Urszula Łośko, 2021-03-02\nImię i nazwisko nauczyciela: mgr Urszula Łośko\nStanowisko: nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej\nUstawa z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. 2018 poz.967)\nUstawa z dnia 13 czerwca 2019r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019r. poz. 1287)\nRozporządzenie MEN z dnia 26 lipca 2018r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. 2018 poz. 1574)\n\tuzyskanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.\n\trozwijanie swoich umiejętności zawodowych;\n\tpodniesienie jakości własnego warsztatu pracy oraz jakości pracy szkoły;\n\twspieranie aktywności dzieci;\n\tpogłębianie współpracy z rodzicami i środowiskiem lokalnym.\nrealizacji\tFormy realizacji zadań\tTermin\tUwagi\nUzyskanie pozytywnych efektów w pracy dydaktycznej, wychowawczej lub opiekuńczej na skutek wdrożenia działań mających na celu doskonalenie pracy własnej i podniesienie jakości pracy szkoły;\n1.\tAnaliza prawa oświatowego oraz przepisów dotyczących awansu zawodowego nauczycieli.\n2.\tOpracowanie planu rozwoju zawodowego.\n3.\tNawiązanie współpracy z opiekunem stażu.\twrzesień 2019r.\nTworzenie materiałów dydaktycznych do pracy\t1.\tPrzygotowywanie kart pracy, gier dydaktycznych, materiałów multimedialnych do wykorzystania podczas lekcji.\tcały okres stażu\nOrganizowanie konkursów, przygotowanie uczniów do konkursów\t1.\tOrganizowanie konkursów dla uczniów w ramach podjętych przez szkołę inicjatyw (Odblaskowa szkoła, Owoce w szkole).\n2.\tPrzygotowywanie chętnych uczniów do udziału w konkursach, zgodnie z dostępną ofertą.\trok szkolny 2019/2020\nUdział w różnych formach doskonalenia, stosowanie wiedzy i umiejętności do doskonalenia warsztatu pracy\t1.\tUdział Radach Pedagogicznych, radach szkoleniowych zgodnie z tematyką określoną przez dyrektora placówki.\n2.\tUdział w różnorodnych formach doskonalenia zawodowego związanych rozwijaniem dziecięcych zainteresowań oraz sposobami na pomoc dzieciom w radzeniu sobie ze stresem, konfliktami itp.\n3.\tSystematyczne zapoznawanie się z literaturą naukową. Zdobycie wiedzy na temat nurtu Pozytywnej Dyscypliny. Wprowadzanie jej podstaw w codziennej pracy.\n4.\tWykorzystanie Internetu jako źródła informacji, poszukiwanie interesujących i skutecznych rozwiązań w uczeniu.\tcały okres stażu\nProwadzenie zajęć rozwijających zainteresowania uczniów\t1.\tOrganizowanie cotygodniowych zajęć rozwijających zainteresowania z zakresu edukacji matematycznej oraz polonistycznej uczniów klasy IIIA.\n2.\tPrzygotowanie planów pracy na zajęciach. rok szkolny 2019/2020\nDiagnozowania umiejętności uczniów, wyciąganie wniosków i wdrażanie działań doskonalących\n1.\tPrzeprowadzenie diagnozy umiejętności uczniów na wejściu.\n2.\tOpracowanie wyników diagnozy, wyłonienie uczniów zdolnych oraz potrzebujących pomocy.\n3.\tPraca z uczniami wymagającymi pomocy, w przypadku braku postępów i narastających trudności, zasięgnięcie rady pedagoga, poradni psychologiczno -pedagogicznej. początek roku szkolnego\nUmiejętność rozpoznawania potrzeb rozwojowych uczniów i uwzględniania ich w pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej;\nPoznanie sytuacji rodzinnej i środowiska dzieci\t1.\tZdobywanie informacji na temat dzieci poprzez obserwacje, analizę ich zachowania.\n2.\tPrzeprowadzanie rozmów indywidualnych z dzieckiem oraz rodzicami w miarę potrzeb.\tcały okres stażu\nIndywidualizacja, dostosowanie wymagań do potrzeb edukacyjnych uczniów\t1.\tPrzeprowadzenie diagnozy umiejętności uczniów na wejściu - poznanie i uwzględnianie potrzeb dzieci: stosowanie różnorodnych metod i form pracy z uwzględnieniem różnic rozwojowych dzieci.\n2.\tRealizowanie zaleceń Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej zawartych w opiniach i orzeczeniach uczniów.\n3.\tSporządzenie dokumentacji dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.\twrzesień 2019\nDiagnozowanie problemów edukacyjnych, wyrównywanie braków edukacyjnych\t1.\tPraca z uczniami wymagającymi pomocy, skierowanie do Dyrektora szkoły wniosków o otoczenie potrzebujących dzieci opieką w postaci zajęć wyrównawczych.\n2.\tKierowanie uczniów na badania do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej.\tcały okres stażu\nProwadzenie zajęć w ramach nauczania indywidualnego\n1.\tProwadzenie dwóch godzin tygodniowo zajęć z uczniem posiadającym indywidualną ścieżkę kształcenia.\n2.\tDopasowanie treści nauczania do indywidualnych możliwości ucznia. rok szkolny 2019/2020\nMotywowanie i wspieranie ucznia w rozwoju uzdolnień\t1.\tZachęcanie uczniów do rozwijania swoich zainteresowań i pasji poprzez zaproszenie do udziału w konkursach tematycznych, prezentowania swoich zainteresowań podczas wybranych zajęć.\n2.\tOrganizowanie cotygodniowych zajęć rozwijających zainteresowania z zakresu edukacji matematycznej oraz polonistycznej uczniów klasy IIIA.\n3.\tWyznaczenie miejsca w sali lekcyjnej, do prowadzenia gazetki związanej z uczniowskimi pasjami, zainteresowaniami.\tcały okres stażu\nDiagnozowanie problemów wychowawczych pojawiających się w klasie\n1.\tObserwacja klasy w celu odkrywania pojawiających się problemów wychowawczych.\n2.\tOrganizowanie spotkań klasowych w celu omówienia pojawiających się problemów i opracowania sposobów radzenia sobie z nimi, zgodnie z zasadami Pozytywnej Dyscypliny.\n3.\tRozmowy z uczniem, tworzenie atmosfery szacunki i zrozumienia.\n4.\tWspółpraca z otoczeniem ucznia - jego rodzicami i innymi nauczycielami w celu rozwiązania problemu.\tcały okres stażu\n§ 7 ust. 2 pkt.3\nUmiejętność wykorzystania w pracy metod aktywizujących ucznia;\nWykorzystanie metod aktywizujących, sprzyjających procesowi uczenia się\t1.\tPoszukiwanie metod aktywizujących najkorzystniejszych na etapie edukacji wczesnoszkolnej oraz wdrażanie ich podczas pracy z uczniami.\n2.\tWyszukiwanie w ofercie edukacyjnej warsztatów, szkoleń związanych z wprowadzaniem metod aktywizujących i nowatorskich w pracy z uczniami.\tcały okres stażu\n§ 7 ust. 2 pkt.4\nUmiejętność dokonywania ewaluacji własnej pracy i wykorzystywania jej wyników do doskonalenia warsztatu pracy;\nWykorzystywanie różnych sposobów ewaluacji: ankietowanie, wywiad, analiza dokumentów 1.\tDokonywanie refleksji na temat pracy własnej na podstawie rozmów z uczniami, rodzicami, anonimowej ankiety przeprowadzonej wśród rodziców.\n2.\tAnaliza wytworów ucznia, kart pracy, diagnoz sprawdzających.\n3.\tWykorzystanie aktywnej ewaluacji zajęć (termometr, oś współrzędnych itp.).\n4.\tPrzeprowadzenie zajęć w obecności opiekuna stażu w oparciu o przygotowany scenariusz. Omówienie przeprowadzonych zajęć.\n5.\tProwadzenie zajęć w obecności dyrektora szkoły. Omówienie przeprowadzonych zajęć.\n6.\tProwadzenie 2 godzin zajęć otwartych dla nauczycieli szkoły.\tcały okres stażu.\n4 godziny w roku szkolnym\nCo najmniej 1 godzina w okresie stażu\nCo najmniej 2 godziny\n§ 7 ust. 2 pkt.5\nUmiejętność dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi nauczycielami w ramach wewnątrzszkolnego doskonalenia zawodowego;\n1.\tUdostępnianie nauczycielom materiałów ze szkoleń i konferencji oraz zgromadzonych pomocy dydaktycznych.\n2.\tDzielenie się wiedzą i doświadczeniem w tworzeniu i realizacji planów rozwoju zawodowego z nauczycielami młodszymi stażem.\n3.\tWspółpraca z nauczycielami w celu organizowania wspólnych przedsięwzięć szkolnych: imprez szkolnych, konkursów, warsztatów.\tcały okres stażu\nzgodnie z harmonogramem imprez i bieżącą sytuacją\nUpowszechnianie i promocja własnych doświadczeń, metod, form pracy\t1.\tPublikowanie na portalach edukacyjnych (np. edux.pl, profesor.pl) stworzonych przez siebie interesujących pomocy dydaktycznych, referatów.\n2.\tWymiana doświadczeń z innymi nauczycielami pracującymi w szkole w ramach pracy zespołów przedmiotowych. cały okres stażu\n§ 7 ust. 2 pkt. 6\nRealizowanie zadań w pracy z uczniami zgodnie ze szkolnym programem wychowawczo -profilaktycznym\t1.\tZapoznanie się ze szkolnym programem profilaktyczno-wychowawczym.\n2.\tOpracowanie klasowego programu profilaktyczno- wychowawczego i jego realizacja w bieżącym roku szkolnym. Początek roku szkolnego\nProblematyka społeczna i cywilizacyjna: agresja fizyczna, słowna, uzależnienia, przestępstwa w sieci, zachowani ryzykowne\t1.\tUwrażliwienie dzieci na zagrożenia płynące z Internetu, zwrócenie uwagi na konieczność racjonalnego korzystania z komputera, telewizji, smartfonów.\n2.\tUdział w warsztatach nakierowanych na pomoc dzieciom w walce ze współczesnymi zagrożeniami cywilizacyjnymi.\n3.\tWdrażanie do respektowania norm społeczno-moralnych i etycznych – poszanowanie praw drugiego człowieka, szacunku do rodziców, innych dorosłych, kolegów itp. poprzez zabawy dramowe, wykorzystywanie interesujących metod.\n4.\tOrganizowanie spotkań z pedagogiem, psychologiem – w zależności od potrzeb.\n5.\tUdział w akcji „Odblaskowa szkoła” – uwrażliwienie na konieczność noszenia elementów odblaskowych, ich znaczenie dla bezpieczeństwa;\n6.\tUczestnictwo w projektach propagujących zdrowy styl życia – „Owoce w szkole”.\n7.\tOrganizowanie spotkań z przedstawicielami Policji. Cały okres stażu\nOrganizacja i uczestniczenie w akcjach charytatywnych, zbiórkach, imprezach lokalnych\t1.\tNawiązanie współpracy z kołem łowieckim– organizacja zbiórki karmy dla zwierząt leśnych.\n2.\tAngażowanie się w działalność pomocową w akcjach organizowanych na terenie szkoły, gminy.\tpaździernik 2019\n§ 7 ust. 2 pkt. 7\nUmiejętność posługiwania się przepisami prawa dotyczącymi odpowiednio oświaty, pomocy społecznej lub postępowania w sprawach nieletnich, w zakresie funkcjonowania szkoły, w której nauczyciel odbywał staż;\nWykorzystywanie podstawowych dokumentów szkolnych: statutu, procedur, regulaminów itp.\t1.\tZapoznanie się z regulaminami i procedurami obowiązującymi w szkole oraz stosowanie ich w codziennej praktyce szkolnej. Posługiwanie się przepisami o bezpieczeństwie w trakcie organizacji wyjazdów, wyjść.\n2.\tAktualizacja aktów prawnych dotyczących pracy nauczyciela i szkoły.\n3.\tPosługiwanie się przepisami o ochronie danych osobowych.\twrzesień 2019\n§ 7 ust. 2 pkt. 8\nWykorzystanie techniki komputerowej w pracy\n1.\tPrzygotowanie przy pomocy komputera pomocy dydaktycznych do pracy na lekcji (sprawdzianów, kart pracy ucznia, testów, itp.).\n2.\tPrzeszukiwanie zasobów Internetu, poszukiwanie interesujących treści i narzędzi w celu poprawy jakości pracy oraz podnoszenia efektów nauczania.\n3.\tProwadzenie lekcji z wykorzystaniem różnorodnych programów komputerowych, multimedialnych.\n4.\tKorzystanie z najnowszych technologii podczas pracy - wykorzystywanie tablicy interaktywnej, filmów, prezentacji multimedialnych, itp.\n5.\tPrzygotowanie dokumentacji dotyczącej awansu zawodowego z wykorzystaniem komputera.\n6.\tProwadzenie dziennika elektronicznego.\tcały okres stażu


