Ciemna strona. Mud Vein - Fisher Tarryn | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nCiemna strona. Mud Vein (okładka miękka)\n62 oceny i 46 recenzji\nWymiary produktu [mm]: 138 x 213 x 32\n26-10-2017 o godz 11:36 ebookoholic dodał recenzję:\nBrak przewrotnej akcji za to dużo retrospekcji, dzięki którym poznajemy złożoność problemów Senny i jej psychikę. Nie jest to nudne, wręcz przeciwnie. To historia o tym, jak głęboko skrywamy swoje problemy i uczucia, jak ciężko jest rozróżnić miłość od bratniej duszy, a różnice zdecydowanie istnieją, co zrozumiałam właśnie dzięki owej książce. Jak ciężko nam przyznać się do uczuć i jak trauma z przeszłości może wpłynąć na naszą osobowość, mimo iż wydaje nam się, że już się z tym uporaliśmy. Cała książka to nie tylko odkrywanie psychiki bohaterów, ale i naszej własnej - za co tak bardzo ją cenię. Poza świetnie zbudowaną misterną intrygą, której za nic nie potrafiłam rozwikłać (bo kto do cholery mógł zrobić coś takiego, włożyć tyle trudu w to porwanie?), mamy przed sobą niesamowitą powieść, z dreszczykiem emocji, ale też i dającą do myślenia, trafiająca głęboko w czeluści naszych serc i umysłów. Mud Vein to według mnie niesamowita perełka. Jest to mieszanka romansu z thrillerem psychologicznym i kryminałem, ale to zdecydowanie nie romans, do których jesteśmy przyzwyczajeni. To też nie zbyt typowy kryminał, choć początkowo wydaje nam się, że autorka powiela schemat z wielu innych książek tego gatunku. Szybko jednak zdajemy sobie sprawę, że to coś unikatowego.\n30-10-2017 o godz 18:29 Wybredna Maruda dodał recenzję:\n1. Dostałam fasolę. 2. Po przeczytaniu tej książki mój mózg jest fasolą. Tak się składa, że spotkałam się z Tarryn Fisher już w kilku książkach. Każda tak samo działa na moją psychikę. Robi z niej armagedon. Teraz ponownie chwalę ją za psychologiczne podejście do kreacji bohaterów, brak oczywistości oraz tworzenie antybohaterów. Ponownie ganię ją za wątek z pisarstwem. I robię porządną psychoanalizę na temat tego, dlaczego nie lubimy czytać o mrocznych postaciach, ale tych superbohaterów też nie cierpimy. Szczegóły: https://youtu.be/JkbEKqFENGc\n23-11-2017 o godz 17:13 Daga dodał recenzję:\nNiesamowita... Nie mogłam się od niej oderwać. Moje myśli nieustannie krążyły wokół tej mrocznej i koszmarnej historii. Mocne uderzenie dla kogoś, kto wiedzie spokojne i szaro-bure życie. Tak powinien oddziaływać na nas thriller psychologiczny. Porusza do żywego. Na marginesie dodam tylko, że historia bohaterów tej książki pomimo, że nie jest ani łatwa, ani kolorowa, to jednak można doszukać się w niej piękna :)\n05-12-2017 o godz 22:26 Justyna dodał recenzję:\nNie pamietam kiedy ostatni raz wyciągnęłam sie w jakaś książkę tak by pochłonąć ją w jeden wieczór. Absolutnie genialna pozycja. Czytasz jednym tchem a potem jeszcze długo wracasz myślami.\n07-11-2017 o godz 18:48 gosza_sz dodał recenzję:\nJeżeli jesteś fanem twórczości Tarryn Fisher, to z pewnością nie może zabraknąć w Twojej biblioteczce tego tytułu. Autorka tym razem połączyła thriller psychologiczny z elementami romansu. Przyznam szczerze, że wyszło jej to perfekcyjnie, bowiem już od pierwszych stron książki nie mogłam się oderwać od lektury do tego stopnia byłam nią zaabsorbowana. Czym takim autorka mnie zaskoczyła? "Ciemna strona" opowiada o Sennie Richards, pisarce, która zasłynęła swoją powieścią, która stała się bestsellerem i w końcu trafiła na ekrany kin. Odniosła wielki sukces, lecz nie czuła się spełniona, a wręcz czuła się obnażona, ponieważ napisała tę książkę o sobie i od tego momentu zdaje sobie sprawę, że każdy może ją przeczytać, wliczając w to, znajomych, czy rodzinę. W dniu swoich 