Munchy Muesli - świetne eko opakowanie – Graficzny.com.pl\nMunchy Muesli – świetne eko opakowanie\nMunchy Muesli to produkt, który ma opakowanie jakie lubię najbardziej: bardzo przyjemne dla oka, sprawiające sympatyczne wrażenie a przy tym wszystkim zawartość wydaje się być zdrowa i smaczna. Czego chcieć więcej?\nMunchy Muesli to ciasteczka wyprodukowane z naturalnych i ekologicznych składników, nie zawierających glutenu, konserwantów ani barwników. Ot czysta i naturalna przekąska, która ponoć świetnie smakuje.\nProjekt graficzny podoba mi się między innymi dlatego, że jest prosty i nieskomplikowany a przy okazji wcale nie sprawia wrażenia minimalistycznego opakowania dla snobów. Ot taki, eco-snack dla mas. Myślę, że nie raz i nie dwa posłuży mi jako kreatywna inspiracja przy tworzeniu własnych projektów.\nAutorem projektu jest australijskie studio graficzne Watts Design. Jeśli jesteś ciekawy innych projektów pochodzących od tej firmy, odwiedź ich oficjalną stronę.


Do domu/Wiadomości/Hołownia o przyspieszonych wyborach. „Jestem gotów zostać premierem”\nSzymon Hołownia zadeklarował, że chciałby zostać premierem po przyspieszonych wyborach. Według niego wcześniejsze wybory parlamentarne mogłyby się odbyć dopiero późnym latem, bądź wczesną jesienią 2021 roku. – Wiosną ten garnek może nabrzmieć i zacząć kipieć. Ale trzeba czasu, żeby te wszystkie procedury odpalić – ocenił w poniedziałek w audycji „Rzeczopolityce” na portalu rp.pl. Hołownia.\nSzymon Hołownia stwierdził, że obóz Zjednoczonej Prawicy już się nie podniesie. Jego zdaniem uzyska w następnych wyborach wynik na poziomie co najmniej dwudziestu kilku procent, ale uda się go odsunąć od władzy. – Przygotowujemy się do wcześniejszych wyborów ze wszystkich sił: programowo, strukturalnie i ludzko, pod każdym względem. Wcześniejsze wybory parlamentarne są prawdopodobne już latem lub wczesną wiosną. – powiedział lider ruchu Polska 2050.\n– W Polsce pod rządami PiS wszystko jest możliwe. Nawet nie mam specjalnych złudzeń co do szybkości tych wyborów. Mam przekonanie, intuicję, że one naprawdę mogą wydarzyć się wcześniej. Kłopot jest tylko w tym, jak PiS będzie oddawał władzę. Bo tam się zaczynają tarcia. To nie będzie proste dla nich utrzymać tę większość sejmową sześciu, siedmiu posłów, nawet jeżeli Kukiz’15 będzie głosował razem z nimi. Bo na tym to wisi, to wisi na decyzji kilku osób – uważa polityk.\n– Jestem gotów i chciałbym zostać premierem RP. Jeżeli idzie się po to, żeby wygrać, to trzeba brać odpowiedzialność za to, o co się walczy. I my robimy absolutnie wszystko, żeby być do rządzenia Polską, nie do protestowania przeciwko Polsce PiS-u, ale do rządzenia Polską przygotowanymi jak najlepiej – podkreślił Hołownia.


"Nie można oceniać całego Marszu Niepodległości na podstawie kilku transparentów". Politycy komentują "białą Europę" - Polityka - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n12 listopada 2017, 16:05 aktualizacja 25 listopada 2019, 18:30 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nMarsz Niepodległości / PAP / Jacek Turczyk\nWiceminister rozwoju Jadwiga Emilewicz (Porozumienie): Uważam, że to jest ekstremum, które nie stanowiło o głównym przekazie tego, co się wczoraj wydarzyło w Warszawie, Krakowie, Stalowej Woli i innych miastach w całej Polsce. Było to radosne, rodzinne święto (program Radia Zet i Polsat News).\nWiceszef MON Michał Dworczyk (PiS): Jeżeli ktoś nawołuje do nienawiści, czy to ze względu na wyznanie, czy ze względu na religię, czy z jakichś innych powodów, powinny określone służby reagować. Równocześnie podkreślił, że ocenianie całego Marszu poprzez kładzenie głównego nacisku na marginalne sytuacje jest populizmem i manipulacją (TVP Info).\nWiceszef Kancelarii Prezydenta Paweł Mucha zaznaczył, że nie można nazywać tysięcy polskich patriotów, którzy szli w Marszu, mianem "nazistów", dlatego że pojawiło się na Marszu kilka "niedopuszczalnych" transparentów. Mucha podkreślił jednocześnie, że osoby, które prezentowały takie transparenty, powinny być pociągnięte do odpowiedzialności. Przypomniał, że w Polsce obowiązuje zakaz propagowania haseł faszystowskich. (TVN24)\nLider Kukiz'15 Paweł Kukiz: To jest z całą pewnością przeginka, ale nie wolno na podstawie kilku transparentów oceniać Marszu ponad 60 tysięcy ludzi. Jego zdaniem, służby powinny wcześniej działać tak, aby osoby z takimi transparentami nie pojawiły się na Marszu (TVN24).\nPoseł Nowoczesnej Adam Szłapka ocenił, że organizatorzy Marszu i służby powinni reagować w momencie prezentowania takich transparentów. Stwierdził, że były one "skandaliczne i oburzające".\nPoseł Marcin Kierwiński (PO): Tego typu hasła nigdy nie powinny się zdarzyć. Według niego jest to nawoływanie do nienawiści, dlatego policja powinna była zareagować. Tymczasem, jak stwierdził, polska policja zareagowała na tych, którzy się tym hasłom przeciwstawiali (program Radia Zet i Polsat News).\nKrzysztof Hetman (PSL) ocenił, że prezentowanie transparentów o treściach faszystowskich w Warszawie - mieście, w którym w związku z tą ideologią, jak mówił, wymordowano setki tysięcy osób, to "tragedia" i rzecz "absolutnie niedopuszczalna" (TVN24).\nWiceminister sprawiedliwości Patryk Jaki (Solidarna Polska): Czytałem oświadczenie organizatorów w związku z tymi incydentami i oni mówili, że oni ich nie zapraszali, że oni się dołączyli na trasie marszu, i nie chcieli ich usuwać, bo wtedy byłaby większa zadyma. Oni to traktują jako formę prowokacji. Nie ma żadnego uzasadnienia dla tego typu haseł, nikt się pod nimi nie podpisuje. Ale to też nie znaczy, że jakieś 5 osób na trasie 60 tys. wg policji, nawet i 500 - i tu się zgadzam z Pawłem (Kukizem- PAP) - nie może zmienić faktu, że przeszła manifestacja, gdzie prawie każdy miał biało-czerwoną flagę w ręku, gdzie były rodziny z dziećmi i wreszcie się cieszyli i mogli pokazać tę swoją polskość, wykrzyczeć ten polski patriotyzm (TVN24).\nPod hasłem "My chcemy Boga" ulicami Warszawy w Marszu Niepodległości przeszło w sobotę - jak szacuje policja - ok. 60 tys. osób. Uczestnicy mieli ze sobą polskie flagi, biało-czerwone opaski, na części z nich był kotwice Polski Walczącej i inne patriotyczne symbole. Widoczne były także flagi z emblematem Narodowych Sił Zbrojnych i napisem "Śmierć wrogom ojczyzny".\nMarsz Niepodległości politycy hasła komentarze transparenty\njest nadzieja ze razem z banderowcami utworzymy zwiazek faszystowski\nNikt przyzwoity w tym marszu udziału nie wziął. Politycy się nie wypowiedzą przeciwko marszowi, bo to ich elektorat szedł.\n~Teddy--Faszyzm to odmiana ideologi Socjalizmu.Burku odsyłam do Wikipedii =Faszyzm Włoski-Klasyczny.Burku nie myl z Nazizmem.\nWy, którzy tak oburzacie się na kilka niejednoznacznych transparentów przejrzyjcie sobie nagrania z marszów KODowskich . pooglądajcie i poczytajcie to co nieśli wasi koledzy. Jak za to przeprosicie, będziemy rozmawiać dalej o wczorajszym MN\nMoże chcemy taką Europę w Warszawie, jak widoki z Brukseli, po wygranym meczu Maroka z Wybrzeżem Kości Słoniowej? Czy Warszawa z tysiącami biało - czerwonych flag, bez burd i zamieszek na ulicach, tak kłuje w oczy niektórych, żle życzących Polsce i naszym Rodakom, osobom na "świeczniku"?\nPolscy faszysci w akcji, czyli motloch.\nW strukturach Kodziarstwa funkcjonują przecież byli funkcjonariusze MO i SB. Oni dokładnie wiedzą, jak zorganizować prowokację i kogo oskarżyć. Wolna Polska zawsze ich uwierała. Polska Młodzieży, "Bogu dziękujcie, Ducha nie gaście"\nProblemem nie jest tych kilka niestosownych transparentów, bo to co widziałem na kijkach to były prawie wyłącznie białoczerwone flagi, tylko to co posunęło n i e k t ó r y c h ludzi do takiego radykalizmu. Czyli? Śpiący politycy i śpiąca Europa, która zatraciła instynkt samozachowawczy.\nObciach i wstyd, to gorsze niż komunizm !!! Oni w dodatku chcą Boga, tyle że Bóg ich nie chce !!! Ciemnogród ze wschodu !!!\nObciach i wstyd to barbarzyńskie, oderwane od zdrowego myślenia niektóre partie odrzucające Boga i cały dorobek naszej pięknej , mądrej i pracowitej Europy, opartej na greckiej filozofii, rzymskim prawie i chrześcijańskiej etyce. Do czego doprowadzila ta wasza pokrętna filozofia marksistowska to już się przekonaliśmy i przekonujemy obecnie.Namieszaliście w Europie , a to nic dobrego na przyszłośc nie wróży .\nPewien znajomy , niemiecki fanatyczny lewak okreslal wszystkich anty lewakow jako zacofanych faszyzujacych prymitywow. Jak w jakiejs anegdocie - emigranci obrobili mu mieszkanie w Düsseldorfie, i to do czysta - poczatkowo dlugo milczal, dzis popiera AfD. Tak juz jest z glupkami, musza na wlasnej d... poczuc konsekwencje, inaczej nie zakapuja.\nChamska i bandycka gawiedz glaskana od lat przez PiSkow. A teraz niestety wszyscy politycy sie kryguja jak primadonny bo nie wiedza jaki (ale nie bykejaki) komentrarz im sie bedzie bardziej oplacac. Rodzinna impreza z racami, wrzaskiem i zakapturzonymi i zamaskowanymi patriotami - bandytami ? Swieto narodowe swietowane za pomoca agresji i nienawisci ? Chyba jakas pomylka. Dziekuje ! Ani taki patriotyzm, ani taka Polska. Bilety i do dowolnego normalnego kraju a nie tej zacofanej i porabanej glupoty.\nna co czekasz kocie.Kupuj bilet, sp...aj i nie wracaj,jak ci się w Polsce nie podoba.Jeżeli znasz języki,to jak juz będziesz w "dowolnym normalnym kraju",to proponuję porozmawiać z tubylcami,a dowiesz się że tęsknią za swoim krajem sprzed kilku dziesięcioleci,jaki utracili bezpowrotnie,na skutek lewackiej ideologii multikulti i czego nam zazdroszczą.\nPosłowie z Nowoczesnej i PSL ,to Mieli napisać Czarna,Ciapata Europa.Kultura i cała Idea Europy jest OPARTA na Białej Europie. To jest FAKT ,a nie Rasizm. A tak na marginesie,błędem było pozwolić na udział Czarnego Blok. Jest to odłam bardziej nazistowski niż Nacjonalistyczny ( współpraca z Nacjonalistami ukraińskimi). Bo jak mówi przysłowie ,,jedno zgniłe jabłko,dużo narobi szkody ,niż 100 zdrowych".Ale na błędach się uczy człowiek. Marsz był dziełem Narodowców ( Endeków i Nacjonalistów). Ocena Marszu 4+.Były drobne potknięcia./\nZałgany Pawle Kukizie - to nie było kilka transparentów czy odosobnione przypadki. Filmy dostępne bez problemu w necie pokazują nienawistną i agresywną pseudo-patriotyczną tłuszczę, wściekle atakującą ludzi inaczej myślących. Trzeba mieć odwagę to zobaczyć i o tym powiedzieć - pan jak zwykle swoje, że to deszcz pada... Ci ludzie zhańbili święto i symbole narodowe - kim pan jest że pan to toleruje, udaje że nie widzi? Tak samo robili ludzie w hitlerowskich Niemczech - aż było za późno aby się temu przeciwstawić. Jest pan słaby i zakłamany skoro mówi pan takie rzeczy.


