Severus Snape i paradoks czasu: II\nA/N: Trochę mi się zeszło. Najpierw brak weny, następnie brak czasu,\nale potem jak zwykle Snape wlazł mi na głowę. Enjoy!\nDraco Malfoy został wyrwany ze snu bladym świtem o czternastej, co już na tym etapie stanowiło fatalny początek dnia. Na domiar złego źródłem hałasu wwiercającego się prosto w przepełnioną kacem czaszkę nowego pana Malfoy Manor okazało się bezlitosne walenie w drzwi wejściowe. Niezapowiedziani goście nie dawali za wygraną nawet wtedy, gdy Draco przez pięć minut przewalał się w pościeli i udawał, że nikogo nie było w domu. W końcu się poddał. Zbiegłszy po śliskich schodach, nerwowo dowiązując po drodze szlafrok ozdobiony na piersi rodowym herbem, machnięciem różdżki otworzył ciężkie wrota, by zaraz potem błyskawicznie zamknąć je ponownie.\n— O nie! Nie, nie, nie! — Oparł się o nie i dla pewności docisnął do framugi całym ciężarem ciała.\n— Ależ Draco!\n— Nie nabiorę się na to więcej!\n— Co? — Głos po drugiej stronie był szczerze zdumiony, co Draco uznał za skrajną bezczelność.\n— Czy wyście tam poszaleli?! — krzyknął. — Naprawdę ktoś z was przechował jego tłuste kłaki tylko po to, by na urodziny sprezentować mi wylew?!\nNastała pełna napięcia cisza.\n— Salazarze, to już czerwiec?\n— Severusie, nie teraz.\n— Sprzedają gdzieś kartki z życzeniami „Przyjmij proszę te zaległe dziesięć kartek“?\n— Idźcie precz, nie mam czasu na wygłupy z eliksirem wielosokowym!\n— Draco, na Godryka… — Minerwa McGonagall próbowała go ubłagać, natomiast bardzo znajomy głos Mężczyzny-Który-Świetnie-Udawał-I-Na-Pewno-Severusem-Nie-Był oznajmił spokojnie:\nZamek szczęknął zdradziecko, a drzwi stanęły otworem przy akompaniamencie skrzypienia zawiasów i kilku niecenzuralnych słów Malfoya. Dyrektorka zaraz wyrwała mistrzowi eliksirów odebraną sobie podstępem różdżkę i przekroczyła próg.\n— Jak śmiesz?! — warknął Draco, obracając się do Minerwy efektownym piruetem, mało się przy tym nie zabijając na śliskiej posadzce. Ten chwilowy spadek formy zamaskował zaraz pełnym wyższości grymasem.\n— Jest czternasta. To więcej niż stosowna pora na wizytę — uznała dyrektorka, podczas gdy Z-Pewnością-Nie-Snape wykrzywił się tak okropnie i sardonicznie, niemal perfekcyjnie naśladując pierwowzór, że gdyby Draco nie wiedział lepiej, mógłby dać się nabrać.\n— Co to ma być? — Machnął ręką w stronę uzurpatora, który rozejrzał się po hallu z nagłym zainteresowaniem.\n— Wpadłem z wizytą.\n— Zza grobu?!\n— Wszystkiego najlepszego. — Oszust uśmiechnął się w sposób sugerujący rychły koniec wszystkiego, a Dracona mimowolnie przeszedł dreszcz grozy. Zaraz jednak odzyskał rezon:\n— Wątpliwej jakości życzenia, uznaję to za kompletną zniewagę i żegnam!\n— Draco — spróbowała znów McGonagall. — Jest to sprawa niezwykle delikatna, sam rozumiesz, że Severus nie mógł… Nie mogłam go trzymać w Hogwarcie, to-…\n— To nie jest Severus! — zakrzyknął naraz Malfoy. — Co to za cyrki?! Jak w ogóle można!\n— Sama miałam pewne wątpliwości, ale-…\n— Cóż. — Zacisnęła usta. — Gdy w samym środku tygodnia otwiera ci się w lochach międzygwiezdny portal, zaczynasz patrzeć na pewne rzeczy z nowej perspektywy! — Zabrzmiała naraz całkowicie poważnie, przez co Draco zaczął rozważać maleńką, tycią możliwość, że być może… Być może jednak zwariował i powinien sam sobie dać w twarz choćby za niezabezpieczenie drzwi lepszymi urokami.\n— Kim jest ten facet? — warknął, kiwając podbródkiem w stronę oszusta.\n— Bez przesady. — Ten skrzywił się i zgrzytnął zębami zupełnie jak oryginał.\n— Cóż, jedno ci trzeba przyznać — dajesz równie denne prezenty co on. — Draco zmierzył go surowym spojrzeniem.\n— Kupiłem ci twój pierwszy zestaw Małego Warzyciela! — oburzył się nagle obcy.\nDraco, zastanowiwszy się nad tą informacją, uznał, że uzurpator był albo świetnie doinformowany, albo… Nie. Nie, nie, nie. Na pewno nie.\n— Jak już mówiłem, Minerwo, bardzo doceniam ten nagły napad troski o moje poczucie humoru, być może w przyszłym roku w końcu sprawisz mi tego kucyka, o którego-…\nAbsolutnie-Nie-Snape prychnął drwiąco, mamrocząc coś o tym, jak jego zestaw „Mój pierwszy eliksir“ to najlepszy prezent, na jaki było go w tamtym momencie stać. Potem dodał coś o podłej nauczycielskiej pensji, zerkając na Minerwę oskarżycielsko. Draco postanowił uświadomić go dokładnie jak bardzo się mylił. Jeżeli nie mógł wyżyć się na prawdziwym Severusie, to chociaż odbije sobie na podróbce:\n— Bezsprzecznie, genialny podarunek, Sever. — Uśmiechnął się ironicznie. — Wszak każdy trzylatek marzy, by samodzielnie wysadzić się w powietrze!\n— Nie dodają tam takich eliksirów, musiałbyś być wyjątkowym Longbottomem, żeby dać radę-…\n— Hm? — wykrzywił się na nowo. — Co znowu, Minerwo? Bohaterowie wojenni są, jak rozumiem, poza nawiasem wszelkich przytyków?\n— Neville pomógł nam pokonać-…!\n— Ach tak? — Stoję-Tu-Sobie-I-Bezczelnie-Udaję-Zmarłego zaczął się kiwać w tył i w przód, uśmiechając coraz bardziej wrednie, a dyrektorka gotowała się coraz mocniej.\n— Taak? A to ci dopiero. Wybacz, akurat to mnie ominęło. — Przeszedł się spokojnie korytarzem i stanął naprzeciwko marmurowego popiersia Hannibala III Malfoya. — Być może ze względów leżenia gdzieś odłogiem, porzucenia w zapomnieniu… — Odciął się całkowicie od rozmowy, udając, że podziwia kunszt artystyczny, tym samym zwalając na Minerwę całą odpowiedzialność wyjaśnień. Draco tymczasem podszedł do niej i zacisnął pięści.\n— Co to za pajac? — Wskazał oskarżycielsko oszusta, który poskrobał paznokciem w nos popiersia, sprawdzając szlachetność marmurowego szlifu. — Ostrożnie! — ryknął przewrażliwiony na punkcie wystroju właściciel.\nSnape — to jest bezczelny przebieraniec — zignorował go w pełni. Tymczasem McGonagall zaczęła pokrótce wyjaśniać całe zajście, a im więcej mówiła i im dalej brnęła jej niepodważalnie absurdalna z początku historia, tym bardziej Draco w końcu dochodził do wniosku, że być może dzisiejszy kac jest nie tyle pozostałością, co przedłużeniem wczorajszego upojenia alkoholowego, a on sam musi mieć omamy. Tak. To jedyne wyjście. Nie dała mu jednak dojść do słowa, dopóki nie opowiedziała mu o wszystkim, a gdy skończyła snuć tę nieprawdopodobną bajkę, wszak bajka to być musiała i jednocześnie podły zamach na jego życie — i to w urodziny!, Malfoy nie wiedział już nawet, co mógłby na to wszystko powiedzieć. Dlatego właśnie milczał i zastanawiał się tylko, kiedy nastąpi odpowiedni moment, by znów spróbować wypchnąć tę dwójkę za drzwi.\n— … dlatego sam widzisz, że nie mógł zostać w Hogwarcie. Uczniowie są przerażeni. Na tym etapie krążą już o nim legendy…\n— A profesor Goodart? — Draco nagle spoważniał.\n— Trudno powiedzieć. Magomedycy oczekują pełnej rekonwalescencji, choć na razie rokowania są mgliste.\n— Ha! — Coraz-Bardziej-Wyglądający-Na-Snape’a-Facet stanął przed ogromnym, magicznie ożywionym portretem Lucjusza Malfoya, który spojrzał na niego z pogardą z wysoka.\n— Lucjusz kazał sobie odmalować takie badziewie? — Tu nastąpiło pewne rozbawienia spojrzenie Minerwy, która jeszcze nie zdążyła go poinformować o jego własnym, ogromnym obrazie, który zdobił ścianę Pokoju Wspólnego Slytherinu. Nie wspominając o portrecie w gabinecie dyrektorskim, choć ta rama ze względów bliżej nieznanych pozostawała pusta.\n— Niekoniecznie kazał, to znaczy… — Draco zrobił zbolałą minę, gdy nagle postać na obrazie zamachała rękami i krzyknęła piskliwie:\n— Przepraszam? — zainteresował się Snape.\n— Dzbanek! — Ćwierknął wymalowany Lucjusz, kładąc ręce na biodrach i obracając się kilka razy wokół własnej osi.\n— Tak, Lucjusz nie do końca wykalkulował tu wszystkie za i przeciw. — Młody Malfoy podszedł do obrazu i zdecydowanym ruchem pociągnął wiszący obok sznur, który w dosłowny sposób spuścił na tą oczywistą fuszerkę zasłonę milczenia. Szmaragdową, w dodatku.\nSnape uniósł jedną brew, gdy tymczasem Minerwa bardzo starała się nie roześmiać. Jej policzki poróżowiały i się wydęły, gdy tymczasem Draco poczuł nagły powrót wcześniejszej migreny.\n— Nie do końca był skłonny wysłuchać wszystkich głosów rozsądku, które podpowiadały, by nie malować takich portretów jeszcze za życia głównego obiektu. — Machnął z rezygnacją w stronę olejnej katastrofy, która nadal wykrzykiwała nonsensy zza zasłony. — Efekt jaki jest, każdy widzi.\n— Zaraz, zaraz. Lucjusz żyje? — Ku zdumieniu McGonagall, Severus nagle się ożywił.\n— Jest… W Azkabanie — powiedziała, możliwie jak najciszej, na co Draco zgromił ją spojrzeniem.\n— Przepraszam, ściszyłaś głos w obawie, że usłyszę cię ja czy jego portret? Bo uwierz mi, że od dawna jestem świadom.\n— Więc co u niego? — Stoję-Sobie-Bezczelnie-I-Nawet-Nie-Powiewam-Czarną-Szatą uśmiechnął się tak perfidnie, że Draco zaczął go podejrzewać o kompetencje aktorskie. Nikt, ale to nikt nie umiał się tak krzywić z wyjątkiem…\n— Nie wiem i nie obchodzi mnie to! — zakrzyknął i pomaszerował w stronę drzwi. — A teraz jeśli państwo pozwolą, żegnam.\n— Niedługo wychodzi za dobre sprawowanie — dodała szybko Minerwa, posyłając Draco zbolałe spojrzenie. — Och, i tak by się dowiedział, to podwójny szpieg! — krzyknęła, gdy ten wysyczał coś pod nosem o groźbie rychłego końca jej żywota.\n— Teraz już chyba nawet potrójny, przypuszczam, że status zmarłego dodaje mi animuszu… — Oszust próbował zajrzeć za zasłonę, co Draco potraktował jako jawny afront i odciągnął go za wyświechtaną szatę.\n— Sam rozumiesz, że musisz go tu ukryć! — wtrąciła nagle Minerwa, zaczynając mówić bardzo szybko i świadomie ignorując wszelkie protesty Dracona. — Nie może zostać w zamku, tylko u ciebie będzie dość bezpieczny! Kto wie jakie znajdą na niego paragrafy po tylu latach. Czeka go zniesławienie, być może Azkaban, wizyta w jakimś urzędzie-…! — W miarę mówienia wycofywała się coraz bardziej w stronę wyjścia, a Draco dreptał za nią, próbując ją przekrzyczeć. Bezskutecznie. Drzwi zamknęły się z trzaskiem, a gdy ponownie je otworzył, usłyszał tylko głośny huk teleportacji. Ze złością odwrócił się w stronę nieproszonego gościa, który w jego mniemaniu reagował na zaistniałą sytuację aż za spokojnie.\n— Nie jesteś Severusem! — warknął. — A ja nie potrzebuję współlokatora.\n— Przeciwnie — odparł tamten, posyłając mu uśmieszek z rodzaju tych, które niegdyś, w jego najlepszych latach, wzbudzały w pierwszorocznych Puchonach ataki histerii.\nDraco spoważniał, ale zaraz potem zatrzasnął wrota Malfoy Manor i poszedł do salonu.\n— Tak czy siak, lepiej się zbieraj do domu, koleś. Wasz mały Zakon już i tak za dobrze się bawił na mój koszt. — Poszedł prosto do barku i nalał sobie szklankę whisky.\nChoć, gwoli ścisłości, Draco nie przepadał za whisky. Dlatego w tajemnicy przed gośćmi, duchami przodków i samym sobą trzymał w karafce mrożoną herbatę, którą teraz, rozparty na krześle, bezczelnie sączył z rodowych kryształów Blacków. Uzurpator tymczasem rozejrzał się po salonie, przysiadł się naprzeciwko Malfoya, ale zaraz potem zmienił pozycję i podszedł do barku.\n— Czego się tak wiercisz? — warknął Draco. — Nie musisz udawać, nawet Sever nie miał takiej paranoi. Możesz usiąść, do diaska!