33 urodzin Senna budzi się w obym domu, który jest... nie wiadomo gdzie. Bohaterka czuję się zdezorientowana, bo jedyne co pamięta to jak na stacji benzynowej zatrzymała się na chwilę, by zatankować, a tu nagle budzi się tutaj. Senna nie ma pojęcia kto, ani dlaczego ją porwał i uwięził w tym domu, w którym jak się okazuje znajduję dość spory zapas jedzenia i ubrań, tak jakby porywacz chciał ją zatrzymać na długooo... Po jakimś czasie pisarka zda sobie sprawę, że ten ktoś zamknął ją w tym domu nie bez powodu. Kobieta uświadamia sobie, że to gra. Wyrafinowana i niebezpieczna. I że tylko prawda może przynieść wyzwolenie. Gdy Sennie wydaje się, że została skazana na samotność w tym domu, w pokoju znajduję związanego mężczyznę, który jak się okazuje wiele dla niej znaczył w przeszłości. Porywacz nie bez celu umieścił Isaaca razem z kobietą, a oni nie zdają sobie sprawy do czego to wszystko prowadzi. Czy mają wrogów, kto im mógł zrobić coś takiego. Zaczynają brnąć w przekonanie, że zrobiło to któreś z nich. Do czego jest zdolny człowiek, by Już od pierwszych stron wgryzłam się w tę historię. Autorka doskonale umie budować napięcie i pisze tak dobrze, że czytelnik nie jest w stanie oderwać się od czytania. Książkę mamy podzieloną na 3 części: w pierwszej części śledzimy poczynania bohaterów w uwięzionym domu. Trochę przerażała mnie myśl, że oni po paru dniach pobytu zachowywali się tak normalnie, zwyczajnie, a przecież ta sytuacja nie była normalna. Choć z drugiej strony, co mieli począć, gdy ktoś ich uwięził i nie zostawił wskazówek jak mogą się uwolnić. Takie zdarzenia dość poważnie wpływają na psychikę bohaterów, ponieważ zaczynają wpadać w depresję. Nie wiedzą co zrobić, by było lepiej, by uwolnić się z tego koszmaru. Bardzo współczułam głównym bohaterom, z zapartym tchem śledziłam ich losy i kibicowałam im do samego końca, by ta historia skończyła się dla nich pomyślnie. W drugiej części poznajemy książkę Nicka, chłopaka Senny, który opisał w niej wiele osobistych rzeczy na temat ich związku, ale dzięki temu aspektowi możemy lepiej wgryźć się z psychikę kobiety i zrozumieć jej postępowanie. Zaś w trzeciej części rozgrywa się finał tej historii. Wszystko w "Ciemnej stronie" jest przedstawione w odpowiedniej kolejności, abyśmy mogli aspekt po aspekcie, poznać historię bohaterów i to jak się zachowywali w danej sytuacji, by na sam koniec w pełni dostrzec morał tej książki. Jeśli chodzi o kreację bohaterów to w moim odczuciu Senna, czyli nasza główna bohaterka była dosyć dziwna. I naprawdę takie skojarzenie przychodziło mi na myśl, gdy o niej czytałam. Jak dla mnie była chyba bohaterką, z której raczej nie powinno się brać przykładu. Strasznie denerwowało mnie to, że ona ciągle narzekała na swój los, a przecież żadne życie nie jest idealne. Nie potrafiła przystosować się do normalnego życia, szukała jakiegoś punktu zaczepienia i w tedy pojawił się Isaac. Mężczyzna był wobec niej bardzo życzliwy i pomocny, czego często Senna nie potrafiła docenić i była po prostu niewdzięczna. Ciężko było zagościć na dłużej w życiu kobiety, więc co takiego zrobił Isaac, że się mu to w jakimś stopniu udało? Podsumowując "Ciemna strona" to mocna, mroczna i hipnotyzująca historia, która zachwyca od pierwszych stron. Przy końcowych scenach dosłownie zbierałam szczękę z podłogi. Nie spodziewałam się czegoś takiego i to było świetne, że nie domyśliłam się zakończenia i mogłam cieszyć się lekturą książki w pełni, nic sobie nie spojlerując. Ta historia uświadamia, że każdy ma swoją ciemną stroną, którą potrafi skrywać w sobie bardzo mocno, tak by nie ujrzała światła dziennego. Dusimy w sobie wiele emocji i przeżyć, nie wypuszczając ich na wolność, co sprawia, że każdego dnia nasz umysł przypomina nam o tych złych doświadczeniach. Czasami nawet najgorsza prawda, może przynieść wyzwolenie. Dlatego sięgnijcie po tę powieść i przekonajcie się sami.