Gwiazda "M jak Miłość" pierwszym oficjalnym uczestnikiem w "Tańcu z Gwiazdami"! Ma szansę na wygraną? - Gwiazdy - MAXXX News | RMF MAXXX\nGwiazda "M jak Miłość" pierwszym oficjalnym uczestnikiem w "Tańcu z Gwiazdami"! Ma szansę na wygraną?\ndate_range poniedziałek, 20 stycznia 2020 (13:22)\nProdukcja "TzG" ogłosiła pierwszego uczestnika kolejnej edycji! Na parkiecie tanecznego programu zobaczymy Marcina Bosaka, aktora znanego z "M jak Miłość" czy "Londyńczyków". Będzie mógł liczyć na wsparcie fanów seriali?\nMarcin Bosak wystąpi w „Tańcu z gwiazdami”!\nProdukcja programu wyjawiła pierwszego uczestnika tanecznego show. W następnej edycji „Tańca z gwiazdami” o Kryształową Kulę zawalczy Marcin Bosak! Aktor znany między innymi z serialu „M jak Miłość” jest pierwszym oficjalnie potwierdzonym uczestnikiem. Nieoficjalnie wiadomo także, że na parkiecie zobaczymy Julię Wieniawę, Annę Karwan, Sarę Boruc, Karolinę Gilon oraz Ronniego Ferrari, czyli Huberta Kacperskiego. Rekordową stawkę miała jak na razie wynegocjować Wieniawa, która jak podają liczne portale, za jeden odcinek ma odstawać aż 30 tys. zł!\nSTARTUJEMY Pierwszym oficjalnie potwierdzonym uczestnikiem 11.edycji @tanieczgwiazdami jest aktor filmowy, teatralny i serialowy @bosak.marcin Przez wiele lat trenował karate ? Jego idolem był Bruce Lee. Poza aktorstwem, Jego pasją jest gra na gitarze #tanieczgwiazdami #tzgpolsat #tzg11 #marcinbosak\nA post shared by Taniec z Gwiazdami (@tanieczgwiazdami) on Jan 20, 2020 at 1:46am PST\nProdukcja programu na swoim profilu na Instagramie opublikowała także tajemnicze zdjęcie, przedstawiające kolor włosów uczestniczek 11. edycji „TzG”. Internauci bardzo szybko podłapali zabawę i w komentarzach zaczęli zgadywać, do kogo mogą należeć. Wiele głosów padło na Julię Wieniawę. Dosyć często pojawiło się także nazwisko Edyty Zając oraz Sylwii Madeńskiej! Których z obserwatorów miał rację? Tego przekonany się już wkrótce, bowiem od dzisiaj przez kolejne kilka dni produkcja tanecznego show zacznie oficjalnie podawać następnych uczestników!\nNasze gwiazdy 11.edycji mają piękne ciemne włosy ? Jak myślicie, do kogo należą ? #tanieczgwiazdami #tzgpolsat #tzg11 #zagadkitzg\nA post shared by Taniec z Gwiazdami (@tanieczgwiazdami) on Jan 18, 2020 at 3:36am PST\nKim jest Marcin Bosak?\nMarcin Bosak wystąpił w takich polskich produkcjach jak „M jak Miłość, gdzie wciela się w rolę Kamila, chłopaka Magdy (Anny Muchy). Aktora mogliśmy zobaczyć także w „Londyńczykach”, „W rytmie serca” oraz głośnym filmie Patryka Vegi „Polityka”. Prywatnie mężczyzna związany jest z aktorką Marią Dębską. Jego siostra – Anna Bosak, jest słynną tancerką i finalistką programu „You Can Dance – po prostu tańcz”. Czy dziewczyna pomoże mu podszkolić taneczne zdolności?\n#today #afternoonmood #blackandwhite\nA post shared by Marcin Bosak (@bosak.marcin) on Sep 21, 2019 at 8:22am PDT\n#onset #spotkaniepolatach #mjakmiłość @mjakmilosc.official\nA post shared by Marcin Bosak (@bosak.marcin) on Dec 13, 2018 at 10:22am PST\nMister Polski chciałby pokazać na co go stać w programie "Dancing wih the Stars. Taniec z Gwiazdami". Jednak nie jako uczestnik...\nTegoroczny finalista konkursu "Mister Polski" nie zwalnia tempa! Tym razem wyjawił, co zamierza zrobić ze swoimi "5. minutami" sławy. Zapewnił, że chce je wykorzystać jak...\nlabel Taniec z gwiazdami Taniec z gwiazdami 11 M jak Miłość Londyńczycy Marcin Bosak\nJulia Wieniawa i Stefano Terrazzino razem... zatańczyli! To wideo trzeba zobaczyć!


Biedroń apeluje. ''Trzeba stać murem za strajkującymi nauczycielami'' - Superstacja\nBiedroń apeluje. ''Trzeba stać murem za strajkującymi nauczycielami''\nDobrze, że są egzaminy - one muszą się odbyć - ale trzeba trzymać kciuki i stać murem za nauczycielami i pracownikami oświaty - powiedział w środę lider Wiosny Robert Biedroń, odnosząc się do przebiegu trwającego trzeci dzień strajku w szkołach.\nPytany na środowej konferencji prasowej, czy dobrze się stało, że - mimo trwającego strajku nauczycieli - egzaminy odbywają się zgodnie z planem, Biedroń ocenił, że tak.\n"Tylko źle się stało, że musiało dojść do takiej sytuacji. Z permanentną reformą oświaty mamy do czynienia od 30 lat. Nauczyciele i pracownicy oświaty od 30 lat domagają się godziwych, sprawiedliwych wynagrodzeń i w akcie desperacji, kiedy kolejne rządy nie słuchały (...) podjęli tę trudną, ale konieczną decyzję" - wskazał polityk.\n"Dobrze, że są egzaminy, one muszą się odbyć, ale trzeba trzymać kciuki i stać murem za nauczycielami i pracownikami oświaty, żeby nie stało się tak, jak w przypadku osób z niepełnosprawnościami czy lekarzy-rezydentów, którzy zostali oszukani przez PiS" - przekonywał lider Wiosny.\nJak dodał, "wczoraj to były osoby z niepełnosprawnościami, dzisiaj są to nauczyciele", a jeżeli zabraknie solidarności z nimi, to "jutro będzie kolejna grupa zawodowa".\nLider Wiosny krytykował jednocześnie za brak adekwatnej do powagi sytuacji aktywności premiera Mateusza Morawieckiego i prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego. "I premier Morawiecki, i pani minister Zalewska, i prezes Jarosław Kaczyński powinni odważnie stanąć przed nauczycielami i rozwiązać poważny kryzys, z którym dzisiaj mamy do czynienia" - mówił Biedroń.\nW środę o godz. 9 rozpoczął się egzamin gimnazjalny. Egzamin ten jest trzydniowy. Minister edukacji powiedziała, że w całej Polsce tylko w trzech szkołach doszło do nieprzewidzianych sytuacji, a w pozostałych egzaminy odbyły się bez zakłóceń. Pierwszy dzień egzaminu gimnazjalnego jest jednocześnie trzecim dniem strajku nauczycieli.


forum.wiara.pl - Zobacz wątek - Prawo i niesprawiedliwość\nWątki bez odpowiedzi | Aktywne wątki Teraz jest N lip 03, 2022 22:17\nPrawo i niesprawiedliwość\nCzy prawo, które jest w oczywisty sposób niesprawiedliwe, to jest jeszcze prawo, czy tylko bezprawie? No bo w jakim miejscu my się teraz znaleźliśmy? Relacje pomiędzy ludźmi tak się skomplikowały, że pisze się coraz więcej przepisów prawa, które mają regulować te relacje. No ale czy z tego powodu jest więcej sprawiedliwości i coraz mniej niesprawiedliwości? No, komplikowanie prawa niesie wręcz odwrotne skutki. Coraz trudniej prostemu człowiekowi o elementarną sprawiedliwość. Sprawiedliwość stała się towarem i to z każdym dniem coraz droższym. Czy biedak ma dzisiaj jakiekolwiek szanse przed sądem żeby dochodzić sprawiedliwości? No, według mnie, można takie przypadki traktować jako cud. No i teraz można by się zastanowić nad przyczynami komplikowania przepisów prawa. No a tych przyczyn jest wiele. Jedna sprawa to różnorodność społeczeństwa. Im bardziej wymieszane jest społeczeństwo, religijnie, narodowościowo, rasowo i im większe różnice w mentalności, tym coraz więcej przepisów prawa regulujące te relacje. A im bardziej jednolite społeczeństwo, tym mniej przepisów, bo oczywistych zasad, które wszyscy wyznają, to regulować nie trzeba. No i jest jeszcze druga przyczyna komplikacji prawa. Powstała kasta ludzi, którzy żyją z tego, że rozstrzygają spory pomiędzy ludźmi, pomiędzy ludźmi, a władzą. Dla nich takie skomplikowane prawo (a czasami wręcz bezprawie) jest bardzo korzystne, bo mają coraz więcej okazji żeby sprzedawać „sprawiedliwość” za pieniądze. No bo wyrok przy tak skomplikowanym prawie de facto zależy od uznania sędziego, no a żeby sędziego przekonać, to potrzebna jest armia prawników, którzy będą wykazywać to, co strona sobie życzy. No a biedak został sam sobie, bo sprawiedliwości za darmo już dawno nie ma.\nNo a te wszystkie ruchy migracyjne zostały wywołane po to, żeby to wymieszanie podnieść na jak ja wyższy poziom.\nWtedy społeczności staną się taką bezładną masą kłócącą się nieustannie pomiędzy sobą. Dla władzy jest to bardzo wygodne, bo skłóconymi jest łatwiej rządzić. A w Polsce bardzo dużo się robi żeby temperatura kłótni była na jak najwyższym poziomie. No i te dwa obozy, które się tak nieustannie kłócą, do tak naprawdę jest jeden obóz, któremu zależy na tym żeby nikt im władzy nie odebrał.\nJa sam miałem nieprzyjemność zderzyć się z bezprawiem. Urzędnik w sposób oczywisty złamał prawo. Zgłosiłem do prokuratury, a sędzia mi poradził żeby założyć sprawę cywilną. No ale kto odpowiada za przestrzeganie prawa przez urzędnika? To państwo powinno za to odpowiadać. No okazuje się, że państwo za to odpowiedzialności nie bierze.\nNo i doradzono mi żebym się podzielił swoim majątkiem z prawnikami. ( no ale gwarancji sukcesu nikt mi nie da)\nN sie 02, 2020 11:20\nRe: Prawo i niesprawiedliwość\nTy w ogóle wiesz na jakich zasadach świat funkcjonuje? bo jakoś tego po tobie nie widać.\nLudzie podjęli decyzje, że chcą niższy wiek emerytalny, oraz 500+ i tutaj likwidacja Trybunału Konstytucyjnego, podporządkowanie sądów, ogólne bezprawie nic nikogo nie obchodzi, to są rzeczy pomijalne, najważniejsze to 500+ i wcześniejsza emerytura, jak ci to nie pasuje to wyjedź i zamieszkaj w kraju gdzie to prawo działa lepiej.\nN sie 02, 2020 11:55\nJa się Robek Ciebie pytam - czy Tobie to pasuje? No i innych tez się pytam, czy Wam to pasuje, co się w kwestii prawa i jawnej niesprawiedliwości dzieje w naszym kraju. No bo jak większości takie bezprawie i jawna niesprawiedliwość nie pasuje, to może czas na to żeby wyjechali ci, którzy w ten sposób chcą nam meblować nasze życie.\nN sie 02, 2020 13:04\nCzy prawo, które jest w oczywisty sposób niesprawiedliwe, to jest jeszcze prawo, czy tylko bezprawie?\nCiekawy temat. Zeby tylko nie byl zepsuty przez komentarze adpersonam i opisywanie swoich historyjek.\n1. Co to znaczy "w oczywisty sposob" bo dla jednego oczywiste jest zdanie A a dla drugiego jego zaprzeczenie.\n2. Nie ma i nigdy nie bylo idealnego prawa.\n3. Nie ma i nigdy nie bylo prawnikow ktorzy sa zawsze w 100% obiektywni. Zawsze jest jakas porcja swoich pogladow. Temida z opaska na oczach to mit.\n4. Co ja moge zrobic aby zblizyc sie do idealu?\nN sie 02, 2020 14:54\nNo ale jak to nie ma idealnego prawa? To prawo Bóg wypisał w sercach tych, którzy mu uwierzyli.\nProblem jest w tym, że ludzie nie chcą uwierzyć. Wydaje im się, że to prawo ich ogranicza.\nTo prawo jest bardzo krótkie i wszyscy są w stanie się tego prawa nauczyć. I to prawo wystarczy żeby wszyscy szczęśliwie żyli.\n33 Lecz takie będzie przymierze,\njakie zawrę z domem Izraela\npo tych dniach - wyrocznia Pana:\nUmieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa\ni wypiszę na ich sercu18.\nBędę im Bogiem,\noni zaś będą Mi narodem.\n34 I nie będą się musieli wzajemnie pouczać\njeden mówiąc do drugiego:\nWszyscy bowiem od najmniejszego do największego\npoznają Mnie19 - wyrocznia Pana,\nponieważ odpuszczę im występki,\na o grzechach ich nie będę już wspominał».\nWystarczy uwierzyć w naukę Jezusa i żyć według tej nauki, a całe te wszystkie tomy prawa napisane przez ludzi staną się zbędne.\nA ci wszyscy, którzy sprzedają "sprawiedliwość" za pieniądze, pójdą z torbami.\nTo jest kwestia tego, jak pozbyć się tych, którzy srebrnikami deprawują świat.\nN sie 02, 2020 15:29\nKto i na jakiej podstawie powinien rozstrzygac spory?\nProboszcz na bazie Ewangelii?\nTo uslyszysz, ze podatki masz placic bez zwloki, a jesli ktos chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz!\nO takie sprawiedliwe prawo ci chodzi?\nN sie 02, 2020 15:57\nJa znam jedna taka - Maryja.\nBardzo to ladnie przedstawiles ale ja gdzies czytalem - nie ma sprawiedliwego....\nN sie 02, 2020 16:03\nJa się Robek Ciebie pytam - czy Tobie to pasuje?\nMi to nie pasuje, bo PiS wspiera emerytów, którym ja nie jestem, wspiera rozmnażającą się patologie, którą ja nie jestem, wspiera skrajnie biednych ludzi, do których ja się nie zaliczam.\nTak samo działania PiS na szkodę rolnictwa, większe i dodatkowe podatki, popieranie Kościoła, którego ja muszę z własnych podatków utrzymywać, można tu jeszcze tego wyliczać i wyliczać więc jak sam widzisz PiS mi bardzo nie pasuje.\nNo i innych tez się pytam, czy Wam to pasuje, co się w kwestii prawa i jawnej niesprawiedliwości dzieje w naszym kraju.\nSkoro PiS ma największe poparcie z wszystkich partii politycznych, to znaczy że ludziom to pasuje.\nNauka Jezusa wypłaci ci emeryturę? ty poważny jesteś? przecież w Biblii wyraźnie pisze, że jeśli ktoś nie chcę pracować, to niech nie je, więc śmierć głodowa dla emerytów, nie jest chyba najlepszym pomysłem?\nN sie 02, 2020 18:06\nChodzi mi o takie prawo:\ni wypiszę na ich sercu.\nTen tekst jest o Nowym Przymierzu we Krwi Chrystusa (Jr 31, 31)\nKażdy, kto przystępuje do Tego Przymierza, ma w sobie Bożego Ducha i ten Duch każdego poucza.\nN sie 02, 2020 20:28\n@Robek - kiedy patrzę na to, co dzieje się w mediach (telewizja, prasa) zastanawiam się nad tym...\nCzy rzeczywiście jest tak, że PiS wygrywa wybory, bo ta partia pasuje ludziom, czy też PiS umie bardziej manipulować ludźmi?\nNie rozstrzygnę tego sporu, bo ja jestem tylko filologiem (z zainteresowaniami filozofią i psychologią), więc dostrzegam manipulację językową i emocjonalną, ale nie znam się na socjologii i politologii, więc trudno mi powiedzieć w jaki sposób ta manipulacja przekłada się na wyniki wyborów.\nNaukę Jezusa należy zachowywać i należy nią żyć, ale należy też funkcjonować w państwie, którego jesteśmy obywatelami. Prawo świeckie należy więc szanować.\nN sie 02, 2020 20:41\nCzyli konkretnie co? Co to prawo wedlug ciebie zawiera? I jak przeklada sie na konkret zycia codziennego? Jakies przyklady?