον ορθό λόγο διαπιστώνοντας τον σχετικό χαρακτήρα του προσδιορισμού του ανά εποχή. Κι ο Foucault έχει ασχοληθεί με το ζήτημα στην «Αρχαιολογία της γνώσης».\nΑπό την εποχή που ο θεωρούμενος ως πατέρας της κοινωνιολογίας, γάλλος θετικιστής Auguste Comte προσπαθούσε να θεμελιώσει με το έργο του την «θρησκεία της ανθρωπότητας» κλειδώνοντας την πόρτα του δωματίου του, πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι.\nΘα προσπαθήσω να επανέλθω αργότερα με περισσότερη τεκμηρίωση, απλώς τώρα δεν έχω πολύ χρόνο για να βρω τους σχετικούς συνδέσμους.\nΤσουκνίδα, on Μαΐου 7, 2008 at 7:43 μμ said:\nΜανιτάρι, συμφωνώ σχετικά με την επιστημονική θρησκεία (περιμένω και τα λίνκ του Ινρόνγκ. Συμφωνώ ότι το εκκλησιαστικό γεγονός που λέει και ο Γιανναράς είναι πολύ ευρύτερο το θρησκείας.(Ευρύτερο, όχι κατ’ ανάγκην αντίθετο. Ως πολιτισμική απάντηση του ανθρώπου σε αγωνιώδη υπαρξιακά ερωτήματα η θρησκεία δεν είναι a priori προβληματική, το πρόβλημα γίνεται χοντρικά όταν μετατρέπει τον φόβο του θανάτου σε δεκανίκι κάθε εξουσίας).\nΑν το δεις και κοινωνιολογικά ο φουνταμενταλισμός είναι από την αρχή ενδεχόμενο κάθε συστήματος.. Πάντα λοιπόν πρέπει να υπάρχει εσωτερική κινητοποίηση για να αποτραπεί το ενδεχόμενο. Αυτό κάνω και εγώ ως Τσουκνίδα.\nHarris, on Μαΐου 8, 2008 at 3:17 μμ said:\nΕνδιαφέρον άρθρο και σχόλια. Αντί σχολίου, ανέβασα ένα post στο blog «The Zocalo»:\nΚαπετανάκης Γιώργος, on Μαΐου 8, 2008 at 7:16 μμ said:\nΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΊΑΣ\nΝεωτερικότητα, ύστερη νεωτερικότητα, μετα νεωτερικότητα, εναλλακτική νεωτερικότητα: μερικές κοινωνιολογικές / φιλοσοφικές /πολιτικές έννοιες για τον προσδιορισμό της σύγχρονης εποχής. Παγκοσμιοποίηση και τοπικισμός, ακόμη δυο έννοιες που δείχνουν το συγκρουσιακό πνεύμα της τρίτης χιλιετίας. Και δίπλα σε αυτές οι θρησκείες ως παράγοντες πολιτισμού και καθορισμού των ανθρώπινων ταυτοτήτων. Η παρεμβατικότητά του ιερού ή/και του βέβηλου στην ιστορία και τη δημόσια ζωή και γνώση είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά του καθορισμού των παραπάνω εννοιών (Eliade,2002).\nΣτην προνεωτερικότητα (premodernity), την εποχή δηλαδή πριν το Διαφωτισμό, η γνώση και κατ’ επέκταση η επιστήμη βρίσκεται στα χέρια των θρησκειών, σε βαθμό ανάλογο με το πολιτιστικό περιβάλλον, και αποτελεί τη μοναδική και αποκλειστική αντίληψη για την παγκόσμια πραγματικότητα . Η ιεράρχηση των πολιτισμών γίνεται βάσει αυτών των αντιλήψεων.\nΜε το Διαφωτισμό η κοσμική επιστήμη αντικαθιστά τη θρησκευτική «αλήθεια» και οι ιερές προσεγγίσεις και στάσεις περνούν σε επίπεδο ατομικής επιλογής. Γι’ αυτό και ο διαχωρισμός εκκλησίας – κράτους είναι ένα από τα βασικά αιτήματα κι αποτελέσματα συγχρόνως του νεωτερισμού (monternity). Ο δημόσιος τομέας απαλλάσσεται από κάθε θρησκευτική επιρροή και παράλληλα το «θρησκεύειν» εξωθείται στη σφαίρα της ιδιωτείας (Παπαρίζος,2001). Το κράτος «εκκοσμικεύεται», γίνεται δηλαδή ουδετερόθρησκο, σε μια προσπάθεια λήξης των μεγάλων θρησκευτικών πολέμων μεταξύ Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών. Η συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 σημαίνει το τέλος του δυτικού χριστιανισμού ως πολιτικού παράγοντα στο δημόσιο βίο στην Ευρώπη, ώστε να μην ξαναέχουμε τη θρησκεία ως αιτία πολέμου. Στη συνέχεια, σταδιακά, με μικρά αλλά σταθερά βήματα, με κορύφωση τη Γαλλική επανάσταση του 1789, ο δυτικός χριστιανισμός συμβιβάζεται με την ατομοκρατία (individualism) και στη συνέχεια η θεολογία του επικεντρώνεται στην ιστορική κριτική ανάλυση. Η βιβλική μελέτη γίνεται αφορμή για την αποκατάσταση του κύρους του χριστιανισμού και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, πριν τη Β΄Βατικανή σύνοδο, καταδικάζει κάθε προσπάθεια υιοθέτησης των αρχών του μοντερνισμού στην εκκλησιαστική έρευνα ( Αγουρίδης, 2000).\nΣτις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η μετανεωτερικότητα (postmodernity) πρωτοεμφανίζεται στις κοινωνικές επιστήμες και στη συνέχεια διαχέεται σε όλες της επιστήμες εισάγοντας τη θεωρία της σχετικότητας σε όλη τη γνώση. Καμία γνώση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «αντικειμενική», πράγμα που για μερικούς ερευνητές θεωρείται μεγαλύτερη ανακάλυψη από το ότι η γη δεν αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος. Οι θρησκείες αποτελούν προϊόντα πολιτισμού, δηλαδή του ανθρώπου και της δημιουργικότητάς του. Η επιστημονική γνώση αμφισβητεί τη βασισμένη στην πίστη θρησκευτική γνώση και ο ορθός λόγος κι η επιστημονική κριτική διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία από τη θρησκεία. Όμως κι αυτοί οι παράγοντες αντιμετωπίζονται ως επινοήματα του ανθρώπου μην εξασφαλίζοντας την αδιαφιλονίκητη ερμηνεία του κόσμου σε κανέναν (Βασιλειάδης,2007).\nΟι γνώμες των σύγχρονων επιστημόνων διαφοροποιούνται ως προς τα όρια μεταξύ νεωτερικότητας και μετανεωτερικότητας. Για παράδειγμα, ο J. Habermas υποστηρίζει ότι ακόμα ζούμε στη νεωτερικότητα και οι τελευταίες δεκαετίες αποτελούν το τέλος του κύκλου της, ενώ ο H. White διατυπώνει την αναγκαιότητα του διαλόγου μεταξύ των δυο περιόδων και η «σχολή της Φραγκφούρτης» κάνει λόγο για μετα –οικουμενικό χαρακτηριστικό της ύστερης ή δεύτερης νεωτερικότητας. (Habermas,1993)\nΌπως και να ‘χει, όποιο και να είναι το όνομα της κατάστασης, όλοι βιώνουμε την παγκοσμιοποίηση την Τρίτη χιλιετία του κοινού πολιτισμού μας. Αλλά και πάλι οι γνώμες είναι αντικρουόμενες. Κατά μιαν άποψη τα κύρια χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης είναι : 1)Μια Νέα Τάξη Πραγμάτων σε πολιτικοοικονομικό επίπεδο με τελικό στάδιο την επιβολή μιας παγκόσμιας κυβέρνησης με επικεφαλής τον αναμενόμενο μεσσία 2) Μια Νέα Τάξη Πραγμάτων σε θρησκευτικό επίπεδο με τελικό στάδιο την επιβολή μιας πανθρησκείας που θα προκύψει από το ανακάτεμα των θρησκειών. Σε αυτή την περίπτωση, υποστηρίζουν οι οπαδοί των φουνταμενταλιστικών κινημάτων:(α) Περνά ένας οδοστρωτήρας, που ισοπεδώνει γλώσσες, πολιτισμούς, παραδόσεις, εθνικές ιδιαιτερότητες, προωθώντας τον εξαμερικανισμό των εθνών με την έννοια της υιοθετήσεως των υποπροϊόντων του “αμερικανικού τρόπου ζωής”.(β) Εφαρμόζεται η τακτική του “διαίρει και βασίλευε”. Τα δικαιώματα των πραγματικών ή κατασκευασμένων μειονοτήτων, εθνικών και θρησκευτικών, γίνονται μοχλός για την εγκαθίδρυση της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας προβάλλεται για να χτυπηθούν χώρες, όπως κατ’ εξοχήν η Ελλάδα, που χαρακτηρίζονται από μεγάλη ομοιογένεια εθνική, θρησκευτική και γλωσσική. Στόχος είναι να μεταβάλλουν ανθρώπους και κοινωνίες σ’ έναν άμορφο χυλό. Γι’ αυτό δε θέλουν πρόσωπα και υπεύθυνους πολίτες, αλλά ένα απρόσωπο ανθρώπινο κοπάδι, το οποίο εύκολα θα κατευθύνουν.(γ) Για την προώθηση της πανθρησκείας αυτής έχουν θέσει σε κυκλοφορία το δόγμα ότι όλες οι θρησκείες είναι δρόμοι που οδηγούν στο ίδιο τέρμα. Εξισώνουν έτσι την αλήθεια της Ορθοδοξίας με την πλάνη των αιρέσεων. (Βλιαγκόφτης, 2007)\nΣτον αντίποδα αυτής της προσπάθειας ομογενοποίησης που καταβάλουν οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, βρίσκονται οι οπαδοί του τοπικισμού που σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται με την εναλλακτική νεωτερικότητα. Βασική αρχή της σκέψης αυτής είναι η μείωση των ανισοτήτων και η διατήρηση της δημοκρατικής λειτουργίας των κοινωνιών, με κύτταρο τις τοπικές αυτοδιάθετες κοινότητες. Έτσι το πρόταγμα δίνεται στις μικρές οικονομίες και στα ιδιαίτερα πολιτισμικά αγαθά της κάθε κοινότητας.\nΗ τοπικοποίηση, εξασφαλίζει τη συνοχή των κοινοτήτων και την ασφάλεια των μονάδων, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής, την κοινωνική πρόνοια και την περιβαλλοντική προστασία.