Co powiesz na spotkanie? - Rachel Winters - ebook - Legimi online\nCo powiesz na spotkanie? ebook\nCykl: Mała Czarna\nI mają problem, bo on musi napisać scenariusz komedii romantycznej, chociaż bardzo tego nie chce. A jej przyszłość zależy od tego, czy jemu się uda.\nEvie nie zamierza siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż Ezra prześle jej szefowi gotowy tekst. O nie – to mogłoby się nigdy nie wydarzyć. Zamiast tego proponuje układ – ona będzie mu dostarczać zabawnych inspiracji i udowodni, że w prawdziwym życiu można zakochać się jak w filmie, a on będzie pisał.\nI choć Evie nie wierzy w „długo i szczęśliwie” z ukochanym, zrobi wszystko, by zachować pracę… Nawet jeżeli miałaby odgrywać kultowe sceny z komedii romantycznych w nieskończoność. Wylać w barze sok na uroczego nieznajomego? Żaden problem. Zostawić swój numer w książkach porozrzucanych po całym Londynie, żeby sprawdzić, kto zadzwoni? Robi się. Z pomocą zaufanych przyjaciół oraz Bena i Anette, ojca i córki, których nieustannie przypadkowo spotyka, Evie zrobi wszystko, aby poznać mężczyznę jak z prawdziwego romansu.\nAle czy można naprawdę się zakochać, jeśli myśli się tylko o pracy? Może w życiu jest jednak miejsce na odrobinę magii jak z filmu…?\n4,1 (263 oceny)\nPo dość wyczerpującym maratonie kryminalnym pora na chwilę oddechu przy lżejszej lekturze. Mój wybór padł na książkę "Co powiesz na spotkanie" Rachel Winters z coraz bardziej popularnej serii Mała czarna od Wydawnictwa Albatros. Jak w moim odczuciu wypadło to randez - vous? Ezra musi napisać scenariusz do komedii romantycznej, choć wcale mu się to nie uśmiecha. Współpracująca z nim Evie zrobi wszystko, by dostarczyć mu inspiracji, bowiem od tego zależy jej dalsza kariera. Dziewczyna, wykorzystując sceny z kultowych romansów, przy niezawodnym wsparciu swoich przyjaciół, podejmuje próbę poznania "pana idealnego", co prowadzi do szeregu zabawnych sytuacji. Nie wszystko idzie po jej myśli, a my mamy z tego niezły ubaw. Oczywiście głównym założeniem jest utrzymanie posady i awans, bo Evie nie szuka nowego związku, gdyż rany po ostatnim wciąż pozostają otwarte. A co gdyby skutkiem ubocznym okazała się właśnie miłość? Życie to nie film, ono pisze własne scenariusze. "Kiedy potrzebuje c...\nBo czy ktoś jeszcze potrzebuje się wzruszać…? Evie jest przekonana, że tak! Ezra jest przekonany, że nie. I mają problem, bo on musi napisać scenariusz komedii romantycznej, chociaż bardzo tego nie chce. A jej przyszłość zależy od tego, czy jemu się uda.\nRachel Winters jest mieszkającą w Londynie singielką. Po otrzymaniu tytułu magistra kreatywnego pisania została dziennikarką pracującą dla kilku brytyjskich magazynów, dla których przygotowywała głównie artykuły o zwierzakach (chociaż sama żadnych nie ma). Lubi długie spacery i duże miasta. Nie ma dla niej problemów niemożliwych do rozwiązania z pomocą przyjaciół i dużej lampki wina. Aktualnie pracuje jako redaktorka w wydawnictwie Orion Books.\nKsiążki w serii Mała Czarna\nCopyright © Rachel Winters 2019\nFirst published by Trapeze, an imprint of The Orion Publishing Group Ltd., London\nPolish translation copyright © Magdalena Słysz 2020\nRedakcja: Joanna Popiołek\nIlustracja na okładce: Vector Mine/Shutterstock\nWszystkim, którym kiedykolwiek powiedziano, że nie są dość dobrzy (a są)\nŚWIATŁA NA SCENĘ\nMIEJSCE I CZAS AKCJI: KAWIARNIA GIL’S, EAST DULWICH – NIEDZIELA, 2 GRUDNIA, NIELUDZKA PORA (DZIESIĄTA RANO).\nEVIE SUMMERS – pod trzydziestkę, piegowata, rude kręcone włosy do ramion, jaskrawożółta sukienka z krótkimi rękawami w stylu lat pięćdziesiątych, do tego martensy – stoi przy ladzie i przestępuje z nogi na nogę wyraźnie zdenerwowana.\nBarista nie spieszył się z realizacją mojego zamówienia, więc podziękowałam mu w duchu za oddanie sztuce starannego wyciskania soku z pomarańczy. Zerknęłam na plakietkę z tekstem: „Cześć! Nazywam się…”, którą miał na piersi. Xan. Jedno z tych imion anonsujących przedstawicieli nowego pokolenia, dla których przyrządzanie soku pomarańczowego jest przeżyciem duchowym. W miarę jak kolejka za mną się wydłużała, mój sok powoli osiągał stan zen.\nTym razem jednak nie przeszkadzało mi, że jestem przyczyną opóźnienia – tego dnia wręcz sobie życzyłam, aby Xan zbyt się nie spieszył, bo musiałam przygotować się na to, co mnie czekało.\n– Mam dodać jeszcze czegoś specjalnego, żeby sok był wyjątkowy?\nNajlepiej wódki, Xan.\n– Magiczny składnik… doskonały na kaca. – Xan rozłożył dłoń i pokazał jajko. Dałam mu znak, żeby wbił je do blendera – przecież nie zamierzałam pić tego świństwa.\nJuż trzęsły mi się ręce, dzięki czemu to, co chciałam zrobić, tym bardziej mogło wyglądać na wypadek. Kilka razy odetchnęłam głęboko. Dasz radę, Evie Summers – powiedziałam sobie stanowczo.\nChociaż żeby moją akcję można było uznać za udaną, musiałam zdobyć imię i nazwisko tego nieszczęsnego faceta, a może nawet numer jego telefonu.\nPodczas gdy Xan miksował sok, zajrzałam do swojego smartfona i zobaczyłam, że grupa JEMS na WhatsAppie jest aktywna.\nJeremy: Czy ona zamierza to zrobić? Evie, Evie, Evie. Odważysz się? POWIEDZ, ŻE SIĘ ODWAŻYSZ.\nSarah: Mar, wybrałaś już dekoracje na stoły?\nJeremy: Sarah, jeśli chcesz gadać o ślubie i weselu, to z innymi bridezillami. Są ważniejsze rzeczy od dekoracji na stoły.\nMaria: Ojej, ludzie. Evie, jesteś pewna, że chcesz to zrobić? Mam nadzieję, że tak, ale czy jesteś pewna?\n– Ta-dam! – zawołał Xan i triumfalnym gestem podniósł sok. Serce zabiło mi mocniej. No to pora przystąpić do akcji.\nNawet o tak wczesnej niedzielnej porze kawiarnia w południowo-wschodniej części Londynu była pełna ludzi. Miałam przed sobą istny tor przeszkód. Stylowo ubrane nastolatki, jakby prosto z plakatów w metrze reklamujących strony internetowe z modą, na którą każdy jest za stary. Użytkownicy laptopów, udający, że nie wypili jeszcze kawy z trzymanych w dłoniach kubków. Apetyczne mamuśki z idealnymi dziećmi, przypominającymi lalki. I on – Ramones.\nWytypowałam go już wcześniej, gdy siedziałam z laptopem przy stoliku i obserwowałam wchodzących. Zajął miejsce obok wielkiej bożonarodzeniowej choinki. Przed trzydziestką, sympatyczny, z brodą, w kraciastej koszuli i T-shircie z Ramonesami, raczej student niż dorosły samodzielny facet (czyli w moim typie).\nPrzyszedł sam, nie nosił obrączki, nie był z dziećmi – spełniał minimum wymagań jako potencjalny obiekt mojego zainteresowania. Szczęściarz.\nChociaż, jeśli miałam być szczera, nie tylko się nadawał – naprawdę mi się podobał, a to jeszcze pogarszało sprawę. Bo ostatnio moje poszukiwania kogoś, kto by mi odpowiadał, ograniczały się do wyobrażania sobie wspólnego życia. Tym razem jednak miałam inne zamiary.\nWyszłam spomiędzy stolików kilka kroków od niego. Siedział pochylony nad książką – Jak nie dorosnąć! Richarda Herringa, co mnie zastopowało. Czy coś takiego mogło interesować mojego ukochanego? Nie stać mnie było jednak na wybrzydzanie, więc ruszyłam przed siebie.\nJeszcze trzy kroki.\nZnalazłam się tuż przy nim. Z bliska był jeszcze atrakcyjniejszy.\nZbliżając się, podniosłam szklankę z sokiem. Serce tak tłukło mi się w piersi, jakby zaraz miało z niej wyskoczyć.\nRamones zaśmiał się z czegoś, co czytał… i przeszłam obok.\nNiech to szlag. Nie stać mnie było na to. Ale też nie stać mnie było, żeby się wycofać.\nBo być może miałam poznać faceta swoich marzeń. Spojrzelibyśmy sobie w oczy i oboje od razu byśmy zrozumieli, że jest nam pisane wspólne życie, jak w filmie. Choć w chwili, gdy szłam przed siebie, niosąc sok pomarańczowy z wbitym jajkiem, czułam się tak daleko od srebrnego ekranu, jak to tylko możliwe.\nMimo że nie mogłam wlec się wolniej, w końcu wróciłam na swoje miejsce. Wybrałam wspólny stół i pod moją nieobecność usiedli przy nim mężczyzna z córką. On – ze trzydzieści pięć lat, schludny, ciemne włosy, czytał niedzielne wydanie gazety i wyglądał na informatyka. Ona – śliczna, trochę przekrzywione kucyki, okulary w czerwonych oprawkach, jakieś siedem lat; machając nogami, przerzucała strony książki dla dzieci. Miałam niejasne wrażenie, że już ich tam wcześniej widziałam.\nEvie: Nie dałam rady. Dlaczego sądziłam, że dam? I czy jako moi przyjaciele nie powinniście byli powstrzymać mnie przed takim obciachem?\nSarah: Uda Ci się wszystko, co sobie postanowisz. Chociaż rzeczywiście, to straszliwy obciach.\nJeremy: Evie, nie waż się skrewić. Wróć i zdobądź swojego Hugh Granta.\nMaria: Stać Cię na to, Evie! Weź głęboki oddech i spróbuj jeszcze raz. Wierzymy w Ciebie!\nJeremy: Zrób to dla miłości! Albo chociaż dla nas.\nGeneralnie moi przyjaciele byli zdrowymi na umyśle, inteligentnymi ludźmi, więc gdy sobie uświadomiłam, że nawet oni mnie do tego zachęcają, poczułam się raźniej.\nPoza tym mieli rację. Byłam w stanie to zrobić. Czy raczej nie miałam wyboru.\nZa długo już się ociągałam. Podczas tej krótkiej chwili, zanim się odwróciłam, facet siedzący przy stole spojrzał na mnie tak, jakby dziwiło go moje zachowanie. Próbowałam więc udawać, że po prostu czegoś zapomniałam i muszę po to wrócić. Co zresztą ludziom zdarza się, no nie?\nTym razem wybrałam krótszą trasę, choć oznaczało to konieczność przeciśnięcia się między odstawionymi mamuśkami.\nNa drodze stało mi dwoje starannie ubranych dzieci o wielkich oczach, jedno z niemal białymi włoskami, drugie – z ciemnymi, prostymi; wyglądały, jakby brały udział w castingu na „dzieci, które nawiedzają cię w sennych koszmarach”.\n– Przepraszam. Chciałabym przejść, dobra? Więc gdybyście mogły… – Sok z jajkiem pociekł mi po ręce, więc gwałtownie uniosłam szklankę, zanim wylało się go więcej. Przypomnij sobie Notting Hill – nakazałam sobie. Hugh Grant, zamiast oblać Julię Roberts napojem, wręcz walnął ją pustym kubkiem. – Przejdźcie – poprosiłam cicho. – Proszę – dodałam trochę głośniej i jednocześnie zerknęłam w stronę swojego Ramonesa, żeby sprawdzić, czy jeszcze jest.\nJedna z mamusiek – blondynka, jak na ironię w dżinsach typu „mom” o wysokim stanie i w nowiutkich sneakersach, jakby prosto z pudełka – przerwała rozmowę z koleżanką o błyszczących włosach związanych w kucyk, żeby zlustrować mnie od góry do dołu.\n– Wszystko w porządku? – zapytała.\nNatychmiast zaczęły mnie palić policzki.\n– O tak, w całkowitym! Przepraszam. Po prostu muszę przejść.\nLudzie przy sąsiednich stolikach zaczęli odwracać głowy.\nTamta z kucykiem pokręciła głową.\n– Nasze dzieci są niezależne, same podejmują decyzje. Vendetta, Justice, co chcecie zrobić?\nDobry Boże. Dziewczynka i chłopiec popatrzyli mnie, po czym wzięli się za ręce.\nRude włosy, jasna cera i piegi to przekleństwo, bo twoje ciało zdradza cię już przy najdrobniejszej prowokacji z czyjejś strony. Nie musiałam spoglądać do lustra, aby wiedzieć, że na szyi i dekolcie wystąpiły mi czerwone plamy.\n– Wyglądasz jak marchewka! Mamusiu, popatrz, pani Marchewka! – wykrzyknęła dziewczynka (czyżby Justice?).\nChłopiec skrzywił buzię i zaczął zawodzić:\n– Czy ona ma wysypkę? I czy to zaraźliwe?\n– Mądre słowo, Detty. Nie, ta pani jest po prostu troszkę zawstydzona!\n– Ja się boję – stwierdziła Justice.\nTeraz patrzyły na mnie wszystkie mamuśki, cała piątka, więc uśmiechnęłam się z przymusem. Ubolewam, że nie miałam odwagi im powiedzieć, że wychowują dzieci, które pewnego dnia przysporzą rówieśnikom w szkole średniej traumatycznych przeżyć.\nZamiast tego, wciąż z płonącą twarzą i szyją, skręciłam, żeby obejść ich stolik z drugiej strony. Mamuśki przyglądały się, jak wykonuję okrążenie, podczas gdy Justice, Vendetta i pozostałe dzieci z kawiarni (pewnie o takich imionach jak Regret, Huge Mistake i Grave Error1) radośnie chichotały.\nNa linii mojego wzroku ponownie pojawił się Ramones. Tym razem nie mogłam się wycofać. Podejdę wpatrzona w swoją komórkę i „przypadkiem” na faceta wpadnę. A potem będziemy opowiadać zabawną historyjkę, „jak się poznaliśmy”. To będzie naprawdę romantyczna scena.\nNie patrząc, dokąd idzie, człowiek zawsze ryzykuje, że na kogoś wpadnie. Sęk w tym, że czasami nie wiadomo, kto to będzie.\nWydarzenia następnych pięciu sekund potoczyły się w zabójczo zwolnionym tempie.\nPięć. Ze szklanką w dłoni i wzrokiem utkwionym w wyświetlacz telefonu przyspieszam kroku.\nCztery. W ostatniej chwili unoszę głowę.\nTrzy. Uśmiecham się nieśmiało, w jego oczach pojawia się przerażenie.\nDwa. Bo właśnie dołącza do niego babcia, drobniutka staruszka, którą on opiekuńczym gestem przyciąga do siebie.