\nN sie 02, 2020 21:00\nNo wiesz Robek. Ludzie mają wybór pomiędzy PiS i PO. To mniej więcej jest taki sam wybór jak pomiędzy syfilisem a kiłą. No i nie jestem do końca pewny, czy dobrze mnie zrozumiesz. No i praktycznie wszyscy są przekonani, że innego wyboru nie mamy. No bo propaganda wszystkich przekonała, że tak jest. No a jak wszyscy będą się słuchali telewizji, to faktycznie innego wyboru nie będzie.\nNauka Jezusa wypłaci ci emeryturę? ty poważny jesteś?\nRobek: kiedyś nie było emerytur, a ludzie jakoś żyli. Taka emerytura to jest dość złudna niezależność. Najpierw cały czas ciebie doją, a już jak szczęśliwie dożyjesz, to kombinują, jak darmozjada się pozbyć. I to ma być niezależność.\nN sie 02, 2020 21:06\nLudzie umierali wczesniej. Od kiedy czas zycia.ludzi sie wydluza?\nN sie 02, 2020 21:18\nNo wiesz. Tego prawa nie da się zeskanować ani wydrukować. Mogę Ci tylko trochę naświetlić, jak to u mnie funkcjonuje. Ludzie często przeżuwają to wszystko, co według nich było bardzo negatywne. Ja szukam we wszystkim jakichś pozytywów. Umarła mi żona. Miałem piękne przeżycie właśnie związane z jej śmiercią. Napisałem tekst - "Moja żona jest w niebie"\nKiedyś w krótkim odstępie czasu dwa razy ukradli mi akumulator. Obserwując to, co się ze mną działo, napisałem świetny tekst o grzechu. No i cały czas czuję, że Bóg jest ze mną i to, co innym spędza sen z powiek, to dla mnie jest tylko epizodem, z którego próbuję wyciągnąć to, co najlepsze. Po prostu znam ten świat i nie próbuję się z koniem kopać. Często wolę sobie odpuścić i spokojnie sobie żyć, a potrafię żyć bardzo skromnie. To tak w skrócie.\nN sie 02, 2020 21:28\nSam stworzyłeś sytuacje w której nie ma innego wyboru niż PiS i PO, bo jeśli teraz napisałeś że są tylko te dwie partie, to wśród znajomych też tak mówisz, i powoli utrwalasz w ludziach myślenie że nie ma więcej partii niż te dwie.\nRobek: kiedyś nie było emerytur, a ludzie jakoś żyli.\nWięc Jezus nie wypłaci ci emerytury, a skoro jak się nie pracuje, to i się nie je, więc śmierć głodowa.\nTaka emerytura to jest dość złudna niezależność. Najpierw cały czas ciebie doją, a już jak szczęśliwie dożyjesz, to kombinują, jak darmozjada się pozbyć. I to ma być niezależność.\nJaka niezależność? co ty wymyślasz? to przecież banknotami z emerytury się nie najesz, nie zamieszkasz w nich, przecież cały czas jesteś zależny choćby nawet od służby zdrowia która w trudnych momentach musi ci pomóc.\nI co to za jakieś słowo "niezależność"? w jakim to sensie mówisz? chcesz żeby ludzie na starość izolowali się od innych ludzi? do końca nie rozumiem o co ci tutaj chodzi? emeryt ma się izolować od społeczeństwa w którym przez dekady funkcjonował?\nI mówisz że na emeryturze to ludzie będą mieli źle, a wcześniej przed emeryturą to tak dobrze? ludzie żyją jak w bajce?\nMedycyna się rozwija, więc i ludzie żyją dłużej.\nN sie 02, 2020 21:46


Progress Labs Witamina ADEK Junior w kroplach dla dzieci 30ml WitaminySwanson.pl\n» Progress Labs Witamina ADEK Junior w kroplach dla dzieci 30ml\nViridian Suplementy bez wypełniaczy(104)\nZdrowie i uroda(310)\nProgress Labs Witamina ADEK Junior w kroplach dla dzieci 30ml\nKod produktu: 3752-79340\nProgress Labs Witamina ADEK A, D3, E, K2 MK-7 Junior w kroplach dla dzieci 30ml\nWitamina A: Odgrywa ważną rolę w odbieraniu bodźców wzrokowych w siatkówce oka , dpowiada za integralność błon komórkowych odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie komórek tkanki nabłonkowej , reguluje wzrost tkanki nabłonkowej i innych komórek organizmu, utrzymuje prawidłowy stan skóry, włosów i paznokci oraz zapewnia normalny wzrost kości i zębów, chroni nabłonek układu oddechowego przed drobnoustrojami\nWITAMINA D : pomaga w prawidłowym wchłanianiu/wykorzystywaniu wapnia i fosforu, pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu wapnia we krwi, pomaga w utrzymaniu zdrowych kości i zębów, pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego i mięśni , bierze udział w procesie podziału komórek\nWITAMINA E: Hamuje proces starzenia, zapobiega zakrzepom, wspomaga prawidłowe funkcjonowanie wzroku, zapobiega utlenianiu nienasyconych kwasów tłuszczowych, pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego, wspiera funkcjonowanie układu krążenia i chroni go przed groźnymi zakrzepami, miażdżycą oraz redukuje poziom tzw. złego cholesterolu. Jest silnym antyoksydantem - pomaga w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym (przed szkodliwym działaniem wolnych rodników)\nWITAMINA K2 : najmocniejsza dawka naturalnej witaminy K2. Doskonale wchłanialne MK7 z natto, pomaga w utrzymaniu zdrowych kości i zębów Przyczynia się do prawidłowego krzepnięcia krwi.Wyprodukowana w POLSCE\nSuplement diety - Progress Labs Witamina ADEK A, D3, E, K2 MK-7 Junior w kroplach\nZalecana do spożycia maksymalna dzienna porcja: 1 kropla\nWitamina E (d-alfa tokoferol), witamina A (retinol), witamina K2 (Menachinon-7 Bacillus subtilis natto), witamina D3 (cholekalcyferol z lanoliny), oliwa z oliwek\nPrzed użyciem wstrząsnąć. Odmierzyć 1 krople na łyżeczkę i spożyć lub dodać do wody, soku, lub innego płynu.


Hedahe | 2017-04-10\nNa początku myślałam, że to będą po prostu krótkie notki, łatwe i przyjemne w odbiorze, takie "pitu-pitu" o "dupie Maryni", że tak powiem, które się szybko "łyknie" i nie zajmą głowy na dłużej.\nNo i na początku faktycznie tak było. Wpisy mają średnio 3 strony, choć zdarzają się dłuższe i krótsze. Każdy wpis jednak ma w sobie tyle treści, że nie sposób nie zatrzymać się nad nimi na chwilę. Tematyka jest bowiem bardzo życiowa, taka.. PRAWDZIWA. Pani Małgosia nie owija w bawełnę. Nie stara się nikomu przypodobać. Pisze po prostu to, co akurat czuje. Kiedy spotka ją jakaś sytuacja, przyjemna lub nieprzyjemna, siada i spisuje swoje wrażenia. A to wszystko.. TRAFIA do czytelnika. Bo można się utożsamiać lub zastanowić nad własnym stanowiskiem w konkretnej sprawie.\nNajfajniejsze jest to, że pod zdecydowaną większością Jej wypowiedzi mogłabym podpisać się obiema rękami, nogami nawet. Często pod tymi najbardziej skrajnymi i wzbudzającymi ogólne oburzenie, ale też z takimi opiniami, które dziś są już staroświeckie, "niemodne" i niemedialne. Było też wiele rzeczy, z którymi się nie zgadzałam. Były momenty, kiedy krzywiłam się i kręciłam głową, przewracając kolejne przeczytane strony. Jednak te momenty to zupełnie normalna sprawa, nie istnieje chyba człowiek, z którym każdy by się pod każdym względem zgodził. Zupełnie nie zmieniły mi one ogólnego obrazu osoby Autorki. Bardzo ją polubiłam :)


Przystań jachtowa Klub Żeglarski "KAMENA", Suwałki, Bryzgiel :: Mazury\nPrzystań jachtowa Klub Żeglarski "KAMENA" Suwałki\nPrzystań jachtowa Klub Żeglarski "KAMENA" (Porty i przystanie)\n606 306 099, (87) 562 87 89\nKlub Żeglarski „KAMENA” usytuowany jest nad jeziorem Wigry. Powstał on z inicjatywy pracowników Suwalskiej Fabryki Mebli jeszcze w czasie budowy tego zakładu.\nBazą Klubu 1992 roku została Przystań w Bryzglu.


Lekkie wózki inwalidzkie spacerowe dla dzieci niepełnosprawnych Maclaren Major Elite\n> MAJOR ELITE\nwózek torba Maclaren na uniwersalny uniwersalna lekki spacerowy Przeciwdeszczowa Folia\nWózki Major Elite – najlepsze wózki dla Twojego dziecka\nBoisz się, że Twój maluch nie będzie bezpieczny na spacerze? Piszesz czarne scenariusze, że dziecko wypadnie z wózka i upadnie na ziemię? Z wózkami Major Elite to niemożliwe! Przekonaj się co takiego wyróżnia nasze produkty spośród innych podobnych na rynku.\nJedyne w swoim rodzaju Maclaren ...\nJedyne w swoim rodzaju Maclaren Elite\nWózki Maclaren Major Elite są wózkami wykonanymi z bardzo solidnego aluminium. Są one nie tylko lekkie i poręczne, ale i łatwe w obsłudze. Wielkościowo nie przekraczają metra długości, 1,2 metra wysokości i 0,6 m szerokości. Ważą maksymalnie około 50 kilogramów. Składają się w parasolkę, jest to świetne rozwiązanie dla mniejszych samochodów czy domów gdzie liczy się każdy centymetr wolnej przestrzeni. Major Elite to wózki wyposażone w 5-punktowe pasy bezpieczeństwa, odłączany podnóżek, wyściełane siedzisko. Twoje dziecko nie tylko będzie bezpieczne podczas spaceru, ale także będzie mu bardzo wygodnie i możesz liczyć na to, że szybko zapadnie w drzemkę. Spacerowe wózki są przyjazne również dzieciom z porażeniem mózgowym. Wybierając wózek dla dzieci niepełnosprawnych możesz liczyć na dofinansowanie z Narodowego Funduszu Zdrowia o wartości nawet 3000 złotych. Oprócz tego może zainteresować Cię również wózek rehabilitacyjny, który również jest dostępny w kategorii wózków Major Elite.\nMaclaren Major Elite – cennik\nCeny wózków różnią się od siebie w zależności od funkcji i przeznaczenia wózka. Te przeznaczone dla dzieci specjalnych, niepełnosprawnych kosztują około 2000 złotych. Dlatego też cena wózka Maclaren Major Elite wyniesie 1969 złotych, może być jednak dofinansowana przy okazaniu badania neurologicznego. Istnieje także możliwość dobrania dodatkowego sprzętu do wózka co dodatkowo podniesie cenę. Dostępnymi akcesoriami są ocieplacz na nogi, kamizelka piersiowa, boczne dostawki, miękka tapicerka dwustronna, folia przeciwdeszczowa torba, daszek przeciwsłoneczny. Za każdy z dodatków zapłacisz od około 200 do 500 złotych. Dodatki mogą być dodatkowym komfortem dla Twojego dziecka podczas jazdy.\nNa rynku istnieje wiele odpowiedników inwalidzkich wózków Maclaren, są one jednak dużo droższe i niekiedy nie oferują podobnych rozwiązań co Major Elite.\nMAJOR ELITE Jest 8 produktów.\nWózek dziecięcy specjalnego przeznaczenia...\nBardzo lekki aluminiowy wózek specjalnego przeznaczenia o prostej konstrukcji i małych gabarytach po złożeniu, składany w tzw. parasolkę. Łatwy w prowadzeniu i wygodny w użytkowaniu.\nDaszek Major Elite\nPodpory Boczne Major Elite\nPodpory boczne do wózka Major Elite, zaprojektowane z myślą o specjalnych potrzebach.\nOsłonka na pasy bezpieczeństwa Major Elite\nOsłonka na pasy bezpieczeństwa do wózka Major Elite.\nWyściółka siedzenia Major Elite\nWyściółka do wózka Major Elite.\nŚpiwór do wózka Major Elite\nŚpiwór do wózka Major Elite.\n230,04 zł\tW magazynie\nKoszyk Na Zakupy Major Elite\nKoszyk na zakupy do wózka Major Elite.\nFolia Przeciwdeszczowa Major Elite\nFolia przeciwdeszczowa do wózka Major Elite.


Nigel Melker – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNigel Melker (25 stycznia 1991 w Rotterdamie) – holenderski kierowca wyścigowy.\nNigel Melker na torze Circuit Park Zandvoort w 2011 roku\n2014: Formuła Acceleration 1 (mistrz)\nNigel karierę rozpoczął w roku 2001, od startów w kartingu. W sezonie 2008 przeszedł do wyścigów samochodów jednomiejscowych, debiutując we Włoskiej oraz północno-europejskiej Formule Renault. W kolejnym roku startów kontynuował starty w Formule NEC oraz zadebiutował w Europejskiej Formule Renault. Najlepiej spisał się w pierwszym sezonie w Formule NEC, kiedy to zmagania zakończył na 12. lokacie.\nNa sezon 2010 podpisał kontrakt z niemiecką ekipą RSC Mücke Motorsport, na starty w serii GP3. Podczas pierwszych rund, rozegranych na torze Circuit de Catalunya i Istanbul Park, Holender dwukrotnie sięgnął po pole position. Pierwsze (i ostatnie w tym roku) punkty zdobył jednak dopiero w przedostatnim wyścigu sezonu, na włoskim torze Monza, gdzie został sklasyfikowany na ósmej pozycji. Dzięki temu do niedzielnego sprintu startował z pierwszego miejsca, jednakże i tym razem nie zdołał wykorzystać pierwszego rzędu. Ostatecznie zmagania zakończył na 23. miejscu.\nW kolejnym roku współpracy posiadający większe doświadczenie Melker zwyciężył w inauguracyjnym wyścigu w Turcji. Na podium stawał łącznie trzy razy w ciągu czterech wyścigów, dzięki czemu plasował się na pozycji lidera klasyfikacji generalnej. Słabsza postawa w środkowej części sezonu spowodowała, iż Nigel spadł w punktacji. Ostatecznie dzięki punktom zdobytym w czterech wyścigach (dwukrotnie zajął najniższy stopień podium, na Nürburgringu oraz Spa-Francorchamps), Holender rywalizację zakończył na 3. pozycji.\nW 2012 roku Melker dołączył do stawki serii GP2. Jeżdżąc w zespole Ocean Racing Technology z dorobkiem 25 punktów uplasował się na 19 pozycji w klasyfikacji końcowej.\nW 2012 roku w czasie rundy na torze Silverstone zajął miejsce w zespole Lotus. Podczas pierwszego wyścigu stanął na trzecim stopniu podium.\nW sezonie 2013 podpisał kontrakt z zespołem Tech 1 Racing. W ciągu 17 wyścigów czterokrotnie stawał na podium, jednak nigdy nie zwyciężał. Z dorobkiem 136 punktów uplasował się na szóstej pozycji w klasyfikacji generalnej.\nW sezonie 2014 Holender reprezentował barwy swojego kraju w nowo utworzonej Formule Acceleration 1. W ciągu dziewięciu wyścigów, w których wystartował, dziewięciokrotnie stawał na podium, w tym pięciokrotnie na jego najwyższym stopniu. Uzbierał łącznie 136 punktów, co wystarczyło do zdobycia tytułu mistrzowskiego.\nPółnocnoeuropejski Puchar Formuły Renault 2.0 Van Amersfoort Racing 15 0 0 0 0 120 12\nWłoska Formuła Renault 10 0 0 0 0 18 37\nEuropejska Formuła Renault MP Motorsport 10 0 0 0 0 5 23\nPółnocnoeuropejski Puchar Formuły Renault 2.0 6 0 0 0 0 77 18\nSeria GP3 RSC Mücke Motorsport 16 0 2 0 0 5 23\nSeria GP3 RSC Mücke Motorsport 16 1 0 2 5 38 3\nFormuła 3 Euroseries Mücke Motorsport 24 4 2 2 9 251 4\nSeria GP2 Ocean Racing Technology 24 0 0 0 0 25 19\nFormuła Renault 3.5 Lotus 2 0 0 0 1 15 19\nFormuła Renault 3.5 Tech 1 Racing 17 0 0 2 4 136 6\nFormuła Acceleration 1 Azerti Racing 9 5 4 3 9 136 1\n16 14 20† 18 19 11 14 24 NU 12 NU 13 4 6 6 8 14 18 NU NW 11 NU 12 12\nNU 14 23 17 NU 15 12 NU NU NU 23 14 12 15 8 13\n1 3 6 2 NU 19 NU 8 10 3 8 4 3 NU 9 NU\n- - - - - - - - - 3 NU - - - - - -\n5 11 6 6 17 3 6 3 15 2 2 6 4 NU 4 NU 8\nOstatnio edytowano 19 lis 2021 o 01:19\nTę stronę ostatnio edytowano 19 lis 2021, 01:19.