\n— Ten szlafrok jednak lepiej wyglądał na Lucjuszu — odparł tamten.\n— Co masz na myśli?! — syknął Malfoy z absolutnym oburzeniem.\n— Cóż. — Snape obmacał barek i bez trudu otworzył sekretny schowek Malfoya seniora, z którego wyciągnął nieco przykurzoną butelkę świetnego rocznika Ognistej.\nDraco z wrażenia aż się wyprostował w fotelu, a Snape tymczasem podniósł whisky do światła i uśmiechnął się z satysfakcją.\n— Po pierwsze albo trzymaj nogi razem, albo ubierz coś pod ten szlafroczek.\nProfesor Vector pokręciła z powątpiewaniem głową.\n— Nie… nie jestem nawet w stanie odpowiedzieć, Minerwo. — Podeszła do portalu, z którego wciąż wypływały drobiny kryształowego piasku. Świetlisty dym unosił się pod sufitem pracowni eliksirów, a czarno-pomarańczowa czasoprzestrzeń w dziurze burzyła swoim własnym rytmem.\n— Kiedy to się pojawiło? — Profesor numerologii wyciągnęła przed siebie rękę, ale dyrektorka zaraz ją powstrzymała.\n— Lepiej nie — ostrzegła.\nDruga czarownica spokojnie odsunęła się na bok, choć przez jej głowę nadal przelatywało mnóstwo pytań i teorii.\n— Jesteś w stanie go zamknąć? — zapytała poważnie Minerwa.\n— Chyba żartujesz! Żaden żyjący czarodziej nawet nie pamięta istnienia portali. Mogę rozpracować jego pole, ale nawet to nie powie nam za wiele. — Schowała różdżkę do kieszeni szaty. — Wiesz już, czy to co przez niego przeszło to naprawdę Severus?\n— Na razie musimy to zachować między nami.\n— Powodzenia! — Vector nagle parsknęła śmiechem, który całkowicie zburzył nastrój poważnej sytuacji.\nMinerwa zmarszczyła ciemne brwi, udając, że tego nie słyszała.\n— To tylko kwestia czasu, aż wieść się rozniesie po całym zamku. Byłabym zaskoczona, gdyby już się nie rozniosła.\n— Minerwo, rozmawiamy tu o przepełnionych hormonami nastolatkach, którzy są żądni sensacji. Myślisz, że nie wiedzą już o tym, że biedna Joan jest w Mungu?\nMcGonagall postanowiła to przemilczeć.\n— A co z naszą biblioteką? — Zmieniła szybko temat.\n— Może znajdziemy coś o portalach w dziale Ksiąg Zakazanych?\nVector uśmiechnęła się kpiąco.\n— Nie po tym, co Voldemort z nim zrobił.\n— A ty wciąż o tym… — Dyrektorka machnęła ręką i odeszła w stronę drzwi.\nCałe to buzowanie i falowanie ciał niebieskich wzbudzało w niej niepokój. Vector poszła za nią, oglądając się jeszcze przez ramię.\n— To były jedne z największych magicznych zbiorów w całej Wielkiej Brytanii, mam prawo się burzyć — burknęła do Minerwy, która z surową miną zamknęła klasę na klucz.\n— I przez dziesięć lat udało nam się odbudować ich znaczną część.\n— Część — żachnęła się.\n— Na Godryka, Septimo, to tylko książki!\nMłodsza czarownica zrobiła minę, która sugerowała, że da McGonagall jeszcze jedną szansę na wycofanie tych słów, co dyrektorka skrupulatnie zignorowała. Profesor numerologii postanowiła zatem taktycznie zmienić temat:\n— Jak twoi Gryfoni?\n— Daj spokój, to Gryfoni.\nSeptima rzuciła drzwiom klasy ostatnie spojrzenie, zanim obydwie opuściły lochy.\n— Mają genetyczne doświadczenie w znoszeniu terroru Snape’a, hm?\nDyrektorka zdawała się nie być rozbawiona jej docinkami, więc dała sobie spokój.\n— Lada moment będzie o nim wiedział cały zamek, Minerwo. — Nagle zrobiła się całkiem poważna. — Kto wie, czy któryś z tych bardziej bezmyślnych nie napisze o wszystkim w liście do domu.\nMcGonagall odwróciła się do niej na schodach, ale zaraz potem podjęła wspinaczkę. Vector przyspieszyła nieco i podbiegła do niej, równając się krokiem.\n— Nie utrzymasz tego w tajemnicy.\n— Utrzymam tak długo, jak się da — odparła uparcie. — Nie dam sobie wprowadzić Ministerstwa na głowę.\n— Cóż, tu się akurat zgadzamy. — Skrzywiła się, chwilę ważąc słowa i zadając kolejne nurtujące ją pytanie:\n— A co z Malfoyem?\n— Skąd miałabym wiedzieć? — burknęła nieco ostrzej, niż zamierzała.\n— Minerwo, proszę cię. — Zatrzymały się na środku wąskich, kręconych schodów prowadzących do hallu przy wiadukcie. Septima spojrzała na dyrektorkę z góry, próbując wyczytać cokolwiek z jej twarzy. Niestety, jak zwykle pozostawała enigmą.\n— Jeżeli mam ci pomóc nie możesz przede mną zatajać istotnych szczegółów, inaczej to nie ma sensu.\n— To nie są istotne szczegóły — zaparła się.\n— W takim razie czemu poszłaś po pomoc akurat do niego?\n— Skąd w ogóle wiesz, że u niego byłam!\nSeptima zrobiła pełen wyższości grymas, którego Minerwa szczerze nienawidziła. Pomimo ich wieloletniej przyjaźni, chyba nigdy nie będzie w stanie polubić jej najbardziej ślizgońskich cech.\n— Dobrze — wycedziła w końcu przez zęby, a potem rozejrzała się konspiracyjnie dookoła. — Ale nie tutaj.\n— Salazarze, zachowujesz się jakbyśmy grały w filmie noir.\nMcGonagall wskazała jej grupkę przyczajonych niedaleko drugorocznych Krukonów, którzy gdy tylko je zauważyli kiwnęli z szacunkiem głowami i udali, że studiują niezwykle uważnie ramę wielkiego portretu śpiącego czarodzieja. Ten, wybudzony ze swojej drzemki, zaczął wyklinać na bezczelną młodzież w wymarłym już dialekcie siedemnastowiecznej portugalskiej prowincji. Brzmiał on jednak na tyle złowieszczo i „szeleszcząco“, że z powodzeniem spełnił swoje zadanie odgonienia intruzów.\nGdy młodzież przebiegła z piskiem przez korytarz, Minerwa nie miała nawet energii, by ją strofować. Weszła zamaszyście na ruchome schody, a Septima w milczeniu potruchtała za nią. Dopiero gdy zamknęły się za nimi drzwi gabinetu dyrektorskiego, dyrektorka poczuła się swobodniej. Opadła na krzesło i wpatrzyła się w puste tło obrazu, który niegdyś był portretem Severusa Snape’a.\n— To wszystko jest tak nieprawdopodobnie skomplikowane…\n— Jak dla mnie po prostu nieprawdopodobne. — Septima machnięciem różdżki przywołała do siebie dwie filiżanki i ulubiony imbryk Minerwy.\nZajęła się przygotowywaniem herbaty. Cały dzień mając do czynienia z abstrakcyjnymi wartościami liczbowymi, a następnie międzygalaktycznymi portalami, z przyjemnością skoncentrowała się teraz na czymś przyziemnym. Druga czarownica natomiast wciąż się zbierała, by zacząć mówić. Gdy w końcu się przełamała, Septima ani myślała jej przerywać:\n— Sama do końca nie wiem, co się stało. Kilka godzin temu wszystko wyglądało normalnie, aż nagle… Cały zamek się zatrząsł. Myślałam, że wylecimy w powietrze! — Przyjęła z wdzięcznością filiżankę i herbatnika.\n— Potem wpadła do mnie jedna z moich Gryfonek, cała rozhisteryzowana. Zaczęła mówić o tym, jak to ktoś wyszedł ze ściany i przestraszył biedną Joan. Naturalnie uznałam, że czyjś eliksir musiał wybuchnąć i nastąpiła reakcja… Dziewczyna wyglądała, jakby ktoś rzucił na nią Confundusa. Dopiero kiedy zeszłam do lochów i zobaczyłam…\nSeptima w pełnym napięciu zajęła miejsce naprzeciwko i objęła swoją filiżankę dłońmi.\n— Snape’a — powiedziała.\n— Tak. — Minerwa spojrzała jej prosto w oczy. — Nie wiem jak, nie wiem czemu, ale to był on.\nPrzypomniawszy sobie rzucanie książkami i ten niewypowiedzianie sarkastyczny ton głosu, prawie się wzdrygnęła.\n— O, tak. Jestem pewna.\n— Więc dlaczego Malfoy?\n— Dlaczego zabrałaś go do Malfoya?\n— Przecież nie mógł zostać tutaj! — Upiła łyk za gorącej jeszcze herbaty, ale nie chciała dać po sobie poznać dyskomfortu.\n— No tak, ale… Malfoy? — Septima założyła nogę na nogę. — Sama nie wiem, nawet po tylu latach nie mam do niego za grosz zaufania.\n— Draco nie jest swoim ojcem — odparła twardo Minerwa. — Tego możesz być pewna.\n— Nadal nie jestem przekonana. — Skrzywiła się. — Ten cały jego biznes tak bardzo przypomina Lucjusza…\n— Bez przesady — ucięła. — Nie ma powodu się zapędzać w stereotypy.\n— Wiesz, nie mówię, że każdy adwokat to od razu wampir bez cienia empatii…\n— Ale? — Minerwa uniosła brwi w oczekiwaniu na dalszą część zdania.\n— Nic, to właściwie wszystko, co sądzę o prawnikach.\nDyrektorka odchyliła się na krześle i machnęła ręką, co zdawało się tylko podjudzić drugą nauczycielkę do dalszego forsowania argumentów:\n— Daj spokój, nie wmówisz mi, że go lubisz.\n— To zupełnie inna para kaloszy, gdy masz do czynienia z człowiekiem, który dorastał na twoich oczach.\n— I po drodze został Śmierciożercą — wtrąciła ironicznie.\n— Przestań. Czasami mam dosyć tego twojego upraszczania wszystkiego.\n— Cóż, całymi dniami siedzę w runicznych tabelach i cyferkach, nie miej mi za złe, że pod wieczór chcę się trochę pośmiać.\n— Jak zwykle czyimś kosztem? To nie są żarty, Septimo! A Draco z pewnością nie jest złym człowiekiem. Nie zaufałabym przecież komuś, kogo nie uważałabym za-…\n— Dobrze, już dobrze. — Vector uniosła ręce w obronnym geście i naraz zapragnęła, by w jej filiżance z herbatą znalazł się jakiś mocniejszy trunek.\nKompletnie zeszły z głównego tematu, a jakoś nie miała ochoty wracać do tego, wokół którego teraz krążyły. Zeszłorocznego niesławnego rozstania z mężem Minerwa omal nie przypłaciła nerwowym załamaniem. Merlin jeden wiedział, że akurat ona nie zasługiwała na to, by pomiatał nią jakiś dupek. Według Septimy, choć nigdy nie przyznałaby tego na głos, akurat w tej sprawie nie można było zarzucić Malfoyowi braku kompetencji. W sądzie o mały włos nie rozszarpał starego dziada na strzępy. Rzucił w niego każdym paragrafem i każdym precedensem, jaki udało mu się odgrzebać. I choć archaiczne, patriarchalne prawo czarodziejskie nigdy nie było przychylne kobietom, Minerwa wyszła z rozprawy z większością majątku, domem i niemal nienaruszoną godnością.\n— Rozwód to nie tragedia, Minerwo — podsumowała młodsza czarownica. — Tragedią byłoby pozostać w związku bez miłości.\n— Cóż, miłość przemija. — Dyrektorka zapatrzyła się w portret Dumbledore’a, który od kilkunastu minut skrupulatnie udawał, że drzemie. — Trzeba się z tym pogodzić…\nSeptima uniosła jedną brew.\n— Sraty-pierdaty. Przereklamowane kity dla nastolatek.\nMcGonagall zmroziła ją surowym spojrzeniem, na które profesor numerologii zareagowała bezczelnym uśmiechem.\n— Największe dzieła światowej literatury nie traktują o rozwodach, Septimo.\n— Nie wmówisz mi, że wierzysz w te poetyckie banialuki. Miłość? Proszę cię! — Rozparła się wygodniej na krześle. — Jeśli pozwolisz, wolałabym już chyba umrzeć z rozwodu niż z miłości. Taniej mi to wyjdzie.\nMinerwa nie mogła powstrzymać uśmiechu, choć starała się go skrzętnie zatuszować.\n— No co? — Septima wyszczerzyła bezczelnie zęby. — Masz może gdzieś wizytówkę tego naszego mecenasa?\n— Ach, wiesz. Domowe archiwum…\nAutor: Oleńska o 13:52\nAnonimowy 28 sie 2016, 10:59:00\nPo tym rozdziale to już nie wiem czy będę większą fanką Malfoya czy Snapa :D "Mały warzyciel"<3 chyba tylko on mógł kupić taki prezent :D\nAnonimowy 28 sie 2016, 13:02:00\nNocebo 29 sie 2016, 22:41:00\nNa Merlina, zapomniałam.\nAle wiesz, że się uśmiałam i że to jest dokładnie to, co człowiek (przynajmniej taki jak ja) chce przeczytać po ciężkim dniu/tygodniu/życiu (?) w pracy. Niepotrzebne skreślić. Draco jest oczywiście moim jak na razie niekwestionowanym ulubieńcem. Lubię gdy robisz z nim rzeczy. Rób z nim więcej rzeczy. Mogą one też uwzględniać ćwierkający portret Lucjusza, który jest drugim ulubieńcem i być może nawet czarnym koniem, czy też rumakiem wyścigu do mego serca.