\nJeden. Wpadam na niego, rozpłaszczając starszą panią, a ze szklanki chlusta sok.\nWszystko odzyskało ostrość. Odsunęłam się z sercem walącym w piersi i z ulgą stwierdziłam, że żadne z nich nie zostało oblane. Przemiła staruszka uszła z tego wypadku cało.\n– Tak mi przykro! Czy nikomu z państwa nic się nie stało?!\n– Nie, dzięki, ty żałosna niezgrabo – odparła babcia.\nRamones popatrzył na mnie bez słowa. Coś mi powiedziało, że jednak nie jesteśmy sobie pisani.\nJuż miałam zaoferować pomoc, gdy… Niestety to, co się wznosi, musi opaść. I wściekłe okrzyki zdradziły mi, gdzie to się stało.\n– Justice! Wszystko dobrze? Odpowiedz mamusi!\nO nie, tylko nie to. Dzierżąc w dłoni pustą szklankę, odwróciłam się szybko.\nJasne włosy małej Justice stały się jaskrawopomarańczowe, buzia ociekała sokiem. Matka gorączkowo wycierała jej mokre kosmyki. Detty zaś, obserwując ryczącą koleżankę, uśmiechał się szeroko.\n– Naprawdę strasznie prze… – zaczęłam.\n– Wszystko w porządku? – przerwała mi z bezpiecznej odległości matka Detty’ego.\n– Nie, nie w porządku. Na miłość boską, Janet, podaj mi chusteczkę odświeżającą – odparła tamta.\nI wtedy do niej dotarło. Odwróciła się i skierowała wzrok ku miejscu, w którym stałam osłupiała z pustą szklanką w ręce. Potarła mokre od soku palce.\n– Co w tym takiego jest? – zapytała.\nWydusiłam z siebie:\n– To tylko sok… – Nieco się odprężyła. – Z jajkiem.\nWrzasnęła na to przeraźliwie i z jeszcze większą pasją, machając ostrzyżonymi na boba blond włosami, wróciła do wycierania córeczki.\nInna matka zawołała:\n– O mój Boże, Suze! Czy ona jest weganką?!\n– Czy mogę jakoś pomóc? Przyniosę serwetki!\nWróciłam w panice do stołu, przy którym poprzednio siedziałam. Tata z córeczką czytali i mieli pochylone głowy. Najwyraźniej jako jedyni w całej kawiarni nie wiedzieli, co się dzieje. Najbliżej mnie znajdowały się ich serwetki, odstawiłam więc szklankę na blat i je zgarnęłam. Wtedy dziewczynka uniosła wzrok… i puściła do mnie oko. Byłam zbyt zaaferowana, żeby odpowiedzieć.\nSuze bez komentarza wyrwała mi serwetki i przytknęła do ust córeczki.\n– Wypluj to! – poleciła jej.\nJustice wystawiła język i patrząc na mnie – przysięgam – posłusznie wypluła. Suze wytarła jej buzię, mówiąc dobitnie:\n– Ona. Ma. Alergię. Na jajka. Jeśli przełknie choć odrobinę, grozi jej… – Jakby na komendę Justice zbladła, a potem czknęła. – Justice, powiedz mamusi, nie przełknęłaś tego, prawda?\nMałej się odbiło. Raz i drugi.\nTo nie mogło się dziać naprawdę, no nie? Wstrzymałam oddech i poważnie rozważałam, czy nie uciec z kawiarni, nawet gdyby to oznaczało pozostawienie torebki i laptopa.\n– Mamusiu, czy ta pani zaraża? – zapytał słodki Detty.\nJustice wyglądała, jakby zaraz miała kaszlnąć, tyle że… stało się coś innego.\nZ jej ust z taką siłą wytrysnęło coś, co można jedynie nazwać fontanną rzygowin, że gdy trafiło Detty’ego w twarz, chłopiec poleciał do tyłu.\nWszyscy w kawiarni umilkli i znieruchomieli, tak że słychać było tylko kapanie tego, co ciekło Detty’emu z twarzy.\nChociaż ta scena była okropna – naprawdę okropna – i czułam się strasznie, to gdy buzię chłopca zalała kolejna fala wymiocin, pomyślałam mściwie: dlatego gówniara ma na imię Justice.\nWyłoniłam się z toalety, gdzie się ukrywałam, dopiero wtedy, gdy wściekłe mamuśki z dziećmi wreszcie sobie poszły, zapowiadając, że więcej tu nie przyjdą. Xan machnął ręką, gdy zaproponowałam, że pomogę mu posprzątać – widocznie mamuśki od dłuższego czasu doprowadzały i jego, i resztę obsługi do szału, prowadząc krucjatę przeciwko neutralnym płciowo łazienkom. Zaparzył mi nawet świeżą kawę, która już czekała na moim dawnym miejscu. Podziękowałam mu gestem.\nTata z córeczką wciąż siedzieli przy stole – liczyłam, że sobie poszli i nie będę musiała stawić im czoła. Jedyną sensowną rzeczą, którą mogłam w tej sytuacji zrobić, to wypić kawę, spakować swoje rzeczy i więcej się tu nie pokazywać.\nGdy jednak siedziałam przed laptopem, zaryzykowałam rozejrzenie się po kawiarni. Wszystko mniej lub bardziej wróciło do normy.\nMożna było wręcz pomyśleć, że nic szczególnego się nie wydarzyło.\nZ tym wyjątkiem, że przez następne dziesięć lat ta scena miała stawać mi przed oczami każdego wieczoru przed zaśnięciem.\nJeremy: No i??? Jak Ci poszło? Poderwałaś Hugh Granta?\nSarah: O mój Boże, Evie, powiedz, że się nie odważyłaś, Ty wariatko.\nMaria: Możesz na mnie liczyć, gdybyś chciała pogadać…\nByło jeszcze za wcześnie, żeby przeżywać ten dramat na nowo.\nWzięłam do ręki kubek z kawą i spojrzałam na pusty ekran laptopa. Teraz musiałam tylko szczegółowo opisać, co się stało, bo przecież w końcu po to ten numer odstawiłam.\nGdy zaczęłam przebierać palcami po klawiaturze, odniosłam dziwne wrażenie, że ktoś mi się przygląda.\nDziewczynka. Jakby czekała, żebym coś powiedziała. Przerzuciłam włosy na plecy i pochyliłam się nad laptopem, licząc, że małej się znudzi. Ona jednak przysunęła się bliżej.\n– No? – zapytała niecierpliwie. – Jak nam poszło?\n– Słucham? – odpowiedziałam, nie rozumiejąc.\n– Anette – z roztargnieniem zganił córkę mężczyzna i delikatnie przyciągnął ją do siebie. – Daj spokój tej młodej damie. – „Młodej damie!” Coś w tonie jego głosu sprawiło, że przeszły mnie ciarki. Jakby był jedynym dorosłym przy stole.\nDziewczynka jednak odsunęła się od niego, a wtedy on wykonał szybkie ruchy rękami – używał języka migowego, uświadomiłam sobie, gdy dostrzegłam jej aparat słuchowy. Ale córka nie zwracała na niego uwagi.\n– Udawaliśmy, że nie widzimy, co się dzieje – wyjaśniła mi. I dodała dla jasności: – Z tym rzyganiem.\nJej ojciec sprawiał wrażenie pochłoniętego lekturą działu podróży.\n– To był jego pomysł – ciągnęła. – Powiedział, że będzie pani dostatecznie wstyd. – Facet przewrócił stronę. – Więc? Dobrze się spisaliśmy?\nOdpowiedziałam dopiero po chwili. Powinnam umrzeć z zażenowania – ojciec dziewczynki wyraźnie uważał mnie za idiotkę – ale jej troska wydała mi się wzruszająca.\n– O tak – zapewniłam ją. – Bardzo wam dziękuję. – Rozpromieniła się, jej tata jednak wciąż był zajęty tym, co czytał w gazecie. Pewnie współczuł matkom i dzieciom, które przeze mnie nabawiły się traumy. – Ale chociaż dla mnie to było przykre przeżycie, dla nich na pewno jeszcze gorsze. Biedne dzieci, a już ich mamy…\nJeszcze gdy to mówiłam, dziewczynka pokręciła głową, tak że jej kucyki omiotły szkła okularów.\n– To dosłownie nasi śmiertelni wrogowie. Od tygodni się zastanawialiśmy, co zrobić, żeby przestali tu przychodzić.\n– Ale założę się, że na coś takiego byście nie wpadli – zauważyłam kwaśno.\nUśmiechnęła się od ucha do ucha.\n– Ja jestem Anette – przedstawiła się. – A to mój tata. – Trąciła go łokciem.\nPo krótkiej chwili mężczyzna wyciągnął do mnie rękę.\n– Ben – rzucił sztywno.\n– Evie – zrewanżowałam się i posłałam mu uśmiech w stylu „jestem całkiem normalna”. On krótko uścisnął mi dłoń i wrócił do czytania.\nAnette pochyliła się w moją stronę, przyglądając mi się, jakbym była najciekawszą osobą na sali.\n– Nikt tu od dawna nie odwalił lepszego numeru – oznajmiła.\n– Bardzo mi miło – odparłam, bo postanowiłam potraktować to jako komplement. Wydawało mi się jednak, że ojciec nie podziela jej zdania. – Ale to była jednorazowa sprawa, wierz mi. Na ogół nie robię takich rzeczy.\nZ niewiadomego powodu to najwyraźniej przykuło uwagę Bena. Spojrzał na mnie, przymykając piwne oczy z wyraźnym rozbawieniem.\n– Naprawdę? – zapytał. – To dlaczego już drugi raz oblała pani kogoś w tej kawiarni?\nDwa tygodnie wcześniej1Czerwony alert\nMIEJSCE I CZAS AKCJI: BAR W SUTERENIE W SOHO – PIĄTEK, 16 LISTOPADA, GODZ. 22.00.\nEVIE stoi w grupie dobrze ubranych dwudziestoparolatek, trzyma w dłoni porysowany plastikowy kieliszek z domowym białym winem i w odpowiednich momentach kiwa głową, przysłuchując się toczonej obok rozmowie. Zerka na swój telefon, ale jest zbyt wstawiona, żeby robić cokolwiek tak dyskretnie, jak jej się wydaje.\nSarah: Wyślę Wam wszystkim prezentację, która może pomóc podczas Waszego zebrania organizacyjnego w najbliższy weekend. Zaglądajcie do skrzynek odbiorczych!\nMaria: Naprawdę sami chętnie zaplanujemy Twój weekend panieński.\nJeremy: Co bynajmniej nie znaczy, że jesteśmy chętni, aby w ogóle to robić.\nSarah: Ale dzięki niej będziecie mieli pewność, że sprawicie mi przyjemność. A skoro mowa o moim ślubie i weselu, możemy pogadać o Twoim braku partnera, Evie?\nWrzuciłam telefon z powrotem do torebki. Sarah usiłowała namówić mnie na rozmowę o moim „braku partnera”, odkąd sama się zaręczyła. Jakbym znajdowała się w jakimś stanie, który z uporem ignoruję.\nPonownie zwróciłam uwagę na parę boleśnie modnych młodych kobiet, które były ze mną w barze, i odnotowałam dwa fakty: Po pierwsze, że mają piękną, nieskazitelną, nietkniętą troskami dziecięcą cerę. I po drugie, że jestem bardziej wstawiona, niż mi się wydawało, mimo że trzymałam się swojej żelaznej zasady trzech drinków.\nTo było przekleństwo naszych imprez. Otóż raz w miesiącu wszyscy asystenci pracujący w agencjach talentów telewizyjnych i filmowych spotykali się w innym, choć równie okropnym barze w centrum Londynu, żeby „wymienić informacje” (czyli poplotkować). Przy takich okazjach nigdy nie było nic do jedzenia, choć zdecydowanie nie brakowało pewnego gatunku białego wina (najtańszego sikacza). Mogłam tylko przypuszczać, że pozostałe koleżanki są zbyt młode, aby mogły przeżyć kaca jako osoby dorosłe, i trwają jeszcze w błogiej nieświadomości, jak to jest obudzić się z uczuciem, że każdy rok z dwudziestu dziewięciu przeżytych przez ciebie lat daje ci w twarz.\nJa jednak… miałam w torbie kanapkę z jajkiem, która aż się prosiła, żeby ją zjeść, choć jak dotąd nie nadarzyła się odpowiednia chwila. Mimo że moje praktyczne „ja” mówiło mi, że powinnam wrzucić coś na ruszt, zdawałam sobie sprawę, że normalni ludzie nie zabierają ze sobą na zawodowe imprezy własnej wałówki.\nJedna z dziewczyn, Jodi, odgarnęła z twarzy kurtynę blond włosów i uśmiechnęła się do mnie tak, że od razu poczułam się młodsza. Miałam wrażenie, że zadała mi jakieś pytanie. Była asystentką w jednej z największych agencji i jedną z tych osób, dla których plotki są jak waluta.\n– Przepraszam, coś do mnie mówiłaś? – Ścisnęłam plastikowy kieliszek. Jeszcze do niedawna na takich imprezach miałam kogoś przy boku.\n– Zabrałam ze sobą małą Geraldine, żeby poznała kogo trzeba – powiedziała. Mówiła z londyńskim akcentem, przeciągając głoski, tak że przy każdej wypowiadanej przez nią sylabie czułam się coraz większą prowincjuszką z północy.\nZwróciłam się w stronę nastolatki w okrągłych okularkach. Długie włosy miała spięte w nieporządny kok z wymykającymi się kosmykami, który zdawał się mówić: „Popatrz, jak mało dbam o wygląd”. Pod kombinezonem nosiła biały T-shirt z dużym czarnym napisem „Greta Gerwing”. Natychmiast zamarzyłam o takim samym, choć miałam świadomość, że nigdy nie będę dość cool, aby go włożyć.\n– U kogo jesteś na stażu? – zapytałam.\n– Evie, ty wariatko! – Jodi się zaśmiała. – Ona jest asystentką.\n– Ale to jeszcze dziecko! – Zacisnęłam usta, jakbym w ten sposób mogła cofnąć wypowiedziane przed momentem słowa.\nGeraldine zaniosła się niskim gardłowym śmiechem i przyłożyła rękę do piersi.\n– Wielkie dzięki. Pracuję jako asystentka od czasów prehistorycznych. – Zniżyła głos do szeptu. – Mam dwadzieścia trzy lata. Nie chciałam, aby ktoś uznał, że jestem za stara na tę robotę.\n– Nie wyglądasz na dzień więcej niż dwadzieścia jeden – odruchowo pospieszyła z odpowiedzią Jodi.\nMiałam ochotę chwycić Geraldine za ramiona i zapewnić ją, że jest młoda jak nowo narodzone dziecko. Pociągnęłam kolejny łyk sikacza.\n– Geraldine pracuje w Geoffrey and Turner – wyjaśniła Jodi z naciskiem, co przyjęłam z wystudiowaną obojętnością.