\n13-11-2017 o godz 12:05 Domi czyta dodał recenzję:\nSpośród recenzenckich egzemplarzy przedpremierowych na mojej półce, nie mogłam wybrać lepszej lektury na szary, pierwszy dzień listopada niż najnowszej, skłaniającej do refleksji powieści Tarryn Fisher pt. „Ciemna strona”. Powieść tę przeczytałam jednym tchem i mówiąc szczerze jej lektura sprawiła mi niemal fizyczny ból i to nie dlatego, że główna bohaterka dramatycznie walczy o życie (jak na rasowy thriller przystało), ale dlatego, że autorka zafundowała mi wyboistą podróż w głąb ludzkiej psychiki, naznaczonej rozpaczą, strachem i rozczarowaniem. Mówiąc krótko, zostałam przemaglowana i przenicowana emocjonalnie, a wątki poruszone przez Tarryn nadal tkwią w mojej głowie. Dlatego też tak długo zbierałam się w sobie, żeby napisać tę opinię – trudno było mi otrząsnąć się i wyjść ze świata ciemności wykreowanego przez Tarryn. I niech to będzie najlepsza rekomendacja, bo książka, która nie daje łatwo o sobie zapomnieć ze względu na swoją nieszablonowość i wagę ujętych w niej tematów, to według mnie właśnie książka wartościowa. Na kartach „Ciemnej strony” poznajemy trzydziestotrzyletnią pisarkę Sennę Richards i to jej historia hipnotyzuje tak, że trudno oderwać się od lektury. W niewyjaśnionych okolicznościach Senna trafia do chatki zlokalizowanej pośrodku śnieżnego pustkowia, a jej towarzyszem okazuje się być lęk oraz… Isaak Asterholder, chirurg onkologiczny, którego kobieta zna, ale nie rozumie jego obecności. Tylko jakim cudem oboje znaleźli się w takim miejscu, dlaczego nie pamiętają, co się wydarzyło, a co ważniejsze: dlaczego nie mogą swobodnie wrócić do swoich domów? Odpowiedzią na te pytania jest jedno słowo: porwanie… Zmiażdżona emocjonalnie Senna, której życie nie oszczędzało i jak widać nie zamierza ułatwiać jej dalszej drogi, w tych tragicznych warunkach mozolnie rozpracowuje rysopis tego, kto jest sprawcą jej uwięzienia, a jednocześnie otrzymuje możliwość rozprawienia się ze swoimi wewnętrznymi demonami. Brzmi to może kuriozalnie, ale rzeczywiście tak jest i to dzięki Isaakowi, który staje się jej przysłowiowym światełkiem w tunelu. I nie, nie jest to rozpędzona lokomotywa, zwiastująca niechybną śmierć, ale właśnie wyjście z mroku. Relacja Senny i Isaaka została tak drobiazgowo rozpracowana przez autorkę, podobnie jak i konstrukcja psychologiczna obydwojga głównych bohaterów, że niejednokrotnie sama zastanawiałam się nad rolą wszystkich osób, które świadomie (bądź nie) wpuszczamy do swojego życia. Która z nich jest z nami z bezinteresownej życzliwości, a która towarzyszy nam z czystego wyrachowania i chęci zaspokojenia własnych potrzeb? „Ciemna strona” dobitnie pokazuje, że nikt nie potrafi skrzywdzić człowieka tak, jak drugi człowiek, ale paradoksalnie, to również drugi człowiek stanowi ratunek, kiedy wydaje się, że ostatnie iskry nadziei wygasły. Pytanie, których ludzi spotykamy na naszej drodze więcej i które z tych osób są naszymi bratnimi duszami, ot tak, po prostu, na bazie empatii i kojącej rozedrgane dusze postawy. Co warte uwypuklenia, książka obfituje w odniesienia muzyczne, idealnie oddające nastroje pierwszoplanowych postaci oraz podkreślające z jednej strony mroczny klimat całej fabuły, a z drugiej nadzieję na nieco lepsze jutro. Ponadto stanowi ona kopalnię trafnych i zapadających w pamięć cytatów oraz metafor. Tarryn dała się już poznać jako specjalistka od emocjonalnego poniewierania swoich czytelników oraz fundowania