Test Recenzja Olasonic Nanocompo UA1 | Zakupek.pl\nZakupek.pl › Testy › Wzmacniacze › Recenzja Olasonic Nanocompo UA1\nRecenzja Olasonic Nanocompo UA1\n2015-07-26 14:19 Maciej Sas\nOlasonic to japoński producent oferujący mini system audio. Czy brzmienie NANO-UA1 z serii NANOCOMPO, czyli wycenianej na 3000 zł integry pod głośniki i słuchawki, jest jednak pełnowymiarowe?\nOprócz instrukcji obsługi i zasilacza (mała kostka, długie okablowanie) w zestawie jest jeszcze płaski pilot obsługujący jednocześnie transport NANO-CD1 oraz UA-1. To tabliczka z tworzywa sztucznego, z małymi, wypukłymi przyciskami. W wyposażeniu powinien być jeszcze przewód USB, którego zabrakło w sztuce testowej.\nNANO-UA1 wygląda jak miniaturka dużego sprzętu audio. Efekt jest świetny, bo proporcje zostały zachowane, a urządzenie to jednak ułamek dużej integry. Obudowa ma kwadratową podstawę o boku długości 15 centymetrów, a jego wysokość to 4 centymetry (wraz z silikonowymi nóżkami), zaś waga wynosi 890 gramów – to bardzo kompaktowe rozmiary.\nObudowa jest metalowa, matowa i lekko szorstka, a na pokrywie wytłoczono dodatkowo efektowne logo serii. Przedni panel zawiera dwa przyciski, włącznik (z diodą) oraz wybór źródła (cztery diody). Na środek trafiło wyjście słuchawkowe 3,5 mm, a prawą stronę zajmuje regulacja głośności wraz z trzema diodami oraz czujnikiem pilota.\nPanel gniazd z tyłu znajduje się na czerwonym tle, gniazda są posegregowane – z lewej trafiły wejścia (3,5 mm, koaksjalne, optyczne i USB), na środku jest gniazdo zasilacza, a prawy bok to interfejs głośnikowy.\nWykonanie jest bardzo dobrze – to wysokiej jakości materiały oraz precyzyjna obróbka. Obudowę wycięto z jednego kawałka metalu, jest ona bardzo gruba, nic się nie ugina. Mimo niewielkich wymiarów urządzenie prezentuje się bardzo poważnie i prestiżowo. Matowa obróbka jest ciekawa – to rzadko spotykane ziarniste wykończenie, które niestety łatwo się brudzi.\nRegulacja głośności jest precyzyjna – opór jest idealny, choć ruch bezskokowy. Można dostosować poziom pilotem – ten ma oddzielną, cyfrową regulację, potencjometr nie został wyposażony w silniczek, nie okręca się zdalnie. Dobrze więc nie rozkręcać mocno pokrętła, gdy planuje się korzystać z pilota.\nZmiana źródeł przebiega szybko, a do wyboru jest szereg złącz. Niestety sygnał analogowy realizowany jest poprzez mini-jacka, ale rekompensują to wymiary urządzenia. Z tyłu jest również ciasno, ale gniazda rozmieszczone są w poziomej linii, przez co kable nie plączą się i łatwo je podłączać. Warto jednak skorzystać z konfekcjonowanych kabli głośnikowych, trochę tam ciasno na przekładanie przewodów przez otwory zaciskowe, a kable mogą wtedy brzydko sterczeć poza obręb obudowy.\nUrządzenie jest bardzo kompaktowe – zmieści się nawet na niewielkim biurku. To też niska konstrukcja, która nie będzie przeszkadzać np. pod monitorem. Mimo niewielkiej wagi UA1 stoi na blacie stabilnie, a to za sprawą szerokich nóżek wysokiej jakości, które prawie przyklejają się do powierzchni mebla.\nNiestety pilot sprawdza się średnio – ma problemy z zasięgiem od boków, należy precyzyjnie wycelować go bezpośrednio w stronę czujnika, na wprost.\nPo podłączeniu do komputera sterowniki są instalowane automatycznie. Ogólna kultura pracy sprzętu pozostaje na dobrym poziomie, sprzęt nie zbiera zakłóceń z instalacji elektrycznej, nie ma problemów z potencjometrem, ale jednak delikatnie szumi, co jest słyszalne tylko z bliska.\nRecenzja Pro-Ject MaIA Recenzja Sony UDA-1 Recenzja Olasonic Nanocompo D1 Recenzja Marantz HD-DAC1 Recenzja Oppo HA-2 Recenzja Chord Mojo\nTagi: olasonic, wzmacniacz stereo, wzmacniacz słuchawkowy