Jedną z wielu postaci z powieści pt. ?Krzyżacy? Henryka Sienkiewicza jest Danusia. Dziewczynka miała dwanaście lat. Mieszkała w Spychowie z ojcem Jurandem. Jej matkę w okrutny sposób zamordowali krzyżacy. Jurand oddał swoją jedyną córkę na dwór Anny Danuty by ta wychowywała ją i nauczyła dobrych manier.\nDanusia była bardzo ładną , uroczą i śliczną dziewczynką a także delikatną , słabą i kruchą osobą. Miała piękne , długie blond włosy , które pasowały jej do niebieskich oczu. Ubierała się podobnie do innych dwórek czyli w długie , piękne suknie a na głowie nosiła wianek.\nDanusia była pozytywnie nastawiona do życia. Zawsze było widać na jej twarzy uśmiech. Często bywała jednak smutna i zamyślona. Chętna do pomocy próbowała pomóc każdemu. Danusia to życzliwa i ciepła dziewczynka ale za to nieśmiała i bardzo wrażliwa. O jej wrażliwości i delikatności świadczą: zamiłowanie do muzyki i poetycka natura. Uświetniała swym głosem wiele uroczystości , grała także na lutni ; była ozdobą dworu. Na dworze nie było osoby , która by jej nie kochała lub nie uwielbiała. Bohaterka ma słaby charakter , łatwo się poddaje , brak jej pewności siebie jednak w chwilach ważnych potrafi walczyć o swoje szczęście. Gdy Zbyszko zostaje skazany na śmierć Danusia ratuje go rzucając na jego głowę nałęczkę i krzycząc ?Mój Ci On!?.\nCałe to dobro dziewczynki zniknęło po jej porwaniu. Przetrzymywali ją w Szczytnie. Dziewczynka bardzo bała się wszystkiego , nawet nie próbowała uciekać i nawet nie przeciwstawiała się krzyżakom. Zbyszko szukał Danusi. Niestety gdy ją odnalazł było już prawie za późno. Danusia nie wiedziała już komu ufać i co jest dobre a co złe. Zbyszek nie poddawał się i próbował przetransportować Danusie do Spychowa. Dziewczyna umiera blisko , gdzie czeka na nią jej ojciec.\nUważam ,że dziewczynka była za młoda na takie cierpienie jakie przeżyła. Cały ból jaki przeżyła spowodował to ,że Danusia umiera blisko swego domu. Na swój wiek i tak była dość dzielna bo przez cały czas gdy była porwana żyła. Niestety nie spróbowała nawet uciec ani nic nie mówiła. Przez to cały świat ,który był dla niej wcześniej pozytywem zmienił się w negatyw. Dlatego nie udało jej się żyć dalej.\n85% Charakterystyka Danusi Jurandówny "Krzyżacy".\n85% Charakterystyka Danusi Jurandówny - Krzyżacy\n82% Opis miłości Zbyszka z Bogdańca i Danusi Jurandówny.\n86% Charakterystyka porównawcza Danusi Jurandówny i Jagienki ze Zgorzelic z powieści H.Sienkiewicza pt. "Krzyżacy"\n85% Charakterystyka Danusi Jurandówny.\n80% Opowiadanie z wakacji\n85% Czy świat Pana Cogito jest utopią?\nCharakterystyka Danusi Jurandówny Wygląd zewnętrzny Danusi Cechy charakteru Danusi Danusia Jurandówna charakterystyka Napisz charakterystykę Danusi Danusia Jurandówna Danusia Krzyżacy Danusia charakterystyka


Nr ogłoszenia: 100186\nSprzedam suknię ślubną w rozmiarze 38, biała. Suknia zapinana jest z tyłu na suwak, w środku posiada wszytą gumę z trójstopniowym zapięciem na haftki, dzięki czemu świetnie się trzyma i nie zsuwa w tańcu. Suknia nie posiada trenu. marszczenie zapinane jest z boku i zakończone kwiatkiem. Suknia przeznaczona jest dla osoby o wzroście 170cm + obcas. Kupiona w salonie MS Moda. Polecam\nMiejscowość: Kielce, Bieliny\nPodobne - Kielce, Bieliny


Wybacz, jesteś dla nas za dobrą opiekunką! – Nasz Kraj\nWybacz, jesteś dla nas za dobrą opiekunką!\n– Wyobrażasz sobie, że ona zabiera naszego Antosia cały czas do kina, a on ma tylko 6 lat! – 34-letni Dariusz skarży się na to żonie. A co dała mu na urodziny? Według mnie to sterowane autko jest zdecydowanie za drogie. Skąd niania ma takie pieniądze? Może nas okrada?\nDo niedawna mąż był w 100% zadowolony z niani. Dziewczyna była nie tylko młoda i ładna, ale była także świetną nauczycielką. Szybko zaprzyjaźniła się z dzieckiem, chociaż nawet rodzicom się to nie zawsze udawało, bo Antoś był dobrym chłopcem, ale bardzo łatwo ulegał wpływom innych. Usłyszy jakieś bzdury na boisku i ciągle powtarza. Tylko Alicja potrafiła mu wytłumaczyć, jak się zachowywać, a jak nie, co jest dobre, a co złe.\nNiania zawsze robiła wszystko z sercem, a nie tylko dla pieniędzy. Od czasu do czasu zostawała dłużej za darmo, kiedy rodzice prosili. Spełniała prośby Antosia, traktowała go jak własne dziecko. A co najważniejsze, chłopak zawsze był przy niej spokojny, uśmiechnięty i nigdy nie płakał.\nAle ostatnio pojawiły się problemy. Niania uprzedzała, że od września rozpocznie pracę w pobliskim przedszkolu. No i od kilku tygodni pracuje.\n– Jak to? Czyli byliśmy dla ciebie tylko przejściowym miejscem? Przyszłaś do nas bez żadnego doświadczenia. Przyjęliśmy cię, tolerowaliśmy zbyt bliską relację z naszym synem. Po co tak go do siebie przywiązałaś? Jesteś w końcu dorosła? Jak wytłumaczysz teraz Antosiowi, że niania, która niby go kochała, teraz nagle go opuszcza?\n– Na pewno nie poproszę jej, żeby została! – Darek był zły. To przez nią dziecko teraz cały czas marudzi. I gdzie tak szybko mają znaleźć normalną opiekunkę? Trzeba będzie mamę prosić o pomoc!\n– Więc tak się rozstaniecie z tą nianią?\n– No a jak? Jeszcze jej powiem, że na pewno ją zwolnią z tego przedszkola. I nie będzie mogła do nas wrócić, zostanie na lodzie.\n– Ale była taką dobrą opiekunką?\n– Za dobrą. Nie powinna uważa cudzych dzieci za własne.\nCzy Dariusz ma rację? Czy niania naprawdę przekroczyła pewne granice?\nCzy powinna z większym dystansem odnosić się do dziecka? Czy powinna w tej pracy zostać na zawsze?\nCzy może Dariusz powinien być jej wdzięczny za to, że poświęciła tyle czasu i energii ich synowi?


Forma nagrody nie ma znaczenia dla obowiązku składkowego – Baza wiedzy\n26 października 2021 04:00\nNagroda jubileuszowa w postaci rzeczowej, jeżeli jest przyznawana periodycznie według zasad określonych w zakładowych źródłach prawa pracy, nie stanowi podstawy wymiaru składek – czytamy w Dzienniku Gazecie Prawnej.\nPrzedsiębiorca zamierza wprowadzić dla swoich pracowników dodatkowe świadczenia – nagrody jubileuszowe za staż pracy. Planuje określić częstotliwości ich przyznawania oraz formę (rzeczową) przez dodanie do regulaminu wynagradzania odpowiednich postanowień Świadczenia te mają być przyznawane po upływie każdego kolejnego pięcioletniego okresu zatrudnienia. Nagroda będzie stanowiła przychód podatkowy pracownika. Firma chce, aby zatrudniony, który spełnia przesłanki do jej nabycia, sam wybierał konkretny przedmiot z katalogu dostępnych produktów (do określonej maksymalnej kwoty zależnej od liczby przepracowanych lat).\nPracodawca ma wątpliwości, czy nagrody jubileuszowe w takim kształcie mogą być wyłączone z podstawy wymiaru składek. Wskazuje, że żaden obowiązujący akt prawny nie zawiera definicji nagrody jubileuszowej. Dlatego wystąpił do ZUS z pytaniem w tej sprawie.\nOrgan rentowy (decyzja ZUS oddział w Gdańsku z 22 września 2021 r., DI/100000/43/640/2021) uznał, że w takim przypadku składek odprowadzać nie trzeba.\nWięcej w Dzienniku Gazecie Prawnej z 14 października 2021 r., autor: Paulina Szewioła, oprac.: GR


Prymas Tysiąclecia i „polskich miesięcy”\nwww.gosc.pl → Życie w komunistycznym kraju → Prymas Tysiąclecia i „polskich miesięcy”\nRobotnicy protestujący na ulicach Radomia w czerwcu 1976 r.\tFORUM/KARTA\nPrymas podczas ingresu stwierdził, że nie chce być politykiem, a jedynie pasterzem. Wyzwania, przed jakimi stanął, zniweczyły ten zamiar.\nPamiętajmy, czym właściwie dla człowieka jest wiek XX. Przecież to wiek ustrojów totalistycznych, które zorganizowały okrutny system walki z obywatelem –mówił prymas Stefan Wyszyński w Boże Narodzenie 1977 roku. Bezpośrednio odnosił się w ten sposób do doświadczenia osobistego oraz Kościoła, Polski i Polaków. Ten mąż stanu, a zarazem sternik Kościoła w Polsce, w swojej posłudze jako polityk kierował się dążeniem do zachowania żywej siły narodu. Życie w Polsce Ludowej nieustannie konfrontowało każdego z podstawowymi wartościami. Przywołując tamte czasy, często skupiamy naszą uwagę na okresach naznaczonych nasileniem kryzysu społecznego i gospodarczego, zapominając, że były to przede wszystkim okresowe apogea, a nie porządkująca kulminacja. Uwzględniając to uwarunkowanie, spójrzmy na obecność i dzieło Prymasa Tysiąclecia podczas tzw. polskich miesięcy.\n1956 – Wielki Nieobecny\nPodczas pierwszych „polskich miesięcy” (Czerwiec i Październik 1956) prymas był uwięziony. Jednak nieobecność ta miała jedynie wymiar fizyczny – duchowo i poprzez swoje dzieło Stefan Wyszyński był obecny w sposób zwielokrotniony. Wierni głośno domagali się od władz jego uwolnienia, a odnowione Jasnogórskie Śluby Narodu zapowiedziały formację milenijną. Powrót do Warszawy pod koniec października i możliwość realizowania posługi prymasowskiej stanowiły niezmiernie ważny impuls w kształtowaniu Polski popaździernikowej. W liście pasterskim po powrocie z więzienia prymas mówił do wiernych: „Droga, przez którą przeszedł Kościół i naród, była ciężka i bolesna. Ale przebrnęliśmy przez nią w cierpliwości”.\n1968 – Przeciw brutalności\nKonfrontacja milenijna oraz nagonka po „Orędziu” do biskupów niemieckich dobitnie wskazały obszary słabości oddziaływania władz komunistycznych na społeczeństwo, rekompensowane agresją i represjami. W ten sposób wydarzenia 1968 roku, a w szczególności Marzec, stały się ważnym odniesieniem w życiu społecznym. Podkreślić należy bardzo dobrą orientację prymasa w sytuacji. Już 12 marca spotkał się z duszpasterzami akademickimi, a 20 marca zostało ogłoszone „Słowo Episkopatu Polski o bolesnych wydarzeniach”, w którym zwrócono uwagę, że „wszelkie sprawy, jakie dzielą ludzi w świecie współczesnym, powinny być rozwiązywane nie przy pomocy siły, ale na drodze wnikliwego dialogu”. Wspierając represjonowanych, a zwłaszcza szykanowaną młodzież, biskupi wystosowali list do premiera Cyrankiewicza z postulatami uwolnienia jej z aresztów i więzień; wpłynięcia na prasę, by rzetelnie informowała, a przynajmniej tendencyjnością nie drażniła społeczeństwa; ukrócenia działań SB, by nie stosowała „anachronicznych środków represji, tak bardzo skompromitowanych we wspomnieniach naszego Narodu”. Warto zauważyć zdecydowane, aczkolwiek oficjalnie nieupubliczniane, stanowisko prymasa wobec interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji. Metodami operacyjnymi komuniści dowiedzieli się, że kard. Wyszyński uważa, iż obóz socjalistyczny pokazuje w ten sposób swój rozkład, świat straci złudzenia co do intencji ZSRR, udział w interwencji Wojska Polskiego jest całkowicie sprzeczny z polską tradycją, zaś jego nagłośnienie to próba jak największego „utrącenia” Polski.\nGrudzień 1970 – „W obronie zagrożonego bytu narodu”\nNa początku września 1970 r. episkopat przygotował list pasterski „W obronie zagrożonego bytu narodu”, w którym odnosząc się do kwestii demograficznych, wskazał na zagrożenie biologicznego istnienia narodu. List miał zostać odczytany w kościołach 27 grudnia. Jednak krwawo stłumione w grudniu 1970 r. protesty zdecydowanie zmieniły wydźwięk przesłania biskupów. Został w pierwotnie wyznaczonym terminie odczytany jedynie w diecezji przemyskiej. Kardynał Wojtyła wspominał, że „w czasie wydarzeń grudniowych i następnych tygodni Episkopat Polski starał się przede wszystkim być wyrazicielem posłannictwa pokoju”. Prymas Wyszyński w Boże Narodzenie w kazaniu skierował wyrazy „braterskiego współczucia (…) do wszystkich rodzin na Wybrzeżu w miastach portowych Rzeczypospolitej, których święta są dzisiaj tak niesłychanie bolesne”. W styczniu 1971 r. episkopat wezwał wiernych do modlitwy za ojczyznę, a „przede wszystkim za naszych poległych na Wybrzeżu; za rodziny pogrążone w żałobie, za wdowy i sieroty: o pociechę serc i o chleb dla osieroconych; za tych, którzy uważali za swój obowiązek obywatelski upomnieć się o słuszne prawa ludzi pracy; za tych, co byli sprawcami nieszczęść, aby Bóg im przebaczył i abyśmy także my umieli im przebaczyć”. Wymowne było spotkanie wiosną 1971 r. prymasa z delegacją stoczniowców z Gdańska z ks. Henrykiem Jankowskim.\ndodane 06.03.2012 13:35