im jazdy bez trzymanki (patrz: bardzo dobra książka pt. „Margo”, SQN 2017), a swoją najnowszą na rynku polskim powieścią daje jasno do zrozumienia, że jest mistrzynią w tworzeniu absorbujących historii ze zwichrowanymi mentalnie postaciami w rolach głównych oraz z nieprzewidywalnymi finałami. Moim zdaniem, „Ciemna strona” to najlepsza, najbardziej dopracowana i wielowymiarowa książka tej poczytnej amerykańskiej autorki. Mamy tu trzymający w napięciu thriller psychologiczny, okraszony wątkiem nieśmiałego budowania zaufania do drugiego człowieka w – delikatnie mówiąc – mało sprzyjających okolicznościach. Ta kombinacja thrillera z pełną symboliki, głęboką analizą psychologiczną relacji międzyludzkich stanowi o nietuzinkowości tej pozycji i skłania mnie do uznania jej za jedną z najlepszych książek przeczytanych dotąd w 2017 roku. Jestem przekonana, że jeszcze nie raz będę ofiarą potężnego kaca książkowego po lekturze tekstów Fisher. Przekonajcie się sami, czy mam rację. Bo może po prostu mam zbyt wrażliwe serce? Wielkie podziękowania kieruję w stronę Wydawnictwa SQN za egzemplarz przedpremierowy „Ciemnej strony. Mud vein”, a w stronę tłumacza, Jakuba Małeckiego, kieruję słowa uznania za bardzo dobry przekład.\n10-12-2017 o godz 18:54 Mirya dodał recenzję:\nOstatnimi czasy nastąpił prawdziwy wysyp miejsc rozrywki zwanych „Escape Roomami”. Gra polega na tym, że zamykają Ciebie z przyjaciółmi w pokoju. W określonym czasie musicie rozwiązać zagadki, ukryte w pomieszczeniu i znaleźć sposób na wyjście. Adrenalina, wspólna praca nad rozwikłaniem problemu, chęć wykazania się logicznym myśleniem - to wszystko sprawia, że Escape Room jest świetnym sposobem na alternatywne spotkanie ze znajomymi. Sprawa ma się zgoła inaczej jeśli zostajemy zamknięci wbrew własnej woli, z osobą, z którą chcieliśmy zerwać wszelki kontakt. A taka sytuacja spotyka główną bohaterkę Ciemnej strony. O Tarryn Fisher trudno było nie usłyszeć w ciągu ostatnich miesięcy. Początkowo kojarzyła się przede wszystkim z literaturą młodzieżową (napisała trylogię rozpoczynającą się od tytułu Mimo moich win, a razem z Colleen Hoover stworzyły Never, never). Jednak ostatnio zaczęły się pojawiać książki dla trochę starszych czytelników, trzymające w napięciu, napisane z nutką grozy. Mam tutaj na myśli Margo i Bad mommy. W moje ręce pierwsza trafiła nowość wydawnicza, czyli Ciemna strona. Trudno nie rozpocząć od wyłuszczenia największej zalety tej powieści - ona wciąga. I nie w taki normalny sposób, że człowiek ma ochotę poznać rozwiązanie zagadki i chciałby szybciej dotrzeć do zakończenia. To raczej jest pewne uzależnienie od czytania, ponieważ po prostu nie potrafimy przestać. Normalnie przeplatam sobie różne książki, jedne czytam w domu, drugie w tramwaju. W przypadku Ciemnej strony po prostu musiałam zostawić wszystko inne i skupić się jedynie na tej jednej powieści, powtarzając sobie w nieskończoność „jeszcze tylko jeden rozdział”. Podobał mi się sposób prowadzenia narracji. Brak tutaj powolnego rozwoju akcji i wprowadzania w świat przedstawiony. Pierwsze strony rzucają nas w wir wydarzeń, gdzie razem z bohaterką próbujemy rozwikłać w jakim miejscu się znajdujemy i kto nas w nim umieścił. Poznajemy też w domku partnera (a raczej współwięźnia) i od razu możemy domyślić się, że bohaterka skądś go zna, ale autorka niczego nie zdradzi nam od razu. Na początku przyzwyczaimy się do zamknięcia i wpadniemy w pewien rytm życia bohaterów. A kiedy będziemy gotowi zaczniemy odkrywać wydarzenia z przeszłości, które stworzą z teraźniejszością pełen obraz psychologiczny bohaterów. Także jest ciekawie, akcja naprawdę wciąga od pierwszych stron do ostatnich. Na dodatek