Land Of Ciné: 2010\nHarry Potter and The Deathly Hallows: Part 1 (2010) [περιέχει Spoilers]\n>> Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010\nΑκούγοντας για πρώτη φορά ότι το τελευταίο βιβλίο του Harry Potter θα “σπάσει” σε δύο ταινίες, η πρώτη σκέψη ήταν “φυσικά, θέλουν να βγάλουν τα διπλά χρήματα απ' όσο θα έβγαζαν κανονικά”. Και αν πει κάποιος απ' τους παραγωγούς, ότι αυτό δεν ισχύει, είναι ψεύτης. Ξεπερνώντας όμως το οικονομικό του θέματος, κάθε φαν της ομώνυμης σειράς βιβλίων που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να συνειδητοποίησε τη μεγάλη ευκαιρία υπήρχε εδώ. Οι προηγούμενες 6 ταινίες, όσο καλές κι αν ήταν (και ήταν από αρκετά, ως πολύ καλές γι' αυτό που ήθελαν να είναι), δεν μπορούσαν να δώσουν όλα όσα κατάφεραν τα βιβλία να δώσουν: να στήσουν σωστά το backstory και τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, για να μην μείνουν στο τέλος “μαύρα σημεία” και λογικά κενά. Έχοντας στη διάθεσή τους λοιπόν 5 ώρες αυτή τη φορά, αντί για 2,5 , αναπόφευκτα περιμένεις μια πιστή μεταφορά που θα είναι η καλύτερη της σειράς. Πέτυχε; Ω ναι.\nΑν είχα ένα βασικό πρόβλημα με την 5η και την 6η ταινία της σειράς, ήταν ότι πέρασαν τα Horcruxes (Πεμπτουσιωτές) που είχαμε ήδη δει και τους χαρακτήρες που είχαν σχέση μ' αυτά, στα ψιλά γράμματα. Εκείνο το ρημάδι το μενταγιόν ή το οικογενειακό δέντρο των Blacks πχ απ' το Τάγμα του Φοίνικα, είχαν παραμεληθεί τελείως. Ευτυχώς, η 7η ταινία καταφέρνει πριν μπει στο ψητό, να σώσει κάτι τέτοια σημεία και να δώσει στους θεατές που δεν έχουν σχέση με τα βιβλία, τις απαραίτητες πληροφορίες για να καταλάβουν τι γίνεται. Και το ακόμα καλύτερο; Δεν μπαίνει στον κόπο να υποδείξει τα αυτονόητα όπως κάνουν τα περισσότερα blockbusters που απευθύνονται σε νεαρές ηλικίες. Αναγνωρίζουν οι Kloves-Yates ότι μιλάμε πια για μια ώριμη και σκοτεινή ιστορία, που απευθύνεται σε ώριμο κοινό, οπότε και δεν χάνουν χρόνο για να εξηγήσουν κάθε παραμικρή λεπτομέρεια. Έτσι, η ταινία ξεφεύγει αρκετά απ' την παιδικότητα που ακόμα και οι πιο “σκοτεινές” απ' τις προηγούμενες ταινίες, δεν κατάφεραν να διώξουν.\nΕίπαμε ότι βασικό πλεονέκτημα του χωρισμού του Deathly Hallows σε δύο μέρη, είναι η δυνατότητα να μείνουν όσο πιο πιστοί μπορούν στο βιβλίο. Θα μπορούσε όμως τελικά να εξελιχθεί σε μειονέκτημα, αν λάβουμε υπ 'όψιν ότι τα καλύτερα (και πιο action-packed) κομμάτια του βιβλίου ήταν σίγουρα στο 2ο μισό. Ευτυχώς, η ταινία δεν πέφτει στην παγίδα να πλατειάσει στις σκηνές στα δάση (στις χειρότερες σκηνές του τελευταίου βιβλίου δηλαδή) και μάλιστα τις εκμεταλλεύεται, για να κάνει κάτι που δεν κατάφερε να κάνει επαρκώς σε 6 ταινίες: να χτίσει τις σχέσεις μεταξύ των τριών πρωταγωνιστών. Κερδίζοντας αυτό το στοίχημα, δεν δυσκολεύεται να κρατήσει το ενδιαφέρον, προσφέροντας εξαιρετικά γυρισμένες σκηνές δράσης (η φυγάδευση του Harry απ' το σπίτι των θείων του, η επίσκεψη στο Υπουργείο, το Godric's Hollow κτλ), με το ενδιάμεσο να μην υστερεί σε ρυθμό.\nΚαι τώρα στο εγκώμιο για τον David Yates. O τύπος ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τον Harry Potter απ' την 5η ταινία, καλούμενος να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το χειρότερο μέχρι τότε σενάριο, αλλά και πάλι κατάφερε να δώσει στη σειρά τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που χρειαζόταν για τη συνέχεια. Καθόλου περίεργο ότι έφτασε τελικά να γυρίσει και τις 3 τελευταίες ταινίες, και εδώ δείχνει πιο καθαρά από ποτέ, ότι κοιτάει στα μάτια τον Alfonso Cuaron για το στέμμα του καλύτερου σκηνοθέτη της σειράς. Εκμεταλλεύεται στο έπακρο την ομορφιά των περιοχών της Βρετανίας όπου κλήθηκε να γυρίσει την ταινία (και φυσικά το ταλέντο του cinematographer Eduardo Serra), και προσφέρει εντυπωσιακά πλάνα με οποιοδήποτε στοιχείο κι αν έχει για φόντο: δάση, λιβάδια, βουνά, γκρεμοί, ποτάμια, λίμνες ή χιόνι, όλα τα συνδυάζει με μαεστρία, χωρίς να φαίνονται παράταιρα μεταξύ τους, ακόμα κι αν είναι σε συνεχόμενες σκηνές. Και φυσικά πρέπει να του αποδώσεις την ευθύνη για την ερμηνευτική ωρίμανση των Grint-Radcliffe-Watson, που για πρώτη φορά στέκονται επάξια δίπλα στους φτασμένους ενήλικες συμπρωταγωνιστές τους.\nΕιδικής μνείας αξίζει η σκηνή όπου εξηγείται ο μύθος των Κλήρων του Θανάτου. Σε ένα υπέροχο animated clipάκι των 3-4 λεπτών που θα ζήλευε και ο παλιός καλός Tim Burton, μπορείς να δεις γιατί είναι το Deathly Hallows η καλύτερη μέχρι τώρα ταινία της σειράς. Ο David Yates έχει ζήσει πια τον κόσμο της J.K. Rowling, τον έχει αγαπήσει και την 3η φορά που το επισκέπτεται, ξέρει πώς να φέρει μαζί του και τον θεατή. Καταπληκτική ατμόσφαιρα, έντονες συναισθηματικές, αλλά και χιουμοριστικές σκηνές, προσοχή στη λεπτομέρεια (βλέπε την ανατριχιαστική σκηνή με τον Νέβιλ στο Hogwarts Express) φτιάχνουν μια απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία, που θέτει γερές βάσεις για το τελευταίο μέρος που θα δούμε το καλοκαίρι.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 17:19 4 σχόλια\nTags: 2010, action, David Yates, drama, fantasy, Harry Potter\nΠαίζουν: Ryan Reynolds\nΦορτηγατζής στο Ιράκ, ξυπνά θαμμένος σε ένα φέρετρο, με μοναδική συντροφιά ένα κινητό και έναν αναπτήρα.\nΤύπους φυλακισμένους σε στενό χώρο κάτω απ' τη γη έχουμε ξαναπαρακολουθήσει και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη. Πρόσφατο χτυπητό παράδειγμα το διπλό φινάλε της 5ης σαιζόν του CSI, σκηνοθετημένο απ' τον αγαπητό Quentin Tarantino. Πού ξεχωρίζει το Buried ήδη με το καλημέρα; Δεν “κλέβει”, υπόσχεται 90 λεπτά μέσα στο φέρετρο και αυτό ακριβώς σου δίνει. Ούτε flashbacks θα δεις, ούτε και πώς βρέθηκε εκεί μέσα. Απ' το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό θα βλέπεις μόνο έναν Ryan Reynolds να αγκομαχάει, να αγωνιά για τη ζωή του και την οικογένειά του και να προσπαθεί να σωθεί μιλώντας στο κινητό με κάθε άνθρωπο που θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Και με αυτά μόνο τα τηλεφωνήματα καταφέρνει η ταινία να σου πει τα πάντα σχετικά με τον ήρωά της, γιατί και πώς βρέθηκε σε ένα φέρετρο στη μέση του πουθενά, αλλά και φυσικά να περιγράψει λεπτό προς λεπτό την κατάστασή του, άλλοτε δίνοντας ελπίδες και άλλοτε βάζοντας εμπόδια. Στην πορεία, θα ακούσεις σκληρή κριτική για τον πόλεμο, τη γραφειοκρατία και τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται πίσω από αντίστοιχες απαγωγές και φυσικά με αρκετό χιούμορ, για την ανικανότητα των Αμερικανών τηλεφωνητών. Με φανταστική σκηνοθεσία, ο Rodrigo Cortés δημιουργεί μια εξαιρετικά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, και με τη βοήθεια του φωτισμού και των ηχητικών εφέ σε κάνει να νιώθεις στο πετσί σου την αγωνία του ήρωα. Κατορθώνει τελικά να σε έχει στην τσίτα επί 1,5 ώρα, αλλά και να σε δέσει συναισθηματικά με τον άτυχο Paul, για να φτάσει με μια ψυχοφθόρα και έντονη κορύφωση, σε ένα αριστουργηματικό φινάλε, που ακόμα κι αν έχεις ψυλιαστεί, δεν θα θαυμάσεις λιγότερο. Ωμό και ατμοσφαιρικό, ένα εξαιρετικό θρίλερ που οφείλεις να μην προσπεράσεις.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 23:29 0 σχόλια\nTags: 2010, one-room, Rodrigo Cortes, Ryan Reynolds, thriller\n>> Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010\nΝα διευκρινίσω πριν αρχίσω το θάψιμο, ότι τα μόνα τεύχη Iron Man που έχω διαβάσει, είναι αυτά που περιλαμβάνονταν στο Civil War, οπότε δεν έχω ιδέα αν η ταινία είναι “σωστή” μεταφορά ή όχι. Λίγη σημασία έχει όμως, αφού τελικά αυτό που είδα, είναι στην καλύτερη μια μέτρια superhero ταινία, λίγο μόνο ανώτερη από αστειότητες τύπου Fantastic Four και X-Men 3.\nΌπως έχω ξαναπεί, η πρώτη ταινία δεν με ενθουσίασε, αλλά και πάλι ήταν αρκετά διασκεδαστική για καλοκαιρινή βραδιά στο θερινό κινηματογράφο. Τι περίμενα να κάνει η 2η; Να σοβαρευτεί και να μου δώσει κάτι ανάλογο μ' αυτό που έδωσε ο Nolan στο The Dark Knight. Σημειωσούλα: καλώς ή κακώς, ο χαρακτήρας του Tony Stark / Iron Man παρουσιάστηκε στην πρώτη ταινία ως ένας χαβαλετζής playboy, και προς θεού, nothing wrong with that. Αλλά χωρίς να χάσει το κωμικό ύφος, έπρεπε ο Favreu και η Marvel να δώσουν και μια πιο σκοτεινή πλευρά στην ιστορία, ώστε να μην μοιάζει το Iron Man 2 σαν παρωδία ολόκληρου του superhero genre. Απ' όσο ξέρω, τα comics προσέφεραν απλόχερα αυτήν την ευκαιρία: ο αλκοολισμός. Ένας Iron Man που όταν δεν κυνηγάει κακούς πνίγεται στο Johnny Walker, είναι σαφώς πιο ενδιαφέρων τύπος από έναν ναρκισσιστή, λιγούρη 30άρη, με Messiah complex. Και προσφέρεται για ωραία εσωτερική πάλη και δίνει στο χαρακτήρα μεγαλύτερο κύρος, αφού επιχειρεί να προστατεύσει τον απλό άνθρωπο, πολεμώντας ταυτόχρονα τους δικούς του δαίμονες.\nΑντί γι' αυτό το απλό (και με προοπτικές να είναι και επιτυχές) πράγμα, το Iron Man 2 επιλέγει να βάλει τον Stark να αργοπεθαίνει απ' το στοιχείο που χρησιμοποιεί ο αντιδραστήρας στο στήθος του για να τον κρατάει ζωντανό, και παράλληλα να τον κυνηγάει ένας Ρώσος (προπαγάνδα ολέ) για εκδίκηση και ένας ανταγωνιστής από ζήλια που του τρώει τη δόξα. Ναι, φοβερά ενδιαφέροντα πράγματα. Ακόμα κι αν καταφέρεις να βγάλεις κουτσά στραβά την πρώτη ώρα όμως, δεν θα μπορούσες να παραβλέψεις σφάλματα που βγάζουν μάτι:\nΚακό χιούμορ. Προσπαθεί υπερβολικά να βγάλει χαβαλέ, βάζοντας τον Stark να κυνηγάει ακόμα περισσότερες γυναίκες, να λέει ακόμα πιο πολλές φορές ότι είναι θεός, να κάνει πιο πολλές γκάφες. Και καλός και άγιος ο Rockwell, αλλά έπρεπε αλήθεια να είναι ο χαρακτήρας του, τόσο γκαφατζής και ανίκανος τύπος; Ή ο Whiplash να νοιάζεται για έναν ψωρο-παπαγάλο και να μιλάει με αστεία προφορά;\nΓιατί δεν είναι καμία απολύτως σκηνή εντελώς σοβαρή; Ένιωθα συνεχώς ότι παρακολουθώ παρωδία. Είπαμε ρε μάγκες, το original δούλευε γιατί είχε και το χαβαλέ του, αλλά το να παίρνεις τα πάντα στην πλάκα στο 2ο, σε ποιον φάνηκε τόσο έξυπνη ιδέα; Απ' την ακατάσχετη χρήση της μουσικής για κάθε απλό πράγμα, μέχρι ατάκες του στυλ “give me a fat beat to beat my buddy's ass to” και τις αντίστοιχες κωμικές ερμηνείες για να τις συνοδεύουν, ένιωσα ότι ήταν εντελώς λάθος σε όλη τη διάρκεια η σκηνοθεσία.\nΚάκιστη διαχείριση της ώρας. Τρως το πρώτο μισό για να δείξεις τι; Τον Stark να παρουσιάζει πόσο άρχοντας είναι, και την κυβέρνηση να αποφασίζει να του φάει μια στολή αφού δεν μπορεί να τον πείσει να την παραδώσει μόνος του για την προστασία του έθνους. Και μετά στριμώχνεις τη SHIELD, τον Stark να κάνει σοβαρή δουλειά και την τελική μάχη στο άλλο μισό. Και φυσικά το ρομάντζο δεν το σχολιάζω καν, εντελώς ξέμπαρκο.\nΔράση; Ποια δράση; Για ταινία που πλασάρεται ως “action” πάνω από 15 λεπτά συνολική δράσης δεν είχε. Και μέχρι ενός σημείου δεν την ζητάς κιόλας, αφού προχωράει δείχνοντας τις προεργασίες κτλ. Δεκτό και επιθυμητό κιόλας, αλλά στο τελευταίο μισάωρο που έπρεπε να υπάρχει η κλιμάκωση και όλος ο χαμός, παραδίδει πάλι μέτριες σκηνές και εντελώς απαράδεκτη δράση στην τελευταία μάχη.\nΚανένα καλό δεν είχε λοιπόν αυτή η ταινία; Είχε, και μάλιστα από κει που δεν το περιμένεις. Ως γνωστόν η Marvel κινείται σταδιακά προς το μεγάλο event των Avengers (για τους μη γνώστες, ο σχηματισμός μιας ομάδας υπερηρώων) και προσπαθεί να συνδέει σε κοινό σύμπαν τις ταινίες, δίνοντας στοιχειάκια ή εισάγοντας και ολόκληρους χαρακτήρες. Εκεί που φοβόμουν λοιπόν ότι το Iron Man 2 θα είναι τελικά ένα prequel των Avengers, καταλήγει αυτό να είναι το καλύτερο κομμάτι της ταινίας. Η παρουσία του Nick Fury και της Black Widow, η ασπίδα του Captain America και η σκηνή μετά τα credits (ας μην την spoilάρω, κρίμα είναι :P ) είναι όμορφα κλεισίματα-ματιού για την εισαγωγή στις επερχόμενες ταινίες του “σύμπαντος” και φυσικά για το Avengers του 2012 και σε καμία περίπτωση δεν νιώθεις ότι είναι υπερβολικά ή out-of-place. Πέραν αυτού, εντυπωσιακός οπτικός τομέας και καλές για το είδος ερμηνείες. Όμως, ενώ μπορεί να σε κρατάει υποτυπωδώς και να μην θέλεις να την παρατήσεις, καταφέρνει να απογοητεύσει παίρνοντας εντελώς λάθος τροπή απ' αυτή που έπρεπε να πάρει, και μην παραδίδοντας στον τομέα της δράσης. Χαμένη ευκαιρία και σαν ταινία, εντελώς μέτρια. Ελπίζουμε ο Whedon να αφεθεί ελεύθερος να κάνει ό,τι γουστάρει, ώστε να τους δείξει πώς γίνεται μια σωστή ταινία στο σύμπαν της Marvel.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 18:46 2 σχόλια\nTags: comics, Jon Favreau, marvel, Robert Downey Jr\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 01:47 4 σχόλια\n>> Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010\nΣενάριο: Peter Berg, James Vanderbilt (βασισμένο στο ομώνυμο comic του Andy Diggle)\nΠαίζουν: Jeffrey Dean Morgan, Zoe Saldana, Chris Evans, Idris Elba\nΔράση, περιπέτεια σε κωμικό πακέτο\nΜια ομάδα ειδικών δυνάμεων που ελέγχεται απ' τη CIA, θα πέσουν θύματα προδοσίας απ' τον πράκτορα που τους ελέγχει, τον διαβόητο Max. Θέλοντας να πάρουν εκδίκηση για την απόπειρα δολοφονίας εναντίον τους, και να βγάλουν τα ονόματά τους απ' τη λίστα θανάτου της CIA, οι “Losers” αρχίζουν να κυνηγούν τον άνθρωπο που έκλεψε τη ζωή τους.