Justyna Iwanczuk · 30-5-2012\nJustyna Iwańczuk, Bogusław Spodzieja · 30-5-2012\nPoniższy tekst to relacja z serii przegranych strajków pracowników firmy Investpro, które miały miejsce na budowie Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni Redłowie od stycznia do kwietnia 2012 r. oraz strajku głodowego tychże pracowników, przeprowadzonego w Urzędzie Miasta Gdynia od 23 do 26 kwietnia br. Autorzy tego dokumentu uczestniczyli w strajku; Bogusława Spodzieję wybrano jego przedstawicielem.\nIstnienie jest darem. Fundamentalnym obowiązkiem człowieka jest zachowanie tego daru i obrona przed unicestwieniem. Nie sprzyjać życiu jest złem, zaniechać obrony jest winą. Historia ludzkości rozgrywająca się w przestrzeni być albo nie być jest pamięcią doświadczenia organizowania się wspólnot w systemy zapewniające przetrwanie lub zgubę. To, co przetrwało jako moralna powinność, jest pamięcią duchowych przezwyciężeń wyrytych na kamiennych tablicach czczonych w świątyniach, wokół których zorganizowały się i ukonstytuowały wspólnoty.\nPokłosiem tych przezwyciężeń są trzy systemy, które w różnym stopniu pozwalają zapewnić przetrwanie wspólnocie lub tylko poszczególnym jednostkom:\nsolidarny – realizowany przez dopełnianie się członków wspólnoty pod jakimś ważnym dla nich względem przy wytwarzaniu wspólnego dobra, obowiązuje w nim wymiana dóbr i ochrona najsłabszych jednostek w ramach wspólnoty oraz wyjście do innych wspólnot z własnymi dobrami jako ofertą współpracy (przykładem takiego systemu w czystej postaci jest „Solidarność” lat 1980–1981),\nłupieżczy – realizowany przez zbrojne napaści na inne wspólnoty (m.in. Hunowie, Wandalowie),\nliberalny – realizowany jako skrajny indywidualizm promujący ograbianie słabszych przez silniejszych w ramach tej samej wspólnoty (np. wszystkie formy liberalizmu w wersji laissez faire, neoliberalizmu, globalnego neokolonializmu).\nNeofeudalizm jako patologia\nNeoliberalny system wolnorynkowy III RP jest realizacją trzeciego z wymienionych systemów. To, co nazwano pierestrojką lub transformacją, było przejściem od gospodarki opartej na ogólnospołecznej własności najważniejszych środków produkcji do gospodarki, której właścicielami stały się nieliczne jednostki. Władza pod pozorem bycia właścicielem całej gospodarki stała się seniorem nadającym (po „rynkowych” cenach) beneficja „możnym i zasłużonym”. Kryterium przyznawania statusu beneficjenta przekształceń własnościowych jest nieznane. Społeczeństwo pozbawione zasobów, zostało sprywatyzowane jako tania siła robocza, podlegająca bezwzględnej eksploatacji, pracy na poły niewolniczej, bez prawa głosu we własnej sprawie, zastraszone wizją masowego bezrobocia. Państwo zrzekło się funkcji gwaranta rzetelności i dotrzymywania umów, zwłaszcza umów o pracę. Ustrój Polski od tego czasu jest zmodyfikowaną kopią średniowiecznego feudalizmu.\nRozliczne przykłady patologicznego neofeudalizmu można znaleźć w budownictwie, gdzie zazwyczaj inwestorem jest państwo, samorząd lokalny lub jakaś korporacja. W Gdyni Redłowie miasto zainwestowało w przedsięwzięcie o nazwie Pomorski Park Naukowo-Technologiczny (PPNT). Część środków pochodziło z budżetu miasta, część z funduszy europejskich. Przetarg wygrała firma Warbud, która stała się generalnym wykonawcą. Z kolei Warbud ogłosił przetarg na wykonanie części przedsięwzięcia przez inny podmiot gospodarczy.\nZwycięsko z tej licytacji wyszła Abantia Polska. Jest to firma hiszpańska, z delegaturą na Polskę. W naszym kraju zatrudnia 50 pracowników, a jej głównym trzonem jest kadra inżynierska i pion obsługi prawnej. Abantia nie dysponuje żadnymi mocami wykonawczymi, za to znacznym kapitałem, który zapewnia wysoką pozycję w strukturze systemu, udział w dużych przetargach i wygrywanie ich przez obniżkę cen. Wykonawstwem prac zajmuje się podmiot prawno-gospodarczy, który z racji najniższej pozycji w strukturze podwykonawców, jest całkowicie zależny od Abantii. Ta ostatnia swoim lennikom jest w stanie narzucić dowolne ceny. W rezultacie najsłabsze podmioty gospodarcze w strukturze podwykonawców stoją też najniżej w strukturze płatności, za to są pierwsze rozliczane z wykonanej pracy, do czego zobowiązuje umowa i groźba kar umownych. Kary te są łakomym kąskiem i źródłem dochodów wasali wyżej stojących w hierarchii.\nOszustwo jako wymuszona obrona?\nW Polsce zdaje się dominować powszechna akceptacja oszustwa jako zasady działania chroniącej przed skutkami opresyjności systemu, jako wymuszony sposób obejścia jego barier. Dotyczy to firm, czyli organizatorów pracy zatrudnianych ludzi, których wysiłek nakierowany jest na realizację wyznaczonego celu, a także realizujących ten cel, czyli pracowników najemnych.\nFirma Investpro Sp. z o.o. (ul. Wały Piastowskie 1, Gdańsk) jest małym podmiotem gospodarczym walczącym o przetrwanie, polskim, dlatego bez zdolności kredytowych. Zatrudniała ok. 120 pracowników, rozproszonych na kilku budowach w Polsce. Niemal na każdej z tych budów Investpro jest lennikiem Abantii. Najczęstszą formą umowy praktykowaną w Investpro między firmą a pracownikami są umowy o dzieło, umowy „na twarz”, że się dogadamy, że jakoś to będzie. Niejasne powiązania Investpro z Abantią nie interesowały pracowników.\nW Gdyni Redłowie na budowie PPNTpracowało 30–40 pracowników. Pracownicy wykonywali pracę, jednak pieniądze otrzymywali z wciąż wzrastającym poślizgiem. Wyjaśnień tej sytuacji za każdym razem słuchali z ust tego samego człowieka – rachmistrza Investpro, osoby o niejasnej funkcji w tej firmie – ni to szofera prezesa, ni gońca zarządu, ni menedżera. Powoływał się on na kłopoty z płatnościami, których przyczynę wskazywał we wrogich działaniach Abantii, dążącej – jego zdaniem – do zniszczenia Investpro. Przekonywał, że zarząd jego firmy całkowicie solidaryzuje się z interesami pracowników, że staje na głowie, aby wyłuskać te pieniądze, tylko płatnik jest trudny we współpracy. Przytaczał różne argumenty, które miały dowodzić tego stanowiska; opowiadał o sytuacji na innych budowach w kraju (na których również firma była lennikiem Abantii), gdzie – np. w Warszawie – pracownicy podjęli strajk w porozumieniu z prezesem Investpro, aby wydrzeć zaległe pieniądze opornemu płatnikowi. Mówiąc krótko, za winowajcę podawał Abantię, a siebie i zarząd za przyjaciół, stojących po tej samej stronie barykady.\nEkipa z Gdyni nie wiedziała o czymś, co przeczyło troskliwości zarządu o swoich pracowników. Otóż od października 2011 r. na budowie kompleksu hotelowego w Serocku firma przestała wypłacać pracownikom diety należne z tytułu pracy w delegacji, a w delegacji było ponad 20 osób. Podnieśli bunt, który ze swadą rozbił delegowany logistyk Investpro, oświadczając, że teraz jest demokracja i każdy może robić, co chce.\nPracownicy słuchali takich wyjaśnień od połowy stycznia, kiedy wypłaty zaczęły przychodzić już ze znacznym opóźnieniem i tylko w niewielkiej części, aż do połowy kwietnia, gdy sytuacja bytowa nieopłacanych ludzi zaczęła zagrażać ich życiu. Przez cały ten czas słyszeli zapewnienia, że pieniądze już zaraz się pojawią – jutro, za trzy dni, za tydzień, przed świętami itd. Ich zaufanie do rachmistrza malało z dnia na dzień, wiedzieli, że są to tylko słowa, których prawdziwości nie mogą sprawdzić. Zresztą treść tych wyjaśnień była z ich punktu widzenia mało istotna. Czynnikiem decydującym o dalszych posunięciach pracowników była ich sytuacja materialna – ci, którzy mogli sobie na to pozwolić, odeszli szukać innej pracy, mimo świadomości, że rezygnując z pracy w Investpro, niemal na pewno rezygnują z pieniędzy, jakie im firma zalega. Zostali ludzie, którym warunki bytowe nie pozwalały na zrzeczenie się tych pieniędzy, a im dłużej tam pracowali, tym bardziej stawali się uzależnieni od firmy.\nSytuacja stawała się coraz trudniejsza do zniesienia. Kogoś wyrzucono z mieszkania z powodu braku pieniędzy na opłaty i teraz mieszka w samochodzie z żoną, która spodziewa się dziecka (ósmy miesiąc). Ktoś inny przestał posyłać dzieci do szkoły, gdyż nie miał na jedzenie dla nich, matki i siebie. Komuś grozi eksmisja z własnego mieszkania, które obciążone jest kredytem wziętym pod zastaw lokalu. Słowem, większość jest zdesperowana sytuacją i czuje, że do stracenia nie ma już nic, a do zyskania wiele.\nPrzez te trzy miesiące ludzie zdążyli się przekonać, że dwu-, trzydniowe strajki na terenie budowy są bezskuteczne (podobnie jak permanentny strajk włoski), że od rachmistrza niczego się nie dowiedzą, że zarząd gra w jakąś grę, której zasad nie chce zdradzić, a praca bez płacy jest korzystna dla wszystkich z wyjątkiem tych, którzy ją wykonują. Już wystarczająco przekonali się, że mogą liczyć tylko na siebie i że jeśli czegoś z tym nie zrobią, to skończą pod mostem. Było to tym bardziej prawdopodobne, że między wierszami dało się wyczytać, iż w najbliższym czasie firma Investpro może zniknąć z rejestru działających firm – i pojawić się pod innym szyldem. Jasne było, że jako nowo powstały twór prawny nie przejmie zobowiązań upadłej, prawnie nieistniejącej firmy. Pieniądze przepadną. Sytuacja była groźna.