Najpiękniejsze plaże w Szwecji, czyli pomysł na wakacje - poFIKAsz?\n19 stycznia 2020 Aldona Hartwińska\nSzwecja ma dłuższą linię brzegową, niż swoje granice lądowe. Dlatego plaż w Szwecji nie brakuje. Okazuje się, że nie trzeba jechać aż nad Morze Śródziemne, by spędzić wspaniałe wakacje i cieszyć się piękną i piaszczystą plażą. Jakie gdzie znajdują się najpiękniejsze plaże w Szwecji?\nSkrea Strand w Falkenberg (Halland)\nFalkenberg to jeden z najbardziej znanych kurortów wakacyjnych w Szwecji. Wzdłuż wybrzeża znajduje się ponad 17 kilometrów w większości piaszczystych plaż. Plaża Skrea znajduje się nieopodal centrum miasta, a jej znakiem charakterystycznym jest najdłuższe na całym zachodnim wybrzeżu molo, liczące 248 metrów. Skrea ma piękny i drobny piasek, przyciąga amatorów sportów wodnych, ale też rodziny z dziećmi.\nTrouville w Sandhamn (Archipelag Sztokholmski)\nSandhamn leży na wyspie Sandön, 50 kilometrów od Sztokholmu w głąb Archipelagu. Plaża Trouville znajduje się 20 minut spacerem od portu w południowej części wyspy. Biały piasek, piękne klify i błękitna woda – czego chcieć więcej w ciągu leniwego, letniego dnia? W pobliżu znajdziemy też kilka dobrych restauracji, kafejek, czy wypożyczalnię kajaków. Do Sandhamn można dostać się między innymi dzięki łódkom Waxholmsbåten lub Cinderellabåtarna.\nPite havsbad w Piteå (Norrbotten)\nPite havsbad to nie tylko piękna i długa piaszczysta plaża, ale też centrum rekreacji, duże pole campingowe i mnóstwo atrakcji dla najmłodszych – aquapark i wielka sala zabaw. Ale swoje atrakcje znajdą też dorośli. Można wybrać się na cały dzień do SPA czy spędzić wieczór w pobliskich barach. Nie bez przyczyny miejsce to nazywane jest “Nordens riviera”, czyli Riwierą Północy!\nPlaża w Sandhammaren (Ystads kommun, Skåne)\nKallbadhuset w Båstad (Skåne)\nWarto odwiedzić tę plażę, by przespacerować się drewnianym pomostem o długości 60 metrów, by dotrzeć do Kallbadhuset. Można wskoczyć tam do sauny i podziwiać piękny widok nad Kattegat. Prosto z sauny możesz wskoczyć do wody, ochłodzić się w morzu. Możesz też skorzystać z kąpieli w basenie na świeżym powietrzu. W pobliżu plaży znajdziesz mnóstwo barów, restauracji, a także marinę z pięknymi łódkami.\nPlaża w Böda (Öland)\nKolejna plaża, która wygrała swoje miejsce w zestawieniu najpiękniejszych plaż z powodu jakości swojego piasku. Drobny, miękki, krystalicznie biały – na całej wyspie trudno będzie znaleźć lepsze miejsce do plażowania. Podobno przybysze z dalekich, tropikalnych krajów czują się na plaży w Böda jak w domu. Poza plażowaniem można skorzystać z wielu atrakcji, między innymi spróbować sił na nartach wodnych, wypożyczyć rowery wodne czy zjeść obiad w restauracji położonej bezpośrednio na plaży.\nPlaża w Tofta (Gotland)\nJedna z najbardziej znanych plaż na całej Gotlandii. Leży 20 kilometrów od Visby i jest lubiana z powodu możliwości spróbowania swoich sił w surfingu, kilku barów i restauracji położonych bezpośrednio na plaży, basenu i minigolfa. Warto tu przyjechać nie tylko ze względu na długą i szeroką plaże, ale też ze względu na mnogość historycznych atrakcji. Sama wioska Tofta została założona w średniowieczu, a pierwsze podania o jej istnieniu pochodzą z 1304 roku. Można odwiedzić wioskę wikińską, co z pewnością będzie ciekawą atrakcją dla dzieci.\nSkanörs strand w Skanör (Skåne)\nNad piękną i piaszczystą plażą górują kolorowe domki, znane wielu osobom, niczym widok z pocztówki. Plaża Skanörs znajduje się 24 kilometry od Trelleborga i niewiele ponad 30 od Malmö. Na plaży znajdziemy boisko do siatkówki plażowej, restauracje i marinę z piękną latarnią morską. W sezonie, w różnych miejscach, rozstawiają się też małe budki z kawą czy kiełbaskami. Stąd można wybrać się również do znajdującego się nieopodal klubu golfowego Flommens lub do żywej wioski wikińskiej w Fotevikens Museum.\nA Waszym zdaniem? Jakie są najpiękniejsze plaże w Szwecji? Dajcie znać!\nDołącz do naszej społeczności, podróżniczo-kulturowej grupy na Facebooku Szwecja.\n3 myśli na temat “Najpiękniejsze plaże w Szwecji”\n19 stycznia 2020 o 22:28\nKilkukrotnie byliśmy z dziećmi na plaży Falkenberg jest czysta szeroka i długa bardzo fajna polecam👌🏻\nMK Nylander pisze:\n6 czerwca 2020 o 10:59\nAbsolutnie plaze Tylösand-Frösakull-Vilshärad- Haverdal w Halland (Halmstad)\nPlaze na samym poludniu Szwecji , super!!\nTylösand? Jest pięknie tam, szczególnie jak się człowiek przespaceruje „zza winkla” PrinsBertil stig i wyjdzie na widok z małą wysepką Tyleö i pięknym widokiem na plażę. Oj Dżizus…\nTa plaża w Skanör… så mygig! Spędziłam tam tydzień wakacji w kwetniu, przepięknie i tak relaksująco, że aż trudno uwierzyć, że to pół godziny od Malmö 🙂


Okiem eksperta | Przedszkole Niepubliczne Koala\nDzieci bardzo chętnie popisują się swoimi umiejętnościami i dlatego dobrze jest też nadawać ćwiczeniom gimnastycznym charakter nie tylko zabawowy ale także zadaniowy np. Przejdź po pniu drzewa….., Biegnij slalomem pomiędzy drzewami (ustawionymi przeszkodami) …., Idź przed siebie z książką położoną na głowie…., Skacz raz na jednej, raz na drugiej nodze ….. Podczas takich ćwiczeń dzieci wykazują się odwagą, sprytem, wytrwałością a także odczuwają radość z osiągniętego celu.\n3 Wychowanie fizyczne w przedszkolu ,WSiP, Warszawa 1988, s. 9 – 130.\n5 Wiele zabaw dla dzieci młodszych i starszych oraz ćwiczeń gimnastycznych prowadzonych metodą zabawową i zadaniową znajduje się w publikacjach A. Grzęska : Zajęcia ruchowe w przedszkolu, WSiP, Warszawa 1975 , S. Moliere: Metodyka wychowania fizycznego w przedszkolu, Wydawnictwo „ Sport i Turystyka” , Warszawa 1974 , s. rozdz. IV i V, J. Berdychova: Mamo , tato ćwiczcie ze mną ,Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1972, R. Demeter : Wesołe ćwiczenia PZWL Warszawa 1973.\nTaniec – nie tylko dla dziewczynek!\nTaniec wprowadza do zajęć przedszkolnych zabawę i odprężenie, zaspokaja naturalną potrzebę ruchu drzemiąca w każdym przedszkolaku. Taniec pozytywnie oddziałuje na rozwój psychofizyczny dziecka, na sprawność ruchową. Dzięki zajęciom tanecznym wyrabia się elegancja – ruchy dziecka nabierają sprężystości, lekkości i płynności; zwiększa się precyzja ruchów dziecka, usprawniają się mięśnie oraz rozwija równowaga i koordynacja. Taniec kształtuje poczucie rytmu oraz wrażliwość muzyczną.\nDzięki zajęciom tanecznym dzieci poznają różne style taneczne: taniec klasyczny, współczesny, hip-hop czy rock’n’roll.\nKoszykówka – dla dziewczynek i dla chłopców!\nKoszykówka to gra zespołowa, a zabawa w grupie dla dzieci jest niezmiernie ważna. Gra zespołowa wykształca u dziecka pewne umiejętności społeczne – dziecko staje się otwarte i śmiałe; uczy pracy w zespole – wspólne dążenie do jednego celu, uzupełnianie się i pomaganie członkom swojej drużyny. Gra w koszykówkę, oprócz rozwoju emocjonalnego, to także rozwój fizyczny – pozytywnie wpływa na kondycje, poprawia pracę układu oddechowego oraz układu krążenia i mięśni,\nRytmika – dla dziewczynek i dla chłopców!\nZajęcia muzyczno-rytmiczne (różne formy ćwiczeń ruchowych przy muzyce) sprzyjają ogólnemu rozwojowi dziecka: fizycznemu, intelektualnemu, emocjonalnemu, estetycznemu.\n– podniesienie ogólnej sprawności ruchowej,\n– rozwój wrażliwości percepcyjnej w zakresie: melodii, tempa, ekspresji w muzyce i w mowie,\n– doskonalenie koordynacji ruchowej, słuchowo-ruchowej i wzrokowo–ruchowej,\n– wdrażanie dzieci do zajęć zespołowych, ułatwienie nawiązania kontaktu z rówieśnikami.\nW Polsce łatwiej dostać się na medycynę niż do przedszkola!\nDla ponad 500 tys. dzieci nie ma miejsc w przedszkolach. Oznacza to, że prawie co drugie dziecko w wieku przedszkolnym jest pozbawione możliwości chodzenia do przedszkola. To lokuje Polskę na ostatnim miejscu w Europie – twierdzi ZNP i chce to zmienić. Więcej…\nĆwiczenia z odporności.\nBiegaj, odżywiaj się zdrowo i… choruj, by być zdrowym jesienią – radzą lekarze. Jesień w naszym klimacie sprzyja osłabieniu układu odpornościowego. By ustrzec się wirusów i bakterii, trzeba zmienić tryb życia z letniego na zimowy. Zmianę tę najlepiej zacząć od sposobu odżywiania. Więcej…\nEdukacja przedszkolna to ważny i trudny etap w życiu dziecka. To pierwszy egzamin z samodzielności! Miało być tak pięknie… A tymczasem Twoja pociecha za nic nie chce iść do przedszkola. Codziennie rano powtarza się ta sama scena: płacz i krzyki. Co robić? Więcej…


Skład jury- Solo Dance Contest – Gdańskiego Festiwalu Tańca | Dancedesk\nSkład jury- Solo Dance Contest – Gdańskiego Festiwalu Tańca\nDo jury międzynarodowego konkursu Solo Dance Contest 2013 (dawniej: Baltic Movement Contest) Klub Żak zaprosił osobistości artystyczne, kuratora festiwali tanecznych oraz ekspertów w dziedzinie tańca współczesnego. W jury zasiadać będą: Tina Eriksson Fredriksson (Szwecja) – kuratorka, producentka, wieloletnia dyrektor artystyczna festiwalu MADE, współodpowiedzialna za program artystyczny Umeå ESK 2014; Ismael Ivo (Brazylia/Niemcy) – tancerz, choreograf, pedagog, od 2005 roku Dyrektor Artystyczny Sekcji Tańca w ramach Biennale w Wenecji; Leszek Bzdyl (Polska) – wybitny polski choreograf i tancerz; Martin Sonderkamp (Niemcy) – tancerz, choreograf.\nKonkurs odbędzie się w ramach Gdańskiego Festiwalu Tańca w terminie 31 maja – 2 czerwca 2013.\nJury dokona preselekcji, a następnie będzie oceniać w konkursie głównym, biorąc pod uwagę walory artystyczne, poziom techniki tanecznej, oryginalność, świadomość przestrzeni scenicznej i dramaturgię choreografii. W konkursie przewidziano 3 nagrody: I nagroda – 3.000 Euro, II nagroda – 2.000 Euro i III nagroda – 1.000 Euro.\nKonkurs skierowany jest do tancerzy tańca współczesnego (contemporary dance/contemporary ballet) z krajów europejskich, o udokumentowanym dorobku artystycznym lub dyplomowanych tancerzy. Do Konkursu można zgłaszać sola, których premiera odbyła się w terminie między 1 stycznia 2011 roku a 31 stycznia 2013 roku lub specjalnie przygotowane na konkurs (premiera w ramach konkursu), nie krótsze niż 5 minut i nie dłuższe niż 20 minut.\nTermin nadsyłania zgłoszeń na konkurs upływa 28 lutego 2013 roku. Regulamin konkursu, formularz zgłoszeniowy i plan oświetlenia scenicznego znajdują się na stronie HYPERLINK „http://www.gdanskifestiwaltanca.pl” t „info” gdanskifestiwaltanca.pl. Prosimy o uważne zapoznanie się z regulaminem.\nIsmael Ivo (Brazylia/Niemcy) – tancerz, choreograf, pedagog, od 2005 roku Dyrektor Artystyczny Sekcji Tańca w ramach Biennale w Wenecji; w latach 1994-2004 był Dyrektorem festiwalu tańca w Wiedniu (International Tanzwochen Wien). Ukończył studia aktorskie i taneczne. Podczas studiów wielokrotnie nagradzany za swoje występy solowe. Współpracował między innymi z takimi choreografami i artystami jak Alvin Ailey Dance Center (Nowy Jork), Johann Kresnik (Niemcy), Ushio Amagatsu (Japonia/Francja), Marcio Aurelio, Yoshi Oida, Koffi Koko, Màrcia Haydée, Carolyn Carlson. Spektakle „Francis Bacon” i „Othello”, które powstały we współpracy Ismaela Ivo z Johannem Kresnikiem były prezentowane na całym świecie i zdobyły bardzo wysokie uznanie krytyki i widowni.