\nΌπως έχω γράψει και εδώ, το The Losers είναι ένα απ' τα πιο αγαπημένα μου comics, αλλά δεν είχα μεγάλες προσδοκίες απ' την κινηματογραφική μεταφορά του. Το σεβάστηκε το Hollywood;\nΘεατής Α': Έχεις διαβάσει το comic;\nΚατ' αρχάς να σε προειδοποιήσω ότι η ταινία καλύπτει χοντρά χοντρά τα 6 πρώτα τεύχη (το “Goliath” arc δηλαδή). Ενώ θα δεις μπόλικες σκηνές/ατάκες παρμένες καρμπόν απ' το comic, δεν θα δεις ούτε την ίδια σειρά στα γεγονότα, ούτε όλα να γίνονται ακριβώς τα ίδια (μπλεγμένα μεταξύ τους, ουκ ολίγα σημεία), ούτε να γίνονται και τα πάντα. Και αν περιμένεις κάτι παραπάνω από μια ταινία δράσης σαν μεταφορά του αγαπημένου σου comic, θα απογοητευτείς πλήρως. Το συναίσθημα και το πολιτικό μήνυμα απουσιάζουν πλήρως. Το μεγαλειωδών διαστάσεων σχέδιο του Max δεν εμφανίζεται καν. Hell, ακόμα και μια απ' τις καλύτερες action σκηνές του πρώτου arc (την απόδραση με το κότερο ντε) κατάφεραν και άφησαν απ' έξω. Οι χαρακτήρες μπορεί να μην είναι τόσο κλόουν όσο φαινόταν απ' το trailer, αλλά έχουν σίγουρα γίνει περισσότερο κωμικοί. Στα συν, το casting ήταν εξαιρετικό, ειδικά o Chris Evans κι ο Jeffrey Dean Morgan παίζουν όπως ακριβώς είχες στο μυαλό σου τον Jensen και τον Clay αντίστοιχα. Ενώ ξεκινάει όμως εξαιρετικά, στο τέλος καταφέρνει να σε κάνει να χτυπάς το κεφάλι σου απ' τη σύγχυση, αφού ξέρεις πόσο εξαιρετικό θα μπορούσε να είναι. Σε 90 λεπτά, χάνει την ευκαιρία να αναδείξει την καταπληκτική ιστορία που έχει πίσω του, και μένει σε μια μέτρια μεταφορά της εισαγωγής της.\nΘεατής Β': Δεν έχεις διαβάσει το comic;\nΑν δεν περιμένεις κάτι παραπάνω από μια ανάλαφρη περιπέτεια με μπόλικες εκρήξεις, ξύλο και πιστολίδι, γαρνιρισμένο με κλασικό αμερικάνικο χιουμοράκι, θα περάσεις μια χαρά. Σκηνοθετικά, ο Sylvain White, νομίζω μπορούσε και πολύ χειρότερα. Πέρα απ' την τρελά υπερβολική χρήση του slow-motion, στήνει ωραία τα πλάνα του και προς τιμήν του, δεν ακολουθεί την συνήθη τακτική των σύγχρονων action ταινιών, και σου δείχνει τι ακριβώς γίνεται στις σκηνές δράσης. Λίγο καλύτερους κομπάρσους να είχε πάρει κιόλας, θα ήμουν πολύ πιο ευχαριστημένος. Να δούμε λίγο και τα υπόλοιπα όμως. Μετά το πρώτο 20λεπτο, το σενάριο είναι αρκετά κακογραμμένο, και ενώ διαχειρίζεται ωραία τις ανατροπές του, πετάει στο ενδιάμεσο ένα κολλάζ ατακών απ' το comic, σε συνδυασμό με τους κλασικούς ανούσιους διαλόγους της αμερικάνικης κωμωδιοπεριπέτειας. Τα εφέ είναι αρκετά καλά (και παραδόξως λιτά), η μουσική επένδυση υποφερτή και η δράση αξιόλογη.\nΣυνοψίζοντας, δεν νομίζω να εντυπωσιάσει κανέναν, fan ή όχι του comic. Αλλά είναι μια ελαφριά ταινιούλα για ζεστό καλοκαιρινό βράδυ όπου θέλεις να δεις κάτι απλό που δεν απαιτεί πολλή σκέψη. Η 1,5 ώρα κυλάει σαν νεράκι, κι αν σου αρέσουν γενικά οι χαζοταινίες δράσης του Hollywood, θα περάσεις αρκετά καλά.\nTags: 2010, action, Chris Evans, comedy, Jeffrey Dean Morgan, Sylvain White\nRanking M. Night Shyamalan\n>> Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010\nΠολυσυζητημένος, με πολλούς φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς. Έχει κατηγορηθεί ότι είναι “one-trick pony”, ότι κλέβει ιδέες μέχρι κι από παιδικές εκπομπές, ότι έχει καβαλήσει το καλάμι και έχει χάσει το μπούσουλα, και έχει αποκτήσει φήμη κυρίως για την χρήση των twists στο τέλος κάθε ταινίας του. Με αφορμή την κυκλοφορίας της τελευταίας του ταινίας, (το The Last Airbender, που έχει χαντακωθεί απ' τους Αμερικάνους κριτικούς) αποφάσισα να δω όλες τις ταινίες του (να ξαναδω μάλιστα 3 απ' αυτές) και να επιχειρήσω να τις κατατάξω. Παρακάτω θα διαβάσεις τις σκέψεις μου για όλες τις ταινίες του (πλην της πρώτης, το Praying with Anger δεν φαίνεται να κυκλοφορεί σε οποιοδήποτε μέσο), και στο τέλος μια σύνοψη για το πώς τελικά βλέπω εγώ τον M. Night Shyamalan ως σκηνοθέτη-σεναριογράφο. Ακολουθούν λοιπόν οι ταινίες, ξεκινώντας απ' τη χειρότερη και ανεβαίνοντας.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 12:39 5 σχόλια\nTags: directors, M. Night Shyamalan, ranking\n>> Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010\nΣενάριο: Nick Griffin, Ted Griffin (βασισμένο στο βιβλίο του Eric Garcia)\nΠαίζουν: Nicolas Cage, Sam Rockwell, Alison Lohman, Bruce Altman, Bruce McGill\nΕλαφρύ δράμα, κομπίνες και απατεώνες\nΔυο κομπιναδόροι, ζουν εξαπατώντας ανυποψίαστους μεσήλικες, πουλώντας τους σε εξωφρενικές τιμές προϊόντα, με κάλυψη δώρα που δεν πρόκειται ποτέ να παραλάβουν. Ενώ ψάχνουν όμως την ευκαιρία για την μεγάλη απάτη (και τα πολλά λεφτά), θα μπει στη ζωή του ενός η 14χρονη κόρη που δεν είχε ποτέ πριν συναντήσει. Θα αρχίσει να δένεται μαζί της και να ξεπερνάει τις ιδιοτροπίες του, αλλά κι εκείνη δείχνει μια περίεργη κλίση στο επάγγελμά του.\nΔεν ξέρω αν το έχω ξαναγράψει εδώ μέσα, αλλά τρελαίνομαι για heist/con movies (και αγαπάω το Hustle φυσικά). Μια παγίδα στην οποία πέφτουν όμως συχνά, είναι να να βασίζονται υπερβολικά στη ληστεία/απάτη και να αμελούν τους χαρακτήρες τους (βλέπε πχ το The Italian Job του 2003, το The Score ή το Heist). Don't get me wrong, τις λατρεύω κι αυτές. Είναι γρήγορες, διασκεδαστικές και σε αρκετό βαθμό έξυπνες. Αλλά την υπέρβαση κάνουν πια - “μετά το 2000” that is - λίγες ταινίες του είδους, με το The Bank Job να ανήκει παραδόξως σ' αυτήν την κατηγορία. Νομίζω ότι πλέον μπορώ να εντάξω εκεί και το Matchstick Men. Σίγουρα απ' τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Sir Ridley Scott, πράγμα που τη αδικεί κατάφορα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο δράμα, που ξεδιπλώνεται με μαεστρία, βάζοντας το χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του μπροστά από κόλπα εντυπωσιασμού που επιτρέπει το είδος. Κάπου εδώ αρχίζω να πλέκω το εγκώμιο του Nic Cage. Πραγματικά σ' αυτήν την ταινία αποδεικνύει ότι όταν θέλει, μπορεί να παίξει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ. Ποιο Leaving Las Vegas και ποιο Adaptation, ο άνθρωπος εδώ κεντάει: παίζοντας έναν έξυπνο αλλά τρομερά ανασφαλή απατεώνα, με γερές δόσεις OCD, κάνει κωμωδία, κάνει δράμα, κάνει τα πάντα! Και θα μπορούσες να πεις ότι η ταινία είναι ένα one-man-show, αν δεν ήταν τόσο εξαιρετικοί στους ρόλους τους και ο Sam Rockwell και η Alison Lohman. Όλοι μαζί, με γερή βάση την εξαιρετική σκηνοθεσία του Ridley Scott, φτιάχνουν μια εξαιρετική ταινία, που καταφέρνει να είναι ελαφριά και διασκεδαστική, και ταυτόχρονα γεμάτη αγωνία, ένταση και συναίσθημα.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 10:30 0 σχόλια\nTags: drama, heist-con, Nic Cage, Ridley Scott, Sam Rockwell\n>> Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010\nΕλληνικός τίτλος: Εγκλήματα στο χρόνο\nOriginal τίτλος: Los cronocrímenes\nΠαίζουν: Nacho Vigalondo, Karra Elejalde, Candela Fernández, Bárbara Goenaga\nΟ Hector και η γυναίκα του έχουν μετακομίσει σε καινούριο σπίτι. Όντας σε σχετικά απομακρυσμένο τόπο στην εξοχή, η περιοχή προσφέρεται για εξερεύνηση. Με ένα ζευγάρι κιάλια αν χείρας, ο Hector αρχίζει να βλέπει παράξενα πράγματα στο κοντινό δάσος και πριν περάσουν πολλές ώρες, θα συναντήσει μια ποδηλάτη, έναν μυστήριο επιστήμονα και έναν ύποπτο μασκοφόρο.\nΛίγο από τρόμο στην αρχή για να βάλει στην πρίζα, τρελό σασπένς και μπόλικο μυστήριο που αρχίζει σταδιακά να ξεδιπλώνεται. Σαν κάθε ταινιούλα χαμηλού budget που σέβεται τον εαυτό της, το Timecrimes (ισπανικής παραγωγής) δεν φλυαρεί αλλά σε ρίχνει κατ' ευθείαν στο ψητό, και βάζει στόχο να σου κάνει το μυαλό αλοιφή σε κάθε καινούριο λεπτό που μπαίνει. Το καταφέρνει απόλυτα, και σε κερδίζει απ' την αρχή με την φανταστική του ατμόσφαιρα και το mindfucking σκηνικό του. Φαινομενικά απλό, αλλά τελικά τόσο έξυπνο, θα σου ρίξει αρκετές φορές το σαγόνι στο πάτωμα, και θα σε έχει σε αγωνία ακόμα κι όταν νομίζεις πως ξέρεις τι θα ακολουθήσει. Οι λάτρεις των ταινιών που ασχολούνται με ταξίδια στο χρόνο πρέπει να το βάλουν σε άμεση προτεραιότητα. Όπως και το Primer, μπορεί να σου αφήσει μερικά θολά σημεία (αν και σ' αυτό δεν είναι απαραίτητη δεύτερη θέαση, απλά λίγη σκέψη όταν τελειώσει) αλλά θα απολαύσεις απίστευτα την ένταση επί 90 λεπτά. Προτείνεται η θέαση χωρίς παρέα, σε εντελώς σκοτεινό χώρο.\nΤο Hollywood ετοιμάζει λέει remake με τον Tom Cruise. Με όλη μου την καρδιά εύχομαι να πατώσει.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 12:09 0 σχόλια\nTags: 2007, foreign, mystery, Nacho Vigalondo, spanish, thriller, timetravel\nDouble Feature #1: Toy Story (1995) & Toy Story 2 (1999)\n>> Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010\nΤι μπορεί να είναι καλύτερο από μια ταινία ένα βροχερό βράδυ του καλοκαιριού; Δύο ταινίες! Όσο δελεαστικό κι αν ακούγεται όμως, χρειάζεται προσοχή για να είναι επιτυχημένο το αποτέλεσμα. Τρεις ή τέσσερις ώρες είναι εύκολο να βγουν όταν μιλάμε για μια σειρά (αν υπάρχει ο χρόνος πάντα έτσι; :P ), αφού κάθε επεισόδιο (είτε 20λεπτο είτε 40λεπτο) έχοντας αρχή, μέση και τέλος, είναι πολύ πιο “εύπεπτο”. Με μια ταινία όμως είναι πιο δύσκολο εγχείρημα, πόσο μάλλον με δύο ταινίες back-to-back. Επομένως, η επιλογή πρέπει να είναι προσεκτική για να μην αναγκαστείς να παρατήσεις τη δεύτερη ταινία σε κάποιο σημείο, χαλώντας μέρος της γλύκας του double-feature. Κατ' αρχάς, είναι μονόδρομος να έχουν οι ταινίες κάποιο κοινό άξονα: είτε κοινή θεματολογία, είτε να είναι μέρος μιας διλογίας (ή και τριλογίας για τους πιο τολμηρούς που θα κάνουν μαραθώνιο), είτε να είναι έργα κάποιου συγκεκριμένου σκηνοθέτη/σεναριογράφου/ηθοποιού. Και φυσικά, η διάρκεια της καθεμίας να κινείται σε λογικά επίπεδα. Δύο ταινίες των 2,5 ωρών, όσο ωραίες κι αν είναι, είναι πρακτικά πολύ δύσκολο να συνδυαστούν. Η προσωπική μου εμπειρία έχει δείξει ότι η ιδανική συνολική διάρκεια του double-feature είναι γύρω στις 4 ώρες. Επομένως κοιτάμε για ταινίες 90-130 λεπτών, ενώ αν διαφέρουν δραματικά σε μήκος, προτιμάμε πάντα να δούμε πρώτα την μεγαλύτερη.\nΑλλά ας μην μακρηγορώ άλλο, κι ας μπω στο ψητό. Με το Toy Story 3 να ανοίγει στην Ελλάδα, τι πιο ιδανικό για ένα double-feature παρά τα δύο πρώτα Toy Story για να μπούμε στο πνεύμα; Διάρκεια του πρώτου (χωρίς τα end credits): 80 λεπτά. Διάρκεια του δεύτερου: 90 λεπτά. Σύνολο: λιγότερο από 3 ώρες, οπότε παραπάνω από αποδεκτό.\nΑγαπάω το animation σαν τρελός και φυσικά η Pixar δεν σταματάει ποτέ να με εκπλήσσει με κάθε καινούρια ταινία της (κι ας μην ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με το Up όπως έχω ξαναγράψει). Πρέπει να ομολογήσω όμως ότι τα Toy Story τα έχω δει από μια φορά μόνο το καθένα, και μάλιστα πριν αρκετά χρόνια, οπότε χρειαζόμουν την επανάληψη και με το παραπάνω. Μου άρεσαν όσο και την πρώτη φορά; Δοκίμασε καλύτερα το “ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣOΤΕΡΟ!”.\nΑν τα παιχνίδια ήταν ζωντανά, ποια θα ήταν η καθημερινή τους ζωή; Όταν το παιδί αφήνει το δωμάτιό του, και τα παιχνίδια δεν είναι πια απλά όργανα στα χέρια του, πώς ζουν; Το Toy Story έρχεται να απαντήσει αυτές τις κρυφές μας απορίες, τοποθετώντας μας στη μέση μιας μικρής οικογένειας παιχνιδιών, με αρχηγό έναν αξιολάτρευτο καουμπόη, τον Woody. Όσο κι αν αγαπούν τον ιδιοκτήτη τους, όση περηφάνια κι αν νιώθουν προσφέροντάς του διασκέδαση, τα παιχνίδια έχουν πάντα έναν μεγάλο φόβο: την αντικατάσταση. Όταν ο Buzz Lightyear γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι του μικρού Andy, ο Woody αισθάνεται παραμελημένος. Θέλοντας να επανέλθει στην παλιά του “θέση”, θα προκαλέσει ένα ατύχημα, βάζοντας τα παιχνίδια σε περιπέτειες.\nΣε μια δεκαετία όπου η Disney έχει να επιδείξει εξαιρετικές ταινίες κινουμένων σχεδίων (Beauty and the Beast, Aladdin, The Lion King, Pocahontas, The Hunchback of Notre Dame, Hercules, Mulan, Tarzan, Fantasia 2000), η Pixar έρχεται να ταράξει τα νερά με επαναστατικό τρισδιάστατο animation. Αυτό που κάνει όμως το Toy Story τόσο επιτυχημένο (εξαιρετική υποδοχή από κοινό και κριτικούς) δεν είναι μόνο η τεχνολογία του. Πρωτότυπη ιστορία, βάθος στους χαρακτήρες, ζωντανά χρώματα είναι μερικά μόνο απ' τα στοιχεία που έχει να επιδείξει το πόνημα της Pixar. Γεμάτο φαντασία και όμορφα μηνύματα, καταφέρνει να “αγγίξει” μικρούς και μεγάλους, όντας μια ζουμερή περιπέτεια, με ωραίο χιούμορ και έντονο σασπένς. Ένα αριστούργημα, που 15 χρόνια μετά, είναι το ίδιο φρέσκο και το ίδιο συναρπαστικό.\nΌταν ο Woody πέσει κατά λάθος στα χέρια ενός συλλέκτη παιχνιδιών, ο Buzz ξεκινάει με τα υπόλοιπα παιχνίδια μια αποστολή διάσωσης. “Φυλακισμένος” όμως ο Woody, θα γνωρίσει 3 καινούρια παιχνίδια που συμπληρώνουν μαζί μ' αυτόν ένα πανάκριβο και σπάνιο σετ. Φοβούμενος το μέλλον του, όταν ο Andy θα μεγαλώσει, αρχίζει να σκέφτεται ότι τελικά η πώλησή του σε μουσείο δεν είναι τόσο κακή ιδέα.