\nSygnał o możliwości zniknięcia Investpro z rejestru działających podmiotów gospodarczych sprowokował kilku pracowników do zorganizowania spotkania w niedzielę 22 kwietnia. W rezultacie doszli do wniosku, że ich położenie jest następstwem zła generowanego przez system, a obowiązkiem – obrona przed unicestwieniem. Było jasne, iż działają w warunkach wyższej konieczności, dlatego uznali, że wyjście poza mury, płoty i kontenery budowy PPNTjest warunkiem koniecznym skuteczności walki. Stwierdzili, że sytuacja w jakiej się znaleźli nie jest izolowanym przypadkiem, lecz problemem ogólnospołecznym, dotykającym coraz większą liczbę ludzi. Dlatego muszą wejść w przestrzeń publiczną i tam podjąć walkę ze strukturalnym złem systemu. Za pośrednictwem mediów powiadomią społeczeństwo o swojej walce i jej zasadach, że nie ma uczciwego życia bez uczciwej walki, wolności bez prawdy, pracy bez płacy.\nUznano, że o sytuacji nade wszystko należy powiadomić inwestora, czyli miasto. Powinno ono być zainteresowane sprawnym i terminowym wykonaniem inwestycji, co w tych okolicznościach było zagrożone. Niedopłacanie pracowników na budowie PPNTw Redłowie nie dotyczyło wyłącznie zatrudnionych w Investpro; wiedziano, że problem dotyczy także pracowników innych firm, tych z dołów w strukturze podwykonawców. Postanowiono, że od poniedziałku 23 kwietnia podjęty zostanie strajk, który obejmie wszystkich pracowników Investpro oraz że kilku ludzi podejmie protest głodowy w Urzędzie Miasta w Gdyni.\nTelefonicznie powiadomiono pozostałych pracowników o pomyśle strajku i ustalono, iż następnego dnia wszyscy przyjdą do pracy o 6:10, czyli 50 minut przed planowanym przybyciem rachmistrza, którego wizyta miała na celu niedopuszczenie do strajku. Ekipa zjawiła się niemal w komplecie, aby wspólnie przeanalizować własne stanowisko, zanim rachmistrz postawi sprawy na głowie.\nGroźba wariantu kryminalnego\nPoniedziałek, 23.04.2012, godz. 6:10. Frekwencja bliska 100%. Jeden z pracowników relacjonuje treść niedzielnej narady o zagrożeniu i co w związku z tym zagrożeni powinni zrobić, i to natychmiast. Wybucha gwałtowna dyskusja, nikogo nie trzeba przekonywać o zagrożeniu, wszyscy czują się oszukani. Sytuacja niektórych jest rozpaczliwa.\nPoczątkowe napięcie przekształca się w niszczycielską furię. Padają pomysły wymierzenia sprawiedliwości na własną rękę, włącznie z rozbijaniem głów, łamaniem kości, wyważaniem drzwi, niszczeniem samochodów i wyposażenia biur zarządów firm. Których? Tych, które postrzegane są jako winne zaistniałej sytuacji. Reszta przestaje mieć znaczenie. To nic, że ten i ów pójdzie do więzienia – teraz ważny jest dach nad głową, choćby w więziennej celi z pryczą i miską ciepłego jedzenia.\nNa poparcie tego rozwiązania pada argument o sytuacji z połowy 2011 r. na budowie Czterech Wież (Quattro Towers) w Gdańsku Wrzeszczu, gdzie Investpro także miało swoje interesy i swoich pracowników. Kilku ze strajkujących pracowało w minionym roku na tamtej budowie i było nieomal świadkami dramatycznego zdarzenia. Przypomnieli w czym rzecz. Otóż jedna z firm-podwykonawców od kilku miesięcy nie płaciła pracownikom. Ci pytali o pieniądze i na tym sprawa się kończyła. Do czasu.\nKtóregoś dnia jeden z poszkodowanych pracowników nieuczciwej firmy, w towarzystwie kilku ogromnych i potężnie zbudowanych mężczyzn, na siódmym piętrze jednej z wież odnalazł prezesa. Pracownik grzecznie zapytał prezesa: są pieniądze? Nie ma – usłyszał w odpowiedzi. Więcej pytań nie było. Prezes nie wyszedł z wieży o własnych siłach, co tylko częściowo było zgodne z intencjami tych, którzy rozmawiać już nie chcieli. Prezes miał wypaść z siódmego piętra przez otwór wykonany jego głową w potrójnie oszklonym oknie feralnego apartamentu, ale się nie zmieścił, natomiast czas naglił wszystkich bez wyjątku. W ciężkim stanie zabrała go karetka, na odchodnym pospiesznie uszkodzono jego samochód, później zjawiła się policja i słuch o sprawie zaginął. W każdym razie tyle o sprawie wiedzieli strajkujący w Redłowie.\nPomysł upadł. Uznano, że rabunek i rozbój na masową skalę, dokonywany w aurze prawa uzasadniającego takie postępowanie, cechuje III RP, że ta bandycka metoda działania przejęta przez strajkujących sprawi, iż będą mieli przeciw sobie aparat propagandowy państwa i komercyjnych mediów, czyli to, co zwie się opinią publiczną, policje jawne i tajne, różnego rodzaju intrygi ze strony układu biznesowo-politycznego.\nPodobnie kryminalnej proweniencji był pomysł sparaliżowania budowy przez strajkujących poprzez ustawiczne odłączanie zasilania i tłumaczenie innym, dlaczego to robią. Jasne było, że mogli liczyć na milczące poparcie pracowników innych firm, zwłaszcza tych z dołu drabiny feudalnych zależności, którzy także cierpieli na permanentne zaleganie z należnościami za pracę. To skromne poparcie w sytuacji działania na zamkniętej budowie nie zneutralizowałoby siły aparatu państwa, który ma wyłączność na używanie przemocy wobec tych, którzy w jakiś sposób zagrażają czyjejś własności, interesom lub wolności. Opinia publiczna może i by poparła takie działania, ale nie będzie o nich poinformowana, a jeśli już, to nie przez strajkujących, tylko w formie zniekształconej przez tuby propagandowe władzy.\nTa argumentacja wystarczyła do odrzucenia i tej metody walki, oraz powrotu do dyskusji o metodach, które nie podważają wartości celu.\nJedna z osób stwierdziła, że skoro strajk został postanowiony, to podejmie głodówkę i skoro jest powszechne zrozumienie dla tej formy walki, oczekuje przyłączenia się kilku osób. Zgłaszają się cztery, czyli głodówkę rozpocznie pięć osób. Strajkujący postanawiają, że każdego następnego dnia do głodówki przystąpi jedna osoba. Pozostali mieli strajkować w miejscu protestu głodowego, czyli w Urzędzie Miasta Gdyni. Oczywistość zasady solidarności jako metody wspólnego działania sprawiła, że – bez patosu wzniosłych deklaracji – wszyscy stanęli murem w obronie każdego, co oznaczało, że strajk, w tym protest głodowy, będzie trwał do chwili, gdy do ostatniego grosza zostaną zwrócone pieniądze ostatniemu z poszkodowanych.\nPracownicy o swojej decyzji postanowili powiadomić zarząd Investpro, co też się stało. Prezes pojawił się w ciągu godziny. Większość ze strajkujących widziała go po raz pierwszy. Nie przywiózł pieniędzy, lecz deklaracje współczucia, zrozumienia i poparcia, choć uważał, że na tak radykalne kroki jest za wcześnie. Jasne, że pracownicy mogą czynić co chcą, ale nie wszystko, czego chcą, jest dobre i mądre. Zaproponował skoordynowanie działań zarządu z działaniami pracowników. On będzie rozmawiał z mediami, co pozwoli mu na naświetlenie sprawy we właściwej perspektywie. Najlepiej – zdaniem prezesa – będzie poczekać do maja, niech tylko minie długi weekend, ale dziś to o wiele za wcześnie. Jeden z pracowników, którego strajkujący uznali za reprezentanta, oznajmił, że rozwiązanie proponowane przez prezesa nie jest zadawalające. Co więcej, pracownicy podjęli decyzję o takiej, a nie innej formie strajku i sposobie jego przeprowadzenia, dlatego też nie będą pytali prezesa ani nikogo z wyżej stojących na drabinie płatników, czy, kiedy i jak mają się bronić. Kto jest winny zaistniałej sytuacji, to rzecz dla policji, prokuratury i sądu. Pewne, że nie płaci Investpro, co wystarczy, by zdania prezesa jako doradcy strajku nie brać pod uwagę.\nPrezesowi zdawało się, że sprawa rozejdzie się po kościach, że jakoś sama się rozmyje. Wydaje się, że nie wierzył, iż robotnicy odważą się wyjść poza zasieki budowy i wkroczyć w przestrzeń publiczną, że pójdą do prezydenta miasta, ale zgodził się z tym, że faktycznie nie ma prawa ingerować w ich postanowienie i sposób jego realizacji. Przestrzegł tylko przed szkodliwością strajku przeniesionego w przestrzeń publiczną.\nWizytę prezesa uznano za nie wnoszącą nic do sprawy i przystąpiono do realizacji ustaleń. Najpierw piechotą do Urzędu Miasta Gdyni, wizyta u Prezydenta Wojciecha Szczurka, prezentacja problemu i metod jego rozstrzygnięcia. Co postanowiono, to zrobiono. Wcześniej o zaistniałej sytuacji zakomunikowano telewizji Trwam i Radiu Maryja. Prezydent Szczurek przyjął strajkujących. Poinformowano go też, że media zostały powiadomione o wizycie i zamierzeniach strajkujących. Prezydent natychmiast podjął działania przynależne inwestorowi, tj. przekazał problem pełnomocnikowi do spraw m.in. tej inwestycji.