postacie są intrygujące. Główną bohaterką jest Senna, poczytna pisarka, której przeszłość maluje się raczej w ciemnych barwach. To kobieta, która przeżyła wiele traumatycznych wydarzeń, takich, które potrafią złamać nawet najsilniejszą osobowość. Możemy wyczuć bijące od niej uczucie odosobnienia, niechęci do zawierania więzi z innymi. Do tego stopnia, że stara się usunąć ze swojego życia osoby i sytuacje, sprawiające jej radość - może ze względu na fakt, że obawia się niesionych z nimi, kolejnych możliwości na odczuwanie bólu? Jej współwięźniem jest Isaac, dobrze prosperujący lekarz, którego ciało znaczą tatuaże, dotyczące trudnych spraw z lat młodocianych. Oczywiście domyślamy się, że z Senną się znają i łączy ich wspólna przeszłość. W tym wypadku lepiej więcej nie zdradzać, a poznać ich historię z książki. Na plus działa powolne rozwiązywanie zagadki domku, szczególnie kiedy zaczynamy rozpoznawać znajdujące się w nim wskazówki, dotyczące wydarzeń z życia bohaterów, poznawane dzięki retrospekcjom. Pojawiły się pewne nielogiczności (jeżeli wszystko szło do kominka to jakim sposobem uchował się stół?), ale autorka nadrabiała je wartką akcją. Oprócz tego ciekawym motywem było wplecenie w fabułę elementów muzycznych, które klimatycznie pasowały do odbioru całości. Ciemna strona to oryginalny thriller psychologiczny, który potrafi niesamowicie wciągnąć. Fisher kreuje depresyjny klimat, powoli odkrywając przyczyny, stojące za nieprzyjemnym charakterem swojej bohaterki. Czy poszukując wyjścia ze swojego więzienia, znajdzie również remedium na swoje problemy i uda jej się wyjść z depresji? Tego dowiecie się czytając tę książkę. Przygotujcie się na sporą dawkę mroku i dramatycznych sytuacji, poznajcie oryginalną historię miłosną i dajcie się zaskoczyć rozwiązaniem zagadki. Warto przeczytać. http://www.micha-kultury.pl/2017/12/szukajac-wyjscia-ciemna-strona-tarryn.html\n08-11-2017 o godz 14:34 Marta C-P dodał recenzję:\nW naszym życiu zdarzają się traumy, które trwale pozostawiają ślad w naszej psychice. Zdarzenia, lęki i strachy, które spychamy w głąb naszej świadomości, nie potrafiąc i nie chcąc się od nich uwolnić. Są już w nas. Bolesne, zapisane w ciele i w umyśle, powoli niszczą nas od środka i sprawiają że zamykamy się na innych ludzi. A gdyby tak otrzymać od losu możliwość uwolnienia się od swoich demonów, zmierzenia się z przeszłością, traumatycznymi doświadczeniami, lękami i fobiami? Taką możliwość, wbrew sobie otrzymała bohaterka powieści Tarryn Fisher "Ciemna strona. Mud Vein" Ale jak zmierzyć się z dawnymi krzywdami, gdy samo wspomnienie przeszłości wywołuje ogromny ból. Senna Richards, autorka bestsellerowych książek, w dniu swoich urodzin budzi się uwięziona w domu, położonym gdzieś na pustkowiu. Dziewczyna nie ma pojęcia, kto i dlaczego chciałaby ją porwać i uwięzić. Porywacz prowadzi z Senną dziwną grę, rozgrywkę, której Senna musi zmierzyć się z własną traumatyczną przeszłością, do której nie chce wracać. Jednak jeśli chce przeżyć musi skonfrontować się z prawdą, zepchniętą głęboko na ciemną stronę swojego umysłu. Senna jest więźniem, nie tylko tajemniczego porywacza, który ją więzi ją w domu, w którym wraz z nią więziony jest Isaak, przyjaciel z jej przeszłości, a otaczające ją w jej więzieniu przedmioty przypominają o tym co wydarzyło się kiedyś. Senna jest więźniem swojego strachu, traumatycznych wydarzeń, od których nie chce i nie potrafi się uwolnić. Tarryn Fisher stworzyła w swojej powieści portret psychologiczny kobiety silnie skrzywdzonej, cierpiącej na zespół stresu pourazowego, kurczowo trzymającej się dawnych krzywd, nie potrafiącej się otworzyć i ufać i przyznać się do tego co