\nΛίγα sequels έχουν καταφέρει να σταθούν στο ύψος του προκατόχου τους, πόσο μάλλον να τον ξεπεράσουν. Το Toy Story 2 το καταφέρνει. Παίρνει όλα τα καλά στοιχεία της πρώτης ταινίας και τα βελτιώνει. Είναι ακόμα πιο ζωντανό, ακόμα πιο αστείο, ακόμα πιο τρυφερό. Συναρπαστικοί νέοι χαρακτήρες, μεγαλύτερη διάρκεια και βαθύτερα μηνύματα, είναι μια χορταστική περιπέτεια με εκπληκτικό animation που απευθύνεται και αγγίζει όλη την οικογένεια.\nΟι ταινίες ξεχωριστά;\nΕξαιρετικές, αν δεν υπήρχε το Finding Nemo (η καλύτερη animated ταινία ever δηλαδή), θα ήταν στην κορυφή της πλουσιότατης φιλμογραφίας της Pixar.\nΠαραπάνω από ιδανικός συνδυασμός, ποιος μπορεί να πει όχι σε σχεδόν 3 ώρες αναμνήσεων; Αστείες και τρυφερές όσο λίγες ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα δύο Toy Story back-to-back φτιάχνουν μια απολαυστική κινηματογραφική βραδιά.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 18:26 1 σχόλια\nTags: adventure, animation, comedy, Double Feature, Pixar\nWar of the Reels #1: The Condemned (2007) vs The Tournament (2009)\n>> Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010\nΚαι οι δύο ταινίες εμπνέονται απ' την ιδέα του ιαπωνικού αριστουργήματος του Kinji Fukasaku, Battle Royale (2000), και ακολουθούν μια ομάδα ανθρώπων που συγκρούονται μεταξύ τους σε ένα μακάβριο “παιχνίδι”: προσπαθείς να σκοτώσεις όλους τους υπόλοιπους, και ο τελευταίος που μένει ζωντανός είναι ο νικητής. Καμία απ' τις δυο δεν φτάνει ούτε καν κοντά στην ποιότητα του BR. Ποια όμως είναι η καλύτερη; Θα το αναλύσω όσο μπορώ, παρακάτω.\nThe Condemned: Ένας φιλόδοξος παραγωγός που θέλει να πιάσει την καλή, αποφασίζει να δημιουργήσει ένα ακραίο reality με στόχο να καταρρίψει όλα τα ρεκόρ τηλεθέασης, προβάλλοντας το όμως μέσω Internet. Σε ένα νησί το οποίο έχει εξοπλίσει με κάμερες, φέρνει 10 θανατοποινίτες και τους αφήνει ελεύθερους για 30 ώρες, με στόχο να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Ο νικητής κερδίζει την ελευθερία του, και ένα ποσοστό των κερδών του show.\nThe Tournament: Μια εταιρεία οργανώνει κάθε εφτά χρόνια ένα θανατηφόρο τουρνουά: 30 πληρωμένοι δολοφόνοι αγωνίζονται, με τον καθένα απ' αυτούς να προσπαθεί να σκοτώσει όλους τους υπόλοιπους και να μείνει ως ο μοναδικός επιζών για να κερδίσει 10 εκατομμύρια δολάρια και τον τίτλο του “Καλύτερου φονιά στον Κόσμο”. Το τουρνουά παρακολουθούν επιλεγμένοι πλούσιοι μέσω των κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης της εταιρείας, που εκμεταλλεύεται όποια κάμερα υπάρχει σε κάθε σημείο της εκάστοτε πόλης, και φυσικά κατά τη διάρκειά του στοιχηματίζουν τεράστια ποσά σε κάθε παίχτη.\nΦαινομενικά παρόμοιες ταινίες, και όντως η βασική υπόθεσή τους είναι ίδια. Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι και τα δύο “δανείζονται” αυτήν την ιδέα από αλλού, η ιστορία του The Condemned λειτουργεί καλύτερα για έναν απλούστατο λόγο: η ιδέα ότι κάπου ένας τρελάρας πέταξε 10 θανατοποινίτες σε ένα νησί για να σκοτωθούν όσο τους βιντεοσκοπεί, είναι αρκετά ρεαλιστική. Απ' την άλλη, η ύπαρξη “αγώνων” θανάτου στους δρόμους μιας μεγαλούπολης με τον κόσμο να μην παίρνει χαμπάρι καμία φορά, είναι τραβηγμένη απ' τα μαλλιά και σίγουρα αυτό σε απωθεί ήδη απ' την αρχή. Νικητής του γύρου λοιπόν, The Condemned.\nΩς τυπικές ταινίες δράσης, καμία απ' τις δυο ταινίες δεν διεκδικεί δάφνες σεναρίου. Όμως μεταξύ τους, η διαφορά είναι χαοτική. Το The Condemned, παραδόξως ξεκινάει αξιοπρεπέστατα, με το πρώτο 1/3 του να είναι σφιχτό, γρήγορο και ρεαλιστικό. Στην πορεία αποφασίζει να ασχοληθεί με πολλά πράγματα όμως, προσπαθώντας να χωρέσει στην ~1 ώρα που απομένει τους παραγωγούς, τους παίχτες, την οικογένεια ενός παίχτη και την κυβέρνηση. Κάπου χάνει λίγο τον μπούσουλα, αλλά σίγουρα εκτιμάς ότι επιχείρησε να τοποθετήσει καλύτερα τους πρωταγωνιστές του, αντί να αφήσει απλά τη δράση να μιλήσει. Αντίθετα, το The Tournament σε βάζει κατ' ευθείαν στο ψητό, και επί 90 λεπτά τρέχει για να δώσει όσες περισσότερες σκηνές δράσης μπορεί. Το αποτέλεσμα έχει ΠΟΛΛΕΣ σεναριακές τρύπες, και μοιάζει πιο πολύ με ένα κολλάζ από σκηνές που δεν έχουν λογική συνέχεια. Επίσης, ενώ προσπαθεί να σε κάνει να συμπαθήσεις τουλάχιστον τρεις χαρακτήρες, αποτυγχάνει οικτρά και στο τέλος πραγματικά δεν νοιάζεσαι ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, με τα κίνητρα των πρωταγωνιστών να είναι στις περισσότερες περιπτώσεις, άκρως αμφισβητήσιμα. Θετικούς πόντους μπορείς να δώσεις στο The Condemned και για την προσπάθειά του να δώσει ένα υποτυπώδες μήνυμα. Παρότι εντελώς άγαρμπο, το τελευταίο μέρος του είναι ένα εμφανές κατηγορώ προς το reality, τους παραγωγούς του και τους θεατές του. Το The Tournament πάει να κάνει κάτι παρόμοιο (αλλά μόνο για τους παραγωγούς), αλλά δεν πετυχαίνει ούτε αυτό. Νικητής και αυτού το γύρου (με διαφορά), το The Condemned.\nΌπως και σε κανένα άλλο τομέα, ούτε κι εδώ διαπρέπει καμία απ' τις δυο ταινίες. Το The Comdemned είναι γενικά καλογυρισμένο, στις περισσότερες απ' τις σκηνές δράσης όμως χάνεσαι λίγο: η κάμερα κουνιέται υπερβολικά, ενώ για κάποιον παράξενο λόγο κάνει συνεχώς κοντινά πλάνα με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνεις κάπου τι βλέπεις (γενικό μειονέκτημα των σύγχρονων ταινιών δράσης δυστυχώς). Κατά τα άλλα όμως, στέκεται μια χαρά, και κάνει ωραίες εναλλαγές από τα monitors (αυτά που χρησιμοποιούν οι παραγωγοί για να παρακολουθούν το νησί) στο περιεχόμενό τους. Το The Tournament, γενικά δεν έχει προβλήματα στον τεχνικό τομέα, έχοντας μάλιστα 2-3 εξαιρετικά γυρισμένες σκηνές και κερδίζει με μικρή διαφορά το γύρο αυτό.\nΌταν συγκρίνεις μια ταινία του WWE με ταινία που παίζει ο Robert Carlyle, ξέρεις πάνω κάτω πια είναι ανώτερη ερμηνευτικά. Παραδόξως πάντως, το The Condemned έχει μια χαρά ερμηνείες, περίμενα πολύ χειρότερα πράγματα. Ο Steve “Stone Cold” Austin είναι πειστικότατος στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ τη παράσταση κλέβει φυσικά ο μεγάλος Vinnie Jones. Το The Tournament όμως πέρα από 1-2 εξαιρέσεις (την ατάλαντη Kelly Hu λόγου χάρη), είναι ερμηνευτικά σχεδόν άψογο: ο Robert Carlyle και ο Ving Rhames δίνουν με την ερμηνεία και μόνο, βάθος στους χάρτινους χαρακτήρες τους, ενώ ο Ian Somerhalder είναι ανατριχιαστικά εξαιρετικός στο ρόλο του παρανοϊκότερου δολοφόνου στο τουρνουά. Νικητής του γύρου, το The Tournament.\n...The Condemned. Μπορεί να φαίνεται μικρή η διαφορά των δύο ταινιών (αφού κερδίζουν από 2 γύρους η κάθε μια), αλλά δεν είναι. Το The Tournament είναι μια άψυχη ταινία δράσης, με κακογραμμένο σενάριο, αλλά με 2-3 καλογυρισμένες σκηνές που του προσδίδουν κάποιο στυλ. Το The Condemned όμως, ενώ δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα απ' τον action σωρό, είναι μια αξιοπρεπέστατη ταινία, που αν δεν έχεις πρόβλημα με τη υπερβολική βία του, θα σου κρατήσει καλή παρέα για κάτι λιγότερο από 2 ωρίτσες, χωρίς να τραβάς τα μαλλιά σου απ' τις σεναριακές “πατάτες”. Για ταινία του WWE, είναι μια ευχάριστη έκπληξη.\n[Αν βαθμολογούσα τις ταινίες, θα έδινα 1,5/5 στο The Tournament και 2,5/5 στο The Condemned.]\nDisclaimer: Το format του post είναι clopy-paste απ' το Reel Rumbles του FlickChart.com. Μου άρεσε η ιδέα και είπα να το κάνω κι εγώ. :P Kράξτε ελεύθερα, αλλά εγώ μια φορά credit έδωσα. :P\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 12:05 0 σχόλια\nTags: action, War of the Reels\nΕλληνικός τίτλος: Το ξύπνημα των νεκρών\nΣενάριο: James Gunn (βασισμένο ελαφρά στη ομώνυμη ταινία του George A. Rοmero)\nΠαίζουν: Sarah Polley, Ving Rhames, Jake Weber, Michael Kelly\nΤρομο-δράση με ζόμπι\nΜια ωραία πρωία στο Milwaukee (στο βορρά των ΗΠΑ) ξεσπάει από άγνωστα αίτια ένα είδος επιδημίας που μετατρέπει μέρος του πληθυσμού σε σαρκοβόρα ζόμπι. Έχοντας ήδη χάσει το σύζυγό της που δαγκώθηκε από ζόμπι, μια νεαρή νοσοκόμα θα εγκαταλείψει το σπίτι της για να σωθεί. Στο δρόμο θα συναντήσει κι άλλους επιζήσαντες και όλοι μαζί θα βρουν καταφύγιο σε ένα εγκαταλελειμμένο εμπορικό κέντρο. Όταν τα ζόμπι θα αρχίσουν να το πολιορκούν, θα επιχειρήσουν να βρουν τρόπο για να ξεφύγουν.\nΑς ξεκαθαρίσω αρχικά ότι δεν είμαι ιδιαίτερος fan του είδους, αν και θεωρώ το Shaun of the Dead μια απ' τις αγαπημένες μου ταινίες, και βρήκα το 28 Days Later εξαιρετικό. Επομένως έχω μικρή επαφή με τις κλασικές ζομποταινίες, και μηδενική με την τριλογία του George A. Rοmero, του δεύτερου μέρους της οποίας είναι remake το Dawn of the Dead του 2004. Οπότε προφανώς δεν μπορώ να κρίνω την προσπάθεια του Zack Snyder σαν επαναφορά ενός θρύλου, αλλά σαν άλλη μια ταινία που απλά τυχαίνει να αφορά zombies. Ως “ανίδεος” λοιπόν, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Ο Zack Snyder στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δείχνει γιατί το Hollywood του εμπιστεύτηκε αργότερα “μεγάλα” projects όπως το 300 και το Watchmen (τα οποία και προσωπικά αγαπάω). Το Dawn of the Dead είναι υπέροχα γυρισμένο, με καταπληκτικά πλάνα και εξαιρετική χρήση του slow motion αλλά και της -τυπικής βέβαια- μουσικής, για να δημιουργήσει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα. Σίγουρα δεν θα φοβηθείς, αλλά θα μπεις αρκετά στο πετσί των χαρακτήρων ώστε να νιώθεις μια ταχυπαλμία σε έντονες σκηνές δράσης και να φωνάζεις στην τηλεόραση/οθόνη σου. Σεναριακά το Dawn of the Dead είναι αρκετά σφιχτό, πάντα με τις κλασικές ηλίθιες αποφάσεις κάποιων μελών της ομάδας (όπως κάθε ταινία τρόμου που ...σέβεται των εαυτό της :P ) χωρίς να είναι όμως κάτι συγκλονιστικό, ενώ χωρίς να είναι απογοητευτικό, δεν εντυπωσιάζει ούτε στον ερμηνευτικό τομέα. Ό,τι χάνει όμως εκεί, το ξεπληρώνει με χορταστική δράση, ωραίες καινοτομίες (βλ. ζόμπι να τρέχουν σαν κανονικοί άνθρωποι) και ελαφρά κωμικά στοιχεία.\nΓενικά, μπορεί να μην έχει ερμηνείες ή διαλόγους οσκαρικού επιπέδου, αλλά η στυλιζαρισμένη δράση και η εξαιρετική του ατμόσφαιρα θα σε αποζημιώσουν με το παραπάνω. Αν αντέχεις το αίμα και το πετσόκομμα, θα περάσεις εξαιρετικά.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 20:49 2 σχόλια\nTags: 2004, action, horror, Zack Snyder, zombie\n>> Κυριακή, 23 Μαΐου 2010\nΣενάριο: Boaz Yakin, Doug Miro, Carlo Bernard (απ' την ιστορία του Jordan Mechner)\nΠαίζουν: Jake Gyllenhaal, Gemma Arterton, Ben Kingsley, Alfred Molina, Richard Coyle\nΠεριπέτεια/δράση εποχής, φαντασία\nΣτην αχανή αυτοκρατορία της Περσίας, βασιλεύει ένας δίκαιος άντρας, με τον αδερφό του και τους τρεις γιους του. Μετά από μια επιτυχημένη επιδρομή σε μια πόλη που φέρεται να αθέτησε τις συμφωνίες με το παλάτι, ο νεαρότερος απ' τους πρίγκιπες θα βρεθεί με ένα μυστηριώδες μαχαίρι στην κατοχή του. Όταν κατηγορηθεί για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε, αναγκάζεται να κρυφτεί απ' το βασιλιά με τη βοήθεια μια όμορφης πριγκίπισσας, και ανακαλύπτει τυχαία ότι το μαχαίρι έχει την ιδιότητα να γυρίζει τον κάτοχό του πίσω στο χρόνο. Αποφασισμένος να ξεδιαλύνει το μυστήριο της ενοχοποίησης του και να σώσει το βασίλειο από έναν επικείμενο κίνδυνο, θα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου, συναντώντας στην πορεία του επικίνδυνους αντιπάλους αλλά και έμπιστους συνεργάτες.\nΤι περιμένεις από ένα καλοκαιρινό blockbuster; Διασκέδαση. Πέρσι τέτοιον καιρό, έβγαινα απ' το Star Trek ενθουσιασμένος, έχοντας περάσει ένα εξαιρετικό δίωρο. Για το Prince of Persia είχα σαφώς χαμηλότερες προσδοκίες για τους εξής λόγους: η συγγραφική ομάδα και ο σκηνοθέτης έχουν κακό ιστορικό, η παρουσία του ονόματος του Jerry Bruckheimer είναι ισοδύναμη με μπόλικα εφέ και λίγη ουσία (πέρα λίγων εξαιρέσεων) και η ιστορία έχει δείξει ότι, κατά τη μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη, τα videogames πετσοκόβονται. Φυσικά η ιστορία, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έχει καμία σχέση μ' αυτήν του αντίστοιχου παιχνιδιού, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημά μας. Για άλλη μια φορά έχουμε την πολυφορεμένη φόρμουλα ενός ζευγαριού, με τη γυναίκα να πιστεύει στο πεπρωμένο και τον άντρα να την καλεί να φτιάξει μόνη της τη μοίρα της. Στην πορεία κάποια οικογενειακή προδοσία, ο ήρωας θα κυνηγηθεί ως ένοχος για κάτι που δεν έχει κάνει κτλ κτλ, διανθισμένα φυσικά με διαλόγους που βρίθουν από υπονοούμενα. Επίσης, η ταινία είναι φανερό ότι υποφέρει στον τομέα του μοντάζ, καθώς είναι δύσκολο να μην προσέξεις τα “χοντρά” κοψίματα. Όσο γκρινιάρης κι αν είμαι όμως, το αποτέλεσμα αν και προβλέψιμο, δεν παύει να είναι και ευχάριστο. Φρέσκο σκηνικό, γρήγορη δράση, ωραιότατα εφέ (αν και μερικές σκηνές προς το τέλος είναι αρκετά βαρυφορτωμένες) και ένας Alfred Molina που σβήνει όλους τους υπόλοιπους όταν βρίσκεται στην οθόνη, προσφέροντας άφθονο γέλιο. Ερμηνευτικά, εξαιρετικός ο Richard Coyle, με τους υπόλοιπους (και ειδικά τους πρωταγωνιστές Jake Gyllenhaal και Gemma Arterton) να μην εντυπωσιάζουν, χωρίς να είναι βέβαια ούτε και κακοί.