Dieta Polaków. Spożywamy za mało nabiału,a za dużo alkoholu – Handel Biznes Wprost\nDodano: 1 września 2021, 09:10 2\n„Dziennik Gazeta Prawna” zebrał informacje o tym, jak zmieniła się dieta Europejczyków od wybuchu pandemii. Około 43 proc. twierdzi, że w tym czasie zwiększyli wydatki na zdrową żywność. A jak to wygląda w Polsce i to nie na poziomie deklaracji, a wyborów konsumenckich?\nW naszym kraju przestało rosnąć spożycie mocnych alkoholi i to jest niewątpliwie zmiana na plus, ale nadal na osobę przypada u nas 3,7 l rocznie; to za dużo. Zmalała również popularność piwa, którego wypiliśmy o 3,6 proc. mniej, czyli 93,6 l na osobę. To najmniej od dekady, ale nie wynika z przekonania, że kaloryczne piwo powinno zostać wyeliminowane z diety, a raczej jest efektem wielomiesięcznego zamknięcia gastronomii i braku imprez masowych w ubiegłym roku.\nZa mało mleka w diecie Polaków\nWciąż spożywamy za mało nabiału. Wprawdzie spożycie mleka wzrosło aż o 22,2 proc. w ciągu ostatnich dziesięciu lat, ale i tak jest jeszcze ogromne pole do popisu. Z Wieloośrodkowego Ogólnopolskiego Badania Stanu Zdrowia Ludności WOBASZ płynie wniosek, że spożycie mleka i produktów mlecznych przez mężczyzn wynosiło tylko 51 proc. zalecanej wartości, a przez kobiety 41 proc. Tymczasem mleko i jego przetwory znajdują się przecież na trzecim stopniu piramidy żywnościowej.\nPodatkiem w podstępny cukier\nTym, co mogło poważnie zagrozić zdrowemu trybowi życia w czasie pandemii było wzmożone zamawianie jedzenia na wynos. To była jedna z niewielu przyjemności dostępnych w tamtym czasie, ale bardzo złudna. Zamawiając jedzenie nie wiemy bowiem, co tak naprawdę jest w daniu. Nie mamy kontroli nad ilością cukru i soli, jakie zostały użyte, a to stawia pod znakiem zapytania zdrowotne korzyści takiej diety.\nA spożycie cukru rzeczywiście wzrosło i miało związek nie tyle z zamawianiem jedzenia, co przede wszystkim częstszym sięganiem po słodycze. Przez wiele miesięcy możliwości wychodzenia były ograniczone, towarzyszył nam stres i strach, a to zachęca do sięgania po coś słodkiego. W efekcie w pandemii nastąpił wzrost spożycia cukru, a co za tym idzie, odwrócenie trendu spadkowego, do którego po wielu latach doszło w 2019 r. Na koniec 2020 r. na osobę przypadało go 42,7 kg, wobec 42,1 kg rok wcześniej.\nIlość spożywanego cukru może jednak w nieodległej przyszłości spaść, a to za sprawą obowiązującego od stycznia podatku cukrowego, który obejmuje niektóre kategorie produktów zawierających cukier. W górę poszybowały przede wszystkim ceny słodkich napojów, które są w dużym stopniu odpowiedzialne za nadmierny udział cukru w diecie Polaków.


„Mocni razem” - kibice w spocie Lecha Poznań (wideo)\n- Tworząc nowy spot chcieliśmy pokazać przede wszystkim, że kibice Kolejorza to osoby w różnym wieku, zarówno kobiety, jak i mężczyźni z różnych grup zawodowych i społecznych. Mimo tych różnic, wszyscy mamy jeden wspólny mianownik, jakim jest Lech Poznań. Tę ideę odzwierciedla hasło „Mocni razem”, które zadebiutowało w 2015 roku, i o którym chcemy przypomnieć nowym filmem - opisuje Wojciech Terpiłowski, kierownik działu promocji i reklamy Lecha Poznań.\nW spocie pojawią się odniesienia zarówno do wydarzeń z życia klubu (m.in. zdobycia w ub.r. mistrzostwa Polski i szkolenia młodzieży), jak też historii Wielkopolski.\nKlip jest kontynuacją strategii komunikacji Lecha Poznań prowadzonej od połowy ub.r. pod hasłem „Mocni razem”. - Tym razem postanowiliśmy skoncentrować się na kibicach. Film ma podgrzać atmosferę przed pierwszym meczem rundy wiosennej Ekstraklasy i przypomnieć wszystkim wspierającym Lecha Poznań jak wielkie znaczenie dla drużyny ma wspólny doping i wsparcie z trybun - tłumaczy Wojciech Terpiłowski.\nSpot został udostępniony w serwisie internetowych i na profilach social mediowych Lecha Poznań.\nDołącz do dyskusji: „Mocni razem” - kibice w spocie Lecha Poznań (wideo)