\nTina Eriksson Fredriksson (Szwecja) – kuratorka, producentka, wieloletnia Dyrektor Artystyczna Festiwalu MADE Umeå (Szwecja). Aktualnie jest kuratorka programów artystycznych projektu Umeå 2014 European Capital of Culture, pracuje także jako menedżerka i producentka zespołu tanecznego Cristiny Caprioli. W latach 2006-2011 pracowała jako menedżerka i kuratorka w NorrlandsOperan w Umeå (Szwecja), natomiast w latach 1997-2005 pracowała jako kuratorka dla National Public Art Council (Szwecja). W ramach swoich działań kuratorskich i producenckich w grudniu 2012 zrealizowała międzynarodowe interdyscyplinarne sympozjum Weaving Politics w Dansens Hus (Sztokholm); w sympozjum wzięli udział m.in. William Forsythe, Julia Kristeva, Peggy Phelan.\nLeszek Bzdyl (Polska) – tancerz, aktor, choreograf, reżyser, założyciel i dyrektor artystyczny Teatru Dada von Bzdülöw. Jest laureatem nagród za działalność artystyczną, tj. Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska (1998) i Prezydenta Miasta Gdyni (1999), Nagroda Ministra Edukacji Narodowej (1999), Nagroda Teatralna Marszałka Województwa Pomorskiego (2006), Międzynarodowa Nagroda Teatralna Theatre Pasta – Indie (2007), Odznaczenie Honorowe − Zasłużony Dla Kultury Polskiej (2010). Był również wielokrotnym stypendysta Miasta Gdańsk i Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego.\nMartin Sonderkamp (Niemcy) – tancerz, pedagog, specjalizujący się w technice improwizacji. Występował na najważniejszych festiwalach Europy, USA, Rosji, Azji i Brazylii wielokrotny zdobywca stypendiów kulturalnych za swoje osiągnięcia na polu tańca. Współpracował z takimi choreografami, jak Sharon Smith, Amanda Miller, Katie Duck. Wielokrotnie występował gościnnie w zespole Amandy Miller – Ballet Freiburg/Pretty Ugly.\n← 3 2 1 Taniec – wyniki konkursu choreograficznego\nOut/ Cool Fire – recenzja – Łukasz Rudziński →


Wiadomości24 » Portfel » Edukacja » Języki obce biletem do przyszłości\nData dodania: 2011-10-27 12:10\nNauka języka obcego może okazać się czystą przyjemnością. Coraz więcej młodych osób wyjeżdża poza granice swojego państwa, żeby poznać inną kulturę, obyczaje i oczywiście nauczyć się nowego języka.\nProgram Erasmus, może okazać się pomocny oraz otworzyć wiele możliwości rozwoju i zdobycia doświadczenia. Znajomość języków obcych w dzisiejszych czasach to podstawa. Młode osoby wiedzą, że obecny rynek pracy wymaga umiejętności posługiwania się więcej niż jednym językiem. Angielski stał się na tyle uniwersalny, że chcemy poznawać inne.\n"Cieszę się, że miałam możliwość wyjazdu na Erasmusa do Niemiec, poznałam ciekawych ludzi, nauczyłam się lepiej niemieckiego i zdobyłam nowe doświadczenie, którego nikt mi nie odbierze" - mówi Zosia z Olsztyna.\nMłode osoby zdają sobie sprawę, że nauka języków poszerza horyzonty. Badania przeprowadzone przez Unię Europejską pokazują, że 62.7 proc. Polaków zna przynajmniej jeden język obcy. Wynik może być satysfakcjonujący, bo na tle innych krajów wypadamy całkiem dobrze. Młodzież chce i czuje potrzebę edukacji.\nTagi: nauka Olsztyn Erasmus języki obce jezyki obce z przyszlościa jezyki przyszlosci przyszlosciowe jezyki obce\nA kto mówi o szkole? Czy szkoła nauczyła kiedykolwiek do czegos dobrze przygotowała? Jak ktoś chce znac jezyk to idzie na korki albo kurs. Chodziłem do speak up i wiem jaka jest różnica. Niewtajemniczonym zdradzę że hmmm ogromna ;)\nU nas to ze znajomoscia roznie bywa. Szkoła niestety nie przystaje do dzisiejszych czasów.\ntak tylko francuski hiszpański i tak dalej to dopiero po angielskim… niestety trzeba znac co najmniej dobrze ten jezyk bo wszędzie się nim można lepiej albo gorzej dogadać…


Wymówienie leciwej grupy stomatologicznej | Gazeta Musi Się Ukazać - Cyfrowy art-zin\nI minęły już czasy polne Chwastka,\nKtóry po ugorach biegał z wolna i beztroski,\nI żwir węglowy trawę rozmierzwiał\nStopami polnymi z mokrą ziemi rosy.\nI młokos w starganym garniturze\nBiegał w pierwszy dzień wiosny, poranek,\nGdzie podmuchy wiosenne rozwiewały\nPróchnicę czarnoziemów zrzuconych nad stawem.\nChwastek wolny już od pracy szwajcara,\nW januszowym Grand Hostelu,\nRześkie powietrze dzisiejszej aury\nDonosił powiew wolności dla tak niewielu.\nZwolniony z pracy nie zarobił na stomatologa,\nA zęby czarne, czarnoziem znad stawu,\nLecz woda i krajobrazu uroda nagroda\n– Któż by nie pragnął spróbować? A jaka słodka ta woda…\nW tle błyski i refleksy oświetlają ogłowione wierzby.\nTam dalej topola z niewymówionym żalem,\nPrzechylając się na wietrze w stronę stawu,\nChce dalej iść w głąb swymi korzeniami.\nChwastek skąpany w lodowatej wodzie,\nKrystaliczność i materia w całość się stapiają,\nZ głębi słychać niewymówiony głos grupy stomatologów,\nDo czarnoziemu wierzb i topoli przemawiają.\nDziś już nikt nie pamięta tych głuchych zdarzeń historii\nI nikt nie rozwodzi się nad istotą atmosfery.\nPodmuchy wiosenne dalej szumią gdzieś nad stawem,\nA zachwyt dostępny jest dla tak niewielu.


EEC Defence - strona 3 - informacje - gospodarka: przemysł, biznes, finanse\n80 proc. polskich firm tnie inwestycje\nPaństwo nie powinno panikować. I skupić się na przyszłości\nSiła wyższa może pomóc. To kluczowe dziś pojęcie dla biznesu\nBrak rzetelnej informacji wydłuża kryzysy. Warto wiedzieć, co robią inni\nBiałoruś: Zatrzymano co najmniej 10 uczestniczek żeńskiego protestu na Komarowce


Kapelani szpitalni wspierają idee transplantacji / Aktualności\nKapelani szpitalni wspierają idee transplantacji\n26.10.2010 17:14, aktualizacja 26.10.2010 18:12\nZOBACZ WIĘCEJ Łódź: profanacje w kaplicach szpitalnych Fundacje nie oddały baz dawców szpiku Szpital jako miejsce ewangelizacji Kopacz: 45 mln zł na rocznie na transplantację Transplantacja ratuje życie - przekonują młodzi Dla wierzących i ateistów – kapelani szpitalni "Życie jest darem Boga więc trzeba je miłować"\nW czerwcu w stołecznym ratuszu został podpisany list intencyjny dotyczący promowania transplantacji w województwie mazowieckim. – Jako księża kapelani szpitali i domów opieki chcemy się w to włączyć. Chcemy się nauczyć pomagać rodzinom oraz tym, którzy chcieliby być dawcami – wyjaśnił w rozmowie z KAI ks. Arkadiusz Zawistowski, duszpasterz służby zdrowia diecezji warszawsko-praskiej.\nAbp Kazimierz Nycz stwierdził, że działalność kapelanów szpitalnych jest jednym z przejawów nowej ewangelizacji, którą potrzeba rozwijać w wielu dziedzinach życia współczesnego człowieka. – Takim polem działania jest wasza służba, łóżko chorego, odchodzącego człowieka – zaznaczył metropolita warszawski. – Robicie wiele, by odnaleźć takiego człowieka dla Chrystusa, by wskazać mu, często w ostatniej chwili życia, do Niego drogę. Wasza misja wobec wszystkich chorych, także wobec personelu medycznego, jest niezwykle ważna – podkreślił kardynał-nominat.\nProf. Krzysztof Zieniewicz, transplantolog ze stołecznego szpitala przy ul. Banacha przedstawił najważniejsze zagadnienia transplantologii. Wyjaśnił, że przeszczep to zastąpienie nieodwracalnie uszkodzonego - ale ważnego dla funkcjonowania organizmu człowieka - narządu jego zdrowym odpowiednikiem. Poinformował, że historycznie pierwszym przeszczepionym narządem była w latach 50. w USA nerka. W Polsce takiej operacji po raz pierwszy dokonano w 1966 r. Program transplantacji innych narządów rozwijał się wolniej, m.in. dopiero w latach 80. zdołano dokonać przeszczepu serca. Obecnie na świecie żyje ok. 1 mln ludzi po przeszczepie, część z pacjentów ma nawet dwa lub trzy takie narządy.\nProf. Zieniewicz dokonał także oceny polskiej ustawy transplantacyjnej z 1995 r. (i jej modyfikacji do 2005 r.), uznając ją za „dobrą i rzetelną”, nie gorszą od innych tego typu regulacji w Europie. Omówił także warunki prawne pobrania narządów. Przypomniał o zjawisku nielegalnego handlu narządami, uspokajając jednak, że w Polsce ono nie istnieje.\nZdaniem prof. Zieniewicza, wciąż liczba przeszczepianych narządów jest w Polsce mała, gdyż rodziny osób zmarłych lub umierających nadal stanowczo nie zgadzają się na wykorzystanie narządów. Ponadto, pomimo ustawowego obowiązku, nie wszystkie szpitale zgłaszają możliwość pobrania narządów od osób zmarłych. Nadal panuje także brak wiedzy i brak zaufania do lekarzy ze strony pacjentów.\nZ kolei prof. Wojciech Rowiński, krajowy konsultant ds. transplantologii przyznał, że zaczyna się spełniać jego marzenie, by przeszczepianie narządów jako metoda leczenia była wspierana zarówno przez władze, które odpowiadają za uchwalenie odpowiednich ustaw, jak i autorytet moralny Kościoła.\nPrzedstawił także dane dotyczące liczby pobrań narządów od dawców zmarłych. W Zachodniopomorskiem jest to 34,7 pobrań na 1 mln mieszkańców, w Wielkopolsce - 24,1 pobrania, natomiast w Małopolsce i Podkarpaciu odpowiednio jedynie 1,5 i 1,9 pobrania.\nRowiński przypomniał o liście biskupów z 2007 r., w którym zachęcali oni wiernych do wyrażania gotowości na oddawanie swoich narządów po śmierci do przeszczepów. Zauważył jednak, że nie wszyscy proboszczowie przedstawili ten dokument swoim parafianom. – Tak jak różni są lekarze i politycy, tak i różni są księża. Szkoda, że wielu z nich odmówiło odczytania listu – powiedział. Dodał, że potrzeba bardziej zdecydowanego promowania transplantologii wśród kapelanów diecezjalnych z innych części Mazowsza oraz zwłaszcza w południowo-wschodnich diecezjach.\nJak przypomniał, w Polsce istnieje Centralny Rejestr Sprzeciwów, do którego każdy może zgłosić swoją niezgodę na wykorzystanie jego narządów po śmierci, dlatego brak zaufania do lekarzy jest nieuzasadniony.\n„Kapelan jest najbliżej rodziny człowieka, który umiera. Jego pomoc jest nieoceniona. Bez pomocy zarówno hierarchów, jak i księży przebywających w szpitalach nie powiedzie nam się promowanie idei przeszczepów” – dodał Rowiński.\nDr Artur Zaczyński, neurochirurg i koordynator ds. transplantacji w Szpitalu Bródnowskim poinformował, że do lekarzy zgłasza się coraz więcej rodzin zainteresowanych ofiarowaniem pomocy w postaci wykorzystania narządów po śmierci. W jego szpitalu umiera miesięcznie ok. 70 osób, pobrań narządów jest jednak wciąż bardzo mało, najwyżej 1-2. Przypomniał, że u pacjentów zmarłych wskutek nowotworu żaden narząd nie może być wykorzystany do transplantacji.\nKapelani pytali lekarzy m.in., do kogo w szpitalu rodziny powinny zgłaszać zgodę na pobranie narządu od zmarłych bliskich. Stwierdzali, że takich pytań ze strony rodzin jest jednak coraz więcej.\nTagi: kapelani szpitalni, promowanie transplantacji, abp kazimierz nycz\n~teresa 18:19:59 | 2010-10-26\nJak istotna w tej szlachetnej idei jest OBŁĄKAŃCZO precyzyjnie prowadzona dokumentacja medyczna, jak istotne znaczenie ma dla przeszczepu informacja,czy pacjent nie choruje na nowotwór złośliwy,bądź chorobę zakaźną np. AIDS w stanie utajenia,jak ważny jest szybki dostęp do takich informacji w razie zaistnienia konieczności natychmiastowego przeszczepu. Praca służby zdrowia,uczciwość i świadomość chorych i zdowych co do systematycznych kontroli lekarskich, skomputeryzowanie systemu, ściganie wszelkich przejawów przestępczego pochodzenia narządów. Wydaje się ,że to s-f. , a to tylko chromatografia.