Koszulka męska - Mój pies walentynka ciemna - IdeaShirt\nWzory › Śmieszne Miłość Zwierzęta\nMój pies walentynka ciemna koszulka męska\ngranatowyczarnyszary melanżbrązowyciemna zieleńbordowyfioletowyFuksjaniebieskiczerwony\nKoszulka męska Mój pies walentynka ciemna - wychodzisz z założenia, że jak kochać, to przede wszystkim zwierzęta, bo przynajmniej one nigdy nie zawodzą? Każdą wolną chwilę spędzasz ze swoim psem? Razem oglądacie filmy romantyczne spod koca? Ty wtedy zajadasz popcorn, a on swoje przysmaki? Koszulka na Walentynki ze śmiesznym napisem, dostępna w naszym sklepie internetowym, na pewno Ci się spodoba. Ten nadruk zrozumie każdy, kto ma czworonożnego przyjaciela w domu. 14. lutego spędzasz standardowo? Zamykasz się w domu ze zwierzakiem i lampką wina, nie mając w związku z tym żadnego doła i poczucia osamotnienia? Zrób sobie sama prezent na Walentynki w postaci damskiej bluzy. Odzież wykonana jest z wysokiej jakości bawełny i możesz mieć ją w dowolnym rozmiarze. Jesteś przekonana, że gdyby spojrzeć dokładnie na Twoje serce okazałoby się, że faktycznie jest na nim odciśnięty ślad psiej łapki? Nie wyobrażasz sobie życia bez swojego ukochanego pupila? Kto powiedział, że zakochanym trzeba być tylko w chłopaku albo dziewczynie? Pokaż swoje podejście do tego dnia i zamów sobie prezent walentynkowy, wybierając coś z produktów oferowanych przez nasz sklep online. Koszulka z nadrukiem lub bluza świetnie sprawdzą się nie tylko w Dniu Zakochanych. Wybierzesz się w nich do pracy, szkoły albo na długi spacer z psem. W asortymencie znajdziesz także fartuch kuchenny i torbę z materiału, która będzie Ci towarzyszyć zarówno podczas zakupów, jak i każdej okazji, w której będziesz potrzebować dodatkowego miejsca np. na zapas smaczków dla swojego przyjaciela. Nie przepadasz za Walentynkami i pytaniami, z kim je spędzasz? Uważasz to święto za przereklamowane i sztuczne, a poza tym doskonale wiesz, że jak się kogoś kocha, to okazuje mu się to każdego dnia, a nie tylko raz w połowie lutego? Jeśli chcesz uciąć wszelkie spekulacje na swój temat w śmieszny sposób, t-shirt lub bluza będą doskonałym sposobem na to. Już nikt nie będzie robił niby dowcipnych uwag na temat Twojego statusu, a Ty spokojnie dalej będziesz żyć po swojemu, spędzając czas na długaśnych spacerach i placach zabaw dla psów.\n#walentynki #święto zakochanych #miłość #pies #pupil #zwierzęta


*** ZAMEK GÓRKÓW W SZAMOTUŁACH ***\nGOTYCKA WIEŻA ZAMKU SZAMOTULSKIEGO ZWANA BASZTĄ HALSZKI\nowszechnie przyjmuje się, że murowany zamek w północnej części miasta wzniósł w drugiej połowie XV wieku weteran wojen polsko-krzyżackich i starosta generalny wielkopolski Piotr z Szamotuł herbu Nałęcz, choć pogląd ten nie został udowodniony i opiera się głównie na wysokiej pozycji społecznej domniemanego fundatora oraz na jego ogromnym majątku, który umożliwiał taką realizację. Być może jednak już wcześniej funkcjonował w Szamotułach inny, usytuowany na południe od lokacyjnego miasta mniejszy zespół warowny będący obronną rezydencją Świdwów. Zapisy o nim pochodzą z roku 1381 i chociaż nie zostało to jednoznacznie potwierdzone, mury barokowego kościoła Świętego Krzyża przypuszczalnie kryją w sobie pozostałości tego historycznego założenia. Wypada dodać, że Piotr z Szamotuł był wnukiem Sędziwoja Świdwy, którego dotyczy przywołana wcześniej wzmianka. Kiedy w 1473 roku Piotr zmarł, miasto objął jego syn Andrzej Szamotulski, już wtedy kasztelan międzyrzecki, w przyszłości również wojewoda kaliski i poznański, wpływowy i bardzo majętny właściciel zamków w Wieleniu i Wronkach, rezydencji w Gnieźnie i pałacu miejskiego w Poznaniu, znanego obecnie jako Pałac Górków. W roku 1496 przekazał on swej córce Katarzynie wartą 2000 grzywien srebra połowę miasta Szamotuły, a jej małżeństwo z Łukaszem Górką trzy lata później stanowi ważną cezurę w historii zamku, który pod nową kuratelą przeżywać będzie wkrótce lata największej świetności jako jedna z najważniejszych siedzib obronnych Wielkopolski.\nZAMEK GÓRKÓW, STAN WSPÓŁCZESNY\nŁukasz II Górka herbu Łodzia (ur. 1482) był synem kasztelana gnieźnieńskiego Mikołaja Górki i jego żony Barbary, jednak wychowywał go stryj Uriel. W wieku 17 lat mianowany został kasztelanem spicimirskim rozpoczynając trwającą ponad pół wieku karierę polityczną, która wypełniła całe jego życie. Starostwo generalne Wielkopolski objął mając lat 24, a kasztelanię poznańską - jako zaledwie 29-latek. Wkrótce potem zaczęła się jego przygoda z polityką międzynarodową: brał udział w wyprawie moskiewskiej, posłował na Węgry do Barbary Zapoyli, pośredniczył też w rokowaniach w sprawie zbliżenia między królem Zygmuntem Starym a księciem Bogusławem X. Po wybuchu wojny polsko-krzyżackiej w roku 1520 był odpowiedzialny za blokadę granic dla zaciężnych idących na pomoc Zakonowi, która okazała się mało skuteczna, przez co oskarżano później Łukasza o brak należytego zaangażowania w konflikt. Po zakończeniu wojny Górka towarzyszył Zygmuntowi Staremu w drodze do Prus i Gdańska, podczas której nawiązał bliskie kontakty z ostatnim wielkim mistrzem krzyżackim Albrechtem Hohenzollernem. Za jego wstawiennictwem w roku 1534 otrzymał od cesarza Karola honorowy tytuł hrabiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a rok później w 1535 objął urząd wojewody poznańskiego, zrzekając się funkcji starosty generalnego na rzecz syna Andrzeja. Żądny tytułów i wiążących się z nimi korzyści dążył Górka do zdobycia kolejnych. Udało mu się to osiągnąć w 1538 roku, gdy po złożeniu urzędów został wybrany...biskupem. Sakrę biskupią otrzymał w tym samym czasie co święcenia kapłańskie, a wydarzenie to miało miejsce w katedrze poznańskiej. Brak zainteresowania diecezją kujawską i jej sprawami nie przeszkodził mu czynić starań o prymasostwo. To jednak zostało mu odmówione.\nŁukasz II Górka ożenił się z córką wojewody poznańskiego Andrzeja Szamotulskiego Katarzyną, z którą miał trójkę dzieci: Andrzeja, Annę i Katarzynę. Zmarł 14 października 1452 roku w Szamotułach w następstwie choroby, której nabawił się w podróży służbowej do Włocławka. Za życia słynął z chciwości. Jego majątek obejmował miasta: Bnin, Czempiń, Czerniejewo, Górkę, Koźmin, Kórnik, Sieraków, Wieleń, Wronki, Turobin i połowę Szamotuł. W stołecznym Poznaniu posiadał pałac, który przebudował na wczesnorenesansową rezydencję z dwoma okazałymi skrzydłami oraz arkadowym dziedzińcem pośrodku. Pałac ten przetrwał do czasów współczesnych i dziś mieści się w nim Muzeum Archeologiczne.\nWIDOK ZAMKU I BASZTY NA STALORYCIE Z WSPOMNIEŃ Z WIELKOPOLSKI HRABIEGO EDWARDA RACZYŃSKIEGO\nozycja finansowa, jaką Łukasz zdobył dzięki wsparciu swego teścia, była znacząca, podobnie jak urzędy, które z upływem lat kolejno piastował. Miało to swoje przełożenie w poczynionych przez Górkę przedsięwzięciach, do których należała również przebudowa zamku w Szamotułach. Nie znany jest dokładnie zakres wprowadzonych przez niego zmian, ale z pewnością dotknęły one wnętrz i dekoracji baszty gotyckiej, a być może także obejmowały połączenie w całość dwóch jak dotychczas oddzielnych budynków zamkowych: sali gotyckiej i sali z kominkiem, lub co najmniej ich nadbudowę. Rozpoczęte przez ojca inwestycje z powodzeniem kontynuował jego syn Andrzej Górka, w czym wspierał go poznański architekt Jan Czetterwan. Z uwagi na brak zachowanych przekazów źródłowych także w tym przypadku nie można ustalić jednoznacznie ich zakresu i czasu realizacji. Wiadomo jedynie, że musiały one być zakończone jeszcze przed śmiercią Andrzeja w 1551 roku. Odtąd dobra szamotulskie dziedziczył jeden z jego trzech synów, wojewoda brzesko-łęczycki, kujawski, kaliski i poznański Łukasz III Górka, radykalny zwolennik reformacji, który część wielkopolskich kościołów katolickich przekazał na zbory luterańskie, a będące na ich wyposażeniu kosztowności zawłaszczył jak swoje. Przez własną butę i arogancję był Łukasz postacią kontrowersyjną już nawet w oczach mu współczesnych. Usunięto go z grona braci czeskich za rozpustę, a nieprzychylni jego osobie opowiadali, że ze zrabowanego kościołowi kruszcu polecił wykonać złote obroże dla swoich psów. Jednak historia zapamiętała Górkę przede wszystkim jako męża Elżbiety Ostrogskiej znanej jako Halszka, postaci tragicznej, bohaterce niezliczonych legend i utworów literackich, która przez 14 lat zajmowała reprezentacyjny apartament na drugiej kondygnacji baszty gotyckiej, podczas gdy jej mąż mieszkał piętro niżej. Śmierć Łukasza III Górki w 1573 roku przyniosła koniec rządów tego rodu w Szamotułach. Elżbieta wyjechała na stałe do Dubna, a zamek zajęli spadkobiercy Łukasza - rodzina Gostyńskich.\nPROJEKT PRZEBUDOWY ZAMKU WG F.M. LANCIEGO Z 1843 ROKU\nBezpardonowa rozgrywka o wpływy i brutalna walka o przechwycenie ogromnej fortuny kniaziów Ostrogskich stała się zarzewiem dramatu osobistego młodej i bogatej księżniczki ruskiej Elżbiety Ostrogskiej, której ani uroda, ani znakomite urodzenie i bogactwa fortuny nie były w stanie zapewnić szczęścia, a jedynie miejsce w historii jako bohaterce awanturniczych przygód z motywem politycznym w tle.