Pierwsze do parku weszły Marta i Joasia. Wyglądały tak samo jak kiedyś, a jednak całkiem inaczej. Nie mówię o wielkim brzuchu Marty. Przyszła mimo, że za trzy dni miała wyznaczoną datę porodu. Mówię o tym, że między tym spotkaniem a ostatnią chwilą, gdy je widziałam minęło 15 lat.\nParkowe spotkanie klasowe, zwołane w ostatniej chwili, na ostatni moment. Jutro rano wracamy do Holandii. Marta stoi, delikatnie się uśmiech i z czułością gładzi swój brzuch. To chłopiec mówi. Joasia przytula mnie i szepcze – to moje młodsze kochanie – wskazuje roześmianego, prawie dwuletniego chłopca. Starsze kochanie to jej mąż, ale został w domu.\nPrzyjdzie tylko kilka osób, ale to te najważniejsze. To właśnie z nimi świętowałam moje urodziny, z nimi spędzałam przerwy w szkole. Ich poznałam, gdy byłam młodsza o rok od mojego syna dziś. To niemożliwe!\nWzajemnie obdarowujemy się komplementami. Nic się nie zmieniłaś! Super wyglądasz! Przyglądamy się sobie starając się dostrzec te dzieci z podstawówki nr 14, którymi kiedyś byłyśmy.\nPrzez bramę parku wchodzi Łukasz. Za rękę trzyma małą dziewczynkę. Koło niego idzie, pchając wózek jego żona. Dziewczyna o uśmiechu tak delikatnym, że uspakaja wszystko co jest wokół.\nOstatni do parku wchodzi Piotrek opowiada, że jeździł do Holandii na lawecie. A teraz już nie jeździ, nie ma popytu na graty. Przedstawiam wszystkim moje dzieci i męża.\n– Ile lat ma twój syn? Siedem.\n– A córka? Pięć. Ale duże dzieci.\nChodzimy, spacerujemy, co jakiś czas przystajemy. Wspominamy. Wypytujemy siebie wzajemnie. Tyle lat, co się z nami działo, co teraz robimy. Mamy mężów, żony, dzieci. Jesteśmy tacy nie tamci. Dopytujemy się o innych. Większość wyjechała za granicę, nie wiadomo dokładnie co się z nimi dzieje. Inni się stoczyli i nie ma ich już prawie wcale, może tylko jakieś cienie. Inni wdrapują się po krętych schodach i jeszcze próbują stać się dorosłymi. Wzdychamy i idziemy dalej.\nDzieci chcą lody. Stoję z kolegami z klasy i razem kupujemy lody dla naszych dzieci. Jakie mają być? Te brązowe i te różowe, ale nie pomarańczowe, pomarańczowe są be! Rozmawiamy o naszych dzieciach, o porodach, o ciążach. Wciąż dopytujemy się, czy Marta nie chce usiąść. Ona tylko macha ręką i idzie dalej.\nNa pożegnanie przytulamy się do siebie, przytulamy te dzieci, którymi jesteśmy jeszcze razem w naszych wspomnieniach i dorosłych, którymi się staliśmy całkiem oddzielnie. Obiecujemy sobie, że wkrótce znów się zobaczymy.\nW dół, na boki, wzwyż, ku słońcu, na stracenie, w prawo, w lewo\nKto pamięta, że to w końcu jedno i to samo drzewo…\n(J. Kaczmarski „Nasza Klasa”)


GWSH.PL - Kursy specjalistyczne dla dyplomowanych fizjoterapeutów\nKursy specjalistyczne dla dyplomowanych fizjoterapeutów\nWkrótce ruszy aż 9 nowych szkoleń!\nFizjoterapeuta lub rehabilitant, bo tak zamiennie określa się specjalistę, który, przywraca sprawność pacjentom po urazach, niesie ulgę osobom cierpiącym z bólu narządu ruchu, przyczynia się do poprawy jakości życia osób z trwałymi dysfunkcjami układu nerwowego (mózgowe porażenie dziecięce, udar).\nWbrew obiegowej opinii, fizjoterapeuta nie jest osobą po kilku kursach on-line, ale absolwentem szkoły policealnej, studiów licencjackich lub magisterskich, który jest zrzeszony w Krajowej Izbie Fizjoterapeutów. Jest to zatem zawód medyczny regulowany zapisami Ustawy z dnia 25 września 2015 r.\nZawód fizjoterapeuty wymaga ciągłego doskonalenia, ponieważ pojawiają się nowe metody i techniki terapeutyczne, nowe badania medyczne. Techniki manualne, ćwiczenia neurofizjologiczne oraz cała grupa czynników fizykalnych to narzędzia, którymi posługuje się specjalista usprawniający narząd ruchu pacjenta a które są nieustannie udoskonalane. Dlatego ta grupa zawodowa ma dużą świadomość konieczności ciągłego dokształcania i uzupełniania wiedzy praktycznej.\nW Polsce jest ponad 64 tysiące zarejestrowanych fizjoterapeutów, z czego zdecydowana większość regularnie się dokształca. Fizjoterapeuta, który pogłębia swoją wiedzę nie tylko potrafi lepiej pomóc pacjentowi, ale jak pokazują badania cieszy się większym zaufaniem pacjenta. Sympozja, zjazdy, doniesienia naukowe i fachowe czasopisma są źródłem wiedzy teoretycznej, a warsztaty, kursy i szkolenia pozwalają na doskonalenie umiejętności praktycznych.