\nΕν τέλει, το Prince of Persia φιλοδοξεί να γίνει το νέο Pirates of the Carribbean. Σίγουρα το Curse of the Black Pearl είναι έτη φωτός ανώτερο απ' το Sands of Time, και το μέλλον του franchise δείχνει μάλλον δυσοίωνο, αλλά αν δοθεί η απαραίτητη προσοχή και αναλάβουν κάποιοι ωριμότεροι άνθρωποι το επόμενο Prince of Persia, μπορεί να βελτιωθεί κατά πολύ απ' το απλά καλό πρώτο μέρος. Είναι αρκετά διασκεδαστικό, αλλά αφήνει την αίσθηση ενός καθήκοντος που έπρεπε να διεκπεραιωθεί, χωρίς μεράκι και αγάπη απ' τους συντελεστές.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 23:51 4 σχόλια\nTags: 2010, action, adventure, fantasy\n>> Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010\nΠαίζουν: Russell Crowe, Cate Blanchett, William Hurt, Mark Strong, Oscar Isaac, Danny Huston\nΠολεμική Περιπέτεια-Δράση Εποχής\nΟ Sir Ridley Scott νομίζω δεν χρειάζεται συστάσεις. Πέρα απ' τα αριστουργήματα Alien και Blade Runner όμως, οι περισσότερες ταινίες της φιλμογραφίας του, διχάζουν κοινό και κριτικούς. Σ' αυτήν την κατηγορία ανήκε και το Kingdom of Heaven του 2005, που πήρε χλιαρές προς κακές κριτικές και δεν απέδωσε τόσα χρήματα όσο θα περίμεναν οι παραγωγοί του μετά την επιτυχία άλλων epic war movies όπως το Troy το 2004. Προσωπικά, λατρεύω το είδος: μάχες επικών διαστάσεων, μονομαχίες με σπαθιά και τόξα, πολιορκίες, όμορφα μακρινά πλάνα με πεδιάδες/ερήμους/ποτάμια/θάλασσες και τεράστιους στρατούς να συγκρούονται. Αγαπάω πολέμους, είτε στην Αρχαία Ελλάδα είτε στο Μεσαίωνα είτε οπουδήποτε αλλού, πώς να το κάνουμε. :P Επομένως ανήκω στην κατηγορία που αγάπησε το Kingdom of Heaven και έχει στη βιβλιοθήκη του το Director's Cut των -πλουσιότατων- 4 dvd. Ευτυχώς το αγαπάει εξίσου και ο Sir Ridley Scott, οπότε αποφάσισε να γυρίσει άλλο ένο μεσαιωνικό epic!\nΑν το μόνο που γνωρίζεις για το Robin Hood του 2010 είναι ο τίτλος, η εύλογη απορία σου θα είναι: “τι σχέση έχει ο παλιός καλός Ρομπέν των Δασών με επικές μάχες και πολιορκίες μωρέ; δεν είναι εκείνος ο παράνομος που κρυβόταν στο δάσος με τους φίλους του και έκλεβε απ' το βασιλιά για να δίνει στους φτωχούς;”. Ναι, αυτός είναι. Αλλά το Robin Hood του 2010 έρχεται για να μας δείξει πώς ο Robin Longstride, κατέληξε να γίνει ο παράνομος Robin Hood. Είναι δηλαδή ένα “Robin Hood Begins”. Ο Robin Longstride είναι ένας Άγγλος τοξότης που συμμετείχε στην 3η Σταυροφορία με τον Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο. Στην επιστροφή από τους Αγίους Τόπους, ο αγγλικός στρατός λεηλατεί τη γαλλική γη και κατά τη διάρκεια μια πολιορκίας, ο Ριχάρδος σκοτώνεται. Από μια περίεργη στροφή της μοίρας, ο Robin και οι σύντροφοί του, θα βρεθούν με το βασιλικό στέμμα στα χέρια τους, εισιτήριο για την πατρίδα. Πίσω στο Λονδίνο πια, ο αδερφός του Ριχάρδου, ο Ιωάννης στέφεται βασιλιάς και επιβάλλει στον ήδη βασανισμένο λαό, σκληρή φορολογία. Ο Robin επιστρέφει στο Nottingham για να εκπληρώσει μια υπόσχεση, και θα βρεθεί στο μέσο μιας εξέργεσης των βαρόνων του Βορρά εναντίον του βασιλιά, αλλά και μιας μυστικής εισβολής των Γάλλων μετά την προδοσία ενός Άγγλου αξιωματικού.\nΑν λάβουμε υπ' όψιν ότι ο Robin Hood είναι θρυλικό πρόσωπο, η ταινία έχει απροσδόκητη ιστορική ακρίβεια και δένει όμορφα την ιστορία με το μύθο, χωρίς να παίρνει πολλές ελευθερίες. Το βασικό της πρόβλημα είναι ότι θέλει να ασχοληθεί με πολλά πράγματα: με τον αντίκτυπο μιας αιματοβαμμένης σταυροφορίας στους απλούς στρατιώτες αλλά και στο κράτος της Αγγλίας, με την εξέργεση του Αγγλικού πληθυσμού απέναντι στον Ιωάννη, με την Magna Carta, με τη γαλλική εισβολή και φυσικά με την έλευση του Robin Hood στο Nottingham και το ειδύλιο με την Marion. Και μπορεί όλα αυτά να απλώνονται με μαεστρία σε κάτι παραπάνω από 2 ώρες, αλλά είναι εμφανές απ' την αρχή ότι δεν έχει μια σαφή κατεύθυνση. Παρ' όλα αυτά, όπως περιμένουμε απ' τον Ridley Scott, είναι τεχνικά άψογη, με φανταστική φωτογραφία και εξαιρετική σκηνοθεσία των μαχών, δίνοντας πάντα την αναμενόμενη επικής κλίμακας ατμόσφαιρα. Δυνατές ερμηνείες απ' το cast (με πρωτεργάτη τον πάντα άψογο Russell Crowe, και εξαιρετικούς Mark Strong, William Hurt και Oscar Isaac), γρήγορη δράση και πολύ καλό δέσιμο της ιστορίας με τη ζωή του Robin Hood ως παράνομου, συμπληρώνουν ένα γεμάτο, χορταστικό πακέτο μεσαιωνικής περιπέτειας.\nΚύριο μειονέκτημα του Robin Hood, είναι ότι μοιάζει υπερβολικά με τα προηγούμενα epics του Ridley Scott, το Gladiator και το Kingdom of Heaven. Φυσικά, οι fans του είδους -και ειδκά αυτών των δύο- θα περάσουν πολύ καλά, καθώς έχει όλα τα στοιχεία που φτιάχνουν μια καλή περιπέτεια δράσης με ξίφη, τόξα και ιππότες. Οι υπόλοιποι, αμφιβάλλω αν θα γίνουν οπαδοί του genre, αλλά πιστεύω ότι είναι αρκετά εύπεπτο ώστε να το ευχαριστηθούν.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 00:32 0 σχόλια\nTags: 2010, action, adventure, epic, Ridley Scott, Russell Crowe\n>> Κυριακή, 9 Μαΐου 2010\nΣενάριο: Matthew Vaughn, Jane Goldman (απ' το comic του Mark Millar)\nΠαίζουν: Aaron Johnson, Chloe Moretz, Nic Cage, Mark Strong, Christopher Mintz-Plasse\nΠεριπέτεια, δράση, κωμωδία και (wannabe-)superheroes\nΈνας έφηβος αποφασίζει να κάνει αυτό που δεν έχει σκεφτεί κανένας μέχρι εκείνη τη στιγμή: να βάλει μια στολή και να βγει στους δρόμους ως υπερ-ήρωας πολεμώντας το έγκλημα. Η πρώτη του απόπειρα μπορεί να είναι απογοητευτική αλλά δεν το βάζει κάτω, και εν τέλει ένα βιντεάκι στο οποίο σώζει ένα τύπο από επίθεση συμμορίας, καταλήγει στο YouTube, μετατρέποντας τον στο μεγαλύτερο φαινόμενο των ημερών και φέρνοντας στο προσκήνιο και μιμητές. Η πρώτη του σοβαρή αποστολή, δεν είναι μακριά...\nΕίχα γράψει εδώ, ότι με δεδομένο πόσο μου άρεσε το comic του Mark Millar, ανέμενα με ανυπομονησία και την μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Απογοητεύτηκα; Ούτε στο ελάχιστο! Ο Matthew Vaughn έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στη μεταφορά της ατμόσφαιρας, χωρίς να χάνει ευκαιρία και για “κλεισίματα του ματιού” στους fans των comics, με αποκορύφωμα μια εξαιρετική σκηνή που βάζει έναν χαρακτήρα του να διαβάζει ένα comic και την κάμερα να “βουτάει” στις σελίδες. Φοβερή δουλειά έχει κάνει και στις εναλλαγές των σκηνών μεταξύ τους, όπως μας είχε συνηθίσει και απ' τις προηγούμενες δουλειές του. Αλλά ας μπούμε λίγο στο ψητό. Κάποιοι απ' τους αγαπητούς αμερικάνους (και όχι μόνο) κριτικούς που έχουν στην πλάτη τους 50+ χρόνια, δεν πήραν χαμπάρι τι είδαν:\n~ Είδαν παρωδία. Ένα κωμικό take στο είδος των superhero movies είναι απαραίτητα παρωδία; ΟΧΙ! Φυσικά και κοροϊδεύει σε αρκετά σημεία διάφορες τάσεις του είδους, αλλά τελικά δεν είναι αυτός ο κύριος σκοπός του. Περνάει ισχυρά μηνύματα, από την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται ο καθένας ειδικά στη σημερινή εποχή, μέχρι την “υποχρέωση” να βοηθάς τον συνάνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη. Χαρακτηριστικό σημείο, η εναλλακτική προσέγγιση του “with great power comes great responsibility” του Peter Parker. Αρνείται να δεχτεί ότι “with no power comes no responsibility”, και βάζει τον ήρωά του να ρισκάρει την προσωπική του ασφάλεια για κάποιον άλλο, απλά και μόνο γιατί ξέρει ότι μπορεί να κάνει κάτι.\n~ Μιας και μίλησα για μηνύματα, είδαν υπερβολική βια και βωμολοχία από ένα ανήλικο κορίτσι. Τόσο πουριτανοί έχουμε καταντήσει; Αν μπορούσες να προσάψεις κάτι στο comic ήταν ότι σε κανένα σημείο (ίσως πλην του τέλους) δεν έδειχνε τη μικρή να νιώθει τον αντίκτυπο της δολοφονίας. Εδώ όμως, αν και ξεκινάει έτσι, καταλήγει σε μια συγκινητική τελική σκηνή μεταξύ του Kick-Ass και της Hit-Girl που αν δεν ερμηνεύεται ως καταδίκη της βιας και της εκδίκησης, μάλλον εγώ βλέπω ό,τι θέλω.\nΤι είδα εγώ; Μια εξαιρετική ταινία, που ισορροπεί μεταξύ μιας coming-of-age κωμωδίας και μιας ταινίας δράσης του John Woo. Ευφυές χιούμορ με συνεχείς αναφορές σε ταινίες και comics, εντυπωσιακές χορογραφίες στις σκηνές δράσης, και φανταστικές ερμηνείες απ' το cast (highlight η μικρή Chloe Moretz που ούτως ή άλλως είχαμε λατρέψει στο 500 Days of Summer). Χορταστική και απολαυστική απ' την αρχή μέχρι το τέλος. Δυστυχώς, ο κόσμος δεν την δέχτηκε όπως της άξιζε (χαρακτηριστικά όταν την είδα εγώ στην αίθουσα ήμαστε 4 άτομα!) και φταίει γι' αυτό σε μεγάλο βαθμό το κακό marketing, που την παρουσίαζε σαν απλή κωμωδία/παρωδία. Κρίμα, αλλά ελπίζω σε καλές πωλήσεις στο dvd, ώστε να έχουμε σε μερικά χρόνια το sequel που teasάρει και το comic αλλά και η τελική σκηνή της ταινίας.\nΑναρτήθηκε από Alien_Dwarf στις 20:00 0 σχόλια\nTags: action, comedy, comics, Matthew Vaughn, Nic Cage\nDouble Feature #1: Toy Story (1995) & Toy Story 2 ...\nWar of the Reels #1: The Condemned (2007) vs The T...


Στα δίχτυα Ιταλού γόη η Μυλωνά\n10-09-2014 | 11:28πμ\nH καυτή Ελληνίδα… Κλόντια Σίφερ έπεσε στην αγκαλιά του Riccardo Pozzoli\nΑπό την αγκαλιά της πιο γνωστής Ιταλίδας fashion blogger και style icon σ’ εκείνη της Ελληνίδας… Κλόντια Σίφερ. Ο γοητευτικός Riccardo Pozzoli, που κάποτε διατηρούσε σχέση με τη συμπατριώτισσά του Chiara Ferragni, έχει μπλεχτεί πια στα δίχτυα του έρωτα της «δικής» μας Νάσιας Μυλωνά.\nΤο μοντέλο, που κατάφερε να αναδειχτεί στον κόσμο της μόδας χωρίς να πάρει μέρος σε κανέναν διαγωνισμό ομορφιάς, έχει «χτίσει» μια αξιοζήλευτη καριέρα εκτός των ελληνικών συνόρων. Με μόνιμη βάση της πια το Μιλάνο, η πανέμορφη Νάσια κλείνει τη μία δουλειά μετά την άλλη σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, ωστόσο τις καλύτερες συνεργασίες της τις έχει στις μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις της μόδας, αλλά και στην αγαπημένη της Νέα Υόρκη.\nΤο γεγονός ότι το ξανθό μοντέλο έχει επιλέξει την πρωτεύουσα του ιταλικού Βορρά ως ορμητήριό της, είχε ως αποτέλεσμα να… πέσει πάνω στον Riccardo, ο οποίος δεν έμεινε ασυγκίνητος από την ομορφιά της. Ο Ιταλός επιχειρηματίας ήταν ζευγάρι επί επτά χρόνια (χώρισαν τον Μάιο του 2013) με τη διεθνώς γνωστή fashion blogger Chiara Ferragni, ωστόσο εξακολουθούν να συνεργάζονται, αφού είναι εκείνος που «τρέχει» την επιχείρησή της, μία από τις πιο επιτυχημένες στην προώθηση πολυτελών αγαθών.\nΧωρίς να είναι γνωστό το πότε, στη ζωή του γοητευτικού Ιταλού μπήκε η Νάσια και ο έρωτάς τους… προδόθηκε από το Ιnstagram. Ο Riccardo είναι και φωτογράφος, οπότε το προτιμά από τα άλλα social media και εμπλουτίζει τη σελίδα του με φωτογραφίες από την καθημερινότητά του. Σε κάποιες από αυτές λοιπόν τον είδαμε να έχει στην αγκαλιά του το όμορφο μοντέλο από την Ελλάδα, ενώ συλλέγοντας πληροφορίες επιβεβαιώσαμε το ειδύλλιό τους.\nΟσο για τις δραστηριότητές τους; Ο Riccardo δηλώνει λάτρης των σπορ αλλά και των μηχανών, αγαπάει πολύ τις «αποδράσεις», ενώ η Νάσια τον ακολουθεί στις εξορμήσεις του, όταν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις της το επιτρέπουν. Μάλιστα το καλοκαίρι τους το πέρασαν στο Portofino και το Bormio.


Qatar Airways Αεροπορικά Εισιτήρια | e-airtickets.gr\nEδώ θα βρείτε όλα τα τελευταία νέα και τις προσφορές για αεροπορικά εισιτήρια της Qatar Airways. Στο e-airtickets.gr μπορείτε να κλείσετε online αεροπορικά εισιτήρια με την Qatar Airways, εύκολα και με απόλυτη ασφάλεια όλο το 24ωρο. Χρησιμοποιήστε την φόρμα αναζήτησης και βρείτε τα πιο φθηνά αεροπορικά εισιτήρια της Qatar Airways.\nΑπολαύστε μία ταξιδιωτική εμπειρία 5 αστέρων με την Qatar Airways σε φανταστικές τιμές! Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν ή ακόμα καλύτερα κάνουν από τώρα κράτηση και επωφελούνται των φανταστικών τιμών! Κάντε από τώρα κράτηση και έως 7 Οκτωβρίου 2013 για ταξίδια από Ιανουάριο έως Ιούνιο 2014. Μην χάσετε την ευκαιρία!\nΑπομένουν λίγες μέρες μόνο για να επωφεληθείτε της φθινοπωρινής προσφοράς της Qatar Airways προς μακρινούς προορισμούς σε όλον τον κόσμο. Οργανώστε από νωρίς τις φθινοπωρινές σας αποδράσεις είτε ταξιδεύετε στην οικονομική είτε στην διακεκριμένη θέση και κλείστε θέση από 500 ευρώ. Οι θέσεις είναι περιορισμένες, γι’ αυτό βιστείτε και κάντε κράτηση τώρα μέσα από [...]\nΠετάξτε προς Άμπου Ντάμπι, Ντουμπάι, Μπεϊζίνγκ, Χονγκ Κονγκ, Μελβούρνη, Σανγκάη και Γκουαντζού απολαμβάνοντας το υψηλό επίπεδο ποιότητας υπηρεσιών της Qatar Airways, της καλύτερης αεροπορικής εταιρείας του κόσμου με τους πιο σύγχρονους στόλους αεροσκαφών που κυκλοφορούν στον αέρα σήμερα. Επωφεληθείτε από τις χειμερινές προσφορές και πετάξτε από 438€ κάνοντας την κράτησή σας μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου.\nΌταν πρόκειται να ταξιδέψετε σε μακρινούς προορισμούς, ένα από τα σημαντικότερα που θα πρέπει να επιζητήσετε πριν κλείσετε τα αεροπορικά σας εισιτήρια, είναι η άνεση. Και όταν μιλάμε για άνεση, τότε η εταιρία που μας έρχεται στο μυαλό είναι η Qatar Airways, η αεροπορική εταιρία της Χρονιάς 2012, βραβευμένη από την Skytrax για δεύτερη συνεχή [...]