\nGeoffrey and Turner to była mała, ale poważana agencja reprezentująca scenarzystów telewizyjnych i filmowych. Przed kilkoma laty rywalizowała o pozycję z William Jonathan Montgomery & Sons Agency for Screenwriters. Ostatnio jednak stała się bardzo popularna wśród autorów, którym zależało na prestiżu, podczas gdy my… Hm, któregoś dnia wrócimy na szczyt.\n– Jeden z nowych kolegów Geraldine, Ritchie, to twój stary znajomy, prawda, Evie? – ciągnęła Jodi. Nic nie uszło jej uwagi. Odkąd tylko się dowiedziała, że znałam „Ritchiego” jeszcze w czasach, gdy był po prostu Rickym, nie pominęła żadnej okazji, aby wydobyć ze mnie więcej informacji na jego temat. Mój eks był znany w branży jako jednorożec, czyli wolny facet. Przez co od razu namierzył go plotkarski radar Jodi. Mogłam jej wyjawić, że Ricky należy do mężczyzn, którzy sprawiają, że kobieta czuje się najszczęśliwsza na świecie. Dopóki mu na niej zależy. Zamiast tego tylko się uśmiechałam, jak zwykle niczego jej nie zdradzając.\n– Ritchie jest niesamowity – włączyła się z podziwem Geraldine. – Lada dzień zostanie agentem, nie ma co do tego wątpliwości. Wszystko w nim mówi, że czeka go spektakularna kariera.\n– Na pewno nie będzie do końca życia asystentem – potwierdziła Jodi, a potem położyła mi rękę na ramieniu. – Nie martw się, ty też dostaniesz kopa w górę. Tylko na razie ci się nie wiedzie.\nJodi się nie myliła, ale nie to leżało mi na sercu. Jeszcze go nie awansują, prawda? Poczułam ściskanie w gardle.\n– Gdzie pracujesz? – zagadnęła mnie Geraldine. Westchnęłam i dałam za wygraną. Prędzej czy później i tak by się dowiedziała.\n– W William Jonathan Montgomery and Sons – odparłam.\nGeraldine wytrzeszczyła oczy.\n– Och, to ty jesteś tą Evie.\nGdy jest się asystentką o najdłuższym stażu w branży, ludzie zaczynają gadać.\nKiedy wreszcie dziewczyny uznały, że czas na następną kolejkę, i poszły do baru, odetchnęłam z ulgą. Ponownie wyjęłam telefon; żałowałam, że to nie piątek i nie ma ze mną przyjaciół. Czasami dzieląca nas odległość wydawała się zbyt duża.\nEvie: POMOCY! ZNALAZŁAM SIĘ W BRÓD WŁASNYCH DZIECI.\nMaria: Gdzie jesteś?\nEvie: Na spotkaniu asystentów.\nEvie: „Wśród” własnych dzieci.\nJeremy: Przyszedł Ricky Fiut?\nEvie: Nie. On teraz zadaje się wyłącznie z agentami.\nSarah: To dla niej dobrze. TO CI TYLKO POMOŻE W KARIERZE, EVIE.\nJeremy: Nie tak głośno, Sarah.\nMaria: Jesteś agentką, tylko nie masz tego na wizytówce, Evie. Pokazałaś się i wystarczy. Możesz wracać do domu. Uważaj na siebie.\nSchowałam telefon; nie odpowiedziałam Marii. Chociaż te imprezy czasami były dla mnie trudne, musiałam na nich bywać, jeśli chciałam któregoś dnia awansować. Wszyscy tu mieli jeden cel: rozpaczliwie pragnęli powiedzieć co należy, pogadać z kim trzeba, nawiązać znajomości. Mnie też kiedyś, zaraz po przeprowadzce do Londynu, na tym zależało. Nie tylko żeby zostać agentką.\nGdyby tata mógł mnie teraz zobaczyć.\nByłby ze mnie dumny, wiedziałam o tym; tylko by się zdziwił, że wylądowałam po tej stronie. Że wolę reprezentować ludzi pióra, zamiast zostać jednym z nich. Zastanawiałby się, co się stało z tą dziewczynką, która w wieku dwunastu lat oświadczyła, że w przyszłości będzie drugą Norą Ephron albo Dorothy Taylor, że pisanie stanie się dla niej jak jedzenie czy powietrze. Oczywiście, nie mógłby wiedzieć, co oświadczył mi pierwszy agent, któremu pokazałam swoje pisarskie próby.\nPo prostu nie masz tego czegoś.\nWzdrygnęłam się lekko. Zwykle udawało mi się odpędzić od siebie wspomnienie swoich początków jako scenarzystki, ale tego wieczoru z jakiegoś powodu nie chciało odejść. Siedem lat na stanowisku asystentki. Gratulacje, Evie. Mimo to mówiłam sobie, że mam szczęście. Nie mogłam zrealizować swoich marzeń, więc pomagałam w tym innym. Liczyłam, że to się opłaci, gdy wreszcie zostanę agentką. Monty wciąż mi mówił, że jeszcze nie jestem gotowa. Musiałam więc znaleźć sposób, aby mu pokazać, na co mnie stać.\nPrzecisnęłam się przez tłum do baru, stanęłam obok Jodi, żeby odstawić pustą szklankę, i usłyszałam jeszcze, co mówi Geraldine.\n– Ja nigdy bym tak długo nie wytrzymała w tej robocie. – Zauważyła mnie. – Bez urazy – dodała szybko.\n– To nie wina Evie – rzuciła Jodi. – Jej szef Monty to kawał drania.\nZjeżyłam się na to. Monty był znany w branży jako Stary Wiarus. Należał do ostatnich przedstawicieli epoki, w której większość umów zawierało się w barach elitarnych klubów. Wciąż, kiedy potrzebował, potrafił oczarować producenta, ale świat się zmienił. Fala entuzjastycznie nastawionych młodych ludzi, która zalała branżę, rozumiała content intuicyjnie. Już na samo to słowo Monty dostawał gęsiej skórki.\n– Jest świetny w swoim fachu – sprzeciwiłam się, świadoma, że bronię nie tylko jego z doświadczeniem, które zdobył, ale także samej siebie.\n– Wszyscy wiemy, dlaczego jeszcze nie odeszłaś. Ze względu na benefity. – Jodi mówiła „benefity” zamiast „dodatkowe korzyści” i dzieląca nas różnica wieku stała się jak przepaść. – A Monty trzyma się jeszcze dzięki jakiemuś oscarowemu scenarzyście, na którego coś znalazł.\nJodi wiedziała wszystko o nielegalnie skaptowanych scenarzystach, była to dla niej kwestia honoru. O pewnych sprawach dotyczących cennego klienta mojego szefa nie miała jednak pojęcia.\nGeraldine zaświeciły się oczy.\n– Chyba nie masz na myśli Ezry Chestera? O rany, jaki on jest?! Taki atrakcyjny jak na fotach na Instagramie? To urocze, że chodzi z Monicą Reed. Jest od niego z dziesięć lat starsza i najwyraźniej zupełnie mu to nie przeszkadza. Co z tym jego wielkim filmem? Czy nie oddał połowy swojego honorarium na cele dobroczynne? Opowiedz mi o wszystkim.\nEzra stał się pieszczochem w branży trzy lata temu, po zdobyciu Oscara, ale dopiero gdy związał się z królową Hollywood, Monicą Reed, zyskał pozycję celebryty. Dzięki temu, że regularnie pojawiał się na stronach różnych plotkarskich czasopism i wszelkich hotlistach, miał na Instagramie ponad trzysta tysięcy followersów. To, że wyglądał, jakby jego miejsce było na ekranie, a nie za nim, też nie przeszkadzało.\n– Nie mogę powiedzieć zbyt wiele o tym filmie – odparłam, uśmiechając się, żeby złagodzić swoje słowa.\n– Chyba żartujesz, Evie – zaprotestowała Jodi i nagle cofnęłam się do czasów szkolnych, gdzie nabijano się ze mnie za to, że na lekcjach zgłaszałam się do odpowiedzi. – Przecież jesteśmy w gronie przyjaciół. Możesz nam chociaż zdradzić, czy plotki są prawdziwe. Czy rzeczywiście wielki Ezra Chester ma blokadę twórczą i nie jest w stanie niczego napisać?\n– Ależ skąd – zaprzeczyłam. Starałam się nie zwracać uwagi na ból w piersi, który poczułam, gdy padła uwaga o „przyjaciołach”. Spotykałyśmy się raz na miesiąc mniej więcej od roku, gdy Jodi została asystentką. Czy to można było nazwać przyjaźnią? Gdzieś w głębi duszy miałam nadzieję, że tak, bo od czasu, gdy przeniosłam się do Londynu, nawiązanie jakiejkolwiek znajomości poza pracą było dla mnie wręcz niemożliwe. Ale… któregoś razu, gdy poszłyśmy razem na drinka, przestałam się pilnować i zdradziłam jej pewną osobistą informację. Następnego dnia inna asystentka, której zupełnie nie znałam, przysłała mi mejlem telefon do swojego psychoterapeuty. Więcej nie umówiłam się z Jodi prywatnie.\n– Pewnie przez działalność dobroczynną nie ma czasu na pisanie – współczująco zauważyła Geraldine. – Właśnie spędził cały miesiąc w Ameryce Południowej, żeby poznać te wszystkie dzieci, dla których zbiera pieniądze. Nie wiem, jak on to robi.\n– Sami nie możemy się nadziwić – odpowiedziałam neutralnie i pomyślałam o tych wszystkich winnicach, które także udało mu się odwiedzić.\n– Powiedz nam o nim coś, czego nie wiemy, Evie – poprosiła Jodi, otwierając szeroko oczy, jakby obie nas zirytowała Geraldine. I jakbyśmy były konspiratorkami.\n– No więc… – zaczęłam, wciąż czując lekkie zawroty głowy po wypiciu tego sikacza na pusty żołądek. – Prawda jest taka, że Ezra… – Jodi wstrzymała oddech. I w tym momencie zadzwonił mój telefon.\nPrzerwałam, bo uświadomiłam sobie, jak łatwo mogłabym się wygadać. Wystarczyłoby, abym wyjawiła, dlaczego koledzy z roboty nazywają go Gburem. Od razu zrujnowałabym reputację nie tylko jemu, ale też naszej agencji.\nKu rozczarowaniu ich obu sięgnęłam do torebki. Żeby wydobyć telefon, musiałam wyjąć kanapkę. A co tam, pomyślałam. Odwinęłam ją i ugryzłam spory kęs. Ludzie, którym się wydaje, że praca w agencji jest taka świetna, nie widzieli, jak wskakuję do ostatniego metra z bochenkiem chleba, żeby zjeść grzankę w łóżku.\nJodi odchrząknęła, wyraźnie zawstydzona w moim imieniu.\n– I? No, Evie, puść parę z ust.\n– Dobra – ustąpiłam. – Prawda jest taka, że… – Urwałam, aby przełknąć kęs kanapki. Obie niecierpliwie zbliżyły się do mnie o krok. – Jego następny projekt powali was wszystkich.\nTrafiony, zatopiony. Na ich twarzach pojawiło się niedowierzanie.\n– Niech ci będzie – rzuciła Jodi bezbarwnie i tym razem, gdy obie z Geraldine spojrzały na siebie porozumiewawczo, to ja zostałam wykluczona.\nSiedem lat na stanowisku asystentki jednak coś daje. Stajesz się w tym naprawdę, naprawdę dobra.\nMoże Ezra jest nazywany Gburem, ale ode mnie nikt się nie dowie dlaczego.\nSchowałam do torebki folię po kanapce i wyjęłam telefon. Kilka nieodebranych połączeń. Dzwonił Monty. Znając go, wiedziałam, że może chodzić o wszystko, od sytuacji awaryjnej z klientem po oddanie garnituru do pralni.\nChoć raz byłam zadowolona, że jest taki upierdliwy.\n– Przepraszam, ale muszę już lecieć. Potrzebują mnie w biurze.\nGeraldine sprawdziła na zegarku, wodoodpornym Baby-G, która godzina.\n– Ale już po dziesiątej! – wykrzyknęła ze zdumieniem. – I mamy piątek.\nPosłałam jej swój najsłodszy uśmiech.\n– Witamy w branży!\n– Czerwony alert. Wpadłem w zasadzkę. – Monty mówił szeptem, ale jego głos wywoływał dziwne echo. – Mówiłaś im, gdzie będę dziś wieczorem?\n– Komu? – Przedzierałam się przez piątkowe tłumy na Dean Street.\n– Samowi-i-Maxowi. Są tutaj. – Sam-i-Max byli producentami filmu, którego scenariusz miał napisać Ezra. Wszystko robili razem, jakby byli jedną osobą, hydrą, którą ktoś usiłował zabić, ale ona podzieliła się na dwoje i normalnie żyła dalej. Nigdy nie spotkałam lepiej wychowanych ludzi. Wydawało się wręcz nieprawdopodobne, żeby zaatakowali Monty’ego bez ostrzeżenia.\n– Jesteś jeszcze w klubie?\n– Aha! – syknął. – Więc jednak mnie sypnęłaś.\nUgryzłam się w język. Monty zawsze był w klubie; prawie się tam wprowadził. Spędzał w Ash więcej czasu niż w domu i każdy, kto wiedział o nim cokolwiek, nie szukałby go w biurze.\n– I pojawili się tam obaj?\n– Tak, wcześniej nawet nie zadzwonili. – Jego następne słowa zagłuszył jakiś hałas. Czy to był szum spłuczki? – Musisz tu przyjechać. Czerwony alert, Evelyn.\nMonty wymyślił szyfr na wypadek, gdyby potrzebował mojej pomocy, będąc z klientami – tak aby się nie zorientowali, że wzywa posiłki. Alert pomarańczowy oznaczał „gotowość do akcji”. Zielony – ratunek w mniej awaryjnych sytuacjach, jak wezwanie taksówki i tym podobne. Powaga sytuacji w przypadku czerwonego alertu była trudna do przewidzenia. Ostatnim razem, gdy został ogłoszony, klient zadławił się pulpetem, a Monty był zbyt zalany, aby pamiętać, że wyjechałam na weekend do domu i z Sheffield nie mogłam zastosować chwytu Heimlicha. Mimo to klient przeżył.\n– Musisz mnie z tego wyciągnąć. – Należało przy tym pamiętać, że Monty miał skłonność do dramatyzowania. Pracowaliśmy przecież ze scenarzystami, a nie ze szpiegami. – Cholera. – Przez chwilę słyszałam w tle kobiece głosy.\n– Monty? Wszystko w porządku?\n– Nie rozłączaj się – szepnął. Głosy ucichły. – Przyjedź i zabierz mnie stąd!