Geowłókniny drogowe z gruzu. Cena geowłókniny. Geowłókniny dla ceny drogowej. - Dom i budynek - 2019\nJak uprawiać jadalne loofah\n3 z najbardziej nietypowych piecyków na grilla - zrób to sam\nBajeczne grzyby w ogrodzie\nPłyty do podłóg wysokiej jakości\nDobrze skonstruowana droga jest warunkiem wstępnym przyniesienia materiałów budowlanych, sprzętu do układania mediów i wygodnej podróży do miejsca na budowie.\nCała radość z nabycia wiejskiej działki może zostać zepsuta z powodu braku rozwiniętej infrastruktury: dróg dojazdowych, energii elektrycznej i zaopatrzenia w wodę, gazyfikacji. A jeśli możesz opóźnić pozostałe pozycje, jakość robót drogowych jest warunkiem koniecznym, bez którego praktycznie nie można wnieść materiałów budowlanych na miejsce, dostarczyć sprzętu do układania narzędzi, a łatwo i wygodnie dostać się do witryny dla ciebie i twojej rodziny z Zwierzęta domowe i wszystkie niezbędne rzeczy na wakacje. Dlatego budowa dróg jest najważniejszym tematem do dyskusji.\nUzyskanie od przedstawicieli administracji budownictwa drogowego do użytku publicznego. Aby zmusić ich do wypełnienia obowiązków finansowania i organizowania budowy dróg,\nprace związane z konserwacją i naprawą istniejących autostrad. Przygotuj niezbędne dokumentacja, że droga została pobrana na saldo przez administrację samorządową. Będziesz w stanie rozwiązać te główne "drogowe" zadania, sprawdzając w dziale prawnym Infrastruktura, temat "Często zadawane pytania. Praktyka radzenia sobie ze złymi drogami"\nW praktyce kupowania i dziedziczenia ziemi, istnieją przypadki nabycia działki otoczonej ze wszystkich stron przez prywatną własność, bez wejść do dróg i chodników dla pieszych. W tym przypadku problem rozwiązuje się, ustanawiając ograniczone prawo do korzystania z sąsiedniej działki - Land Easement. Służebność na drodze, mechanizmy instalacji, powody odmowy i wyznaczanie opłat za użytkowanie można przeczytać na naszym forum.\nZrealizowałeś kompleksowe naprawy dróg na własny koszt, kupiłeś żwir, naprawiłeś torowisko itp., A ci, którzy odmówili wzięcia udziału w naprawach, wykorzystują owoce swojej pracy. Lub wręcz przeciwnie, zablokowałeś bezpłatny przejazd do swojej witryny. Temat "Bariery, legalność instalacji" pomoże ustalić, kto i na jakich podstawach może uzyskać pozwolenie na zainstalowanie bariery.\nGłównym problemem przy nabywaniu ziemi na byłych terenach rolniczych jest brak podróży. W rozwiązywaniu problemów związanych z budową autostrad "od zera" pomoże ci temat "Budowanie drogi" na dziewiczej ziemi "", gdzie gromadzi się ogromne doświadczenie naszych członków forum w zwalczaniu bezdroży. Zgnieciony kamień, żwir, nowoczesne materiały i technologie oraz konkretne przypadki są wyraźnie i interesująco pokazane w tym temacie. Mamy nadzieję, że wiele pomysłów znajdzie zastosowanie w waszych wioskach.\n"Urządzenie wejścia na teren poprzez kanał odwadniający lub niewielki wąwóz" jest podstawowym zadaniem każdego właściciela strony! A tutaj możesz przyjść z pomocą tematu drogowego naszego członka forum beutiflet "Betonowanie, szczególnie na miejscu (fotorelacja)"\nKolejnym krokiem w ulepszaniu witryny jest budowa "Parkingu pod samochodem". Jednym z oryginalnych rozwiązań może być "Parkowanie z geosiatek.". Możesz użyć tych pomysłów na swoich stronach!\nOd dawna wiadomo, dlaczego geotekstylia znajdują się na drogach: niezbędne jest właściwe wykorzystanie tego materiału, Geowłókniny, w celu uzyskania odpowiedniego urządzenia do wchodzenia na teren budowy, parkowania dróg samochodowych i ogrodowych. Geotekstylia w budownictwie drogowym stają się tym samym poszukiwanym materiałem, jak w ogrodnictwie.Geowłókniny dla dróg nie tylko zapobiegają mieszaniu warstw ciasta chodnikowego, nie tylko zapobiegają mieszaniu się gruzu ze żwirem i piaskiem, ale także hamują wzrost chwastów. Jak wybrać geowłókninę i co można wymienić w przypadku jej nieobecności, możesz dowiedzieć się na naszym forum.\nDrogowa geowłóknina jest doskonałą podstawą do parkowania samochodów, stawów i drenaży. Wielokrotnie rozmawialiśmy o udanych stawach z geotekstylnym dnem, wyposażonym w naszych użytkowników forum z Moskwy na obrzeżach. Przeczytaj nasz artykuł na temat doboru właściwej geowłókniny do gruzu drogowego i ogólnie geowłókniny do robót drogowych. Podobnie jak geowłókniny pod drogami, staranna selekcja wymaga geotekstyliów do układania płyt chodnikowych. Dowiedz się, które, oprócz gęstości, są ważne.\nOstatnio popularność krat pomostowych do aranżacji parkingów dla pojazdów i wjazdów transportowych na działki nabiera tempa. Doskonały wygląd i trwałość pokrycia trawnika na parkingach zapewnia właściwy wybór kratownicy do parkowania, przygotowanie podstawy do jej montażu i wysokiej jakości materiału siewnego. Wytrzymałość, trwałość i humanitarny koszt materiału stały się przyczyną jego popularności na naszym portalu. Żwirowy parking na działkach to już przeszłość.\nJeśli wybierzesz nawierzchnię betonową na drodze, mały, ale bardzo pouczający temat pomoże ci zrozumieć "Jaką markę betonu wylewać".\nJak zaprojektować palenisko\nW wielu publikacjach na temat rzemiosła piecowego jest wiele przydatnych i interesujących informacji, chociaż większość informacji migruje z książki do książki z tymi samymi błędami. Aby rozwinąć dowolny rodzaj skupienia, musisz wiedzieć: skupić się na urządzeniu; wszystkie istniejące systemy dymu; dynamika ruchu spalin; Podstawy inżynierii cieplnej - przewodnictwo cieplne, akumulacja ciepła, przenikanie ciepła, straty ciepła itp. Czytaj Więcej\nZapotrzebowanie ludzi na procedury kąpielowe jest tak wysokie, że możliwości wykonania kąpieli są poszukiwane z wielką pomysłowością. Wiadomo, że wanny są wyposażone w przyczepach samochodowych, statkach, okrętach podwodnych, a nawet w statkach kosmicznych. Zapotrzebowanie ludzi na procedury kąpielowe jest tak wysokie, że możliwości wykonania kąpieli są poszukiwane z wielką pomysłowością. Czytaj Więcej\nElegancki trymer do trawy\nJak wiesz, koszenie trawnika może być bardzo nieprzyjemne i czasochłonne. Poza tym, równe i równe przycinanie trawy nie jest łatwym zadaniem, ponieważ możesz przypadkowo uszkodzić rośliny ogrodowe. Jeśli nie możesz ścinać trawników, cały ten rozkwitający blask, który był kultywowany w wielkim wydatku przez długi czas, może zostać zniszczony przez jeden nieostrożny ruch. Czytaj Więcej\nEnergia geotermalna to nowe rozwiązanie w ogrzewaniu i klimatyzacji, w ciągu roku prawie 50% energii słonecznej pochłania powierzchnię ziemi, która ma stałą temperaturę na głębokości zaledwie półtora metra.Technologia geotermalna wykorzystuje to stałe, niewyczerpalne źródło energii w następujący sposób: w ziemi na głębokości około 1,8 metra baterie cewek są podłączone do pompy i wymiennika ciepła. Czytaj Więcej\nPrzetwórstwo drewna jest jednym z najstarszych rodzajów działalności człowieka. Jednak problemy związane z właściwościami higroskopijnymi drewna są nadal w toku. Zasadniczo nowa metoda suszenia drewna, zapewniająca jej niehigroskopijność, została opracowana przez dr. Feoktistov Yevgeny Ilich. Czytaj Więcej\nCopyright 2019 \_ Domowy fetille \_ Nauka budowania dróg i witryn samochodowych


Chcą się odegrać na przewodniczącym rady miasta? - Informacje - Życie Podkarpackie - informacje z regionu Przemyśla, Jarosławia, Lubaczowa, Przeworska\nChcą się odegrać na przewodniczącym rady miasta?\nJarosławscy radni miejscy jednogłośnie sprzeciwili się planowanym przez dyrektora Centrum Opieki Medycznej zmianom w zatrudnieniu Janusza Szkodnego, przewodniczącego Rady Miasta i lekarza jarosławskiego szpitala. – To może być przejawem sporu politycznego – podejrzewali radni, a Jarosław Pagacz, wiceprzewodniczący RM stwierdził, że próba zmiany zatrudnienia ma podłoże związane z pełnieniem funkcji samorządowej przez J. Szkodnego.\nRada Miasta Jarosławia jednogłośnie orzekła, że próby odsunięcia J. Szkodnego od pracy w oddziale szpitala mogą być przejawem sporu politycznego\nStanisław Krasny, dyrektor podległego powiatowi COM wystąpił z wnioskiem do RM o wyrażenie zgody na zmianę warunków pracy J. Szkodnego. Przewodniczący rady miał pożegnać się z funkcją starszego asystenta na oddziale ginekologiczno-położniczym i zostać tylko lekarzem w szpitalnej poradni specjalistycznej. S. Krasny argumentował to m.in. zaniedbaniami, których – według niego – miał się dopuścić lekarz. Rada miała inne zdanie.\nMiał być ofiarą sporu o drogi?\n– Starosta i rada miasta tocząy spór o remont dróg powiatowych – przypominał na nadzwyczajnej sesji, zwołanej tylko do rozpatrzenia sprawy zmiany warunków pracy dla J. Szkodnego, radny Andrzej Pieszko. – To prosta rzecz. Miasto i powiat nie mogą się dogadać w kwestii remontów dróg, więc proponowana przez dyrektora COM zmiana może wynikać z pełnienia przez J. Szkodnego funkcji radnego– wnioskował Michał Muzyczka, przywołując tekst z ŻP o wspomnianych nieporozumieniach. To może być przejawem sporu politycznego – zgadzali się radni. Mariusz Walter poszedł dalej w podejrzeniach. – Czy są inne przypadki zastraszania radnych? – dopytywał się. Rada jednogłośnie wyraziła sprzeciw wobec zamiarów szefa szpitala (...)\n19-letni kierowca potrącił 77-letnią pieszą\n77-letnia mieszkanka Jarosławia ucierpiała we wtorek wieczorem w wypadku drogowym n ...\nParkowanie w dni wolne bez opłat\nRada Miasta Jarosławia wystąpiła do burmistrza z apelem o niepobieranie opłat za ...\nWyrzucili uzależnioną za czekoladki z rumem?\nMa dwadzieścia kilka lat i zmarnowane życie. Jest alkoholiczką. Sama już nie potr ...