\nBohaterowie historii o Halszce (od lewej): Elżbieta Ostrogska - Halszka, Beata Kościelecka - matka, książę Wasyl Ostrogski - stryj, Dymitr Sanguszko - pierwszy mąż, Łukasz III Górka - właściciel Szamotuł i ostatni mąż Halszki\nElżbieta-Halszka Ostrogska przyszła na świat w roku 1539 w dniu św. Elżbiety jako pogrobowiec po zmarłym kilka miesięcy wcześniej księciu Ilii Ostrogskim i spadkobierczyni połowy jego majątku. Druga część fortuny rodowej przypadła jej matce - Beacie Kościeleckiej i stryjowi, księciu Wasylowi Ostrogskiemu, który ustanowioną testamentem decyzją ojca również otrzymał częściowe prawo do opieki nad małoletnią Halszką. Nie bez powodu więc Halszka uznawana była za jedną z najlepszych partii w owym czasie. Już jako dziesięcioletnia księżniczka miała wielu kandydatów do swej ręki, a wszyscy wywodzili się ze znakomitych rodów. Matka starała się opóźnić wydanie córki, ale ostateczną decyzję musieli poprzeć pozostali opiekunowie oraz sam król. Poparcie stryja Halszki uzyskał wsławiony walkami z tatarami starosta kaniowski Dymitr Sanguszko, co jednak nie było po myśli matce, która sprzeciwiała się takiemu rozwiązaniu, pomimo że Dymitr darzył uczuciem nie tylko majątek Halszki, ale również i ją samą, a i on nie był jej obojętny. Wasyl i Dymitr zajęli więc zbrojnie zamek w Ostrogu, pochwycili księżną Beatę i zamknęli w lochu piwnicznym, a następnie doprowadzili do szybkiej ceremoni ślubnej, na której odpowiedzi za wystraszoną 14-letnią pannę młodą udzielał jej prawny opiekun, książę Wasyl.\nRuina zamku w Ostrogu\nObrót sprawy wywołał protesty Beaty skierowane bezpośrednio do króla Zygmunta Augusta, który uznał je za uzasadnione i doprowadził do wystawienia pozwu wobec obydwu książąt, ustalając datę rozprawy sądowej na grudzień 1553 roku. Młody Dymitr nie stawił się na nią w wyznaczonym czasie, co zostało odebrane jako przejaw pychy i urąganie królewskim nakazom. Wyrok dla niego musiał więc być fatalny: śmierć, pozbawienie tytułów i utrata czci oraz wszelkich majątków. W tej sytuacji młodzi postanowili uciec do Czech, gdzie zostali rozpoznani, a następnie pochwyceni przez oddział pościgowy wojewody kaliskiego Marcina Zborowskiego, który w złapaniu pary młodej widział także swój interes, zamierzał bowiem pozyskać Halszkę dla swojego syna. Nie był to jedyny pościg za Halszką i Dymitrem. W kierunku czeskiej Pragi podążały również drużyny księżnej Beaty, wśród nich Łukasz i Andrzej Górkowie. Nie czekając na ich przybycie Zborowski uwięził młodego księcia, a następnie wywiózł do Jaromierza, gdzie w nocy 3 lutego 1554 dokonał na nim mordu. Mieszczanie jaromierscy urządzili Sanguszce godny pogrzeb, a na jego płycie nagrobnej wykuto napis o następującej treści: Tu leży książę Dymitr Sanguszko starosta czerkaski i kaniowski z rodu wielkiego książąt Litewskich Olgierdowego, którego zamordował nieszlachetny mąż Marcin Zborowski nie mając do niego żadnej przyczyny - 1554.\nNa skutek skandalu wynikłego z porwania Halszki i śmierci Sanguszki król postanowił wydać księżniczkę za Łukasza III Górkę. Decyzja królewska prawdopodobnie wynikała z potrzeby wzmocnienia stronnictwa królewskiego w Wielkopolsce, ale mogła być też formą nagrody za zasługi Górków w wyprawach wojennych. Wywołała ona jednak protesty Beaty Kościeleckiej, która schroniła się wraz z córką na dworze królowej Bony, a gdy ta na stałe opuściła Polskę - ukryły się w obronnych murach klasztoru dominikanów we Lwowie. Tam podjęto decyzję, że aby zapobiec wydaniu Halszki Łukaszowi należy ją szybko wydać za mąż. Kandydat w osobie księcia Symeona Olelkowicza Słuckiego wkrótce stanął w murach klasztornych, gdzie dostał się w stroju żebraczym pod osłoną nocy, po czym pośpiesznie wziął ślub z Halszką. W tym samym czasie we Lwowie przebywał już Łukasz Górka, który z aktem ślubu w ręku szykował się do oblężenia klasztoru. Do oblężenia rzeczywiście doszło, trwało ono kilka dni i ustąpiło dopiero po odcięciu obrońcom dostępu do wody. Halszka przewieziona została na zamek warszawski pod kuratelę króla, a ten wkrótce oddał ją Łukaszowi Górce.\n20-letnią żonę wywiózł Łukasz do Szamotuł, gdzie osadził w apartamencie baszty zamkowej. Jej matka jeszcze przez wiele lat procesowała się z wojewodą o zwrot córki, a za jej uwolnienie oferowała niewyobrażalną w tamtych czasach sumę jednego miliona złotych polskich. Pomimo, że Halszka wrogiem mu w domu była, Łukasz liczył na dziedzictwo zarówno po niej jak i po matce, odpowiadając tymi oto słowami: Mam Halszkę, chowam ją jako żonę i dopiero o nią targować się mam?. Więzienie w baszcie nie było zresztą tak uciążliwe, jak to się powszechnie uważa. Jak wiemy bowiem ze źródeł, Halszka występowała wielokrotnie u boku męża w czasie uroczystości i przyjęć, uczestniczyła w rekolekcjach i wizytowała dziedziczne włości Górków. Z pewnością jednak nigdy nie pogodziła się ze swoim losem.\nFragment obrazu 'Kazanie Skargi', na którym Jan Matejko uwiecznił Halszkę\nNieszczęście Elżbiety trwało przez 14 lat aż do nagłej śmierci wojewody w styczniu 1573 roku. Niedługo potem na stałe opuściła Szamotuły i osiadła w rodowym majątku Dubna, gdzie po dziesięciu latach zmarła. Ostatni etap życia spędziła Halszka w stanie silnej depresji psychicznej, zapewne wywołanej przeżyciami z młodości i długoletnim osamotnieniem w nieznanym sobie miejscu pośród ludzi, których nie kochała. Przed śmiercią cały swój majątek zapisała stryjowi Wasylowi swój wybór argumentując: [...] zostawszy sierotą i wdową uciśnioną wielu nieznośnymi krzywdami [...] opuszczoną przez wszystkich krewnych i bliskich w tych wszystkich niefortunnych przypadkach moich. Doznaliśmy wówczas niewypowiedzianej czułości, łaski, dobroci i ratunku od J.M.P. Konstantego księcia Ostrogskiego, marszałka ziemi wołyńskiej...\nWIDOK BASZTY ZAMKOWEJ OD PÓŁNOCNEGO ZACHODU NA RYCINIE K. POMIANOWSKIEGO WG LITOGRAFII N. ORDY, 1880\nostyńscy zaledwie przez siedem lat cieszyli się prawami do miasta i zamku, po czym w 1580 te przeszły na własność Rokossowskich, a w roku 1631 - Kostków. Od nich dobra szamotulskie nabył około 1660 roku podkomorzy wschowski Jan Korzbok-Łącki, który przebudował główny budynek zamkowy w okazały barokowy pałac, pozbawiając go zupełnie dawnych cech obronnych. W tym czasie dokonano też znacznych inwestycji w bezpośrednie otoczenie zamkowe ukierunkowanych przede wszystkim na gospodarcze wykorzystanie jego potencjału. I tak przy wieży bramnej stanęła przybudowana pod murem drewniana, wielka stajnia, a obok niej mała kuchnia gdzie myśliwi psom gotują, dalej zaś obory dla świń folwarkowych, obora dla bydła oraz owczarnia. Pomimo tak intensywnych zmian w zabudowie i przeznaczeniu zamku pozostał on w dobrej formie przynajmniej do połowy XVIII stulecia, o czym informują nas prowadzone w tym czasie lustracje: Zamek dawny, starodawnym sposobem i zwyczajem w ścianach równej wysokości z jednej strony ma węgielnice, a z drugiej tam gdzie kaplica z basztką małą o dwóch piętrach wysokich prócz sklepów, z fundamentu wmurowany, dachówką z wapnem pokryty [...] Przy bramie zamurowanej od miasta w narożniku dziedzińca tego baszta wysoka, prócz sklepu pod nią głębokiego jeszcze użytecznego, o trzech piętrach wymurowana. Szkudłami niedawno na wierzchu pobita, z gałkami w dwóch rogach dachu nad wierzchem zdobnymi [...]. Mniej więcej taki stan rzeczy napotkał Władysław Konstanty Kąsinowski po nabyciu dóbr w roku 1719, a także Anna z Niegolewskich Mielżyńska, która w roku następnym odkupiła zamek od Kąsinowskiego. Po jej śmierci w 1723 roku majątek objął kasztelan kaliski Maciej Mycielski, a następnie wydzierżawił go, na stałe mieszkał bowiem w należącym do żony Weroniki Konarzewskiej pałacu w Chociszewicach. Pomimo, że Mycielscy posiadali trzynaścioro dzieci i jeszcze bardziej liczne grono wnucząt, w ponad stuletnim okresie posiadania przez ten ród szamotulskiego zamku, nigdy nie był on wykorzystywany jako siedziba rodowa.\nZAŁOŻENIE ZAMKOWE W 1880 ROKU NA LITOGRAFII W ALBUMIE A. DUNCKERA\n1842 roku Anna Mycielska sprzedała dobra szamotulskie pruskiemu fiskusowi. Prawdopodobnie decyzja ta podyktowana była gwałtownemu zubożeniu właścicielki lub co najmniej jej problemami finansowymi, bowiem jeszcze pięć lat wcześniej planowała ona gruntowną restaurację zamku i jego przebudowę w stylu romantycznym, czego śladem pozostaje opublikowany w leszczyńskim "Przyjacielu Ludu" wizerunek budowli nakreślony przez polskiego architekta włoskiego pochodzenia Franciszka Marię Lanciego, autora rewitalizacji m.in. pałacu w Wilanowie. W tym czasie zamek wizytował hr. Edward Raczyński opisując go tymi słowy: Zamek w Szamotułach, lubo porównać się nie może z okazalszymi tego rodzaju budowlami w Wielkopolsce, godzien jest przecież uwagi z powodu, że zachował swój pierwiastkowy kształt i rozporządzenie. Stojąca na dziedzińcu baszta, Wieżą Czarnej Księżniczki zwana, jest budowlą z tegoż wieku, co i zamek; tworzyła ona zewnętrzną jego obronę wraz z kilkoma innymi, których dziś ślady ledwie zostały (...). Nabywcą rezydencji został nieznany z imienia von Brandt, a następnie Albrecht Bethe, od którego w 1862 odkupił ją książę Ernest von Sachsen Coburg Gotha, szwagier Wiktorii Hanowerskiej, królowej Anglii! Nowy właściciel dokonał gruntownego remontu wnętrz i elewacji zamku, nadając mu neogotycki wygląd uwieczniony na litografiach Napoleona Ordy i Aleksandra Dunckera. Po jego śmierci w roku 1893 licząca 4600 hektarów ordynacja przeszła na własność księcia Edynburga Alfreda von Sachsen Coburg Gotha i pozostała w jego rękach aż do 1918.\nFASADA POŁUDNIOWA ZAMKU NA POCZTÓWCE Z POCZĄTKU XX STULECIA\no odzyskaniu przez Polskę niepodległości dobra szamotulskie zostały przejęte przez Skarb Państwa i w znacznej mierze rozparcelowane. Zamek dzierżawiono prywatnym osobom aż do wybuchu II wojny światowej, podczas której w jego wnętrzach naziści umieścili okupacyjną administrację, a pomieszczenia baszty przeznaczyli na siedzibę organizacji Hitler-Jugend. Zmienne były koleje losu zabytkowej budowli po zakończeniu działań wojennych. Początkowo zorganizowano w niej Technikum Rolnicze, które w pierwszym okresie funkcjonowania zajmowało zarówno budynek zamku jak i basztę. Gdy po 1957 roku basztę gotycką adaptowano na potrzeby muzealne, w głównym gmachu zamkowym nadal odbywały się zajęcia dydaktyczne, a władzom szkolnym wciąż obca pozostawała świadomość potrzeby utrwalania zabytkowej substancji. Dopiero po objęciu całego kompleksu ochroną muzealną w latach 80. XX wieku rozpoczęto trwające wiele lat prace badawcze i renowacyjne, których efekty możemy obecnie podziwiać.