\nNiebawem okazało się, że firma Investpro nie widnieje w wykazie podmiotów gospodarczych działających na terenie budowy Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego. Prezydent Szczurek stwierdził, że strajkujący są wolnymi ludźmi i jako tacy mogą czynić wszystko, co każe bronić im godności swojego istnienia.\nW związku z wiadomością o prawnie niejasnej relacji między firmą Abantia Polska a Investpro, strajkujący postanowili udać się do Gdańska, gdzie znajduje się siedziba Abantii. Po dotarciu na miejsce natknęli się na rachmistrza Investpro, który stał się Rejtanem Abantii i bronił dostępu do jej drzwi. Rozmawiać nie było z kim, komentować nie było czego, więc strajkujący opuścili siedziby Abantii i Investpro ze stanowczym przyrzeczeniem rozpoczęcia właściwych działań od 7 : 00 rano następnego dnia. Otuchy strajkującym dodawał fakt, że pierwsze kontakty z mediami, konkretnie z telewizją Trwam i Radiem Maryja rokowały, iż nie przepadną w powszechnej zmowie milczenia wiodących mediów. Umówiono się na spotkanie o 7 : 00 rano następnego dnia na terenie budowy PPNTw celu pełnego porozumienia się z tymi z hydraulików, którzy co prawda byli przekonanymi o celowości strajku, ale obawiali się wyjścia z nim poza teren budowy. Część hydraulicznej braci oraz monterzy wentylacji w tej sprawie stanowili monolit.\nStrajk stacjonarny i głodówka\nCzy jest prawdą, że okazja każdego, zawsze i wszędzie czyni złodziejem, łamie międzyludzką solidarność i ducha? Czy świętość jest wyłącznie następstwem sprzyjających okoliczności? Na te pytania przyszło odpowiedzieć niektórym ze strajkujących niedługo po rozstaniu się ze wspominanym rachmistrzem Investpro. A było to tak:\nNie minęło pół godziny od spotkania pod siedzibą Abantii, gdy rachmistrz zadzwonił do osoby, co do której miał podejrzenie, iż jest jedną ze sprężyn strajku i zaproponował spotkanie w cztery oczy. Do spotkania doszło w Sopocie, ale nie w cztery oczy. Gdy rachmistrz nie wskórał nic, nie ustawał w dalszych próbach niedopuszczenia do przedostania się strajku na forum publiczne. Telefon do innego z wiodących sprawców strajku (jak przypuszczał rachmistrz), miał tegoż przekonać, że sprawa należnych mu pieniędzy zaczyna być finalizowana, że rano je dostanie co do grosza i już teraz nie musi się bać, że straci mieszkanie. Skoro dostanie pieniądze, to w tych okolicznościach jego udział w strajku jak bezzasadny.\nStrajkujący rozmówca wściekł się nie na żarty: uznał, że rachmistrz usiłuje go przekupić, że jeśli nawet dostanie te pieniądze, to i tak solidaryzuje się z pozostałymi strajkującymi i razem z innymi będzie walczył do ostatniej należnej złotówki każdego z oszukanych. Tym rozmowa się skończyła. Okazja była wciąż aktualna, ale nie skusiła, nie złamała. Tu ujawnia się prawdziwość ludowego porzekadła, głoszącego, że nie ci święci, co zawsze zgięci. Wieczorem większość ze strajkujących wiedziała o tej rozmowie.\nWtorek 24.04.2012, godz. 7:00, budowa PPNT w Gdyni Redłowie. Wszyscy obecni. Rozmowy z hydraulikami nie przynoszą skutku. Część z nich postanawia kontynuować strajk na budowie, część przyłącza się do strajku w Urzędzie Miejskim w Gdyni. Już wcześniej ustalono, że lepsza grupa mniejsza, lecz zwarta i dobrze zorganizowana wokół celu i metod jego osiągnięcia, od dużej bez tej świadomości. W rezultacie wyszło na to, że mała grupa stanowi zdecydowaną większość strajkujących. Na budowie zostało kilku hydraulików. Pozostali przyłączyli się do marszu w stronę Urzędu Miasta Gdyni w celu powiadomienia prezydenta Szczurka o rozpoczęciu strajku i głodówki na terenie urzędu.\nUrząd Miasta Gdyni, 8 : 00. Strajkujący powiadamiają sekretariat prezydenta o rozpoczęciu bezterminowego strajku, którego cele i metody od wczoraj znane są prezydentowi. Niedowierzanie urzędników, przemieszane ze zdumieniem i kto wie czym jeszcze, nie robiły wrażenia na strajkujących. Byli przygotowani na wrogie przyjęcie, na rozwiązania siłowe, na starcie ze służbami mundurowymi. Mieli ze sobą łańcuchy i kłódki, którymi zamierzali się przykuć do poręczy schodów i filarów wewnątrz budynku urzędu. Zdecydowali, że jeśli służby mundurowe poprzecinają łańcuchy, z samych siebie zrobią łańcuch i będzie trzeba ich rozrywać i wynosić jak kawałki wciąż żywego ciała. Gdy zostaną wyrzuceni, będą koczować na ulicy przed urzędem. Było bardzo ciężko, ale wiara w sens i słuszność tej walki dodawała im sił i na początek musiała wystarczyć. Nie było wesoło. Tymczasem spokojnie wyszli przed urząd, gdzie na białym prześcieradle czarną farbą wykonali szyld strajkujących: SKAZANI NA ŚMIERĆ, z dopiskiem u dołu wykonanym mniejszymi literami – Protest głodowy. Powiadomiono też telewizję Trwam i Radio Maryja o drugim dniu strajku i pierwszym dniu w Urzędzie Miasta i głodówce. Około 10 : 00 rano zjawiła się telewizja Trwam. Strajkujący opowiedzieli przed kamerami o strajku, jego celach i dlaczego za miejsce jego przeprowadzenia obrali Urząd Miasta. Powiedziano, że:\nPracodawca zalega z wypłatami za wykonaną pracę, w związku z czym zagrożone są podstawy egzystencji pracowników: wielu znalazło się w sytuacji zagrożenia bezdomnością, wielu stanęło wobec widma głodu, oddania dzieci do domów dziecka.\nProblem, który stał się ich udziałem, nie jest izolowanym przypadkiem, lecz problemem systemu z genetycznie zakorzenioną w nim wrogością wobec człowieka, rodziny, społeczeństwa, kultury.\nUrząd Miasta należy do wciąż jeszcze niesprywatyzowanej przestrzeni publicznej, stąd jest najwłaściwszym miejscem, gdzie powinno mówić się i rozstrzygać o ważkich problemach dotyczących każdego człowieka i wspólnoty, w której żyje. Stąd też łatwiej o kontakt z mediami, gdyż:\nMedia z definicji powinny pełnić społecznie ważną funkcję nośnika informacji o tym, co istotne z punktu widzenia tegoż społeczeństwa. Ten strajk i jego przyczyna są ważkie społecznie. Strajk w zakamarkach budowy otoczonej nieprzebytymi płotami, otoczonej paramilitarnymi jednostkami ochrony wynajętej przez przedsiębiorców, ma nikłe szanse powodzenia.\nAdresatem strajku jest społeczeństwo, w którego mocy jest zmiana wrogiego mu systemu.\nRząd RP nie jest adresatem ani żądań, ani próśb o wsparcie czy mediację, z racji na to, że jest racją tego systemu.\nOkoło godz. 9 : 00 prezydent Szczurek zaproponował strajkującym zajęcie jednego z pomieszczeń na terenie Urzędu Miasta, w którym ponad 20-osobowa grupa była w stanie bez problemu się pomieścić. Pracownice urzędu przyniosły kanapki dla niegłodujących i wodę mineralną dla wszystkich. Na ścianie umieszczono transparent informujący o strajku. Zaczynało się nieźle. Niebawem pewne zainteresowanie strajkiem zaczynały wykazywać różne osoby i instytucje. Wyraźnego i jednoznacznego poparcia strajkowi udzieliło Stowarzyszenie „Nasza Gdynia” i jej prezes Jacek Urban, który wspierał strajk do końca.\nO godz. 12 : 00 w wiadomościach Radio Maryja poinformowało o strajku, czego następstwem były liczne wizyty ekip różnych stacji telewizyjnych, rozgłośni radiowych i codziennych gazet. Informacja o rozpoczętej walce poszła w świat zgodnie z intencjami strajkujących. Pojawiły się też akcje polegające na próbach skłonienia niektórych ze strajkujących do zawieszenia strajku, na przejęciu go przez jakiś związek zawodowy, najlepiej przez NSZZ„Solidarność”. Riposta strajkujących nie pozostawiała złudzeń. Odpowiedzieli, że nie interesuje ich oddanie się w opiekę tworowi, który jest częścią systemu generującemu biedę w Polsce. Wszak niektórzy z nich pamiętali, jak Lech Wałęsa, który był twarzą tego systemu, podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych (zanim został prezydentem) nawoływał wielki kapitał amerykański i zachodni do inwestowania w Polsce, gdyż „na biedzie i głupocie robi się najlepsze interesy”. Efekty realizacji tej zasady są dotkliwie odczuwane przez większość polskiego społeczeństwa. Podziękowali za takie wsparcie i więcej do sprawy nie wracali.\nProblem jednak wrócił. Otóż jeden z prominentnych działaczy nowej „Solidarności” z Gdyni zadzwonił do reprezentanta strajkujących z informacją, że strajk jest nielegalny, że ta droga prowadzi strajkujących wprost do więzienia, ale jako że rozumie sytuację, to na wszelki wypadek proponuje wsparcie na polu prawnym. Reprezentant strajkujących stwierdził, że nie jest władny przyjąć ani odrzucić tej oferty, ale przekaże informację stosownemu gremium, które zastanowi się i da odpowiedź, jeśli uzna to za konieczne. Niebawem kilka osób zatrudnionych przez „Solidarność” skontaktowało się z przedstawicielem strajkujących i przekazało mu skargę na „Solidarność”, że jako jej pracownicy znajdują się w trudnej sytuacji i pracują pod ustawiczną presją redukcji etatów, a związek jako pracodawca pozostawia wiele do życzenia. Wniosek narzuca się sam: wsparcie strajku przez złego pracodawcę, zwłaszcza jeśli jest nim związek zawodowy, jest czymś absurdalnym.