\n– Już jadę. Gdzie cię znajdę? – Położony w Mayfair klub zajmował siedem pięter, miał między innymi basen na dachu i spa.\nMonty wymamrotał coś o chamskiej walucie.\n– Przepraszam, ale nie zrozumiałam.\n– Powiedziałem, że jestem w damskiej toalecie.\n– To może… z niej wyjdź? – zasugerowałam przytomnie.\n– Z chęcią, tylko że utknąłem, Evelyn. Utknąłem na dobre.\nKierując się do metra, pomyślałam z zadowoleniem, że dobrze jednak, że zjadłam tę kanapkę z jajkiem. Intuicja mi mówiła, że muszę szybko wytrzeźwieć.\nMIEJSCE I CZAS AKCJI: BAR NA DRUGIM PIĘTRZE ASH, ELITARNEGO ZAMKNIĘTEGO KLUBU – PIĄTEK, 16 LISTOPADA, GODZ. 23.02.\nWystrój baru jest przewrotnie jaskrawy, krzykliwy. Na suficie znajdują się wielkie okrągłe pojemniki, z których zwieszają się rozwinięte taśmy filmowe. Bar od głębiej położonej restauracji oddziela purpurowa zasłona z limonkowozielonymi frędzlami. Stoi przy niej jasnowłosy kelner w wykrochmalonym uniformie, prowadzający gości do stolików. Odgarnia z twarzy dyndającą taśmę filmową i sprawia wrażenie, że słucha z uwagą.\n– Bardzo proszę, muszę dostać się do restauracji, ale tak, żeby nikt mnie nie zauważył.\nKelner z wyćwiczonym bezbarwnym uśmiechem złożył dłonie, jakby miał wprawę w radzeniu sobie z ekscentrycznymi zachciankami klubowej klienteli.\n– Panno Summers, wiem, że jest pani asystentką Monty’ego, ale nie robimy takich rzeczy. Nie możemy przeszkadzać innym gościom.\nMonty był członkiem założycielem Ash – dlatego mówiono tu do niego po imieniu – więc obsługa wiedziała, kim jestem, mimo że nie wnosił za mnie dodatkowej opłaty członkowskiej. Jednak nie będąc członkiem klubu, miałam ograniczone prawa. Postarałam się więc przybrać wygląd osoby, której warto pomóc.\nBiorąc pod uwagę to, że spowijała mnie zasłona, nie było to łatwe.\nZe swojego stanowiska obserwacyjnego dobrze widziałam Sama-i-Maxa. Siedzieli przy stole po obu stronach pustego krzesła, które wcześniej musiał zajmować Monty – zanim zauważywszy, że wchodzą do restauracji, ukrył się w najbliższej toalecie.\nGdyby producenci mnie zobaczyli, zyskaliby pewność, że Monty wciąż jest w budynku. Musiałam przemknąć obok nich i pomóc swojemu szefowi tak, żeby tego nie zauważyli.\n– Może pani usiąść w barze i tam zaczekać na Monty’ego.\nSzczelniej owinęłam się zasłoną i rozpaczliwie próbowałam zdecydować, co dalej. Producenci mogli tu przyjść tylko z jednego powodu. Półtora roku wcześniej Ezra Chester podpisał kontrakt z ich dobrze prosperującą wytwórnią filmową Intrepid Productions na scenariusz do jej następnego filmu – komedii romantycznej. Sam-i-Max chcieli, żeby ich przedsięwzięcie firmował najgorętszy ostatnio talent w branży. Ponieważ ta komedia romantyczna miała być pierwszym filmem Ezry po wyciskaczu łez Krwotok serdecznych kłamstw, który odniósł wielki sukces, jego udział w planowanym przedsięwzięciu był tym bardziej pożądany.\nKiedy minął termin złożenia scenariusza, wykazali dużo zrozumienia, zwłaszcza gdy Monty im wyjaśnił, że właśnie zmarła babcia Ezry. Kiedy jednak Ezra nie dotrzymał następnego terminu, a potem następnego… stracili cierpliwość.\nOd tamtej pory Sam-i-Max domagali się tekstu z uprzejmością, która przeradzała się w agresję. Patrząc teraz na nich, ubranych w identyczne garnitury, z troską na nijakich poczciwych twarzach, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego nie uszanowali kardynalnej zasady Monty’ego (żadnych spotkań z zaskoczenia) i tu przyszli? Czy dlatego, że to, co Ezra zdołał do tej pory napisać, było do niczego? Gdzieś w głębi duszy miałam nadzieję, że to właśnie jest przyczyną…\nCzegoś bowiem Sam-i-Max nie mogli wiedzieć o swoim ulubionym scenarzyście. I czego za nic nie zdradziłabym żadnej Jodi ani Geraldine.\nA mianowicie tego, że Ezra Chester – zdobywca Oscara, gorliwy filantrop i ulubieniec przemysłu filmowego – był aroganckim dupkiem, z którym nie dało się wytrzymać.\nMoi koledzy nadali mu ksywę Głupi Burak (w skrócie Gbur) po tym, jak wybiegł ze spotkania, bo zamówiłam dla niego nie taką kawę, jaką lubi, i nie chciał wrócić, dopóki Monty nie obiecał mu koktajli. Spotkanie dotyczyło jego działalności na rzecz społecznie upośledzonych dzieci, z których kilkoro było wtedy obecnych na sali. Musiałam strasznie uważać, żeby nie nazywać go Gburem, gdy był w pobliżu.\nMyśląc o tym, wpadłam na pewien pomysł.\n– Obiecuję, że odejdę, jeśli wyświadczy pan Monty’emu małą przysługę – zaczęłam, bo kelner nie mógł czegoś takiego odmówić żadnemu z członków założycieli klubu.\nWyraźnie poczuł ulgę, ale zaraz potem ogarnął go niepokój.\n– Nie mogę zrobić niczego, co zakłóciłoby spokój pozostałym klubowiczom – zastrzegł od razu.\n– Niech pan posłucha. – Starałam się stłumić desperację w głosie. – Jeśli nawalę, mój szef uzna to za kolejny dowód, że nie zasługuję na awans. Bardzo proszę. – Przysunęłam się do niego na tyle, na ile pozwalała mi zasłona. – Czy wyglądam na kogoś, kto ma wybór?\nPokręcił – obraźliwie – głową, więc uśmiechnęłam się do niego uspokajająco, a potem wytłumaczyłam, czego od niego oczekuję.\n– Czy jest tu pan Montgomery? Przyszedł pan Chester i czeka na dole w przestrzeni dla VIP-ów.\nKelner, rozmawiając z kolegą, zatrzymał się w zasięgu słuchu Sama-i-Maxa.\nNo już, no już! – modliłam się w duchu.\nZobaczyłam, że producenci się prostują, patrzą na siebie porozumiewawczo i ruszają jak jeden mąż w stronę, gdzie się ukrywałam. Skuliłam się za zasłoną. Jeden z frędzli łaskotał mnie w nos.\nKroki na schodach powoli ucichły, więc policzywszy do dziesięciu, wyszłam zza zasłony i skierowałam się do drzwi po przeciwnej stronie sali. Czułam się nie na miejscu ze swoimi potarganymi włosami i w martensach, ale starałam się nie zwracać na to uwagi.\nW damskiej toalecie paliło się przyćmione światło, tak że miało się wrażenie, jakby wkraczało się do jakiegoś zakazanego przybytku. Ledwie widziałam fazowane różowe kafelki, chromowaną armaturę i kosmetyki, które pewnie kosztowały więcej, niż wynosiła moja miesięczna pensja.\nZajęta była tylko jedna kabina.\n– Monty?! – zawołałam niepewnie.\n– Evelyn? Co tak długo? – W zniecierpliwionym głosie Monty’ego brzmiała histeria.\n– Możesz wyjść, droga wolna.\n– Dlaczego wcześniej nie przyszło mi to do głowy? – rzucił z przekąsem i szarpnął drzwi od środka. – Słusznie… jestem zamknięty.\nPrzez chwilę oboje mocowaliśmy się z nimi, co tylko potwierdziło, że Monty się nie mylił.\n– Chyba coś się stało z zamkiem – stwierdził.\n– Muszę wezwać kogoś na pomoc.\nMonty wydał stłumiony jęk.\n– Stanę się pośmiewiskiem całego klubu! Nie mogłabyś lekko podważyć…? – Zamilkł, bo otworzyły się drzwi wejściowe.\nDo środka weszła starsza kobieta. Uśmiechnęłam się do niej i wyjęłam telefon, żeby porozumieć się z JEMS-em. Wysłałam wiadomość, licząc, że któreś z nich nie będzie jeszcze spało, choć było już po północy.\nEvie: Czy ktoś wie, jak otworzyć zablokowane drzwi toalety?\nJeremy jako prawnik często pracował o nietypowych porach. Maria, jedna z redaktorek miesięcznika kulinarnego, rzadko musiała siedzieć do późna w robocie, chyba że zostawiła ciasto do wyrośnięcia. Z kolei Sarah, kadrowa, kończyła punkt wpół do szóstej, bo słynęła z umiejętności zarządzania czasem. Pewnie już głęboko spała.\nZ ulgi ugięły się pode mną kolana, gdy zobaczyłam, że przyszła odpowiedź – dopóki jej nie przeczytałam.\nJeremy: A może po prostu je odblokować?\nEvie: Jeszcze pracujesz?\nJeremy: Dla jednego z dodatkowych klientów. Bezdomnego, który został aresztowany za żebranie przed M&S. Na szczęście gorliwy policjant szybko interweniował, zapobiegając obrazie moralności.\nJeremy: Zaraz, zaraz. Utknęłaś w toalecie?\nEvie: Nie ja. Monty.\nEvie: Przestań się śmiać, proszę. To poważna sprawa.\nJeremy: Sorki. Sarah pewnie od razu znalazłaby jakieś irytująco proste rozwiązania. A próbowałaś posmarować zawiasy mydłem?\nEvie: Jestem gotowa spróbować wszystkiego.\nJeremy: To może spróbuj go tam zostawić.\n– Czy mogłaby pani…? – Uniosłam wzrok znad telefonu. Kobieta patrzyła na mnie z uśmiechem i wskazywała umywalkę, przy której stałam. Teraz ją poznałam. Miała tytuł dame, była po siedemdziesiątce i zawsze elegancko się ubierała. Wysoko uniesiona głowa, proste plecy, krótko ostrzyżone siwe włosy i luźne, powiewne ciuchy z jedwabnym szalem przerzuconym wytwornie przez ramię. Emanowały z niej wdzięk i pewność siebie. Niepewnie zamrugałam, a potem uświadomiłam sobie, że czeka.\nCofnęłam się o krok.\n– Przepraszam, tylko czekam na koleżankę.\nW pomieszczeniu rozległ się nieomylny dźwięk, jaki wydaje sikający facet. Kobieta przerwała malowanie ust szminką i uważnie przyjrzała się końcówce mojego warkocza. Szum nie ustawał.\nMonty utknął w jedynym miejscu, gdzie potrzeba skorzystania z toalety nie stanowiła problemu, ale postanowił to zrobić w najgorszym momencie z możliwych.\nI nie żałował sobie. O nie. Kobieta wyglądała niczym ktoś z rodziny królewskiej, a musiała słuchać, jak Monty z upodobaniem opróżnia pęcherz.\nZ kabiny dobiegło cichnące ciurkanie. I wreszcie, wreszcie ustało. Starsza pani zamknęła szminkę i wtykając torebkę pod stylowe ramię, odwróciła się do wyjścia.\nZatrzymała się z dłonią na klamce. O rany.\n– Czasami – powiedziała – człowiek musi się porządnie wysikać.\nGdy zamknęły się za nią drzwi, oparłam się o umywalkę i mimowolnie parsknęłam śmiechem.\n– Nie widzę w tym nic śmiesznego – odezwał się Monty.\n– Przepraszam, biorę mydło, żeby posmarować nim zawiasy, ale…\n– Pospiesz się, cokolwiek robisz. Bądź dobrą dziewczynką.\n– Tylko że mydło to nasze jedyne…\n– Szybko, Evelyn.\nŚwisnęłam z półki bynajmniej niewyglądającą na tanią butelkę mydła w płynie i wróciłam pod kabinę. Oglądając zawiasy w drzwiach, postanowiłam wykorzystać fakt, że mam swojego słuchacza dosłownie za zakładnika.\n– Monty – zaczęłam. – Dlaczego nie chcesz się z spotkać z Samem-i-Maxem?\nMilczenie ze strony kabiny.\n– Chodzi o pierwsze strony tego scenariusza? – Powiedział, że Gbur pisze dalej. Choć nie dał mi do przeczytania konspektu.\n– Może jednak wezwij kogoś do pomocy.\n– Sam-i-Max wciąż tu są, ale jeśli uważasz, że tak będzie lepiej…\n– Nie, nie – zaprotestował czym prędzej.\n– To w jakiej sprawie chcieli się z tobą zobaczyć, Monty? – spokojnie pytałam dalej, smarując mydłem zawiasy.\n– Ani drgną. Chyba naprawdę powinnam po kogoś pójść… – mruknęłam.\nZ kabiny dobiegło ciężkie westchnienie. Deska klozetowa zatrzeszczała, gdy Monty na niej usiadł.\n– Chcą, żeby Ezra podpisał aneks do umowy, w którym się zobowiąże, że dostarczy gotowy scenariusz w terminie trzech miesięcy. Nie przyjmą części, już próbowałem. Tylko całość. I wspomnieli o prawnikach.\nByło to ze strony producentów całkiem uczciwe ultimatum, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że byli zwodzeni już przeszło rok. Monty zapewniał wszystkich, że Gbur pisze, więc na czym polegał problem? Może nasz geniusz poczuł się urażony tym formalnym rozwiązaniem. Bo do tej pory wszystkich prolongat dokonywało się na zasadzie dżentelmeńskiej umowy.\n– Czy Ezra nie chce się na to zgodzić? – Obok zamka, między drzwiami a framugą, była maleńka szczelina. Wycisnęłam tam trochę mydła.\n– Wiadomość o nowym terminie mogłaby wpłynąć na jego kreatywność, a tego bym nie chciał.\nCzytaj: Monty nie miał odwagi powiadomić Gbura, że koniec z obijaniem się. Wzięłam głęboki oddech.\n– Więc on nie wie, że ma trzy miesiące na oddanie scenariusza?\n– Gorzej, Evelyn – odparł Monty już z wyraźnym rozdrażnieniem. – Jeśli go nie odda, zechcą odebrać mu zaliczkę, całą. Jeśli do tego dojdzie, mamy przerąbane.