Bloki w słońcu. Mała historia Ursynowa Północnego [Lidia Pańków] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00114 003134 21323533 na godz. na dobę w sumie\nBloki w słońcu. Mała historia Ursynowa Północnego - ebook/epub\nAutor: Lidia Pańków Liczba stron: 320\nISBN: 978-8-3804-9312-4 Data wydania: 2016-05-10\nW serii ukazały się ostatnio: Pin Ho, Wenguang Huang Uderzenie w czerń. Morderstwo, pieniądze i walka o władzę w Chinach Liao Yiwu Pociski i opium. Historie życia i śmierci z czasów masakry na placu Tiananmen Marcin Wójcik W rodzinie ojca mego Frances Harrison Do dziś liczymy zabitych. Nieznana wojna w Sri Lance Zbigniew Parafianowicz, Michał Potocki Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę Peter Hessler Dziwne kamienie. Opowieści ze Wschodu i z Zachodu Jenny Nordberg Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie Magdalena Kicińska Pani Stefa Andrzej Muszyński Cyklon Swietłana Aleksijewicz Czasy secondhand. Koniec czerwonego człowieka (wyd. 2) Filip Springer Miedzianka. Historia znikania (wyd. 3 rozszerzone) Aleksandra Łojek Belfast. 99 ścian pokoju Paweł Smoleński Izrael już nie frunie (wyd. 4) Peter Pomerantsev Jądro dziwności. Nowa Rosja Swietłana Aleksijewicz Cynkowi chłopcy (wyd. 2) Katarzyna Surmiak-Domańska Ku Klux Klan. Tu mieszka miłość Jean Hatzfeld Englebert z rwandyjskich wzgórz Marcin Kącki Białystok. Biała siła, czarna pamięć Bartek Sabela Wszystkie ziarna piasku Anna Bikont My z Jedwabnego (wyd. 3) Martin Schibbye, Johan Persson 438 dni. Nafta z Ogadenu i wojna przeciw dziennikarzom Swietłana Aleksijewicz Wojna nie ma w sobie nic z kobiety (wyd. 2) Dariusz Rosiak Ziarno i krew. Podróż śladami bliskowschodnich chrześcijan Piotr Lipiński Bicia nie trzeba było ich uczyć. Proces Humera i oficerów śledczych Urzędu Bezpieczeństwa (wyd. 2 popr. i rozszerz.) Paweł Smoleński Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie Wolfgang Bauer Przez morze. Z Syryjczykami do Europy Cezary Łazarewicz Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka Elizabeth Pisani Indonezja itd. Studium nieprawdopodobnego narodu Beata Szady Ulica mnie woła. Życiorysy z Limy Rana Dasgupta Delhi. Stolica ze złota i snu Ed Vulliamy Wojna umarła, niech żyje wojna. Bośniackie rozrachunki (wyd. 2) Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń Armenia. Karawany śmierci Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz Zabić smoka. Ukraińskie rewolucje Anna Sulińska Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u Anjan Sundaran Złe wieści. Ostatni niezależni dziennikarze w Rwandzie Ilona Wiśniewska Hen. Na północy Norwegii Mur. 12 kawałków o Berlinie pod red. Agnieszki Wójcińskiej (wyd. 2 zmienione) Iza Klementowska Szkielet białego słonia W serii ukażą się m.in.: Piotr Nesterowicz Każdy został człowiekiem Dariusz Rosiak Żar. Oddech Afryki (wyd. 2 zmienione)\nLidia Pańków Bloki w słońcu Mała historia Ursynowa Północnego\nWszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Projekt okładki Agnieszka Pasierska / Pracownia Papierówka Projekt układu typograficznego Robert Oleś / d2d.pl Fotografia na okładce © by Włodzimierz Witaszewski Wybór zdjęć Katarzyna Bułtowicz Copyright © by Lidia Pańków, 2016 Copyright © for the map by GeoServices Opieka redakcyjna Łukasz Najder Redakcja Tomasz Zając Korekty Anna Strożek / d2d.pl, Agata Czerwińska / d2d.pl Redakcja techniczna i skład Robert Oleś / d2d.pl Skład wersji elektronicznej d2d.pl Zrealizowano w ramach stypendium Miasta Stołecznego Warszawy, Dzielnicy Ursynów Północny ISBN 978-83-8049-312-4 WYDAWNICTWO CZARNE sp. z o.o. czarne.com.pl Redakcja: Wołowiec 11, 38-307 Sękowa redakcja@czarne.com.pl Wołowiec 2016 · Wydanie I\nSpis treści Seria Strona tytułowa Strona redakcyjna Motto Pasmo Reżyser Antymoderniści Miasto Rzeźba terenu Małpi gaj architektury Fabryka domów Heca Wzgórze północne Reforma Rejsy Śródmieście Kolorowe szybki Plener Popielniczki Ogródek na skarpie Dziewczyna z pudłami Sacrum i profanum Kafle i schrony Ocienione podwórka, bloki w słońcu Wigwamy Koktajle i kompilacje Błyskawice Klubowicze Trawy Albumy i korespondencje Azyl Krajobraz świadomego współistnienia Źródła fotografii\nŻywotne miasta są obdarzone cudowną, naturalną umiejętnością wyrażania, obmyślania i wynajdywania tego, co jest im potrzebne do zwalczania stojących przed nimi trudności. Jane Jacobs, Śmierć i życie wielkich miast Ameryki, przeł. Łukasz Mojsak Kiedy drzewa się sadzi i przycina, nie zwracając uwagi na szczególne miejsca, które mogą one tworzyć dla potrzebujących drzew ludzi, równie dobrze mogłoby tych drzew nie być. Christopher Alexander, Język wzorców. Miasta, budynki, konstrukcja, przeł. Aleksandra Kaczanowska, Karolina Maliszewska, Małgorzata Trzebiatowska\nZ ursynowskich lat pozostały nam może trzy fotografie. W tym jedna małoformatowa odbitka, która to się gubi, to wyskakuje z wypchanego rodzinnymi zdjęciami zielonego pudełka. Kiedy znika, uruchamiamy pamięć czarno-białego obrazu. Każdy plecie własne wątki, które tylko czasem szczęśliwie gdzieś się zbiegną. Rodzice wcale nie powiedzą więcej niż my, trzy siostry. Tyle wiemy: zdjęcie przedstawia zimowy spacer na rozległy teren Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Start na Symfonii, średnio długiej ulicy, która rozwidlając się, biegnie na wschód Ursynowa Północnego. Nie jest tak znacząca jak zamaszysta Koncertowa, oplatająca pewnymi ramionami niemal całą kolonię mieszkaniową tego fragmentu osiedla, ani tak strategiczna jak przelotowa Béli Bartóka łącząca równą kreską oś dzielnicy z alejami granicznymi. Ale Symfonii jest nasza, skleja epizody kawałka rodzinnej historii. Istnieje między nami na długo, zanim będziemy dość duże, żeby zrozumieć, że jest coś takiego jak „symfonia” i „symfoniczność”. Połacie śniegu, rozmazane sylwetki, płaski teren zagarnia dół kadru. Wszystko nieostre, standard odbitki przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Tylko biel bije w oczy, więc może to środek zimy stulecia 1978/1979, której mrozy tak dotknęły mieszkańców ledwo co postawionych bloków? Grupa brnie przez zaspy, zostawia za sobą kubikowe domy, tnie pole, które może już kryje wykopy, fundamenty, zapowiedź nowego. Mało tu punktów orientacyjnych, zima potęguje pustkę krajobrazu miejskich peryferii, śnieg wygładza chropowatość terenu. Kawałek ursynowskiego świata się zarysował, reszta nabiera kształtu. W tę część Warszawy urbaniści i architekci dopiero wkręcają trybiki i śrubki. Pustka się zapełnia. Trwają zasiedlenia. Na fotografii mężczyzna w ciężkim palcie i wielkiej czapie, obok dziewczynka i dwie mniejsze, wszystkie okutane w ortalionowe kombinezony. My, siostry, jesteśmy już zanurzone w osiedlowym życiu. Pierwsza zima na nowym. Czekają nas jeszcze dwie, potem nagła wyprowadzka do domu z ogródkiem na drugą stronę rzeki i miasta. Przez lata będziemy spekulować, jak by to było – zostać. Targować się – kto pamięta więcej. Jak dotąd nie wiemy, skąd wzięła się w rodzinnych zbiorach zimowa odbitka. Kto pstryknął? Fotograf na tyle bliski, że zadbał, by ta jedna klatka z filmu mogła do nas trafić. A potem zobaczę inne zdjęcia, z innych rodzinnych albumów Ursynowa, bo wszyscy mają coś w rodzaju naszego zielonego pudełka. Ujęcia z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, podobnie nieostre, puste w porównaniu ze współczesnymi kadrami. Nikogo nie trzeba namawiać. Ci z pierwszych zasiedleń chętnie wyciągają błyszczące klasery, popękane odbitki, niektóre sklejone pożółkłą taśmą, włożone do zeszytów albo szkatułek bez wyraźnej chronologii. Dunikowskiego: Joanna ze spacerówką pośrodku koniczynowej łąki, kawałek za osiedlem. Joanna przed klatką schodową w kwiecistym kimonie i z koszem zakupów. Jej siostra Agnieszka w czarnych szarawarach i fioletowej koszuli pozuje na dachu czteropiętrowca. Ręce w kieszeniach, jest tu tylko gościem z Berlina, umie odnaleźć piękno surowej architektury, brzydotę ignoruje. Puszczyka: Wojtek w golfie i trampkach prowadzi trzech synów na drewniany plac zabaw. Spokojny i elegancki, jakby to była sesja okładkowa do bluesowej płyty. Świetna kompozycja, bo wyszła spod ręki profesjonalnego fotografa. Ulica Zamiany ekologicznie: zagony truskawek i kapusty pod klatką schodową. Koński Jar w portrecie grupowym: szkolny maraton na trawiastym pieszociągu – bieg otwiera, trochę zbyt pompatycznie, jeździec na białym koniu. Szorstkie elewacje bloków, bezład ogródków, obwieszone praniem balkony, stoliki pod drzewami, przytachane w plener domowe krzesła. Polegiwanie pod owocowymi krzewami, pogawędki na betonowych schodkach, partyjka brydża w przestronnej loggii. Dźwig budowlany kłapie dziobem nad malutkim domkiem ukrytym w sadzie, na dalszym planie bloki w układach linearnych. Kompozycje z chylących się płotów, zwałów gruzu, prętów, hałd ziemi. Które to lata, ursynowiacy odgadują po wzroście dzieci. Po znikających szyldach. I po tym, jak bardzo urosły drzewa. Dla drugiego pokolenia nie ma żadnego „przed”, tu się wychowali. Młodzi siedzą i stoją na fotografii zdominowanej przez Kopę Cwila, już porośniętą gęstą trawą. Grupa w jaskrawych T-shirtach i sportowych bluzach. Zachód słońca, światło gaśnie, kolory wskazują, że to już zdjęcie cyknięte „małpką”. Mogłaby to być scena z E.T. – tyle tu czekania.\nPasmo Ogrodnik O mały włos, a Ursynów byłby Ameryką. Albo Waszyngtonem. Z zamiarem nadania takich nazw nosi się Julian Ursyn Niemcewicz, kiedy na jesieni 1822 roku dopina kupna niewielkiej posiadłości leżącej na skraju skarpy wiślanej, między Służewem i Natolinem, w odległości kilkunastu kilometrów na południe od Warszawy. Z dziesięcioletniej emigracji w Stanach Zjednoczonych Julian Ursyn wraca do Europy przekonany, że jest „przybranym Amerykaninem”. Teraz spełnia wreszcie pielęgnowane od lat marzenia o ziemiańskim życiu w skromnym folwarku. Urodzony na Polesiu pisarz i wolnomularz widział swoje dojrzałe lata w „wiejskiej zagrodzie” z łąkami, wodą, bydłem i drobiem. Już gospodarzy, ale o Ameryce nie zapomina. Obchodzi rocznicę niepodległości 4 lipca, próbuje hodować wiewiórki na mięso. Eksperymentuje z ogrodnictwem: nowe nasiona do upraw drogą morską przez Atlantyk przysyła mu żona, poślubiona w 1800 roku Susan Kean, z domu Livingston. Sprowadza do folwarku bogate zbiory biblioteczne, litografie, medale i manuskrypty. W dniu podpisania aktu przez rejenta Julian Ursyn ma sześćdziesiąt pięć lat, chce dożyć na swoim starości. To się akurat nie uda, w 1831 roku, po upadku powstania listopadowego znów wyruszy na emigrację, do Londynu, z misją dyplomatyczną, zwodząc otoczenie i carskie władze planowaną kuracją w zdrojowisku w Bad Ems. Ostatnie lata spędzi w Paryżu. Na wymarzone nazwy folwarku, „Ameryka” i „Waszyngton”, w końcu się nie decyduje. Boi się, że mogłyby rozdrażnić urzędników. Pada na bezpieczniejszy „Ursinów”. Lepszy, mniej ckliwy niż zastana nazwa majątku: Rozkosz – pokłosie romansu pierwszej właścicielki, Izabeli Lubomirskiej z Czartoryskich, z francuskim szambelanem Józefem Maisonneuve. Drugi raz Ursynów zostaje wyodrębniony na mapie pod zespoły osiedli. Nazwa, która wcześniej opisywała ziemiański majątek, od teraz odnosi się do przyszłościowego, ekspansywnego pasma mieszkaniowego. Niemcewiczowski folwark znajdzie się na wschodnim krańcu dzielnicy. W 1921 roku ostatni właściciel majątku, hrabia Edward Raczyński, odda pałac i ogród Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Po wojnie rozlokuje się tu i rozrośnie na okolicznych działkach kampus Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Od drugiej połowy lat sześćdziesiątych Ursynów to ziemia obiecana dla urbanistycznych spekulacji. Kiedy w 1970 roku architekci i urbaniści rysują projekt na ogłoszony przez Stowarzyszenie Architektów Polskich konkurs numer 461 (temat: opracowanie planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego „Ursynów Północny”), nie mają czasu na badanie przeszłości. Zadanie jest prestiżowe, ale po wygranym konkursie zwycięzcy muszą od razu przejść do realizacji! Zakładane szybkie tempo inwestycji i czasy, w których najgłośniej wybrzmiewa hasło problemu mieszkaniowego, zmuszają, żeby od razu wziąć się do pracy. Ostatni modernizacyjny skok Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej nie sprzyja nastrojom sentymentalnym. Naświetlenie Konkurs numer 461 ogłoszony przez Stowarzyszenie Architektów Polskich ma charakter otwarty. Wśród celów, które formułuje oficjalny dokument SARP-u, są między innymi: – uzyskanie koncepcji planu szczegółowego rozwiązania funkcjonalno-przestrzennego planowanego zespołu mieszkaniowego; – uzyskanie przykładowych modelowych rozwiązań strukturalnych zespołów mieszkaniowych z pokazaniem zasad zabudowy. Granice: Opracowaniem w skali 1:2000 objęty jest teren Ursynowa Północnego ograniczony: – od zachodu ulicą Puławską, od północy […] ulicą