Δυο Έλληνες διασχίζουν με μια βέσπα την Αφρική | LiFO\n9.8.2018 | 09:44\n«Το ταξίδι είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το να βλέπεις αξιοθέατα. Είναι μια συνεχόμενη αλλαγή τόσο βαθιά και μόνιμη στις αντιλήψεις σου για τη ζωή» έχει πει η ιστορικός Μίριαμ Μπέαρντ.\nΣτη λογική αυτή στηρίζονται ο Στέργιος και η Αλεξάνδρα, οι οποίοι αποφάσισαν να γυρίσουν τον κόσμο ταξιδεύοντας πάνω σε μια Vespa PX200. Το ημερολόγιο των ταξιδιών τους είναι γεμάτο από χιλιόμετρα διαδρομών, εικόνες, εμπειρίες, συναντήσεις, φόβους και νέα τοπία.\nΗ ιστορία τους ξεκίνησε το 2013, όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά τυχαία στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και λίγο καιρό μετά ξεκίνησαν ένα «δοκιμαστικό» στη Νότια Αφρική και το Λεσότο. Η βέσπα κατάφερε να σηκώσει τα καινούργια βάρη κι εκείνοι ανακάλυψαν πως αποτελούν μια δυνατή ομάδα. Από τότε ταξιδεύουν μαζί και σκοπός τους είναι να μη σταματήσουν, αν δεν δουν και την πιο απομακρυσμένη γωνιά της Γης.\nΟ Στέλιος Γκόγκος, 29 ετών, έχει σπουδάσει τεχνικός αυτοκινήτων και τα τελευταία χρόνια εργαζόταν ως σερβιτόρος σε διάφορα καφέ. «Ξεπούλησα ό,τι είχα και δεν είχα, από το παλιό μου κινητό μέχρι το ποδήλατό μου, και Κυριακή πρωί στις 27 του Οκτώβρη του 2013 ήμουν πάνω στο βεσπάκι μου με κατεύθυνση την Αφρική. Μέχρι στιγμής αυτή η περιπέτεια είναι ό,τι καλύτερο και πιο δυνατό έχω ζήσει» αφηγείται.\nΣυνοδοιπόρος του η Αλεξάνδρα Φεφοπούλου, 34 ετών. «Πήρα το πτυχίο μου από το τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στη συνέχεια έκανα μεταπτυχιακό στην Κοινωνική και Ιστορική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τώρα παλεύω ‒ελπίζω όχι μάταια‒ να τελειώσω το διδακτορικό μου στη Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Γιοχάνεσμπουργκ. Μου αρέσει να γνωρίζω διαφορετικούς ανθρώπους, ακόμα κι αν μου είναι αντιπαθείς, καινούργια μέρη και να βγάζω χιλιάδες φωτογραφίες.\nΗ διαδρομή του Στέλιου και της Αλεξάνδρας στην Αφρική. © worldvespa\nΕπίσης, μου αρέσει πολύ να περνάω χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ και να κακομαθαίνω τον σκύλο μου με ασταμάτητες αγκαλιές και χάδια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής μου στην Αθήνα ήταν περίεργα. Δεν μπορώ να πω πως δεν ήταν ωραία. Είχα φίλους πραγματικούς και μια οικογένεια πολύ δεμένη. Επίσης, είχα τον καλύτερο σκύλο στον κόσμο. Ωστόσο, κάποια στιγμή άρχισα να νιώθω αιχμάλωτη της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα» υποστηρίζει.\nΈνα από τα ξεχωριστά ταξίδια του Στέργιου και της Αλεξάνδρας ήταν εκείνο στην Αφρική μόνο με μία βέσπα. Τις εντυπώσεις τους τις έγραψαν σε βιβλίο με τον τίτλο «Ρύζι και Χώμα - Ένα ταξίδι με βέσπα στην Αφρική». Γι' αυτό το ταξιδιωτικό ημερολόγιο μιλήσαμε με τον συγγραφέα του βιβλίου «Η χαμένη τέχνη του ταξιδιού» και καθηγητή Οικονομικής και Πολιτικής του Τουρισμού Στέλιο Βαρβαρέσο, ο οποίος μας είπε: «Μετά από μια ευτυχή σύμπτωση έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Στέργιου και της Αλεξάνδρας. Πάντα πίστευα ότι οι ευτυχείς συμπτώσεις είναι οι καλύτερες στη ζωή, το ίδιο και τώρα. Ο τίτλος του, "Ρύζι και Χώμα", λίγο περίεργος στην πρώτη ανάγνωση, αποκαλυπτικός ωστόσο στη συνέχεια, εφόσον αφορά ένα ταξίδι περιπλάνησης στη Δυτική Αφρική.\nΤο "Ρύζι και Χώμα" είναι ένα βιβλίο δρόμου με χώρο δράσης τη Δυτική Αφρική, που υπογράφουν δύο νέοι άνθρωποι, ο Στέργιος Γκόγκος και η Αλεξάνδρα Φεφοπούλου. Ο Στέργιος, ο πρωταγωνιστής του ταξιδιού, και η Αλεξάνδρα, η πρωταγωνίστρια της συγγραφής του βιβλίου. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να παραλείψω τον μεγάλο πρωταγωνιστή του ταξιδιού, χωρίς τον οποίο δεν θα υπήρχε αυτό το ταξίδι ή, τουλάχιστον, δεν θα ήταν το ίδιο, τη βέσπα του Στέργιου, τον Κίτσο.\nΟ Στέργιος και ο Κίτσος, διασχίζοντας τη Δυτική Αφρική, διασχίζουν την αφρικανική πραγματικότητα. Στην φωτογραφία ένα ταξί στο Κονγκό. ©worldvespa\nΣτέργιος και Κίτσος φεύγουν από τη Θεσσαλονίκη ή, καλύτερα, φεύγουν μακριά από την Ελλάδα της κρίσης για να περιπλανηθούν κατά μήκος της Δυτικής Αφρικής, από την Ταγγέρη έως το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, φορτωμένοι με πολλά όνειρα. Αυτά τα όνειρα είναι το σημαντικότερο αντίβαρο που αντισταθμίζει τα πενιχρά οικονομικά του Στέργιου, εφόσον οι οικονομίες του είναι ό,τι έχει εξοικονομηθεί από τη σκληρή δουλειά του ως σερβιτόρου στη Σαντορίνη.\nΕδώ ο Στέργιος, ένας νέος άνθρωπος, συγκρούεται με την παγιωμένη άποψη του Έλληνα ότι θα πρέπει να έχεις χρήματα για να ταξιδέψεις, και τελικά βγαίνει νικητής. Μας διαψεύδει, ευτυχώς, και φεύγει ενθουσιασμένος και χαρούμενος για ένα ταξίδι που δεν έχει ημερομηνία επιστροφής. Φεύγει χωρίς πολύ προγραμματισμό, αφήνει το ίδιο το ταξίδι να τον καθοδηγήσει και να τον οδηγήσει».\nΚατά τον συγγραφέα Στέλιο Βαρβαρέσο ο Στέργιος, με τον τρόπο του ταξιδιού του, ασπάζεται το πιστεύω δύο μεγάλων ταξιδιωτών, του Φρανκ Τσάτελ και του Πάτρικ Λι Φέρμορ.\nΣτην πραγματικότητα, το ταξίδι δεν απαιτεί χρήματα, μόνο ελεύθερο χρόνο. Όποιος διαθέτει ένα μικρό εισόδημα μπορεί να ταξιδεύει συνεχώς. Στην φωτογραφία ο Στέργιος στις ακτές της Νότιας Αφρικής με θέα τον ωκεανό. ©worldvespa\nΣε τι γλώσσα γελούν οι άνθρωποι; Σε τι γλώσσα αγαπούν; Όπου κι αν πήγα, όποιον και να συνάντησα στον καινούργιο μου δρόμο, κάπως κατάφερα και τον κατάλαβα. Και με κατάλαβε κι εκείνος"\n«Ο Φρανκ Τσάτελ, κληρικός και ταξιδιώτης, έγραψε το 1923 το βιβλίο "Ο ευτυχής ταξιδιώτης - Ένα βιβλίο για φτωχούς". Σ' αυτό υποστηρίζει ότι "την πραγματική χαρά του ταξιδιού τη βιώνει μόνο όποιος αρκείται να ταξιδεύει σαν φτωχός.\nΣτην πραγματικότητα, το ταξίδι δεν απαιτεί χρήματα, μόνο ελεύθερο χρόνο. Όποιος διαθέτει ένα μικρό εισόδημα μπορεί να ταξιδεύει συνεχώς". Ο Πάτρικ Λι Φέρμορ τόνιζε ότι "οι ξένοι που αποκτούν τη μεγαλύτερη εκτίμηση για την Ελλάδα είναι οι μοναχικοί, που τα ταξίδια τούς οδηγούν από τύχη, φτώχεια ή περιέργεια στις ταπεινές και απόκρυφές παρυφές της ελληνικής ζωής".\nO Τρελός Νομάς της Θεσσαλονίκης που κυκλώνει τον κόσμο με μια μηχανή\nΟ Στέργιος, μπολιασμένος με τα πιστεύω του Τσάτελ και του Φέρμορ, ακολουθεί τα χνάρια τους. Ταξιδεύει με λίγα χρήματα, μόνος του, έξω από ομάδες, με φίλους που φτιάχνει από μόνο του το ταξίδι, με πολύ ελεύθερο χρόνο, μεγάλη δόση περιέργειας και πολλές αναζητήσεις, για να ανακαλύψει τις ταπεινές και απόκρυφες παρυφές της αφρικανικής ζωής.\nΌμως αυτή η απλή και χιλιοδοκιμασμένη συνταγή απαιτεί ξεβόλεμα, εσωτερικά και εξωτερικά ξεκαθαρίσματα, πολλά όνειρα. Δεν γίνεται να ταξιδεύει κάποιος μόνος του, χωρίς ημερομηνία επιστροφής, δίχως να είναι ή τρελός ή ονειροπόλος. Και ο Στέργιος μοιάζει μ' έναν ονειροπόλο Τζακ Κέρουακ που πήδαγε στα βαγόνια των τρένων για να ανακαλύψει την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ, με τη μόνη διαφορά ότι αυτός καβαλάει τη βέσπα του, τον Κίτσο, για να ανακαλύψει τη Δυτική Αφρική» επισημαίνει.\nΣτην περιπλάνησή του προς το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στους χωματόδρομους της Δυτικής Αφρικής, ο Στέργιος έπεσε πολλές φορές, αλλά πάντα σηκωνόταν και συνέχιζε προς την επίτευξη του στόχου, ίσως και την εκπλήρωση του ονείρου. ©worldvespa\nΣτη συνέχεια αναρωτιέται: «Ποιος έχει διαβάσει τους "Αλήτες του Ντάρμα" και το "Στον Δρόμο" του Κέρουακ και δεν έχει σκεφτεί, έστω και για μια στιγμή, να τα παρατήσει όλα, να τα διαλύσει όλα, να φορτωθεί έναν σάκο και να φύγει, να χαθεί;».\nΚαι συμπληρώνει: «Κάθε άνθρωπος κρύβει καλά μέσα του, επιμελώς θα έλεγα, ουτοπίες και πολλά όνειρα που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν μια δίοδο προς τα έξω, όπως κάνουν και οι ήρωες του "Δρόμου" του Κέρουακ, οι "ιεροί προσκυνητές" του.\n»Το ίδιο κάνει και ο Στέργιος, κόντρα στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης, των μνημονίων, της μιζέριας και των παγιωμένων αντιλήψεων. Φορτώνει τα λίγα υπάρχοντά του στον Κίτσο και φεύγει. Απλώς φεύγει, γίνεται κοινωνός της αρχαιότερης δραστηριότητας του ανθρώπου, του ταξιδιού. Από τη Θεσσαλονίκη στην Ταγγέρη, από την Ταγγέρη στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, όπου γνωρίζει την Αλεξάνδρα, και από το Κονγκό στη Νότια Αφρική».\nΜπουργκίνα Φάσο. ©worldvespa\n«Το βιβλίο ομολογώ ότι με συνεπήρε όχι μόνο γιατί αγαπώ τα ταξίδια ή επειδή είναι ένα ακόμα ταξιδιωτικό βιβλίο που φωτίζει τη φτωχή ελληνική ταξιδιωτική βιβλιογραφία αλλά γιατί στις σελίδες του κρύβεται η φρεσκάδα δύο νέων ανθρώπων, η διορατική και προβληματισμένη ματιά τους για τη γη της Αφρικής και τους ανθρώπους της. Ο Στέργιος βλέπει πίσω από τα πράγματα, διεισδύει, δεν κοιτάζει απλώς τις εικόνες που περνούν από μπροστά του, βιώνει το δράμα των πρώην αποικιών.\nΟ Στέργιος και ο Κίτσος, διασχίζοντας τη Δυτική Αφρική, διασχίζουν την αφρικανική πραγματικότητα. Το "Ρύζι και Χώμα" δεν είναι ένα βιβλίο περιγραφής ενός εικοσαήμερου οργανωμένου και προστατευμένου ταξιδιού, όπου προέχουν η ασφάλεια και η ημερομηνία επιστροφής, ενός ταξιδιού όπου αναγκαστικά συνυπάρχεις συχνότατα με ανθρώπους που δεν ταιριάζουν τα χνότα σας.\nO Στέργιος δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία τουριστών που, επιστρέφοντας στον τόπο τους, έχουν άποψη για έναν κόσμο που δεν πρόλαβαν καν να κοιτάξουν, να καταλάβουν, να νιώσουν, να δουν. Πρόκειται για μια δεκαπεντάμηνη, μοναχική κατά βάθος περιπλάνηση ενός νέου ανθρώπου και μιας μηχανής που επιθυμούν να φτάσουν κάπου, παίρνοντας κουράγιο ο ένας από τον άλλο, συμπάσχοντας, μόνοι σ' ένα άγνωστο περιβάλλον, με φιλίες που φτιάχνονται στους χωματόδρομους και συντηρούνται μέσα από το δέσιμο και τις εμπειρίες που απλόχερα προσφέρει ο δρόμος» αναφέρει ο κ. Βαρβαρέσος.\nΌμως, θεωρεί ότι η πρωταγωνίστρια του συγγραφικού ταξιδιού είναι η Αλεξάνδρα. «Με τον Στέργιο βρίσκονται για πρώτη φορά στο Κονγκό και χάνονται στη συνέχεια για να ξανασυναντηθούν τυχαία στο Γιοχάνεσμπουργκ. Ο τρόπος γραφής της είναι φρέσκος, λιτός, ευαίσθητος, ανεπιτήδευτος, προβληματισμένος για όσα συμβαίνουν στις χώρες της Δυτικής Αφρικής, στις χώρες όπου η αποικιοκρατία άφησε πολλές ανοιχτές πληγές.\nΟ Στέλιος με ντόπιους στο Κονγκό. ©worldvespa\nΤο βιβλίο υμνεί την άδολη φιλία, εκείνη που φτιάχνουν στον δρόμο, αβίαστα, ταξίδι και ταξιδιώτης. Έτσι, μέσα από τις σελίδες του βρίσκονται, χάνονται, για να ξαναβρεθούν κάπου αλλού, οι συνοδοιπόροι του ταξιδιού, ο Στέργιος, ο Λίαμ, ο Στίβεν, ο Φράνσις, ο Θάνος.\nΔημιουργεί συγκίνηση με την παράθεση μικρών ιστοριών που πλάθονται αυθόρμητα στις συναντήσεις του Στέργιου με τους φιλόξενους κατοίκους των αφρικανικών χωριών, όπως και με τις αναφορές σε αγαπημένους ανθρώπους που έμειναν πίσω, γονείς, αδέλφια, φίλους, και δημιουργεί προβληματισμό με τις συχνές αναφορές στη μνημονιακή Ελλάδα.\nΣτην περιπλάνησή του προς το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στους χωματόδρομους της Δυτικής Αφρικής, ο Στέργιος έπεσε πολλές φορές, αλλά πάντα σηκωνόταν και συνέχιζε προς την επίτευξη του στόχου, ίσως και την εκπλήρωση του ονείρου. Όμως σε κάθε πέσιμο έτρωγε και λίγο χώμα. Πολλά τα πεσίματα, πολύ και το χώμα, όπως και το ρύζι που έφαγε, η φθηνή, συνηθισμένη τροφή των φτωχών Αφρικανών» τονίζει.\n«Στην Ελλάδα της κρίσης, προπάντων κοινωνικής, τα όνειρα των περισσοτέρων έχουν κλειστεί για τα καλά σε ντουλάπια. Ο Στέργιος είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι μπορεί να καταφέρει ένα νέος άνθρωπος που έχει όνειρα κι ελπίζει, ενάντια στις βεβαιότητες των συνομηλίκων του, που συχνά το βλέμμα τους για τη ζωή μοιάζει να έχει κοντύνει και φτάνει να ορίζεται από τα 30 εκατοστά που απέχει από τα μάτια τους η οθόνη του κινητού τους.\nΔιασχίζοντας με το τοπικό "φέρυ" ένα ποτάμι του Κονγκό. ©worldvespa\nΕνάντια σε μια συμβατική και μίζερη καθημερινότητα, όπου οι άψυχες, "άγνωστες" λέξεις, μνημόνια, αγορές, φόροι, κούρεμα, κατασχέσεις, δάνεια, δόσεις, κατέχουν την κύρια πλέον θέση στο λεξιλόγιο του Έλληνα. Αλλά ποια κοινωνία μπορεί να κάνει όνειρα, να ελπίζει στο μέλλον, με τόσο φτωχό, ψυχρό, ανορθόδοξο και απάνθρωπο λεξιλόγιο, ένα λεξιλόγιο απ' όπου απουσιάζουν οι λέξεις "ελπίδα", "όνειρα", "ζωή";\nΑυτό το καταφέρνει, κόντρα στα παραπάνω, η Αλεξάνδρα με τη γραφή της. Κρατώ έντονα ένα μικρό απόσπασμα του βιβλίου, από την τελευταία σελίδα: "Σε τι γλώσσα γελούν οι άνθρωποι; Σε τι γλώσσα αγαπούν; Όπου κι αν πήγα, όποιον και να συνάντησα στον καινούργιο μου δρόμο, κάπως κατάφερα και τον κατάλαβα. Και με κατάλαβε κι εκείνος"».\nΗ ζούγκλα στο Καμερούν. ©worldvespa\nΜια παρέα παιδιών στο Κονγκό. ©worldvespa\nΑπολαμβάνοντας τη θέα στο Λεσότο. ©worldvespa\nΓνώρισε την Αλεξάνδρα, τον Στέργιο και τη βέσπα τους τον...Κίτσο\nΤαξίδια O Τρελός Νομάς της Θεσσαλονίκης που κυκλώνει τον κόσμο με μια μηχανή\nΟ Ηλίας Βροχίδης, Θεσσαλονικιός την καταγωγή και πολίτης του κόσμου, πλέον, συστήνεται επίσης σαν «Τρελός Νομάς» (Mad Nomad) και όχι άδικα – το να περιπλανιέσαι στην Αφρική επί τρία χρόνια (2013-2016) με μια μηχανή μικρού κυβισμού, μόνος τον περισσότερο καιρό, δεν το λες και «παιχνιδάκι»\nΤαξίδια Η 25χρονη Ειρήνη ταξίδεψε ολομόναχη στην Ταϊλάνδη και μιλάει για την εμπειρία του solo travelling\nΤαξίδια Είναι 43 χρόνια μαζί και έχουν ταξιδέψει σ' όλο τον κόσμο\n9.8.2018 | 03:12\nΟ Πατρικ Λι Φερμορ εγραψε για το ταξιδι του, Ολανδια-Ινσταμπουλ με τα ποδια, 40 χρονια μετα, οταν ρωτηθηκε γιατι ειπε γιατι ντρεποταν να γραψει γι αυτο πριν. Πολλοι σημερινοι ταξιδιωτες φαινεται πως κανουν ταξιδια για να φανουν στο διαδικτο, δεν εχουν να πουν πολλα, περιοριζονται σε φιλοσοφικα ερωτηματα βαθους, "σε ποια γλωσσα γελουν οι ανθρωποι εδω" πχ. κι αλλα ευτραπελα... Λιγοι ειναι αυτοι που κανουν ταξιδι γιατι το εχουν στο αιμα τους. Ειδα πολλα μα τιποτα δεν ειδα...