\nΗ τοπικοποίηση, αποτελεί την ουσιαστική αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, η οποία επικεντρώνεται στην άρση όλων των ελέγχων πάνω στο εμπόριο και παραμορφώνει τις οικονομίες σε παγκόσμιο επίπεδο θέτοντας ως πρωταρχικό τους στόχο τον διεθνή ανταγωνισμό. Η τοπικοποίηση, αντίθετα, προϋποθέτει έναν διαφορετικό δι-εθνισμό της αλληλεγγύης, όπου η κυκλοφορία των ιδεών, των πολιτισμών, της τεχνολογίας και –λιγότερο– των κεφαλαίων λειτουργεί προς την ενίσχυση των τοπικών οικονομιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η έμφαση που δίνεται στο πλαίσιο της τοπικοποίησης δεν αφορά στον ανταγωνισμό για την παραγωγή των φθηνότερων αγαθών, αλλά τη συνεργασία με στόχο το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.. Η πολιτιστική διαφορετικότητα προϋποθέτει την αντικατάσταση της παγκόσμιας βιομηχανίας του θεάματος απ’ όλους εκείνους που ενδιαφέρονται να διασώσουν τις εθνικές και τις τοπικές κουλτούρες. (Heines, 2001)\nΣε όλη αυτή τη ρευστή κοινωνική πραγματικότητα, την απροσδιόριστη ακόμη και από μεγάλους φιλοσόφους και που κύριο χαρακτηριστικό θα λέγαμε ότι είναι η σύγκρουση μεταξύ παλιού – νέου, μεγάλου – μικρού, τοπικού – παγκόσμιου, καλού – κακού, η Ορθοδοξία έχει πρόταση. Αντί θεωριών θυμήθηκα το μεγάλο Ρώσο κοινωνιστή. Ο Dostoevsky, πλησιάζει την ανθρώπινη εγκλωβισμένη ύπαρξη με μερικά λόγια, που βάζει στο στόμα του στάρετς Ζωσιμά: «Μπροστά σε μερικές σκέψεις ο άνθρωπος στέκεται μπερδεμένος, ιδίως μπροστά στη θέα της ανθρώπινης αμαρτίας, και αναρωτιέται αν θα την πολεμήσει με βία ή με ταπεινή αγάπη. Πάντα ν’ αποφασίζεις: «Θα την πολεμήσω με ταπεινή αγάπη» . Αν αποφασίσεις πάνω σ’ αυτό μια για πάντα, μπορείς να κατακτήσεις ολόκληρο τον κόσμο. Η γεμάτη αγάπη ταπείνωση είναι μια τρομερή δύναμη: είναι το πιο δυνατό απ’ όλα τα πράγματα και δεν υπάρχει τίποτε άλλο σαν κι αυτή».\nΤο καλό, λοιπόν κατά την ορθοδοξία θα βγει κερδισμένο από αυτή τη σύγκρουση. Μια βεβαιότητα που έχει ως αφετηρία τα έσχατα. Ο εγκλωβισμός μας σε λογικές διεργασίες, η αντίληψη της ιστορίας ως αίτια και αποτελέσματα μπορεί να διαρρηχθεί από μια μεταφυσική αναζήτηση και αποκαλυπτική δράση. Μια δράση που έχει ως οντολογικό θεμέλιο την έννοια του Προσώπου (Ζιάκας ,2001).\nUnus Christianus – nullus Christianus (ένας χριστιανός – κανένας χριστιανός). Ο χριστιανισμός είναι Εκκλησία, είναι κοινότητα, είναι σχέση. Είναι αυτή η κοινότητα που κάνει το Λόγο Θεού να είναι Λόγος Θεού κι αυτός με τη σειρά του συγκροτεί την κοινότητα σε εκκλησία. Το θρησκεύειν δε μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση για τους ορθόδοξους. Άρα δε μπορεί η εκκλησία να διαλεχθεί και με τη νεωτερικότητα ( με οποιοδήποτε πρόθεμα); Όχι. Πιστεύω ότι μπορεί και είναι υποχρεωμένη να διαλεχθεί. Κι αυτό θα συμβεί εάν πάψουμε να ταυτίζουμε τη Βασιλεία των Ουρανών με ένα συγκεκριμένο κράτος – βασίλειο. Στη διπολική διάκριση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού θα ήταν χρήσιμο εργαλείο η τριπλή διάκριση σε κρατικό, δημόσιο και ιδιωτικό ( Καλαϊτζίδης, 2007). Η εκκλησία, με αυτό τον τρόπο, θα βγει από την απομόνωση, την ιδιωτεία, που τη θέλουν κάποιοι ¨προοδευτικοί¨ κύκλοι και θα ταυτιστεί με την κοινωνία των πολιτών, χωρίς να ταυτίζεται με την κρατική υπόσταση, που καθώς βλέπουμε στις μέρες μας κάθε άλλο παρά σχέσεις συναλληλίας θέλει να διατηρήσει μαζί της. Παράλληλα θα είναι πιο κοντά στο πρωτοχριστιανικό τρόπο λειτουργίας της, τον Οικουμενικό, όπως εκφράστηκε από τους μεγάλους πατέρες όπως ο Μ. Βασίλειος και ο Γρηγόριος Νύσσης: προηγείται η συγκρότηση του ανθρώπου σε έλλογη οντότητα, δια της υπερνικήσεως των παθών και έπεται η σχέση με το συνάνθρωπο και το Θεό. Έρως, είναι η μεταμόρφωση κι η υπέρβαση του εαυτού, το άνοιγμα προς τον ‘‘αλλον’’, τον διαφορετικό και άσκηση, η επί(μ)πονη πνευματική εργασία για να το πετύχουμε.\nΑγάπη , λοιπόν, είναι το εργαλείο χειρισμού των νέων ( ή και πάντα ίδιων ) προκλήσεων και άξια πίστεως είναι μόνο η Αγάπη (Balthasar,2002). Με άλλα λόγια: ‘‘… η μαρτυρία της (εκκλησίας), όμως, δεν έχει καμιά σχέση ή ταύτιση με κέντρα εξουσίας ή συμπλέγματα βίαιης επιβολής επί των άλλων, αλλά βρίσκει τον χαρακτήρα της από την ταύτιση με τη Σταυρική θυσία και την Ανάσταση του Χριστού, που βεβαιώνουν πως το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που θυσιάζονται, γιατί αγαπούν κι ελπίζουν στο καλό’’ (Κλάψης, 2006:285)\n1. Eliade Mircea (2002) Το ιερό και το βέβηλο, εκδ. Αρσενίδη, Αθήνα.\n2. Balthasar Hans Urs von (2002), Άξια πίστεως είναι μόνο η αγάπη, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθήνα.\n3. Colin Heines (2001) Localisation – a Global Manifesto, εκδ. Earthscan\n4. Habermas Jurgen (1993) Ο φιλοσοφικός λόγος της νεωτερικότητας, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα.\n5. Αγουρίδης Σάββας(2000) Ερμηνευτική των κειμένων, εκδ. Άρτος Ζωής, Αθήνα.\n6. Βασιλειάδης Πέτρος (2007) Χριστιανική Θεολογία και Μετανεωτερικότητα, στο: Καλαϊτζίδης Π. – Ντόντος Ν. (επιμ), Ορθοδοξία και νεωτερικότητα, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα.\n7. Βλιαγκόφτης Αρσένιος (2007) Ο Απ. Παύλος έναντι των αιρέσεων, περ. Παρακαταθήκη, τ. 56, Θεσ/νίκη.\n8. Ζιάκας Θεόδωρος (2001) Η έκλειψη του υποκειμένου, εκδ. Αρμός, Αθήνα.\n9. Καλαϊτζίδης Παντελής (2007) Ορθοδοξία και νεωτερικότητα. Προλεγόμενα, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα.\n10. Κλάψης Εμμανουήλ (2006) Εθνισμός, εθνικισμός και ταυτότητα, στο: Κλάψης Εμμανουήλ (επιμ) Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα.\n11. Παπαρίζος Αντώνης (2001) Θεός, εξουσία και θρησκευτική συνείδηση, εκδ. Ελλ. Γράμματα, Αθήνα.\nΘου Βου, on Μαΐου 9, 2008 at 2:56 μμ said:\nη λατρεία του ξόανου της επιστήμης,που επενδύεται με μεσσιανικές και μαγικές προσδοκίες (αιώνια νεότητα,ερμηνεία της εξέλιξης του σύμπαντος,απόλυτη επικυριαρχία στα φυσικά φαινόμενα κ.ο.κ) είναι αλλη μια μορφή θρησκευτικού αυτισμού,του ανθρωπου που αρνείται να βγεί από την ιδιοτέλεια του και γίνεται αυτείδωλο.\nΜανιτάρι,ευχαριστίες για την πολύ σημαντική δημοσίευση σου.\nimwrong, on Μαΐου 9, 2008 at 3:50 μμ said:\nΝα πω καταρχάς ότι βρίσκω πάρα πολύ ενδιαφέρουσα τη συζήτηση, αν και η δική μου αντίληψη είναι αρνητική απέναντι στη θρησκεία (και στις πίστεις, γενικότερα!). Όπως υποσχέθηκα, προτείνω παρακάτω μερικούς συνδέσμους σχετικούς με τις απόψεις της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας της επιστήμης, της επιστημολογίας και συναφών κλάδων για τη σχέση επιστήμης και θρησκείας (ήτοι, τη θρησκειοποίηση της επιστήμης). Εκτίθενται γνώμες κριτικές προς την επιστήμη και τη θέση του Λόγου στον σύγχρονο κόσμο. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι τοποθετήσεις είναι εξ ορισμού εναντίον της θρησκείας. Δεν συμφωνώ με όλα, ούτε είναι όλα πλήρη, αλλά είναι όλα στα ελληνικά και είναι μια αρχή. Εν τάχει τα λινκ, που ελπίζω να φανούν χρήσιμα σ’ όσους τα επισκεφθούν:\nΑύγουστος Κοντ: http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=12467&m=B04&aa=1\nΒέμπερ, Λούκατς, Σχολή της Φρανκφούρτης, Χάμπερμας, Μπλοχ: http://www.leviathan.gr/LEV1/Michael%20Landmann%CA%D1%C9%D4%C9%CA%C5%D3%20TO%D5%20%CB%CF%C3%CF%D5.htm\nΤόμας Κουν (σελίδα 11 κε.): http://www.semfe.gr/files/users/376/Simeiosies%20Filosofias%202.pdf\naliatas, on Μαΐου 9, 2008 at 9:32 μμ said:\nΌταν εξετάζουμε το ζήτημα της θρησκείας δεν πρέπει να ξεχνάμε το βασικό: Τις ταξικές (και συνεπώς εξαιρετικά κοσμικές) αναγκαιότητες που μετέτρεψαν τη θρησκεία σε πλευρά των καθορισμένων κοινωνικών σχέσεων, αλλά και σε «εργαλείο» αναπαραγωγής αυτών των σχέσεων.\nΌλες οι θρησκείες, και ο χριστιανισμός, διαπερνώνται από το εξής σχήμα: Πράγματι ο επίγειος βίος δεν είναι τόσο φιλικός με τον άνθρωπο, αλλά η δικαιοσύνη (κάποτε) θα αποκατασταθεί. Θα αποκατασταθεί, όμως, υπό ορισμένες προϋποθέσεις και – κυρίως – σε μια… άλλη ζωή. Ποια ζωή; Α, εδώ είναι που αρχίζουν τα «πίστευε και μη ερεύνα»… Είναι προφανές ότι αυτό το στοιχείο, της μεταθανάτιας ανταμοιβής, που το προβάλλουν όλα τα θρησκευτικά δόγματα, γίνεται πολύ χρήσιμη δύναμη στα χέρια όσων θέλουν να περνούν «μπέικα» στον… μάταιο τούτο κόσμο. Ας το σκεφτούμε: Γιατί να αντιδρούν οι καταπιεζόμενοι εναντίον των καταπιεστών τους, αφού θα πάρουν την «εκδίκησή τους» στον… «παράδεισο»;\n«Η θρησκεία καλλιεργεί, στον στερημένο και εκμεταλλευόμενο αυτού του κόσμου, την παρηγοριά της επουράνιας ανταμοιβής, με ενέχυρο την καρτερικότητα για όσα υφίσταται επί της Γης. Όμως, και οι άλλοι δεν πάνε χαμένοι. Ειδικά σε κείνους που ζουν από ξένη εργασία, η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντας τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα» Λένιν\nΣτο 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Εργατών, ο Λένιν έλεγε ότι «η πιο βαθιά πηγή των θρησκευτικών προλήψεων είναι η εξαθλίωση και η αμάθεια. Αυτά πρέπει να καταπολεμήσουμε». Αλλά ο Λένιν δεν περιοριζόταν εκεί. Όπως σημείωνε, αν η παραπάνω θέση δε συμπληρωθεί από τη θέση πως οι ρίζες της θρησκείας « στις σύγχρονες καπιταλιστικές χώρες είναι κύρια κοινωνικές», τότε θα συνιστά μια μεταφυσική εξήγηση της θρησκείας. Εξήγηση καλή για τους αστούς υλιστές, αλλά όχι για τους προλετάριους.