\n- GWSH jest znana z wysokiej jakości szkoleń dedykowanych fizjoterapeutom. Wpływa na to permanentne aktualizowanie wiedzy poprzez wdrażanie na rynek nowych kierunków/metod oraz dobór wysoce wykwalifikowanych instruktorów. Ponadto sprawnie działający dział administracyjny, możliwość korzystania z dofinansowań unijnych oraz dobra lokalizacja placówki przyczyniają się do wysokiego standardu usług szkoleniowych. – dr Anna Gogola, wykładowca akademicki przedmiotów związanych z fizjoterapią wieku rozwojowego, współtwórca metody DENEMS.\nGłówna Wyższa Szkoła Handlowa wychodzi naprzeciw potrzebom edukacyjnym fizjoterapeutów, dlatego co roku wzbogaca listę specjalistycznych kursów i szkoleń. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w takich szkoleniach mogą uczestniczyć tylko osoby legitymujące się dyplomem fizjoterapeuty na poziomie: technika, licencjata lub magistra. W tym roku GWSH uruchomiła aż 9 nowych kursów dla fizjoterapeutów:\nZintegrowane techniki pracy z blizną - 10 niezawodnych metod\nTerapia manualna techniką poizometrycznej relaksacji mięśni\nKoncepcja interdyscyplinarnego podejścia do zabezpieczenia narządu ruchu przed rozwojem deformacji u dzieci z dysfunkcja OUN – efekty pracy polskiego zespołu\nFizjoterapeutyczne badanie i leczenie zaburzeń napięcia mięśniowego\noraz trwający 20 dni rozłożonych w 4 modułach, jedyny w Polsce kurs\nWykorzystanie metody DENEMS w terapii osób z różnymi formami zaburzonego napięcia mięśniowego.\nPełna oferta kursów dla fizjoterapeutów wraz z terminami na www.gwsh.pl/kursy-i-szkolenia


Pierwiastek życia\nModa na zdrowy styl życia, bo o niej mowa, zagościła w życiu niejednego i niejednej z nas. Bardzo często, decydując się na „zdrowsze” życie, zaczynamy od wybrania formy aktywności fizycznej. Pamiętajmy jednak, że uprawianie sportów powinno także pociągnąć za sobą zmianę diety.\nRekomendowane przez WHO dzienne spożycie jonów potasu wynosi 3,51 grama na dzień. Wartość ta jest możliwa do realizacji przy zbilansowanej diecie, jednak niektórym nie udaje się jej osiągnąć. Dawka ta zwiększa się w zależności od trybu życia, jaki prowadzimy. Dlatego niezbędne jest uzupełnianie go odpowiednią dietą. Najlepszym źródłem potasu są świeże owoce i warzywa. Bogate w potas są suszone morele (1600 mg potasu w 100 g), migdały (780 mg w 100 g), szpinak (640 mg w 100 g), awokado (600 mg w 100 g), ziemniaki (450 mg w 100 g) czy banany (380 mg w 100g). Pamiętajmy również, aby jeść jak najwięcej nieprzetworzonych produktów.\nCzasem jednak konieczna okazuje się suplementacja potasem. Powinny ją rozważyć szczególnie osoby, których dieta jest bogata w sól i uboga w warzywa, osoby z nadciśnieniem, osoby narażone na stres oraz właśnie sportowcy i osoby aktywne fizycznie. Wysiłek fizyczny i nerwowy tryb życia mogą zwiększyć zapotrzebowanie na ten pierwiastek nawet kilkakrotnie. Powinniśmy szukać suplementów diety zawierających łatwo przyswajalny potas, dostępnych w aptekach bez recepty, np. KATELIN+. Preparat ten zawiera potas w formie mikropeletek, które uwalniają substancję w jelicie cienkim, a więc tam, gdzie jest on najlepiej wchłaniany. Ze względu na unikatową budowę, stosowanie preparatu zgodnie z zaleceniem producenta jest całkowicie bezpieczne.\nChoć największa ilość potasu wydalana jest z moczem, dużą część tego pierwiastka tracimy z potem. Najczęściej intensywnie pocimy się właśnie podczas wysiłku fizycznego. A ponieważ wzmożona aktywność ruchowa od dawna już nie jest zarezerwowana dla ciepłych pór roku, warto zadbać o zdrowie już teraz. Zimą możemy uprawiać niemal tyle samo sportów co latem – bieganie, nordic walking, jazda na łyżwach, nartach, aqua aerobic, kurs tańca… Każdy, kto zdecyduje się nie spędzać zimowych dni tylko pod ciepłym kocem, znajdzie wśród nich coś dla siebie.