\nStrajkujący jednak potrzebowali wsparcia ze strony prawnika, który dysponuje nie tylko stosownymi kwalifikacjami, ale i jest moralnie zaangażowany w problem. Pani Anna Kurska, emerytowana sędzia, była senator RP, była kimś takim. Bez wahania zgodziła się wesprzeć strajkujących.\nW międzyczasie strajk nawiedziły ważne persony z Warbudu, generalnego wykonawcy PPNTw Redłowie. Wspierał ich pełnomocnik miasta ds. m.in. rzeczonej inwestycji. Wspólnie proponowali zawieszenie strajku w celu powołania wielostronnej międzyfirmowej komisji, która miałaby zbadać treść umów i obiegu pieniądza w ramach realizacji tych umów w zakresie dotyczącym roszczeń strajkujących. Pewni siebie panowie z Warbudu uważali, że wartość argumentów mierzy się siłą głosu, szybkością mówienia i apodyktycznym tonem. Błąd. Zapytano ich, czy są stroną strajku. Nie – odpowiedzieli – ale są przyjaciółmi strajkujących i chcą im pomóc w szybkim i skutecznym załatwieniu sprawy. „Strzeż nas Boże od przyjaciół; z wrogami sami sobie poradzimy” – odrzekł któryś ze strajkujących. Panowie z Warbudu i cichy pełnomocnik miasta zrezygnowali z dalszych przyjacielskich prób i przystali na propozycję strajkujących, że ci spośród siebie wybiorą trzech przedstawicieli i delegują do owej komisji.\nStrajk trwał. Delegaci pojechali na budowę i wspólnie z inwestorem, Warbudem, Abantią i Investpro, zajęli się sprawdzaniem dokumentów. Wynik badań pierwszego dnia był następujący: inwestor i Warbud realizują umowy i płacą należności. Na niższym poziomie podwykonawców sprawa była daleka od wyjaśnienia. Gdy zmęczenie dało o sobie znać, przerwano badanie dokumentów i umówiono się na następny dzień, na godzinę 14 : 00. Delegaci wrócili do strajkujących z przesłaniem Warbudu, skierowanym do strajkujących, które zawierało deklarację przyjaznego pośredniczenia w pozytywnym załatwieniu sprawy na poziomie zainteresowanych firm, że gdy tylko nastąpi przełom, a ten już się wyraźnie rysuje, to Warbud natychmiast podzieli się tą dobrą wiadomością ze strajkującymi, co strajk uczyni bezprzedmiotowym i szczęśliwie go zakończy. Wszyscy zdali sobie sprawę, że to przesłanie jest kolejnym manewrem, który ma na celu co najmniej osłabienie strajku. Potwierdzono jeszcze raz, że strajk, w tym głodówka, zakończy się dopiero, gdy każdemu z poszkodowanych zostanie zwrócona jego należność. Wszelkie obietnice i deklaracje o bliskim finale uznano za pozbawione wartości.\nPo godz. 18 : 00 Urząd Miasta w Gdyni przypominał oblężoną twierdzę: wszędzie widoczni byli potężnie zbudowani strażnicy miejscy. Strajkujący zgodnie z umową zawartą między nimi a prezydentem mieli prawo poruszać się w ściśle określonych rejonach urzędu, tj. w obrębie przydzielonej sali i toalety. Zapewniono im bezpieczeństwo i niemal komfort.\nŚroda 25.04.2012. Po niełatwej nocy na krzesłach i bez jedzenia, strajk ożył. Do głodówki przyłączyła się kolejna osoba, o czym poinformowano media. Od rana wszyscy czekali na dokumenty z Investpro, jakoby pozwalające na uruchomienie procedury wypłacania należności. Gruchnęła wieść, że strajk można albo zawiesić, albo zakończyć, gdyż dziś o 14:00 rachmistrz Investpro rozpocznie wypłacanie części należności, tj. 800 złotych każdemu. Reszta, czyli zaległe od kilku do kilkunastu tysięcy złotych, jest kwestią najbliższej przyszłości. Zdaniem rachmistrza, sprawy idą dobrze. Zdaniem strajkujących, rzecz idzie we właściwym kierunku, ale w niewystarczającym stopniu: strajk będzie trwał mimo częściowego zwrócenia należności.\nWe wczesnych godzinach popołudniowych na strajku pojawiła się Anna Kurska. Jakieś dwie godziny później pojawił się rachmistrz Investpro z zadeklarowaną częścią gotówki. W świetle kamer zaczął płacić. Zażądano od niego umów, które powinna ocenić Anna Kurska. Niechętnie pokazano jej projekt dokumentu o nazwie „Umowa o dzieło”. Anna Kurska stwierdziła, że takie umowy można wydrukować sobie z Internetu, że to umowy śmieciowe, które nie pozostają w żadnym związku między stanem prawnym a faktycznym. Rachmistrz się spocił. Strajkujący postanowili nie podpisywać żadnych umów, zwłaszcza że ogromna większość z nich pracowała w Investpro w oparciu o umowę „na słowo”. Zadawali sobie pytanie, czy w kwietniu godzi się podpisywać umowy ze stycznia.\nO 14:00 miała się rozpocząć kolejna tura badań dokumentów z udziałem delegatów strajkujących. W tej sprawie zaległa martwa cisza. Poza delegatami inni uczestnicy komisji nabrali wody w usta; nikt nic nie wiedział. Delegaci nie czekając na zaproszenie udali się na budowę PPNT. Tam okazało się, że żadnych komisji już nie będzie, że sprawa jest finalizowana na poziomie zarządów zainteresowanych firm. Które to „zarządy zainteresowanych firm” – tego nie udało się ustalić delegatom. Wrócili do urzędu z niczym. Sprawa była niejasna. Czyżby chciano coś ukryć?\nW ciągu dnia strajkujący zorientowali się, że nawet jeśli strajk skończy się sukcesem, będzie to sukces połowiczny, gdyż albo Investpro wyrzuci ich z pracy, albo Investpro zostanie wyrzucone z budowy PPNT. Niezależnie od tego – odzyskają pieniądze czy nie – pracę tracą w każdym przypadku. Ta refleksja pozwoliła na uszczegółowienie żądania o te dni kwietnia, które przepracowano na budowie. Powiadomiono o tym rachmistrza Investpro. Ten, zgodnie ze swoim stylem, zaczął perorować, że w ten sposób strajk nigdy się nie skończy, że stracą na tym wszyscy, że już teraz powinien być zawieszony, że, że… „Spokojna głowa, wielu z różnych stron naciskało na nas, abyśmy strajk zawiesili, bo jeśli wszystko wskazuje na pozytywne rozwiązanie problemu, to po co strajkować. Ale nie zawiesimy strajku ani nie przeniesiemy go na budowę czy do jakiejś piwnicy z dala od mediów, gdyż to oznacza kapitulację. Nie ma wątpliwości co do tego, że się skończy. A skończy się albo z chwilą wypłacenia każdemu całej należności od stycznia do kwietnia, albo gdy zaczniemy umierać bez wiary w zwycięstwo. W odróżnieniu od pana stawiam sprawę jasno i uczciwie” – twardo odrzekł jeden ze strajkujących.\nRachmistrz i głodujący doskonale zdawali sobie sprawę, że gdy strajkujący ograniczą swe żądania do zwrotu zaległości w zakresie od stycznia do marca, to po ewentualnym sukcesie rozproszą się po domach, urzędach pracy czy po innych firmach i o pieniądze za kwiecień już nie zawalczą w zorganizowany sposób. Odzyskanie ich w pojedynkę będzie trudniejsze od znalezienia igły w stogu siana. Kalkulacja była prosta dla wszystkich. O uszczegółowieniu żądań powiadomiono media.\nCzwartek 26.04.2012. Kolejna noc była łatwiejsza, głodujący przywykli do drzemek na niewygodnych krzesłach, głód przestał wybijać się na plan pierwszy, wiara w sensowność walki utrzymywała się na niezmiennie wysokim poziomie. Nagłośnienie w mediach wszczętej sprawy pozwalało stwierdzić, że metoda jest dobra. Do głodówki przyłączyła się siódma osoba. Jeśli nie liczyć kolejnych wizyt ekip telewizyjnych i reporterów (m.in. Polsatu, TVN, TVN24, Superstacji, Telewizji Gdańsk, Radia Gdańsk, „Dziennika Bałtyckiego”, „Gazety Wyborczej”, „Faktu” itp.), to strajk znalazł się w niejakiej próżni: w sprawie nie działo się nic. Delegaci nie byli w stanie od nikogo dowiedzieć się o losach dalszych badań nad prawnymi przyczynami zaistnienia faktycznego stanu rzeczy.\nPozostało czekać i głodować. Z punktu widzenia celu strajku, różne inicjatywy przybyłych dziennikarzy jawiły się jako szkodliwa gra pozorów, choć współczucie i szczerość niektórych z nich wobec dramatu, który przeżywali strajkujący, nie budziły wątpliwości – jak choćby ta reporterów Polsatu. Otóż chcieli oni zrealizować dokumentalny film o rodzinie mieszkającej w samochodzie i innych, co bardziej drastycznych przypadkach, o których wspomniano wcześniej. Taki pomysł nie rozwiązywał sprawy, gdyż naświetlał ją w perspektywie pojedynczych i przypadkowo poszkodowanych pracowników przez nie mniej pojedynczych i przypadkowo nieuczciwych przedsiębiorców. Tu chodziło o rozwiązanie systemowe, o solidarną wspólnotę strajkujących, która powinna się rozrastać, a nie o izolowany przypadek. Człowiek rozpatrywany w oderwaniu od zbiorowości, wyłącznie jako podmiot konkurujący z wszystkimi i pod każdym względem, jest teoretyczną fikcją, bezwolną marionetką ślepych sił narzuconego systemu, niebezpiecznym urojeniem zagrażającym wolności jednostki i suwerenności wspólnoty. Dopóki taka sytuacja trwa, dopóty żaden ze strajkujących nie może bezpiecznie wrócić do podnajętego mieszkania, do zapłakanej żony, głodnych dzieci i oświadczyć: oto pieniądze na chleb, na komorne, na bilety do szkoły i zeszyty. Resztę odłożymy na wakacje.