Bo pisać o piciu to trzeba umieć – „Nocne zwierzęta” Patrycji Pustkowiak\n"Chlanie wódy jest tematem tak kreatywnym, że w każdej chwili powstać może jakaś fundamentalna kwestia”. To, rzecz jasna, Jerzy Pilch i jedno z najistotniejszych zdań zapisanych na kartach jego znakomitej powieści „Pod Mocnym Aniołem”, powieści tak samo doskonałej jak i wstrząsającej. Nie o Pilchu jednak zamierzam tu pisać, lecz nie sposób nie odnieść się do tej akurat książki, gdy literatura polska wzbogaciła się właśnie o kolejną powieść alkoholową, opisującą tym razem upadek kobiety.\n„Nocne zwierzęta” Patrycji Pustkowiak, bo o tę powieść mi teraz idzie, nie podźwignęły jednak problemu, niewiele tam kwestii fundamentalnych, powiedziałabym nawet, że tyle co nic. Książkę w szczególnie złym świetle stawia blurb napisany przez Justynę Bargielską, która nazywa powieść młodej pisarki: „Pod wulkanem” w wersji dla kobiet. Owszem, niezły Meksyk tam mamy, ale do Lowry’ego to Pani Pustkowiak bardzo daleko, oj bardzo. W „Pod wulkanem” główny bohater, alter ego autora, Konsul, zapija się w meksykańskim upale, nic i nikt nie jest w stanie powstrzymać jego upadku. W powieści aż roi się od symboli (autobus nr 666, psy włóczące się za Konsulem, Koło Fortuny i wiele innych), symboli które opisują apokaliptyczny świat Konsula, postrzegany przez niego w ten sposób być może w wyniku delirium tremens, świat, którego nie da się pojąć, ogarnąć umysłem, świat skazujący człowieka na samotność, życie w nieustannym lęku, co doprowadzić może jedynie do zagłady. „Pod wulkanem” to powieść niejednoznaczna i niełatwa, jej język jest językiem gorzkim, ociężałym i niebywale smutnym.\nW „Nocnych zwierzętach” Patrycji Pustkowiak nie ma niczego, co uzasadniałoby porównanie tego tytułu do wielkiej i trudnej powieści Lowry’ego z roku 1947 (dość istotne jest tu również tło historyczne, biografia pisarza, pokoleniowa trauma wywołana doświadczeniem wojny, Meksyk w latach czterdziestych). Tamara Mortus (nomen omen) ma około 30 lat, straciła wcześniej kilka w miarę dobrych posad, jest kobietą samotną, z nałogami, żyje w wielkim mieście otoczona ludźmi wypruwającymi sobie flaki dla korporacji, którzy po pracy ćpają, piją i szukają przygodnego seksu w modnych klubach. Tamara Mortus za ścieżkę dałaby się pokroić, jej najlepszym przyjacielem jest Jack Daniels, od trzech lat nie uprawia seksu, zaspokaja się sama oglądając pornokanały w Internecie. Nie może znieść myśli o tym, że jej ciało mogłoby spotkać się z inny ciałem, czuje wstręt i obrzydzenie na samą myśl o realnym zbliżeniu. Bohaterka Pustkowiak mimo to jest płaska, nijaka, jej chwiejność emocjonalna, a zarazem konsekwentny marsz ku zagładzie nie robią na mnie wrażenia. Jej picie jest powierzchowne. Myślę, że Patrycja Pustkowiak włożyła niemało wysiłku, aby skatować swoją bohaterkę, lecz właśnie to jest tu największym problemem – to wszystko jest wymuszone, nieautentyczne. Książka o upadku człowieka, o dezintegracji jego świata, o powolnym rozpadaniu się więzi międzyludzkich musi boleć. Czytając „Nocne zwierzęta” odczuwałam raczej, zamiast egzystencjalnego bólu, zażenowanie, które spotęgowało wymuszone i sztuczne poczucie humoru bohaterki. Ja wiem, że to miało być o kobiecie i że to kobieta w pojęciu uniwersalnym jest główną postacią tej powieści, że „Nocne zwierzęta” miały pokazać, jak pije kobieta, jak upada kobieta, jak cierpi kobieta, jak się wewnętrznie wypala i odrzuca wszystko co mogłoby ją dorowadzić do tak zwanej normalności, choć mówienie o współczesnym świecie – normalny - jest nieco na wyrost. Ja to wszystko wiem, ale ja tego nie czuję, bo to się po prostu nie udało. Być może nie mogło się udać. Patrycja Pustkowiak to bardzo młoda osoba, urodzona w czasach, które na całe szczęście nie dostarczyły jej traum, które można by nazwać pokoleniowymi, chyba że za koszmar i zmorę naszej generacji uznamy drapieżny i bezlitosny kapitalizm. Wdarł się on bowiem w nasze życie nagle i niespodziewanie, objawił się w postaci bezwzględnych szefów korporacji, konfesjonał zastąpił darkroomem a stare, poczciwe wino, tudzież gorzką żołądkową, zamienił w koks.\nTrochę szkoda, że Patrycja Pusktowiak zmarnowała swój debiut. Dobra książka musi mieć głębie, czyli coś, o czym młodzi pisarze całkowicie dziś zapominają. Nie wystarczy popisywać się językowo, należy zmierzać ku fundamentalnym kwestiom, że znowu przywołam tu Mistrza. Picie w powieściach Lowry’ego czy Pilcha (z braku miejsca wymieniam tu tylko te nazwiska, choć mogłabym sporządzić przy tej okazji dość obszerny spis wielkich powieści alkoholowych), mimo że prowadzi człowieka na samo dno, ma znamiona szlachetności, ociera się o kwestie ontologiczne, a nade wszystko boli jak diabli, boli czytelnika, który wchodząc w duszną prozę Lowry’ego czy przekraczając wraz z bohaterem Pilcha oddział dla deliryków, musi zmierzyć się z pytaniem podstawowym i pierwszym: gdzie jest teraz Bóg, deus otiosus apokalipsy, która się właśnie wypełnia? Tego pytania, pytania niezwykle istotnego w kontekście upadku człowieka, pytania o sacrum, czy może o jego brak, Patrycja Pustkowiak w swojej powieści „Nocne zwierzęta” nie postawiła.\nPatrycja Pustkowiak, Nocne zwierzęta, WAB, Warszawa 2013\npiątek, 29 listopada 2013 15:40\nPrzejdź do wpisu „Bo pisać o piciu to trzeba umieć – „Nocne zwierzęta” Patrycji Pustkowiak”\nDodaj komentarz do wpisu „Bo pisać o piciu to trzeba umieć – „Nocne zwierzęta” Patrycji Pustkowiak”\nTego świata nie da się malować - "Ostatnie rozdanie" Wiesława Myśliwskiego\nGdyby Ingmar Bergman mógł przeczytać „Ostatnie rozdanie” Wiesława Myśliwskiego, odkryłby w tej powieści pewnego rodzaju powinowactwo z własną twórczością, bowiem dzieła ich obu stanowią o samotności, trudnych relacjach międzyludzkich, przemijaniu i śmierci. Estetyka wspomnienia i refleksji , gęstość prozy, w której niemalże każde zdanie mogłoby być sentencją, to cechy, które charakteryzują pisarstwo Myśliwskiego i filmy Bergmana. W „Ostatnim rozdaniu” Myśliwski dotarł do istoty rzeczy, do logosu, który jest rozumem tego świata, jego myślą. Przemijanie, bo o nim tu mowa, scala to, co przecież tylko pozornie jest od siebie oddalone: początek i koniec. Banalne? Nader oczywiste? Być może, ale to jest właśnie nasz dramat i nasze największe szczęście zarazem, bo z jednej strony świadomość doczesności powoduje ból, ból piękny, choć nieraz nie do wytrzymania, z drugiej zaś dobrze wiemy, że nie sposób byłoby żyć wiecznie. Wieczność dobra jest dla bogów, ludzie natomiast powinni nieustannie przemijać.\nGłówny bohater „Ostatniego rozdania” a zarazem narrator tej opowieści to mężczyzna, który postanawia uporządkować swój napęczniały od adresów, sfatygowany i rozsypujący się notes. Staje się to pretekstem do wspomnień i poszukiwań w zakamarkach pamięci konkretnych osób w tym notesie zapisanych. Przegląda on ów niezwykły katalog, zastanawiając się kogo z niego wykreślić, kogo zostawić. Kolejne nazwiska przywołują rozliczne wspomnienia, choć często za nazwiskiem nie kryje się nic, żadne wspomnienie, niekiedy numery telefonów okazują się błędne, nieaktualne.\nMyśliwski po mistrzowsku prowadzi narrację, będącą pochwałą zwykłości i codzienności. Jego bohater w pewnym sensie, od momentu wejścia w dorosłość, kontestuje życie, które toczy się niespiesznie. Nigdy też nie wybiera on najprostszych rozwiązań, ucieka od odpowiedzialności za drugiego człowieka, od wszystkiego co mogłoby wiązać go z kimkolwiek. Cały czas towarzyszy mu świadomość, że wszystko się kiedyś kończy, że każda miłość prędzej czy później prowadzi do rozstania. Odchodzi więc od kolejnych kobiet, znajomych, kochanek, niczego nigdy nie obiecuje, nie nawiązuje głębszych relacji.\nPrzekładanie kartek w notesie, uporządkowany alfabetycznie spis, porządek katalogu dają bohaterowi poczucie stałości, będąc jednocześnie zbiorem dawnych nadziei i złudzeń, kłamstw i prawd trudnych do rozróżnienia, związków, które nie uwalniają od samotności. Człowiek jest „bezwolna cząstką konwulsyjnego świata”, której to cząstce podarowano życie. A niech ma! Niech z nim zrobi co chce, co może, choć może niewiele.\nNarrator „Ostatniego rozdania” po kilku latach studiów malarskich rzuca je, ponieważ nie jest w stanie nadal trzymać w ręce pędzla ani postawić kreski. Po powrocie do domu rozpoczyna terminowanie u krawca Radzikowskiego, lecz nigdy niczego nie uszyje. Całymi dniami pruje stare jesionki, garsonki, spodnie, garnitury, którym potem Radzikowski daje nowe życie. Świat nie jest do malowania, świat jest do prucia i zszywania na nowo. Nauka rzemiosła jest żmudna i trudna, lecz nadaje życiu pewien rytm, zakorzenia w codzienności, wypełnia czas, nie wymaga innych działań, lecz i ona dobiega końca. Kolejne zajęcia, będące tak zwanymi interesami, przynoszą mu pieniądze, więc i poczucie bezpieczeństwa w sensie materialnym, ale nie są w stanie uwolnić go od niepokojów egzystencjalnych.\nWielką namiętnością bohatera Myśliwskiego jest gra w pokera, którego kolejne partie rozgrywa z szewcem Mateją. Być może najpiękniejszą i jedyną metafizyczną wręcz sceną w powieści jest ta, gdy bohater po latach nieobecności w rodzinnej miejscowości rozgrywa ostatnią partię pokera z nieżyjącym już Mateją. Przysiada wówczas na betonowej płycie, przy grobie szewca, wykłada pieniądze dla jednego i drugiego po równo, rozpoczyna tasowanie, długie i piękne, wręcz popisowe i zaczyna się gra, gra o wygraną, rzecz jasna, gra w pokera ze zmarłym, w towarzystwie śmierci, która okazała się bardziej ludzka niż sam człowiek, która zbliżyła tych dwojga właśnie w owym niezwykłym momencie jak nigdy wcześniej. Ta gra mogłaby być metaforą życia, lecz jest czymś znacznie trudniejszym niż życie. „Urodzić się, umrzeć byle kto potrafi. Lecz czy to jest życie (...)”. Jest w tej scenie tyleż metafizyki i tajemnicy, bólu i rozpaczy, życia i śmierci, że mogłyby one zapełnić niejedną powieść.\nBohater „Ostatniego rozdania” w młodości związał się z Marią, córką sędziego, którą jako dziewczynkę ze śpiącą lalka na rękach spotkał niegdyś na korytarzu w sądzie. Obraz ten na wiele lat utkwił mu w pamięci. Będąc poczatkującym i dobrze zapowiadającym się malarzem maluje więc jej portret, być może swój jedyny dobry, prawdziwy i wyrażający coś autentycznego obraz. Ich młodzieńcza miłość nie może jednak przetrwać i łatwo się domyślić, że to on odchodzi, wycofuje się, bojąc się ryzyka, będąc przekonanym, że tak jak wszystko inne w życiu, i miłość ma swój kres, więc lepiej odejść wcześniej, nie narażać się na upokorzenia. Przez następne kilkadziesiąt lat Maria jednak pisze do niego listy, w których dokładnie opisuje swoje życie, pracę, związki, starość, zapewniając go jednocześnie o swojej miłości, jedynej jaką przeżyła. On jednak nigdy na żaden list nie odpisuje, nie widzi sensu w nawiązywaniu tego dialogu, nie chce wracać do przeszłości, ani dawać satysfakcję życiu, które w takich sytuacjach może tylko rozczarować. Ostatni list Marii, list pożegnalny, jest najpiękniejszym a zarazem najsmutniejszym epilogiem tej historii, jaki można sobie wyobrazić.\n„Ostatnie rozdanie” Wiesława Myśliwskiego to niewątpliwie wielka proza, klasyczna powieść i piękny język. Jest to dzieło wybitne i przejmująco smutne, ale przekornie pomagające żyć, trwać tu i teraz, pokazujące szlachetne oblicze samotności, wychwalające wolność, która jest ucieczką od samego siebie, ze wszelkimi jej konsekwencjami. Życie wśród ludzi a jednocześnie z dala od nich wymaga dramatycznej wręcz odporności na drugiego człowieka i nie jest łatwe. To decyzja podjęta intuicyjnie, to zmaganie się z okrutnym i bezlitosnym losem sam na sam.\nśroda, 27 listopada 2013 14:32\nPrzejdź do wpisu „Tego świata nie da się malować - "Ostatnie rozdanie" Wiesława Myśliwskiego ”\nDodaj komentarz do wpisu „Tego świata nie da się malować - "Ostatnie rozdanie" Wiesława Myśliwskiego ”\nRozmowa ze Sławomirem Maciasem, perkusistą, liderem zespołu Rambo Jet, dziennikarzem TVP i Radia Łódź, inicjatorem Roku Tuwimowskiego\nTaka jest prawda. System nauczania w Polsce jest kompletnie żałosny i antykreatywny. To nie jest kwestia nauczycieli, bo są dobrzy i źli, jak w każdej grupie zawodowej. U nas nie wspiera się elity intelektualnej wśród uczniów, stara się ich raczej przycinać. Zawsze tak było i nadal tak jest. Sztuka, która będzie miała przesłanie społeczne, zawsze będzie niebezpieczna. Wydaj mi się, że wspomniane już kopanie w kostkę jest najlepszym rozwiązaniem, bo więcej nie można zrobić. No można jeszcze wzywać ludzi, aby wzięli butelki z benzyną i zaczęli palić komitety, ale ja jestem zdania, tak jak swojego czasu Jacek Kuroń, że po prostu trzeba robić swoje, swoją sztukę, swoją kulturę, nawet jeśli ona będzie bardzo alternatywna. To jest jedyne rozwiązanie, żeby się wyrwać z ogólnego marazmu. Będzie to niestety dotyczyło zawsze niewielkich grup ludzi, ale lepiej mieć 5 procent świadomych obywateli niż nic. I jeszcze jedno, Tuwim był człowiekiem z krwi i kości, lubił kobiety, szaleństwa, używki, był gwiazdą, rozrabiaką i intelektualistą. To nie spiżowy pomnik, to ktoś taki jak każdy z nas, tylko, że wybitny twórca.