Otwarta bankowość to coś więcej niż PSD2 » Fintek.pl\nOpublikowano 9 marca 2018, 11:06\nWdrożenie PSD2 zainicjowało debatę o otwartej bankowości, jednak model prawdziwie otwartego banku to coś więcej niż tylko przestrzeganie wspomnianej dyrektywy. Od czasu pierwszego projektu PSD2 z 2015 roku branża bankowa jest podzielona. Niektóre banki postrzegają otwartą bankowość w najlepszym wypadku jako koszt, a w najgorszym – jako zagrożenie.\nMuszą bowiem nie tylko zapewnić dodatkową infrastrukturę informatyczną do wspierania aplikacji podmiotów trzecich, ale ryzykują również utratę kontroli nad znaczną częścią interfejsu użytkownika, który odgrywa obecnie istotną rolę w kreowaniu marki banku. Takie banki udostępnią więc tylko te interfejsy, o których ściśle mowa w dyrektywie, zwiększając równocześnie inwestycje we własne portale bankowości elektronicznej.\nSzansa dla bankowości\nPozostałe banki traktują inicjatywę otwartej bankowości jako szansę, która przyczyni się do większej konkurencyjności, innowacyjności i – w ostatecznym rozrachunku – lepszych usług. Dzięki otwarciu się na podmioty zewnętrzne, będą mogły zapewnić tę wartość dodaną bez ponoszenia dużych nakładów na rozwiązania informatyczne, a przy okazji lepiej obsługiwać poszczególne segmenty klientów.\nDziałalność Saxo Banku tworzona była w znacznej mierze pod kątem zjawiska otwartej bankowości. Od podpisania pierwszej umowy white label w 2001 r. celem była płynna integracja platformy banku z działalnością zewnętrznych partnerów. Ostatecznie, w rzadko którym sektorze producent sprawuje wyłączną kontrolę nad dystrybucją detaliczną. Firma, która planuje prowadzić działalność w różnych częściach świata i segmentach klientów, szybko zdaje sobie sprawę z konieczności zawierania lokalnych partnerstw.\nZa przykład mogą posłużyć spółki zajmujące się handlem detalicznym. Koszulę Hugo Bossa można nabyć w firmowym sklepie tej marki, ale także w Galeries Lafayette w Paryżu, w Saks Fifth Avenue w Nowym Jorku, czy na Amazonie. Dlaczego zatem ta sama zasada nie miałaby się sprawdzić w bankowości?\nOdważne wejście w chmurę\nOpenAPI obejmował wszystkie funkcje niezbędne do budowy kompletnej platformy transakcyjnej, w tym streaming cen, wykresy, aktualizacje sald w czasie rzeczywistym, listy pozycji i zleceń, jak również, rzecz jasna, możliwość zawierania transakcji. Zalety takiego rozwiązania w kontekście wartości są ewidentne. Udostępniając ofertę bankową jako usługę dostępną w chmurze (Banking-as- a-Service), rozszerza się bazę potencjalnych klientów.\nPrzykładowo, umożliwiając chińskiemu brokerowi opracowanie własnych usług na rzecz klientów z tego regionu można skorzystać z jego wiedzy informatycznej oraz zrozumienia specyfiki działania lokalnego rynku. W obydwu przypadkach wartość dodana jest oczywista, a sposób monetyzacji jasny. Lepsze dostosowanie usług na rzecz większego segmentu klientów prowadzi do wyższych przychodów, które pojawiają się w efekcie intensywniejszej działalności transakcyjnej i inwestycyjnej.\nNa jakie potrzeby powinna odpowiadać bankowość?\nW tym momencie aplikacje spółek zewnętrznych wdrażane zgodnie z PSD2 umożliwiają jedynie pobranie listy rachunków, w tym transakcji i sald, oraz dokonywanie płatności. Podczas gdy dla klienta detalicznego bardziej przejrzysty podgląd transakcji i łatwiejsze płatności mogą mieć znaczenie, to raczej nie pozwoli to stworzyć model przychodów, który przynosiłby korzyści zarówno deweloperowi aplikacji, jak i bankowi. W tym sensie dyrektywa stanowi ważny krok naprzód w kierunku „prawdziwej” otwartej bankowości, jednak nie jest to krok ostateczny.\nOsoby, które współpracowały ze społecznością startupów/fintech, znają koncepcję MVP (Minimal Viable Product), czyli najmniejszego produktu, który można wprowadzić na rynek w celach testowych. Zamiast latami opracowywać biznesplan i analizować drogę do uzyskania optymalnego produktu, wystarczy stworzyć MVP i wprowadzić go na rynek, aby uzyskać jak najwcześniejszą informację zwrotną.\nOtwórzmy się na nowe rozwiązania\nW tym kontekście PSD2 jest w istocie bardziej MVP niż w pełni dopracowanym produktem. Mimo iż PSD2 zwykle utożsamia się z otwartą bankowością, to w istocie to pojęcie znacznie wykracza poza ramy tej dyrektywy. Możliwości i potencjalne zyski zmaterializują się tylko wtedy, gdy myślenie obecnych zwolenników otwartej bankowości zacznie wykraczać poza PSD2.\nOwszem, klienci muszą dokonywać płatności, a dzięki nowym aplikacjom stanie się to nieco szybsze i tańsze. Jednak potrzebują też dostępu do kompleksowych, tanich i prostych metod inwestowania, zawierania transakcji i zarządzania majątkiem. To właśnie na te potrzeby powinna odpowiadać prawdziwa otwarta bankowość.\n/Benny Boye Johansen, dyrektor ds. Open API Saxo Bank