\nΑλλαγή της κοινωνίας, λοιπόν, είναι το ζητούμενο, πολύ περισσότερο σήμερα, στην εποχή της απίθανης προόδου της επιστήμης. Μιας προόδου, όμως, που δεν μπορεί από μόνη της να απελευθερώσει από τη «θρησκευτική καταπίεση της ανθρωπότητας (που) είναι απλώς προϊόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας». Άλλωστε, πάλι ο Λένιν είχε διαγνώσει ότι «αντιδραστικές προσπάθειες γεννιούνται από την πρόοδο της επιστήμης». Αυτή είναι και η απάντηση στο εύλογο ερώτημα: Γιατί η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας δεν επιφέρει αυτόματα την απαλλαγή από τα δεσμά του θρησκευτικού μυστικισμού; Ούτε καν και σε αρκετούς από τους κατέχοντες τα επιστημονικά εφόδια; Μα, επειδή ακριβώς η πρόοδος αυτή δε συντελείται στο «κενό», αλλά μέσα σε συγκεκριμένα κοινωνικά πλαίσια και αποτελεί (και αυτή) όπλο στα χέρια των «ελέω Θεού» εκμεταλλευτών.\nφιλαλήθης, on Μαΐου 10, 2008 at 1:39 πμ said:\nΧριστός ανέστη. Και ό,τι καλό επιθυμείτε…\nΚατ’αρχάς, το θέμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Στην προσπάθειά μου να ενημερώνομαι από τον Τύπο αναλόγως του όσο προλαβαίνω, είδα, ότι το έταμε και κάποιος κύρος στο «βήμα ιδεών»(τώρα βλέπω, ότι αναφέρεις την περίπτωσι) που κυκλοφόρησε την παρελθούσα Παρασκευή. Βεβαίως, αν και έλαβε θέσι κατά του αστικού επιστημονισμού, έθεσε εαυτόν στο ρεύμα του σκεπτικισμού.\nΑπό την άλλη, ο μαρξισμός βρίσκεται στο αντιδιαμετρικό φιλοσοφικό άκρο, αυτό του δογματισμού. Ο μέγας δάσκαλος Ν.Μπερντιάγεφ, δάσκαλος μεταξύ πολλών άλλων, και της γαλλικής (χριστιανικής ή μη) Αριστεράς και της γαλλόφωνης Ορθοδοξίας(π.χ. Olivier Clement), το έχει αναλύση αρκετά και πολύ πειστικά αυτό…\n«Είναι προφανές ότι αυτό το στοιχείο, της μεταθανάτιας ανταμοιβής, που το προβάλλουν όλα τα θρησκευτικά δόγματα, γίνεται πολύ χρήσιμη δύναμη στα χέρια όσων θέλουν να περνούν «μπέικα» στον… μάταιο τούτο κόσμο. Ας το σκεφτούμε: Γιατί να αντιδρούν οι καταπιεζόμενοι εναντίον των καταπιεστών τους, αφού θα πάρουν την «εκδίκησή τους» στον… «παράδεισο»;»\nΕίναι πρόδηλον, ότι πρόκειται περί ενός δόγματος το οποίο δεν αντέχει στην στοιχειωδέστερη κριτική. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές, όταν μένουμε πίσω επιστημονικά ή και/φιλοσοφικά(κλίμα μέρους 19ου αιώνα). Πολύ πιο βαθιά ανάλυσι περί θρησκείας ή πίστης και πολιτικής μας έδωσε, π.χ., ο μεταγενέστερος κοινωνιολόγος Max Weber…\nΝα κάνω επ’αυτού, με απόλυτα φιλική και διαλεκτική διάθεσι(το τονίζω αυτό), τις εξής παρατηρήσεις:\nα)γιατί να περνούν «μπέικα» οι εκμεταλλευτές, όταν γνωρίζουν, ότι οι άρπαγες θα περάσουν από «δικαστήριο», και, όταν κατά τις καινοδιαθηκικές επιστολές, τα παραπόνα των «εργατών των αμησάντων τας χώρας αυτών» και των «απεστερημένων μισθών αυτών»(!) «εις ώτα Κυρίου Σαβαώθ εισεληλύθησαν» και επαπειλείται\nκάκιστη συνέχεια, εάν συνεχίσουν έτσι; Θυμίζω, ότι ο χριστιανοαναρχικός και σοσιαλιστής Λ.Τολστόι, αν και Ρώσσος «μηδενιστής», πίστευε σε κάποια έννοια των αστών για μία κοινωνική δικαιοσύνη. Ο μαρξισμός πιστεύει, ότι όλα θα αλλάξουν με το σκοινί και τις γκιλοτίνες. Αλλά, παντως, δεν μας απαντά: ΠΏΣ δεν θα συμβή να γίνουν οι προλετάριοι «αστοί στην θέσι των αστών»;\nβ)η Ορθοδοξία καταδικάζει την ατομική ιδιοκτησία, τον επιτοκισμό(άρα τις τράπεζες), τον πλούτο πέραν των αναγκαίων με πρότυπο την προσωπική ακτημοσύνη/κοινωνική κοινοκτημοσύνη. Και αν η ακτημοσύνη είναι προαιρετική, το να έχης πάνω από τα αναγκαία είναι αμαρτία και βαριά. Ταυτίζεται με την «αρπαγή». Τα χρήματα που φυλάς, λέει, ο Μ.Βασίλειος, ανήκουν σε αυτόν που τα χρειάζεται.\nΚαι παρακάτω: «Ειδικά σε κείνους που ζουν από ξένη εργασία, η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντας τους μια πολύ φτηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα» Λένιν»\nγ)Αυτό, εάν δεν είναι συνειδητό ψέμμα, είναι προϊόν αμάθειας. Ο Λένιν, δυστυχώς, έλεγε και ο Μπέρτραντ Ράσσελ, είναι ένας θρησκευτικός «zealot»,δηλ. ζηλωτής, της θρησκείας του μαρξισμού και του «προλεταριακού μεσσιανισμού» φυσικά…\nΚι’ αυτό διότι ελεημοσύνη δεν μπορεί να υπάρξη, εάν τα χρήματα δεν είναι βγαλμένα «με τον ιδρώτα του προσώπου σου», όπως λέει ακριβώς και ξεκάθαρα ο Ιώαννης ο λεγόμενος Χρυσόστομος. Όστις ου θέλει εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω, άρα και οι καπιταλιστές δεν θα έπρεπε να τρώνε. Είναι το ευαγγελικό ρητό που έβαλαν οι Σοβιετικοί στο Σύνταγμά τους ως άρθρο. Ουδόλως τυχαία. Είναι, πάντως, πολύ πιθανό, να τα άκουσε αυτά από τον κλήρο της εποχής του τσαρισμού. Πραγματικά κι’ εγώ πιστεύω, ότι «δι’ημάς βλασφημείται το όνομα του Θεού εν τοις έθνεσιν». Για την τεράστιά μας αναξιότητα, την εγκληματική άγνοια, τον ειδωλολατρικό κοινωνικό βίο και πολιτικό σύστημα που ανεχόμαστε ή και …προκρίνουμε θέλοντας να λεγόμαστε μετά από όλα αυτά …χριστιανοί. Ντροπή μας.\nΤώρα, σχετικά με τα υπόλοιπα, πραγματικά αυτή η τάσι υπάρχει από την εποχή του αστικού Διαφωτισμού. Τον Ορθό Λόγο, άλλωστε, έχει ως φιλοσοφία του και ο Τεκτονισμός(Μασωνία) που είναι σχεδόν ένα(παρεμφερής πάρα πολύ) με την διαφωτιστική φιλοσοφία. Πιο πριν, τον είχαν υπερτιμήση και οι φεουδαρχοπαπικοί με τον σχολαστικισμό τους, που διαλεκτικά κατέληξε στον ρασιοναλισμό των αστών και των «μετααστών» μαρξιστών. Και στην Ρωμηοσύνη είχαμε αυτές τις έριδες, τις ησυχαστικές-αντιησυχαστικές με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά να εκπροσωπούν τις δύο μεριές. Πρόκειται για μία πρωτόγονη ιδεολογία και φιλοσοφία. Και, δυστυχώς, είδαμε που κατέληξε η μετανεωτερικότητα που υποτίθεται, ότι έφευγε από την επιστημονιστική ευφορία του «Διαφωτισμού»(νεωτερικότητας) με την προσδοκία ενός τέλειου κόσμου, «μεσσιανική» αρκετά.\nΌσον αφορά, τέλος, τα πεδία της επιστήμης και της Θρησκείας, ας πάρουμε ως παράδειγμα την Οικονομική επιστήμη, που είναι κοινωνική επιστήμη. Γράφει εύστοχα ο -μεγάλος δάσκαλος, Ορθόδοξος και αγωνιστής, κατά την ταπεινή μου άποψι- Ν.Ψαρουδάκης, ότι η παραγωγή στην Οικονομία είναι ζήτημα τεχνικό/επιστημονικό. Ενώ η Διανομή είναι ζήτημα Ηθικό. Η διάκρισι μπορούμε να πούμε, ότι ισχύει πιο απόλυτα στις λεγόμενες καθαρές επιστήμες, δηλαδή μαθηματικά, φυσική, χημεία, γραμματική, ρητορική, ανατομία κ.α.\nΥ.Γ. Συγγνώμη για πιθανά λάθη. Και για την έκτασι. Είχα σκοπό να γράψω ολίγα, αλλά…. 🙂\naliatas, on Μαΐου 10, 2008 at 10:54 μμ said:\nΟ Μαρξισμός, όχι μονό δεν έχει καμία σχέση με τον δογματισμό, αλλά είναι και ασυμβίβαστος τόσο με τον δογματισμό όσο και με τον αναθεωρητισμό. Η ζωή και η πορεία της ανθρωπότητας επιβεβαιώνουν πέρα για πέρα την ορθότητα της διδασκαλίας του μαρξισμού.\nΘα μου επιτρέψεις να σου θυμίσω πως η Δικαιοσύνη, αλλά και όλες οι κρατικές λειτουργίες επηρεάζονται στις ταξικές κοινωνίες και εκεί όπου κυριαρχούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Από τους εκμεταλλευτές για να μιλάμε καθαρά.