\nDosyć kiepsko. W Łodzi udało się zrobić rzeczywiście parę intersujących wydarzeń. Natomiast tak naprawdę to jest to, o czym rozmawialiśmy wcześniej: ludzie nie są zainteresowani robieniem rewolty. Lepiej zrobić laurkę, lepiej zrobić kolejny konkurs recytatorski, zorganizować czytanie „Lokomotywy”, swoją drogą genialnego utworu. Jestem jednak przekonany, że po tym Roku Tuwimowskim za dużo nie zostanie. Trochę będzie do przodu, oczywiście, ale niewiele.\nJestem nauczycielką i nie mogłabym nie zadać pytania, dlaczego Julin Tuwim wielkim poetą był?\nNajwiększy znawca języka polskiego w historii i myślę, że jest to bardzo łatwe do udowodnienia, ze względu na zasób słownictwa, jakiego używał. To widać w jego wierszach, powiedzonkach, żarcikach. Poza tym olbrzymia ilość tekstów i co najważniejsze, u niego właściwie nie ma słabych rzeczy i każdy krytyk literacki jest w stanie to potwierdzić, nawet jeśli go nie lubi ze względów politycznych. Poza tym Tuwim potrafił pisać w sposób bardzo prosty, jednocześnie zawierać w tych wierszach wiele głębokich rzeczy, które można odczytywać na wielu poziomach. Tuwim był człowiekiem bardzo schorowanym i rozbitym psychicznie pod koniec życia. Przy jego okazji można też sporo rozmawiać o uwikłaniu artystów w komunizm, gdyż był jednym z wielu polskich poetów tak głęboko w to zaangażowanych po wojnie, wykorzystywanym zresztą propagandowo przez państwo, ale jednocześnie potrafił się stanowczo przeciwstawić Bierutowi. Tuwim też uratował życie żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, chodzi tu o konkretne życia, kilku lub kilkunastu osób, mówi się o tej liczbie różnie. Poza tym do roku 1945 Tuwim napisał sześćset utworów, a po ’45 tylko dwanaście. Świadczy to o tym, że po wojnie wybrał milczenie. Napisał tylko jeden żałosny tekst o Stalinie, inni napisali ich mnóstwo. Ostatni wiersz napisany na serwetce w Zakopanem na dwie godziny przed śmiercią brzmiał mniej więcej tak ,,zgaście światło wiekuiste jeśliby miało mi kiedykolwiek zaświecić’’ - smutne.\nBardzo dziękuję za rozmowę.\nniedziela, 17 listopada 2013 17:09\nPrzejdź do wpisu „Tribute to Julian Tuwim - rozmowa ze Sławomirem Maciasem, liderem zespołu Rambo Jet, o Roku Tuwima”\nDodaj komentarz do wpisu „Tribute to Julian Tuwim - rozmowa ze Sławomirem Maciasem, liderem zespołu Rambo Jet, o Roku Tuwima”\nPrawdziwe życie jest na prowincji - "Nie ma ekspresów przy żółtych drogach" Andrzeja Stasiuka\nNiewielu jest w tym kraju pisarzy, którzy opuścili centrum życia i przenieśli się na peryferie, by właśnie stamtąd mieć lepszy widok, ciekawszą pespektywę na to, co już w naszym życiu się wydarzyło i co dopiero ma się wydarzyć. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość w minireportażach, felietonach i esejach Andrzeja Stasiuka zawartych w jego najnowszej książce „Nie ma ekspresów przy żółtych drogach” (publikowanych wcześniej przez „Dwutygodnik.com”, „Tygodnik Powszechny” i włoski L’Espresso”) po raz kolejny służą Autorowi do snucia refleksji nad kondycją człowieka żyjącego w XXI wieku, lecz mentalnie bardzo często tkwiącego w rzeczywistości minionej, z którą nie sposób niekiedy się rozstać, która nie odchodzi, mimo upływu czasu.\nAndrzej Stasiuk jak zwykle w bardzo subtelny sposób prowadzi dialog ze śmiercią, którą przesiąknięte jest nasze życie, wrzyna się w nią pomarszczoną nieco myślą, która tak szlachetnie mogła dojrzeć tylko tam, z dala od szaleńczo pędzącego przed siebie „tu i teraz”. Im bliżej Stasiuk jest śmierci, tym bardziej dotyka życia. Myśli o niej, gdy świat wydaje jedno ze swoich ostatnich tchnień, gdy jeszcze ciepłe powietrze, zaczyna powoli pachnieć wysychającymi liśćmi, właśnie wtedy, na przełomie pór roku, gdy „nigdy nie przychodzi łatwiej zgodzić się na śmierć niż w karnawale jesieni”. Myśli o niej również w środku gorącego lata, wędrując po swojej okolicy, po Beskidzie Niskim, „krainie duchów”, „kosmopolitycznej republice cmentarzy”.\nOsobliwym dość, wydawałoby się, hobby Andrzeja Stasiuka jest podróżowanie po obozach zagłady. Death camp tour, który uprawia Stasiuk jest pielgrzymką wiodącą przez drogę pomiędzy „gęsimi wygonami, drewnem i słomą”, ale jest to „jazda na wskroś rzeczy i zdarzeń najważniejszych”, jazda przez apokalipsę. Dwudziestowieczny armagedon miał miejsce wzdłuż drogi numer 816, w Polsce powiatowej, gdzie z dala od centrum próbowano wyhodować nowy typ człowieka.\nAndrzej Stasiuk przemierza południowo – wschodnią Europę, środkowo—wschodnią Azję, docierając tam, gdzie niekiedy nasza myśl nie dociera, „jedzie w głąb pejzażu, a jednocześnie w głąb czasu”, dotyka spękanego betonu odległych, wiecznie komunistycznych państw, chłonąc brzydotę krajobrazu, nie mogąc oderwać od niego wzroku, opowiada o miejscach, ludziach i jest w tym sens, jest w tym życie, zrozumienie innego, zrozumienie siebie. (Bo ja nie ma wątpliwości, że Andrzej Stasiuk robi to wyłącznie dla samego siebie, tylko wtedy nasze działanie ma sens, gdy jest dla samego siebie podejmowane.) Pokazuje nam człowieka w wielkiej przestrzeni, na tle monumentalnej przyrody, ale też jako nieudacznego konstruktora świata, swoimi budowlami szpecącego to, co zostało mu dane pod zastaw. Portretuje narodziny, śmierć, samotność, szpetotę – a w tym wszystkim najważniejsze jest życie, podróż przez pamięć i dostrzeżenie ludzkiej małości.\nStasiuka wędrówka po bezludziu służy odkrywaniu jego piękna, na przekór wypełniającej go brzydoty. Przemierzanie terenów oddalonych od zachodnio-europejskiej obszaru kulturowego pomaga pochylić się nad upadkiem jednej z największych utopii XX wieku, utopii, która zalała betonem stary świat, lecz nie wybudowała nic nowego. Innym razem, stojąc na frankfurckim lotnisku, obserwując podróżnych wprowadzonych w zakupowy trans przez dźwięk kasowanych towarów w duty - free , Stasiuk zadaje pytanie o przeznaczenie narodów i cywilizacji. Ciągle jest w drodze, podąża śladami, których nikt już nie zauważa, opowiada o człowieku współczesnym, pielgrzymującym do licheńskiej bazyliki, której złota kopuła straciła nieco blask, ale i on sam się zużył, zmarniał, zjałowiał.\nW tym chorym świecie, przed opętaniem nowoczesnością, przeradzającą się, jakże często, w chaotyczną walkę człowieka o poszerzanie swoich wpływów, uratować nas może jedynie myśl, refleksja zawierająca w sobie, melancholię, oczyszczający smutek, który jest, jak pisał niegdyś Władysław Jabłonowski, „zdrowiem wyższego rzędu”. Świat, który Stasiuk przedstawił w zbiorze swoich esejów, zdaje się zmierzać ku katastrofie, katastrofie, która okalecza człowieka przez pozbawienie go wartościowych cech. Coraz więcej posiadamy, coraz mniej tak naprawdę znaczymy, stajemy się nikim wobec wielkiej idei życia. Przywiązani do materii, jak barbarzyńcy, nie dostrzegamy zagrożenia. Boimy się śmierci, kurczowo trzymając się życia, za życie uważając wszystko to, co materialne.\nniedziela, 27 października 2013 16:39\nPrzejdź do wpisu „Prawdziwe życie jest na prowincji - "Nie ma ekspresów przy żółtych drogach" Andrzeja Stasiuka ”\nDodaj komentarz do wpisu „Prawdziwe życie jest na prowincji - "Nie ma ekspresów przy żółtych drogach" Andrzeja Stasiuka ”\nDorota Masłowska po dziesięciu latach od swojego spektakularnego debiutu zasiadła wraz z Agnieszką Drotkiewicz do rozmowy, rozmowy o życiu, kulturze, społeczeństwie, zawodzie pisarza, jedzeniu i polityce. Myślę, że przez ten czas Autorka „Pawia królowej” dojrzała, nabrała dystansu do świata, a nade wszystko do tego co wydarzyło się po napisaniu przez nią „Wojny polsko – ruskiej...”. Jednak po przeczytaniu „Duszy światowej” nie mogę się pozbyć wrażenia, że na takie wydawnictwo jest nieco za wcześnie. Jestem przekonana, że za kolejne dziesięć lat, gdy Agnieszka Drotkiewicz i Dorota Masłowska sięgną do swojej wspólnej książki, jeśli tego głośno nie powiedzą, to przynajmniej pomyślą, że wiele treści, które tam się znalazło, można było po prostu pominąć. Niemniej jednak jest to pozycja ciekawa, którą miejscami należałoby przedrukowywać, bo zawiera w sobie boleśnie trafną diagnozę rzeczywistości.\nJednym z głównych bohaterów ostatniej powieści Masłowskiej jest miasto, kolejna ważna przestrzeń po morzu, z którym Masłowska czuje się związana wręcz karmicznie. „Miasto to źródło cierpień” – mówi, dodając zaraz, że mimo to, na stałe nie byłaby w stanie mieszkać poza miastem. Blokowisko, człowiek przy człowieku, życie przy życiu, los przy losie to często istota egzystencji wielu z nas. Ja również całe swoje życie mieszkałam w bloku, który stał między innymi blokami, tak że mogłam swobodnie spoglądać w okna sąsiadów. Wiedziałam, jak mają urządzone pokoje, co oglądają w telewizji, obserwowałam całą tę krzątaninę, ba, nawet miałam znajomych w tych oknach – inne dzieci z taką sama ciekawością jak ja obserwujące cudze domy. Nigdy żadnego z nich nie spotkałam w piaskownicy, czy na trzepaku - bez ram okiennych i tła z firanki były nierozpoznawalne. To co niegdyś nazywało się niewinną ciekawością dziecka, dziś jest podglądactwem, a wersji dla dorosłych kontrolą społeczną, inwigilacją. Ze strachu przed innymi uciekamy za ogrodzenia naszych strzeżonych osiedli, poczciwe firanki zastępując roletami. Ale społeczeństwo polskie jest schizofreniczne. Z jednej strony nie pozwala nikomu obcemu wejść na swoje osiedle, z drugiej zaś udostępnia całe swoje prywatne życie na Facebooku.\nJedna z ważniejszych myśli wypowiedzianych przez Masłowską w „Duszy światowej” dotyczy właśnie aktywności współczesnego człowieka na Facebooku, ale i jego zaangażowania we współczesne technologie.\n„Mam ciągle nokię 123, z ekranem, na którym już prawie nic nie widać. Hmm, wydaje się, że w tej chwili jest to jedyna taktyka, jaką można obrać, że niebycie na Facebooku, nieposiadanie iPhona to jest potencjał, inwestycja. Także w tym sensie, że możemy przewidzieć, co stanie się z tymi wszystkimi danymi, które tłoczymy do systemu. Nie zdajemy sobie sprawy, jakie to niesie za sobą zagrożenia. Kojarzy mi się to z 1984 Orwella – kiedyś płacono ludziom, żeby szpiegowali innych, a teraz ludzie dobrowolnie szpiegują sami siebie, dobrowolnie komentują każdy swój krok”.\nLudzie popadli w jakiś obłęd, odłączeni od sieci nie są w stanie normalnie funkcjonować, a ta sieć to nic innego jak tylko pułapka. Jesteśmy stale on-line, w pracy, w domu, na wakacjach. Jakiś czas temu brytyjski „The Sun” opublikował artykuł o tym, jak człowiek będzie wyglądał za tysiąc lat: długie ręce i nogi, wyłupiaste oczy i bardzo mały mózg. No właśnie, otóż ten niewielki mózg nie będzie nam po prostu do niczego potrzebny, ponieważ wszystkie procesy myślowe będą wykonywały za nas komputery.\nPolityka. To jest w zasadzie temat, którego pisarz powinien wystrzegać się jak ognia. Niestety, próby upolityczniania literatury polskiej w ostatnich latach można mnożyć. Mam wrażenie, że doświadczamy wielkiego powrotu powieści tendencyjnej. Prawica wydaje swoje współczesne produkcyjniaki autorstwa pisarzy niepokornych, lewica natomiast walczy z polityczną poprawnością za pomocą „pozorów politycznej niepoprawności”. Masłowska ma świadomość, że pisarstwo zaangażowane to pisanie schematami, gdzie nie ma miejsca na twórczość, na sztukę, na wyrażenie swojej myśli, na „rozpatrywanie różnych pespektyw” i sprzeciwia się tej współczesnej tendencyjności. Ucieczka od polityki to jedyna słuszna droga Pani Doroto, nie należy dać się omamić, ani tym z prawa, ani tym z lewa.