Teresa Szóstko - Stomatolog, dentysta Białystok | Klinika Czar-Dent\nTeresa Szóstko – jedyna w swoim rodzaju, niepowtarzalna, ponadczasowa, idealna – to tylko niektóre określenia, jakimi obdarowywana jest nasza higienistka periodontologiczna.\nJako higienistka periodontologiczna pracuje już 25 lat, nieustannie doskonaląc swoje kwalifikacje na szkoleniach i kursach periodontologicznych. O higienie wie wszystko i chętnie dzieli się swoją wiedzą ze współpracownikami. Jej nastawienie do pracy, do ludzi, do świata sprawia, że grono jej wielbicieli (w tym Pacjentów) stale się powiększa.\nWolne chwile spędza z rodziną. Kibicuje Jagielonii Białystok


Strona główna » Studia » Kultura » Pierwsze walentynki\nRodowód tradycji Święta Zakochanych przypisuje się Anglii, chociaż zapuszczała korzenie i w kulturze francuskiej. W średniowiecznej angielskiej literaturze wzmiankę o niej umieścił w XIV wieku Geoffrey Chaucer w swych „Opowieściach Cantenberyjskich”, jako opowieść pielgrzyma opowiadającego o losowaniu w dniu świętego Walentego imion kochanek na rozpoczęty rok. O zwyczaju wspomniał też Szekspir w Hamlecie, w usta Ofelii wkładając fragment ludowej pieśni:\nWalentynkom, mimo przypisania ich świętemu Walentemu, patronowali bogini Wenus i jej syn Kupido, miłosny snajper. Był to czas, kiedy na dworze Ryszarda Lwie Serce, bohatera krzyżowych wypraw, rycerze składali śluby wierności swym platonicznym wybrankom. Śluby odnawiane były w dniu 14 lutego.\nŚwięto Zakochanych podkreślano odświętnym wystrojem wnętrz i oświetleniem. Wydrążone kabaczki i dynie, w których umieszczano świece, zyskały nazwę „Love laterns”, ściany zdobiono bukietami z suszonych kwiatów, w dekoracjach przeważały złoto i czerwień, w powietrzu unosił się aromat ziół, a stoły zastawiano potrawami przyprawionymi afrodyzjakami i o symbolicznym znaczeniu. Wśród potraw nie mogło zabraknąć owoców i ciastek w kształcie serduszek lub owalu, nadziewanych owocami.\nMiłosnymi prezencikami, czyli „Love tokens”, początkowo były symboliczne drobiazgi. Mężczyzna mógł ofiarować ozdobę lub klejnot, zwykle w postaci zapinki noszonej na ramieniu lub sercu. Popularne były „węzły miłości”, przedstawiane jako dwa połączone ogniwa łańcucha lub splecione obrączki, para złączonych serduszek lub ozdobiona koroną literka A (od łacińskiej sentencji „Amor omnia vincit” – miłość wszystko zwycięża). Kobiety dawały coś osobistego, mógł to być drobiazg wykonany własnoręcznie, pukiel włosów, detal noszonej odzieży, np. szarfa czy rękaw (w rycerskich czasach taki rękaw podczas wypraw wojennych przypinano do tarczy, stąd powiedzenie „nosić serce w rękawie”). Częstym prezentem było lukrowane na różowo jabłko, nawiązujące symboliką do owocu z rajskiego ogrodu. Słynnym ofiarodawcą takiego prezentu stał się król Anglii Henryk VIII. Umieścił je w hebanowej szkatułce zdobionej perłami i ofiarował Annie Boleyn.\nWalentynką początkowo określano krótki wiersz zawierający wyznania miłosne lub dedykowany komplement, przesyłany anonimowo przez posłańca w dniu św. Walentego w charakterze liściku bądź załącznika do drobnego prezentu.\nZa pierwszą walentynkę uważa się wiersz miłosny wysłany do żony z okazji dnia św. Walentego przez poetę Karola, Księcia Orleańskiego, w 1415 roku z więzienia w Tower, w którym był osadzony, a jego samego za pierwszego nadawcę walentynki. Kartka przechowywana jest w British Museum.\nZa pierwszą nadawczynię walentynki uważa się rycerską córkę, Margery Brews, która w lutym 1477 roku, pisząc do narzeczonego list, dołączyła do niego krótki wiersz miłosny własnego autorstwa.