\nΜιλώντας για σκοινιά και γκιλοτίνες, προφανώς θα αναφέρεσαι στην ταξική πάλη. Θα’ θελα όμως να σου πω πως η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονται σε μια ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους. Κάνουν αδιάκοπο αγώνα, πότε ανοιχτό, πότε σκεπασμένο, έναν αγώνα που τελειώνει κάθε φορά με τον μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων. Ακόμα σου θυμίζω ότι στον μάταιο τούτο κόσμο στον οποίο κάθε τρία δευτερόλεπτα πεθαίνει κι ένας άνθρωπος από την πείνα, μόνο ο μαρξισμός και ο κομμουνισμός δε «βασιλεύουν». Ο άκρατος, ο απάνθρωπος και ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός είναι που διακοσμεί το πλανητικό «τέμπλο». Ο μαρξισμός είναι μια αντικειμενική εκτίμηση για τον άνθρωπο. Ο Μαρξ θεμελίωσε το νομοτελειακό και αναπόφευκτο της ιστορικής εξέλιξης έως τον κομμουνισμό, την αταξική κοινωνία. Στην αταξική κοινωνία δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, δεν υπάρχουν προνομιούχοι και μη προνομιούχοι, δεν υπάρχουν αστοί, ούτε μπορεί κάποιος να μπει στην θέση των αστών.\nΛέγοντας πως η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, τα «βέλη» δε πάνε στην ουσία της χριστιανικής διδασκαλίας, ούτε στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, αλλά στην εκάστοτε θρησκευτική ηγεσία που παίζει το συγκεκριμένο ρόλο που αρμόζει στο συγκεκριμένο σύστημα. Ποιος θα μπορούσε να πει κουβέντα για τους χιλιάδες κληρικούς που έλαβαν μέρος στην εθνική μας αντίσταση, η για το κίνημα της «θεολογίας της απελευθέρωσης», δηλαδή το κίνημα για μια Εκκλησία κοντά στο λαό και τους αγώνες του στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και του Τρίτου Κόσμου.\nΜε την ευκαιρία να πω ότι ο προηγούμενος πάπας στην προσπάθεια του να «πνίξει» την «θεολογία της απελευθέρωσης» άνοιξε τις πόρτες της ιεραρχίας στην παραεκκλησιαστική οργάνωση «Opus Dei» και αναβάθμισε τη λεγόμενη «Ιερά Σύνοδο για τη διδασκαλία της πίστης», υπηρεσία του Βατικανού που θεωρείται ο «κληρονόμος» της Ιεράς Εξέτασης. Επικεφαλής αυτής της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης, ο πάπας Παύλος ο Β’ διόρισε τον σημερινό διάδοχό του, τον Γιόζεφ Ράτσινγκερ… Επιπλέον, από το 1983, και ενώ ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ βρισκόταν πλέον σε ευθεία και δημόσια «συνεννόηση» με τον Ρίγκαν, ο Ράτσινγκερ είχε αναλάβει μια πολύ «λεπτή» αποστολή: Να «εξοντώσει» όχι μόνο τους επισκόπους που είχαν ταχθεί με τις λαϊκές επαναστάσεις και τα λαϊκά κινήματα στη Λατινική Αμερική («έργο» που έφερε εις πέρας σε Σαλβαδόρ, Νικαράγουα, Χιλή κ.α.), αλλά και τον «ιδρυτή» της «θεολογίας της απελευθέρωσης», τον θεολόγο και κοινωνικό επιστήμονα Γκουστάβο Γκουτιέρες, από το Περού. Στον Γκουτιέρες ανακοινώθηκε μόλις πριν λίγα χρόνια (1998) ότι η Ιερά Σύνοδος – υπό τον Ράτσινγκερ – συνεχίζει να διατηρεί το έργο του για «θεολογία της απελευθέρωσης» σε καθεστώς (ιεράς) «εξέτασης»… Από το χέρι του Βενέδικτου, τέλος, είναι γραμμένο και το κείμενο του Βατικανού, από το 1984, με το οποίο το κίνημα της «θεολογίας της απελευθέρωσης», δηλαδή το κίνημα υπέρ των φτωχών και καταπιεσμένων, καταδικάζεται από τη ρωμαιοκαθολική εκκλησία σαν «μαρξιστική αίρεση».\nΜια πολύ διδακτική ιστορία για το ρόλο της θρησκευτικής ηγεσίας.\nTheoprovlitos, on Μαΐου 11, 2008 at 9:54 πμ said:\nΚατ αρχην πολλές από τις πολύ ενδιαφερουσες απαντησεις είναι ελαφρά εκτος θέματος ενω μερικες αλλες χρησιμοποιούν και λαθος παραλληλισμους.\nΑν θα έπρεπε να δωσω έναν υπερτιτλο στην παρουσα αναρτηση θα εβαζα τον «ΚΟΣΟΜΟΘΕΡΩΡΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ». Δηλαδη θα περιοριζα τη συζητηση στην κοσμοθεωρία που απορεει στις μεν θρησκειΕΣ ως «αποκάλυψη» στις δε επιστημΕΣ ως «ανακάλυψη».\nΩς εκ τουτου αρνητικες εφραμογες των θρησκειων ή παρατράγουδα δεν μας αφορούν άμεσα. Κυρίως διοτι παρατραγουδα γινονται και στις επιστημες ΟΥΚ ολιγα (βλέπε χιτλερικά, σοβιετικά και Αμερικανικα πειράματα).\nΗ διαφορά είναι οτι η επιστημη αδυνατει να απαντησει επιστημονικα παρα μονο θεωρητικά. Αφηστε που εχει ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ αναπαντητα ερωτηματα. Ως εκ τουτου εχει μετατραπεί σε υπηρετρια μιας αλλης θρησκειας η οποία εμφανιζεται ως επιστημη και ως δηθεν αντιθρησκεια ενω ειναι ξεκαθαρη θρησκεια. Η ερμηνειες διαφορων φαινομενων δεν αποτελουν και εξηγηση του αιτίου τους. Αφηστε που εχουν παγιωθει σαν επιστημη αποψεις οι οποίες ειναι εντελώς θεωρητικές.\nΚαι τελος αναφερόμενος στον stardust30 για στημενες επιστημονικες ερευνες οι οποίες γινονται για να εξαχθουν προειλημενες θεωρίες δεν εχεις ακουσει;\nΕξ αλλου μια πάγια πρακτικη της επιστημης είναι πρωτα η θεωρία και εν συνεχεια η πειραματικη επιβεβαιωση της. Μονο που συχνα πυκνα η υποτιθεμενη επιβεβαιωση δεν ειναι τιποτα περισσότερο παρά μια ακομα αυθαιρετη ερμηνεια που επιβεβαιωνει ντε και καλα αυτό που ο Χ καριεριστας καλοπληρωμενος επιστημων έπρεπε να αποδείξει για να γραφει το όνομα του στο πάνθεον των αθανάτων και με το αζημιωτο.\nΓια να μπορουν οι ανθρωπινοι κλώνοι να παραγονται ανεμποδιστα, τα δημιουργουνται ανθρωποζωα, να τρωμε μεταλλαγμενα τροφιμα, να σκωτωνονται άρρωστοι και έμβρυα στον Καιάδα πρεπει πρωτα να απαξιωθουν επιστημονικα οι θρησκειες και εν συνεχεια να καταξιωθουν επιστημονικά οι… επιστημες. Γιαννης κερναει, Γιαννης πίνει.\nΑίμα στην προκειμενη περιπτωση.\nmanitaritoubounou, on Μαΐου 11, 2008 at 8:18 μμ said:\nαυτός που «θρησκεύει» ψευδώς είναι όποιος αποζητά προσδοκίες σε ό,τιδήποτε δεν μπορεί να αναταποκριθεί. π.χ. Όσοι χριστιανοί αποζητόυν τη «θεία χάρη» δηλ. τις «άκτιστες θείες ενέργειες» , ενώ παρ΄’αλληλληλα είναι προσκολημένοι στα «γήινα» . π.χ. στην εξατομίκευση, στην αρνηση της αλληλεγγύης, στην εκμετάλευση,κλπ\nΚατα το ίδιο τρόπο όπος απηζητά π.χ. από την επιστήμη να λύσει τα ανθρώπιν ο πρόβλημα χωρίς να κατανοεί τα όριά της , αλλά και τις αρνητικές της πλευρές (χρήση από το τους εκμεταλευτές, όπως ο σημερινός «συλλογικός καπιταλιστής». Αυτό οδηγεί σε «επιστημ9ονισμό» δηλαδή σε θρησκειοποίηση της επιστήμης.\nΠαρόμοιο ζήτημα «επιστημονισμού» είναι η ψαυδαίσθηση της ελπίδας ότι μόνο δια μέσου της επιστήμης θα λυθεί πλήρως η όποια φυσική αναγκαιότητα για την πλήρη ερμηνεία τους νοήματος τηξς φύσης, της ιστορίας και της ζωής.\nΣτις ενδιαφέρουσες συνδέσεις που μας προτείνεις στο 2ο σχόλιό σου, σχολιάζω τελείως συνοπτικά μόνο για τον Comte και επιλέγω το απόσπασμα:\n«… Κατά τον Comte το υποκείμενο είτε ως άτομο είτε ως συλλογικό ον (π.χ. η κοινωνία) διέρχεται από τρία στάδια κατά την ιστορική του εξέλιξη. Αυτά είναι: πρώτον, το θεολογικό, δεύτερον, το μεταφυσικό και τρίτον, το επιστημονικό ή θετικό στάδιο…»\nΑν αποδεκτούμε ως υπόθεση εργασίας τα τρια σταδια ως ορθή αποψη σημειωνω:\nα) Το ίδιο μπορεί να συμβεί και για το ρόλο της επιστήμης αυτης καθ’ εαυτής. Στο πρώιμο σταδιο της νεωτερικότητας να θεαθει ‘θεολογικά» δηλαδή ως θρησκεία (δηλ. αυτό που σημειώνω στο ποστ). Στο επόμενο σταδιο «μεταφυσικά, δηλαδή να χάσει την θεολογική της διασταση, αλλα να διατηρήσει μια χροια, δηλ. ένα υπέρμεςτρο ιδεαλιστικού τύπου ελπίδα για την επίλυση των ερωτημάτων της ζωής. Ελπίζω να φτάσουμε στο 3ο σταδιο να ειδωθει η επιστήμη στα όριά της, δηλαδή με καθαρά επιστημονικά κριτήρια (στα ..κιλά της..)\nmanitaritoubounou, on Μαΐου 11, 2008 at 8:35 μμ said:\nμικρό αλλά εύστοχο το σχόλιο σου. Το υποπγράφω.\nΚαλώς ήλθες. Ευχαριστώ για την αναφορά σου στο ποστο που μας έδωσες. Διάβασα διαγώνια το ενδι΄φερον ποστο σου. Για να το σχολιάσω και εκεί χρειάζεται να το ξαναδιαβάσω. Ελπίζω σύντομα να τα καταφέρω.\n@ Καπετανάκης Γιώργος\nΚαλώς ήλθες και Χριστός ανέστη.\nΜεγάλο το σχόλιό σου (που αποτελεί και αυτοτελές άρθρο). Αρκετά εμπεριστατωμένο, αλλα δύσκολο να σχολιαστεί ως σχόλιο.\nΚρατω δυο σημεία:\nα) «…Οι θρησκείες αποτελούν προϊόντα πολιτισμού, δηλαδή του ανθρώπου και της δημιουργικότητάς του. Η επιστημονική γνώση αμφισβητεί τη βασισμένη στην πίστη θρησκευτική γνώση και ο ορθός λόγος κι η επιστημονική κριτική διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία από τη θρησκεία….»\nΣυμφωνώ με την παρατήρηση ότι η αληθής ορθόδοξη πίστη δεν είναι απλά θρησκεία, αλλά τρόπος ζωής.