\nZmarszczyłam czoło. Czy rzeczywiście było aż tak źle? W ciągu ostatnich kilku lat, gdy mój szef poświęcał coraz więcej czasu na podtrzymanie publicznego wizerunku Gbura, większość negocjacji ze strony agencji prowadziłam ja. Dobrze się orientowałam, jaki jest nasz wkład, chociaż Monty zachowywał sprawy finansowe firmy dla siebie.\n– Myślałam, że nasza sytuacja jest dobra – rzuciłam, starając się, żeby w moim głosie nie było słychać frustracji. Gdyby awansował mnie na agenta, mogłabym być bardziej pomocna.\n– Powinnaś już wiedzieć, jak działa ten biznes, Evelyn. – Powściągnęłam oburzenie, bo wiedziałam z doświadczenia, że nic nie zyskam, dowodząc, że celowo ogranicza mi dostęp do informacji. – Z każdym dniem większe agencje coraz bardziej wypierają nas z rynku. Nie ma już na nim miejsca dla małych graczy. Ezra to nasza ostatnia szansa, bez niego jesteśmy skończeni. Jeśli nie złoży scenariusza w terminie, oboje, ty i ja, staniemy się bezrobotni.\n– Oboje co?! – Za mocno ścisnęłam pojemnik i niechcący urwałam pompkę. Jedno i drugie wyślizgnęło mi się z rąk i upadło na ciemne kafelki, zalewając wszystko dookoła mydłem.\n– Nie ma scenariusza – oznajmił Monty – nie ma pracy.\nPrzez chwilę stałam nieruchomo z cieknącym po rękach mydłem, próbując to ogarnąć wyobraźnią. W ciągu tych wszystkich lat agencja stała się dla mnie drugim domem. Wiedziałam, że moi przyjaciele, po tym, czego nasłuchali się ode mnie o Montym, uważali, że mam syndrom sztokholmski. Jednak dla mnie ta praca to było coś więcej niż radzenie sobie z dziwactwami szefa. To było łączenie w idealne pary reprezentowanych przez agencję scenarzystów z producentami albo jakimiś niesamowitymi wytwórniami filmowymi. Te wszystkie godziny, które spędziłam w ciasnym biurze, redagując scenariusze i pomagając autorom wyjść na prostą. Poprawianie tekstów tak naprawdę nie należało do naszych obowiązków – ale ja uwielbiałam to robić. Była to ciężka robota, lecz wciągnęłam się w nią. Już nie umiałabym bez niej żyć. Nie wiem, kim bym była bez niej. Ta myśl mnie otrzeźwiła.\n– Ezra musi podpisać ten aneks – oświadczyłam stanowczo.\n– Naprawdę? – zapytał sarkastycznie Monty. – Co ja bym zrobił bez swojej mądrej asys… – Przerwał nagle. – Wiesz – podjął ni stąd, ni zowąd niedbałym tonem – co za szkoda. Zanim wszystko zaczęło się walić, miałem zamiar ci zaproponować, żebyś się w to włączyła.\nCo on mówił? Czyżby chciał awansować mnie na agentkę?\nPuk, puk, puk. Aż podskoczyłam.\n– Halo? Pani Summers? Jest tam pani jeszcze? – Rozpoznałam głos kelnera, z którym wcześniej rozmawiałam. Stał za drzwiami toalety. – Są tu dwaj panowie, którzy przyszli zobaczyć się z Montym. – Odkaszlnął. – Z jakiegoś powodu wydawało im się, że znajdą go w przestrzeni dla VIP-ów, ale nasz kierownik jest trochę przewrażliwiony na punkcie gości z zewnątrz. – Skrzywiłam się w poczuciu winy. – Bardzo przepraszam, ale oni twierdzą, że pomoże nam pani wyjaśnić to… nieporozumienie, a wtedy sobie pójdą.\n– Nie mogą mnie zobaczyć uwięzionego w kiblu. Zrób coś! – syknął Monty.\n– Jedną chwileczkę! – zawołałam do kelnera. – Monty – nakazałam mu szeptem – pchnij drzwi, kiedy ci powiem, dobra? Zaufaj mi. – Rozstawiłam stopy na podłodze.\n– Niech się pani pospieszy, jeśli łaska!\n– W porządku – rzuciłam do Monty’ego. – Na trzy. Raz. Dwa…\n– Proszę pani! Nalegam, żeby pani wyszła, bo inaczej będę musiał wkroczyć do środka.\nPotem już wydarzenia potoczyły się lawinowo.\nPo pierwsze, Monty wpadł w panikę. Nie czekając, aż powiem „trzy”, natarł ze swojej strony na drzwi kabiny. Byłam tym tak zaskoczona, że ręce zsunęły mi się z gałki i aby złapać równowagę, uchwyciłam się sąsiedniej. W tej samej chwili, jak na komendę, jasnowłosy kelner wparował do łazienki w towarzystwie Sama-i-Maxa. A wtedy oczywiście drzwi kabiny się otworzyły i jak wystrzelony z armaty wyleciał zza nich Monty.\nPoślizgnął się na zalanej mydłem podłodze, wywinął orła i upadł jak długi na terakocie u stóp kelnera. Trzeba mu jednak przyznać, że błyskawicznie się pozbierał i wstał. Był spocony i cały w nieładzie, ale szybko obciągnął kamizelkę i wygładził ciemne włosy, robiąc wszystko, żeby nie wyglądać na kogoś, kto właśnie opuścił kabinę damskiej toalety z szybkością pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Prawie mu się to udało.\n– Sam, Max, co za niespodzianka. Właśnie pomagałem swojej asystentce. Toaletowe kłopoty – dodał sotto voce, wskazując w moją stronę.\nTak poróżowiałam, że stopiłam się z kafelkami.\n– Dobrze, że cię złapaliśmy – powiedział chyba Sam. Najwyraźniej otrząsnął się z szoku i odzyskał pewność siebie. – Niemal dosłownie, co? Cha, cha. Chcieliśmy tylko pogadać o tym aneksie, bo obiecałeś, że do dziś go podpiszemy.\nDo dziś? Jak długo Monty to w sobie dusił?\nMój szef machnął ręką, jakby to był drobiazg.\n– Moja asystentka się tym zajmuje. Jest umówiona z Ezrą na poniedziałek z samego rana. Facet już nie może się doczekać, żeby pokazać, co napisał.\nPopatrzyłam na niego. Ja? To musiała być jakaś pomyłka. Gbur nie chciałby ze mną rozmawiać. Dla niego byłam tylko od po pierwsze, umawiania spotkań i po drugie, nakłaniania go, żeby na nie przychodził. Po wypełnieniu swojego zadania mogłam odejść, pozostawiając Monty’emu płacenie jak gdyby nigdy nic za wszystkie drogie posiłki i popijawy, podczas których Ezra wygadywał różne nudne rzeczy, jakby dzięki temu miał się zmaterializować scenariusz, za który dostał forsę.\nMonty uśmiechnął się uspokajająco. Na użytek producentów, nie mój.\n– Rozmawiałem już z nim, zgodził się podpisać aneks, więc spokojna głowa, to tylko formalność. – Zwrócił się do mnie, żywe wcielenie mądrego, życzliwego agenta, który potrafi ugłaskać nerwowego podopiecznego. Praca asystentki polegała między innymi na tym, żeby nie mrugnąć okiem, kiedy szef wyjeżdżał z jakimś bezczelnym kłamstwem. – Masz tylko podać mu długopis. – W jego jasnoniebieskich oczach pojawił się błysk. – Przyda ci się takie doświadczenie… na przyszłość.\n– Na przyszłość? – powtórzyłam. Monty niemal niezauważalnie skinął głową. – Oczywiście – odparłam gładko, czując przyspieszone bicie serca. Więc mówił poważnie. Miał zamiar mnie awansować. Jeśli agencja przetrwa.\n– Czy coś jeszcze? – zapytał Monty. Obciągnął mankiety koszuli i obdarzył Sama-i-Maxa swoim firmowym uśmiechem, jakby wszystko było załatwione.\n– Jeszcze tylko jedno. – Sam-i-Max zlustrowali go od góry do dołu. – Czym się tak ubabrałeś?\nGdy Monty spojrzał na siebie, uśmiech zniknął z jego twarzy.\nKelner podniósł z podłogi pusty pojemnik, zgnieciony w międzyczasie stopą mojego szefa.\n– To oliwka do ciała, proszę pana.\nPo tej odpowiedzi zapadła cisza.\nW dochodzącym z restauracji świetle dostrzegłam lśniącą smużkę prowadzącą od drzwi kabiny do miejsca, w którym stał umazany oliwką Monty. Musiałam wziąć nie ten pojemnik. Po co jednak członek ekskluzywnego klubu miałby w toalecie smarować się oliwką? Ohyda. Wzdrygnęłam się z obrzydzeniem. Sądząc z zażenowania na twarzach Sama-i-Maxa, wyciągnęli wnioski szybciej ode mnie.\n– Wiecie co? – zapytał jeden z nich. – To chyba nie najlepsza pora na rozmowę.\nMonty doszedł do siebie.\n– To może pogadamy innym razem – odparł z taką godnością, na jaką było go stać. – Tylko wcześniej się umówmy.\nMIEJSCE I CZAS AKCJI: PIĘKNA, WYSADZANA DRZEWAMI ULICA W POŁUDNIOWYM KENSINGTON – PONIEDZIAŁEK, 19 LISTOPADA, GODZ. 8.55.\nEVIE z tacką z dwoma kubkami kawy omija błyszczący czerwony sportowy samochód, zaparkowany przy chodniku. Ma zarumienione policzki. Prostuje ramiona, przybiera stanowczy wyraz twarzy i podnosi rękę, żeby zapukać do drzwi kamienicy.\nDrzwi nagle się otworzyły, więc moja dłoń trafiła w próżnię, a kubki z kawą pod wpływem gwałtownego ruchu niebezpiecznie się zakołysały. Udało mi się ich nie upuścić. Spodziewałam się, że zobaczę Gbura, a zamiast niego ujrzałam wysoką blondynkę o truskawkowym odcieniu włosów, która o mało na mnie nie wpadła. Miałam dziwne wrażenie, że choć jej nie znam, gdzieś już ją widziałam, a potem mój mózg przetworzył to, co przekazał mu wzrok. To była Monica Reed, pochodząca z Yorkshire ulubienica Hollywood. Zaparło mi dech w piersi. Od paru lat była z Gburem – choć Bóg tylko wie, co w nim widziała. On był wiecznym chłopcem, podczas gdy ona prawdziwą kobietą, która zjawiła się w Hollywood, żądając równych płac i zróżnicowanych ról dla aktorek powyżej trzydziestego piątego roku życia. Mogłam spokojnie powiedzieć, że jestem jej fanką.\nW ciągu ostatnich lat miałam przegląd dziewczyn Gbura. Podobały mu się młode blondynki, tuż po dwudziestce. Monica reprezentowała inny typ. Władcza, posągowa… starsza od niego. Strój do jogi podkreślał jej nienaganną figurę, a wijące się włosy do ramion lśniły jak różowe złoto w zimowym porannym świetle. Zauważyła, że jej się przyglądam, i oblałam się rumieńcem.\nZ głębi korytarza dobiegła końcówka przeprosin, wypowiedzianych głosem z typowym dla Los Angeles akcentem. W głosie tym brzmiało obycie, jakby należał do kogoś, kto widział więcej świata, niż ty i ja kiedykolwiek będziemy miały okazję zobaczyć, i na dowód tego mógł pokazać zdjęcia uśpionych tygrysów. Był to dźwiękowy odpowiednik profilu na Tinderze.\n– Monica, kotku, wcale znowu cię nie spławiam. Naprawdę. W moim życiu nie ma nikogo innego. Po prostu jestem umówiony na spotkanie, z którego nie mogę się wymiksować. Próbowałem, naprawdę.\nTylko Gbur mógł zwrócić się do Moniki per „kotku”. Typowano, że aktorka zdobędzie drugiego w swojej karierze Oscara za właśnie wchodzący do kin Kant, film kostiumowy, którego akcja toczy się w klasztorze, gdzie zakonnice prowadzą nielegalną destylarnię ginu. Podobno dla tej jednej roli nauczyła się włoskiego i mówiła nim płynnie.\nUśmiechnęłam się do niej nieśmiało.\nObrzuciła mnie uważnym spojrzeniem.\n– W porządku, Ezra, wierzę ci! Na pewno chodzi o pracę! – odkrzyknęła.\nO! Może jednak lepiej dobrana z nich para, niż mi się wydawało.\n– Możesz mi wierzyć, asystentka mojego agenta to strasznie upierdliwa baba – przekonywał z korytarza Gbur. Czymś zaszeleścił. – Zawiadomiła mnie mejlem o tym spotkaniu w piątek, gdy byliśmy w klubie. Gdyby miała własne życie, ja mógłbym cieszyć się swoim. – Zza drzwi wyłoniły się jego zmierzwione włosy, gdy wręczał Monice komplet kluczy. – O, cześć, Stevie. – Nie mógł sprawiać wrażenia mniej speszonego swoją gafą, pewnie dlatego, że to samo mówił mi już wcześniej.\nNa nasze spotkanie włożył spodnie od piżamy i nic więcej. Jeśli serce mocniej zabiło mi w piersi na widok jego muskularnego torsu, wyzierającego znad spodni kaloryfera i wręcz śmiesznej męskiej urody, jakby zszedł ze stron katalogu dla amatorów jachtingu, postanowiłam to sobie wybaczyć. Może i był dupkiem, ale na pewno przystojnym.\n– Evie – poprawiłam go po kilku sekundach. I aby dowieść, że zupełnie straciłam godność, dodałam: – Ja też w piątek wieczorem byłam na mieście. – Ty palancie.


Protetyka stała PrzyTobie - Ogłoszenia Warszawa - Darmowe ogłoszenia Warszawa\nProtetyka stała PrzyTobi...\nProtetyka stała PrzyTobie\ndodano: 2021.02.02 ważne do: 2022.01.28 wyświetleń: 87\nPrzy Tobie to gabinet oferujący wsparcie doświadczonych protetyków i stomatologów. Oprócz regularnego leczenia ubytków, wykonuje się tutaj szyny relaksacyjne. Szyna relaksacyjna przynosi ulgę m.in. tym pacjentom, którzy do tej pory skarżyli się na bóle głowy wywołane zaciskaniem żuchwy podczas snu. Z pomocą protetyki stałej i ruchomej pacjent może odzyskać dawną pewność siebie i przestać się stresować brakami w uzębieniu. Osoby z Józefosławia, Piaseczna oraz z pobliskich miejscowości mogą liczyć na to, że efekt będzie wyglądał jak prawdziwe zęby. Do zdecydowanie mniej inwazyjnych sposobów na atrakcyjny uśmiech, można zaliczyć licówki porcelanowe i ceramiczne. Tego typu działania wykonuje się bardzo sprawnie, bo polegają jedynie na spiłowaniu wierzchniej warstwy zęba, a następnie na skorygowaniu jego wyglądu - kształtu i koloru - przez zacementowanie cienkiego płatka. Jeśli wszystkie ubytki mamy już zaleczone i nie występują żadne przeciwwskazania, możliwe jest skorzystanie wybielania zębów. Do skutecznych metod, na które mogą liczyć pacjenci gabinetu, można zaliczyć wybielanie laserowe i nocne