\nW godzinach południowych ważny człowiek z Warbudu w towarzystwie ważnego człowieka miasta obwieścili strajkującym, że pora kończyć głodówkę, że trzeba zwinąć transparent z tym drastycznym napisem i rozejść się do domów, jako że sprawa została pozytywnie rozstrzygnięta przez zarządy zainteresowanych firm. Pieniądze będą wypłacane w Banku PKO w Gdańsku. Strajkujący nie dali wiary tym zapewnieniom. Wiedzieli, że bieg jeszcze nieskończony, a przed metą nie biegnie się na oślep, gdyż pułapka może być tuż przed nią. Oświadczyli, że strajk skończy się po wypłaceniu każdemu wszystkiego od stycznia do kwietnia. Postanowiono sprawdzić prawdziwość oświadczeń o pieniądzach: czy są, czy dla każdego i czy wszystkie. Do banku wysłano kilka pierwszych osób, które miały poruszać się w zwartej i zorganizowanej grupie. Pozostali czekali w Urzędzie Miasta, stanowiąc widomy znak, że strajk trwa. Pieniędzy jednak wciąż nie było. Jak zwykle były jakieś problemy formalne, jakaś zła pieczątka, nie taki formularz, nie ten adres, nie to konto itd. Jednak około 15 : 00 ruszyło wypłacanie. Strajkujący wymieniali się i na zmianę jeździli do Gdańska; zawsze ktoś czuwał pod szyldem SKAZANI NA ŚMIERĆ.\nKto wypłacił zaległe należności? Abantia Polska – która na czas strajku odizolowała się od prasy, radia i telewizji i do swojej siedziby nie wpuszczała żadnych dziennikarzy, która za jedyny kontakt z mediami uznała listy pisane na papierze i wysłane pocztą (żadnych e-maili, faksów, dyktafonów, kamer, notatników) – wypłacała pracownikom Investpro należne im pieniądze za potwierdzeniem na piśmie, że pobierający nie rości żadnych pretensji wobec firmy Investpro. Dlaczego tak? Nie wiadomo. Pieniądze się zgadzały.\nStrajk zakończono o 18 : 30. Wcześniej zrzucono się na bukiet wdzięczności dla Prezydenta Wojciecha Szczurka. Było to 21 czerwonych róż. Prezydent wyraził uznanie dla determinacji strajkujących, podziękował za wysoką kulturę uczestników strajku i życzył powodzenia.\nNa koniec stwierdzono, że strajk zakończył się połowicznym sukcesem. Po pierwsze: odzyskano pieniądze, lecz stracono pracę – firma Investpro została wyrzucona z budowy. Po drugie: problem nie wyszedł poza partykularne opłotki firm uwikłanych w sprawę. Po trzecie: system skażony genetycznie zakorzenionym w nim złem nie drgnął o jotę, co przejawia się, po czwarte, w tym, że strajkujący pracownicy Investpro znaleźli się na indeksie osób, którym zabroniony jest wstęp na te budowy w Polsce, gdzie działa i będzie działała firma Warbud. Na wszystkich bramach budowy PPNTw Gdyni Redłowie umieszczono stosowną listę. Liczy ona ponad 60 osób. W stanie wojennym między innymi tak represjonowano ludzi niewygodnych dla systemu, który w zmodyfikowanej formie istnieje nadal.\nZwinięto transparent i opuszczono Urząd Miasta Gdyni. Głodujący coś zjedli. Od następnego dnia rozpoczęło się poszukiwanie pracy. Po kilku dniach poszukiwań stwierdzono, że każdy z potencjalnych pracodawców zaproponował takie same warunki, jak Investpro…


Salon połączony z kuchnią – jak urządzić?\nKuchnia połączona z jadalnią to coraz popularniejsze rozwiązanie nie tylko w małych kawalerkach. Otwarty pokój wypoczynkowy pozwala na maksymalne zwiększenie przestrzeni, a zintegrowana kuchnia potrafi być wyjątkowo efektowna i funkcjonalna. Sprawdź, co warto wiedzieć planując takie rozwiązanie w swoim mieszkaniu.\nPołączenie kuchni z jadalnią i pokojem wypoczynkowym może być świetnym wykorzystaniem przestrzeni, pod warunkiem, że dobrze ją zagospodarujemy. To również szansa na pełniejsze uczestnictwo wszystkich domowników w życiu rodzinnym – gotowanie może odbywać się podczas wspólnego oglądania telewizji, a przyrządzanie obiadu nie musi już wiązać się z “zamknięciem” jednego domownika w osobnym pomieszczeniu.\nDo tej pory głównym argumentem przemawiającym za odseparowaniem kuchni były rozchodzące się po całym mieszkaniu zapachy. Na to jednak są już odpowiednie sposoby – wystarczy zamontować wysokiej jakości nowoczesny okap o dużej sprawności, który skutecznie pochłonie wszystkie zapachy i opary. Połączeniu kuchni z pokojem wypoczynkowym sprzyjają także nowoczesne sprzęty, które pracują dużo ciszej niż jeszcze kilkanaście lat temu, a do tego bardzo często zachwycają estetyką i pięknym designem.\nJeżeli planujesz połączyć kuchnię z dziennym pokojem wypoczynkowym, możesz zdecydować się na jedno z dwóch możliwych rozwiązań. Kuchnia może być bowiem ukryta, udająca że jej nie ma – wtedy sprzęty AGD ukryte zostaną w meblach przypominających wyposażenie salonu. Wszystkie blaty, fronty i materiały wykończeniowe są wówczas utrzymane w tym samym kolorze i rodzaju, co meble znajdujące się w salonie. W kuchni ukrytej nie wyróżnia się także podłogi – zamiast oddzielających pomieszczenia płytek czy kamieni na podłodze, całość tworzą np. panele.\nAlternatywą dla takiego rozwiązania jest kuchnia klasycznie otwarta – z wydzieloną podłogą i meblami jawnie odróżniającymi się od reszty pomieszczenia. Wówczas część roboczą często umieszcza się w jakiejś niszy, a blat często ma formę kuchennej wyspy. Wyspa jest zresztą świetnym pomysłem na estetyczne połączenie dwóch przestrzeni, zwłaszcza że często pełni funkcję zarówno kuchennego blatu roboczego, jak i stołu, przy którym można wypić popołudniową kawę.\nUrządzając kuchnię, warto mieć na uwadze, że do niedawna standardowa wysokość blatu wynosiła 85 cm – od pewnego czasu wysokość ta uległa jednak zmianie i większość blatów ma wysokość 90 cm. Jeśli chcesz pozostawić na tej samej wysokości stół, przy którym będziecie jeść, lepiej od zwykłych krzeseł sprawdzą się hokery o wysokości 60 cm. Nie jest to jednak dobre rozwiązanie, jeśli w rodzinie są małe dzieci. Wybierając stół, weź pod uwagę, że najwygodniejsze blaty mają kształt prostokąta – dużo łatwiej jest go także umieścić przy ścianie, jeśli dysponujesz małą przestrzenią. Z tego powodu do małych kuchni i jadalni nie poleca się stołów okrągłych, które zajmują dużo miejsca i nie są zbyt ustawne.


Archiwa: przekształcenie spółki - Kancelaria adwokata Marcina Hołówki w Piasecznie. Adwokat Piaseczno.\nCzy można przekształcić sp. z o.o. w spółkę cywilną?\nPolskie przepisy regulują w kodeksie cywilnym zasady działania spółki cywilnej a w kodeksie spółek handlowych zasady funkcjonowania spółek prawa handlowego, którymi są: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka akcyjna.\nPrzepisy kodeksu spółek handlowych przewidują, że każda spółka prawa handlowego może przekształcić się w inną spółkę prawa handlowego, a więc przykładowo spółka jawna może zostać przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.\nTakże spółka cywilna może być przekształcona w spółkę jawną (art. 26 § 4-6 kodeksu spółek handlowych) lub inną spółkę prawa handlowego (art. 551 § 2 kodeksu spółek handlowych). Przedsiębiorca samodzielnie prowadzący działalność gospodarczą może przekształcić tę formę prowadzenia działalności gospodarczej w jednoosobową spółkę z o.o.\nPrzepisy nie przewidują możliwości przekształcenia spółki z o.o. w spółkę cywilną, a więc odpowiedź na pytanie czy można przekształcić sp. z o.o. w spółkę cywilną jest negatywna. Pozostają jedynie pośrednie metody „przekształcenia”, a więc takie przygotowanie transakcji, która swym efektem będzie zbliżona do przekształcenia sp. z o.o. w spółkę cywilną. Przykładem mogą być następujące kroki: (1) założenie przez wspólników spółki z o.o. nowej spółki cywilnej, (2) zbycie przedsiębiorstwa spółki z o.o. tym wspólnikom spółki cywilnej i (3) likwidacja spółki z o.o..\nJedną z zalet spółki z o.o. jest to, że wspólnicy takiej spółki nie odpowiadają majątkowo za zobowiązania tej spółki. Warto więc pamiętać, iż w przypadku, gdy wspólnicy spółki z o.o. i założonej spółki cywilnej odkupią przedsiębiorstwo sp. z o.o. to za zobowiązania spółki z o.o. powstałe przed sprzedażą przedsiębiorstwa nabywcy (a więc wspólnicy spółki cywilnej) będą odpowiadać solidarnie ze spółką z o.o. Odpowiedzialność solidarna jest ograniczona do wartości nabytego przedsiębiorstwa, liczonej według stanu istniejącego na dzień nabycia i według cen w chili zaspokojenia wierzyciela (art. 554 k.c.). Na pewno, zmiana formy prowadzenia działalności gospodarczej ze spółki z o.o. w spółkę cywilną będzie opłacalna podatkowo, ponieważ działalność spółki z o.o. jest ekonomicznie podwójnie opodatkowana podatkiem dochodowym (raz, na poziomie spółki z o.o. a drugi raz na poziomie wspólników otrzymujących dywidendę) a działalność wspólników spółki cywilnej jest opodatkowania jednokrotnie podatkiem dochodowym.\nAutor Marcin HołówkaData publikacji 17 maja 2017 9 października 2019 Tagi przekształcenie spółki