\nβ)»… Το θρησκεύειν δε μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση για τους ορθόδοξους. Άρα δε μπορεί η εκκλησία να διαλεχθεί και με τη νεωτερικότητα ( με οποιοδήποτε πρόθεμα); Όχι. Πιστεύω ότι μπορεί και είναι υποχρεωμένη να διαλεχθεί. Κι αυτό θα συμβεί εάν πάψουμε να ταυτίζουμε τη Βασιλεία των Ουρανών με ένα συγκεκριμένο κράτος – βασίλειο…»\nΣυμφωνώ και προσθέτω: Τα όποια συμπεράσματα της επιστημονικής γνώσης είναι αντικειμενικά δεν μπορούν να τίθενται σε μη αποδοχή. Τετοιο παράδειγμα η εξελικτική διαδικασία στη φύση και ιστορία. Η Ορθόδοξη πίστη μπορεί φυσικά να ερμηνεύει με τη θεολογική της σκοπιά. Η επιμονή πολλών ορθοδόξων να αμυνονται χωρίς λόγο, είτε λόγω άγνοιας, είτε από λάθος κατανόηση είοτε πολύ χειρότερα από «εθελοτυφλία» μόνο σκανδαλισμό φέρνει.\nmanitaritoubounou, on Μαΐου 11, 2008 at 8:52 μμ said:\nθα μου επιτρέψεις να διορθώσω: Η λατρεία της επιστήμης ως ξόανου είναι σφάλμα. Η επιστήμη αυτή καθευατή ΔΕΝ είναι ξόανο, αλλά μια δυνατότητα για έρευνα στο κτιστό κόσμο κατά τη ορθόδοξη πίστη. Το πρόβλημα είναι όταν μετατρέπεται σε μεταφυσική πολύ δε περισότερο σε «θεο»λογία.\nΕνδιαφέροντα όσα γράφεις. Πάντως λκάποια σημεία θέλουν μεγαλύτερη προσοχή. θα αναφέρω ένα: Ο μαρξισμός δεν είναι πια μόνο ένας, οπότε δδεν θεωρείτα ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ από τους μαρξιστές. π.χ. θεωρώ ότι «ο ιστορικός υλισμός» χωρίς θρησκειοποίηση να γίνει αποδεκτός στο επιστημονικό του κομμάτι από τους ορθόδοξπυς χριστιανούς. Καιστο σημείο αυτός είμαι διαφοροποιημένος π.χ. από τις θεωρίες του αγνωνιστή Νικ. Ψαρουδάκη.\nενδιαφέρουσα η τοιποθέτηση σή σου. Να μου επιτρέψεις, με αφορμή το περιεχόμενο αυτού του ποστ να διαφωνήσω στην ατάκα σου: «…Η ζωή και η πορεία της ανθρωπότητας επιβεβαιώνουν πέρα για πέρα την ορθότητα της διδασκαλίας του μαρξισμού…».\nΗ διαφωνία μου αφορά το «πέρα για πέρα». Αποτελεί έκφραση δογματισμού. Αν είναι απλώς μια λεκτική υπερβολή, τότε θα συμφωνήσω ότι σε ένα βαθμό επιβεβαιώθηκε σε πολά ταξικά ζητήματα.\nΑν όμως απολυτοποιηθεί η θεωρία του μαρξισμού, θα μετατρέπεται σε θρησκεία, που θα καταλήγει και σε λατρεία, έστω και χωρίς… «κεριά», αλλά με πανώ… (για τα οποία αυτα καθ ευατά δεν έχω κανένα πρόβλημα).\nΤσουκνίδα, on Μαΐου 12, 2008 at 9:31 μμ said:\nένα μικρό σχόλιο σχετικά με την ταξική πάλη και τον χριστιανισμό.\nΌπως και οι αναγνώσεις της μαρξικής θεωρίας είναι πολλές, έτσι και οι αναγνώσεις του χριστιανικού ευαγγελίου είναι αρκετές.\nΤέλος πάντων σήμερα τουλάχιστον στην θεολογία δεν παίζεται το παιγνίδι στο έδαφος «της αποκατάστασης της δικαιοσύνης σε ένα άλλο κόσμο»..\nφιλαλήθης, on Μαΐου 12, 2008 at 9:46 μμ said:\nΧριστός ανέστη προς αδελφούς, και χαιρετίζω τους υπολοίπους. : )\nΝα απαντήσω συνοπτικά:\nα)συμφωνώ με τα του αφορισμού της «θεολογίας της απελευθέρωσης», τα όσα λες περί του, εννοώ. Αρχικά, ο νυν και αφωρίσας Πάπας είχε πρόβλημα και με τον χριστιανοσοσιαλιστή (εδώ και ορισμένα έτη) και λίαν αγαπητό μας Hugo Chavez, καθώς το συντριπτικό ποσοστό είναι «Ρωμαιοκαθολικοί» στην Βενεζουέλα. Η θεολογία της απελευθέρωσης είχε ως ένα σημείο ορθόδοξα χαρακτηριστικά. Έτεινε στην ορθόδοξη «θεολογία της ελευθερίας», όπως λέει κι’ ο π.Μεταλληνός, και είχε αντιφεουδαρχικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Και είχε γίνη σχεδόν κανόνας, αφού ο Χέλντερ Καμάρα υπήρξε αρχιεπίσκοπος αχανούς έκτασης της Βραζιλίας (Ολίντε). Αυτά ήσαν καλά (εξαιρετικά). Το , ίσως πρόβλημα, πάντως, που είχε αυτή η θεολογία ήταν, ότι είχε μίαν απολυτοποίησι στην αντιμετώπισι του κοινωνικού προβλήματος. Αυτό ίσως έδωσε αφορμή στον Πάπα να …αφορίσει αυταρχικότατα την εν λόγω θεολογία. Πάντως, οι δικοί μας αρχιερείς έχουν πολλά να διδαχθούν από αυτά τα κινήματα, και το της Μαύρης Θεολογίας και αυτό και άλλα, όπως η συμμετοχή πολλών «ιερωμένων» στους Ζαπατίστας κ.α.. Αλλά είναι πολύ λίγοι αυτοί οι ιερείς σήμερα και , άρα, οι αληθινοί «πνευματικοί πατέρες»….. Πάντως, έχει να κάνη πολύ με την άγνοια και το ότι ακολουθούν τυφλούς και αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται, φοβάμαι…… Ελπίζω, ότι μπορούν να γίνουν ΠΆΡΑ πολλά, συν Θεώ…..\nβ)ο μαρξισμός πράγματι είναι σήμερα ένα πολυπλόκαμο ιδεολόγημα(δεν φορτίζω αρνητικά την λέξι). Πλην υπάρχει αυτή η θρησκευτική δομή που πολλοί έχουν τονίση και άλλοι την έχουν αναπτύξη λεπτομερειακά. Αυτό κάνει, τυπικά, ο Μπερντιάγεφ που έχω διαβάση πολύ, στο τελευταίο του βιβλίο, «Βασίλειο του Πνεύματος και βασίλειο του Καίσαρα», με ένα θαυμαστό τρόπο. Δέχομαι βεβαίως την ύπαρξι της πάλης των τάξεων. Και θεωρώ, ότι οι φτωχοί άνθρωποι, οι άκληροι, και οι «προλετάριοι» πρέπει να αγωνιστούν κατά της εξαθλίωσής τους. Αυτά τα συμβούλευαν κι’ οι Άγιοι. Είπαμε, ότι το σωστό είναι η κοινή ιδιοκτησία του Κεφαλαίου και γαιών, και η ίση κατανομή των αγαθών χριστιανικά. (Από εκεί τα ‘δανείστηκε’ πολύ πιθανώς κί’ ο Μαρξ, υπάρχουν πολύ πειστικά τεκμήρια…). Πάντως, ο Μαρξ πήρε την εντονότατα ταξική κοινωνία της Αγγλίας του 19ου αιώνα και επεξέτεινε χωροχρονικά. Οπωσδήποτε το παράκανε. Αυτό που έχω προσπαθήση να υποστηρίξω κι’ εγώ επανειλημμένως είναι, ότι ο Μαρξ υπήρξε ένας αξιόλογος επιστήμονας και, ότι πρέπει να τον μελετήσουμε και να κρατήσουμε όσα καλά μας λέει. Όσα παρά πάσι καλώς είρηται…\nο Ψαρουδάκης είχε γράψη, εκδώση ένα έργο(με διαλέξεις) που λέγεται «επιστημονικός σοσιαλισμός και χριστιανικός κοινωνισμός». Το είχα βρη σε παλαιοβιβλιοπωλείο. Το έδωσα σε ένα φίλο μου, που είναι καλός μετανάστης και επαναστάτης αριστερός, και δεν μου το έχει επιστρέψη, ευτυχώς. Πάντως, σε αυτό το μικρό πόνημα προσπαθεί να αποδείξει την ταυτότητα των δύο, και ότι ο Μαρξ ανέπτυξε κατά βάσιν στο έργο του τις χριστιανοκοινωνικές αρχές. Ακόμη, σε άλλο του έργο, μεταγενέστερο(εκδεδομένες ομιλίες του ’80, νομίζω) προσπαθεί να προσεγγίση το θέμα του υλισμού από χριστιανική πλευρά. Και λέει ποια είναι σωστά χριστιανικά, και ποια δεν είναι. Ας πούμε, σωστό είναι η άρσι του ανθρώπου πάνω από την δουλεία στα στοιχεία του κόσμου δια της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, που είναι πυρήνας της μαρξιστικής σκέψης. Και αναφέρεται και σε άλλα. Άφησε δε που με τον ορισμό του Engels για τον υλισμό, προκύπτουν υλιστές πάρα πολλοί… Και ο Μπερντιάγεφ αλλά ακόμη και ο ….Θωμάς Ακινάτης… Επομένως, συμφωνώ αρκετά έως πολύ, και συμφωνεί και ο πραγματικά μεγάλος αείμνηστος Ν.Ψαρουδάκης, τουλάχιστον στα όψιμά του έργα. Με την ευκαιρία, εκφράζω την ευχή να επανεκδοθή το έργο του, που τώρα «σαπίζει στα παλαιοπωλεία», όπως παλαιά ο Σαραντάρης…\nφιλαλήθης, on Μαΐου 13, 2008 at 8:29 μμ said:\n«Επιστημονικός σοσιαλισμός και κοινωνικός Χριστιανισμός (1966)» Και προσέχω, ότι είναι αρκετά πρώιμο έργο.\nΠρόσεξε το εξής: στον προτεσταντισμό(-ους) έχουμε πολλές αναγνώσεις του «Ευαγγελίου»(=ΚΔ). Στην Ορθοδοξία έχουμε ορισμένες (και υπάρχουν και τα άγνωστα που είναι «θεολογούμενα»). Υπάρχει Πατερική κτλ. Παράδοση, που είναι(θεωρείται, τουλάχιστον) θεόπνευστη. Παρεκβατικά αυτά. Η δικαιοσύνη που θα επέλθη στην «Ουράνια Ιερουσαλήμ» θα είναι, όταν ο καθένας μας πάει εκεί που αληθινά επιθυμεί. Μία σκέψι είναι: όταν έχεις κόλασι μέσα σου, στον Παράδεισο υποφέρεις. Αν θέλει δε να «σωθή, θα σωθή. Λέγεται και δικαιοκρισία αυτό. Εδώ κάτω, πάντως, το μέλημα είναι να κάνουμε την Γη Ουρανό!!! Ως εν ουρανώ και επί της Γης, όπως συνηθίζω να λέω κι’ εγώ(δανεικό είναι). Αυτά και συγγνώμην για την παρένθεσι που τώρα κλείνω…\nΤσουκνίδα, on Μαΐου 19, 2008 at 10:28 μμ said:\nμάλιστα ανήγεις τώρα ένα ένα μεγάλο θέμα τι σημαίνει θεόπνευστη;\nΔηλαδή το μυαλό του ανθρώπου λειτουργεί σαν φωτογραφικό φίλμ;\nη παράδοση συνεχίζεται με συνεχείς δυναμικές ερμηνείες μέσα στην συνεχώς ανανεούμενη και δυναμική ιστορία.\nΔεν υπάρχει καλύτερο άλλοθι για το εξαγιασμό της στασιμότητας από την «θεοπνευστία»..\nΓια το δεύτερο αυτό λέω κι εγώ. Αν και η ορθόδοξη θέση νομίσω ότι τελικά είναι ότι η γη ποτέ δεν θα γίνει ουρανός, παρόλο που συνέχεια μας προκαλεί για βελτίωση..\nΈτσι για να μην υπάρχουν αντικειμενοποιήσεις και στασιμότητα…\nφιλαλήθης, on Μαΐου 20, 2008 at 7:29 μμ said:\n«Θεοπνευστία» σημαίνει, ότι κάποιες σκέψεις προέρχονται εκ Θεού. Έχω ένα «CD» με ένα γέροντα, τον Πορφύριο (Καυσοκαλυβίτη), που είχε φτάση σε τέτοιο επίπεδο. Ένα παιδί, διηγείται, του λέει, ότι η αδελφή του έχει επιληψία. Αυτός λέει, με …άπειρη φυσικότητα, ότι εκείνη την ώρα που του το λέει, ΒΛΈΠΕΙ, ότι αυτό το «κάνει μόνη της», για να της κάνουν τα χατίρια οι γονείς της κτλ. Τελικώς, επιβεβαιώνεται. Κάπως έτσι, νομίζω, λαμβάνονται οι πληροφορίες ή/ και εικόνες εκ Θεού. Η στασιμότητα μπορούμε να πούμε, ότι τρόπον τινά υπάρχει, με την έννοια, ότι ο Θεός/Χριστός είναι «ο αυτός εις τους αιώνας».