\nSpora część książki, żeby nie powiedzieć zbyt spora, dotyczy kwestii jedzenia, ale jedzenia, które w jakiś sposób odzwierciedla zmiany społeczne zaistniałe w naszym kraju na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat. W rozdziałach tych Masłowska opowiada o swojej fascynacji kulinariami, gotowaniem, a w szczególności pismem... „Przyślij przepis” (sama pisuje do „Zwierciadła” felietony poświęcone jedzeniu). Otóż pismo to będące całkowitym przeciwieństwem bardzo modnych dziś magazynów kulinarnych lansujących potrawy typu spanakopita czy chaczapuri, które polskiej gospodyni domowej nawet się nie śniły, nadal tkwi w odległej, wydawałoby się, epoce wyrobów wszystkopodobnych. Tak więc Masłowska zachwyca się i rozpływa nad „pomysłowym deserem na niedzielę”, „ślepym jajkiem” czy „parówkami w cieście”. Słusznie zauważa przy tym, że jedzenie jest dziś aktem statusu społecznego. Historia gotowania to nic innego jak historia ludzkości, której towarzyszą zbyt szybo zmieniające się mody. Przy tej okazji sprzeciwia się wszelkim przymusom, tak zwanym must have’om, przyznając się do nieczytania tego, co właśnie się czyta w modnych i podążających za trendami kręgach, niesłuchania płyt, które należy znać i niejeżdżenia na letnie festiwale, na których trzeba być. Świadomie, z premedytacją i w porozumieniu z samą sobą rezygnuje z funkcjonowania w tak zwanym mainstreamie – jako twórca i odbiorca kultury. Konsumpcja kultury niewiele różni się od każdej innej konsumpcji - niezdrowe i kompulsywne pochłanianie wszystkiego co się ukazuje na tym rynku nie służy niczemu dobremu, jest nie do strawienia.\nRozmowa Agnieszki Drotkiewicz z Dorotą Masłowską pokazuje zdystansowanie tak naprawdę obu pisarek wobec otaczającej je rzeczywistości, zmieniających się mód i trendów. Najważniejsza jest tam jednak dusza – światowa dusza Doroty Masłowskiej, cały czas dojrzewająca, lekko już spokorniała, lecz nie łagodna, odmieniona, ale nie inna, bo cały czas idąca pod prąd,z niedużym pęknięciem, wzywająca do nieposłuszeństwa wobec napastliwej współczesności, rzucająca wyzwanie sobie i światu. I nie ma w tym żadnego skandalu, żadnej prowokacji, jest za to mądrość.\nDusza światowa, z Dorotą Masłowską rozmawia Agnieszka Drotkiewicz, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2013\nPrzejdź do wpisu „Światowa dusza z pęknięciem - rozmowa Agnieszki Drotkiewiczz Dorotą Masłowską ”\nDodaj komentarz do wpisu „Światowa dusza z pęknięciem - rozmowa Agnieszki Drotkiewiczz Dorotą Masłowską ”\n„To jest we mnie przez cały czas, szuka ujścia” – tak Nick Hornby rozpoczyna swoją książkę pt. „Futbolowa gorączka”, w której opisuje fascynację piłką nożną, a nade wszystko bezgraniczną, szaloną i bezwarunkową miłość do Arsenalu Londyn, młodość spędzoną na Highbury, gdzie do 2006 roku londyńska drużyna rozgrywała swoje mecze. Książka Horby’ego jest pozycją obowiązkową dla każdego kibica piłkarskiego bez względu na sympatie klubowe. W „Futbolowej gorączce” jest wszystko to, czego nie rozumie przeciętny człowiek omijający piłkarskie stadiony szerokim łukiem, przełączający kanał telewizyjny, gdy tylko nadawana jest transmisja jakiegoś meczu, dla którego nie istnieją dodatki sportowe do gazet codziennych, nie wspominając już o tytułach stricte sportowych.\nSłowa Nicka Hornby’ego zawierają w sobie dużo prawdy, bo fanatycznego kibica futbolowa gorączka trawi nieustannie, głęboko w nim siedzi emocja, która szuka ujścia i może uwolnić ją tylko mecz. W takim samym tonie o miłości do piłki wypowiada się Michał Okoński, kibic Cracovii i Tottenhamu, felietonista Tygodnika Powszechnego, dziennikarz, trochę szaleniec, który pisze o piłce nożnej jako o zjawisku pięknym, niemalże nadprzyrodzonym, ale namacalnym, wywołującym skrajne emocje, potrafiącym ludzi jednoczyć, ale i dzielić. Imponująca ilość obejrzanych przez Autora meczy, recytowanie wyników, znajomość składów drużyn, historie klubów to atuty tej książki, ale nade wszystko czyta się to doskonale dzięki miłości, beznadziejnego wręcz uczucia do futbolu.\nMichał Okoński, podobnie jak Hornby, udowadnia, że od piłki nożnej jest uzależniony i, rzecz jasna, nie zamierza z tym uzależnieniem walczyć, ba, pielęgnuje je w sobie, bo to obsesjonista i maniak, ale przede wszystkim znawca tematu. Michał Okoński pisze o futbolu mając świadomość, że jest to sport – pasja, który daje wiele radości, ale i bólu, rozczarowań, zarówno piłkarzom, jak i kibicom, hmm, głównie kibicom...\nTak, futbol jest okrutny, ponieważ okrutny jest bóg futbolu, który umiłował sobie ostatnie minuty meczu, by wielokrotnie udowadniać, że wynik 3:0 na dziesięć minut przed końcem meczu dla ukochanej drużyny, to nie jest wynik ostateczny, bo nawet taki mecz może skończyć się zwycięstwem naszego przeciwnika, który w ekspresowym tempie potrafi odrobić straty, zdobyć przewagę i bezlitośnie pogrzebać nasze marzenia o zwycięstwie.\nFutbol jest okrutny, ponieważ dziś bardziej niż kibiców światowe władze piłki nożnej cenią sponsorów, dla których mecz nie jest emocjonującym wydarzeniem, ba, życiem całym, tylko kolejną transakcją biznesową. Okoński przeciwstawia wyrachowanym biznesmenom romantycznych szaleńców tłukących się za swoją drużyną przez pół Europy, aby móc obejrzeć ich kolejne arcyważne rozgrywki. Innym razem natomiast cytuje słowa obrońcy swojego ukochanego Tottenhamu Benoit’a Assou – Ekott’a, który bez uczucia zażenowania przyznaje „Tak jest, gram dla forsy (...) Wszyscy to robimy, a ci, którzy mówią, że jest inaczej, są hipokrytami. Lubię, owszem, grać w piłkę z przyjaciółmi we Francji, ale tutaj?” Dla większości piłkarzy granie w kolejnym klubie to po prostu praca, kontrakt, za którym mają iść satysfakcjonujące ich pieniądze.\nAle futbol jest okrutny również dlatego, że i życie piłkarza bywa okrutne, szczególnie po zakończeniu kariery, kiedy kończy się ostatni mecz i zaczyna się prawdziwe życie, do którego wielu z nich nie jest przygotowanych. Jeśli piłkarz jeszcze podczas aktywnego grania nie zatroszczy się o to, co będzie robił po zejściu z boiska, może czekać go samotność, poczucie klęski, depresja.\nFutbol jest okrutny, bo to wyrok dożywotni, skazujący, dość często, na bezsensowną miłość do końca życia do przeważnie przegrywającej najważniejsze mecze drużyny, bo tych nieustannie wygrywających na całym świecie jest zaledwie kilka. Statystyczny kibic piłkarski to niestety człowiek niespełniony, sfrustrowany, przeżywający na okrągło porażki swojego zespołu. Okoński dramatycznie podkreśla, że na świecie, w którym próżno szukać czegoś stałego, pewnego, jedna rzecz jest niezmienna i ma znamiona sakramentalnego zobowiązania – to miłość do tej jedynej drużyny piłkarskiej, której ostatecznie wybacza się wiele, żeby nie powiedzieć wszystko.\nMożna by pomyśleć, że Michał Okoński nienawidzi futbolu, bo ten przynosi tylko ból i cierpienie, satysfakcji kibic ma jak na lekarstwo, częściej doświadcza frustracji, chyba że jest kibicem Barcelony. No tak, nie jest trudno kochać taki klub jak FC Barcelona i nosić nazwisko Messi na koszulce, mieszkając w kraju oddalonym od Katalonii niemalże dwa tysiące kilometrów. Co innego kochać klub, który specjalizuje się w przegrywaniu i jest mistrzem straconych szans. To jest miłość prawdziwa. I piękna. Choć czasami głupia i żałosna. Ale ja od dawna powtarzam, że miłość to jednak prędzej czy później upokorzenie.\nNick Hornby, opisując swoje liczne rozczarowania, których doświadcza jako kibic Arsenalu i kibic w ogóle, pod koniec książki decyduje się na wyznanie, w tym kontekście niemalże szokujące, otóż: „piłka nożna jest cudownym sportem”. Ten dreszczyk emocji, gdy pada gol, tempo gry, jej nieprzewidywalność czynią futbol doświadczeniem niemalże mistycznym, szczególnie gdy się wierzy w boga futbolu. Michał Okoński, podobnie jak Hornby zapewnia nas w pewnym momencie, że „piłka nożna to piękny sport, w którym (...) każde spotkanie jest niepowtarzalne”. Przy tej okazji przywołuje słowa Jerzego Pilcha, mówiącego, że ten „kto nie zna uczucia, jakie ogarnia jestestwo ludzkie, gdy piłka siądzie na podbiciu i po chwili zatrzepocze w siatce obok rozpaczliwie interweniującego bramkarza, ten może i jest człowiekiem. Ale częściowym”.\nMichał Okoński przytacza w swojej książce słowa jeszcze jednego wielkiego pisarza i kibica, Alberta Camus’a, który w swoim eseju napisanym tuż po otrzymaniu Nagrody Nobla mówi: „Prawda jest bowiem taka, że po tych wszystkich latach najróżniejszych życiowych doświadczeń mogę powiedzieć jedno: to, co na dłuższą metę wiem na temat moralności oraz obowiązków człowieka, zawdzięczam sportowi”. Camus miał to szczęście, że futbol i sport w ogóle, w jego czasach miały zupełnie inny wymiar, nie były zepsute przez pieniądze wielkich biznesmenów, którzy dla zabawy, zabicia nudy i lansu kupują dziś sobie kluby, w których rządzą i dzielą, mając przy tym znikomą wiedzę na temat futbolu.\nMiłość do piłki nożnej, z racji swojego piękna i okrucieństwa, to miłość toksyczna, ale nie wszyscy chcą żyć inaczej. To w pewnym sensie wybór świadomy, choć świadomość nieco zaburzający. W tej miłości jest wszystko: życie, przemijanie, śmierć, niepowtarzalność, emocje, smak sukcesu, porażki, ale o rozstaniu nie ma mowy.\nMichał Okoński, Futbol jest okrutny, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2013\nsobota, 19 października 2013 21:15\nPrzejdź do wpisu „Futbol jest okrutny, ale życie bez niego jest nie do zniesienia - piękna opowieść o piłce Michała Okońskiego”\nDodaj komentarz do wpisu „Futbol jest okrutny, ale życie bez niego jest nie do zniesienia - piękna opowieść o piłce Michała Okońskiego”\nBękarty postmodernizmu ratują świat – „Noc żywych Żydów” Igora Ostachowicza\nW tej książce wszystko jest groteską, przerysowaniem, kpiną z konwencji, począwszy od tytułu, okładki, skończywszy na samej scenie kulminacyjnej. „Noc żywych Żydów” Igora Ostachowicza to powieść co najmniej dziwna, żeby nie powiedzieć dziwaczna, jak na naszą literacką powściągliwość. Ale czy jest to dzieło wybitne w swojej karykaturalności? Nie wiem. Mam wątpliwości. Zewsząd dochodzą do mnie peany zachwytu nad tą książką, bo w końcu ktoś poluzował, poruszając jednocześnie temat ważki, ba, wręcz fundamentalny dla zrozumienia trudnej, smutnej i tragicznej historii Polski, która do tej pory w literaturze funkcjonowała niemalże wyłącznie w kontekście improwizacyjnych konwulsji nieszczęsnego Konrada.\nGłówny bohater „Nocy żywych Żydów”, którego imienia nie znamy, ale nie jego imię jest tu ważne, to everyman dzisiejszych czasów, człowiek młody, wykształcony, choć pracujący jako glazurnik (bo praca intelektualna nie popłaca), luzak, cynik, egoista, trochę taki wielkomiejski prymityw. Wraz ze swoją dziewczyną Chudą, mieszka na warszawskim Muranowie, wielkim cmentarzysku, gdzie pod gruzami getta zginęło tysiące Żydów. Akcja powieści zawiązuje się w momencie, gdy główny bohater wchodzi dość przypadkowo w posiadanie tajemniczego talizmanu, jakim jest srebrne serce, artefakt broniący Żydów przed złem, zaginiony przed wojną. Talizman chcą odzyskać martwi, ale żywi, czyli zombie-Żydzi, którzy nagle wychodzą z ciemnej otchłani przez dziurę w piwnicy naszego bohatera. Srebrne serce jest również przedmiotem pożądania bandy nazioli, tępawych typków będących wcieleniem zła, z Kimś Złym na czele. Ktoś Zły dość szybko przeistacza się w Zupełnie Złego, a owa metamorfoza jest przemianą wręcz dosłowną, bo wyrastają mu rogi, palce u stóp zrastają się, paznokcie twardnieją w kopyta. Celem neofaszystów jest ratowanie Ojczyzny – Żywej Polski przed krypto–Żydami, którzy niespodziewanie pojawili się w Warszawie i wraz z, jak dotąd lekko zblazowanym i obojętnym na wszystko glazurnikiem, ortodoksyjnym wyznawcą idei „niewpierdlania się”, uciekającym przed wszelkimi problemami społecznymi, kręcą się po Centrum Handlowym Arkadia. Arkadia jest rzec jasna miejscem nieprzypadkowym i kluczowym dla zrozumienia idei powieści. Stoi ona bowiem w miejscu skąd odchodziły transporty do Treblinki. Żydzi–zombie znajdują tam jednak namiastkę szczęścia, pewnego rodzaju beztroski i zabawy, których przecież nie mogli zaznać w czasie wojny. Buszują więc po sklepach, wywołując przy tym niezłe zamieszanie, niekiedy gubią ręce, bowiem to żywe trupy, nieco nadgniłe, czasami bez oka, tudzież bez połowy twarzy. Ich przewodnikiem i opiekunem jest bohater powieści, uwikłany dodatkowo w konflikt natury damsko – męskiej, miotający się między swoją dziewczyna Chudą, a kobietą z Podbitym Okiem, przypadkową kochanką, która w tej całej zawierusze zaczyna pomieszkiwać u niego w domu ze swoim ledwo żywym dziadkiem. W pewnym momencie okazuje się, że zapomina on o swojej dotychczasowej obojętności, zaczyna się angażować. Z nihilisty moralnego, który przyjmuje świat takim jaki jest, oby nie był gorszy, oby on sam miał święty spokój, oby nie wymagano od niego rozstrzygania żadnych kwestii aksjologicznych, przeistacza się w głównego dowodzącego neo-Żegoty, prowadzi rozmowę z samym diabłem, krótko mówiąc ratuje świat przed złem.