czuje. Więzienie staje się dla niej bezwzględnym rodzajem terapii, poprzez zaprzeczenie, ból i poczucie winy, przez wściekłość, negocjacje, depresje aż do osiągnięcia akceptacji. "Jesteś o wiele brzydszy niż myślisz, dużo bardziej egoistyczny, niż jesteś w stanie przyznać. Więc ignorujesz to co jest w twoim wnętrzu. Myśląc, że jeśli tego nie uznasz, to tego nie będzie. Dopóki ktoś nie przychodzi i nie łamie cię. Dostrzega każdy ciemny kąt i rozumie go. I mówi ci, że dobrze jest mieć ciemne kąty, zamiast sprawiać, że się ich wstydzisz." "Ciemna strona. Mud Vein" to powieść nie tylko o tym, że każdy z nas kryje w sobie mrok, traumy, lęki obawy, które skrywamy głęboko w sobie. Ciemna strona naszej psychiki jest nieunikniona, w końcu nikt nie jest w stanie przejść przez życie nie doznając żadnych krzywd, nie doświadczając niczego złego. Strach przed ponownym przeżyciem traumy i zranieniem paraliżuje, trudno jest znaleźć w sobie odwagę, by prosić o pomoc. Tarryn Fisher w swojej książce potwierdza, że z każdej traumy można wyjść, może nie w tak brutalny sposób jak doświadczyła tego bohaterka jej powieści, ale skrzywdzoną duszę można wyleczyć. Aby móc żyć teraz, musimy uwolnić się od przeszłości. "Wcześniej nie wiedziałam, że potrzebuję kogoś, kto dokopie się do mojego serca i zrozumie, dlaczego czasami mam ochotę się bawić, a innym razem pragnę samotności (…) Patrzenie w głąb siebie i oglądanie wszystkich elementów kierującego tobą mechanizmu sprawia ból. Człowiek zawsze jest dużo brzydszy, niż sądzi, i bardziej samolubny, niż kiedykolwiek chciałby przyznać. Dlatego ignorujesz to, co masz w środku. Myślisz, że jeśli nie będziesz o tym myśleć, to tak, jakby to nie istniało. Aż pewnego dnia pojawia się ktoś, kto po prostu cię otwiera. Widzi wszystkie twoje mroczne zakamarki. Nie krytykuje cię jednak, lecz mówi, że to nic złego mieć w sobie takie miejsca." "Ciemna strona" jest frapującą mieszanką thrillera psychologicznego, kryminału i romansu, powieścią, która dotyka najgłębszych i najbardziej mrocznych zakamarków ludzkiego umysłu. Niepokojąca, drażniąca opowieść o ukrytych głęboko uczuciach, traumatycznych doświadczeniach, których nie chcemy dostrzec, a które wpływają na całe nasze życie. Te słabości są naszą siłą, musimy je tylko zaakceptować, uwolnić nasz mrok i przeszłość, by ruszyć dalej przez życie.\n07-11-2017 o godz 09:38 KobieceRecenzje365 dodał recenzję:\nDziś zapraszam Was na recenzję naszego patronatu medialnego „Mud Vein. Ciemna Strona” Tarryn Fisher. Senna Richards w dniu swoich trzydziestych trzecich urodzin budzi się uwięziona w obcym domu. Nie wie, gdzie jest, ale wie na pewno, że została porwana. Tylko dlaczego i przez kogo? Jak się okazuje, kobieta nie jest sama, bo w domu odnajduje także uwięzionego mężczyznę, który w przeszłości znaczył dla niej bardzo wiele. Senna bardzo szybko orientuje się, że to jakaś chora i niebezpieczna gra, ale jeżeli chce odzyskać wolność, musi zacząć w nią grać i dokładnie przyjrzeć się swojej przeszłości, która skrywa mroczne tajemnice... bo tylko prawda może przynieść jej wyzwolenie. Gdy ostatnio pisałam dla Was recenzję powieści Tarryn Fisher, zapewniłam Was, że nadrobię zaległości i przeczytam wszystkie jej książki, jakie ukazały się na naszym rynku wydawniczym. Słowa dotrzymałam i z całą pewnością mogę napisać, że to autorka, która pisze fenomenalnie, bo żadna z jej powieści mnie nie rozczarowała, więc mogę uznać, że to autorka, która w stu procentach mnie zadowala. Chyba już wiecie, że jestem wielką fanką thrillerów psychologicznych, więc było więcej niż pewne, że przeczytam jej najnowszą powieść, która ósmego listopada będzie miała polską premierę. Jednak przyznam