Nowoczesna pralnia ekologiczna w Warszawie. - mamo nadchodzę\nHome » Specjalizacja » Sprzątanie, Porządkowanie » Nowoczesna pralnia ekologiczna w Warszawie.\nDodane: 2016-10-04 :: Kategoria: Specjalizacja / Sprzątanie, Porządkowanie\nNasza Pralnia to nie tylko usługi prania odzieży i dywanów. Firma świadczy także usługi, takie jak prasowanie odzieży i magiel. Pralnia ekologiczna (Warszawa) oferuje czyszczenie chemiczne, czyli tak zwane pranie na sucho, a także pranie wodne, którego skuteczność gwarantuje stosowana tutaj niemiecka chemia. Bardzo ciekawą i użyteczną dla wielu zapracowanych osób jest usługa prania na telefon. Można zlecić drogą internetową lub telefoniczną odbiór prania w miejscu zamieszkania i dostarczenia pod wybrany adres i we wskazanym czasie świeżej i wyprasowanej odzieży. Taką usługę można zamówić jednorazowo lub jako zlecenie cykliczne. Przy stałych zamówieniach na klientów czekają atrakcyjne rabaty. Pralnia ekologiczna (Warszawa) oferuje wiele dodatkowych usług. Impregnacja zalecana jest przede wszystkim do odzieży puchowej, skórzanej oraz odzieży przeciwdeszczowej, czy narciarskiej. Apretura pozwala na uszlachetnienie tkanin, ożywiając i chroniąc kolory. Usługi antyroztoczy i antymoli pozwolą uchronić odzież przed bakteriami i szkodnikami.\nInnowacyjne urządzenia do prasowania parą\nOferujemy najnowszej generacji urządzenia do prasowania parą. Posiadamy żelazka, stacje parowe i deski do prasowania najlepszych światowych producentów. Kupując nasze urządzenia, mają państwo gwarancję ich niezawodności i efektywności. Żelazka do prasowania parą nie wyświecają ubrań i nie niszczą nawe...\nW bardzo wielu sprawach firmowych lub prywatnych konieczna jest fachowa pomoc, której udzielić może jedynie doświadczony i znający się na danej dyscyplinie prawniczej fachowiec, czyli adwokat, radca - po prostu prawnik. Katowice są miastem, w którym codziennie rozwikływanych jest wiele nieraz bardzo skompilowa...\nJedną z profesjonalnych usług, z jakiej można skorzystać w firmie Polturbo, jest naprawa turbosprężarek. Poznań to siedziba tej firmy, która zregenerowała już tysiące turbin, pracujących na co dzień pod maskami aut wszelakiego typu, zasilanych olejem napędowym oraz benzyną. Regeneracja okazuje się być ...\nZ pewnością na pierwszy rzut oka bardzo łatwo wykonać jest zdjęcia do legitymacji. Warszawa jest bardzo dużym miastem, w którym mieszka wiele osób zmuszonych każdego dnia do wykonania swojej osobistej fotografii, która z kolei będzie wykorzystana do stworzenia legitymacji, identyfikatora firmowego, przepustk...\nPodkład do aluminium jaki to charakteryzuje się wysoką jakością, a przy tym bardzo łatwo przylega do powierzchni, do której zostaje nałożony jest w stanie zaoferować klientom przedsiębiorstwo jakim jest Troton. Działanie tego artykułu powoduje powstawanie antykorozyjnej powłoki. Będąc w posiadaniu artyk...\nErgonomiczne meble pod wymiar


GISMETEO.PL: Huragan i ulewne deszcze w Pakistanie zabiły 26 osób - 17 kwietnia 2019 | Wypadki | Wiadomości pogody.\nHuragan i ulewne deszcze w Pakistanie zabiły 26 osób\n17 kwietnia 12:04\nW wyniku huraganu i ulewnych deszczów w Pakistanie w ciągu ostatnich dwóch dni zginęło co najmniej 26 osób, dziesiątki mieszkańców zostało rannych, informuje Xinhua.\nWedług informacji lokalnych mediów w południowo-zachodniej prowincji Beludżystan, która najbardziej ucierpiała z powodu ulewnych deszczów, zginęło 9 osób, ponad 50 osób zostało rannych.\nW wyniku wypadków we wschodniej prowincji Pendżab zginęło 9 osób, dziesiątki mieszkańców zostało rannych. Południowe miasto Karaczi w prowincji Sindh w poniedziałek objęła burza piaskowa, zginęło 5 osób.\nW północno-zachodniej prowincji Khyber Pakhtunkhwa zginęły trzy osoby, w tym dziecko.\nWiększość ludzi odniosła obrażenia w wyniku wypadków na drogach, a także w wyniku uderzeń w żelazne i betonowe konstrukcje. Silne wiatry wyrywały drzewa, zrywały dachy i znaki, było też kilka przypadków zawalenia się ścian domów. Tak więc w Karaczi spadła ściana szkoły.\nW wielu nisko położonych obszarach nastąpiło zalanie dróg i domów. Błyskawiczne powodzie porywały pojazdy.\nNa Morzu Arabskim u wybrzeży Karaczi zaginęła łódź z 10 rybakami. Trwają poszukiwania zaginionych.\nWedług danych lokalnych meteorologów 89 mm opadów spadło w Beludżystanie, podmuchy wiatru do 90 km/h odnotowano w Pendżabie. Kraj jest pod wpływem wiatrów zachodnich. Mieszkańcom prowincji Pendżab i Khyber Pakhtunkhwa, dokąd przesunęły się burze, zaleca się ochronę uprawy przed wiatrem i gradem.\nZgodnie z oczekiwaniami wpływ wiatrów zachodnich będzie kontynuowany w kraju do końca kwietnia, ale ich intensywność z czasem się zmniejszy.\nburza piskowa, deszcz, huragan, ofiary, Pakistan\nW Polsce w dniu 20 sierpnia wystąpią nieduże opady deszczu, w godzinach popołudniowych do +26°С\n19 śierpnia 17:43\nW Grecji w ciągu 24 godzin zarejestrowano 3 tysiące uderzeń pioruna\n17 śierpnia 14:49


Krukam pasta pistacjowa 100%, masło z prażonych pistacji niesolone - GUILTFREE.PL\nStrona główna > Masła orzechowe>Masło pistacjowe, laskowe i z innych orzechów>Krukam pasta pistacjowa 100%, masło z prażonych pistacji niesolone\nKrukam pasta pistacjowa 100%, masło z prażonych pistacji niesolone\nMasa netto 150g.; 20,65 pln/100g.\nMasło pistacjowe Krukam to gładko mielony krem z najwyższej jakości prażonych, niesolonych postacji. Nie zawiera sztucznych dodatków, oleju palmowego oraz cukru. Słodycz kremu nadawana jest przez naturalnie występujące cukry w orzechach. Pistacje to bardzo wytrawny produkt - znakomicie pasuje do wypieków jak również obiadowych dań mięsnych.\nChińczycy nazywają pistacje "owocami szczęścia". Nie dziwnego - te wytrawne orzechy idealnie smakują, a dodatkowo są źródłem wielu substancji odżywczych. Masło pistacjowe jest znakomitym źródłem witamin z grupy B oraz antyoksydantów m.in. witaminy C i E, jak również potasu, magnezu oraz żelaza. Pistacje wyróżnia wysoka zawartość błonnika oraz luteiny. Błonnik świetnie stabilizuje gospodarkę lipidową organizmu. Luteina za to działa jak swoisty filtr na oczy chroniący przed szkodliwym światłem UVA i UVB. Istnieją badania które potwierdzają że spożywanie jej w odpowiedniej ilościach zapobiega zaćmie. Organizm człowieka nie wytwarza luteiny, dlatego ważne jest aby dostarczyć ją wraz z pożywieniem.\nkcal 91.35 kcal 609.00 kcal\nkJ 382.50 kJ 2,550.00 kJ\nTłuszcze, w tym 6.90 g 45.97 g\ntłuszcze nasycone 0.84 g 5.60 g\nWęglowodany, w tym 4.45 g 29.65 g\nBiałko 2.85 g 19.00 g\nKrukam pasta z prażonych pistacji 100%\nSkładniki: pasta z prażonych pistacji\nAlergeny: pistacje; może zawierać sezam i orzechy inne niż wymienione na liście składników\nWartości odżywcze w 100g: wartość energetyczna 609,0kcal/2550,0kJ, tłuszcze 45,9g (w tym tłuszcze nasycone 5,6g), węglowodany 29,6g, białko 19,0g, sól 0,0g\nWartości odżywcze w porcji 15g: wartość energetyczna 91,3kcal/382,5kJ, tłuszcze 6,8g (w tym tłuszcze nasycone 0,8g), węglowodany 4,4g, białko 2,8g, sól 0,0g\n8,88 pln 9,82 pln -9.5723% W magazynie\n8,88 pln 9,82 pln -9.5723%\n8,98 pln 9,98 pln -10.02% W magazynie\n8,98 pln 9,98 pln -10.02%\n8,95 pln 9,95 pln -10.0502% W magazynie\n8,95 pln 9,95 pln -10.0502%\nFunky Flavors Irish Cream 30ml - Aromat Bez Cukru i Bez Tłuszczu Funky Flavors Irish Cream 30ml - Aromat Bez Cukru i Bez Tłuszczu\nVoortman Wafers Vanilla - wafelki bez cukru z kremem waniliowym Voortman Wafers Vanilla - wafelki bez cukru z kremem waniliowym\nDelikatne, kruche wafelki bez ani grama cukru przekładane słodkim kremem waniliowym z prawdziwą wanilią. Wypiekane wafelki nie zawierają żadnych sztucznych barwników ani syntetycznych aromatów, są całkowicie bez cukru i mają o 30% mniej węglowodanów niż tradycyjne wafelki z kremem.


naprawa szyberdach VW golf 3 - elektroda.pl\n06 Jul 2015 12:29 1407 5\n#1 06 Jul 2015 12:29\nWitam! Jestem w posiadaniu auta marki VW Golf 3, w tej wersji posiadam szyberdach. Niestety dosyć długo nie używałem owego urządzenia. Po ostatniej próbie otwarcia szyberdach zakończyło się to nie oczekiwanym efektem.\nOtóż po otwarciu szyberdach okazało się że będę miał nie mały problem przy jego zamknięciu. Podczas zamykania źle się ustawia ten cały mechanizm i zostaje nie wielka szara nie widoczna oczyma ale gdy deszczyk popada to jest widoczna nie szczelność w postaci niewielkiego przecieku.\nNie umiem, nie wiem jak to się naprawia.\nWiec zaciagam wiedzy dobrych ludzi i zapytuję gdzie w Lublinie znajduje się jakiś Spec specjalizujący się naprawą szyberdachow w VW Golf 3?\nZ góry Dziękuję i mam nadzieję że Pan Moderator się nie obrazi i nie zablokuje mi postu z jakiegoś powodu\nps pisze z tabletu wiec proszę o wyrozumiałość i Pana Moderatora tez, trzymaj się\n#2 06 Jul 2015 17:24\n#3 08 Jul 2015 10:24\nakurat sie spodziewalem ze oto chodzi ale chcialbym sie dowiedziec gdzie takiej naprawy mozna dokonac w lublinie. orientujesz sie, znasz jakis godny polecenia nie drogi zaklad? zajmujacy sie naprawami szyberdachow samochodowych? jaki kolwiek zaklad....\ngdziebym nie zadzwonil to kazdy gada ze montarz szyberdachu tak ale naprawy to nie bardzo. jeden gosc mi polecil w krasniku, przeciesz nie bede tak daleko jechal skoro lublin mam pid nosem a i napewno sie tu jakis zakladzik tego typu odnajdzie!\n#4 08 Jul 2015 15:05\n#5 09 Jul 2015 08:18\nno dzieki kolego za podpowiedz. ale jak w moim poscie napisalem. szukam speca ktory to naprawi..\nwiem, wiem.. po co? skoro mam wszystko opisane. a po to ze nie mam cierpliwosci do takich prac, a po za tym pracuje od pn do sob i nie mam czasu i miejsca na takie zabawy. a w niedziele nie bede sie tym zajmowal.\n#6 31 Jan 2017 10:54\nSimilar topics to naprawa szyberdach VW golf 3


Informacje Archives – wZakopane - Zakopane noclegi i apartamenty\nJednodniowy plener „Krokusy w Chochołowskiej 2016” Serdecznie zapraszam na wspólny plener z krokusami w roku 2016. Zaczynamy już niebawem JEDNODNIOWY\nWyniki konkursu fotograficznego „Żywioł folkloru” 2015 Z ogromną przyjemnością ogłaszamy wyniki Konkursu Fotograficznego „Żywioł folkloru” 2015, który odbył się w\n24 września 2014 9 lutego 2020 wzakopane\tBrak komentarzy\nNiedziela, 28 września 2014 r. godz.: 9:30 Otwarcie Uroczystości Centralnych Obchodów Światowego Dnia Serca. Obok estrady rozpoczyna się koncert Kapeli\nProgram Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej 2014 w Zakopanem Wstęp na wszystkie koncerty jest bezpłatny. 12.07, sobota godz. 20.00\n24 grudnia 2012 9 lutego 2020 wzakopane\tBrak komentarzy\nPotok Lejowy w oczach niektórych uchodzi za jeden z mniej ciekawych potoków na ziemi tatrzańskiej. Jednak nie jest to do\n22 grudnia 2012 9 lutego 2020 wzakopane\tBrak komentarzy\nUczniowie Zespołu Szkół Plastycznych im. A. Kenara mieli szanse wykazać się w tym roku swoimi umiejętnościami, tworząc Szopkę Bożonarodzeniową, która\n15 grudnia 2012 9 lutego 2020 wzakopane\tBrak komentarzy\nW Nowy Rok trzeba się dobrze wyszaleć. Jeśli postanowiliście spędzić tenże uroczysty dzień u stóp Tatr na sportowo, trzeba będzie\nPostój taksówek osobowych przy ulicy Tetmajera. Kilkanaście pojazdów. Czynny całą dobę\nSesja odbędzie się w piątek 25 listopada 2011 r., o godz. 9:00 w sali obrad Urzędu Gminy w Poroninie, ul.