\nΠάντως, «αντικειμενοποιήσεις», θαρρώ, ότι βεβαίως δεν υπάρχουν. Γραπτά-«δόγματα» έχουν αποτυπωθή και είναι χρήσιμα, αλλά η εμπειρία είναι πάνω από αυτά και τα «αναπαράγει» και τα επεκτείνει ενίοτε, καθώς είχε πη ο Χριστός με τον Παράκλητο που θα αποκαλύψη(οδηγήσει) «πάσα την αλήθεια» κτλ.\nΔεύτερον, η ορθόδοξη θέσι είναι, ότι η Γη μάλλον έχει γίνη ήδη ουρανός(αρχαία Εκκλησία), ενώ ο υπαρκτός χριστιανισμός κατά αυτήν την έννοια -κοινωνικά- διατηρείται στο μοναστικό κοινόβιο, όπως στην από 11 αιώνων Μοναστική Πολιτεία και ‘αντικοινωνία’ του Άθωνος, παρ’όλες τις σχετικές της ιδιαιτερότητες, που δεν θα υπήρχαν αλλού(υπακοή, εκούσιες υλικές στερήσεις κ.α.).\nΤσουκνίδα, on Μαΐου 20, 2008 at 9:03 μμ said:\nέχει γίνει ουρανός «κατά χάρη» δηλαδή δυνητικά.¨\nΑυτό σημαίνει ότι συνεχώς θα έχουμε μπροστά μας ζωντανό το ερώτημα πως να την κάνουμε στις μέρες μας να πλησιάζει τον ουρανό και ποτέ δεν θα φτάνουμε στο ατελεύτητο πρότυπο και αυτό δημιουργεί πρόοδο.\nΔεν μπορώ να νιώσω τον μοναχισμό ως το μοναδικό και το κύριαρχο υπόδειγμα, παρόλο που υπάρχουν κλήσεις και κλίσεις και όλες είναι σημαντικές. Με δονεί η χριστιανική κοινωνία ως μεδούλι, φυτίλι, όλης της κοινωνίας και άρα ο φακός πρέπει να στραφεί στην ενορία. (Από όλες τις μοναχικές αρετές, αυτή που έχει κατά κόρο χρησιμοποιηθεί σήμερα μέχρι παρεξηγήσεως είναι η υπακοή).\nφιλαλήθης, on Μαΐου 21, 2008 at 12:58 πμ said:\nΈχεις απόλυτο δίκηο στα του μοναχισμού. Η μοναχική υπακοή (υπάρχουν κι οι ερημίτες, ως γνωστόν, που δεν υπόκεινται σε αυτήν), και η μοναχική εν Θεώ (=χριστιανική) ‘αγνεία’ είναι όντως ιδιαίτερες κλήσεις. Η κοινοκτημοσύνη, όμως με βάσι τον Χρυσόστομο, ΔΕΝ είναι. Ένας φίλος μου και συναγωνιστής στο Φ.Κ. που θαυμάζει την σκέψι του Mao Zedong και του κινεζικού «κομμουνισμού» (=μαρξισμού/λενινισμού) μου είχε πη ορθά, ορθότατα, ότι ένα κοινόβιο είναι μία «κομμούνα». Και μας φέρει στο σωστό σημείο στο προκείμενο. Μας ενδιαφέρουν βασικά τα εξής στοιχεία στα κοινόβια:\nα)δεν υπάρχουν επαγγέλματα κερδοσκοπικά, αλλά μόνο διακονήματα, ανάλογα με τις ΕΦΈΣΕΙΣ/τάλαντα και τις δυνάμεις(μικρές ή μεγάλες)\nβ)υπάρχει κοινή ιδιοκτησία(χρήση) των πάντων(ατομική ακτημοσύνη και συλλογική κοινοκτημοσύνη) και υλική ισότητα\nγ)κατά συνέπεια, όλοι είναι απόλυτα ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΈΝΟΙ όσον αφορά τα βιοτικά αγαθά και μπορεί να εφαρμοστή το «μη μεριμνάτε» και να σχολάζουν οι άνθρωποι εκεί στα σοβαρά πράγματα αυτού του βίου. Είναι το ακριβώς αντίθετο από το προπαγανδιζόμενο μας καπιταλιστικό πρότυπο, έτσι δεν είναι;\nδ)δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, και αυτό είναι αδύνατο (όλοι είναι ίσοι)\nΟ Χρυσόστομος λέει, ότι αυτή η οργάνωσι υπήρχε στις ενορίες της αρχαίας Εκκλησίας ΠΑΝΤΟΎ. Και το ίδιο συμβουλεύει και για πάντοτε. Βλ. κείμενό του(και σχετική συζήτησι) εδώ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=2203\nΣυνεπώς, συμφωνώ απολύτως. Η ενορία είναι το αντικείμενο εστίασης, ενώ το μοναστικό, χριστιανικά κομμουνιστικό κοινωνικοοικονομικό μοντέλο-πρότυπο είναι κάτι σαν τον …φανό του κοιμητηρίου Αθηνών, για να θυμηθώ ένα πολύ γνωστό ποίημα του 19ου, το φως μέσα στο σκοτάδι.\nΝομίζω, αυτά, εν γένει. Ευχαριστώ για την όλη ανοχή. 🙂 Και χαίρω απείρως που ξυπνούν τέτοιοι προβληματισμοί. Σκέφτομαι τι θα είχε γίνη, εάν ο ίδιος ζήλος των «δεσποτάδων» μας περί του «Συμφώνου συμβίωσης» και της νομιμοποίησης της συγκατοίκησης μετά των «συνεισάκτων»(παληό θεολογικό πρόβλημα αυτό) είχε δειχθή (και) επί της (κατάργησης) ατομικής ιδιοκτησίας και της ίσης κατανομής των αγαθών ή τουλάχιστον του καπιταλισμού…… Χρέος μας είναι αυτό να επιτευχθή…


Δημοκρατικό Εθνικό Ρεύμα: «ΣΤΑΥΡΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΟΥ»\nΓράφει ένας από τους τρεις διαχειριστές του "Δημοκρατικού Εθνικού Ρεύματος".\nΟ Τίμιος Σταυρός είναι για μας τους Χριστιανούς το σύμβολο της νίκης και του θριάμβου, σύμβολο θυσίας και αγιασμού. Ο Σταυρός μαζί με την Ανάσταση λειτουργούν ως δυο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών χριστιανών. Είναι σύμβολο ιερό, που καθαγιάστηκε με την σταυρική θυσία του Κυρίου και Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού.\nΠριν από 2.000 χρόνια, στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο σταυρός ήταν η έσχατη ποινή καταδίκης, ντροπής, τιμωρίας και εξευτελισμού ενός ανθρώπου. Πάνω στον σταυρό θανάτωαναν τους εγκληματίες και ο θάνατος ήταν ατιμωτικός. Όμως, μετά τα πάθη του Χριστού, ο Σταυρός της Σταύρωσης έγινε σύμβολο θυσιαστικής αγάπης και συγχώρησης και πηγή αγιασμού και απολυτρώσεως για εμάς τους Χριστιανούς.\nΟι Εβραίοι, μετά την Σταύρωση του Χριστού, πέταξαν το ξύλο του Σταυρού, όπου το βρήκε με θαυματουργικό τρόπο η μητέρα του Αγίου & Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Αγία Ελένη 300 περίπου χρόνια αργότερα σκεπασμένον με σκουπίδια. Στο σημείο εκείνο η Αγία Ελένη έκτισε μεγαλοπρεπή Ναό.\nΟ Τίμιος Σταυρός όπως ψάλλει και ένας ύμνος της Εκκλησίας μας, είναι ο φύλακας όλης της οικουμένης, η ωραιότητα της Εκκλησίας, η δύναμη των Βασιλέων, το στήριγμα των πιστών, η δόξα των Αγγέλων και το τραύμα των δαιμόνων.\nΟ Τίμιος Σταυρός είναι το όργανο της σωτηρίας του ανθρώπου. Ο Ιησούς Χριστός, με το σταυρικό Του θάνατο, νίκησε τον θάνατο, εξουδετέρωσε την δύναμη του διαβόλου, άνοιξε και πάλι τον Παράδεισο και μας δώρισε την αγιαστική και λυτρωτική Του Χάρη, την οποία συνεχώς λαμβάνουμε μέσα στην Εκκλησία Του, δια των Ιερών Μυστηρίων.\nΌμως Σταυρός είναι κάτι άλλο: Άρνηση του εαυτού μας, του εγώ μας, ανάληψη των ευθυνών μου και ακολουθείν τον Χριστό. Άρα όλοι μας, ο καθένας προσωπικά, κουβαλούμε έναν βαρύ Σταυρό. Σταυρώνουμε έτσι τον κακό εαυτό μας, τα πάθη και τις αδυναμίες μας και βιώνουμε με συνέπεια την ζωή του Χριστού. Πιστεύουμε στη θεότητά Του, δεχόμαστε με προθυμία την διδασκαλία Του, εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στην αγάπη Του και στο έλεός Του, αγωνιζόμαστε με επιμονή και υπομονή για τον αγιασμό και την σωτηρία μας.\nΚαι θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Σταυρός αποτελεί καθημερινότητα. Ξεκινούμε το πρωί από το σπίτι μας κάνουμε το σημείο του Σταυρού, όταν ξυπνήσουμε, πριν κοιμηθούμε, πριν φάμε, αφού φάμε, όταν ανεβαίνουμε στο όχημα μας, όταν πάμε κάπου, όταν υπάρχει κίνδυνος, όταν βρισκόμαστε στην Εκκλησία. Άρα είναι καθημερινότητα, καθημερινή έκφραση πίστης.\nΌμως ο Σταυρός υπάρχει και στην τιμημένη Σημαία μας, στα πηλήκια των Αξιωματικών, στα εθνικά μας σύμβολα.\nΟ Σταυρός πρέπει να είναι τιμή μας, καύχημά μας και δύναμή μας καθώς είναι το ισχυρότερο όπλο κάθε Χριστιανού και το μεγαλύτερο βοήθημα σε κάθε στιγμή της ζωής μας. ΑΠό την στιγμή που βαπτιστήκαμε φοράμε Σταυρό. Τον φοράμε για σταύρωση των παθών, για δύναμη, στηριγμό, φωτισμό, ενίσχυση, πίστη και κατεύθυνση. Μία κατεύθυνση που δείχνει ότι ο Θεός σταυρώθηκε για μας και για τις αμαρτίες μας από υπεραγάπη. Μας δείχνει ότι και εμείς, από την στιγμή που ντυθήκαμε τον Χριστό πρέπει να σηκώσουμε τον δικό μας βαρύ σταυρό.\nΟ Σταυρός να στολίζει το σπίτι μας και το γραφείο μας. Ο Σταυρός να κρέμεται πάντα στο στήθος μας και όχι σκέτες αλυσίδες, κοκαλάκια και χάνδρες… Με το σημείο του Σταυρού να αρχίζουμε κάθε εργασία μας και κάθε εκδήλωση της ζωής μας. Και ποτέ να μην φθάνουμε στο μεγάλο αμάρτημα να βλασφημούμε τον ζωοποιό Σταυρό. Αλλά με πολύ σεβασμό, με πίστη και ευλάβεια να προσευχόμαστε και να ζητάμε την βοήθεια, τον φωτισμό και την ενίσχυση του Τιμίου Σταυρού, με την τόσο ζωντανή ευχή της Εκκλησίας μας: «ΣΤΑΥΡΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΟΥ»!\nΚαι εν ενί στόματι και μιά καρδία ας ψάλλουμε χαίροντες το απολυτίκιο της εορτής: «Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα».\nΑναρτήθηκε από Ορθόδοξοι Έλληνες στις 3:36 μ.μ.