szczerze, że nie byłam przygotowana na lekturę „Mud Vein. Ciemna strona", bo byłam pewna, że to kolejny thriller, przy którym świetnie spędzę czas, przeczytam go, trochę o nim pomyślę i zapomnę. Ale jednak tak się nie stało i śmiem twierdzić, że to jeden z lepszych thrillerów, jakie do tej pory czytałam. Autorka idealnie połączyła w swojej książce romans, kryminał i thriller psychologiczny, wszystko zostało genialnie połączone i stworzyło świetną całość. Może na samym początku wydaje się, że Tarryn idzie po linii utartych schematów, ale to nic mylnego, gdyż im dalej brniemy w fabułę książki, tym bardziej orientujemy się, że autorka od tych schematów odbiega i gdzie może to je omija. Z tej mieszanki wyszła naprawdę wyjątkowa i unikatowa powieść, która pochłania bez reszty, hipnotyzuje i sieje mrok. Uważam, że każdy fan tego gatunku literackiego powinien ją przeczytać, bo jestem przekonana, że się nie zawiedzie. Uwielbiam styl jakim operuje Tarryn Fisher, jest on niezwykle barwny, a zarazem tajemniczy, dzięki temu w minimalnym stopniu są nam odkrywane wszystkie karty. Ta powieść to taka podróż w głąb skomplikowanej ludzkiej psychiki. To opowieść o głęboko skrywanych tajemnicach, problemach i uczuciach. Autorka uświadamia nam, jak trauma z przeszłości wpływa na przyszłość i jak ciężko sobie z nią poradzić. „Jesteś o wiele brzydszy niż myślisz, dużo bardziej egoistyczny, niż jesteś w stanie przyznać. Więc ignorujesz to, co jest w twoim wnętrzu. Myśląc, że jeśli tego nie uznasz, to tego nie będzie. Dopóki ktoś nie przychodzi i nie łamie cię. Dostrzega każdy ciemny kąt i rozumie go. I mówi ci, że dobrze jest mieć ciemne kąty, zamiast sprawiać, że się ich wstydzisz”. Myślę, że akcja książki toczy się idealnym tempem, nie jest za szybka ani za wolna. Pojawia się wiele retrospekcji, ale nie myślcie, że są one nużące, zdecydowanie tak nie jest, bo są one niezbędnym elementem całej tej historii. Ja przepadłam już po przeczytaniu kilku pierwszych stron, bo autorka dostarczyła mi od razu niesamowitego dreszczyku emocji, który towarzyszył mi już do samego końca. Jestem pod wrażeniem tak misternie uknutej intrygi, której nie potrafiłam rozwiązać, ale przecież wymyśliła ją Tarryn, więc inaczej być nie mogło. Na pewno jest to powieść, którą trzeba przemyśleć, po jej zakończeniu, a może warto przeczytać ją jeszcze raz... ja tak na pewno zrobię. Gorąco polecam Wam "Mud Vein. Ciemna strona" bo to świetna powieść, która niesamowicie wciąga, hipnotyzuje i nie sposób się od niej oderwać. Naprawdę jestem przekonana, że się nie zawiedziecie. Książkę oceniam 10/10, a bardzo rzadko mi się to zdarza. Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu SQN.\n07-11-2017 o godz 10:35 Roksana Szejna dodał recenzję:\nDo tej pory nie miałam przyjemności zapoznania się z twórczością Tarryn Fisher, dlatego gdy zobaczyłam, że będzie miała premiera jej nowa powieść, postanowiłam sprawdzić, czemu wszyscy zachwycają się książkami tej autorki. Już sam opis "Ciemnej strony" bardzo mnie zaintrygował chociaż miałam wrażenie, że z podobnymi spotkałam się także w innych thrillerach. Nie bójcie się jednak, Tarryn Fisher nie powiela żadnych dobrze znanych Nam schematów i funduje czytelnikowi prawdziwą jazdę bez trzymanki! Moja miłość do thrillerów i kryminałów nie słabnie, jednak wymagania z książki na książkę rosną, dlatego coraz ciężej wywołać we mnie emocje i sprawić, że dana powieść na długo zapadnie mi w pamięci. Tarryn Fisher udało się tego dokonać. Mroczny, hipnotyzujący, skłaniający do przemyśleń - tak w skrócie można opisać najnowszy thriller tej autorki. Jednak podobnie jak Fisher nie zamierzam iść na łatwiznę i chcę rozłożyć "Ciemną