\n„Noc żywych Żydów” to powieść w stylu tarantinowskim. Pełno w niej przemocy, gwałtów, nawiązań do popkultury. Dobro i zło są tu przedstawione dość ironicznie. Niewątpliwie Autor puszcza do czytelnika Podbite Oko, lecz ja się zastanawiam, ile w tym mrugnięciu jest zaproszenia do literackiej zabawy, a ile jakiegoś nerwowego tiku? Myślę, że nasza polska natura, mająca skłonności do dramatyzowania, potrzebuje niekiedy estetyki kiczu, by najzwyczajniej w świecie spuścić z tonu, ale… No właśnie, to „ale” nieco zasłania mi oczy, nie pozwala wyć z zachwytu nad książką Ostachowicza, gdyż cały czas się zastanawiam, czy w owym zamiarze przejaskrawienia nie przebrał on miary, tłocząc na kartach powieści stopklatki, dając upust swoim postmodernistycznym fantazjom? Czy o istocie zła dzisiaj, w momencie niewątpliwego przesilenia epokowego, siedemdziesiąt lat po powstaniu w getcie warszawskim, można mówić już tylko językiem horrorów klasy B? Być może Holocaust, który był przejawem zła ukształtowanego w takiej właśnie postaci w wyniku, o ironio, enkulturacji, potrzebuje języka, który trafi do współczesnego człowieka żywiącego się wyłącznie kulturą masową, żeby nie powiedzieć kiczem. Nie leży w mojej naturze omdlewanie na widok krwi, ale też nie pałam nadmierną miłością do Tarantino i może dlatego po lekturze „Nocy żywych Żydów” mam wrażenie, że horrendum Zagłady zostało tu zastąpione nieco tanim efekciarstwem.\nJerzy Pilch powiedział kiedyś, że z „kiczem” kojarzy mu się przede wszystkim „łatwość”, „łatwość” odnosząca się do odbioru i oceny rzeczywistości, bowiem tylko „tu i teraz” możemy określać jako kiczowate, a to co historyczne przestaje być kiczem. Ostachowicz jest więc, jak widać, nieodrodnym synem swojej epoki, bo do pewnej „łatwości” się odwołuje, serwując nam powieść w konwencji horroru klasy B, żeby mówić o Zagładzie, o złu nie do pojęcia, wyręczając się popkulturą.\nIgor Ostachowicz, Noc żywych Żydów, W.A.B., Warszawa 2012\nśroda, 25 września 2013 19:31\nPrzejdź do wpisu „Bękarty postmodernizmu ratują świat – „Noc żywych Żydów” Igora Ostachowicza”\nDodaj komentarz do wpisu „Bękarty postmodernizmu ratują świat – „Noc żywych Żydów” Igora Ostachowicza”\nPisanie wierszy, jak wróżenie z kart- „Papusza” Angeliki Kuźniak\nCygańskie pieśni pełne są afirmacji życia i nieskrępowanej wolności. Romantyczna wędrówka taborem przez las może wydawać się niekiedy szalenie pociągająca, lecz losy Cyganów nie zawsze przypominają pieśń, są smutniejsze i tragiczniejsze, nierzadko bardziej przerażające niż niejedna zła wróżba, bo prawdziwe.\nHistoria życia Bronisławy Wajs, czyli Papuszy, cygańskiej poetki, to gotowy scenariusz filmowy. Urodzona prawdopodobnie w 1910 roku przeżyła rzeź na Wołyniu, wojnę, trudne lata 50- te, pozostawiając po sobie około 40 wierszy – pieśni oraz sporo tekstów opisujących jej cygańskie życie. Papusza nie miała szczęśliwego życia – jako szesnastoletnią dziewczynę wydano ją za mąż za około czterdziestoletniego Dionizego Wajsa. Nigdy nie miała własnych dzieci, chciała się uczyć, a przede wszystkim była osobą o szczególnej wrażliwości. Nietrudno się domyślić jaki los mógł spotkać kogoś nadwrażliwego, lecz żyjącego w cygańskim taborze, gdzie warunki życia wymagały, wbrew temu co pieśń głosi, nie poetyckiej, lecz twardej postawy.\nAngelika Kuźniak opisała fascynujące życie Papuszy w sposób niezwykle subiektywny, lecz subiektywny z punktu widzenia samej bohaterki reportażu, miejscami dość mocno zbeletryzowanego. Właściwie historia Bronisławy Wajs została opowiedziana nie przez Angelikę Kuźniak, lecz przez samą Papuszę. Autorka czyni ze swej bohaterki narratorkę reportażu, starając się mówić jej językiem, patrzeć jej oczami, oddając jej niejednokrotnie głos, przytaczając obszerne fragmenty wspomnień Papuszy, listów do Jerzego Ficowskiego, Juliana Tuwima, ale też jej wiersze – pieśni.\nPapuszę, piękną i wrażliwą Cygankę, na co dzień zajmowały rzeczy, które wpisywały się w styl życia jej braci: kradzieże kur, wróżenie z kart, wędrówka i pieśni przy ognisku. Z czasem owe pieśni, których układanie przychodziło jej z niezwykłą lekkością, zaczęły coraz szczelniej wypełniać jej życie, aż nie wystarczyło miejsca, aby ową wrażliwość pomieścić w niej samej. Papuszę ciągnęło do książek. Sama nauczyła się czytać i pisać, co wśród wędrujących Cyganów było rzeczą wręcz niebywałą. Już wtedy nie rozumiano jej pasji, lecz nie uznawano jej za szkodliwą. Papusza nie mogła mieć własnych dzieci, wychowywała przysposobione dziecko, owoc romansu Polki z Cyganem, chłopca, którego nazywała Tarzan. Była jednak kobietą, która potrafiła zarobić, czyli ukraść, powróżyć z kart za pieniądze. Dionizy Wajs mógł być zadowolony z żony, która w cygańskim rozumieniu była zaradna. Skoro przynosiła pieniądze, nie przeszkadzało nikomu jej specyficzne zamiłowanie do poezji.\nW latach pięćdziesiątych wraz z taborem Papuszy wędrował Jerzy Ficowski, polski poeta, w czasie wojny żołnierz Armii Krajowej, po wojnie ukrywający się przed bezpieką właśnie u Cyganów. Był on miłośnikiem cygańskiego folkloru. Zaprzyjaźnił się z Papuszą i to właściwie dzięki niemu jej wiersze wyszły poza tabor. Niestety, to również dzięki niemu Papusza spotkała się z odrzuceniem i potępieniem ze strony swoich pobratymców. Ficowski, tłumacząc jej pieśni, drukując je w polskiej prasie, zamieszczając obok słownik cygańko – polski, przypieczętował los Papuszy, którą oskarżono o zdradę i nielojalność, poprzez ujawnienie cygańskich tajemnic. Dla Bronisławy Wajs doświadczenie odrzucenia przez Cyganów było bardziej traumatyczne niż doświadczenie wojny i rzezi wołyńskiej. Papusza przeszła załamanie nerwowe, wielokrotnie przebywała na leczeniu w szpitalu dla nerwowo chorych, tymczasem jej poetycka sława wśród Polaków rosła. Pojawiały się kolejne druki, stypendia (wobec których Papusza była dość nieufna, nie rozumiejąc, że można otrzymać pieniądze za pisanie wierszy), w końcu tomik poetycki.\nPoezję Papuszy czytał sam Julian Tuwim, odnosząc się do cygańskiej poetki z wielkim szacunkiem, pomagając jej wielokrotnie. Doceniał ją również Julian Przyboś, pisząc: „Utwory Papuszy (…) Przedstawiają rzadki przykład poezji pierwotnej, autentycznie samorodnej”. Poeta widział w nich coś więcej niż twórczość ludową, dostrzegał w nich pewną subtelność, która ukrywa się na pograniczu wiersza i pieśni, nie każdemu dając do siebie dostęp.\nZjawisko o imieniu Papusza przytłacza wrażliwością i czuciem, które stały się przyczyną nie tylko powstania twórczości prawdziwej, naturalnej, wyrosłej z czystej potrzeby wyrażenia siebie, ale i dopełniły dramatu odrzucenia, którego jakże często ofiarami padają ludzie nadwrażliwi, odstający od swojej grupy, samotni w swoim specyficznym doświadczaniu świata. Cyganie od zawsze byli narodem kultury oralnej, nie pisali ksiąg, nie budowali. Śpiewali i wędrowali, czujnie strzegli swoich tajemnic, nie chcieli osiąść, pracować ani uczyć się. Gdy jedna z nich spróbowała zaczerpnąć powietrza, którym oddycha się poza taborem, została wyklęta. Dla samej siebie Papusza do końca pozostała Cyganką z lasu, z lasu, do którego tęskniła, lecz jednocześnie rozumiała, że nowa rzeczywistość wymaga od jej narodu porzucenia taboru i wędrowania.\nAngelika Kuźniak napisała reportaż o kobiecie pełnej wewnętrznych dysonansów wynikających z przekleństwa nadwrażliwości, potępionej przez swoich, która, mimo odrzucenia, podkreślała swoje pochodzenie, nie potrafiła zapomnieć o cygańskim życiu, cały czas czekała na syna, aż przyjdzie i zabierze ją do lasu, czyli tam, gdzie zostało jej całe dobro. Autorce udała się przy tym rzecz niezwykła, bowiem reportaż o Papuszy czyta się jak pamiętnik tej Cygańskiej poetki.\nPapusza, Joanna Kos - Krauze, Krzysztof Krauze, premiera 15 listopada\nAngelika Kuźniak, Papusza, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2013.\n(2) Pokaż komentarze do wpisu „Pisanie wierszy, jak wróżenie z kart- „Papusza” Angeliki Kuźniak ”\nniedziela, 22 września 2013 19:07\nPrzejdź do wpisu „Pisanie wierszy, jak wróżenie z kart- „Papusza” Angeliki Kuźniak ”\nDodaj komentarz do wpisu „Pisanie wierszy, jak wróżenie z kart- „Papusza” Angeliki Kuźniak ” i/lub któregoś z (2) komentarzy\nTylko Szczepan Twardoch ... finaliści Nagrody Literackiej Nike 2013\nOgłoszono siódemkę finalistów Nagrody Literackiej Nike 2013: Joanna Bator, Szczepan Twardoch, Justyna Bargielska, Kaja Malanowska, Igor Ostachowicz, Katarzyna Surmiak-Domańska, Maciej Sieńczyk.\nNie będę ukrywała, że część nazwisk, które znalazły się w finałowej siódemce Nagrody, nieco mnie zdumiewa. Jedyną książką w tym gronie, która znalazła się na właściwym miejscu i jedyną, która na to wyróżnienie w pełni zasłużyła i mam nadzieję, że bank rozbije, zdobywając główną nagrodę, jak i nagrodę czytelników, jest, rzecz jasna, znakomita „Morfina” Szczepana Twardocha.\nMoje spore wątpliwości wzbudził już fakt, że w początkowej dwudziestce nie znalazł się „Grochów” Andrzeja Stasiuka - książka nieduża, lecz wielka proza, niezwykle dojrzała, zmagająca się z eschatologią codzienności, dotykająca spraw ostatecznych w sposób niebywale delikatny i mądry. W zamian dostaliśmy słabą powieść Anny Janko „Pasja św. Hanki”, pełną banałów i wynurzeń kobiety przeżywającej życiowy kryzys. Całe szczęście, przynajmniej w tym przypadku, Jury nie zawiodło i w ostatniej chwili opamiętało się, nie kwalifikując tej powieści do wąskiego grona finalistów.\nPo raz pierwszy w historii Nagrody mamy do czynienia z komiksem - powieścią graficzną. „Przygody na bezludnej wyspie” Macieja Sieńczyka to rzecz w istocie nietuzinkowa, oryginalna, ale czy na finał Nike zasługująca? Pomimo swojej deklarowanej sympatii dla twórczości rysownika „Lampy”, mam spore wątpliwości czy wartość literacka tej właśnie książki przewyższa wartość literacką „Dziennika” Jerzego Pilcha.\nZaskoczeniem jest również dla mnie nominacja dla Igora Ostachowicza, którego „Noc żywych Żydów” odebrałam wyłącznie jako nieco lepsze czytadło, ale jednak czytadło. Za dużo tu wątków fabularnych. Zresztą fantasy rozgrywające się w Centrum Handlowym Arkadia… nie kupuję tego. Powieścią o wiele bardziej nowatorską, stanowiącą intelektualne wyzwanie dla czytelnika jest „Fuga” Wita Szostaka, której narracja nawiązuje do motywu ucieczki w literaturze, a jej elegancki wręcz język łagodnie przeprowadza nas przez zmagania bohatera z historią, mitami i odosobnieniem – przede wszystkim tym duchowym.\n„Bach for my baby” Justyny Bargielskiej to z kolei poezja prezentująca wrażliwość socjologiczną podmiotu lirycznego, poezja ukierunkowana społecznie, podejmująca wątek macierzyństwa, demistyfikująca matkę Polkę i ukazująca ją w zupełnie innej roli, niż czyniła to do tej pory rodzima literatura. Doświadczenie rodzicielstwa opisane poetycką frazą z punktu widzenia kobiety XXI wieku doskonale wpisuje się w pewnego rodzaju nową falę, jaką jest literatura zaangażowana społecznie i politycznie.\nW tym momencie muszę zadać pytanie: co w tym zestawieniu robi Kaja Malanowska ze swoją książką „Patrz na mnie. Klaro”? Proza według mnie niezwykle słaba, bez najmniejszej wartości literackiej, chaotyczna, naiwna, prezentująca tani psychologizm dla pensjonarek, pozbawiona jakiegokolwiek dyskursu intelektualnego. Taką nominacją Jury próbuje zdeprecjonować kilka znakomitych tytułów, które zostały pominięte i do finalnej siódemki nie weszły. „Trociny” Krzysztofa Vargi i „Dziennik” Pilcha znacznie przewyższają wartość powieści Kai Malanowskiej, powieści, której jedną z głównych wad jest brak warsztatu.\nI tu właśnie odkrywamy klucz większości tegorocznych nominacji do finału Nagrody Literackiej Nike. Zdaje się, że Jury w tym roku w kilku przypadkach postawiło na społeczne zaangażowanie, politykę i eksperyment, zapominając niekiedy o wartości literackiej nominowanych książek.\nMyślę, że skutkiem promowania czegoś, co ma mieć przede wszystkim szeroki wydźwięk społeczny, będzie pogorszenie jakości dzieła literackiego. Przyczyną gorączki, nawet tej społecznej, jest jakaś infekcja, do jej objawów należy między innymi mówienie od rzeczy. To w zasadzie święte prawo chorego. Ale żeby zaraz do Nike nominować brednie, nawet te najbardziej zaangażowane? Zwolennicy literatury zorientowanej politycznie za bardzo chcą literacką zwrotnicę przesunąć w lewo, zapominając, że takie niebezpieczne przechyły, bez względu na to, w którą w stronę, mogą skończyć się wykolejeniem. Straci na tym czytelnik pozbawiony dobrej literatury.\n(Analizując dokładnie tegoroczny wybór finalistów Jury Nagrody Literackiej Nike jestem już dziś przekonana, że w roku 2014 laureatem tego konkursu zostanie powieść „Ości” Ignacego Karpowicza – rzecz wybitnie zaangażowana społecznie i politycznie, literatura mniejszości, mocno związana ze środowiskiem Krytyki Politycznej, będąca swojego rodzaju manifestem „nowej fali” pisarzy urodzonych po 1970 roku.)\nCelowo nie komentuję wyboru wszystkich finalistów. Przynajmniej dwa nazwiska spośród finałowej siódemki w najbliższym czasie pojawią na moim blogu. Zaznaczam też, że powyższa opinia jest jak najbardziej subiektywna.