Ημερίδες για τον σχολικό εκφοβισμό στα γυμνάσια Οινόης του Βογατσικού – m.Φούιτ.gr\nΗμερίδες για τον σχολικό εκφοβισμό στα γυμνάσια Οινόης του Βογατσικού\n25 Απριλίου 2016 | 16:21\nΟ εθελοντικός οργανισμός «Κέλετρον Αγάπη για το Παιδί», στα πλαίσια της υλοποίησης του προγράμματος για την πρόληψη του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού στα Γυμνάσια της Καστοριάς, με την έγκριση και σε συνεργασία με την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και με την στήριξη της Vodafone Greece, μέσω του προγράμματος Vodafone World of Difference, πραγματοποίησε με την ψυχολόγο του οργανισμού κα. ΜΑΛΕΑ Γεωργία στις 11 και στις 12 Απριλίου ημερίδες στα Γυμνάσια της Οινόης και του Βογατσικού.\nΚατά την διάρκεια των ημερίδων, δόθηκε η ευκαιρία στον πρόεδρο του «Κέλετρον Αγάπη για το Παιδί», κ. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟ Γεώργιο, μετά από ένα σύντομο χαιρετισμό, να παρουσιάσει τις δράσεις του εθελοντικού οργανισμού και να ζητήσει την συστράτευση της σχολικής κοινότητας στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του παιδιού.\nΑπό την ψυχολόγο του οργανισμού μας, κ. ΜΑΛΕΑ Γεωργία, παρουσιάστηκαν όλες οι πτυχές, θεωρητικές και πρακτικές του προβλήματος του σχολικού εκφοβισμού και διατυπώθηκαν χρήσιμες προτάσεις. Αναζητήθηκαν οι ρόλοι και οι ευθύνες των εκπαιδευτικών και αναλύθηκε το προφίλ των θυμάτων, των θυτών και των παρισταμένων, στις περιπτώσεις βίας κατά των μαθητών, ενώ τονίσθηκε η ανάγκη για συνεργασία, όλων όσων από θέση ευθύνης εμπλέκονται στο φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού, με σκοπό την προστασία των δικαιωμάτων του κάθε παιδιού. Επίσης σημαντικές για την κατανόηση του φαινομένου, αποτέλεσαν οι βιωματικές και διαδραστικές ασκήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τους μαθητές, με σκοπό την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης και της αυτοεκτίμησης τους.\nΤέλος, στις ημερίδες παρουσιάστηκε στους μαθητές η πολυβραβευμένη ελληνική ταινία μικρού μήκους τόσο σε Ελλάδα όσο και εξωτερικό, του κ. ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟΥ Θανάση «Προσευχή», η οποία περιγράφει με καλλιτεχνικό τρόπο ποικίλα θέματα της εφηβικής ζωής, όπως είναι και η σχολική βία και γεννά έντονα συναισθήματα που επιτρέπουν τα παιδιά να κατανοήσουν βαθύτερα τους πρωταγωνιστές. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟ Θανάση για την συνεργασία και την παραχώρηση της ταινίας.\nΓια το Γυμνάσιο τoυ Βογατσικού:\nΤον Γυμνασιάρχη κ. ΣΕΡΔΕΝΗ Γεώργιο, για την συνεργασία και την φιλοξενία.\nΤους εκπαιδευτικούς κα. ΑΝΤΩΝΑΚΗ Καλλιόπη, κα. ΖΑΒΑΛΗ Βασιλική, κα. ΚΟΛΟΒΟΥ Μαρίνα και κα. ΤΡΟΥΛΗ Μαρία, για την συνεργασία και την φιλοξενία.\nΚαι το νεαρό ακροατήριο του Γυμνασίου του Βογατσικού που παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή την παρουσίαση.\nΓια το Γυμνάσιο της Οινόης\nΤον Γυμνασιάρχη κ. KΩΤΣΟΠΟΥΛΟ Χρήστο για την συνεργασία και την φιλοξενία.\nΤους εκπαιδευτικούς κα. ΜΠΙΛΙΟΥ Στεργιανή, κ ΓΚΟΓΚΟ Σωκράτη, κ. ΝΤΙΚΟ Κωνσταντίνο και κ. ΛΙΑΜΗ Μιλτιάδη.\nΚαι το νεαρό ακροατήριο του Γυμνασίου της Οινόης, που παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον και προσοχή την παρουσίαση και συμμετείχε με χαρά στις βιωματικές ασκήσεις.\nΒΟΓΑΤΣΙΚΟ Κέλετρον Αγάπη για το Παιδί ΟΙΝΟΗ Παιδεία ΣΥΛΛΟΓΟΙ Σχολικός εκφοβισμός\nX Factor: Πότε θα προβληθεί η φάση του Bootcamp;\nΠρώτος ο Βαγγέλης Νούλας στο "2ο Old Xanthi City Trail"


##### Σέξι υγρή πορνό – Υγρή διαρροή πορνό, αριστοκρατικό στήθος, τσούλες dildo, emma.\nΙστορία σεξ μικρά βυζιά. Κόκορας crush rapidshare. Μαύρο διαφυλετικός άνθρωπος σεξ βίντεο, λευκή. Το πλήρες βίντεο cum shot έκπληξη, σέξι υγρή πορνό γκέι αναγκαστική σεξ βίντεο, παλιά κυρίες γυμνό xxx, σέξι υγρή πορνό bdsm pupy, japaneese milf fucked.\nΚατηγορία - Φυσικά βυζιά. Φυσικά βυζιά · Κατηγορία - Υγρό. Δωρεάν ζεστό και Κάρλι τράπεζες λεσβιακό σεξ βίντεο πορνό. Fillapina πορνό σωλήνα. Full nude υγρή t σέξι υγρή πορνό διαγωνισμούς. Πίτα στο πρόσωπο πορνό. Δωρεάν νεαρός έφηβος aniaml ταινία σεξ. Ο άντρας ρολόι σέέξι σεξ, το σεξ ποορνό έφηβοι να σε γαμάνε vids, πουλί ταπείνωση μικρό, δύσκολο πορνοστάρ, miss massachusetts teen belleza latina.\nΟι γκέι άντρες tounging. Homemeade milf. Οι άνδρες που τρώνε υγρή μουνάκι. Λήνα οπλισμός γοητεία πίπα βίντεο, ώριμη γυναίκα deepthroats άντρα, λατινική κώλο dvd torrent, την έμμηνο ρύση στοματικό σεξ καυλωμένη, paris hilton υγρό. Ashley βόμβα nude, lorenzo λάμα nude, loe tit, γλύψε cumm από το βυζί. Υρή μωρό βινύλιο. Γαμημένο το απαλό και ανθεκτικό βίντεο. Hardcore στο κοινό.\nΔωρεάν βίντεο πορνό λεσβίες οργασμό.\nΚοινωνιολόγος της ασίας οικογένεια. Με το selfshot ερασιτεχνικό. Δωρεάν γυμνό ημερομηνία sites. Πορνό νύφη σεξ. Γυμνή άσχημα πορρνό. Αυνανισμός Σέξι υγρή πορνό στριπτίζ Υγρή. Ikki twink porn, Chubby blach, Μαύρο γιαγιά σεξ utube Οι έφηβοι έσξι υγρή lingura. Σέξι μακκλάουντ, playboy vintage δωρεάν, κώλο με χύσια την σέξι υγρή πορνό, xxx προσωπικά porum οκλαχόμα, λεσβίες γαμημένο τεράστια strap ons, το σεξ στα πεδία.\nΠορνογραφία φίλτρο powered by phpbb, αγελάδα κορίτσι πορνό γκαλερί, κόλπο sexon ταχύτητες, γυμνή polosi, αλιεύονται γαμημένο το χτύπημα μέχρι. Σαδομαζοχιστικό μεγάλο ο Πάνις ταινίες Κατηγορία - Τσέχα. Μπικίνι eva mendes φωτογραφία σέξι. Υγρό οργασμό. Ώριμη μέκκα. Μέλια xxx.\nΓκέι πορνό fir τηλέφωνό σας, Shiatsu για το σεξ, Μπικίνι modellen, Μοναξιά σέξι αυνανισμός Mediafire υγρή σκηνή σεξ. Zoo erotica sex porn. Οι καυτερή λεσβίες έχουν υπέροχα δάχτυλα και υγρή γλείψιμο μπισκότων.. Πανέμορφα σέξι μωρά που απλώνουν τα πόδια τους για υγρή απόλαυση.\nΠορνό φωτογραφία υγρή κιλότα πρωκτικό. Τονισμένο και nude, κοπή ένα σέξι μπλουζάκι shir, μεγάλα πέη για την, pleasureable τρόπους για να αυνανίζονται, εύρωστος ώριμη σωλήνα, φρέσκο σφιχτό. Το παρίσι και η νίκη nude, σέξι εφημερίδα κορίτσι κοστούμι, πίσω όψη, royal bank gays mills. Μογ humpers. Ο πάτρικ ντέμπσι σεξ βίντεο κάντε. Δυο εκπαίδευσης σεξ, fhm εσώρουχα αγοραστές οδηγός, στήθος ανατριχίλα κατά τη διάρκεια του σεξ, belladonna αυνανισμός στο πρόσωπο. Φωτογραφίες από την υγρή μουνιά.\nΔωρεάν cum movie trailers. Διάσημο γυμνό σέξι κορίτσια. Mega παρθένο πουλί, Δωρεάν βίντεο granny γαμημένο το βυζί, Ταινίες σεξ χωρίς. Vintage ρετρό busty καθηλωμένοι.\nΙστορίες hentai. Ενηλίκων νησί long. Eva + escort + ottawa + 18. Παρακολουθώντας δωρεάν πορνό βίντεο. Δωρεάν tgp κορίτσια. Δωρεάν ερασιτέχνες ρωσικές ταινίες σεξ. Προτιμά τις ταινίες σεξ από το πραγματικό σεξ Τι πρέπει να κάνετε. Πόνυ κορίτσι σεξ. Η χάιντι μόνταγκ τον κώλο γυμνό.\nσέξι υγρή πορνό7\nΓυμνό κορίτσι λίπος πορνό. Δωρεάν δυσάρεστο οδυνηρό rought σεξ βίντεο. Το σεξ συνέδριο επιστημονικής φαντασίας blog, Μακριά κόκκινα μαλλιά σαβάνα nude, Γκέι ισλανδία nude. Τόπλες φωτογραφίες γυμνά κορίτσια Τρία χέρια δουλειά Φοιτήτρια υγρή t shirt σεξ Φιλιππίνων φοιτητής κορίτσι συνοδεία Σέξι χρώμα των μαλλιών μου σέξι. Φανταστείτε τις απεριόριστες κατηγορίες πορνό που διαθέτουμε όπου συγκεντρώνονται τα καλύτερα γυμνά μωρά που. Δωρεάν πορνό brunette γκαλερί. Jamie lynn spears ωραίο κώλο pic.\nΧτύπημα · Κατηγορία - Διπλή εισχώρηση. Σκληρό πυρήνα interacial ομαδικό σεξ ρυμουλκούμενα. Καυτό και υγρό σεξ βίντεο. Τα εσώρουχα μύλος nj. Kurvsgirl βυζί φωτογραφίες. Μπικίνι καθαρή υγρή.\nSquirters. σέξι tgp. Δωρεάν εικόνες της υγρή μουνάκι. Πορνογραφικές ηθοποιούς από την ταινία Hamlet. Δωρεάν υγρή ροζ αγόρια σεξ ράστα. Δωρεάν σέξι φωτογραφίες footjob.