Rzymowskiego, od wschodu ulicą Na Skraju SGGW, od południa […] ulicą Poleczki. Powierzchnia terenu – około 220 hektarów. Założenia: Perspektywiczna liczba mieszkańców, przy wskaźniku 24 metrów kwadratowych powierzchni mieszkaniowej na jednostkę, została określona na około 40 000 mieszkańców. W projekcie należy uzyskać nie mniej niż 960 000 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej, co przy założonej powierzchni opracowania i wskaźniku etapowym da gęstość 860 mieszkańców na jeden hektar netto. Wymagane: – plan szczegółowy z pokazaniem zasady zabudowy (skala 1:2000); – opracowanie schematu funkcjonalnego zespołu osiedli Ursynów Północny i sugestie zagospodarowania pozostałych części pasma Ursynów–Natolin (skala 1:10000); – opracowanie dowolnie wybranego fragmentu zabudowy mieszkaniowej w uproszczonej problematyce planu realizacyjnego z zastosowaniem wybranej technologii budowlanej wielkopłytowej: R (Rataje), W 70 (system otwarty), monolit (technologia budownictwa monolitycznego betonowego). – opracowanie w skali 1:2000 (na kalce) bilansu terenów z zaznaczeniem podziału na jednostki strukturalne. Trio Grupa, która pod kierownictwem Ludwika Borawskiego startuje do konkursu, zawiązuje się w sposób organiczny. Zaczyna się od charyzmatycznego studenta Jerzego Szczepanika-Dzikowskiego, pseudonim Dzik, współredaktora kolumny studenckiej „Wykusz” w „Architekturze”, i entuzjasty Andrzeja Szkopa, który kręci się po wydziale Politechniki, przyjaźni z młodszymi i lubi trzymać rękę na pulsie. Kiedy pojawia się temat Ursynowa, pracownia Ludwika Borawskiego, kojarzonego z rekonstrukcją pałaców na warszawskiej Starówce i utrzymującego się z prywatnych zleceń, siedzi nad projektem sanatorium w Busku-Zdroju. Borawski choruje na białaczkę, pobyty w szpitalu odrywają go od deski kreślarskiej. Ale bez niego wszystko stanie – reszta to młodziki. Tylko on umie złożyć ich brawurowe pomysły do kupy, opracować je w czytelny sposób. Andrzej Szkop: – Borawski to był dość szalony człowiek. Niezindoktrynowany przez państwowe biura projektów, otwarta głowa. Nastąpił dziki niefart, że zdarzyła się ta choroba. Osłabiony Borawski pomaga im przede wszystkim w opisach technicznych, monitoruje ciągłość koncepcji. Szkopa ściąga nieco młodszy Jerzy Szczepanik-Dzikowski, by koordynował stronę warsztatową i kreślarską. Andrzej Szkop: – Dzik zwerbował mnie któregoś dnia koło wydziału. Bodaj na rogu Pięknej z Marszałkowską. W kawiarni Uśmiech, gdzie wieczorem bywała dyskoteka, zamówiliśmy po piwie i zaczęliśmy gadać. Dzik powiedział, że Ludwik idzie do szpitala. Wyłoniła nam się idea, zaczęliśmy majstrować, już tam, na serwetkach. Mieliśmy na ten konkurs miesiąc, może półtora. Towarzystwo myśli i kreśli w piwnicznym lokalu na Żoliborzu. Poza Borawskim to sami studenci. Autorów jest trzech: Ludwik Borawski, Jerzy Szczepanik-Dzikowski, Andrzej Szkop. Trio ojców patronów legitymizuje wygrany projekt. W dokumentach pokonkursowych znajdą się nazwiska reszty: Ludwika Borawska, Barbara Gorczyca, Julian Cywiński, Joanna Golde, Leszek Kraus, Olgierd Jagiełło, Wanda Mikuła, Ludmiła Lautersztajn, Danuta Raczyńska. Część z nich przejdzie do zespołu po śmierci Borawskiego i będzie realizować te prawdziwe, zatwierdzone „założenia techniczno-ekonomiczne”. „Architektura” zamieści portrety trójki nad werdyktem jury: Ludwik Borawski w kwadratowych okularach w czarnych oprawkach, sztywny kołnierzyk, pod krawatem. Lekki uśmiech, rozbawiona mina, spoziera w dół. Szczepanik-Dzikowski w pomiętej koszuli, z rozwianą czupryną, sporą brodą. Pewny siebie. Szkop śmieje się frontalnie, pokazuje zęby, rozczochrany, rozpięty guzik lekkiej kurtki, pod nią półgolf. Grunty Co tu było wcześniej, można zobaczyć w galerii fotografii rodziny Pytków na stronach portalu ursynow.org.pl. Krajobraz południowego Mazowsza: skromne zagrody, klockowe domy pod spadzistymi dachami, chylące się płoty z prześwitami. Wyboiste drogi gruntowe kończące bieg w zagajnikach. Równina pól i łąk poszatkowana kępami drzew. Kapliczki na rozdrożach skryte pod koronami topoli i lip. Tutejsze wsie i folwarki były naprawdę stare, założone między XV i XVIII wiekiem: Dawidy, Dąbrówka, Grabów, Gucin Gaj, Imielin, Jeziorki, Kabaty, Moczydło i Powsin. Ich nazwy przewijają się przez historyczne mapy gruntów wilanowskich i terenów chylących się ku skarpie wiślanej. Dokumenty spisane są po łacinie, rosyjsku, polsku. Na ziemiach, które krążą między rodami Lubomirskich, Czartoryskich, Potockich i Branickich, uprawia się przede wszystkim zboża i ziemniaki. W sadach wiosną zakwitają wiśnie, czereśnie, mirabelki. Duma okolicy to sady śliwkowe i jabłeczne. Gospodarze wożą plony na mokotowskie rogatki i dalej, wzdłuż Puławskiej, by rozstawić się na miejskich targowiskach. Z czasem własność ulega rozdrobnieniu: w XIX wieku parcele dzierżawione przez rolników nie są już „kluczem wilanowskim” i przynależą do różnych właścicieli okolicznych gruntów. [^] W 1978 r. pozostałości Ursynowa gospodarczego, w tym chaty kryte strzechą, sąsiadują z nową zabudową. Z czasem większość domów zostanie zlikwidowana Ale wciąż czekają na geograficzne uznanie w jednej nazwie. Gospodarstwa rozwijają się, umacniają, kiedy po sąsiedzku transport dóbr rolniczych przyspieszy linia grójeckiej kolejki wąskotorowej sunącej z placu Unii wzdłuż Puławskiej i kończącej bieg w Górze Kalwarii. Wagony wożą przede wszystkim towary, bo cegielnie z Imielina, Dąbrówki i okolic Baniochy zaopatrują południową Warszawę w budulec. W czasie II wojny światowej, kiedy stacją końcową tej linii kolejowej jest Dworzec Południowy, pociąg służy także do szmuglu, między innymi starannie skrywanych w wagonach prosiaków. Prucie Wśród architektów znajdą się tacy, którzy powiedzą, że wiejski teren chwytał za serce. Że zrobili spis gospodarstw i chałup, chodzili za kierownictwem budowy, pokazywali palcem, przesądzali: te, które nie kolidują z planami wykopów pod zbrojenia, pasy kanalizacji i fundamenty, muszą zostać. Ocalone domy, wetknięte pomiędzy bloki, będą romantycznymi wysepkami niszczonego ładu. Andrzej Szkop szuka kompromisu: – Zabudowa była znikoma, częściowo nieskanalizowana, głównie w północnej części. Kombinowaliśmy, jak jej nie usuwać, jak ominąć istniejące gospodarstwa. Szkop jest absolutnie pewny, że pod względem przyrodniczym zastanym gruntom szkody nie wyrządzono. Jego zdaniem ziemie rolne nie miały w sobie nic szczególnego. „Wybitnymi” nazywa obszary o znaczeniu historycznym – Las Kabacki mający od 1938 roku status „dóbr państwowych” i malowniczy natoliński park przypałacowy ze starodrzewiem. Naruszenia ich granic pod budowę całego ursynowskiego pasma nikt w tamtym momencie nie rozważał. Fotografia otwierająca projektowe dossier Ursynowa Północnego w pierwszym numerze „Architektury” z 1975 roku jest jednak obrazem obwieszczającym radykalne nowe. Żadnych chałup ani zagajników. Zamiast nich grudy gliniastej ziemi i wygolony do zera teren. Tak prowokacyjnie rozpoczyna się prezentacja założeń techniczno-ekonomicznych budowanego dla trzydziestu ośmiu tysięcy mieszkańców Ursynowa Północnego. Ci mniej romantyczni z zespołu podpisaliby się pod takim właśnie obrazem początku: błoto, woda, grząsko. O jakie ślady historii walczyć? Zdegradowana podmiejska wieś bez żadnej infrastruktury. Stare domy znikną. Próchniejące drewno czy solidna cegła. Koparki rozprują żyzną ziemię. Teren zmieni się w morze błota, potem wjadą dźwigi na szynach. Puste pole obrośnie żurawiami. Wozy transportowe dowiozą prefabrykowane płyty. Będą jechać po wyboistych drogach, też wyłożonych z płyt na gliniastym gruncie. Rozmokłe, kleiste leje przestraszą samych architektów. Opowie mi o tym Włodzimierz Witaszewski, jeden z członków zespołu projektowego powołanego do realizacji konkursowej wygranej. Pokaże fotografie, te z samego początku, na których są tylko trzy niekompletne bloki, dzioby dźwigów i nieregularne ślady opon na improwizowanych trasach. [^] Wiosną 1976 r. trwa montaż bloków przy przyszłej ulicy Wiolinowej. Zasiedlenia rozpoczną się rok później, mimo problemów technicznych Na późniejszych zdjęciach domów jest więcej, drogi prowadzą do klatek schodowych, ale wciąż brak punktów orientacyjnych. Wreszcie seria o początkach osiedlowego życia i markowe obrazy Witaszewskiego – kolejka przed sklepem o zamglonym świcie, lodowisko i śnieżna zima uchwycone z wyższego piętra na NRD-owskiej kliszy ORWO. To przez te fotografie ciągle ktoś puka do pracowni Witaszewskiego. Ich skany opublikował portal ursynow.org.pl, krążą po sieci, rozbudzają sentymenty i instynkty śledcze. Teraz, po niemal czterdziestu latach, projektanci mogą odetchnąć i śmiać się razem z ursynowskimi fanami, badaczami osiedlowej topografii i amatorami historii najnowszej. Nie zawalili. Osiedle stanęło. Ale wtedy, w punkcie startowym, Witaszewskiego przeszedł dreszcz, kiedy patrzył na leje, wąwozy, sterty płyt i rur w księżycowym pejzażu. Komunikacja Dla Marka Budzyńskiego, projektanta generalnego zespołu osiedli Ursynów Północny, następcy zmarłego w listopadzie 1971 roku Ludwika Borawskiego, początek nowego pasma to schematyczny plan podsunięty mu w Biurze Planowania Rozwoju Warszawy. Zwykła karta ze strużką płynącą w jednym z kierunków, w których rozrośnie się stolica. Jest jednak coś, na co Budzyński musi zwrócić szczególną uwagę – kropki stacji przyszłego metra. Pierwsza warszawska linia M1 ma dla południowej strony miasta znaczenie strategiczne. Pozwala snuć wizję płynności komunikacji i komfortu mieszkaniowego. Na tego rodzaju cywilizacyjny skok inne nowo powstałe dzielnice na razie nie mogą liczyć. Przełom 1971 i 1972 roku. Ekipie projektantów Ursynowa Północnego Budzyński szefuje od niedawna, ale z marszu przejął odpowiedzialność za całość przedsięwzięcia. Nigdy nie pożałuje, że dla tego zadania przerwał pobyt w Królestwie Danii, porzucił posadę w małym biurze projektów i na prośbę kolegów architektów zaangażowanych w Ursynów wrócił do Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Nieoficjalnie już wiadomo, że to ostatnia gigantyczna inwestycja budowlana epoki. Partyjne władze obiecują dostęp do najnowocześniejszych rozwiązań technicznych. Przedstawiają to tak: wzorowy projekt, wzorowa realizacja, sprawna organizacja. Maksymalizacja wysiłku wszystkich branż i stron kontraktu: państwa, wykonawców, projektantów. Hasła schlebiają architektom, ale Budzyński nie jest żółtodziobem. Dobrze wie, jakie przeszkody ich czekają. W Skandynawii zetknął się z materiałami i urządzeniami, o których fachowcy za żelazną kurtyną mogą tylko śnić. Tu przyjdzie szturmować ministerstwa różnych resortów, żeby wywalczyć modyfikacje modułów budowlanych. Zgodnie z polityką mieszkaniową socjalistycznego państwa repertuar osiedlowej architektury ogranicza się do wielkiej płyty. Projektant generalny i jego zespół staną na głowie, żeby przeforsować mniej sztywne konstrukcje budynków. Takie, które pozwolą wprowadzić jak najwięcej wariacji. Ale w Danii czterdziestoletni Budzyński może myśleć tylko małą skalą. Wraca, żeby postawić kawałek miasta dla niemal czterdziestu tysięcy mieszkańców. Na szali waży bezpieczeństwo zapewnione przez doskonale zorganizowane państwo i niesłychaną przygodę. Czy ktokolwiek przy zdrowych zmysłach oparłby się takiej pokusie? Budzyński przejmuje więc stery, kiedy mały zespół nagrodzony w konkursie Stowarzyszenia Architektów Polskich na zagospodarowanie przestrzenne pierwszego odcinka pasma Ursynów–Natolin osieroca dotychczasowy kierownik – starszy o pokolenie Ludwik Borawski. Andrzej Szkop i Jerzy Szczepanik-Dzikowski nowego szefa akceptują od razu, wiedzą, że ma charyzmę i prze do nowego. Przystają też na to, że konkursową pracę trójki Budzyński wywraca do góry nogami i wprowadza do niej nowe urbanistyczne standardy przywiezione z Danii. Na razie Budzyński piekli się, że eksperci z BPRW nie chcą negocjować nawet małych modyfikacji w przebiegu głównej ursynowskiej arterii, której linia styka się z planowanym tunelem metra. Kropki przysparzają projektantowi generalnemu bólu głowy. Nijak nie da się ich ruszyć, a to one zorganizują wkrótce rozwiązania przestrzenne budynków mieszkalnych i usług całego zespołu osiedli. Marek Budzyński wolałby, żeby strategiczną arterię, od początku nazwaną aleją Komisji Edukacji Narodowej, rozpiąć na innym łuku, zwęzić i uzupełnić dwoma „odbarczeniówkami” odciążającymi główne jezdnie przy większym natężeniu ruchu. Nie chce trasy przelotowej, od której trzeba będzie odwracać planowany pasaż handlowy. Nikt go nie słucha, Ursynów rozpada się na dwie części, które skleją się z czasem. Ale i tak teraz, po czterdziestu latach od momentu, kiedy trzymał w ręku plan kierunkowy, Marek Budzyński może przyznać: założenie, że strukturę zespołu osiedli utrzyma kręgosłup KEN-u, sprawdziło się. To prawda, zbyt szeroka jak na ich założenia