\nponiedziałek, 16 września 2013 19:52\nPrzejdź do wpisu „Tylko Szczepan Twardoch ... finaliści Nagrody Literackiej Nike 2013”\nDodaj komentarz do wpisu „Tylko Szczepan Twardoch ... finaliści Nagrody Literackiej Nike 2013”\nSkąd przyszliśmy? Kim jesteśmy? … - „Grecy umierają w domu” Hubert Klimko – Dobrzaniecki\nW sierpniu 1949 roku u podnóża góry Grammos Grecy stoczyli ostatnią bitwę wojny domowej. Rządowe siły zbrojne, wspierające monarchię, zwyciężyły ostatecznie nad komunistami. Wielu z nich musiało potem ratować się ucieczką ze swojej ojczyzny, przedostając się między innymi do Polski. W Polsce osiadło blisko 14 000 Greków i Macedończyków, część z nich na Dolnym Śląsku, również w Bielawie. W Bielawie urodził się Hubert Klimko – Dobrzaniecki, który dorastał wraz z innymi Grekami, dziećmi uciekinierów spod Grammos. Po latach próbuje on zmierzyć się ze wspomnieniami z tamtego czasu, jak i z samym czasem, który minął. Co pozostaje po nas, co pozostaje po naszym dzieciństwie, ile o sobie, o swoich bliskich wiemy, a właściwie, ile wiedzieć powinniśmy?\nKim jest Sakis Sallas, główny bohater powieści „Grecy umierają w domu”? Jest pisarzem, dojrzałym mężczyzną, bez domu, choć z mieszkaniem w Atenach, bez rodziny, z kobietą od czasu do czasu, ze swoją przeszłością, z cieniami rodziców, których próbuje poznać wiele lat po ich śmierci. Aż tyle. Tylko tyle.\nGłównym wątkiem powieści jest relacja ojca z synem. Sakis zaczyna pisać książkę o swoim ojcu, Greku Arisie, który właśnie spod Grammos dotarł do Polski i pozostał tu na zawsze. Mimo możliwości powrotu do ojczyzny po roku 1975 nigdy się na to nie zdecydował. Nie oznacza to, że nie tęsknił za domem. Jednak to poza Grecją stworzył rodzinę, próbując jednocześnie odtworzyć klimat swojego kraju, co szczególnie w kontekście beznadziejnych warunków gospodarczych, tudzież klimatycznych w Polsce, nie było łatwe. Tak więc cebula udawała liście winogron, smażone ziemniaki, z cebulą rzecz jasna, robiły za wołowinę z kasztanami, a papuga za cykadę. Próby odtworzenia greckiego stylu życia w komunistycznej Polsce są w książce tym, co nadaje jej pewnej lekkości, wywołuje uśmiech i pozwala polubić Arisa Sallasa.\nWiele lat po śmierci rodziców Sakis odtwarza świat swojego dzieciństwa, próbuje tym samym dotrzeć do samego siebie, mówi o śmierci, przemijaniu, Bogu, wierze i niewierze (ojciec jego był zaciekłym ateistą, matka zaś odnalazła swoje miejsce w kościele katolickim), o przyjaźni, dojrzewaniu z dala od korzeni, a właściwie o braku korzeni, bo o przeszłości rodziców Sakis nie wie nic. Tam za nimi jest jakaś pustka. Owszem, są Grecja, wojna domowa, opowieści ojca mitologizujące kraj, z którego musiał uciekać, ale nie ma tam dziadków, rodziny, jakby to oni byli pierwsi. Ojciec Posejdon Rudobrody , władca mórz, nieustraszony bojownik, budzący grozę, tęskniący za ojczyzną, autorytet, uczy syna, jak być Grekiem poza Grecją. I chyba dlatego , że lata, które rodzice spędzili w Grecji były osłonięte ciężką kotarą przerażającej ciszy, Sakis postanawia tę kotarę zerwać. Takie grzebanie się w zamglonej zupełnie przeszłości jest dla niego w pewnym sensie uporczywym stawianiem odwiecznego pytania: kim ja jestem?\nWzruszająca, ciepła i piękna opowieść o ojcu jest atutem tej książki, ponieważ zmusza do refleksji, które momentami wyciskają łzy. Rodzice Sakisa to w pewnym sensie postacie wręcz posągowe, a zarazem niezwykle silne osobowości. Emigracja, pomimo wielu ograniczeń, zmusza ich do działania, do budowania od nowa. Aris jednak nie miał nigdy wątpliwości, że jego syn powinien zaraz po maturze powrócić do Grecji, której przecież nigdy nie widział, ale którą ojciec mu starał się zaszczepić. Matka, po śmierci swojego męża, zmuszona była zarabiać na życie wyszywaniem obrusów w kaszubskie wzory. Zdeterminowana, nie chciała obciążać syna, mieszkającego już w Grecji, swoimi problemami, aby nie musiał on opuszczać dla niej swojej prawdziwej ojczyzny. Sakis nie był na pogrzebie żadnego z rodziców. Ale to oni stali się treścią życia dojrzałego pisarza, który chciał uporać się za pomocą książki ze swoją przeszłością, ze swoją tożsamością.\nWidząc jak Sakis, zaszyty w domu pracy twórczej, zmaga się z materią swych wspomnień, nasuwa się też pytanie, na ile on w ogóle znał swojego ojca, czy w ogóle byli sobie bliscy, a może na nic zdały się próby odtworzenia greckiego stylu życia w jednak polskim domu, może przez cały ten czas nie padły najważniejsze słowa? Ich relacje, naznaczone piętnem nostalgii ojca, jego milczeniem na temat przeszłości, spowodowały, że Sakis wkroczył w dorosłe życie obciążony melancholią. Świadomość, że w Polsce zawsze był Grekiem, a w Grecji zawsze będzie Polakiem, obarczyła go niewątpliwie swego rodzaju poczuciem klęski.\nSpędzając czas na pisaniu, Sakis niespodziewanie ociera się o niebezpieczeństwo poczucia bliskości, ba, nawet odpowiedzialności: bliskości z kobietą, która nosi w sobie domowe ciepło, odpowiedzialności za dziecko, nastolatka, który po stracie ojca, w Sakisie odnalazł tego, który mógłby wypełnić pustkę w jego życiu. Ale Sakis, syn Posejdona Rudobrodego, musi to wszystko odrzucić. Skoro sam nie wie, kim jest, nie może podjąć się tak trudnego i obciążającego zobowiązania, jakim niewątpliwie jest bycie z drugim człowiekiem.\nI na tym powinniśmy zakończyć. Na tym powinien zakończyć też Autor. Zaskakująco słaby, nieco banalny (a pewnie miał być wstrząsający) finał tej powieści być może ma swój cel: pokazać, że nie ma postaci posągowych, że bogowie na Olimpie bywali okrutni, słabi i tacy ludzcy, i że czasami lepiej nie dociekać, nie grzebać w przeszłości… Niemniej jednak, drodzy Czytelnicy, dwie ostatnie kartki powieści: wyrwać.\nHubert Klimo - Dobrzaniecki, Grecy umierają w domu, Kraków 2013\nHubert Klimko -Dobrzaniecki\nniedziela, 15 września 2013 15:46\nPrzejdź do wpisu „Skąd przyszliśmy? Kim jesteśmy? … - „Grecy umierają w domu” Hubert Klimko – Dobrzaniecki”\nDodaj komentarz do wpisu „Skąd przyszliśmy? Kim jesteśmy? … - „Grecy umierają w domu” Hubert Klimko – Dobrzaniecki”


GOK Gogolin - Witajcie w Naszej Bajce: "Król Maciuś Reformator"\nWitajcie w Naszej Bajce: "Król Maciuś Reformator"\n26.10.2019 r. w Gminnym Centrum Kultury w Gogolinie odbyła się kolejna odsłona spektaklu z cyklu: "Witajcie w Naszej Bajce". Tym razem na scenie wystąpili uczniowie Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 w Gogolinie. Bajka pt.: "Król Maciuś Reformator" to historia księcia, który osierocony, musi jako dziecko zasiąść na tronie i rządzić swoim krajem.\nMali aktorzy świetnie wcielili się w swoje role, a wspaniałe stroje i scenografia sprawiły, że bajka ta wypadła znakomicie. Po spektaklu odbył się konkurs na wizerunek Króla Maciusia, w którym nagrodami były cukierki - dla każdego kto odda pracę z portretem króla.\nDo występu grupę przygotowali: pani Magdalena Smykała, pani Kornelia Miemczyk oraz pan Łukasz Wojtkiewicz.


Grot Budowlani - Poli Budowlani: spokojny triumf łodzianek - WP SportoweFakty\nKluby z członem "Budowlani" w swojej nazwie, mamy w LSK dwa. W ich bezpośrednim starciu ten z Łodzi wygrał z tym z Torunia w trzech setach.\nKrzysztof Sędzicki 21 Października 2017, 19:24\nNie da się ukryć, że Poli Budowlani Toruń mają na początku najtrudniejszy kalendarz z możliwych. W ubiegłym tygodniu siatkarki znad Wisły pojechały na teren mistrza Polski, Chemika Police i przegrały 0:3, a teraz musiały stawić czoła drugiemu finaliście z poprzedniego sezonu, Grot Budowlanym Łódź.\nAleksandra Jagieło: Nie gramy tego, co potrafimy. To nas podłamuje\nWicemistrzynie kraju w poprzedni poniedziałek pokonały w Bielsku-Białej BKS Profi Credit i były zdecydowanymi faworytkami pierwszego domowego spotkania nowego sezonu Ligi Siatkówki Kobiet. Z tej roli wywiązały się bezbłędnie.\nŁodzianki potrzebowały kilkunastu akcji, by złapać właściwy rytm, ale udało im się odskoczyć na 2-3 punkty w połowie premierowej odsłony. Rywalki nie były w stanie odpowiedzieć na ataki Kai Grobelnej, czy Julii Twardowskiej. Toruńskie skrzydłowe, poza Mariną Cvetanović, spisywały się bardzo słabo. Z każdą kolejną minutą seta przewaga gospodyń się powiększała, a gdy Dorota Ściurka została zatrzymana przez podwójny blok, blisko trzy tysiące osób w Atlas Arenie ucieszyło się z wygranej w pierwszej partii do 18.\nDruga część meczu była jeszcze bardziej jednostronna. Zespół z Torunia miał ogromne kłopoty praktycznie z każdym elementem - od przyjęcia, przez rozegranie, po atak. Serca łódzkich sympatyków siatkówki delikatnie zadrżały, gdy po jednej z akcji przez dłuższą chwilę nie podnosiła się Grobelna, lecz po chwili wstała o własnych siłach i kontynuowała grę.\nŚwietną serię na zagrywce zanotowała Martyna Grajber. Dzięki niej i skutecznym kontrom jej koleżanek z 11:6 zrobiło się aż 20:6. Później trener Błażej Krzyształowicz zdecydował, że wpuści na boisko kilka siatkarek z kwadratu. Szansę na występ otrzymały Hana Cutura, Ewelina Polak czy 18-letnia Adrianna Muszyńska, która oficjalnie zadebiutowała w Lidze Siatkówki Kobiet. Tę partię Grot Budowlane rozstrzygnęły na swoją korzyść do 11.\nTego wieczoru w Łodzi nie rzucała się aż tak bardzo w oczy przeciętna dyspozycja środkowych Grot Budowlanych. Dzięki temu, że wydajne były Grajber, Twardowska i Grobelna, siatkarkom z "betkami" na koszulkach udało się to "przykryć". Podopieczne trenera Krzyształowicza dalej robiły swoje i bez większych kłopotów zwyciężyły 25:13, a także 3:0 w całym spotkaniu.\nO pierwsze zwycięstwo w sezonie Poli Budowlani Toruń powalczą więc za tydzień u siebie z Treflem Proximą Kraków, z którym Grot Budowlane zagrają za dwa tygodnie. A wcześniej jeszcze zmierzą się w Ostrowcu Świętokrzyskim z KSZO.\nGrot Budowlani Łódź - Poli Budowlani Toruń 3:0 (25:18, 25:11, 25:13)\nGrot Budowlani: Vincourova, Twardowska, Polańska, Grobelna, Grajber, Kąkolewska, Witkowska (libero) oraz Polak, Cutura, Piotrowska, Muszyńska.\nPoli Budowlani: Wójcik, Cvetanović, Lewandowska, Kawalenka, Ściurka, Ryznar, Nowak (libero) oraz Bimkiewicz, Szczygłowska, Paulawa.\nCzy Grot Budowlani sięgną po drugi z rzędu medal mistrzostw Polski?\nSobota w LSK: szansa dla młodzieży w Bydgoszczy i Pile\nfakiewicz 21-10 20:26 0 0\nGratulacje dla 'Becikowych'... i za tydzień proszę to samo !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nAtlas Arena Łódź Polska Liga Siatkówki Kobiet Siatkówka Grot Budowlani Łódź Poli Budowlani Toruń


Dziś – zgodnie z rozporządzeniem polskich biskupów zbieramy do puszki na rzecz dzieła pomocy misjonarzom „Ad gentes”.\nDziękujemy za wsparcie dla Ukrainy w sumie 4300 złotych wyzbieranych do puszki.\nW piątek uroczystość wspomnienia swojego patrona obchodzi O. Edward Żakowicz, CR. Zapraszamy na uroczystą Mszę świętą w jego intencji w przyszłą niedzielę o godzinie 11.00. Jednocześnie informujemy, że właśnie w przyszłą niedzielę będzie obchodził swoje urodziny – już pięknych 91 lat – O. Wincenty Suwała.\nW sobotę o 10.00 wyruszy nadzwyczajna jednodniowa piesza pielgrzymka ze Staszowa do Sulisławic w intencji zakończenia działań wojennych w Ukrainie i pokoju na świecie. Uroczysta Msza święta przed cudownym obrazem będzie o godzinie 17.00. Zapraszamy wszystkich chętnych do udziału tak w pieszej pielgrzymce jak i w Mszy świętej. Zbiórka pielgrzymów o 09.45 przy kościele świętego Bartłomieja.\nZapraszamy serdecznie na Wieczór Chwały prowadzony przez Wspólnotę Ewangelizacyjną Galilea w sobotę o 18.00. Rozgłoś to całemu światu. Ważne byśmy tu u Maryi Sulisławskiej uwielbiali Boga we wszystkim. Niech płynie stąd miłość i radość Potężnego i Jedynego Boga.\nW przyszłą niedzielę będziemy do puszki zbierać ofiary na ogrzewanie Sanktuarium. Jeśli ktoś z szanownych pielgrzymów czy gości mógłby dołożyć się do ogrzewania to prosimy o wsparcie. Już dziękujemy.\nOd 19 – 22 marca będzie przebiegać w naszym Domu zakonnym wizytacja Ojca Generała O. Paula Voisina. Ojciec Generał wygłosi homilię w niedzielę na uroczystej Mszy świętej o 11.00. Módlcie się za nas w tej intencji.\nZ radością informujemy, że nasz kleryk z Ruszczy Płaszczyzna Paweł Drach przyjął posługę akolity. Będzie mógł posługiwać przy liturgii np. rozdzielając Komunię świętą, puryfikować i porządkować naczynia liturgiczne po Komunii…\nDziękujemy tym osobom, które w sobotę sprzątały nasze Sanktuarium i złożyły ofiarę na kwiaty. W przyszłą sobotę 19 marca przed południem o posprzątanie prosimy panie: Gładowską Marię, Bąk Małgorzatę i drugą panią Bąk Małgorzatę, Dubiel Alinę, Gromską Agnieszkę, Orłowską Barbarę i Maruszak Katarzynę z Bazowa.