28.09.2015, 15:01 Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nNie chodzi mi o profile i przełączanie się (wyłączenie profilu 1 i włączenie 2) tylko ma być przykładowo otwarte firefox.exe i firefox.exe2 albo w jakiś inny sposób.\n28.09.2015, 15:17 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nmożesz otworzyć ile chcesz aby Ci pamięci wystarczyło\n28.09.2015, 15:35 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nNie da rady. Możesz uruchomić inną instancję tylko z oddzielnym profilem.\n28.09.2015, 15:53 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nMożna stworzyć Firefox'a w wersji portable, ale o różnych nazwach instancji i wtedy odpalać. Ustawienia są przechowywane osobno. Służy do tego odpowiednie oprogramowanie np. Cameyo.\n28.09.2015, 16:13 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nJak rozumiem, chodzi o ten sam profil. Wersja portable tego nie rozwiąże. Jeżeli nie przeszkadza Ci odpalenie wielu instancji z różnymi profilami, to możesz to zrobić w zwykłym Firefoxie, bez bawienia się w dodatkowe oprogramowanie.\n28.09.2015, 16:40 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nCameyo coś nic mi nie pomogło... Ogólnie chodzi mi o to, żeby były otwarte nawet 2 profile równocześnie (jeden dane powiedzmy FIRMA, drugi profil DOMOWY) byle zakładki, ciastka i inne rzeczy nie widziały się (np. 2 konta GMAIL)\n28.09.2015, 17:02 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nZawsze możesz użyć Trybu prywatnego a osobnym oknie ale ten tez nic potem nie zapamięta. Może spróbuj innej przeglądarki po prostu.\n28.09.2015, 17:32 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nCytat: Cameyo coś nic mi nie pomogło... Ogólnie chodzi mi o to, żeby były otwarte nawet 2 profile równocześnie (jeden dane powiedzmy FIRMA, drugi profil DOMOWY) byle zakładki, ciastka i inne rzeczy nie widziały się (np. 2 konta GMAIL)\nNie używam Cameyo, więc nie pomogę za bardzo z tym programem, ale spróbuj zobaczyć czy jest gdzieś możliwość zmiany nazwy głównego pliku wykonywalnego (ten którym uruchamiasz aplikację), który jednocześnie funkcjonuje jako nazwa instancji. Ja do takich rzeczy używam VMware ThinApp, ale jest to płatne oprogramowanie. Bawiłem się już z takim czymś.\n28.09.2015, 19:59 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nDużo kombinacji. Chrome ma ładnie wszystko wyprofilowane i działa właśnie tak jakbym chciał, żeby działał Firefox.\nTak btw. jak już będę zmuszony do przejścia na Chroma jest jakiś folder gdzie są wszystkie "profile" w razie potrzeby skopiowania, jak w FF?\n28.09.2015, 22:50 RE: Mozilla Firefox - czy jest możliwe korzystanie z 2 "firefox" jednocześnie?\nTo w czym masz problem? Otwierasz okno w nowym profilu i wszystko masz od zera. Żadnych ciasteczek itp.\nCzy w konsoli CMD jest możliwe kopiownie kilku plików do folderu witnow 5 8034 03.09.2019, 19:45\nMozilla Firefox problem maze20lb 1 6117 26.09.2018, 20:08\nMozilla Firefox na windowsie home 10 ~Anonim 0 5121 02.08.2018, 07:19


Utrzymany w antypańszczyźnianym tonie tekst Przemysława Wielgosza nt. Jakuba Szeli jest – jak każdy artykuł historyczny, pisany z lewicowej perspektywy – niewątpliwie potrzebny w zdominowanej przez prawicowy ...\n... siebie. Po dwóch latach tego czynnego strajku władze w Wiedniu skapitulowały i zniosły poddaństwo oraz pańszczyznę w Galicji. Po co je dziś wracać do tych wydarzeń? Pańszczyzna, czyli 500 lat kacetu ...\nŻeby zacząć o coś spierać, musiałbyś najpierw zrozumieć o czym piszesz, poczytać trochę, nie tylko informacje encyklopedyczne, bo inaczej nie ma to zbytniego sensu. Pańszczyzna była pracą przymusową, chłopów ...\n... sytuacja była oczywiście lepsza bo pańszczyzna, formalnie nie istniała, ale Polska była jednym z najbardziej zacofanych krajów pod tym względem, niewielka część chłopów osiągnęła lepszy status materialny, ...


Zaginiona Wyspa duetu Preston i Child • Żyjesz.pl - o tym mówisz\nZaginiona Wyspa duetu Preston i Child\nNowy thriller mistrzowskiego duetu Preston i Child!\nKryminalna intryga, fantastyka połączona z historią, szczypta romansu i zaskakujące zwroty akcji – to tło najnowszego thrillera duetu Douglasa Prestona i Lincolna Childa. Kolejny tom przygód Gideona Crew zatytułowany „Zaginiona wyspa” zaskakuje i wciąga bardziej z każdą przeczytaną stroną.\nGideon Crew, ulubiony przez czytelników protagonista powieści Prestona i Childa, to genialny uczony i mistrz złodziejskiego fachu, cierpiący na nieuleczalną chorobę. Od swojego niezwykłego pracodawcy dostaje kolejne, z pozoru niewykonalne, zadanie. Jest nim kradzież stronicy z bezcennej Księgi z Kells, wystawionej w Muzeum Nowojorskim i chronionej przez, niemożliwe do sforsowania, systemy zabezpieczeń.\nGideon przyjmuje zlecenie, które okazuje się jedynie wstępem do, największej w jego życiu, przygody i wyprawy na niegościnne wody Morza Karaibskiego. W trakcie ekspedycji poznaje nową partnerkę – Amy. Razem z nią podąża tropem zagadkowych wskazówek na nieznaną wyspę. Poszukiwacze dokonują nadzwyczajnego odkrycia, którego ujawnienie może okazać się wstrząsające dla ludzi… pod warunkiem, że wyjdą z tej przygody żywi.\nPreston i Child wytyczają na nowo granice powieści sensacyjnej. Na kartach „Zaginionej wyspy” po raz kolejny zabierają czytelników w podróż pełną przygód i zagadek.\nAutor: Douglas Preston,\nTags: burda książki, Douglas Preston, książka, Lincoln Child, Marzec 2015, Premiera, Wydawnictwo Burda Książki, Zaginiona Wyspa, Żyjesz.pl\nMargaret: „Blue Vibes” tytułową piosenką do Smerfów [Posłuchaj]


Handel Bitcoinem z Ing Diba Streszczenie - Magazin dla ekspertów kryptowalutowych\nEdukacja. Aby stać się odnoszącym sukcesy inwestorem, musisz znać podstawy handlu. Istnieją różne kursy, które są dostępne online. Niektóre z nich są nauczane poprzez filmy, podczas gdy inne są nauczane poprzez zrzuty ekranu. Możesz wybrać kurs, który najlepiej pasuje do Twojego harmonogramu i Handel Bitcoinem z Ing Diba nawyków studiowania. Wskazane jest również, aby zasięgnąć profesjonalnej porady w przypadku, gdy nie masz jasności co do czegoś.\nProfesjonalni inwestorzy. Najlepsze miejsce, aby znaleźć ekspertów, którzy mogą zaoferować wskazówki dotyczące inwestowania w najlepszy możliwy sposób. Możesz uzyskać dostęp do listy za pośrednictwem strony internetowej. Istnieją również różne blogi, na Handel Bitcoinem z Ing Diba których prowadzone są podobne dyskusje. Możesz zasubskrybować te blogi i otrzymywać aktualizacje pocztą elektroniczną. Niektóre z nich oferują nawet seminaria na żywo, aby pomóc Ci lepiej zrozumieć ten proces.\nNigdy nie można się pomylić, inwestując w kryptowaluty. Są one bardzo popularne i zyskują na popularności każdego dnia. Najlepsze w nich jest to, że są bardzo przystępne cenowo, co ułatwia ludziom rozpoczęcie inwestowania i czerpania zysków z ich inwestycji. Znalezienie najlepszego brokera w Polsce to tylko kwestia czasu. Więcej informacji można znaleźć na stronie: Zachowaj portfel Ethereum na swoim komputerze.\nBonus Bitcoins Miit Streszczenie


Główny ekonomista mBanku: polska gospodarka będzie spowalniała, możliwa „delikatna” recesja; prognozy na 2023 rok : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Gospodarka Główny ekonomista mBanku: polska gospodarka będzie spowalniała, możliwa „delikatna” recesja; prognozy na 2023 rok\n26.05.2022 12:32| Autor: awi, aleBank.pl\nPrzed polską gospodarką trudny okres. Jak prognozuje główny ekonomista mBanku Marcin Mazurek, czeka nas stopniowe spowolnienie wzrostu gospodarczego, na przełomie roku możliwa jest też delikatna recesja.\nWzrost gospodarczy w bieżącym roku będzie wciąż solidny, jednak 2023 r. przyniesie mocne hamowanie - dynamika PKB spowolni do 0,7 proc. Średnioroczna inflacja w 2022 r. może wynieść ponad 13 proc., kluczowa jest jednak ścieżka inflacji bazowej.\n"Po wybuchu wojny oparliśmy się pokusie cięcia prognoz dla PKB, utrzymaliśmy szacunki w okolicy 4 proc. na 2022 r., opierając się głównie na założeniu, że wzrost będzie wsparty konsumpcją ze strony uchodźców. W dużej mierze to się dzieje. Niemniej, biorąc pod uwagę wyniki za I kw., utrzymanie prognozy w okolicy 4 proc. implikowałoby, że Polska wpadnie w dość pokaźną recesję w kolejnych kwartałach – liczoną PKB kwartał do kwartału. W tym momencie wydaje się to mało prawdopodobne" - powiedział Mazurek.\nSpodziewamy się raczej stopniowego spowalniania, z perspektywą na delikatną recesję na przełomie roku, bez gwałtownych skoków.\nMocne wyhamowanie wzrostu gospodarczego w 2023 roku\nObecna prognoza mBanku zakłada, że wzrost PKB Polski w 2022 r. wyniesie 4,8 proc., jednak w 2023 r. mocno wyhamuje - do 0,7 proc.\n"Trajektoria gospodarki jest jednak bez wątpienia spadkowa. Każdy kolejny kwartał w ujęciu rdr będzie gorszy. Prognozujemy też bardzo słaby 2023 r. – tu zapewne różnimy się od konsensusu rynkowego. W przyszłym roku zakładamy wyhamowanie wzrostu do 0,7 proc. To chyba najniższa prognoza na rynku" - wskazał ekonomista.