jezdnia na zawsze łączy dwa ursynowskie skrzydła. Tak, bywa zbyt ruchliwa. Ale czy ktokolwiek mógł w latach siedemdziesiątych przewidzieć takie natężenie ruchu samochodowego w Warszawie? Zwycięstwo nad pustką Nasze rozmowy z Markiem Budzyńskim będą się toczyć w położonej na tyłach alei KEN pracowni architekta i jego partnerów – żony Krystyny Ilmurzyńskiej i Zbigniewa Badowskiego. Narożny budynek, na którego drugim piętrze ulokowała się jego firma, leży bliżej południowego skraju Ursynowa Północnego. Pod jego główne, przeszklone drzwi opatrzone prostymi kolumnami wyrzuca pieszego rampa prosto ze stacji metra Stokłosy. Stylistycznie ten kwartał należy do zupełnie innej epoki niż osiedle, które zapoczątkował konkurs Stowarzyszenia Architektów Polskich z początku lat siedemdziesiątych. Trzypiętrowy blok w kostiumie małomiejskiej kamienicy z niską attyką ciągnie się wzdłuż ulicy, tworząc prawdziwą pierzeję. Pochodzi z czasów inwestycji komercyjnych połowy lat dziewięćdziesiątych. Dopiero wtedy wypełnia się puste centrum ursynowskiej „starówki”, czyli fragmentu osiedla postawionego najwcześniej. Tkanka miasta zyskuje należną gęstość i nowe wymiary w niemal dwadzieścia lat po pierwszych zasiedleniach. Lokując swoją spółkę w sercu Ursynowa Północnego, projektant generalny celebruje własne zwycięstwo nad tamtą pustką. To triumf osobisty – pierzeja, szara kamienica, porośnięty winnymi pnączami wielopiętrowy garaż naprzeciwko, wąska i ruchliwa uliczka Pasaż Ursynowski za rogiem są dziełem jego pracowni. Budzyński powiedziałby nawet, że to on zaprojektował ruch, który buzuje na parterze. Wydzielił pomieszczenia pod usługi, te ściągają ludzi. Pizzeria Parma, sklep garmażeryjny Smakosz, poprawki krawieckie, Cafe Ricardo, Twój Barek Aga. Jeśli ktoś nazwie ten ursynowski kwartał z wąską ulicą i dziedzińcami ukrytymi za szczelnymi elewacjami „małomiasteczkowym”, nie urazi dumy projektanta generalnego. Dla Marka Budzyńskiego „przytulne” nie musi być złe. To awangardyści uznali swojskie formy i skąpe przestrzenie za rys prowincjonalizmu. Budzyński wierzy, że od piękna brył ważniejsze są realne potrzeby mieszkańców. Myślał o nich już wtedy, pochylając się nad wydanym przez BPRW planem pasma z punktami stacji. Szkoda, że nie udało się ich przepchnąć. Oś czasu Z profesor Magdaleną Staniszkis z Pracowni Projektowania Miejskiego Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej kartkujemy Atlas historyczny Warszawy pod redakcją profesora Jana Macieja Chmielewskiego. Ursynów, już jako obszar mieszkaniowy, jest uwzględniony w planie perspektywicznym Warszawskiego Zespołu Mieszkaniowego z 1961 roku. Duże osiedla przewidziane na sześćdziesiąt–osiemdziesiąt tysięcy mieszkańców to wtedy podstawowe „jednostki urbanistyczne”. Mają być samodzielne, wyposażone w usługi i odciążyć przeludnione warszawskie centrum. Tereny zagarniane przez nowe wizje urbanizacyjne leżą jednak poza jakąkolwiek zastaną infrastrukturą. Na horyzoncie majaczy więc konieczność wykorzystania technologii przemysłowych. Lecz lansowana między innymi przez urbanistę Bolesława Malisza wizja ekspansji miasta na peryferia przegrywa z lękiem decydentów. Władze boją się, że rozwój stolicy jest za drogi, a Warszawa nie wytrzyma napływu nowych pracowników administracji i zakładów przemysłowych. Potencjalna konieczność długiego dojazdu do pracy mieszkańców nieuchronnie doprowadzi do obniżenia poziomu życia. Na parę lat zwycięża strategia przeciwna; deglomeracja. Dzięki przesunięciu inwestycji przemysłowych do mniejszych miast w promieniu od sześćdziesięciu do stu pięćdziesięciu kilometrów od Warszawy następuje rozwój Ostrołęki, Siedlec, Garwolina, Płocka i Ciechanowa. Groźba, że aglomeracja warszawska zostawi daleko w tyle resztę województwa, trzyma plany z lat 1961–1964 w zawieszeniu. Porządek zaprowadzą Wojciech Karbownik i Juliusz Wilski, którzy pod koniec 1965 roku w Pracowni Urbanistycznej Warszawy przygotowują kolejną wersję perspektywicznego planu rozwoju. Już w nowej ramie czasowej, bo na dwudziestolecie – do 1985 roku. Nad ich działaniami sprawuje pieczę naczelny architekt Warszawy Czesław Kotela, z PUW-em współpracują też Wojewódzka Pracownia Urbanistyczna Miejskiego Biura Studiów i Projektów Inżynierii Miejskiej oraz Miejskie Biuro Studiów i Projektów Komunikacji Miejskiej. Z zielonym światłem od władz, wyposażeni w ekspertyzy badawcze, urbaniści mogą już snuć śmiałe wizje. Precyzyjne prognozy oparte są na analizach techniczno-ekonomicznych, koncepcjach komunikacyjnych i inżynieryjnych. Wzrost produkcji przemysłowej dla Warszawskiego Zespołu Mieszkaniowego ma skoczyć z 70 do 220 procent. Zwiększone o 100 procent inwestycje w infrastrukturę mają doprowadzić do wyrównania dysproporcji pomiędzy różnymi częściami stolicy. Jako główne tereny rozwojowe wskazano: Służew, pasmo Ursynów–Natolin na Mokotowie, Wawrzyszew–Chomiczówka i Marymont na Żoliborzu, Bródno i Targówek na Pradze Północ, Ateńską i Ostrobramską na Pradze Południe, Jelonki–Górce i Bemowo na Woli. W ryzach ma zostać utrzymana liczba mieszkańców, tak by do 1985 roku nie przekroczyć ustalonego jako maksimum 1 miliona 550 tysięcy. O dalszych losach południowego pasma książka Jana Macieja Chmielewskiego nie donosi. Zdaniem profesor Staniszkis zawartość nawet tak, zdawałoby się, neutralnej pozycji jak historyczny atlas miasta dyktują polityczne sympatie. W swojej opowieści o kolejach ursynowskiego boomu urbanizacyjnego Jan Maciej Chmielewski uwzględnia dopiero czasy po 1989 roku, kiedy na niezagospodarowane połacie przestrzeni rzucą się deweloperzy, a Marek Budzyński będzie mógł przedstawić ofertę zapełnienia centrum. Tymczasem to ta dzielnica Warszawy, jeszcze wtedy podpadająca administracyjnie pod Mokotów, galopuje w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych najszybciej. Część północna, narysowana najpierw przez Szczepanika-Dzikowskiego, Szkopa i Borawskiego na konkurs Stowarzyszenia Architektów w 1971 roku, a potem już do realizacji przez zespół Marka Budzyńskiego, rozpocznie marsz, który w latach dziewięćdziesiątych dobije do samego skraju Lasu Kabackiego. Północne zespoły mieszkaniowe, najbliższe zabudowie Starego Mokotowa, są częścią pasma Ursynów–Natolin, którego projektantem generalnym jest Jacek Nowicki. Plany są rozległe: za Ursynowem Północnym, jak po sznurku, rozpocznie się stawianie Imielina i Natolina. Mowa o stu pięćdziesięciu tysiącach mieszkańców. W latach siedemdziesiątych nikt pewnie nie przewiduje, że w 2014 roku całość pasma Ursynów–Natolin wraz z Kabatami obejmie 8,5 procent populacji Warszawy. Dla Juliusza Wilskiego, którego lata pracy w Biurze Odbudowy Stolicy, Pracowni Urbanistycznej Warszawy, wreszcie BPRW nauczyły myślenia wielką skalą, pasmo ursynowskie nie ma w sobie nic szczególnego. Jest tylko jednym z kilku kluczowych kierunków ekspansji stolicy. – O Warszawie myślało się wtedy jako o federacji miast, z których każde musiało zawierać tereny mieszkaniowe, miejsca pracy i usług. Cały rozwój aglomeracji był podporządkowany idei pasm podążających za planem metra. O sukcesie ursynowskim można jednak mówić dopiero od momentu, kiedy ruszy obiecana kolejka podziemna. Wcześniejsze dekady przedstawiają się Wilskiemu zupełnie kryzysowo. Wilski z szelmowskim uśmiechem przytoczy opinię innego eksperta, z którym wybrali się w pierwszych latach zasiedlania Ursynowa na monitoring: „obszary przymusowego zamieszkania”. Daleki horyzont i przestrzeń kameralna O południowym kierunku rozwoju robi się głośniej pod koniec lat sześćdziesiątych, kiedy Oskar Hansen podejmuje studia badawcze pasma Ursynów–Lasy Kabackie na zlecenie Instytutu Urbanistyki i Architektury. Do przewidzianego na sto sześćdziesiąt tysięcy mieszkańców zespołu zamierza zastosować wypracowaną przez siebie nowatorską doktrynę osadniczą – Linearny System Ciągły. To wizja niehierarchicznego, egalitarnego domu, który odbija bezklasowe społeczeństwo i przedstawia „odbiorcy” (tak Hansen nazywa przyszłego mieszkańca) jego „współzależność ze zbiorowością”. Liniowy dom miałby się ciągnąć setkami kilometrów i zastąpić historyczne miasta centryczne, miasteczka z rynkami i wsie rolne. W „Architekturze” z lutego 1971 roku Oskar Hansen przedstawia opracowanie „LSC Ursynów–Lasy Kabackie”. Wymyśloną przez siebie formę osadniczą opisuje jako ideę równie uniwersalną i integrującą co średniowieczna katedra w strukturze feudalnej. Historycznie „twarzą” naszej cywilizacji były budynki sakralne i place. W drugiej połowie XX wieku będzie nią właśnie Hansenowski Linearny System Ciągły. Na rysunkach LSC wygląda, jakby koryta rzek różnej szerokości biegły obok siebie i nigdy się nie spotkały. A pomiędzy nimi potoki, kładki, przejścia. Płaski plan, w którym rzeczywiście nie sposób wyznaczyć środka ani punktu centralnego. Hansen przewiduje trzy ciągi: komunikacja jako rdzeń, za nimi mieszany ciąg miejsc pracy, usług, handlu i kultury, a na końcu ciąg „wielofunkcyjnej struktury mieszkaniowej”. Struktura osiedla zbudowanego według LSC ma być elastyczna, inna dla rodzin z dziećmi, par bezdzietnych, osób samotnych i rencistów. Pomieści hotele, internaty i domy wychowawcze dla młodzieży. Infrastruktura oświaty, zgodnie z rewolucyjną wizją, popłynie bezpośrednio przy lasach i polach. Hansen budynki mieszkalne nazywa po corbusierowsku „regałami”, ale nie jest technokratą. Naciska na konieczność budowania relacji między domem i otoczeniem. Wszystko jest u niego racjonalne. Dobrze zaprojektowane środowisko pomoże „jednostkom” tworzyć więzi, odpoczywać i sensownie wykorzystać również czas po pracy. Hansen wierzy, że jego system nie jest tylko wytworem człowieka, ale odzwierciedla prawa przyrody. „Linearność” zbliża osady ludzkie do pejzażu naturalnego, otwiera na szerszą rzeczywistość, wreszcie – kosmos. Dlatego usytuowanie mieszkania powinno uwzględnić kontakt z dalekim horyzontem – polem, lasem i rzeką. W nowoczesnym społeczeństwie mogą się też zdarzyć jednostki mniej zachwycone odnawianiem więzów z przyrodą i kosmosem. Odpowiedzią na ich potrzeby jest „horyzont przymknięty”, który lokatorom kameralnych wnętrz blokowych, czyli prawdopodobnie ludziom bez rodzin, umożliwi kontakt z cywilizacją techniczną. O co dokładnie tu chodzi, Hansen nie wykłada. Dba jednak o naukowe zaplecze urbanistycznego studium dla pasma Ursynów–Lasy Kabackie: do współpracy zaprasza specjalistów z różnych dyscyplin – organizacji pracy, rekreacji, wypoczynku, klimatu, inżynierii miejskiej, telekomunikacji, zarządzania odpadami. Tę strategię Hansena przyjmie i rozwinie zespół Marka Budzyńskiego. Oprócz socjologów, demografów, pedagogów z architektami przy deskach kreślarskich zasiądzie też zespół psychologów i psychiatrów. Dla Ursynowa Północnego powstanie alternatywny program środowiskowej opieki nad mieszkańcami: osiedlowe kluby, poradnie z wyszkolonymi terapeutami i ośrodek zdrowia psychicznego. Być może młodsi projektanci bez nazwisk są mniej pyszni niż Oskar Hansen, sława nie tylko architektoniczna, ale i guru środowisk artystycznych lat sześćdziesiątych. Architekci z zespołu Budzyńskiego nie wierzą już, że właściwie ukształtowana przestrzeń rozwiązuje wszelkie społeczne problemy. Tam, gdzie pojawiają się kłopoty, potrzeba pomocy człowieka, a nie oszałamiającej koncepcji. Hansenowskie pasmo Ursynów–Lasy Kabackie to zaledwie wycinek programu zakrojonego na całą Polskę. Pozbawione centrum ciągi mogą rosnąć w każdą stronę. Dla Hansena to dowód na to, że jest prawdziwym urbanistą swoich czasów: umie operować wielkimi liczbami. Budzyński z zespołem działają na mniejszym terenie. Wyraźniej widzą granice. Mają swoje poletko do przeorania. Marek Budzyński: – Ja nawet Hansenowi przy LSC pomagałem. Bodajże przed moskiewską wystawą poprosił, żebym mu coś narysował. A potem spojrzał na to jak na zdechłą żabę. Budzyński powie jeszcze, że Hansenowskie wizje były nieludzkie. Że nie dało się z nim rozmawiać, bo traktował wszystko bezdyskusyjnie, autorytarnie i po pańsku. I mocniej – że było w tej wywrotowej wizji przebudowania całej cywilizacji coś totalitarnego. Kiedy indziej przyzna jednak, że Oskar Hansen był dla nich autorytetem. Tylko nie umiał normalnie mówić. Nieodmiennie wygłaszał kazania. Krzyż funkcjonalny, koncepcja wielopokoleniowa Dla Andrzeja Szkopa, który najpierw rysował projekt konkursowy z Borawskim, a potem współzakładał ursynowski zespół pracujący pod Markiem Budzyńskim, historia pasma wcale nie zaczęła się od Hansenowskiego studium. Jest jasne, że ono wykiełkowało z przedwojennej koncepcji „Warszawy funkcjonalnej” – Szymona Syrkusa i Jana Chmielewskiego w 1934 roku. W pracy, którą poprzedzały lata całościowych analiz wspieranych przez stołeczny ratusz, urbaniści nakreślili szczegółowy, rozłożony na wiele etapów plan kształtowania stołecznego regionu. Szukali najwłaściwszego dla tamtego