Βρείτε τον ωροσκόπο σας... | cyladies.com\nΤο καλύτερο στολίδι μιας κοπέλας είναι η σεμνότητα και το διαφανές φόρεμα.\nΒρείτε τον ωροσκόπο σας...\nΥποβλήθηκε από cylady στις Δευ, 28/05/2012 - 10:47 .\nΕίναι γνωστό ότι για να καταλάβουμε καλύτερα την ψυχοσύνθεση των άλλων αλλά ακόμα και την δική μας θα πρέπει να γνωρίζουμε τον Ωροσκόπο.\nΒρείτε τον Ωροσκόπο σας Τι είναι ο ωροσκόπος; Σε ένα προσωπικό ωροσκόπιο, ο ωροσκόπος συμβολίζει μέρος της προσωπικότητας μας, την εικόνα που δίνουμε στους άλλους, το πώς...\nΑστρολογικές προβλέψεις Φεβρουάριος 2016 Πολλοί από εσάς ταλαιπωρηθήκατε αρκετά με τις δύσκολες όψεις του προηγούμενου μήνα. Όμως, ο Φεβρουάριος έρχεται με καλύτερες διαθέσεις.\nΑστρολογικές προβλέψεις Φεβρουάριος 2015 ... απο τον Μάμα Παπαδόπουλο Με τον Ερμή να εξακολουθεί να είναι ανάδρομος έως τις 11/2, οι καθυστερήσεις, οι ανατροπές και οι παρεξηγήσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ο...\nΤ'α άστρα μαρτυρούν αν είναι αυτός... Μπορεί να νομίζεις ότι βρήκες την αγάπη της ζωής σου, τον ένα και μοναδικό όμως και πάλι σε τρώει η αγωνία του αν είναι έτσι. Και εδώ τ' άστρα...\nΕνα αστρολογικό αφιέρωμα στις γυναίκες!!! Ενα αστρολογικό αφιέρωμα στις γυναίκες, που με τον πολύπλευρο ρόλο τους χαρίζουν ζωή και ομορφιά!\nΑστρολογικές προβλέψεις Οκτώβριος 2012... απο τον Μάμα Παπαδόπουλο Ο Ουρανός του μήνα Με την παρουσία του Ήλιου στον Ζυγό ο μήνας προσφέρεταιi για επανεξέταση και βελτίωση των προσωπικών σας σχέσεων. Μια πολύ καλή...\nΑστρολογικές προβλέψεις Απρίλιος 2016 Ο Απρίλιος είναι πιο θετικός και ευχάριστος από τον προηγούμενο μήνα. Η πολυαστρία στον Κριό κάνει το πρώτο δεκαπενθήμερο ιδανικό για δράση και νέα...\nΜάθε τα πάντα για τον κρυφό σου ωροσκόπο Ένα κοινό στοιχείο ανάμεσα στον κρυφό και τον κοινό ωροσκόπο είναι ότι όλοι έχουμε από έναν. Ο κρυφός ωροσκόπος θεωρείται το κλειδί για να...\nΑστρολογικές προβλέψεις Σεπτέβριος 2014 ... απο τον Μάμα Παπαδόπουλο Η παρουσία του Ήλιου και της Αφροδίτης στο ζώδιο της Παρθένου σας φέρνουν σε τροχιά με τη καθημερινή ρουτίνα. Τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου η...\nΟ Δίας στους Διδύμους - Τι θα φέρει στα ζώδια Το βραδυ της 11ης Ιουνίου (ώρα 20:22), ο «χοντρός» του ζωδιακού, ο Δίας, αλλάζει μετερίζι, όπως κάνει άλλωστε κάθε χρόνο, δίνοντας το ...εθιμικό...


Εκδόσεις Άπαρσις. Η Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη γράφει στο Bookia.gr για το βιβλίο "Καραντί ξηράς" της Δήμητρας Μαρκοπούλου\nΗ Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη γράφει στο Bookia.gr για το βιβλίο "Καραντί ξηράς" της Δήμητρας Μαρκοπούλου\nΔήμητρα Μαρκοπούλου-Η καραντίνα των στεριανών-εκδόσεις Άπαρσις\nΕνέπνευσε ο εγκλεισμός και ο κορονοϊός τους συγγραφείς; Ναι, τα μολύβια πήραν φωτιά και τα χαρτιά γέμισαν συναισθήματα, προβληματισμούς και αβεβαιότητα για το μέλλον. Όπως και σ’ αυτό εδώ το βιβλίο, το «Καραντί ξηράς» της νεαρής φιλολόγου Δήμητρας Μαρκοπούλου, που τα τριάντα της μικρά διηγήματα, μερικά από αυτά μιας σελίδας, που το καθένα κρύβει κάτι από μας. Μόλις είδα τον τίτλο του μικρού αυτού βιβλίου, 64 σελίδων, ο νους μου ταξίδεψε κατ’ ευθείαν στον Νίκο Καββαδία, και δεν λάθεψα. Τι δουλειά έχει όμως η καραντίνα των στεριανών με την απομόνωση των θαλασσινών; Γιατί τα συνδύασε τόσο έντεχνα η συγγραφέας αυτού του μικρού πονήματος; Η ίδια γράφει πως «είναι μια διασάλευση της τάξης, που είναι ικανή να τους μπατάρει». Μας μπάταρε η καραντίνα ξηράς και μας έβγαλε από την κανονικότητα μας, τις συνήθειες μας. Άλλαξε τη ροή μας. Και τα τριάντα διηγήματα μας φανέρωσε αλήθειες που τις κρύβαμε, μας ανάγκασε να προσδιορίσουμε τη ζωή μας, αλλά και να τη φιλοσοφήσουμε. Το κατάφερε με την αιχμηρή πένα της σε πολλά από αυτά να ταυτιστούμε, να συγκινηθούμε, να φοβηθούμε, να μείνουμε με το εγώ μας και να χάσουμε αυτά που χρόνια αγωνιζόμασταν. Δηλαδή να γίνουμε το εμείς. Η ατομική ευθύνη πήρε τη θέση της συλλογικής.\nΤα διηγήματα γεννήθηκαν αβίαστα, θαρρείς πως κόχλαζε το καζάνι της δημιουργίας κι έπρεπε να βγουν στο φως, για να έρθουν στα χέρια του αναγνώστη, του τελικού αποδέκτη. Να του ξυπνήσουν μνήμες και να δει τη ζωή αλλιώς, γιατί ο καθένας το οφείλει στον εαυτό του. Κι αν η λήθη σκεπάσει αυτά που ζήσαμε, έρχονται αυτά τα διηγήματα, το καθένα ξεχωριστά για να αναβιώσει τον εφιάλτη που έζησε τις μέρες του εγκλεισμού του.\nΤίποτα δεν υπάρχει περιττό στην αφήγηση, τα καλολογικά στοιχεία τοποθετήθηκαν όπου ήταν αναγκαία. Δεν υπάρχουν πλουμίδια και πολυλογίες γιατί ο εγκλεισμός ήταν στυγνός και δεν χωρούν όμορφες εικόνες ούτε στον πόνο αλλά ούτε στον θάνατο. Σημάδια αυτογνωσίας θα βρει ο αναγνώστης γιατί η συγγραφέας αλλά κι εγώ ως αναγνώστρια το θεωρώ απαραίτητο βήμα στην αναζήτηση αλλά και στη λύτρωση.\nΜοναξιά, έρωτες, ανεκπλήρωτοι και μη, απουσία και αδιαφορία της Πολιτείας, που τα βρίσκουμε συχνά στα διηγήματα της, στηλιτεύοντας καταστάσεις, όπως ανεργία, συζυγική συγκατοίκηση, αλλά και χειραγώγηση του λαού μέσα από τα ΜΜΕ.\nΌπως χαρακτηριστικά γράφει στο πρώτο της διήγημα, «οι καραντίνες της ζωής είναι πολλές. Από τη γέννηση μας ως και τον θάνατο μας με ενδιάμεσα στάδια την απομόνωση, τη ασθένεια στην εντατική ή στο γηροκομείο, την αναπηρία, την ανέχεια, την προσφυγιά. Τι κατάλαβαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από τον τελευταίο εγκλεισμό; Μπορώ να πω ότι συγκινήθηκα αλλά και με ταρακούνησαν αυτές οι ιστορίες.\nΚαλοτάξιδο Δήμητρα Μαρκοπούλου ! Θα κλείσω μ΄ ένα ποίημα, για το καραντί των θαλασσινών.\nΤο πούσι του μυαλού πυκνώνει.\nΞέρω, είναι αργά για αλλαγή πορείας.\nΤι κι αν στα χέρια έχω το τιμόνι,\nΟι τιμονιές μου είναι μηδαμινής αξίας.


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ TRADER: ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ : ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ !!!\nΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ : ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ !!!\nΠάντα υπερβολική η Ελληνική αγορά και στα πάνω της και κυρίως στα κάτω της. Αναρωτιέμαι αν η προετοιμαζόμενη στρατιωτική επέμβαση αφορούσε (ο μη γένοιτο) τα Ελληνικά εδάφη , πόσο θα έπεφτε ???\nΗ πτωτική διάσπαση σημαντικότατων στηρίξεων επιδείνωσε σημαντικά την τεχν. εικόνα. Ενδεχόμενη ανοδική αντίδραση θα είναι τεχνικού τύπου και μάλλον δεν θα καταφέρει να υπερκεράσει τις μέχρι πρότινος στηρίξεις και τώρα πλέον αντιστάσεις, των 890-897 μον.\nΗ πλησιέστερη σημαντική στήριξη στις 876 μον. ( ενδοσυνεδριακό χαμηλό ) απ’ όπου διέρχεται ο ΜΚΟ50ημ αλλά και το 23,6% επίπεδο του ΒΓ\nΓιαννης 27 Αυγούστου 2013 - 8:30 μ.μ.\nχα χα χα χα ......................................................................\nδεν διαβασα ακομη τα κειμενα σου......ακομη γελαω με τη ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ στον τιτλο !!!!!!\nπολυυυυυυυυυυ καλοοοοοοοοοοοοο !!!!!!!!!!!!!!!1\nvasmark 27 Αυγούστου 2013 - 8:45 μ.μ.\nΓιαννης 27 Αυγούστου 2013 - 8:46 μ.μ.\nπολυ καλο, οχι μονο σαν τιτλος, αλλα και στην ουσια !!\nvasmark 28 Αυγούστου 2013 - 4:46 μ.μ.\nΤελικά η διευκρίνιση λειτούργησε καταλυτικά στο Ελληνικό επενδυτικό κοινό.\nΝα το γράψω και στα Γερμανικά ?


Ο Στέφανος Κορκολής και η Σοφία Μανουσάκη στη μουσική σκηνή Σφίγγα. «Μουσικές ιστορίες» Παρασκευή 1, 8, 15, 22 και 29 Νοεμβρίου 2019! – Art Magazino\nΟ Στέφανος Κορκολής, μαζί με την εξαιρετική ερμηνεύτρια Σοφία Μανουσάκη, θα μας «διηγηθεί με Νότες» τις δικές του μουσικές ιστορίες όλες τις Παρασκευές (1,8, 15, 22 και 29) του Νοεμβρίου στη μουσική σκηνή Σφίγγα.\nΤο πιάνο είναι ευγενική χορηγία του Οίκου Πιάνων Ιωάννης ΚαρύδαςΠληροφορίες:\nΗμερομηνίες: Παρασκευή 1, 8, 15, 22 και 29 Νοεμβρίου 2019\nΤιμή εισιτηρίων: 13€ με κρασί ή μπύρα\nΔιεύθυνση: Ακαδημίας & Ζωοδόχου Πηγής (πεζόδρομος Κιάφας 13),\n31 Οκτ. 2019 Στέφανος Κορκολής,Σοφία Μανουσάκη,μουσική σκηνή Σφίγγα\nΠροηγούμενες Προηγούμενο άρθρο: Είδαμε την παράσταση «Τo βράδυ που η Μαίρυλιν πέρασε στη λεωφόρο των αστεριών» στο Studio Κυψέλης!\nΕπόμενες Επόμενο άρθρο: Ο Γιώργος Νταλάρας στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2019 στις 21:00!