\nZAMEK W SZAMOTUŁACH, STAN OBECNY\nóźnośredniowieczny zamek Szamotulskich obejmował zamknięty murem obwód obronny z basztą gotycką i dostawionym do niej przejazdem bramnym w części południowo zachodniej, zabudowań o charakterze gospodarczym - początkowo drewnianych, o których wiemy dziś już bardzo niewiele, oraz gmachu głównego istniejącego pierwotnie w formie dwóch oddzielnych budynków mieszkalnych. Pierwszy z nich to okazała sala z wielkim kominem, a drugim - położona nieco dalej w kierunku południowo-wschodnim parterowa sala sądowa na planie zbliżonym do kwadratu, charakteryzująca się gotyckim dachem z wysokimi szczytami od strony północnej i od południa. Gmachy te połączono murem przypuszczalnie podczas przebudowy rozpoczętej przez Łukasza Górkę około 1511 roku. Najprawdopodobniej w tym czasie nadbudowano również piętro nad salą sądową i wykuto nowe otwory okienne. Zasadnicze zmiany w programie użytkowym tego zespołu wprowadził w latach 40. XVI wieku Jan Czetterwan w ramach finansowanej przez Andrzeja Górkę kompleksowej rozbudowy szamotulskiego zamku. W zakresie tego przedsięwzięcia połączona murami przestrzeń została zabudowana i nakryta rozległym renesansowym dachem. Komunikację z nią zapewniła spiralna klatka schodowa umieszczona w kolistej wieżyczce, wzniesionej na załamaniu murów ściany południowej. Gruntownie przebudowano również salę z kominem wstawiając w jej wnętrze dwa ośmioboczne filary dźwigające renesansowe sklepienie, nad którym powstały odrębne izby mieszkalne. Do ściany północnej dobudowano tak zwaną galerię z tarasem, a całość dla lepszej stabilizacji wzmocniono od południa trzema przyporami. Przekształcenia objęły także salę sądową w skrzydle wschodnim, wzbogaconą o nową kondygnację w przyziemiu, ze sklepieniem wspartym na stojącym pośrodku filarze. Dawną salę na górze podniesiono znacznie ku górze tworząc obszerne, reprezentacyjne wnętrze na wzór podobnych pomieszczeń występujących w zamkach królewskich na Wawelu lub w Piotrkowie Trybunalskim.\nREKONSTRUKCJA ZAMKU XV-WIECZNEGO: 1. BASZTA GOTYCKA, 2. PRZEJAZD BRAMNY, 3. SALA Z KOMINEM,\n4. SALA SĄDOWA, 5. MOST ZWODZONY, 6. MUR OBRONNY Z BASZTĄ NAROŻNĄ\nealizowana w latach 60. XVII wieku z inicjatywy Jana Korzboka-Łąckiego przebudowa założenia zamkowego zatarła jego gotyckie cechy, przekształcając gmach główny w okazały barokowy pałac. Objęła ona gruntowną modernizację skrzydła północno-zachodniego, a także daleko posunięte zmiany w układzie części centralnej, którą być może całkowicie zburzono, aby później odtworzyć zgodnie z oczekiwaną koncepcją rozplanowania wnętrz. W wyniku wprowadzonych modyfikacji zmianom uległo przeznaczenie poszczególnych partii zamku. Przyziemie pełniło odtąd jedynie funkcję pomocniczą ze skarbcem i magazynami na żywność, miody i wina. Likwidacji uległa też dawna klatka schodowa w kolistej wieżyczce, którą zastąpiły zabiegowe barokowe schody prowadzące do dużej sali o pięciu oknach wielkich nakrytej udekorowanym barokową polichromią belkowym stropem. Do komnaty tej przylegała reprezentacyjna sala jadalna, również pięciookienna, nakryta sufitem z płótna malowanym i wyposażona w komin szafiasty, nad którym obraz Wulkana, a przy nim piec turecki wielki, z wierzchu gliną polepiony, kratami żelaznymi wewnątrz wyłożony [...]. Po stronach są portrety królów i xsiążąt [...]. Szafa kredensowa z półkami do szkła, drzwi do niej malowane [...]. Ciąg pomieszczeń na piętrze uzupełniał bogato dekorowany pokój o trzech oknach, gdzie podłoga dębowa w kwadrat tesarską robotą na kształt cegły, sufit na posowie różnymi sztukami malarskimi i osobami na płótnie malowany, a także podwoje u drzwi mularskiej i sztukatorskiej roboty. Część paradną zamku otwierał oświetlony czterema oknami pokój marmurowy wyposażony w komin kapturowy sztukaterskiej roboty [...] piec turecki [...] sufit malowany [...]. Obrazy z gipsu nade drzwiami, jeden króla Michała, drugi króla Sobieskiego. Kompletowały ją pomieszczenia o charakterze prywatnym: przedpokój, sypialnia i garderoba. Wejście do pałacu umieszczono w miejscu dawnej galerii od strony północnej, gdzie powstał paradny dziedziniec zamknięty parterowym gmachem oficyny i nowymi zabudowaniami folwarcznymi. Prowadzone w późniejszym okresie inwestycje skupiały się przede wszystkim na modyfikacji układu przestrzennego lub wystroju wnętrz zamkowych, a ich oddziaływanie na zewnętrzny wygląd budowli ograniczał się głównie do zmiany wystroju elewacji, która w 2. połowie XIX stulecia poddana została regotyzacji. Jedyną istotną ingerencją w bryłę budowli było dostawienie w latach 20. XX wieku portyku z dwiema kolumnami przy schodach głównych.\nPLAN BUDYNKU GŁÓWNEGO PO PRZEBUDOWIE ANDRZEJA GÓRKI: 1. SALA Z KOMINEM, 2. SALA SĄDOWA,\n3. ZABUDOWANA CZĘŚĆ CENTRALNA, 4. WIEŻYCZKA Z KLATKĄ SCHODOWĄ, 5. GALERIA, 6. PRZYPORY, 7. KAPLICA\nREKONSTRUKCJA ZAMKU Z 2. POŁOWY XVI-STULECIA: 1. BASZTA, 2. PRZEJAZD BRAMNY,\n3. GŁÓWNY DOM ZAMKOWY, 4. DZIEDZINIEC, 5. MUR OBRONNY Z BASZTĄ NAROŻNĄ, 6. OGRODY\najbardziej charakterystycznym elementem szamotulskiego zamku jest gotycka wieża mieszkalna zwana Basztą Halszki lub Czarną Wieżą. Zbudowali ją Szamotulscy w drugiej połowie XV wieku, mniej więcej w tym samym czasie, w jakim powstał opisany wcześniej gmach głównego domu zamkowego. Wsparta przyporami ceglana wieża ma plan prostokąta o bokach 8,2x10,7 metra, posiada cztery kondygnacje, a wieńczy ją czterospadowy dach z narożnymi kolumienkami. Pierwotny wygląd baszty różnił się jednak od znanego nam współcześnie. Nakryte stropami wnętrza prawdopodobnie początkowo posiadały gotyckie sklepienia, o czym świadczyć mogą diagonalne przypory w ich narożach. Inny był również układ przestrzenny poszczególnych pięter i ich przeznaczenie, bowiem w pierwszym okresie funkcjonowania wieża posiadała charakter wybitnie obronny, a jej adaptacja na funkcje mieszkalne miała miejsce przypuszczalnie podczas przebudowy Łukasza II Górki w 2. dekadzie XVI stulecia. Paradne wnętrza pierwszego piętra wyposażone zostały w kominki i ustęp latrynowy, a ich ściany, wnęki, a być może również stropy pokrywały gotyckie polichromie, zapewne więc mieściły się tam apartamenty mieszkalne. Reprezentacyjna kondygnacja trzecia, obecnie nieco wyższa od pozostałych, przypuszczalnie podzielona była początkowo na dwie: kondygnację dolną, niższą - użytkową, i górną, wyższą, mieszczącą część magazynową lub pomieszczenia dla straży. Komunikację między piętrami zapewniała drewniana zewnętrzna klatka schodowa ustawiona przy północnej ścianie budowli. Zapewne jeszcze w XVI wieku zastąpiono ją modnym rozwiązaniem w postaci murowanej okrągłej klatki schodowej. Wjazd na zamek umieszczono od wschodu i prowadził on przez ostrołukową bramę o szerokości co najmniej 3,2 metra, oraz przylegającą bezpośrednio do murów baszty wąską furtę dla pieszych. Ponad przejazdem bramnym znajdował się sklepiony ganek dla straży, którego ślady zachowały się na wschodniej ścianie wieży.\nPRZEKRÓJ PRZEZ BASZTĘ GOTYCKĄ, STAN Z POŁOWY XVI WIEKU\nŹRÓDŁO: ZAMEK GÓRKÓW W SZAMOTUŁACH\ngłównej mierze dzięki temu, że zamek był zamieszkany przez cały okres swego istnienia, w dobrym stanie zachowały się jego najbardziej charakterystyczne i najważniejsze elementy w postaci baszty i głównego domu zamkowego, choć forma i wygląd zewnętrzny tego drugiego po wielu przebudowach obecnie znacznie odbiega od wyobrażeń zamku średniowiecznego. Należy tutaj również dodać i docenić wkład konserwatorów w restaurację obydwu gmachów oraz ich wnętrz, bo dzięki ich zaangażowaniu zamek doskonale się prezentuje, choć nie wszystkie działania renowatorów prowadzone były w zgodzie z prawdą historyczną i dziś trochę razi bielona fasada jego ścian, brak stropów w niektórych pomieszczeniach czy nie pasujące do charakteru tego miejsca neobarokowe wielkie schody. Do czasów współczesnych nie zachowały się niestety pozostałe segmenty założenia zamkowego. Mury obronne i wielką bramę wjazdową rozebrano prawdopodobnie jeszcze w XVIII wieku i dziś niewidoczny jest nawet ich przebieg, podobnie jak nie ma już pierwotnych zabudowań gospodarczych, zastąpionych przez XVIII-wieczne oficyny. Teren zamkowy zagospodarowany jest pięknym parkiem, od którego oddziela go niewielki staw będący pozostałością dawnej fosy.\nWYSTAWA ARCHEOLOGICZNA W BASZCIE GOTYCKIEJ\nWYSTAWA WNĘTRZ W ZAMKU: GABINET PANI I GABINET MĘSKI\nbecnie mieści się tutaj Muzeum - Zamek Górków w Szamotułach, placówka prowadząca prężną działalność kulturalną i oświatową o zasięgu ogólnopolskim i laureat wielu nagród, wśród nich tytułu Turystycznej Perły Wielkopolski. Prezentowane w nim wystawy i ekspozycje ukierunkowano tematycznie, umieszczając w kilku lokalizacjach:\n- w baszcie gotyckiej: wystawę archeologiczną przedstawiającą pradzieje Ziemi Szamotulskiej, XVI-wieczne wnętrza mieszkalne zainscenizowane na komnatę Halszki, dzieje Szamotuł od XIII wieku do 1945 roku,\n- w zamku: wystawę wnętrz dawnej siedziby magnackiej i bogatą kolekcję ikon,\n- w przyzamkowej oficynie: wystawę etnograficzną z warsztatami rzemieślników, narzędziami gospodarstwa domowego i dawnymi przedmiotami codziennego użytku oraz ekspozycją strojów ludowych,\n- w spichlerzu: wystawy czasowe.\nte. 61 29 218 13\nWYSTAWA WNĘTRZ W ZAMKU: GÓRNA SIEŃ, SALA RYCERSKA\nSALA KONCERTOWA ZWANA DAWNIEJ JADALNĄ\nNA ZAMKU W SZAMOTUŁACH...\namek stoi nieopodal Rynku, przy ul. Wronieckiej (główne wejście od ul. Szczuczyńskiej) w północnej części starego miasta. Nie posiada on wydzielonego parkingu dla turystów, w związku z tym samochód zostawiamy na ulicy. Należy przy tym pamiętać, że w mieście funkcjonuje strefa płatnego parkowania. Idąc z dworca PKP kierujemy się na północny zachód ul. Dworcową, dalej ul. Ratuszową, przez Rynek na ul. Wroniecką. Oznaczona szlakiem zielonym trasa liczy 1,5 kilometra. (mapa zamków Wielkopolski)\n3. P. Prus: Księżniczka Halszka z Ostroga, Muzeum Zamek Górków 1992\n4. J. Skuratowicz: Zamek Górków w Szamotułach, Muzeum Zamek Górków 2005\n5. J. Sobczak: Przez Wielkopolskę..., 1999\n6. K. Stępińska: Pałace i zamki w Polsce dawniej i dziś, KAW 1977\nWIDOK NA ZAMEK I BASZTĘ OD POŁUDNIOWEGO WSCHODU\nELEWACJA WSCHODNIA BASZTY GOTYCKIEJ, WIDOCZNA CYLINDRYCZNA KLATKA SCHODOWA NA ŚCIANIE PÓŁNOCNEJ\nELEWACJA PÓŁNOCNA ZAMKU Z DOSTAWIONYM W XX. WIEKU PORTYKIEM\nChojnica - ruina zamku XXw., 25 km\nPoznań - zamek królewski XIIIw., 34 km\nSieraków - zamek rycerski XIV/XVw., 40 km


Finał akcji Zielona Firma PPNT - Poznański Park Naukowo-Technologiczny\nFinał akcji Zielona Firma PPNT\nPPNT przeprowadza w ramach działalności CSV coraz więcej inicjatyw! Po spotkaniu m.in. dla społeczności lokalnej pn. „Smog i mikroplastik- plaga XXI wieku?”, przyszedł czas na akcję Zielona Firma PPNT.\nZadaniem naszych Lokatorów było zebranie wszystkich eko-rozwiązań oraz eko-inicjatyw realizowanych w firmie, w tym także tych, które planowane są na 2020 rok. Nagrodą było wsadzenie drzewek w naszym Parku i oznaczenie ich tabliczką z logotypem zwycięzców.