okresu modelu zagospodarowania gospodarczo-inwestycyjnego. Projektowi Syrkusa i Chmielewskiego przyklasnął sam Le Corbusier, który słuchał postulatów „Warszawy funkcjonalnej” na posiedzeniu Międzynarodowego Kongresu Architektury Nowoczesnej (CIAM) w Paryżu w 1937 roku. Polacy trafili w sedno modernistycznego programu odciążenia miasta, który zainicjował Le Corbusier. O to, czy w założeniach Syrkusa i Chmielewskiego kryje się zalążek pasma ursynowskiego, można się spierać. W ich planach warszawski organizm wyciąga odnóża gdzieś w kierunku Piaseczna – jeden z głównych tranzytowych szlaków ma pobiec stamtąd do Falenicy. To pierwsze przymiarki do obwodnicy, której zamysł będzie stale powracał. Koncepcję Syrkusa i Chmielewskiego dziś włącza się do międzynarodowych podręczników urbanistyki. Profesor Magdalena Staniszkis nie chce rozstrzygać ani na tak, ani na nie. Podkreśla nowatorski i długodystansowy charakter koncepcji „Warszawy funkcjonalnej”, która nie ma sztywnych ram czasowych ani przestrzennych. – Ten projekt był manifestem nowoczesnego myślenia o rozwoju aglomeracji jako o mieście globalnym i regionalnym. Na „krzyżowym” schemacie nie ma granic, zabudowa koncentruje się wokół pasm rozwojowych i to one spajają system. Szkopa nie da się zbić z tropu. Uważa, że to szło etapami – od przedwojnia przez Hansena aż do Jacka Nowickiego, architekta, który czuwał nad całością pasma ursynowskiego ciągnącego się od granic ze Służewem po Kabaty i nadzorował pierwszy etap powstawania części północnej. Szkop doda, że z tą przyzwoitą urbanistyczną wizją także Polska Rzeczpospolita Ludowa poradziła sobie nie najgorzej. „Siedmiu wspaniałych” Nad modelami układów liniowych oprócz zespołu Oskara Hansena pracuje w drugiej połowie lat sześćdziesiątych grupa architektów nazwana później „siedmioma wspaniałymi”: Krzysztof Chwalibóg, Jerzy Górnicki, Jacek Janczewski, Andrzej Kiciński, Adam Kowalewski, Jan Rutkiewicz. Siódmy to Marek Budzyński. – To była gigantyczna robota teoretyczna, próba znalezienia realnych rozwiązań dla spodziewanej intensywnej urbanizacji kraju. Powstał szereg równoległych opracowań, nam udało się stworzyć jednoznaczny system. Praca była mozolna, rozciągnęła się na dwa lata. Projekty wypracowane przez zespoły badawcze są odpowiedzią na konkurs departamentu Ministerstwa Budownictwa. Studia mają uruchomić krytyczny namysł nad możliwościami pozytywnego wykorzystania prefabrykacji, pomóc wytyczyć kierunki rozwoju przemysłu budowlanego. Jest 1967 rok, Polska Rzeczpospolita Ludowa szykuje się do głównego skoku urbanizacyjnego związanego z uprzemysłowieniem. Do nowych inwestycji potrzeba kadrowego zaplecza. Trwa mobilizacja sił. Cały program nazywa się Koło Młodych, kilka grup pracuje równolegle, w sumie około dwudziestu–trzydziestu osób. Badania dadzą odpowiedź, jak stworzyć korzystną dla ludzi przestrzeń miejską z uwzględnieniem jak największej liczby czynników, które decydują o dobrej komunikacji, zdrowiu, wymianie społecznej, rozwoju jednostki i zbiorowości. Marek Budzyński: – W założeniach konkursu chodziło o badanie potencjału prefabrykacji, my mieliśmy największy zespół i poszliśmy linią całościową. Aż do refleksji nad tym, czym jest kultura. Przyjęliśmy strukturalistyczne podejście, że to całokształt utrwalonego dorobku człowieka. Siedzieliśmy po godzinach, za jakieś konkursowe grosze. Był element rywalizacji między zespołami, ale napędzało nas co innego – chęć zgłębienia zagadnień i autentyczne pragnienie uczestnictwa w odbudowie kraju. Żony cierpiały, sprawa ciągnęła się około dwóch lat. Takie rzeczy mogą robić tylko dwudziestolatkowie. „Siedmiu wspaniałych” przedstawia ministerialnej kadrze całościowy model urbanizacyjny – koncentrację liniową. W ich studium obejmuje ona pasmo w centralnej Polsce między Płockiem i Wyszogrodem. Budzyński próbuje zarysować skalę przedsięwzięcia: „Długie jak Warszawa, ale z dziesięć razy węższe”. Hansen jest i nie jest dla nich odniesieniem. Wiedzą, że dostrzega więcej niż inni, że XIX-wiecznego modelu miasta nie da się już utrzymać przy milionowych populacjach, bo metropoliom grozi uduszenie. Są zgodni, że miasto liniowe to pomysł najbardziej naturalny i ekonomiczny. Ale dla nich, pragmatyków, projekty Hansena są nonszalanckie, bo architekt już nie myśli o tym, co dalej, ignoruje czynnik ludzki. Marek Budzyński: – On nie rozumiał, że te koncepcje będą tworzone w czasie i przez wiele osób. I że trzeba założyć możliwości ich transformacji. Koncentracja liniowa ma coś z układów pasmowych Oskara Hansena, ale jest mniej sztywna. Miasta i zespoły mieszkaniowe tworzą tu układy falowe. Tam, gdzie zabudowa się zagęszcza, pulsują większe skupiska. Są samodzielne, nie tracą granic jak w LSC, nadal łączy je gęsta sieć powiązań. Propozycja „siedmiu wspaniałych” szczegółowo demonstruje, jak połączyć struktury mieszkaniowe, usługowe i oświatowe. Razem budynki tworzą system, który generuje intensywne społeczne relacje. Jest optymalny w zużyciu energii, sprzyja synergii zdarzeń. Jedne funkcje miejskie wspierają drugie, tak by nie doszło do klinczu. Miejska tkanka liniowa jest na tyle wąska, że do przyrody dochodzi się na piechotę. W późniejszych wywiadach Budzyński będzie mówił, że miała nie przekraczać kilometra. Za szumnymi hasłami „układów synergicznych” kryje się prosta idea: wspólnota. Na razie przebojowa siódemka musi uwzględnić realia inwestycji PRL-u. Budulec jest jeden: płyta z surowego betonu. Kiedy Budzyński przejmie stery w zespole projektantów Ursynowa Północnego, będzie gruntownie przygotowany do podejścia kompleksowego. Wierzy w urbanistykę z prawdziwego zdarzenia, która bazuje na twardych danych. Na ich podstawie można tworzyć modele kształtowania przestrzeni dla jak najpełniejszego życia ludzi. Ale nigdy nie podpisałby się pod tezą, że architektura ma się przyczynić do przyrostu szczęścia. To już zadanie wiary, religii i lokalnych władz. Ciągłość Całe pasmo Ursynów–Natolin (w dalszej perspektywie Ursynów–Kabaty) przewidziano na sto pięćdziesiąt–sześćdziesiąt tysięcy mieszkańców. To dużo – tyle liczą wówczas Gdynia, Radom, Białystok. Odległość od Pałacu Kultury – dwanaście kilometrów. Krawędzie obszaru wyznaczają Las Kabacki i Powsin. Pasmo dzieli się na cztery części, z których każda zyska przestrzenną odrębność. Planowanie ma uwzględniać naturalne walory ukształtowania skarpy wiślanej, dążyć do koncentracji zabudowy. Całość realizacji – piętnaście lat. Tyle formalnych zarządzeń przytacza artykuł z działu „Życie i Nowoczesność” „Życia Warszawy” z 6 lipca 1971 roku. Mowa tu o całym paśmie, które w procesie budowy rozbije się na mikroświaty przydzielone odrębnym zespołom: Ursynów Północny, Imielin, Natolin, wreszcie Kabaty, które zaczną się wyłaniać na przełomie lat osiemdziesiątych, by w latach dziewięćdziesiątych zmienić się w gęsto zabudowane deweloperskie miasteczko. Bloki podchodzą dziś pod granice lasu, ale zdaniem Szkopa to wcale nie koniec. Jeszcze wiele może się wydarzyć: dobudówki, dogęszczanie, rewitalizacja dawnej zabudowy w nowe formy. I dlatego właśnie pasmo jest tak fascynujące. – Budowa pasma ursynowskiego z metrem i wszystkimi założeniami to był akt woli. Dziś takich aktów woli nie widzę. Może z wyjątkiem Stadionu Narodowego. Ursynów nie jest taki piękny i świetny. Niemniej należy go traktować jako przykład ciągłości myśli od przedwojnia do dzisiaj. I nadal jest dużo roboty do wykonania. Andrzeja Szkopa nie zaprząta kwestia sprawiedliwości historycznych następstw. Czy Ursynów osiedlowy to szpetny zwrot w dziejach podwarszawskich folwarków i pałacowych dóbr? Jak rozwijałby się, gdyby Polska Ludowa dysponowała inną strategią budownictwa mieszkaniowego? Czy blokowy modernizm był już przebrzmiały i nieadekwatny, zakrojony wyłącznie na potrzeby popisu partyjnych włodarzy, jak kąśliwie będą powtarzać przyszli krytycy? Dla Szkopa taki dylemat ma charakter wyłącznie komediowy. Trzeźwo myślący urbaniści nie powinni szastać radykalnymi sądami. Być może nawet wcale nie poczułby się urażony, gdyby się dowiedział, że Lech Królikowski, były burmistrz Mokotowa, inżynier, varsavianista i badacz historii polskich ruchów niepodległościowych, w opublikowanej w 2014 roku książce Ursynów. Wczoraj, dziś, jutro o konkursie SARP-u, wielkiej wygranej młodego zespołu i dekadzie, kiedy na dawnych rolniczych gruntach staje nowe miasto, w ogóle nie wspomni. Między czasami wojny i początkiem demokracji Trzeciej Rzeczpospolitej Polskiej, poza przytoczonymi statystykami demograficznymi sporządzonymi przez doktora Waldemara Siemińskiego, pojawia się narracyjna wyrwa. Andrzej Szkop wie, że wykonali najlepszą robotę z możliwych. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\nŹródła fotografii s. 15 © Maciej Osiecki / FORUM 17 © Włodzimierz Witaszewski\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bloki_w_sloncu__Mala_historia_Ursynowa_Polnocnego-ebookRO/p0065935i006" target="_blank" title="Bloki w słońcu. Mała historia Ursynowa Północnego [Lidia Pańków] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bloki w słońcu. Mała historia Ursynowa Północnego [Lidia Pańków] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Projektor BenQ X12000H - HARDWAX\nGdzie jestem? Strona główna > Projektory multimedialne > Projektory prezentacyjne > Projektor BenQ X12000H\nX12000H łączy w sobie rewolucyjną technologię LED o wysokiej jasności i technologie CinematicColor firmy BenQ, tak aby osiągnąć wyjątkową gamę kolorów DCI-P3.\nX12000H wykorzystuje zaawansowaną technologię DLP 4K UHD DMD z mikrolustrami o rozmiarze 2716 x 1528 (4,15 miliona), tak aby osiągnąć normę spełniającą specyfikację 4K UHD - firmy Consumer Electronics Association (CMA). Wykorzystując technologię XPR do szybkiego przełączania za pośrednictwem precyzyjnego napędu optycznego z podwójną pozycją i z najnowocześniejszymi funkcjami przetwarzania obrazu w celu podwojenia rozdzielczości do 8,3 milionów pikseli dla każdej ramki, cztery razy większą niż rozdzielczość Full HD 1080p. Niesamowita jakość obrazu 4K UHD zmniejsza rozmycie między pikselami, zapewnia najwyższą przejrzystość i precyzyjne odwzorowanie drobnych szczegółów.\nDzięki unikalnej technologii DMD DLP w celu uniknięcia problemów związanych z wyrównywaniem wielu paneli, X12000H prezentuje integralność obrazu i dokładny kolor, funkcje które są szczególnie ważne przy bardzo drobnych rozmiarach pikseli 4K znacznie mniejszych niz rozmiar pikseli dla FLHD 1080p. X12000 generuje ostre obrazy i precyzyjne kolory, pozbawione artefaktów, takich jak rozmycie, cienie i wzorce zakłóceń zapewniając nieskazitelną klarowność obrazu.\nDzięki wiodącej architekturze obiektywu, optyczny silnik X12000H został zaprojektowany specjalnie z myślą o spektakularnej jakości obrazu 4K, oferując funkcję True Zoom i prezentując najlepszą jakość oglądania dzięki doskonałej optyce.\nSystem Zoom dla X12000H automatycznie dostosowuje ustawienia, tak aby dostosować ostrość i optymalizuje współczynnik powiększenia, tak aby uzyskać ostrość obrazu bez skazy. Trzy soczewki skupiające ostrość obiektywu dostosowują się równocześnie do grupy soczewek powiększenia obrazu, aby zapobiec zakrzywieniu pola, co zapewnia nieskazitelną jakość i precyzję obrazu w każdym narożniku.\nBenQ X12000H łączy pionierską nową technologię LED i światową ekskluzywną innowacyjną technologię CinematicColor, która zapewnia przestrzeń kolorów DCI-P3. Znakomicie odwzorowuje równowagę pomiędzy wysoką jasnością i kolorem kinowym.\nWykorzystanie szerszego gamut kolorów i wyższej jasności - ColorSpark HLD Technologia LED, X12000H wykorzystuje ekskluzywne rozwiązania BenQ, jak Technologia CinematicColor, która umożliwia uzyskanie ekspansywnej gamy kolorów DCI-P3, a co odpowiada wysokim standardom komercyjnego kina cyfrowego.\nPołączenie technologii LED - ColorSpark HLD z właściwą technologią BenQ - CinematicColor osiąga super wymiarowy zakres kolorów DCI-P3, znacznie większy od parametru Rec.709 - zakres kolorów HDTV. Zgodnie z definicją amerykańskiego przemysłu filmowego, DCI-P3 zapewnia znacznie większą gamę kolorów, która pokrywa o wiele większą część widma widzialnego, zapewniając doskonała wydajność kolorów. Dzięki DCI-P3 X12000H, doskonale odwzorowuje autentyczną jakość kinową, przy intensywnej jasności z precyzją dokładności kolorów, tak jak pierwotnie zamierzała to przedstawić reżyser.\nPobór mocy: Normalny 530W, Eco 290W, Uśpienie Sieć <3W, Uśpienie <0.5W\nLampa do projektora EPSON EH-TW3500 ELPLP49 / V13H010L49 Cena brutto: PLN\nObudowa na pilot zdalnego sterowania radiowego Adeo Cena brutto: 68.00 PLN\nLampa do projektora EPSON EB-W22 ELPLP78 / V13H010L78 Cena brutto: 580.00 PLN\nLampa do projektora EPSON BrightLink 595Wi ELPLP80 / V13H010L80 Cena brutto: PLN\nEkran z napinaczami Adeo InSuperior 300x188 cm (16:10) Cena brutto: 7730.00 PLN