ᑕ❶ᑐ Pajęczno Mieszkanie 42 m2 na wynajem 47 ogłoszeń aktualne oferty wrzesień 2021 Najwięcej aktualnych ogłoszeń wynajmu mieszkań bezpośrednio od właścicieli\nMieszkanie na wynajem 39 m2 880 nowych ogłoszeń dodanych we wrześniu 2021\nPajęczno 42 m2 mieszkanie na wynajem bez pośredników\n400 aktualnych ogłoszeń wynajmu mieszkań\nOstatnie ogłoszenie: Cecylia Wynajmę miejsce w pokoju dwuosobowym wolne od zaraz w Pajęcznie\nNowe, aktualne ogłoszenia wynajmu w Pajęcznie.\nPosiadam do wynajęcia mieszkanie 2 pokojowe Pajęczno ul. Olszówka\nWynajme mieszkanie 2-pokojowe  ul. Fryderyka Chopina Pajęczno\nWynajmę mieszkanie 31 m2 Pajęczno 4 piętro przy  ul. 700-lecia\nWynajmę mieszkanie w Pajęcznie, urządzone 4 piętro, do ceny trzeba doliczyć opłaty: wodę, prąd, ogrzewanie.\nPajęczno Wynajmę mieszkanie dwupokojowe pezpośrednio od właściciela przy  ul. Kochanowskiego w Pajęcznie.\nAniela Jaworzno Czynsz 630 zł.\nDorotka Łódź Czynsz 620 zł.\nAtanazja Parczew Czynsz 630 zł.\nDalia Kołobrzeg Czynsz 450 zł.\nBerta Lipno Czynsz 630 zł.\nElwira Lublin Czynsz 600 zł.\nNajwięcej aktualnych ogłoszeń wynajmu mieszkań bez pośredników i kaucji w Pajęcznie\nBez pośredników Mieszkanie na wynajem ul. Norwida w Pajęcznie\nAktualne ogłoszenia naumu bez kaucji bez posredników Posiadam do wynajęcia mieszkanie dwupokojowe. Mieszkanie to znajduje się na pierwszym piętrze w czterokondygnacyjnym budynku. Mieszkanie jest wolne i gotowe do zamieszkania od zaraz. Mieszkanie składa się z sypialni salonu z aneksem kuchennym a także łazienki i holu. Oferowane mieszkanie położone jest w cichej i spokojnej części miasta świetnie skomunikowane z pozostałymi dzielnicami.\nMieszkanie na wynajem Bezpośrednio od właścicieli 31 m2  ul. Makuszyńskiego\nWynajem bezpośrednio od właściciela bez pośredników ul. Strażacka Pajęczno\nAktualne ogłoszenia wynajmu bezpośrednio od wlasciciela. Wynajmę 46 m2 mieszkanie ul. Przedszkolna w Pajęcznie\nPajęczno ul. Malinowa Mieszkania, domy, działki, lokale, pokoje do wynajęcia bez kaucji wolne od zaraz.\nNowe ogłosznia wynajmu mieszkań bez pośredników od właściciela ul. Jagiellońska Pajęczno.\nCecylia : Za pomocą tej strony znalazłam mieszknie w Pajęcznie w ciągu 10 minut.\nnie wahaj się, dołącz do nich i Ty! Miechów .\nBez pośredników Mieszkanie na wynajem  ul. Ściegienna w Pajęcznie\nTanie mieszkania do wynajęcia. Mieszkania już od 35 metrów kwadratowych do wynajmu. Mieszkania na terenie całego miasta, są w pełni umeblowane i fachowo wykończone. Mieszkania do wynajmu bez depozytów. Jeżeli szukasz nowego miejsca do rozpoczęcia swojej rodziny nasza oferta was na pewno zainteresuje. Sprawdź gdzie możesz mieszkać już od jutra. Hajnówka\nBez kaucji bezpośrednio od właściciela mieszkanie przy  ul. Świerczewskiego w Pajęcznie na wynajem.\nMieszkania 2 pokojowe Okazja Sochaczew\nKawalerka na wynajem w świetnej lokalizacji, od zaraz. Dogodny dojazd do centrum i innych części miasta, blisko przystanki autobusowe, tramwajowe. Mieszkanie położone na parterze. Układ mieszkania: pokój z osobną kuchnią, łazienką. Mieszkanie w całości umeblowane, kuchnia w pełni umeblowana razem z pralką, nowa duża lodówka, zmywarka, kuchenka wraz z piekarnikiem. W mieszaniu na podłogach parkiet, w kuchni i łazience płytki, okna PCV z roletami antywłamaniowymi. Golub Dobrzyń Czynsz 680 zł.\nSzukasz mieszkania na wynajem: Najwięcej aktualnych ogłoszeń wynajmu mieszkań od 40 m2 w Pajęcznie Puck\nPajęczno ul. Reymonta 2 pokojowe mieszkanie wynajmę Aktualna oferta wrzesień 2021 Strzelce Opolskie\n2 pokoje bezpośrednio czynsz w cenie + ogródek Pajęczno ul. Jana Pawła II\nMieszkanie Dwupokojowe bez opłat za ogrzewanie bezposrednie od właściciela ul. Kilińskiego Pajęczno\nPrzepiękne mieszkanie do wynajęcia w centrum miasta. Mieszkanie w stylu minimalistycznym, odremontowane w odrestaurowanej kamienicy pilnie do wynajęcia. Mieszkanie znajduje się na 1 piętrze i ma łączna powierzchnie użytkową 45 m kw. Jest aneks kuchenny, pokój bezpośrednio przylega do kuchni, jest balkon, drugi pokój zamknięty, służy jako sypialnia. Łazienka z wanną i kabiną prysznicową. Okolica bardzo spokojna, bo kamienica znajduje się w zamkniętej uliczce na uboczu hałaśliwej starówki. Cena to 1400 zł plus niewielkie opłaty. Rozliczenie wody i gazu raz na 3 miesiące. W cenie wynajmu parking podziemny i piwnica. Kaucja zwrotna 1400 zł. Mieszkanie dostępne od 1 czerwca. Krosno Odrz.\nApartament w centrum miasta wolne od zaraz bez kaucji\nChciałbyś wynająć swoje mieszkanie? Masz mieszkanie na wynajem? Szukasz godnego zaufania i niezbyt kosztownego pośrednika nieruchomości, który pomoże Ci wynająć mieszkanie? Długo nie możesz wynająć mieszkania ze względu na np. lokalizację, układ mieszkania, stan mieszkania? Nie zwlekaj dłużej, nie trać czasu, zwróć się do specjalistów! Doświadczeni agenci nieruchomości zajmą się sprawą wynajmu Twojej nieruchomości, dając Ci gwarancję pozytywnego załatwienia sprawy. Skorzystaj z usług ekspertów już dzisiaj! Bydgoszcz\n2 pokojowe mieszkanie dla pracowników Pajęczno ul. Prusa\nWynajmę mieszkanie dwupokojowe wyposażone i umeblowane. Mieszkanie znajduje się na drugim pietrze w budynku pięcio kondygnacyjnym. W budynku winda oraz monitoring. Podziemny parking z numerowanym miejscem postojowym dopisano do mieszkania. Oferowany lokal posiada wysoki standard, wszystkie meble jak i sprzęt są nowe. Do dyspozycji osoby wynajmującej jest także pomieszczenie piwniczne. Obowiązuje kaucja zwrotna. Wynajem tylko dla osób spokojnych i nie palących. Pajęczno ul. Leśna\nPajęczno ul. 22 Lipca Wynajmę 1 pokoj 19 m2 w mieszkaniu 4-ro pokojowym\nMieszkanie 2-pokojowe z balkonem Tanio  ul. Mikołaja Kopernika w Pajęcznie.\nMieszkanie 3 pokojowe do wynajęcia. Mieszkanie jest świetnie skomunikowane ze wszystkimi ważnymi punktami miasta, w pobliżu znajdują się przystanki autobusowe i tramwajowe. Park rekreacyjno-spacerowy znajduje się tuż przy budynku. W promieniu 200 m znajdują się sklepy, apteka, przychodnia, przedszkole, szkoła. Otwock\n2 pokoje bezpośrednio czynsz w cenie + ogródek Oferta bez pośredników bez kaucji  ul. Wiosenna Pajęczno\nMieszkanie do wynajęcia dla studentów lub innych osób. Mieszkanie 3-pokojowe, w każdym pokoju najbardziej potrzebne sprzęty, czyli łóżka, krzesła, szafy i szafki, stoliki itd. Jeden pokój ma 10m2 - dla jednej osoby lub pary, drugi pokój 12m2 - dla dwóch-trzech osób i trzeci pokój 18m2 - nawet dla czterech osób. Wynajmę mieszkanie od zaraz na dłużej - umowa jest zawierana na minimum rok lub 2 lata. Ewentualnie wynajem tylko na wakacje. Cena wynajmu za całe mieszkanie to 2000zł + opłaty. Zainteresowanych zapraszam do kontaktu. Opole\nMam do wynajęcia pokój dla dziewczyny Tanio mieszkanie 2 pokojowe do wynajęcia do zaraz bez kaucji  ul. Makuszyńskiego Pajęczno\nmieszkania do wynajęcia tanio i we wszystkich częściach miasta. Mieszkania do wynajęcia o podwyższonym standardzie tanio. Przykładowe mieszkanie – opłaty łączne 1700 zł, mieszkanie 3 pokojowe,2 łazienki, wyposażona kuchnia, 2 balkony, mieszkanie po remoncie i całkowicie umeblowane. Jedyny dodatkowy koszt – kaucja 1700 zł, które można rozłożyć na 2 raty. Poddębice\nMieszkanie bardzo dobrze skomunikowane z resztą miasta  ul. Północna w Pajęcznie\nZnajdź mieszkanie dla siebie wśród najtańszych mieszkań do wynajęcia. Mieszkania do wynajęcia tanio i bez pośredników, na dłuższy i krótszy okres czasu. Mieszkaj tanio i wygodnie – wynajmij najtaniej w mieście. Mieszkanie tanio do wynajęcia – 2 pokoje, osobno łazienka i WC, duży balkon z pięknym widokiem, bardzo spokojna dzielnica niedaleko od centrum – 15 minut autobusem – 25 minut na piechotę. Opłaty, to 1400 zł miesięcznie plus czynsz 250-300 zł w zależności od pory roku. Kaucja zwrotna – 1500 zł. Polecam, bo tanio mieszkanie do wynajęcia. Otwock\nWynajmę słoneczne mieszkanie w centrum Czynsz 680 zł. Mieszkanie na wynajem, jeden pokój 47 m2  ul. Dąbrowskiego Pajęczno\nWynajmę 3- pokojowy, luksusowy apartament. Mieszkanie jest nowocześnie umeblowane i wykończone materiałami najwyższej jakości. Salon połączony z kuchnią, sypialnia z garderobą + balkon, łazienka z WC. Cena wynajmu 300 zł/mc + opłaty administracyjne eksploatacyjne. Cena do negocjacji. Leszno\nTanie mieszkania na wynajem Tanio nowe i aktualne ogłoszenie wynajmu. Mieszkanie 2 pokojowe ul. Jagiellońska Pajęczno.\nSzukasz mieszkania taniego bez pośredników – moja oferta jest właśnie taka. Tanio wynajmę kawalerkę o powierzchni 25 m kw z osobnym pokojem na dłuższy okres czasu, bez kaucji i dodatkowych opłat. Czynsz to 950 zł ze wszystkim, plus ewentualnie Internet według własnego uznania. Mieszkanie jest częściowo umeblowane, ale posiada wszystkie niezbędne na pierwszy czas rzeczy i wyposażenie. Mieszkanie znajduje się na 4 piętrze w bloku z wind±, więc wszystkie wygody s±. Blisko s± sklepy, przychodnia, przystanki komunikacji miejskiej. Zapraszam bez pośredników. Olesno\nMieszkanie na wynajem, jeden pokój  ul. Polna w Pajęcznie Czynsz 620 zł.\nAktualne ogłoszenia wrzesień 2021