\nLiścikom i bilecikom wyrażającym uczucia zazwyczaj starano się nadać indywidualną treść i formę, podkreślając ich wyjątkowość. Zdobiono je malowidłami, dopasowywano treść madrygału, by litery kolejnych wierszy były zgodne z imieniem ukochanej osoby, tworząc akrostychy, wycinano, wytłaczano lub dziurkowano we wzory, czasem wykańczano koronkami, składano w przemyślne kształty. Niekiedy treść szyfrowano w formie rebusów, w których słowa zastępowano ilustracjami, lub na wielokrotnie złożonym papierze pisano w taki sposób, aby odczytane mogły być jedynie po odpowiednim złożeniu karty. Często przeradzały się one w prawdziwe dzieła sztuki, barwione, złocone, a nawet ozdabiane klejnotami.\nZwyczaj wymiany ręcznie wykonywanych kart walentynkowych rozpowszechnił się w połowie XVII wieku. Z biegiem czasu i rozwojem techniki zastąpiły je karty drukowane czarnym tuszem, a następnie ręcznie zdobione koronkami lub wstążkami i kolorowane. Prawdziwe koronki zastąpiono papierowymi w połowie XIX wieku, a pod jego koniec kartki produkowano już maszynowo i stały się ogólnie dostępne i tanie, a dzięki rozwojowi poczty łatwe w przesłaniu. Walentynki zaczęto też umieszczać jako anonse w prasie, a pod koniec wieku XX wysyłano je już jako kartki elektroniczne. Straciły jednak na uroku. Banalne, masowo powielane wzory, coraz częściej z gotowymi tekstami i trącące kiczem.\nŚwięto Walentynek rozpowszechniało się, wzbogacane elementami innych kultur. W nawiązaniu do antycznych tradycji nadal losowano imiona, czasem wzorem zwyczajów rycerskich i dworskich, nosząc je przypięte do rękawa, przesyłano walentynkowe liściki, obdarzano się prezentami i wróżono.\nPaletę symboli i ukrytych znaczeń uzupełniano, rozbudowując ją o mowę kwiatów i kolorów, okraszając znakami miłości, trwałości, szczęścia i powodzenia. Serduszka, Kupidynki, tulące się gołębie, łabędzie splecione szyjami w kształt serc, słoniki i inne zwierzątka, kłódki i kluczyki, podkówki, kwiaty i koniczynki stały się nieodłącznym elementem walentynkowych dekoracji.\nWalentynkowe święto trafiło do wielu krajów europejskich, kolonii angielskich i francuskich, a wraz z falą osadnictwa do Ameryki, gdzie zakorzeniło się wyjątkowo mocno. W Stanach Zjednoczonych stało się symbolem amerykańskiego stylu życia. Przesłodzone i skomercjalizowane, zalatujące wyświechtanym banałem i ramotą, napędzane przemysłem i sztucznie promowane, może wzbudzać zrozumiałą niechęć swoją infantylnością. Ale w dzisiejszych czasach wszystkie święta wykorzystuje się do celów komercyjnych, a przemysł zalewa świat świątecznymi produktami i gadżetami, Walentynki nie stanowią pod tym względem wyjątku.


Ktoś wygrał w Lotto ponad 10 mln zł! | Gazeta Lubuska\nKtoś wygrał w Lotto…\nKtoś wygrał w Lotto ponad 10 mln zł!\noprac. (vp) 17 października 2016, 10:42\nSobotnie losowania gier LOTTO przyniosły wiele wysokich wygranych. Najwyższa z nich padła w Oławie. Mowa o „szóstce” w Lotto w wysokości 10.500.579,60 złotych. Totalizator Sportowy\nSobotnie losowania gier LOTTO przyniosły wiele wysokich wygranych. Najwyższa z nich padła w Oławie. Mowa o „szóstce” w Lotto w wysokości 10.500.579,60 złotych. Jest to pierwsza tak wysoka wygrana odnotowana w tym mieście.\nSzczęśliwy punkt LOTTO mieści się w Oławie przy ul. Iwaszkiewicza 14 (Kaufland). Nowy Lottomilioner zaufał swojemu szczęściu i zagrał na chybił trafił. Wśród kupionych przez niego kilku zakładów gry znalazł się ten najważniejszy, wart ponad 10,5 mln złotych. Oto sześć wylosowanych 15 października liczb: 9, 17, 21, 25, 29, 38.\nTo nie jest jedyna sobotnia wysoka wygrana. W gdańskiej kolekturze przy ul. Maki 43 ktoś wygrał 130 tys. złotych w Multi Multi Plus (trafione 8 z 8 wylosowanych liczb i Plus). Padły też trzy „piątki” w Mini Lotto. Każda warta 94.193,40 zł. Pierwszą odnotowano w Połańcu (punkt LOTTO przy ul. Czarnieckiego 1), drugą w Tarnowie, (kolektura przy ul. Koszyckiej 4 - Gracz zagrał systemem), a trzecią w Grójcu (ul. Kozietulskiego 1/1).\nZobacz też: „Piątka” w Mini Lotto w Wilkowie. Ktoś wygrał 60.437,30 zł\nZobacz też: Szczęśliwiec zgłosił się po 35 milionów. "Może potrzebował czasu, by ochłonąć?