Τί να κάνετε όταν ακούσετε τη φράση: «μαμά, θέλω κι εγώ κινητό» . | Hello Radio Kids\nΤί να κάνετε όταν ακούσετε τη φράση: «μαμά, θέλω κι εγώ κινητό» .\nΚακά τα ψέματα, μπορεί να μεγαλώσαμε σε μια εποχή που «κινητό τηλέφωνο» σήμαινε «παντόφλα» σε χολιγουντιανή ταινία, αλλά πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτά. Κι αν δεν μπορούμε εμείς, τι να περιμένουμε απ’ τα παιδιά μας; Κοντολογίς, τη φράση «μαμά, θέλω κι εγώ κινητό» δεν τη γλιτώνετε με τίποτα. Το θέμα είναι σε ποια ηλικία θα την ακούσετε και ποια θα είναι η αντίδρασή σας.\nΤο πρώτο πράγμα που θα σας έρθει στο μυαλό όταν ακούσετε αυτή τη φράση είναι: «μα πόσο είναι το παιδί μου;» Μην ανησυχείτε, δεν έχει μεγαλώσει τόσο. Απλώς η τριβή των παιδιών με τα κινητά και τις οθόνες ξεκινάει πλέον από πολύ νωρίς (φταίμε κι εμείς είναι η αλήθεια) κι έτσι είναι φυσιολογικό να ανυπομονούν ν’ αποκτήσουν το δικό τους smartphone – ειδικά αν οι γονείς κάποιου φίλου έχουν «λυγίσει» ήδη. Εσείς, πάλι, δεν χρειάζεται να λυγίσετε. Ακόμη κι αν το κάνετε όμως, ας γίνει με το απαραίτητο μέτρο.\nΑν έχετε αποφασίσει ότι δεν μπορεί να έχει ακόμη κινητό…\nΕξηγήστε στο παιδί με απλά λόγια και χωρίς βαρύγδουπες απαγορεύσεις τον λόγο που θεωρείτε πως δεν μπορεί ακόμη να έχει δικό του κινητό. Μιλήστε του για την μικρή χρησιμότητα ενός προσωπικού τηλεφώνου στην ανέμελη ζωή ενός παιδιού – τη ζωή του, δηλαδή – αλλά και τους κινδύνους που κρύβει η χρήση του κινητού, ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά.\nΚατόπιν, δώστε του να καταλάβει ότι κι αν δεν μπορεί να έχει κινητό τώρα, δε σημαίνει ότι αυτή η στιγμή θα αργήσει πάρα πολύ. Καλύτερα ακόμη, αποφασίστε από πριν πότε θα είστε έτοιμοι να του πάρετε κινητό και δώστε του μια ιδέα για να μη νιώθει πως είναι κάτι άπιαστο ή απαγορευμένο.\nΦυσικά, κανένα παιδί δεν θα δεχόταν αυτή την αναβολή με στωικότητα και ικανοποίηση που το χατήρι του κάποτε θα γίνει. Τα μούτρα δεν τα γλιτώνετε με τίποτα. Γι’ αυτό, να έχετε έτοιμη μια παραχώρηση που θα αντιπροτείνετε ως αντάλλαγμα για την υπομονή του, κάτι που δεν του αγοράζατε ή δεν το αφήνατε να κάνει μέχρι σήμερα. Ότι και να ‘ναι αυτό, όμως, δεν πρέπει να σας «καίει» περισσότερο απ’ το κινητό.\nΑν είστε έτοιμοι να του πάρετε κινητό…\nΕξηγήστε στο παιδί με απλά λόγια και χωρίς τρομακτικές υπερβολές ποιοι είναι οι κίνδυνοι που κρύβει η χρήση του κινητού, ιδιαίτερα για μικρά παιδιά σαν κι αυτό. Κατόπιν, ενημερώστε το παιδί για τους όρους χρήσης που έχετε προαποφασίσει, ώστε να γνωρίζει από πριν τι θα μπορεί και τι δεν θα μπορεί να κάνει με το πρώτο του κινητό. Που ξέρετε; Μπορεί να ξενερώσει πριν καν το αποκτήσει.\nΌταν το παιδί πιάσει το κινητό στα χέρια του, φροντίστε να επιληφθείτε ώστε να έχει τις κατάλληλες ρυθμίσεις ασφαλείας και να συμφωνεί με τους όρους χρήσης που έχετε βάλλει. Παράλληλα, θέστε ξεκάθαρα χρονικά όρια στην καθημερινή χρήση για να μην αντιμετωπίσετε φαινόμενα ασυδοσίας ή, ακόμη χειρότερα, εθισμού.\nΑπό εδώ και πέρα, το παιδί έχει δικό του κινητό και με τη βούλα. Και καλά τα όρια και οι όροι, αλλά για να κάνει τη λελογισμένη χρήση που εύχεστε και απαιτείτε δεν αρκεί να σας φοβάται. Το καλύτερο είναι να σας μιμείται, να περιορίσετε δηλαδή και τη δική σας χρήση για να δείξετε στο παιδί πως όσα λέτε δεν ισχύουν μόνο στα λόγια, αλλά τα πιστεύετε αρκετά ώστε να τα κάνετε πράξη κι εσείς.\nΠάρτε μια βαθιά ανάσα ακόμη!\nΌτι κι αν αποφασίσετε, πάντως, να θυμάστε ότι δεν υπάρχει λάθος και σωστό. Το σημαντικό είναι να υπάρχει μέτρο, τόσο στη χρήση του κινητού απ’ το παιδί, όσο και στα όρια και τις απαγορεύσεις, από μέριά σας. Και φυσικα, να μην γίνεται το κινητό αντικείμενο μιας ατέρμονης κόντρας με το παιδί, αφού αυτά τα χρόνια δεν ξανάρχονται και καλό είναι να γεμίζουν με χαμόγελα αιόμορφες αναμνήσεις.


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Ιανουαρίου 2021\nΟ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ....Π. Γεώργιος Κρητικός...\nΑυτές τις ημέρες είχα την ευλογία να διαβάσω το βιβλίο του π. Γεώργιου Δορμπαράκη για τον Μακαριστό Γέροντα π. Γεώργιο Κρητικό και με γέμισε συγκίνηση και για το περιεχόμενο του βιβλίου και για τον βιογραφούμενο Γέροντα αλλά και για τις μνήμες που ξύπνησε η ανάγνωση από την δική μας συναναστροφή με τον Μακαριστό π. Γεώργιο. Στον Πειραιά είχαμε την χάρη από τον Θεό να γνωρίσουμε άγιους και αγωνιστές κληρικούς με πρωτεύοντα ρόλο τον π. Γεώργιο Κρητικό. Αξίζουν ευχαριστίες θερμές στον συγγραφέα π. Γεώργιο Δορμπαράκη, σημαντικό κληρικό της Μητροπόλεως Πειραιώς, για την εξιστόρηση των γεγονότων και των ιστοριών που περιέχει το βιβλίο αλλά και στις εκδόσεις ακολουθείν για την δυνατότητα που μας έδωσαν να ταξιδεύσουμε στην ζωή και στις μνήμες μας που αφορούν τον Μακαριστό Γέροντα π. Γεώργιο Κρητικό.\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 11:05 π.μ. 1 σχόλιο:\nΗ πολιτική ταυτότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου!...\nΗ πολιτική ταυτότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου με ιστορικά χαρακτηριστικά την διεύθυνση της τότε κατοικίας του, Σικίνου 96 Αθήνα και την ημερομηνία έκδοσης της στις 15 Ιουλίου 1955. Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος είναι 16 χρονών και μαθητής!\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 8:27 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ φοιτητική ταυτότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου!\nΗ φοιτητική ταυτότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου, φοιτητης της Νομικής Σχολής Αθηνών, με ημερομηνία 10 Δεκεμβρίου 1956!\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 8:20 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤου Αρχιμανδρίτη Δρ Νικοδήμου Φαρμάκη\nΕίναι αλήθεια πως όταν περνάνε τα χρόνια ξεχνάμε... ξεχνάμε πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα... είναι όμως κάποια πράγματα που δεν τα ξεχνάς ποτέ, δεν τα ξεχνάς γιατί σε σημαδεύουν λες και σε εμβόλισαν με κάποιο τρόπο τόσο βαθιά και ανεξίτηλα που δεν μπορεί να ξεθωριάσει με τίποτα! Μια τέτοια εμπειρία ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Μια ιδιαίτερη εμπειρία με έναν άνθρωπο που ήθελε να σημαδέψει με τη ζωή του την νεότερη εκκλησιαστική και όχι μόνο ιστορία. Ναι, δεν ξέχασα καμία λέξη! Όχι την ιστορία μόνο του τόπου μας, αλλά όλη την ιστορία. Τόσο βαριά βηματισιά! Μια βηματισιά καμαρωτή, αγέρωχη, δυναμική και στέρια, στιβαρή και ευθυτενής παρόλη την έλλειψη του σωματικού ύψους! Μια παρουσία που σε σαγήνευε σε όλη την παλέτα της ζωής! Νεαρός δόκιμος μοναχός εγώ στην Ιερά Συνοδική Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής και η γνωριμία μας με τον "δεσπότη" ήταν αναπόφευκτη! Ναι έτσι τον ξεχωρίζαμε! "Ήρθε ο Δεσπότης" και εννοούσαμε τον Χριστόδουλο. Έρχονταν μέρες που είχε δουλειές και συναντήσεις στην Αθήνα. Από τον Βόλο πάντοτε ταξίδευε μόνος του, οδηγούσε ένα παλιό μερσεντές του ’78 και επειδή το θεωρούσε προκλητικό, πάντοτε άλλαζε αμάξι στο μοναστήρι και οδηγούσε ένα από τα δικά μας σαραβαλάκια, τα οποία και λόγω έλλειψης χρόνου για σωστή στάθμευση, του τα «μάζευε» η τροχαία Αθηνών. Απλότητα, μια απλότητα που πολλοί τόλμησαν να του την πάρουν από πάνω του. Δεν το κατάφεραν όμως. Ήταν η απλότητα αυτή που τον έκανε να λέει με απίστευτη επιτυχία ανέκδοτα και να «σπάει» πλάκα με τα παιδιά στα σχολεία, παντού. Ας γυρίσω όμως ξανά πίσω, στα χρόνια εκείνα τα όμορφα. Ο «δεσπότης» λοιπόν, ήταν εκείνος που από την ώρα που έφτανε στο μοναστήρι του γινόταν παιδί, ένας από εμάς, απλός. Σαν τελειώναμε την βραδινή τράπεζα, οι μεγάλοι πατέρες – οι αρχιερείς με τους δυό παλαιότερους αρχιμανδρίτες- μετά του γέροντος αποσύρονταν για να συζητήσουν στο γραφείο της Μονής! Ποτέ τους δεν κουβέντιαζαν διοικητικά και εκκλησιαστικά θέματα μπροστά σε εμάς τους νεαρούς μοναχούς, μας προστάτευαν.\nΤο 1821 σήμερα!\nΈνα υπέροχο βιβλίο είχα την ευλογία και την χαρά να αναγνώσω τις μέρες αυτές με τίτλο: Το 1821 σήμερα του σπουδαίου συγγραφέα και Πολιτικού Επιστήμονα κ. Κωνσταντίνου Χολέβα από τις περισπούδαστες εκδώσεις Αρχονταρίκι. Το βιβλίο με μικρά αλλά σημαντικά κεφάλαια που τα διαβάζει κανείς χωρίς να αποζητά να τελειώσουν, γεμάτα ιστορικά στοιχεία αλλά και διαχρονικό μηνύματα για την Ελλάδα, την Ορθοδοξία και την παράδοση μας το καθιστούν ένα εξαιρετικό πόνημα που θα πρέπει να βρίσκεται σε κάθε σχολική και ιδιωτική βιβλιοθήκη.\nΗ Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, διαποιμαίνουσα το Δημοτικό Διαμέρισμα Δραπετσώνας του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας, αντιδρά στην περιβαλλοντική υποβάθμιση της περιοχής και συμπαρίσταται στον δίκαιο και αποφασιστικό αγώνα του Δημάρχου κ.Χρήστου Βρεττάκου, της Δημοτικής Αρχής και των κατοίκων της πόλεως για την άμεση απομάκρυνση των ρυπογόνων εγκαταστάσεων, οι οποίες εδρεύουν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Δραπετσώνας και οι οποίες αποτελούν απειλή για την δημόσια υγεία των κατοίκων. Για το λόγο αυτό η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς απευθύνει έκκληση προς την Κυβέρνηση όπως αντιληφθεί τη σοβαρότητα του προβλήματος που θέτει σε κίνδυνο – σύμφωνα με τα επιστημονικά πορίσματα που έχουν εκδοθεί – την υγεία των κατοίκων. Ευελπιστούμε να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες με την απόσυρση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, ώστε να απομακρυνθούν άμεσα οι ρυπογόνες εταιρείες και να μετεγκατασταθούν οι δραστηριότητές τους εκτός οικιστικού ιστού.\nΕκ του Γραφείου Τύπου της Ι.Μητροπόλεως Πειραιώς\nΜε βαθειά συγκίνηση και έντονη νοσταλγία η Εκκλησία της Δημητριάδος τίμησε και φέτος την μνήμη του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου, του από Δημητριάδος, με την συμπλήρωση δεκατριών ετών από την εις Κύριον εκδημία του. Στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου τελέστηκε σήμερα ιερατικό συλλείτουργο και ακολούθως Αρχιερατικό Μνημόσυνο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου. Με λόγια καρδιάς ο Σεβασμιώτατος μίλησε για τον Μεγάλο προκάτοχό του, αναφερόμενος στην προσφυγική του καταγωγή, στα παιδικά του χρόνια, και στους καθοριστικούς σταθμούς και τα πρόσωπα που καθόρισαν την μετέπειτα ζωή και την διακονία του μέσα στην Εκκλησία, όπως οι αείμνηστοι γονείς του, ο Μακαριστός Γέροντάς του Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος, η μοναστική του ζωή στα Μετέωρα και στην Χρυσοπηγή, όπου καλλιέργησε, έτι περεταίρω, την αγάπη για τον Χριστό και την Ελλάδα και τον πόθο της ιεραποστολής και της ολόθυμης προσφοράς στην Εκκλησία.\nΟι Τρεις Ιεράρχες και το όραμα της παιδείας!...«Πέρασμα... όταν η οθόνη γίνεται τόπος συνάντησης»\nΟ Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Μαυρολέων Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Καρπάθου, Δάσκαλος, Θεολόγος συνομιλεί με τον Διευθυντή του Ιδρύματος Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών για τους Τρεις Ιεράρχες, στην εκπομπή Πέρασμα που μεταδόθηκε την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2020.\nΗ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ! ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΠΟΛΗ....\nΟ αείμνηστος Γιάννης Κατσαμπάκης σε ένα μοναδικό βίντεο στην Χριστιανούπολη με τον π. Μεθόδιο (Επαμεινώνδα) Κρητικό λίγες στιγμές πριν την χειροτονία του!\nΣτην εξόδιο ακολουθία του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου...9 Ιουνίου 1968\nΟ Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, νεαρός Αρχιμανδρίτης, μεταφέρει τιμητικά την Αρχιεπισκοπική Μίτρα του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου Χατζησταύρου στις 9 Ιουνίου 1968 ημέρα της εξοδίου ακολουθίας του!\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 8:49 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΓιορτή Νεολαίας στον Άγιο Βασίλειο Πειραιώς!...\nΟ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος με τον (τότε) Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλο και τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο σε Γιορτή Νεολαίας στον Άγιο Βασίλειο Πειραιώς.\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 8:43 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n"Διδάξετε στα παιδιά σας την αλήθεια. Αντίσταση και ανάκαμψη για να σώσουμε ότι κινδυνεύει"!\nΉταν 28 Ιανουαρίου του 2008 τα ξημερώματα όταν ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος άφηνε την τελευταία του πνοή και αναχωρούσε από τα εγκόσμια. 13 χρόνια μετά το τελευταίο του μήνυμα είναι συγκινητικά επίκαιρο: "Διδάξετε στα παιδιά σας την αλήθεια. Αντίσταση και ανάκαμψη για να σώσουμε ότι κινδυνεύει"!... Αληθινός και προφητικός Πατέρας του Ελληνισμού.\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 8:18 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣτο Άουσβιτς 1.500.000 άνθρωποι θυσιάστηκαν στο βωμό ενός φασιστικού ρατσισμού. Οι Δήμιοι μισούσαν αυτό που από τύχη δεν υπήρξαν. Όσο ποτέ στις μέρες μας το μήνυμα είναι επίκαιρο: είμαστε όλοι ίδιοι κάτω από τον απέραντο ουρανό...Ποτέ ξανά...\nO π. Μεθόδιος Κρητικός μιλά για τα Θεοφάνεια στη διαδικτυακή εκπομπή "Πέρασμα"\nΓιατί βαπτίσθηκε ο Χριστός; Τι σημαίνει η λέξη «Θεοφάνεια»; Γιατί εμφανίσθηκε η Αγία Τριάδα στη Βάπτιση του Χριστού; Ποια η προσωπικότητα και το έργο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου; Ποια η σχέση ανάμεσα στη Βάπτιση του Χριστού και το Βάπτισμα του χριστιανού; Ποιο είναι το δεύτερο Βάπτισμα; Ποια η σημασία του νερού στην ορθόδοξη θεολογία και παράδοση;\nΑναρτήθηκε από Κώστας Ζουρδός στις 7:13 μ.μ. 2 σχόλια:\nΗ πολιτική ταυτότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου ...\nΗ φοιτητική ταυτότητα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου...\nΗ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚ...\nΔημητριάδος Ιγνάτιος: «Ο Χριστόδουλος εξέφραζε την...\nΟι Τρεις Ιεράρχες και το όραμα της παιδείας!...«Πέ...\nΣτην εξόδιο ακολουθία του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομο...\n"Διδάξετε στα παιδιά σας την αλήθεια. Αντίσταση κα...\nO π. Μεθόδιος Κρητικός μιλά για τα Θεοφάνεια στη δ...