\nZgłoszenia zaskoczyły nas wszystkich! Ogromne zaangażowanie, mnóstwo działań na rzecz ochrony środowiska, ciekawych pomysłów i praktycznych rozwiązań. Warto się nimi dzielić oraz wprowadzać w życie.\nWszystkie firmy biorące udział w akcji jako podstawowe działanie wskazały segregację odpadów i zbieranie nakrętek. To już standardowa praktyka w każdym miejscu pracy. A przynajmniej tak powinno być!\nCzęść firm stosuje i zaleca znaczne ograniczanie zużycia plastiku na co dzień (Expansio), w tym m.in.:\nwykorzystanie dystrybutorów z wodą źródlaną z wymiennymi butlami zamiast wód butelkowanych (Apollogic, ITTI),\nkupowanie wody w butelkach szklanych dla gości (ITTI),\nrezygnacja ze sztućców jednorazowych, worków na śmieci – szczególnie w pojemniku na bioodpady, zastępowanie ich niepotrzebnymi kartonami (ITTI, Apollogic).\nWszystkie firmy zwróciły uwagę na kwestię redukcji zużycia papieru, m.in.:\nwykorzystując jednostronny, niepotrzebny już wydruk jako brudnopis, do kolejnego zadruku lub do użytku dzieci z przedszkola (Expansio, Apollogic, CAD Projekt K&A, ITTI, Moonstera),\npoprzez przesyłanie dokumentów w formie elektronicznej (Apollogic, ITTI, Expansio),\ndruk dwustronny, kolorowy używany jest tylko wtedy, gdy to niezbędne (CAD Projekt K&A, ITTI).\nDodatkowo ITTI dba o ponowne wykorzystanie pieczątek, obudowa pozostaje, a wymieniane są tylko gumki. Segregatory zawsze otrzymują „drugie życie” lub oddawane są do księgowości. Tam zawsze są potrzebne.\nCAD Projekt K&A wprowadził do swojego obiegu materiały reklamowe z papierów przetworzonych z certyfikatem FSC. Torby reklamowe z kolei wykonywane są ze starych banerów.\nDużo firm zachęca swoich pracowników do przyjazdu na rowerze do pracy, zmniejszając tym samym ilość emisji spalin i propagując zdrowy styl życia (Apollogic, ITTI, CAD Projekt K&A). Zachęcają także do carpoolingu (Apollogic, ITTI).\nKolejnym prostym nawykiem, na który zwrócono uwagę, to oszczędzanie energii poprzez wyłączanie światła, monitorów, zasilania czy ładowarek po wyjściu z pracy, a także zakręcanie kaloryferów podczas wietrzenia pomieszczeń. (Apollogic, ITTI, Expansio).\nApollogic ciekawie uargumentował korzystanie z home office. Służy głównie:\nzmniejszaniu ilości zanieczyszczeń (emisja spalin),\nzmniejszeniu korków w Poznaniu (szczególnie na Naramowicach),\noszczędnościom (koszty paliwa).\nEkologia sięga również marketingu. Apollogic zamiast drukować ulotki, tworzy je w wersji elektronicznej oraz wysyła newsletter z proekologicznymi działaniami w firmie.\nCAD Projekt K&A wspiera inicjatywy ekologiczne na swoim facebookowym fanpage’u, a także dba o to, aby każdy gadżet, który przekazuje swoim klientom był przemyślany, długotrwale użyteczny oraz budował ekologiczną świadomość.\nFirmy zwracają uwagę również na otoczenie, wystrój biur. Gromadzą rośliny oczyszczające powietrze (np. skrzydłokwiaty), podkreślały, że mają one również wpływ na dobre samopoczucie (Moonstera, Expansio) oraz deklarują chęć sadzenia drzew w swojej okolicy oraz sprzątania terenów zielonych. (CAD Projekt K&A, ITTI).\nITTI realizuje świetną inicjatywę, polegająca na wymianie nieużywanych rzeczy wśród pracowników.\nDotyczy to także mebli biurowych, które pracownicy mogą zabrać lub wykorzystać i nadać im nowy design. ITTI planuje również usprawnić wymianę używanymi rzeczami przez uruchomienie osobnego kanału na Slacku.\nBardzo ciekawa praktyka stosowana jest w firmie Moonstera. Odpady biodegradowalne wykorzystywane są do produkcji systemów akustycznych. Firma planuje także stworzyć opakowanie wysyłkowe wielokrotnego użytku do projektowanych kabin, które klient może złożyć i odesłać, aby ponownie znalazło zastosowanie.\nExpansio chce również wyjść z inicjatywą do innych firm w Parku – otóż mają w planach zorganizowanie tygodniowych eko-wyzwań, które byłby i kreatywne, i poszerzające wiedzę o ekologii i środowisku. Expansio kładzie też nacisk na to, by zaopatrywać się w okolicznych sklepikach czy „warzywniakach” oraz podejmować długofalową współpracę z lokalnymi szkołami. Uważają bowiem, że ekologia to również dbanie o rozwój i współpracę ze społecznością lokalną.\nTrudno było rozsądzić, kto jest zwycięzcą. Uhonorowaliśmy każdą z Firm. I tak też dwa nowe drzewka w PPNT rosną właśnie dzięki Moonstera, Expansio, Apollogic, ITTI oraz CAD Projekt K&A.


Kwestie prawne podczas fuzji lub sprzedaży przedsiębiorstwa\nPlanując sprzedaż albo fuzję przedsiębiorstwa należy się do tego odpowiednio przygotować. Mowa tutaj przede wszystkim o analizie ryzyka i przemyślanym zaplanowaniu podejmowanych działań. Istotne są nie tylko kwestie biznesowe, czyli obiektywna wycena przedsiębiorstwa. Należy również pamiętać o kwestiach prawnych, których trzeba przestrzegać podczas sprzedaży albo fuzji przedsiębiorstwa. Jak to wygląda i czy pomoc prawnika jest niezbędna?\nO czym należy pamiętać, decydując się na sprzedaż lub fuzje przedsiębiorstwa?\nDecydując się na sprzedaż albo fuzję przedsiębiorstwa, należy pamiętać o wielu kwestiach prawnych, które zostały uregulowane w prawie handlowym stanowiącym jedną z podstawowych gałęzi prawa gospodarczego. Mowa tutaj o regulacjach, które porządkują stosunki i relacje pomiędzy przedsiębiorcami, wewnątrz spółek oraz pomiędzy spółkami i osobami trzecimi.\nJednym z najbardziej czasochłonnych elementów podczas całego procesu jest przygotowanie planu połączenia. Do fuzji albo sprzedaży warto się przygotować jeszcze przed znalezieniem zainteresowanego inwestora. Podczas rozmów pomiędzy przedsiębiorcami wykorzystywane są też umowy o poufności, w których sporządzeniu może pomóc kancelaria prawna. Konieczne jest również współpraca z biegłym, który sprawdza przedsiębiorstwo pod wieloma względami.\nDzięki niemu można skutecznie ocenić ryzyko inwestycyjne. Dokumentem niezbędnym do przeprowadzenia fuzji lub sprzedaży przedsiębiorstwa jest również uchwała. Musi być ona podjęta przez właścicieli spółek, a następnie złożona do sądu. Cały proces może się różnić w zależności od tego, jakiej sprawy dotyczy.\nCzy podczas fuzji lub sprzedaży potrzebna jest pomoc prawnika?\nFuzja lub sprzedaż przedsiębiorstwa to skomplikowany proces, który składa się z wielu etapów i wiąże się z pewnym ryzykiem. Pomoc prawna może okazać się niezbędna nie tylko w przypadku sporządzania dokumentów. Skorzystanie ze wsparcia kancelarii prawnej bywa nieocenione również w sytuacji reprezentowania przedsiębiorcy przed organami administracji publicznej czy w sądzie. Właściciele spółek, którzy nie mają doświadczenia w sprzedaży czy fuzjach, doceniają wsparcie prawników również w zakresie negocjacjach dotyczących połączenia czy przygotowaniu aktów prawnych niezbędnych i innych dokumentów do współpracy.


Foldery ochrony hasłem w systemie Windows - atmet.org\nFoldery ochrony hasłem w systemie Windows\nCodziennie tworzymy tysiące dokumentów, z których niektóre są ważne i wymagają zachowania tajemnicy i bezpieczeństwa. Microsoft Office oferuje swoim użytkownikom ochronę hasłem plików i folderów zawierających delikatne informacje, które należy zabezpieczyć. Ale każdy użytkownik powinien wiedzieć, jak chronić swoje pliki i foldery, nawet jeśli nie używają żadnego oprogramowania pakietu Office.\nSystem Microsoft Windows oferuje ochronę hasłem folderów i poszczególnych plików. Oznacza to, że możesz zablokować zawartość swoich folderów za pomocą prostej metody. Istnieje również możliwość dodania ochrony haseł do folderów za pomocą narzędzia innej firmy, ale zazwyczaj przynoszą one dużo wirusów i niechcianych pobrań. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy narzędzie twierdzi, że jest bezpłatne i uruchamia reklamę.\nZamiast korzystać z narzędzia innej firmy, użyj opcji ochrony hasłem oferowanych bezpośrednio przez firmę Microsoft.\nZalety i wady folderów chroniących hasłem\nChociaż ochrona folderów hasłem wydaje się rozwiązaniem zapewniającym cyberbezpieczeństwo, jest bardziej miarą przeciwko szpiegom niż cokolwiek innego. Twoje hasło w niewielkim stopniu ochroni Cię przed złośliwym oprogramowaniem, ale zapewni, że wszystkie pliki przechowywane na urządzeniu używanym przez wiele osób będą przechowywane w sposób prywatny i zabezpieczone.\n- Zachowaj prywatne pliki prywatne\n- Przechowuje wszystkie typy danych\n- Nie ma potrzeby dostępu do Internetu\n- Brak ryzyka dla bezpieczeństwa osób trzecich\n- Brak zabezpieczeń przed naruszeniami opartymi na Internecie\n- Będzie denerwować, jeśli będzie używany regularnie\n- Zapomnienie hasła może oznaczać utratę danych\nPrzewodnik po folderach chronionych hasłem\n1. Utwórz nowy folder. Możesz umieścić swój folder w katalogach pamięci lub na pulpicie.\n2. Teraz musisz utworzyć nowy dokument tekstowy w swoim folderze.\n3. Nie musisz dodawać żadnego tekstu w dokumencie. Teraz skopiuj i wklej następujący kod w dokumencie tekstowym. W kodzie zostanie również dodane hasło do ochrony.\n4. Kod umożliwia edycję nazwy folderu chronionego hasłem. Jeśli nie chcesz ustawiać nazwy swojego folderu, system Windows domyślnie ustawi jego nazwę Prywatne .\n5. Teraz kliknij Zapisz jako Śledź tę sekwencję Plik> Zapisz. Zmień nazwę pliku na locker.bat i zaznacz pole „Wszystkie pliki” w oknie dialogowym.\n6. Musisz dwukrotnie kliknąć na szafkę . nietoperz, żeby go uruchomić. Teraz masz folder chroniony hasłem, a mianowicie\n7. Teraz ważne dokumenty są gotowe do przejścia do folderu chronionego hasłem. Musisz ponownie uruchomić plik locker.bat.\n8. Windows zapyta Cię ostatnio o potwierdzenie ochrony hasłem. Wpisz Y, naciśnij Enter, aby zakończyć procedurę ochrony.\n9. Twój tajny folder zniknie. Zobaczysz tylko systemową szafkę plików.\n10. Aby pobrać zawartość folderu prywatnego, musisz za każdym razem uruchomić plik locker.bat.\nZmiana hasła dla prywatnego folderu\nOprócz tworzenia ochrony hasłem możesz zresetować hasło do chronionego folderu, wykonując następujące czynności:\n1. Aby wyświetlić rozwijane menu ustawień, kliknij prawym przyciskiem myszy plik locker.bat. Z menu kliknij Edytuj\n2. Opcja edycji pozwala zresetować hasło.\nResetowanie hasła za pomocą pliku locker.bat jest bardzo proste, co jest jednym ze sposobów zabezpieczenia hasła folderu w systemie Windows. Pamiętaj jednak, że nie jest to najbezpieczniejszy sposób ochrony folderów. Każdy, kto zna tę sztuczkę, może uzyskać dostęp do zawartości folderu. Aby zapewnić niezawodne bezpieczeństwo ważnych dokumentów, najlepiej korzystać z usług pamięci masowej w chmurze lub przesyłać dokumenty o podstawowym znaczeniu do przenośnego USB. Jeśli jednak szukasz łatwego i wygodnego sposobu na dodanie warstwy zabezpieczeń, szukasz funkcji ochrony hasłem firmy Microsoft.