\n"Z jednej strony gospodarka będzie spowalniała stopniowo, w recesję będziemy wchodzić łagodnie. Z drugiej strony – co wydaje się ważniejsze – nie widzimy czynników, które miałyby doprowadzić do gwałtownego odbicia w 2023 r. Trudno znaleźć jednoznaczny czynnik, który sugerowałby, że w pewnym momencie gospodarka trwale ruszy z kopyta. Trzeba też pamiętać, że na 2023 r. będą przypadać największe negatywne efekty zacieśniania polityki pieniężnej, a gospodarka funkcjonuje przy ograniczeniach podażowych" - dodał.\nGłówna ekonomistka Alior Banku: średnia inflacja w Polsce może przebić 11 proc. w tym roku\nMazurek podkreślił, że choć kwietniowe dane z gospodarki były mieszane, to pokazują już pewną zmianę trendu.\n"Trzeba być świadomym, że miesięczne odczyty mają ostatnio bardzo dużą zmienność, pokazują już jednak pewną zmianę trendu. W przypadku produkcji warto patrzeć na samo przetwórstwo przemysłowe, które być może jeszcze dynamicznie nie zawraca, nie mamy odsezonowanych, ujemnych dynamik, ale widać, że rośnie wolniej od trendu, który w ostatnim czasie obserwowaliśmy. Widać, że coś jest na rzeczy. Przemysł globalnie spowalnia i Polska też będzie szła w tym kierunku" - powiedział ekonomista.\n"Co do sprzedaży detalicznej, wreszcie mamy jakąś spójność ze wskaźnikami koniunktury. W danych widać też kilka efektów jednorazowych, które mogły zawyżyć odczyt – cały czas polscy konsumenci realizują konsumpcję w imieniu uchodźców. Gdyby nie było napływu ludności z Ukrainy, polski konsument mógłby być już w recesji. Z uwagi uchodźców i fakt, że wzrost płac całkiem nieźle się trzyma, konsumpcja wciąż jest mocna. Przed nami jeszcze pewnie ostateczne uruchomienie usług – widać to we wskaźnikach koniunktury. Obawiam się jednak, że zobaczymy to dopiero po jakimś czasie, po kolejnych rewizjach PKB" - dodał.\nW ocenie głównego ekonomisty mBanku, krajowy rynek pracy wciąż jest ciasny i na razie nie zanosi się na jego rozluźnienie.\n"Z biegiem cyklu koniunkturalnego będzie się to odwracało, bliżej niż dalej do górki, choć pytanie o rynek pracy to obecnie jedno z najważniejszych, które sobie zadajemy. Sam proces odchodzenia od nierównowagi na rynku pracy będzie powolny i rozciągnięty w czasie, jeszcze nieraz będziemy mieć wątpliwości czy to na pewno 'już'. Rynek pracy jako ostatni zareaguje na zacieśnienie polityki pieniężnej" - powiedział.\nEkspansywna polityka fiskalna nie przyniesie gospodarce znaczących efektów\n"Jeśli chodzi o luzowanie fiskalne w tym momencie, na górce cyklu i powyżej potencjału, to w ujęciu realnym ono niewiele da. Jeśli w dalszym ciągu polityka fiskalna będzie bardzo ekspansywna, to raczej spowoduje to wybicie w górę inflacji, nie przyniesie spektakularnych efektów w ujęciu realnym. W dalszym ciągu jesteśmy w pewnego rodzaju 'podażowej dziurze', z której nie możemy wyjść. Będziemy z niej wychodzić wiele kwartałów, jeśli nie lat" - prognozuje ekonomista.\n"W tym momencie dosypywanie popytu, nawet jeśli będzie kończyło się wysokimi wzrostami nominalnego PKB, to realnie nie przyniesie niczego spektakularnego. Z tego względu wątpię, aby polityka fiskalna stała się zalążkiem nowego ożywienia w 2023 roku. Patrząc na to jednak z drugiej strony, polityka fiskalna mogłaby stać się bardzo skutecznym narzędziem chłodzenia i równoważenia gospodarki" - dodaje.\nInflacja bazowa kluczowym wskaźnikiem\nZakładamy, że średnioroczna inflacja w tym roku wyniesie ponad 13 proc. Wydaje się, że szczyt przypadnie na po wakacjach, wczesną jesień.\n"Natomiast jeśli chodzi o wysokość tego szczytu, wszystko zależy od surowców – tutaj wahania są bardzo duże. Nie wiemy jak dokładnie będzie wyglądał mechanizm przenoszenia cen na konsumenta. Nie licytowałbym się na wysokość szczytu – paradoksalnie każda liczba z przedziału 15-20 proc. jest możliwa" - powiedział Mazurek.\n"Biorąc pod uwagę, że w obecnym otoczeniu ciężko się prognozuje, lepiej zwrócić uwagę na to, czego tak naprawdę powinniśmy szukać w inflacji, żeby potwierdzać lub obalać swoje tezy. Choć to być może oczywistość, w tym momencie musimy przede wszystkim musimy patrzeć na inflację bazową. Każdy kolejny wzrost inflacji CPI musi w coraz mniejszym stopniu wynikać z inflacji bazowej. Innymi słowy, wtórne efekty cenowe muszą słabnąć" - dodał.\n"Ostatnie odczyty inflacji bazowej, po odsezonowaniu, pokazywały wzrost o ok. 1 proc. w ujęciu miesiąc do miesiąca. W bazowym scenariuszu zakładam, że będziemy schodzili z tej górki. Im więcej czasu upłynie, tym szybciej. Jeśli jednak tak się nie stanie, będzie to oznaczało, że popyt w gospodarce, siła nabywcza konsumentów i możliwości przerzucania kosztów firm są w dalszym ciągu tak duże, że nie obejdzie się bez długotrwałego i głębokiego zacieśniania polityki pieniężnej" - powiedział ekonomista.\n"Jeśli jednak inflacja bazowa będzie spowalniać - jeszcze raz podkreślę, że poruszamy się tu w orbicie nie tyle wzrostu porównywanego do analogicznego roku wcześniej, co do poprzedniego miesiąca - to RPP ogłosi przerwę w okolicy września. Tam zobaczymy ostatnią podwyżkę stóp. To na razie scenariusz bazowy. Takiemu biegowi wypadków sprzyjać będą też coraz gorsze dane ze sfery realnej. Projekcje projekcjami, ale RPP musi uzyskać pewność, że po wygaśnięciu szoków inflacja wróci do celu. Wstępem do tej pewności będzie właśnie hamowanie inflacji bazowej. Tu zdecydują tylko faktyczne dane, co zresztą RPP powtarza regularnie" - dodał.\nMożliwe mocniejsze podwyżki stóp procentowych\nEkonomista zaznacza, że jeśli powyższy scenariusz nie zrealizuje się, podwyżki stóp procentowych będą mocniejsze.\n"Jeśli nasz bazowy scenariusz się sprawdzi, gospodarka zacznie solidnie hamować i rozpędzenie inflacji zgaśnie, jest spora szansa na odzyskanie równowagi w latach 2023-2024 bez potrzeby bardzo głębokich podwyżek stóp. Jeśli nie, to 7 proc. nie będzie docelową stopą, będzie trzeba podnosić mocniej i zapomnieć o obniżaniu w 2023 r." - wskazuje.\nMazurek podkreślił, że w 2023 r. inflacja będzie już miała specyficzną strukturę, w coraz większym stopniu wynikającą ze zmian cen energii.\n"Prognozujemy, że w 2023 r. inflacja średnio wyniesie 9 proc., ale w tle będziemy mieć już bardzo opadającą inflację bazową, a głównym generatorem tej inflacji będą właśnie zmiany cen nośników energii" - ocenił ekonomista.\n"W drugiej połowie 2023 r. możliwe są już korekty stóp w dół. Istotne w tej prognozie jest to, że nie widzimy znaczącego wsparcia dla gospodarki w 2023 r., a więc automatycznie zakładamy, że normalizacja popytu w gospodarce będzie przebiegała szybciej niż wszyscy teraz oczekują" - dodał.\nZdaniem głównego ekonomisty mBanku, jednym z kluczowych ryzyk dla prognoz gospodarczych jest sytuacja na rynku surowców.\n"Kluczowa będzie kwestia dostępności gazu i jego cen. Póki co zrównoważenie popytu i podaży opiera się na wielu wrażliwych założeniach, które spełniać się nie muszą (możliwość zakupu gazu od Niemiec, dokończenie Baltic Pipe). Wszystko będzie dobrze, jeśli wiele niezależnych elementów złoży się w całość w konkretnym czasie. W obecnych warunkach nie można być jednak tego pewnym" - powiedział.\n"To dokłada ryzyk dla sfery realnej od strony podaży oraz od strony popytu poprzez słaby optymizm, wysoką niepewność czy samo dostosowanie do wyższych cen, oparte na zmniejszeniu zużycia surowca lub konsumpcji innych towarów bądź usług" - dodał.\nMazurek zaznacza, że pozytywnym aspektem może być realizacja inwestycji w ramach Krajowego Planu Odbudowy.\n"Teoretycznie powinno nam to rozkręcić proces inwestycyjny. Niemniej, w świecie ograniczeń podażowych nie będzie to takie proste. Inwestycja, zanim stanie się potencjałem produkcyjnym, generuje popyt w gospodarce, który musi być zaspokojony, a wydaje się, że rynek dóbr inwestycyjnych nie jest rynkiem kupującego, tym bardziej że w najbliższym czasie - jeśli nie teraz - konkuruje o zasoby z wydatkami zbrojeniowymi" - powiedział PAP Biznes ekonomista.\n"Jak już wspominałem wcześniej, problemem w gospodarce nie jest niedobór, lecz nadmiar popytu. Być może uda się dołożyć realnego popytu w gospodarce w 2023 roku, lecz bardziej obstawiałbym późniejsze lata. Im bardziej uda się wesprzeć zagregowany popyt już w 2023, tym mniejsza pewność spadku inflacji. Coś za coś" - dodał.\nEkonomista podkreśla, że podobnie może działać odbudowa Ukrainy - jeśli nastaną tym kraju warunki, umożliwiające jakąkolwiek odbudowę.\n"Mam na myśli gównie warunki trwałego zakończenia działań wojennych. Potencjał produkcyjny Ukrainy jest istotnie uszkodzony w wyniku wojny i przestawienia części produkcji na tory wojenne" - zaznaczył.\n"Z tego względu, wszelki popyt w postaci środków na odbudowę będzie szukał podaży głównie poza granicami tego kraju. Obstawiam, że mobilizacja dużych środków produkcji nie będzie możliwa w krótkim czasie w bieżących cenach. Zastanawiam się też, czy to będzie w ogóle będzie w krótkim czasie możliwe" - dodał.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: GospodarkaInflacjaMarcin MazurekmBankProdukt Krajowy Brutto / PKBWzrost gospodarczy