Σκυροδέματος οδική επίθεση στο Harran από το μητροπολιτικό δήμο Şanlıurfa - RayHaber\nΑρχικηΤΟΥΡΚΙΑΠεριφέρεια της νοτιοανατολικής Ανατολίας63 SanliurfaSanliurfa Μητροπολίτης Χάρραν Οδική επίθεση σκυροδέματος\n08 / 03 / 2019 Levent Elmastaş 63 Sanliurfa, Νέα για την άσφαλτο, Περιφέρεια της νοτιοανατολικής Ανατολίας, GENEL, HIGHWAY, ΤΟΥΡΚΙΑ 0\nsanliurfa μεγάλος δρόμος προς το λιμάνι τσιμεντένιο δρόμο harranda\nΟ Μητροπολιτικός Δήμος Şanlıurfa συνεχίζει τη συγκεκριμένη οδική επίθεση στο Harran.\nQoyunlu από, αποτελεσματική, Σαντάκ και Konacık τοποθετεί η ομάδα χιλιόμετρο δρόμου που συνδέει το άνοιγμα των 8 εκτελέσει Πρόεδρος Νιχάτ Çiftçi, 12 χιλιάδες χιλιόμετρα οδικού δικτύου δήλωσε ότι παρέχουν σε Σανλιούρφα.\nΜακροχρόνια κατασκευή και μόνιμες υπηρεσίες στο σημείο εφαρμογής του οδοστρώματος Σανλιουρφάγια, μετά τη δίκη στην πόλη συνεχίζει το 13. Πρόεδρος Νιχάτ Αγρότης εκτελεί μια σειρά από επισκέψεις και τα ανοίγματα στο Harran, Μητροπολίτης Δήμος ολοκλήρωσε τις συγκεκριμένες οδικές εφαρμογές σε επανεξέταση σε bulundu.bura στην οποία εγκαινιάστηκε το πρώτο τσιμεντένιο δρόμο εφαρμογές πρόεδρος της περιφέρειας Νιχάτ Çiftçi, Harran είπαν ότι είχαν κερδίσει 527 χιλιομέτρων οδικού δικτύου.\nΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΕΣ\nΠρόεδρος κ Farmer, «Qoyunlu από, αποτελεσματική, Σαντάκ και Konacık 8 χιλιόμετρα νέου δρόμου που συνδέει τη γειτονιά μας, οι εφαρμογές μας εκτελούν το άνοιγμα του δρόμου με σκυρόδεμα. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το σύστημά μας εφαρμόζεται για πρώτη φορά στον Harran. Μητροπολιτικό Δήμο, καθώς δεν χρειάζεται να την έρευνα Σανλιούρφα είναι απαραίτητη ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας μας Harran'ı έχουν κάνει μια μόνιμη και τσιμεντένιο δρόμο εφαρμογές μπορεί να πάει 25 χρόνια.\nΑυτό το σύστημα χρησιμοποιείται στα αεροδρόμια και είναι πιο δαπανηρό από το σύστημα επιφανειακής επίστρωσης, αλλά η ζωή των στερεών του 20 με τρόπο που μπορεί να πάει. Χρησιμοποιούμε σωστά τους πόρους του έθνους μας. Γι 'αυτό πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε σωστά. Αν κάνετε μια διαδρομή και 1-2 χρόνια και πάλι σε εργασίες ανακαίνισης σε ένα σημείο συγκόλλησης όροφο 10 θα παραμείνει υψηλότερα και τα αιτήματα των πολιτών μας λείπει από το σημείο παραλαβής. Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα έργων που κάναμε σε αυτό το αγροτικό σημείο, και κάναμε αυτό το πείραμα σε πολλά σημεία. Πρώτον, ως δείγμα στην περιοχή Καρακάδα, πραγματοποιήσαμε έρευνες. Στη συνέχεια, σε ορισμένα μέρη της περιοχής Haliliye μας κάνοντας πάλι το πείραμα ήταν ένα σωστό σύστημα ", είπε.\n"ΕΧΟΥΜΕ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΜΑΣ"\nΟ πρόεδρος Nihat Çiftçi πρόσθεσε ότι το οδικό σύστημα σκυροδέματος διεξήχθη στην περιοχή 13. Στόχος μας είναι να εξοπλίσουμε τις αγροτικές περιοχές του Şanlıurfa με συγκεκριμένο οδικό δίκτυο. Δεν χρειάζεται πλέον να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα του δρόμου για τις τοπικές μας αρχές και τα άτομα που ζουν στη γειτονιά και πρέπει να τα πετάξουμε στα σπατάλη της ιστορίας. Έχω πολλούς φίλους που συνέβαλαν σε αυτές τις όμορφες επενδύσεις και τους ευχαριστώ. Εργαζόμασταν με τους Επαρχιακούς Δήμους και τα Μέλη της Συνέλευσης με καλό τρόπο για να είναι καλή η εξυπηρέτηση και θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους μου για τις υπηρεσίες αυτές.\n«Δήμος Şanlıurfa κατάσταση που έχουμε υπογράψει πολλά σημαντικά έργα σε συνδυασμό με την επανένωση», δήλωσε ο Πρόεδρος κ Farmer, «Έχουμε κάνει εκτεταμένες έρευνες στην Σανλιούρφα χιλιάδες γειτονιά 411 και εμείς δεν άφησε την υπηρεσία δεν πραγματοποιήθηκε. Μόλις ήμασταν από το άνοιγμα του σταθμού λεωφορείων που θα μπορούσε να κάνει Harran μια σύγχρονη περιοχή. Τώρα βρισκόμαστε στην αγροτική γειτονιά μας και ανοίγουμε το μονοπάτι των 8 χιλιομέτρων.\nΌπως πάντα λέμε, αγαπάμε αυτή τη χώρα και αυτή την πόλη. Σε αυτό, συνεχώς παράγουμε έργα με την παραγωγή έργων χωρίς να χάνουμε μέρα και νύχτα. Χύνουμε αυτόν τον ιδρώτα για να υπηρετούμε τους ανθρώπους των οποίων η πίστη, η εθνικότητα και η πίστη στη σημαία, όπου κανένας άλλος δεν περιθωριοποιήθηκε, όλοι αγκάλιασαν και αποτιμήθηκαν. Ο Θεός ευλόγησε τον λαό μας πάντα μας εμπιστευόταν, και δεν κάναμε αυτή την εμπιστοσύνη μάταια.\nΧάρη στον Θεό, έχουμε το κεφάλι μας προς το τέλος της αποστολής μας και την εθνικότητά μας για να αφήσουμε έναν ευχάριστο τρόπο. Ας ελπίσουμε ότι θα βιώσουμε μια όμορφη επιλογή και το έθνος και το Şanlıurfa θα κερδίσουν, ανεξάρτητα από τον αδελφό που ήρθε μετά τις εκλογές, θα θέλαμε να έχουμε ένα μπαρ σε αυτή την περίοδο του Μητροπολιτικού Δήμου. Το Şanlıurfa είναι τώρα το αστέρι της περιοχής με μεγάλα έργα, όχι όπως και πριν.\n"ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΕ ΤΟ ΟΔΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ 527 KILOMETER ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ"\nΟ Πρόεδρος Nihat Ciftci είπε, έτρεξε Αυτό δεν είναι μόνο ένας συγκεκριμένος δρόμος, αλλά 1 στο Harran. 245 Χιλιόμετρα, 2. 182 Τα χιλιόμετρα στο οδόστρωμα και η χερσόνησος 8 χιλιομέτρων που έχουμε ανοίξει αυτήν την ημέρα, έχουν επιτύχει ένα δρομολόγιο 527 χιλιομέτρων. Όταν κοιτάζουμε το Sanliurfa γενικά, έχουμε κερδίσει ένα συνολικό δίκτυο 12 χιλιάδων χιλιομέτρων. Θα ήθελα να συγχαρώ όλα τα μέλη του προσωπικού μου για τις προσπάθειές τους\nΤον Δήμαρχο Mehmet Özyavuz συνοδευόμενο από τον Δήμαρχο Harran Mahmut Özyavuz και τα μέλη του Μητροπολιτικού Δημοτικού Συμβουλίου.\nσυγκεκριμένη οδική εφαρμογή


Τρόποι απόκτησης μυκητιασικής λοίμωξης στο στόμα, παραδοσιακές και παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας - Μελανώμα\nΜύκητας του στόματος: στη γλώσσα, στον ουρανίσκο, στα ούλα\nΗ εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος, η τακτική του καπνίσματος, φιλιά και άλλους παράγοντες που μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη των αποικιών των ζυμομυκήτων, όπως οργανισμοί - μύκητες στο στόμα. Στην πραγματικότητα, οι μύκητες του γένους Candida υπάρχουν σε σχεδόν σε κάθε οργανισμό (70-80% των ανθρώπων), αλλά χτύπησε την περιοχή μόνο σε ορισμένους παράγοντες. κατοικούν, κατά κανόνα, επί των βλεννογονικών επιφανειών - του κόλπου, του εντέρου, ρινοφάρυγγα, της στοματικής κοιλότητας, και το δέρμα.\nΑιτίες καντιντίασης στην στοματική κοιλότητα\nΟ μύκητας στο στόμα, τη φωτογραφία, τη θεραπεία και τα συμπτώματα από τα οποία παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο είναι πιο συχνά σχηματίζονται στο στόμα των βρεφών και στη συνέχεια μεταφέρεται εύκολα και γρήγορα αντιμετωπίζονται στο μέλλον. Αλλά και επιτίθενται παγίδα μπορεί και ενήλικες, ειδικά τους καπνιστές, τους λάτρεις της ποικιλίας προσωπική ζωή, οι ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς που χρησιμοποιούν οδοντοστοιχίες και brekkety κ.λπ.\nΜύκητας στο στόμα του μωρού\nΚατά κανόνα, σε ενήλικες, η δραστηριότητα ενός μικροοργανισμού ζύμης σπάνια παρατηρείται, αλλά πρέπει να είστε προετοιμασμένοι και να γνωρίζετε πώς να θεραπεύετε τον μύκητα στους ενήλικες στο στόμα.\nΓια να γίνει αυτό, θα πρέπει να εξοικειωθείτε με τους παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση αυτής της ασθένειας και να αποφασίσετε αν θα θεωρήσετε ότι κινδυνεύετε:\nαποδυναμώνοντας την άμυνα του οργανισμού, imunnodefitsit που προκαλείται από υποθερμία πρόσφατο τραύμα ή χειρουργική επέμβαση, ψυχολογικό στρες, βαριά ταξίδι ή ασθένεια?\nη παρουσία των ακόλουθων ασθενειών καντιντίασης: AIDS, HIV, φυματίωση, γαστρεντερικές παθήσεις, επινεφρίδια,\nη στοματική καντιντίαση εμφανίζεται συχνά στα αρχικά στάδια του διαβήτη.\nχρήση των φαρμάκων που επηρεάζουν τις προστατευτικές ιδιότητες του σώματος (κυτταροστατικά, κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά, κλπ)?\nη παρατεταμένη χρήση αντιβιοτικών, η οποία επηρεάζει την αλλαγή της συνολικής μικροχλωρίδας, την περιεκτικότητα ορισμένων οργανισμών σε αυτήν.\nέλλειψη βιταμινών της ομάδας PP, C, B ·\nπληγές και μικρορωγμές στην στοματική βλεννογόνο που προκύπτει από τραχύ υγιεινής, οδοντιατρική χειρισμούς, τραυματισμό μικρό σαγόνι, ανάπτυξη ανωμαλιών σύγκλεισης, χρήση και προθέσεων brekketov (ιδιαίτερα ακρυλικών) κ.λπ.\nΜόλις ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη των βακτηρίων μαγιά, αμέσως αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται ενεργά, εκπέμποντας τοξικά ένζυμα, και υπάρχουν τα πρώτα σημάδια του μύκητα στο στόμα. Βλεννώδεις επιφάνειες ενοχλημένος από αυτά τα συστατικά και τον περιβάλλοντα ιστό αρχίζουν να διαβρώνονται.\nΕίναι εκδηλώνεται με τη μορφή ξηρότητας, ξεφλούδισμα, ερυθρότητα και λίγο σκιά. Εμφανίζονται και οι πρώτες οδυνηρές αισθήσεις. Εάν ο μύκητας και στη γλώσσα (φωτογραφία και θεραπεία της καντιντίασης παρέχονται παρακάτω), τότε το άτομο μπορεί να αισθανθεί την αλλαγή στα χαρακτηριστικά γεύσης, αυξημένη βλεννογόνους στην ευαισθησία θερμοκρασίας.\nΣτο επόμενο στάδιο, εμφανίζεται ψευδο-μυκήλιο, το οποίο είναι ένα τυρώδες επίστρωμα. Στην αρχή, εμφανίζεται ως μικρά σωματίδια όπως το σιμιγδάλι σε μια ερυθρωμένη βλεννογόνο μεμβράνη. Στη συνέχεια αναπτύσσεται και παίρνει τη μορφή πλακών ή ταινιών φωτεινό λευκό χρώμα. Στα χείλη της επιδρομής εμφανίζεται με τη μορφή νιφάδων, κλίμακες.\nΤο επόμενο στάδιο της στοματικής καντιντίασης εκδηλώνεται γενική αντίδραση του σώματος - υπερθερμίας, αδυναμία ανοσία (που μπορεί να προκαλέσει την ενεργοποίηση των χρόνιων ασθενειών, του έρπητα, κρυολογήματα, κλπ).\nΘεραπεία των μυκητιάσεων του στοματικού βλεννογόνου διενεργείται οδοντιάτρους, periodontists, Mycology ή μολυσματικές ασθένειες, ανάλογα με το στάδιο της νόσου, τα συμπτώματα και τη διάδοσή του.\nΗ φαρμακευτική αγωγή περιλαμβάνει τη λήψη συστηματική ταμεία, με στόχο την καταστροφή των βακτηρίων μαγιά στο σώμα. Εις πολυενο αντιμυκητικό φάρμακα περιλαμβάνουν αντιβιοτικά (νυστατίνη, levorin, αμφοτερικίνη, Amphoglucaminum), ιμιδαζόλια (κλοτριμαζόλη, Futsiz, εκοναζόλη, μικοναζόλη, κλπ), αντιμικροβιακά φάρμακα (φλουκοναζόλη, Nizoral, Dekaminovaya καραμέλα, κλπ).\nΕπίσης, οι ειδικοί μπορούν να συνταγογραφούν μηνιαία πορεία γλυκονικού ασβεστίου, το οποίο έχει ευεργετική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα και μειώνει την αλλεργική αντίδραση του οργανισμού. Επίσης, με ισχυρά συμπτώματα αλλεργίας, συνταγογραφούνται τα ακόλουθα φάρμακα: Suprastin, Diphenhydramine, Fencarol, κλπ.\nχρωστικές ανιλίνης (φουκωττίνη, πράσινκα, μπλε του μεθυλενίου);\nαλοιφές (Nystatinovaya, Levorinovaya), οι οποίες παράγουν το καλύτερο αποτέλεσμα στη θεραπεία μυκητιασικών λοιμώξεων και καντιντίασης των χειλιών.\nΜε τη βοήθειά τους, ο βλεννογόνος καθαρίζεται γρήγορα από ίχνη πλάκας, μεγάλες εστίες μυκήτων και θεραπεύεται ενεργά και απολυμαίνεται. Επίσης, οι λύσεις για το ξέπλυμα βοηθούν στην ανακούφιση από τον κνησμό, την καύση, τον πόνο, τη διακοπή της φλεγμονώδους διαδικασίας.\nένα μείγμα νερού και ιωδινόλης.\n2% σόδας (μόνο τα τρόφιμα, τεχνικό να μην χρησιμοποιείται), μπορείτε να προσθέσετε μερικές σταγόνες ιωδίου.\nΤο ξέβγαλμα πρέπει να πραγματοποιείται κάθε 2-3 ώρες, πριν από τον ύπνο, μετά τον ύπνο και μετά τα γεύματα. Το μάθημα είναι 1-2 εβδομάδες, όχι λιγότερο, ακόμα κι αν ο ασθενής έχει αναρρώσει νωρίτερα.\nΦυσικά, η κύρια επίδραση στους μικροοργανισμούς πρέπει να συμβεί με τη βοήθεια αντιμυκητιακών φαρμάκων και τοπικών μέσων. Ωστόσο, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει εδώ μια σωστή διατροφή, η οποία περιλαμβάνει αρκετά συστατικά για τη γενική ενίσχυση του σώματος, τις βιταμίνες, το σίδηρο και άλλα ιχνοστοιχεία.\nΑπό ιατρικά φάρμακα, η φλουκοναζόλη θα πρέπει να χρησιμοποιείται, εγκεκριμένη για χρήση σε νεογέννητα (ελλείψει αλλεργίας στα συστατικά). Εάν το μωρό θεραπεύεται, τότε η μητέρα λαμβάνει επίσης φάρμακα για να αποφευχθεί η επανεμφάνιση του μωρού μέσω του μητρικού γάλακτος.\nσυμπίεσης και έκπλυσης με διάλυμα σόδας (1 κουταλιά σόδα ψησίματος ανά φλιτζάνι ψυγμένο βρασμένο νερό) είναι κατάλληλα για νεογέννητα.\nαπολυμαντικά διαλύματα (βενζοκαϊνη με γλυκερίνη και κετυλοπεριδίνη, υπεροξείδιο του καρβαμιδίου), που χρησιμοποιούνται από παιδιά ηλικίας από 3 ετών.\nΗ αυτοθεραπεία της στοματικής καντιντίασης μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες και σοβαρή δηλητηρίαση του οργανισμού, επομένως, το συντομότερο δυνατόν, συμβουλευτείτε έναν μυκολόγο ή έναν ειδικευτή μολυσματικών ασθενειών.