Zabójstwo 10-latki z Mrowin i kontrowersje wokół zatrzymania podejrzanego. Piwnik komentuje\nZabójstwo 10-latki. Sędzia stanowczo przeciw ferowaniu wyroków. "Po co od 40 lat badam dowody?"\ndbd 22.06.2019 20:05\n- Jeśli obywatel podporządkowuje się poleceniom funkcjonariusza, nie stawia oporu, to nie można wobec niego stosować siły - powiedziała Barbara Piwnik, sędzia i była minister sprawiedliwości. Prawniczka odniosła się do działań policji, co do których zastrzeżenia ma Rzecznik Praw Obywatelskich. Skomentowała też przypisywanie winy podejrzanemu 22-latkowi.\nBarbara Piwnik w Polskim Radiu 24 skomentowała sposób zatrzymania i doprowadzenia na przesłuchanie Jakuba A. podejrzanego o zabicie 10-letniej Kristiny z Mrowin. Jak przyznała, od momentu, gdy pojawiły się materiały z jego zatrzymania, czekała na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich. - Wyobrażam sobie, że jestem sędzią, który ma decydować o zastosowaniu tymczasowego aresztowania człowieka, którego doprowadzają boso i w bieliźnie. To by naruszało powagę sądu - podnosiła prawniczka.\nPiwnik o zatrzymaniu podejrzanego ws. zabicia Kristiny z Mrowin\nJak stwierdziła, gdy "opadną emocje" refleksja na temat działań policji będzie "głębsza niż tylko emocjonalna". - Mam nadzieję, że ta sytuacja sprawi, że policjanci, zamiast emocjonalnie odnosić się do tego rodzaju zdarzeń, wytłumaczą obywatelom, jakie przepisy regulują poszczególne działania funkcjonariusza policji. To nie jest tak, że każdego wolno powalić na ziemię, zakuwać w kajdanki, zakładać kask, prowadnicę czy stosować broń gładkolufową - mówiła była minister sprawiedliwości. - Wszystko to regulują przepisy i jeśli obywatel podporządkowuje się poleceniom funkcjonariusza, nie stawia oporu, nie wykazuje żadnych zachowań, świadczących o tym, że nie zamierza podporządkowywać się poleceniom funkcjonariusza, to nie można wobec niego stosować siły - tłumaczyła.\n"Przyznanie się nie jest królową dowodów"\nSędzia zwróciła uwagę także na materiał wideo z zatrzymania, który - w jej ocenie - w ogóle nie powinien zostać opublikowany. Odniosła się też do przedwczesnego przypisania winy 22-latkowi, który - na co też zwróciła uwagę Piwnik - w chwili zatrzymania nie miał jeszcze statusu podejrzanego.\nJeżeli mówi się, że on tego dokonał i już prawie została wykonana kara, to ja sobie stawiam pytanie, po co poświęcam tyle czasu od 40 lat, żeby badać dokumenty, badać dowody. Po co są sędziowie? - mówiła.\nPiwnik podkreśliła przy tym, że "przyznanie się nie jest królową dowodów". - To, że człowiek przyznał się, to nie znaczy, że jemu nie trzeba udowodnić popełnienia przestępstwa. Mało tego, trzeba rozstrzygnąć o jego poczytalności w chwili czynu, zwłaszcza, jeśli ten czyn jest powszechnie niezrozumiały - wyjaśniła.\nOstatnio o "mordercy" mówił premier Mateusz Morawiecki. Stwierdził, że "chce podziękować funkcjonariuszom i prokuratorom za bardzo profesjonalne działanie" i "za szybkie ujęcie tego mordercy". - Ja myślę, że to jest świat postawiony na głowie to, co rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar przedstawił, ponieważ my powinniśmy chronić słabszych, najsłabszych, a nieobliczalny morderca, który dokonał ohydnej zbrodni musi zostać w jak najszybszy sposób unieszkodliwiony - powiedział w radiu RMF FM Morawiecki.\nZastrzeżenia wobec zatrzymania przez policję Jakuba A.\nDziałający przy RPO Krajowy Mechanizm Prewencji Tortur w czwartek wyraził "głębokie zaniepokojenie sposobem zatrzymania i traktowania przez policję mężczyzny podejrzanego o zabójstwo 10-latki z miejscowości Mrowiny". Według organu zatrzymany nie stawiał oporu", więc "nie były potrzebne kajdanki zespolone ani chwyt obezwładniający". "Za niedopuszczalne należy uznać wyprowadzenie zatrzymanego z budynku boso i niekompletnie ubranego, a następnie pozostawienie zatrzymanego w takim stanie, w czasie wykonywania czynności procesowych. Takie zachowanie narusza godność zatrzymanego i stanowi pogwałcenie praw człowieka" - napisano w oświadczeniu. Według KMPT "użyte przez policję środki wydają się w tym przypadku nieproporcjonalne i mają charakter pokazowy, stanowiący przykład manifestacji siły państwa wobec jednostki, do którego nie powinno dojść w demokratycznym państwie prawa".\nPonadto KMPT zauważył również, że z policji wypłynęło nieocenzurowane zdjęcie zatrzymanego (w samej bieliźnie), z pełnymi danymi i linkiem do konta na profilu społecznościowym. Podano również, że podejrzany nie ma obrońcy (z urzędu lub wyboru), co może budzić wątpliwości co do właściwej realizacji jego prawa do obrony. Charakter popełnionego czynu i zapowiedź badań psychiatrycznych podejrzanego mogą sugerować - zdaniem KMPT - "że człowiek ten może nie mieć właściwego rozeznania co do swojej sytuacji prawnej i znaczenia składania oświadczeń".\nPo przedstawieniu tego stanowiska na Adama Bodnara spłynęła fala krytyki. Część polityków i publicystów zarzuciła mu stanie po stronie mordercy. Wśród najgłośniejszych krytyków znalazł się Patryk Jaki, który wręcz nawoływał, by Bodnar podał się do dymisji. Sam Bodnar w kolejnym oświadczeniu odpierał te zarzuty. "Godności człowieka broniłem i będę bronił bez względu na okoliczności. Wynika to z mojego konstytucyjnego i ustawowego obowiązku, ale i wewnętrznego przekonania" - pisał Bodnar.\nGeorgette Mosbacher rozjuszyła prawicowych publicystów. "Babsku ewidentnie zaszkodziły hialuryny"\nKoronawirus w Polsce. Czym są strefy żółte i czerwone? Jakie nowe obostrzenia w nich obowiązują?\n23:11 Nowy Ziobro prezesa, "przystawki" z tarczą, wymuszony powrót Kaczyńskiego [REKONSTRUKCJA W PIGUŁCE]\n23:05 Komentarze o możliwej nominacji Czarnka. "Smutno, strasznie, katastrofa". Biedroń zapowiada interwencję\n22:17 Czy Polacy boją się koronawirusa? Według CBOS w ciągu pół roku niewiele się zmieniło [SONDAŻ]\n22:06 Koronawirus. Agresywna Polka zaatakowała personel pokładowy w trakcie lotu do Amsterdamu. "Miała kopać i gryźć"\n21:58 Dwóch przedstawicieli Porozumienia w rządzie. Obok Gowina, Michał Cieślak\nMorawiecki już wydał wyrok. "Chcę podziękować funkcjonariuszom za szybkie ujęcie tego mordercy"\nPogrzeb 10-letniej Kristiny. Setki żałobników, na grobie koledzy ułożyli serce z pączków róż\nAdam Bodnar odpowiada na zarzuty. Skomentował też doniesienia TVP Info o synu\nRzecznik Praw Obywatelskich odpowiada na zarzuty o bronieniu mordercy. "Muszę to wziąć na klatę"\nKomentarze o możliwej nominacji Czarnka. "Smutno, strasznie, katastrofa". Biedroń zapowiada interwencję


Gdzie znajduje się słynny punkt G, najbardziej erogenne miejsce kobiecego ciała? Według jednego z dowcipów jest on na końcu słowa „shopping”. Do podobnego wniosku po zbadaniu 1,8 tys. kobiet doszli seksuolodzy z King’s College London. Uważają oni, że punkt G istnieje, ale tylko w wyobraźni podsycanej przez kolorowe magazyny.\nBrytyjscy specjaliści przebadali jedno- i dwujajowe bliźniaczki. Jednojajowe mają identyczny zestaw genów, więc jeśli jedna z nich miałaby punkt G, powinna go mieć również jej siostra. Ale badania tego nie potwierdziły. Uczestniczące w ankiecie kobiety zapytano, czy uważają, że mają punkt G. Wśród par bliźniaczek jednojajowych porównywalnie często co w przypadku bliźniaczek dwujajowych zdarzało się, że obie kobiety odpowiadały twierdząco. „Punkt G nie jest zatem strefą erogenną, lecz jedynie subiektywnym odczuciem" – twierdzi na łamach „Journal of Sexual Medicine” współautor badań prof. Tim Spector z St. Thomas’ Hospital w Londynie.


Masaż Lomi Lomi Nui - Joga Centrum\nNie jedz jakieś 3 godziny przed sesją\nNa miejscu dostaniesz ręcznik, którym wszystkie miejsca intymne zostaną zakryte. Przed masażem, lub w trakcie możesz zdecydować się czy piersi są odkryte czy zakryte. Masowane są miejsca dookoła – nie bezpośrednio.\nPrzed spotkaniem, warto znaleźć chwilę na wyciszenie się i ustalenie własnych intencji, które po masażu będą owocować.\nNa sesję trzeba doliczyć po 15 minut przed i po aby przygotować się na masaż i dojść do siebie po nim.\nMasaż odbywa się z olejkami, więc warto mieć ubrania których nie będzie ci szkoda jeśli troszkę się poplamią, albo możesz wziąć prysznic w studiu.\nPrzed i po sesji warto pić dużo wody. Organizm mocno się oczyszcza i można w taki sposób mu pomóc.\n75 minut masażu+ 30 minut relaksu- 250 zł\n90 minut masażu +30 minut relaksu- 300 zł\nmasaż na 4 ręce 75 minut + 15 minut relaksu- 350 zł\nOdzyskiwanie czasu i czucia - świadomość w ruchu


🥇 Internetowy Tłumacz Google ma ulepszony wygląd i funkcjonalność\nInternetowy Tłumacz Google ma ulepszony wygląd i funkcjonalność\nProdukty i usługi Google mogą być „trafione lub pominięte”. Każda rewolucyjna oferta, taka jak Gmail czy Mapy, wiąże się z poważnymi awariami, takimi jak Google+ czy Glass. Nie winię jednak giganta wyszukiwania za porażkę, ponieważ doceniam jego podejmowanie ryzyka.\nJednym z największych sukcesów firmy jest Tłumacz Google. Jeśli nie jesteś zaznajomiony, dosłownie tłumaczy języki, pomagając ludziom komunikować się z całym światem. Czy to jest doskonałe? Nie, czasami tłumaczenia są nieco zagmatwane, ale najczęściej przekaz jest wystarczająco dobrze przekazany. Dzisiaj Google ogłasza duże zmiany w Tłumaczu internetowym. Nie tylko staje się ładniejszy, ale także zyskuje nową funkcjonalność.\n„Minęło dwanaście lat od wprowadzenia Tłumacza Google i od tego czasu Tłumacz ewoluował, aby nadążać za sposobami jego używania. Początkowo tłumacząc tylko z języka angielskiego i arabskiego, obecnie tłumaczymy 30 bilionów zdań rocznie w 103 językach” – mówi James Kuczmarski, kierownik produktu\nKuczmarski udostępnia następujące ulepszenia Tłumacza Google w sieci.\nNowy wygląd witryny jest teraz spójny z innymi produktami Google, a zaktualizowane etykiety i typografia ułatwiają nawigację. Na przykład zawsze można było przesyłać dokumenty do tłumaczenia, ale teraz ta funkcja jest łatwiejsza do znalezienia. Teraz jeszcze wygodniej jest zapisywać i organizować ważne tłumaczenia, których regularnie używasz lub których szukasz. Dodaliśmy etykiety do każdego zapisanego tłumaczenia, więc jeśli mówisz w wielu językach, możesz sortować i grupować tłumaczenia jednym kliknięciem. Sprawiliśmy, że witryna jest responsywna, dzięki czemu może dynamicznie dostosowywać się do rozmiaru ekranu. Dlatego wprowadzając nowe funkcje, zapewniamy doskonałe wrażenia internetowe na wszystkich urządzeniach: telefonie komórkowym, tablecie lub komputerze.\nJeśli chcesz przetłumaczyć języki do użytku osobistego, zachęcam do wypróbowania Tłumacza Google w Internecie – to naprawdę wspaniała usługa, która jest teraz lepsza. Może to być również świetne narzędzie dla firm, ale nic nie przebije prawdy człowiek dwujęzyczny pracownik – zwłaszcza do komunikacji publicznej. Czy naprawdę chcesz zaryzykować reputację swojej firmy z powodu błędnie przetłumaczonego słowa lub wyrażenia?\nKredyt obrazu: Jirsak / Shutterstock