Niewydolność szyjki do pokonania!!! - Ciążowe leżaki :) - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nNiewydolność szyjki do pokonania!!!\nnecia27 26.06.11, 20:46\nJestem tego przykładem, 7 lat walczyłam o dziecko.Mam dwa aniołki w niebie z 23tyg i 24 tyg ciąży.Mam zdiagnozowaną niewydolność szyjki macicy.Mnie zwykły szew i pessar nie pomógł, pomimo leżenia plackiem.W 2009 roku znalazłam profesora który interesuje się niewydolnością szyjki i dzięki niemu mam dziecko tu na ziemi.Urodziłam 05.05.2011 zdrową córeczkę w 40tc.W 2009 roku profesor Krasomski z łODZI założył mi taśmę-szew przezbrzuszny i dzięki niemu pomimo skracającej się szyjki donosiłam ciążę do samego końca.Szew zakładany jest z dostępu brzusznego przed zajściem w ciąze.Jest to nadzieja dla tych którym nie pomaga zwykły szew czy pessar.Nie leżałam teraz plackiem jak w poprzednich ciążach,normalnie funkcjonowałam. Dziewczyny niewydolność jest do POKONANIA!!!\nRe: Niewydolność szyjki do pokonania!!!\nsanpja 27.06.11, 09:15\ndziewczyno pisz o tym na wszystkich forach.\nkrolowa_kier 27.06.11, 11:39\nJa wiem o tej metodzie już od pewnego czasu. Niestety dowiedziałam się, jak już byłam w ciąży - oczywiście z for internetowych, no bo skąd. Lekarze o tym nie mówią, bo po prostu większość z nich, podobnie jak położnych na hasło "szew przezbrzuszny" otwiera szeroko oczy. I to w renomowanych szpitalach.\nGdyby coś z moją ciążą poszło nie tak, to zostaje mi właśnie prof. Krasomski.\nDość dużo o tym szwie piszą np. tutaj: www.nasz-bocian.pl/phpbbforum/viewtopic.php?f=17&t=69064\nMoim zdaniem informacja o szwie przezbrzusznym powinna zostać przyczepiona na górze każdego forum ciążowego, bo temat ginie w zalewie innych.\nnecia27 27.06.11, 13:38\nStaram się trąbić o tym gdzie się tylko da\naleksa51 27.06.11, 14:25\nGratuluję Necia ślicznego malucha.\ni_ja_tez 27.06.11, 20:06\nPowiem szczerze, że jesli jest to prawda to... bardzo dobra wiadomość\ni_ja_tez 27.06.11, 20:09\nNecia, napisz coś więcej, jak wygląda zabieg, na czym polega.\nnecia27 27.06.11, 20:30\nJest to prawda!!! Zakładana jest taśma z dostępu brzusznego na cieśń macicy, zabieg jest przed zajściem w ciąże.6 tygodni po założeniu taśmy można się starać o dziecko.Do tej pory jest 100% donoszonych ciąż po taśmie.Ja sama poznałam kilkanaście dziewczyn które szczęśliwie donosiły, ja również jestem tego przykładem.Taśmę jako jedyny w Polsce zakłada profesor Grzegorz Krasomski z Łodzi,operacja jest refundowana z nfz.\nsanpja 21.07.11, 11:40\nszkoda że nie ma on jakiegoś sposobu na utrzymanie ciąży gdy jest się już zaciążonym\nnecia27 13.05.12, 20:54\newikowa 15.05.12, 20:53\ntwoja lenka wciaz ma tyle samo latek?\nnecia27 15.05.12, 22:18\nczas leci nieubłaganie ma tyle co w suwaczku\n3zanetaz 28.01.13, 17:19\nnapisalas 100% donoszonych ciaz po tasmie. To prawda? Nawet z szyjka ktorej wlasciwie nie ma? jestem po 3 przedwczesnych porodach,ostatni zakonczyl sie zle,mam szanse?\nczekajac-na-cud 29.01.13, 13:44\n100% jezei chodzi o sama szyjke wiadomo ze w ciazy moga byc inne powiklania na ktore tasma nie ma wplywu\nnecia27 19.02.13, 10:25\n100 % jesli chodzi o szyjke, sa dziewczyny ktore nie maja szyjek a przy zalożeniu tasmy szczesliwie donosily ciaze do konca. Sa juz lekarze w Warszawie ktorzy zakladaja tasme laparoskopowo, rowniez w ciazy jednak nie moze byc wyzsza jak 15 tyg.\ni_ja_tez 21.02.13, 20:43\nNa pewno profesor Dębski zakłada taśmy,\nnie wiem czy w szpilatu bielańskm,\nale w swojej klinice na pewno\nczekajac-na-cud 22.02.13, 09:00\nW Bielanśkim i jeszcze w szpitalu Orłowskiego zakłądają jezeli chodzi o Warszawe\nszew przezbrzuszny w warszawie?\n3zanetaz 22.02.13, 22:29\nkto ma PEWNE informacje?jakis tel kontaktowy?\nRe: szew przezbrzuszny w warszawie?\nczekajac-na-cud 25.02.13, 14:01\nna stronie szpitala Orłowskiego jest opcja kontaktu z dzialami zapytaj na ginekologi to Ci potwierdza\nczekajac-na-cud 25.02.13, 14:02\nna stronie szpitala Orłowskiego jest opcja kontaktu z dzialami przez email zapytaj na ginekologi to Ci potwierdza\nmagda_elg 02.11.13, 23:17\nCzytam to i po raz pierwszy, odkąd straciłam trzecie dziecko, czuję się szczęśliwa. Czy to prawda? Czy naprawdę mam szansę???? Mam silną niewydolność szyjki macicy, szwy nie pomogły, pessar też nie, leżenie plackiem też nie....nic. Straciłam dzieci w 18 tc, 24 tc i ostatnie niedawno w 21 tc. Jestem zrozpaczona, ie mogę się pozbierać, patrzę na te groby i już nie mam łez, wypłakałam cały ocean. O szwie przezbrzusznym usłyszałam od swojego lekarza, ale miałam zamiar sobie odpuścić, zwłaszcza, że mój lekarz sceptycznie do tego podchodził. czy rzeczywiście jest to skuteczne? W 100 %? Mój lekarz mi mówił, że taka taśma może podrażniać narządy znajdujące się w pobliżu - pęcherz moczowy, jelita, szyjkę macicy? Proszę, napisz, jeśli możesz, jeśli jeszcze tu zaglądasz, będę ogromnie wdzięczna. Jak to wszystko wygląda? Czy taką taśmę może odrzucić organizm? Wcześniej miałam zakładaną taśmę w pod błoną śłuzową szyjki, ale mój organizm to odrzucił i lekarz usunął. Czy taśma założona przezbrzusznie powoduje jakiś dyskomfort...czuje się ją, podraznia coś itd itp, sama nie wiem, o co pytać? Po prostu się cieszę, że znalazłam tą stronę.\nczekajac-na-cud 16.11.13, 18:27\nmagda_elg bardzo mi przykro z powodu twoich strat tez jestem po kilku\nja od roku mam tasme jeszcze nie udalo mi sie zajsc w ciaze ale czytajac prace prof. a takze po tym co powiedzili mi na odziale po zalorzeniu tasmy faktycznie na chwile obecna jest 100% POWODZENIA przynajmniej z tego co wiadomo im w szpitalu z tego co wiem Necia niedawno zostala szczesliwa mamusia po raz drugi gratulacje\nczekajac-na-cud 16.11.13, 18:28\na i jeszcze jedno absolutnie nie czuje zadnych dolegliwosci zwiazanych z tasma wiem ze niektore dziewczyny czuly tasmoe przez jakis czas po zabiegu ja nie czulam nigdy i nie mialam zadnych problemow\nnecia27 21.11.13, 16:25\nHej, tak 6 listopada zostałam mamą synka. Druga ciąza z taśma, zero problemów, normalnie funkcjonowalam, ba nawet nie odpocywalam bo jak odpoczywac przy dwulatce?\nMnie tasma nic nie przeszkadza, nic jej nie czuję. PolecZm taśmę tym dziewczynom,ktorym szew szyjkoy i pessar nie pomógł!\nMama Oliwii 23tc (*)Kacpra 24tc(*)\nmagda_elg 21.11.13, 16:35\nwitam, GRATULUJĘ i dziękuję za odpowiedź. Tak bardzo chciałabym mieć dziecko, ta taśma to moja ostatnia i jedyna szansa, a już myślałam, że nie mam szans. Gdzieś indziej czytałam, że taką taśmę można założyć też w ciąży, ale do 14-15 tc. Pytałam o to swojego lekarza, jak jeszcze byłam w ciąży, ale powiedział, że to karkołomne, a był wtedy 13 tc. Chyba nigdy mu tego nie wybaczę. Gdybym była lekarzem i naraziła kogoś na tak ogromne nieszczęście, to chyba bym się powiesiła, a on dalej łazi po tym świecie. Po Nowym Roku może się bardziej pozbieram po tym wszystkim i skontaktuję się z Profesorem. Mam nadzieję, że nie ma żadnych przeciwskazań do założenia takiego szwu.\nmagda_elg 07.12.13, 13:54\nDziękuję za odpowiedź. Jak się ogólnie czujesz? Ja po tych wszystkich stratach nie mogę dojść do siebie i nie umiem normalnie poukładać sobie życia. Raz jest mi wszystko jedno, innym razem znów się bardzo załamuję, jeszcze innym razem żyję nadzieją z myślą o założeniu szwu, a potem znów mi odbija i mówię, że już nie chcę i mam to gdzieś. Życzę Ci z całego serca, byś w końcu zobaczyła dwie upragnione kreski na teście. Mam nadzieję, że nie zdarza się, by szew był za ciasno założony i może powodować utrudnienia w zajściu w ciążę. Czy konsultowałaś się moze z Profesorem i pytałaś, czemu tak? Czasem nasza psychika już nie wytrzymuje, żyjemy pod presją własnych pragnień. Tak bardzo chcemy, że się nie udaje, nie idzie po naszej myśli.\nkaronline84 30.04.14, 09:41\nDziewczyny czy kontaktowałyście się z profesorem czy macie załozone te taśmy ? ja w maju mam dzwonić i się umawiać na wizytę w Łodzi zobaczymy co powie czy przed założeniem taśmy musiałyście robić jakieś dodatkowe badania?\nnecia27 05.11.14, 23:00\nczemu dopiero w maju?\nnecia27 05.11.14, 23:01\nhehhe stary wątek nie spojrzałam na datę\nmyszszeczkunia 27.11.14, 13:09\nTo fantastyczna informacja. 2 dzieci straciłam - każde w 28 tc. (przy 2 miałam założony szew), 2 poroniłam w 8 tc. Na szczęście mam syna ur. w 38 tc tylko dlatego, że miałam założony szew i pessar i cały czas leżałam w tym 4,5 miesiąca w szpitalu. Syna ma już prawie 2,5 l. i powoli zaczynamy się starać o rodzeństwo dla niego. Wiem, że będzie to moja ostatnia ciąża bo 4 cesarka więc chciałabym się do niej przygotować odpowiednio bo przy 2 latku będzie ciężko wyleżeć. Jestem z Warszawy więc poszukam tutaj jakiegoś lekarza.\nmikka_pl 02.07.15, 23:54\nWitam Cię serdecznie,miesiąc temu straciłam córeczkę przyszła na świat za wcześnie bo w 18 tygodniu...niewydolność ciśnieniowe szyjkowa.lekarz stwierdził że jedyny ratunek dla mnie to szew o którym piszesz.błagam napisz mi jakieś info o nim na maila kinpla@wp.pl na necie nic nie ma na ten temat.będę wdzięczna pozd\nja-go-da79 09.12.15, 15:38\nKochana na faceboku jest grupa www.facebook.com/groups/tasmowki/ tutaj są wszystkie dziewczyny, które mają/będą miały założony szef przezbrzuszny poproś o dodanie do grupy\nnecia27 17.10.16, 14:07\ntak, zapraszam do grupy: www.facebook.com/groups/tasmowki/\nnecia27 26.05.17, 09:58\nEdit : 26 maj 2017 r mam troje dzieci ur przez cc w 40 tyg ciąży dzięki taśmie\nnecia27 26.05.17, 10:00\nZapraszam do nas na fb . Grupa która zrzesza mamy z niewydolnością szyjki i taśmą TAC .\nNajnowsze z forum Ciążowe leżaki :)\n21.12.15, 18:26 Leki w ciąży (5) rob.aczek\n31.07.13, 21:21 Insulina :( (7) stonkaaa\n02.01.13, 10:45 niewydolność ćiśnieniowo szyjkowa szew na szyjce (7) czekajac-na-cud\n18.11.12, 21:23 różowy śluz,9 dni temu założony szew okrężny! (4) atenaz3\n14.11.12, 10:16 przegralam po raz kolejny (12) czekajac-na-cud\n29.10.12, 22:54 lezenie glowa w dol bez zadnych wspomagaczy (25) czekajac-na-cud\n27.09.12, 14:41 boje sie prosze dajcie mi nadzieje pessar (15) czekajac-na-cud\n4x09 linki avi\nniewydolność szyjki a dobry ginekolog w toruniu\nniewydolnośc szyjki a zapalenie oskrzeli\npytanie o niewydolność szyjki macicy\nSzew szyjkowy w pierwszej ciąży,a w drugiej pessar\nurodziłam w św rodzinie- odpowiem na pytania:)\nAktualne ceny wizyt\ndr Pietraszewska z Karowej\ndr Aneta Krasoń ENEL-MED\nGinekolodzy Szpital na Karowej


Łucznictwo tradycyjne: Lekcje, warsztaty, pokazy...\nOd roku 2009 zajmuję się prowadzeniem zajęć dla dzieci, młodzieży i dorosłych, których celem jest poznanie podstaw strzelania z łuku tradycyjnego czy doskonalenie umiejętności strzeleckich. Lekcje organizuję na profesjonalnych torach łuczniczych w Krakowie lub dojeżdżam z niezbędnym sprzętem. Współpracuję również z innymi, doświadczonymi pasjonatami łucznictwa tradycyjnego, mogę więc zorganizować stanowiska łucznicze na potrzeby większych wydarzeń.\nlekcje w małych grupach,\norganizację pokazów i warsztatów łuczniczych dla większych grup na piknikach, imprezach integracyjnych czy innych wydarzeniach,\nwypożyczenie sprzętu łuczniczego na potrzeby zdjęć czy filmów, konsultacje łucznicze.\nZainteresowanych proszę o kontakt: lucznictwotradycyjne@gmail.com\nPark Doświadczeń, Kraków\nKonwent "Tolk-Folk", Piława Górna\nWarsztaty dla Stowarzyszenia Siemacha\nDzień Dziecka, Com Com Zone, Kraków\nILE TRZEBA ZAPŁACIĆ ZA organizację pokazów i warsztatów łuczniczych dla większych grup na piknikach, imprezach integracyjnych czy innych wydarzeniach.\nPanda 6 sierpnia 2012 14:53\nCena zależy od miejsca, liczby godzin, ilości zaangażowanych osób w obsługę pokazu/warsztatu. Proszę o kontakt mailowy i podanie szczegółów: lucznictwotradycyjne@gmail.com\nharmoni 14 lutego 2014 13:21\nwysłałam maila z zapytaniem o lekcje indywidualne, ale nie mam odpowiedzi.\nMoże jakiś kontakt telefoniczny?\nPanda 13 listopada 2014 00:04\nPrzepraszam za brak kontaktu, mimo wszystko kontakt mailowy jest ze mną najskuteczniejszy! :)\ndzień dobry gdzie mogą odbywać się indywidualne lekcje dla dzieci? czy trzeba mieć własny sprzęt? Jaka jest cena?\nPanda 5 grudnia 2015 19:16\nUnknown 3 grudnia 2015 13:35\nUczestniczyłem w lekcji prowadzonej przez Wojtka. Bardzo profesjonalne podejście do tematu, ogromna wiedza i talent pedagogiczny. Szczerze polecam! Michał\nPanda 5 grudnia 2015 19:17\nDziękuję za miłe słowa - mam nadzieję, że łucznictwo tradycyjne wciągnie Cię na dłużej :)\nMarta du Vall 15 października 2017 21:22\nWidze, że postu są dość stare, ale spróbuję 😊\nCzy są jakieś ograniczenia wiekowe dla chcących zacząć się uczyć? Wiem np, że w klubie Płaszowianka min wiek to 11 lat. Jaki jest koszt lekcji indywidualnych dla dziecka? Z góry dziękuję za odpowiedź.\nPanda 15 października 2017 22:05\nZalecałbym zastosować się do zasad Płaszowianki. Pojedyncze lekcję dla dzieci w tym wieku organizuję o ile potencjalny uczestnik posiada dopasowany do swoich możliwości sprzęt. W razie pytań zapraszam pod wskazany wyżej adres.\nBeata Cywicka 28 maja 2018 11:00\nNapisałam maila z zapytaniem o organizację warsztatu dla firmy. Nie wiem czy jeszcze się Pan tym zajmuje ale uprzejmie proszę o odpowiedź :)


You are here: Home / Apetiblock cena rossmann / Stosowanie opiatow doustnie\nStosowanie opiatow doustnie Reviewed by admin on wtorek, 1 grudnia, 2015 .\nStosowanie natomiast doustnie niektórych opiatów jako leków przeciw-kaszlowych, i tak odpowiednio ograniczone, stwarza minimalne zagrożenie zależnością. Uwag tych nie należy traktować jako zachęty do zmniejszenia ostrożności, wręcz przeciwnie: opiaty jako leki przeciwbólowe nie mogą być zapisywane chorym leczonym ambulatoryjnie (z wyjątkiem nowotworów złośliwych). Pominąwszy jednak opisywane wyżej, na szczęście rzadkie, przypadki, w których nadużywanie i zależność zostały spowodowane błędami jatrogennymi, w nadużywaniu nie można nie doceniać znaczenia różnych, czynników usposabiających. Należą do nich stany nadmiernego napięcia emocjonalnego wywołane przez sytuacje konfliktowe. W stanach takich pewna część osób ratuje się ucieczką: jedni ?uciekają w chorobę” (nerwice i psychonerwice), inni ?uciekają w zależność”, np. alkoholizm. Środek uzależniający pozwala uniknąć nieprzyjemnych doznań, usuwa lęk, monotonię, nudę, pozwala widzieć wszystko przez ?różowe okulary”, znosi, brak perspektyw szarego, powszedniego dnia. Jest uderzające, że w okresie wielkich przemian społecznych (i jednostkowych) spożycie etanolu gwałtownie zmniejsza się, a w stagnacji, marazmie ? zwiększa się.. Środki uzależniające, stwarzając sztuczny obraz świata i istniejących stosunków, zwalniają również z działania i aktywnej postawy. Czyż można się więc dziwić, że okupanci podczas II Wojny Światowej byli zainteresowani w zwiększeniu spożycia napoi alkoholowych?\nwtorek, 22 grudnia, 2015 Apetit block cena\nusługa frezwoania w gdańsku