Η μαργαρίτα είναι πολύ κοινό αγριολούλουδο σε όλη την Ευρώπη. Η επιστημονική της ονομασία είναι Άνθεμις ή Χία. Ανήκει στην οικογένεια των σύνθετων που είναι η μεγαλύτερη οικογένεια στο φυτικό βασίλειο. Ευδοκιμεί στα χαμηλά και μέσα υψόμετρα.\nΕίναι καλλωπιστικό και φυλλοβόλο φυτό. Αποτελείται από τη ρίζα, τον βλαστό, τα φύλλα και τα μπουμπούκια της. Τα πέταλά της έχουν διάφορα χρώματα όπως λευκό, κόκκινο, ροζ, κίτρινο και άλλα.\nΗ γαρδένια είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Ερυθροδανοειδών της τάξης των Ερυθροδανώδων. Υπάρχουν 250 περίπου είδη που είναι αειθαλείς θάμνοι και μικρά δέντρα. Προέρχεται από την Αφρική και την Ασία. Τα περισσότερα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά, κυρίως για τα μεγάλα άνθη με τη θαυμάσια μυρωδιά τους.\nΤο κρίνο είναι μία μεγάλη κατηγορία αγριολούλουδων με παγκόσμια εξάπλωση. Στην Ελλάδα υπάρχουν 5 είδη κρίνων. Τα κρίνα είναι βολβώδη φυτά. Έχουν συνήθως ψηλό βλαστό με άνθος στην κορυφή. Τα περισσότερα είδη κρίνων ανθίζουν την άνοιξη και κάποια προς το τέλος του καλοκαιριού.\nΗ τουλίπα είναι αγγειόσπερμο, μονοκοτυλήδονο φυτό που ανήκει στην οικογένεια Λειριοειδή. Υπάρχουν 100 είδη τουλίπας που είναι όλα πολυετή ποώδη φυτά των περιοχών της Ευρώπης και της δυτικής και κεντρικής Ασίας. Οι τουλίπες είναι βολβόριζα φυτά. Τα κύρια χρώματα των ανθέων της είναι κίτρινο και κόκκινο, αλλά βρίσκουμε και λευκό, πορφυρό και ροζ.\nΤο κυκλάμινο είναι ένα από τα ομορφότερα αγριολούλουδα της ευρωπαϊκής υπαίθρου. Στην Ελλάδα υπάρχουν 5 είδη κυκλάμινου. Κάποια είδη ανθίζουν την άνοιξη και κάποια το φθινόπωρο. Φύονται από παραθαλάσσιες περιοχές μέχρι και σε υψόμετρο 1.000 μέτρων.\nΜπράβο πολύ ωραία ανάρτηση!= )\n30 Οκτωβρίου 2011 - 3:04 μ.μ.\n30 Οκτωβρίου 2011 - 7:03 μ.μ.\nΈνας κρίνος γράφει για λουλούδια! Μμμ... Ενδιαφέρον! :))\n1 Νοεμβρίου 2011 - 4:50 μ.μ.


χωρίς καμιά υποχρέωση εγγραφής. Εδώ θα βρείτε ολόκληρητη σειρά Sharp Objects (2018) με υπότιτλους σε καλή ποιότητα. Κάθε επισκέπτης θα είναι σε θέση να παρακολουθήσει σε απευθείας σύνδεση όλες τις σειρές με υπότιτλους δωρεάν με καλή εικόνα και ήχο. Σε περίπτωση που η σειρά Σειρές σας κολλάει πατήστε pause (παύση) για 5 με 10 λεπτά το πολύ, ώστε να φορτώσει. Αν συναντήσετε δυσκολία στην προβολή της σειράς Sharp Objects (2018) με ελληνικούς υπότιτλους, τότε μπορείτε να παρακολουθήσετε το βοηθητικό μας βίντεο που σας εξηγεί βήμα βήμα την διαδικασία προβολής. Υπάρχει αναζήτηση στην ιστοσελίδα μας, όπου μπορείτε να βρείτε την σειρά που επιθυμείτε πληκτρολογώντας το όνομα στην αναζήτηση, για παράδειγμα Sharp Objects (2018) greek sub. Σε περίπτωση μη ευρέσεως της σειράς που αναζητήσατε υπάρχει η δυνατότητα παραγγελίας στον ιστό μας όπου μπορείτε να παραγγείλετε σειρά και η φόρμα παραγγελίας βρίσκεται στο κεντρικό μενού.Ξεκινήστε λοιπόν να βλέπετε την σειρά Sharp Objects (2018) tenies online τώρα! Απολαύστε βλέποντας τις ταινίες που αγαπάτε στην στην καλύτερη ιστοσελίδα και φυσικά μην ξεχάσετε να προσθέσετε τη διεύθυνση μας στα αγαπημένα σας!\nΕίδος ταινίας: Σειρές | |Σχόλια: 12 | Ποιοτητα ταινιας: WebRip\n8 » misterfiend\n7 » zaxarias4\n6 » george7fly\n5 » Βαλερι\nΑπάντηση: ανανεώθηκαν όλα μαζί με το καινούργιο επεισόδιο που ανέβηκε\n3 » Argheo


Ανδρικά Casual Παπούτσια PRIMA L'UOMO 2300/123 Δέρμα Μαύρο - Tsoumpas Exclusive Online Shop\nΑνδρικά Casual Παπούτσια της εταιρίας PRIMA L'UOMO με κωδικό 2300/123. Κατασκευασμένο απο εξαιρετικής ποιότητας δέρμα με δερμάτινη επένδυση. Διαθέτει δερμάτινο πάτο και αντιολισθητική σόλα από chel. Διατίθεται σε Μαύρο.\n2300/123 Δέρμα Μαύρο\nΑνδρικά Casual Παπούτσια της εταιρίας PRIMA L'UOMO με κωδικό 213/143. Κατασκευασμένο απο εξαιρετικής..\nΑνδρικά Casual Παπούτσια της εταιρίας PRIMA L'UOMO με κωδικό 210/143. Κατασκευασμένο απο εξαιρετικής..\nΑνδρικά Casual Παπούτσια της εταιρίας PRIMA L'UOMO με κωδικό 215/143. Κατασκευασμένο απο εξαιρετικής..\nΑνδρικά Casual Παπούτσια της εταιρίας PRIMA L'UOMO με κωδικό 422/132. Κατασκευασμένο απο εξαιρετικής..\nΑνδρικά Casual Παπούτσια της εταιρίας KRICKET με κωδικό 090. Κατασκευασμένο απο εξαιρετικής ποιότητα..


Ιουλιανά, το καλοκαίρι της χαμένης ευκαιρίας – Liberation Popular\nΕνδοαστικες αντιπαραθέσεις Η αρχή των γεγονότων που έμειναν γνωστά στην ιστορία ως Ιουλιανά, εγίνε στις 15 Ιούλη 1965, όταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος απέλυσε τον Γ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Η αφορμή ήταν η άρνηση του βασιλιά να υπογράψει βασιλικό διάταγμα για την ανάληψη του υπουργείου Εθνικής Άμυνας από τον Γ. Παπανδρέου, μια άρνηση που ήρθε μετά τα γεγονότα με την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, που το παλάτι θεωρούσε μείζονος σημασίας, και την εμπλοκή του γιου του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου σε αυτήν. Η αιτία ωστόσο ήταν πιο σύνθετη. Το παλάτι αρχικά είχε δεχτεί την ανάληψη της κυβέρνησης από την Ένωση Κέντρου το Φλεβάρη του ’64 ως μέσο εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας και της διεκδίκησης για φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος, καθώς και ως ανασταλτικό παράγοντα στην άνοδο της αριστεράς που κέρδιζε έδαφος, οργάνωνε δυναμικές απεργίες, και ανασυντασσόταν γοργά μετά την ήττα του ’49. Η ΕΔΑ, που ιδρύθηκε το ’51, είχε αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του ’58 με ποσοστό 24,4%, μετά και την ένταξη σε αυτήν των μελών των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ. Αυτό οδήγησε στην αντιμετώπισή της με το σχέδιο «Περικλής», που τέθηκε σε εφαρμογή στις εκλογές του ’61 (τις εκλογές βίας και νοθειας όπως έμειναν στην ιστορία) και σε περιστατικά κρατικής και παρακρατικής βίας, που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάη του ’63. Από το Γενάρη του ’65, όμως, οι τριβές παλατιου-κυβέρνησης είχαν πυκνώσει και ο βασιλιάς στήριζε ξανά τη δεξιά ΕΡΕ ως το πιο κατάλληλο κόμμα για τη διακυβέρνηση. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, αμέσως μετά την παραίτηση Παπανδρέου, διόρισε πρωθυπουργό τον πρόεδρο της Βουλής Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα, στον οποίο έδωσε εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση. Το ίδιο βραδυ ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση, ενώ ο Γ. Παπανδρέου προχώρησε σε διάγγελμα στο οποίο έκανε λόγο για φαιδρό πραξικόπημα, για εξαναγκασμό της κυβέρνησης σε παραίτηση και για παράβαση της κοινοβουλευτικής τάξης από μια ομάδα προδοτών της ΕΚ. Ο λαϊκός παράγοντας Και τότε ακριβώς στο προσκήνιο ήρθε ο λαός και οι ενδοαστικές δολοπλοκίες μπήκαν σε δεύτερο πλάνο. Σε διάστημα 70 ημερών έγιναν 400 περίπου λαϊκές συγκεντρώσεις στις οποιες συμμετειχαν δεκαδες, και καποιες φορές εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι, παρά το ξύλο και την τρομοκρατία με την οποία αντιμετωπίζονταν. Διαδοχικες κυβερνήσεις διορισμένες από το παλάτι έπεφταν υπό την πίεση του κινήματος. Ήδη με το άκουσμα της είδησης στις 15 Ιούλη, μικρές διαδηλώσεις αρχίζουν να κατεβαίνουν στο κέντρο. Την επόμενη μέρα οι διαδηλωτές ήταν χιλιάδες, παρά την απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τον νεοδιορισθέντα υπουργό Δημοσίας Τάξεως Ιωάννη Τούμπα. Η αστυνομία χτύπησε βάρβαρα αλλά ο κόσμος αντιστάθηκε με λύσσα. 114 τραυματίες και 80 συλλήψεις ο απολογισμός της πρώτης μέρας μεγαλων διαδηλώσεων, της Παρασκευής 16 Ιούλη. Στις 17 Ιούλη τα συνδικάτα καλούν σε απεργία και συγκέντρωση. Παρότι δεν είναι σίγουρο μέχρι αργά το απόγευμα ότι θα επιτραπεί η συγκέντρωση, και στη συνέχεια δίνεται άδεια να γίνει… σε κλειστό χωρο, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στην Αλεξάνδρας, ο κόσμος γίνεται τέτοιο ορμητικό ποτάμι που κανείς δεν μπορεί να το συγκρατήσει. Αρχίζουν να ακούγονται συνθήματα για Δημοψήφισμα και Γενική Απεργία. Τα στελέχη της ΕΔΑ προσπαθούν να στείλουν τον κόσμο σπίτι του, για να τηρηθεί η τάξη, αφού έχει απαγορευτεί η διαδήλωση έξω από τον κλειστό χώρο του γηπέδου. Ωστόσο ο κόσμος έχει ήδη ξεπεράσει τους καθοδηγητές του, και ένα τεράστιο πλήθος κατευθύνεται προς το Σύνταγμα. Είναι αδύνατον να περιγράψουμε εδώ όλες τις συγκεντρώσεις που έγιναν στη διάρκεια των 70 ημερών. Ωστόσο είναι αξιοσημείωτη η μαχητικότητα του κόσμου, των εργατών, των φοιτητών, της νεολαίας, που αψηφούν την καταστολή και ζητούν κάτι παραραπάνω από την «αποκατάσταση της συνταγματικής δημοκρατίας». Ζητούν ανατροπή της μοναρχίας, και οι δρόμοι της Αθήνας τραντάζονται διαρκώς από συγκρούσεις και αντιμοναρχικά συνθήματα. Η ΕΔΑ, διστακτική και τρομαγμένη, είναι ανήμπορη να καθοδηγήσει τους αγώνες αυτούς, αντίθετα προσπαθεί να βάλει φρένο, θεωρώντας πρώιμη και επικίνδυνη μια τέτοια μάχη. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στη φοιτητική συγκέντρωση της 21 Ιούλη, που αντιμετωπίστηκε με ακραια βία που οδήγησε σε 300 τραυματίες και τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα. Την ώρα που χιλιάδες φοιτητές είχαν μαζευτεί στα Προπύλαια στο κάλεσμα της ΕΦΕΕ, η αστυνομία έστησε ένέδρα στη γωνία Χρήστου Λαδά και Σταδίου, και όταν έφτασαν εκεί οι φοιτητές τους χτύπησαν με μανία. Η κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα μετατράπηκε σε μια ακόμα τεράστια διαδήλωση, όπου ο κόσμος, ασυγκράτητος πλέον, ζητούσε ανατροπή της μοναρχίας. Το αποτέλεσμα Ο συγκλονιστικός αυτός αγώνας του κόσμου, που για δύο μήνες κατέβαινε καθημερινά στους δρόμους, έκλεισε χωρίς νίκη και με την «αποκατάσταση της τάξεως» από τη μεριά του παλατιού, που κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο το Σεπτέμβρη του ’65. Η έλλειψη καθοδήγησης των αγώνων οδήγησε τελικά στην αποκλιμάκωση και την ήττα, παρά την αξιοθαύμαστη μαχητικότητα των εργατών και της νεολαίας. Η άρνηση της ΕΔΑ να ηγηθεί του αγώνα δεν ήταν αποτέλεσμα απλά λάθος εκτίμησης της συγκυρίας, αλλά απόρροια προηγούμενων επιλογών και οπισθοχωρήσεων. Παρότι η ίδρυσή της, τον Αύγουστο του ’51, δύο μόλις χρόνια μετά την ήττα στον εμφύλιο, ήταν ηρωική απόφαση, και παρά την τεράστια νίκη που πέτυχε στις εκλογές του’58, μέσα σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες, η ΕΔΑ είχε αποδειχτεί κατώτερη του ρόλου που καλούνταν να παίξει. Είχε περιοριστεί στην κοινοβουλευτική της δράση, αρνούμενη να λειτουργήσει ως πρωτοπορία. Είχε στηρίξει την Ένωση Κέντρου, βλέποντας μια διεξοδο στο σκληρό κράτος της Δεξιάς. Συνέπεια αυτών των επιλογών ήταν να αντιμετωπίσει τα Ιουλιανά ως μια ευκαιρία για περισσότερες δημοκρατικές ελευθερίες. Τα Ιουλιανα, όμως, ήταν μια ευκαιρία για ανατροπή της μοναρχίας υπό την πίεση του κινήματος, που θα μπορούσε να φέρει και άλλες εξελίξεις. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε, με τα γνωστά αποτελέσματα, και δυο χρόνια αργότερα επιβλήθηκε η Χούντα των συνταγματαρχών. 98\nΠροηγούμενες Προηγούμενο άρθρο: ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ Αποκωδικοποιώντας την τουρκική γεωφιλοσοφία H ΜΥΣΤΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑ\nΕπόμενες Επόμενο άρθρο: Ληγμένα φάρμακα δίνουν στους πρόσφυγες… …εις γνώσιν του ΚΕΕΛΠΝΟ


Προσφυγικό: Πρόθεση της κυβέρνησης να απομακρύνει τους πρόσφυγες και μετανάστες από το λιμάνι του Πειραιά και την Ειδομένη | Mikrometoxos.gr\nΠροσφυγικό: Πρόθεση της κυβέρνησης να απομακρύνει τους πρόσφυγες και μετανάστες από το λιμάνι του Πειραιά και την Ειδομένη\n13.04.2016 08:48 Μόνο ένα μικρό ποσοστό έχει ανταποκριθεί στις εκκλήσεις, αποδεχόμενο να εγκατασταθεί στους ανοιχτούς καταυλισμούς καθώς η πρόθεση της κυβέρνησης να απομακρύνει τους πρόσφυγες και μετανάστες από το λιμάνι του Πειραιά και την Ειδομένη προσκρούει στην άρνησή τους. Οι υπόλοιποι απαιτούν να παραμείνουν σε χώρους φιλοξενίας μέσα στις μεγάλες πόλεις. Έχοντας αποκλείσει τη λύση βίας, η κυβέρνηση προσπαθεί εμμέσως πλην σαφώς να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα. Με αυτό το πνεύμα κατασκευάστηκε ο χώρος υποδοχής στον Σκαραμαγκά.\nΕπειδή, όμως έχει γεμίσει, αρμόδιοι παράγοντες βρίσκονται σε αναζήτηση χώρων και κυρίως άδειων βιομηχανικών κτιρίων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Προϋπόθεση για την καταλληλότητα των κτιρίων, μάλιστα, είναι να μην βρίσκονται μακριά από τον κοινωνικό ιστό καθώς οι πρόσφυγες και μετανάστες δεν θέλουν να νιώθουν απομονωμένοι και η κυβέρνηση φαίνεται να σέβεται τις επιθυμίες τους. Τα κτίρια αυτά θα στεγάσουν σχεδόν 20.000 άτομα, τα οποία μέχρι τώρα αρνούνται να μετακινηθούν από την Ειδομένη, το Ελληνικό και τον Πειραιά. Οι αρχές ασφαλείας, πάντως, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ασφάλεια των κατοίκων, λόγω του έκρυθμου κλίματος που επικρατεί μεταξύ των μεταναστών. Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, πάντως, επικρατεί μεγάλη γκρίνια, καθώς «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει».\nΚάποια κυβερνητικά στελέχη έχουν στρέψει τα βέλη τους στο υπουργείο Άμυνας και τον Πάνο Καμμένο, τον οποίο κατηγορούν για κωλυσιεργία. Στην πραγματικότητα υπάρχει μείζον ζήτημα συντονισμού μεταξύ του Πάνου Καμμένου και του Γιάννη Μουζάλα. Η δυσλειτουργία έχει υποχρεώσει αρκετές φορές το Μαξίμου και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να εμπλακεί για να καταλαγιάσει τα πνεύματα. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν αισθητά με την ψήφιση του νομοσχεδίου που θα λύσει διάφορα ζητήματα που έχουν προκύψει το τελευταίο διάστημα. Υποστηρίζει ότι θα βάλει μία τάξη στο άναρχο τοπίο των ΜΚΟ, καθώς μέχρι σήμερα δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας τους. Δυσαρέσκεια στο Μαξίμου πάντως έχει προκαλέσει η στάση του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη Νίκου Τόσκα. Η κάθε τηλεοπτική του εμφάνιση συνοδεύεται από μία επικοινωνιακή βόμβα. Μετά από τους «σημερινούς δαρμένους αυριανούς τζιχαντιστές», ξαναχτύπησε με τη δήλωση στην τηλεόραση της ΕΡΤ ότι «ο ελληνικός λαός δεν βιώνει το προσφυγικό πρόβλημα, αλλά το νιώθει μόνο μέσω της τηλεόρασης». Όπως μας είπε κυβερνητική πηγή «Έχουμε αρκετά προβλήματα και η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται αρκετά. Δεν χρειάζεται να προκαλούμε τους πολίτες και να δυναμιτίζουμε το κλίμα».