Jak zatrudnić marketingowca do firmy deweloperskiej? - Zostań Deweloperem 2.0\nZostań Deweloperem 2.0 > Blog > Bez kategorii > Jak zatrudnić marketingowca do firmy deweloperskiej?\nJak zatrudnić marketingowca do firmy deweloperskiej?\nKim jest pracownik działu marketingu? Czy to czarodziej, który w 2 minuty wymyśla genialne teksty reklamowe sprzedające wszystkie szeregówki w kwadrans? A może to człowiek potrafiący przygotować oszałamiającą grafikę i ściągnąć w pierwszym dniu ponad 100 klientów? Postaram się odpowiedzieć na te pytania.\nZa nami kolejna, trzecia już edycja Warsztatów Deweloperskich. Jak bumerang powracają do nas pytania o to, jak zatrudnić odpowiednią osobę do działu marketingu, która na samym początku ogarnie jednoosobowo wszystkie działania marketingowe? Nie jest to łatwe zadanie, ale jak najbardziej można taką osobę zrekrutować =)\nJak wyczuć, że pracownik działu marketingu jest niezbędny w twojej firmie?\nTen jedyny pracownik, którego masz w biurze – sprzedaje mieszkania, jednocześnie jest asystentem prezesa i czasami odpowiada za reklamacje, dodaje ogłoszenia na 30 portali, publikuje posty na Facebooku i szuka najtańszej drukarni na rynku, gdzie mają zostać wydrukowane ulotki… Nic dziwnego, że nie wyrabia się z obowiązkami.\nJeżeli widzisz, że twoja firma zaczęła się rozwijać, a jedyna osoba nie daje rady z realizacją wszystkich zadań, to ewidentnie musisz zatrudnić pracownika, który będzie odpowiedzialny za marketing, reklamę oraz działania wizerunkowe.\nJeżeli postanowiłeś, że inwestujesz w deweloperkę i własną markę, to marketingowiec jest niezbędny. To on będzie cegiełka po cegiełce budować wizerunek twojej marki, kontrolował działania podwykonawców oraz odpowiadać na wiadomości w sieciach społecznościowych i utrzymywać kontakt z klientem po sprzedaży mieszkań.\nJak poznać „tego jednego” podczas rozmowy rekrutacyjnej?\nSprawdź, czy osoba przyszła przygotowana na spotkanie – zapytaj na jakie stanowisko i do jakiej firmy aplikuje. Uwierz mi, nawet 20% osób, które przyjdą na rozmowę, nie odpowie na to pytanie. Nie ma sensu prowadzić z nimi dalszej rozmowy.\nZadaj pytanie o pracę marzeń. Jeżeli nasz potencjalny pracownik chce być „hostessą na statku”, albo szuka „pracy bezstresowej”*, to raczej nie zrealizuje marzenia w twojej firmie. Najprawdopodobniej wasza współpraca skończy się na okresie próbnym, a ty ponownie będziesz szukał kolejnej osoby = stracony czas.\nWażne jest doświadczenie. Super, jeżeli trafi się osoba z doświadczeniem. Ale musisz pamiętać, że wymagania finansowe u takiej osoby będą znacznie wyższe. Ale nie skreślaj z automatu osób bez konkretnego doświadczenia. Studenci ostatniego roku studiów mogą szybko się uczyć. Warto sprawdzić, czy ktoś taki angażował się podczas studiów w życie studenckie, pisał artykuły do gazety, kręcił filmy, organizował eventy – jeżeli tak, to na pewno ma podstawową wiedzę z marketingu i będzie miała kreatywne pomysły na rozwój twojej marki.\nIstnieją przypadki, kiedy potencjalny pracownik bardzo dobrze „sprzedaje siebie” na rozmowie rekrutacyjnej, ale nie jesteś do końca przekonany co do jej umiejętności praktycznych. W takim przypadku zleć zadanie i sprawdzić, jak się z niego wywiąże! Jakie zadanie? O tym za chwilę…\nCo powinien umieć pracownik działu marketingu w firmie deweloperskiej?\nTworzyć plany marketingowe i zarządzać budżetem marketingowym,\nDodawać ogłoszenia o nowych nieruchomościach,\nPisać teksty, treści reklamowe, edytować dziennik budowy,\nProwadzić strony w sieciach społecznościowych,\nPilnować opinii dotyczących firmy na profilach, w tym opinie Google, na forach nieruchomościowych,\nUczestniczyć w wydarzeniach branżowych,\nRobić podstawowe grafiki oraz zdjęcia,\nWyszukiwać odpowiednie miejsca na reklamę zewnętrzną bądź internetową,\nNawiązywać kontakty z dziennikarzami,\nKontrolować działania firm zewnętrznych – m.in. zajmujących się pozycjonowaniem strony, Google Adwords, kręceniem filmów.\nI pamiętaj – bycie marketingowcem to nie praca od 8 do 16. Taka osoba musi non-stop pilnować tego, co się dzieje w przestrzeni internetowej dookoła marki. Negatywny komentarz dodany pod postem promowanym, który ma duży zasięg, może sprowokować ludzi do aktywnej dyskusji skutkującej wieloma negatywnymi opiniami na temat dewelopera. Trzeba temu natychmiastowo przeciwdziałać!\nJak sprawdzić, czy dana osoba naprawdę ma odpowiednie umiejętności?\nPoproś taką osobę o rozpisanie narzędzi marketingowych, które wykorzystałaby ona do promocji wybranej inwestycji. Nie musi to być szczegółowy plan, ale przynajmniej krótka lista zaproponowanych działań.\nDodatkowo poproś o przygotowanie dwóch-trzech postów na Facebook, wraz z najprostszą grafiką (wyślijcie wizualizacje inwestycji do kandydata na adres mailowy). W taki sposób sprawdzisz umiejętności copywriterskie oraz graficzne.\nZadania mogą być przeróżne – w zależności od tego, co jest waszym priorytetem w kreowaniu wizerunku własnej marki.\nZ mojego doświadczenia wynika, że około 20% osób zazwyczaj nie wykonuje zadań. Otrzymane realizacje zadań musisz dokładnie sprawdzić i określić, który z potencjalnych pracowników najbardziej przyłożył się do powierzonego zadania i stworzył projekt odpowiedni dla twojej wizji marki.\nWybraną osobę zatrudnij na trzymiesięczny okres próbny. Sprawdź, jak podchodzi ona do codziennej pracy i czy będzie starała się wnieść coś własnego do rozwoju marki…\nNa rekrutacje pracownika do działu marketingu trzeba poświęcić trochę czasu, ale nikt za was nie wybierze najlepszego kandydata na to stanowisko. Tylko wy wiecie, czym jest wasza marka i do kogo kierujecie waszą ofertę mieszkań. Marketingowiec ma wesprzeć wasze dotychczasowe działania, polepszyć komunikacje marki z potencjalnym klientem oraz pomóc zrobić wiele kroków do przodu w rozwoju firmy.\nP.S. No i na koniec w ramach prezentu super artykuł: 13 pytań z rozmów rekrutacyjnych, które Google wycofało, bo były zbyt trudne. Może akurat coś podpatrzycie =)


Ulotnie: Henryk Elzenberg, „Kłopot z istnieniem. Aforyzmy w porządku czasu”\nHenryk Elzenberg, „Kłopot z istnieniem. Aforyzmy w porządku czasu”\n3 I 1942. Dawniej miałem tę ambicję, żeby myśl swoją zamknąć w jakieś ostateczne formuły, ująć ją w szereg prawd, których mógłbym się trzymać. Za braki dyskwalifikujące, zabójcze, uważałem niezgodność dwóch wypowiedzi i tak samo aproksymatywność myśli albo jej płynność. Dziś wiem, że każda wypowiedź unaocznia tylko pewien aspekt mej myśli, mieniącej się, wycieniowanej, wijącej się jak strumień poprzez sprzeczności, i która tylko poprzez sprzeczności, w ciągłych przybliżeniach, przemianach i w ciągłym ruchu zdoła ujawnić treść swą istotną, nie dającą się zamknąć w formuły.1\n9 I. Kiedy na dnie jakichś porządnych, rzetelnych rozumowych dociekań, znajdujemy irracjonalność (powiedziałbym tu raczej „transracjonalność”), stanowi to dla nas gwarancję, że mieliśmy do czynienia z rzeczywistością. Kiedy natomiast wszystko układa się do końca najpiękniej, do końca pozostaje „jasne” i na myśl dyskursywną podatne, stanowi to dowód przeciwny: żeśmy rzeczywistości nie uchwycili, że została ona poza obrębem tego, o czym cały czas była mowa, żeśmy się cały czas obracali w kręgu czystych konstrukcji umysłu.\nPo co w takim razie uprawiać dociekania racjonalne, i to „rzetelne”? Prócz wielu innych powodów także po to, by przez dotarcie do dna transracjonalnego dać sobie owo doświadczenie rzeczywistości, które na innych drogach nie tak znowu często się uzyskuje.2\n1 Henryk Elzenberg, Kłopot z istnieniem. Aforyzmy w porządku czasu. Kraków 1963, s. 280.\n2 Tamże, s. 280n.\nAutor: Marigolden o 23:38\nEtykiety: cytaty, Elzenberg, książka, nie-piękna, polskie, wiek 20: lata 60.\nWarunkiem realności świata jest to, że stawia opór poznającemu. Także opór przed byciem w pełni poznanym...\nJasność i wyraźność myśli jako warunek wystarczający fałszu (?).\nPrzyciemnienie i rozmytość myśli jako warunek konieczny... no właśnie, nie prawdy, ale tego, że myśl ta jest o czymś (choć może być fałszywa).\nJasność i wyraźność myśli więc jest warunkiem nie fałszu a bezprzedmiotowości myśli.\n5 kwietnia 2009 01:25\nTwój komentarz najpierw ucieszył mnie rozjaśnieniem sprawy, a później zmartwił fałszywą nutą, którą w nim usłyszałam. ;) Odpowiem niedługo.\npo prostu za słabe głowy mamy, żeby ją poznać. ;)\n7 kwietnia 2009 15:07\nAndrea Camilleri, „Zapach nocy”\n„Slumdog. Milioner z ulicy”, reż. Danny Boyle, Lov...\nYoshimoto Banana, „Tsugumi” (7)\nYoshimoto Banana, „Tsugumi” (6)\nYoshimoto Banana, „Tsugumi” (5)\nHenryk Elzenberg, „Kłopot z istnieniem. Aforyzmy w...\nYoshimoto Banana, „Tsugumi” (4)