Drewniane skrzynki na piwo - Produkty z drewna - Opifex-ska\nRealizacje skrzynek drewnianych na piwo\nSkrzynki na alkohol to jeden z najbardziej popularnych wyrobów z drewna. Nasza firma specjalizuje się w produkcji opakowań, których przeznaczeniem jest odpowiednia oprawa wszelkiego rodzaju trunków. Do tych produktów należy drewniana skrzynka na piwo. Wszystkie wykonujemy według własnego projektu, który łączy w sobie nie tylko trwałość i precyzję wykonania, połączoną z najwyższej jakości materiałami, ale i nowoczesność i niepowtarzalny design. Nasi profesjonalni projektanci w ścisłej współpracy z technikami opracują dla Ciebie wzór, który poszerzy Twoją ofertę. Zastanawiasz się, czy i w Twoim biznesie sprawdzi się skrzynka drewniana na piwo? Jesteśmy przekonani, że tak! Dla kogo jest przeznaczona nasza oferta? Stworzyliśmy ją z myślą o:\nwłaścicielach sklepów i hurtowni z pamiątkami,\nagencjach reklamowych i marketingowych mających na celu promocję,\nwłaścicielach restauracji, barów i browarów,\nwłaścicielach sklepów z artykułami gospodarstwa domowego.\nJeśli i Ty działasz w którejś branży przedstawionej powyżej, to konieczne zastanów się nad tym, aby wprowadzić u siebie te drewniane skrzynki.\nSkrzynka na piwo drewniana\nCo sprawia, że nasze skrzynki drewniane świetnie sprawdzą się w tak różniących się od siebie branżach? Przede wszystkim możliwość znakowania. Grawer laserowy, czy tampodruk nada im oryginalności i niepowtarzalnego charakteru, a umieszczone logo zwiększy świadomość Twojej marki. Dodatkowo na życzenie Klienta możemy indywidualnie wyposażyć te skrzynki na alkohol w dodatki takie jak otwieracz, czy ozdobne okucia. Jako producent opakowań drewnianych dajemy również możliwość wykonania ich z różnych gatunków drzew — twardych, miękkich, jak i również egzotycznych.\nWykonane w naszej firmie drewniane skrzynki na piwo mogą być również doskonałym pomysłem na prezent dla partnerów biznesowych. Jeśli jesteś właścicielem dużej i cenionej firmy to i Ty sprawdź naszą ofertę. Nasze wieloletnie doświadczenie sprawi, że wspólnie znajdziemy i obierzemy odpowiednią ścieżkę w biznesie.


O ludowych wycinankach w Muzeum Wsi Radomskiej - Radio Plus Radom\nniedziela, 13 września 2020 14:21 / Autor: Weronika Chochoł\nWycinanki służyły do ozdobienia starych chałup - miały ożywiać ciemne wnętrza.Polska wycinanka zaistniała w XIX wieku, kiedy do Polski sprowadzono maszyny produkujące papier na rolce, również papiery barwione i glancowane. - Gospodynie były wniebowzięte, bo wreszcie miały kolorowe wycinanki. Oczywiście wcześniej też wycinanki powstawały, ale trzeba było je czymś zabarwić - wyjaśnia Jolanta Falkiewicz - twórczyni ludowa, która prowadziła warsztaty z robienia wycinanek.Największy rozkwit wycinanek datuje się na lata 60. XX wieku, kiedy zajęła się nimi Cepelia. - Jak one były sprzedawane za granicą, zwłaszcza wśród Polonii - podkreśla Jolanta Falkiewicz.\n- Tradycja i sposoby robienia wycinanek przekazywane były z pokolenia na pokolenie. Każda dziewczyna chwaliła się swoimi wycinankami przed kawalerami - mówi Jolanta Falkiewicz:\nWszelkie ozdoby wykonywano głównie na Wielkanoc:\nDobrym czasem na robienie ozdób były również jesienne długie wieczory. - Kobiety miały wtedy okazję nie tylko do spotkań towarzyskich, ale również do zdrowej konkurencji - mówi Michalina Grzeszczyk z Muzeum Wsi Radomskiej:\nPodczas warsztatów dzieci pod okiem Jolanty Falkiewicz mogły wykonać wycinankę i zabrać ją ze sobą. Jeśli natomiast ktoś dopiero chciałby rozpocząć swoją przygodę z tą formą sztuki ludowej, twórczyni podpowiada, jak się za to zabrać:\nW niedzielę w Muzeum Wsi Radomskiej swoimi pracami wykonanymi na szydełku chwaliła się pani Krystyna Kołtun z Cudnowa. Robienia na drutach i szydełkowania nauczyła się od swojej mamy. Teraz sama chce dzielić się umiejętnościami z młodszymi pokoleniami:\nZwiedzający radomski skansen podkreślają, że tego typu warsztaty ubarwiają czas spędzony w Muzeum, a przy okazji pozwalają się czegoś dowiedzieć:\nRodzinne warsztaty w Muzeum Wsi Radomskiej odbywają się od połowy lipca. Do tej pory można było zapoznać się z obróbką drewna, produkcją napojów i przetworów owocowych, tajnikami bartnictwa, zielarstwa, tkactwa, garncarstwa, zabawkarstwa i plastyki obrzędowej. Zaplanowane na następne niedziele rodzinne warsztaty w radomskim skansenie dotyczyć będą kolejno: drewnianych sprzętów domowych i wykopków.\nMuzeum Wsi Radomskiej Skansen Radom Radom Michalina Grzeszczyk Jolanta Falkiewicz wycinanka wycinanka ludowa warsztaty rodzinne