stronę" na czynniki pierwsze. Wydawać by się mogło, że fabuła gra w tej książce pierwsze skrzypce. Nic bardziej mylnego. Jeśli znacie twórczość tej autorki, to pewnie wiecie, że skupia się ona głównie na wątku psychologicznym, gdyż sama ukończyła ten kierunek na studiach i muszę przyznać, że naprawdę zna się na rzeczy. Przede wszystkim wie jak uzyskać zainteresowanie czytelnika, wejść w jego umysł i zakorzenić w nim napisaną przez siebie historię. Gwarantuję, że po lekturze jeszcze przez długi czas będziecie rozmyślać o tym, co chciała przekazać Wam pisarka. Autorka wymaga od czytelnika pełnego skupienia się na książce, wejścia w jej świat, wczucia się w sposób myślenia bohaterów, a przede wszystkim użycia również własnych szarych komórek, gdyż nic tutaj nie jest podane na tacy. Powieść należy czytać między słowami, a kluczową rolę grają w niej pojedyncze, ukryte w zdaniach, wyrazy, dzięki którym będzie Nam łatwiej zinterpretować "Ciemną stronę". Jednym słowem, żeby naprawdę zrozumieć sens i przesłanie tej książki, musicie całkowicie oddać się w ręce autorki i dać się poprowadzić przez najciemniejsze zakamarki życia bohaterów (a może i własnego życia?). Jestem pewna, że czytając ją kolejny raz, za każdym razem będziemy rozumieć pewne kwestie inaczej i wyciągać inne wnioski. Akcja, mimo że nie pędzi w zawrotnym tempie, to rozwija się na tyle szybko, żebyśmy nie stracili nią zainteresowania. Tarryn naprawdę mistrzowsko opisała dom, gdzie została uwięziona Senna. Skupiła się na najdrobniejszych szczegółach tak, aby czytelnik nie tylko odczuwał emocje targające główną bohaterką, ale także mógł poczuć jakby sam był więźniem opuszczonego budynku na Alasce. Książkę czyta się bardzo szybko, nim się zorientowałam przewracałam już ostatnią stronę. Dzięki wielu retrospekcjom jesteśmy w stanie poznać bohaterów od podszewki i zrozumieć, co popychało ich do podejmowania niektórych życiowych decyzji. Co więcej jest to doskonałe urozmaicenie powieści, sprawia, że historia Senny nie nudzi Nam się, chcemy poznać ją najlepiej jak to tylko możliwe. Chociaż muszę przyznać, że samej bohaterki nie da się polubić, niejednokrotnie jej wybory wydawały mi się irracjonalne i pozbawione sensu. Jestem jednak w stanie zrozumieć, że każdy niesie ze sobą bagaż doświadczeń, który sprawia, że niektóre rzeczy postrzegamy na swój własny, unikatowy sposób i nikt nie jest w stanie zmusić Nas do innego patrzenia na świat. Polecam wszystkim, szczególnie tym, którzy lubią zagłębiać się w działanie ludzkiego umysłu, rozwiązywać mroczne tajemnice oraz czytać nieoczywiste, niebanalne i wymagające myślenia książki. Ja na pewno sięgnę po kolejne thrillery Tarryn Fisher, mam nadzieję, że zaskoczą mnie równie pozytywnie jak "Mroczna strona" i nie dadzą o sobie długo zapomnieć.\n31-08-2018 o godz 09:11 Patrycja Cyrych dodał recenzję:\n“Człowiek nigdy nie przestaje widzieć tego, co postrzega jako część samego siebie...” (“Mud Vein. Ciemna Strona” T. Fisher, s. 197) Jestem świeżo po lekturze “Mud Vei. Ciemna Strona” od Tarryn Fisher. Muszę przyznać, że każda książka tej autorki jest zupełnie inna. Niestety, jednak “Ciemna Strona” mnie troszkę zawiodła. Po opisie książki spodziewałam się większych emocji. Tym razem Tarryn przedstawia nam popularną pisarkę Sennę Richards, która zostaje porwana wraz z Isaaciem - jej lekarzem, dawnym znajomym. Para zostaje uwięziona w domu, znajdującym się na kompletnym odludziu, gdzie dookoła rozpościera się tylko śnieg. Senna jako człowiek wydała mi się bardzo nudna, bierna, a niejednokrotnie dziecinna. W sytuacji porwania nie okazała żadnych emocji, ale również nie zrobiła nic, żeby zmienić swoją sytuację. Tytułowa “Ciemna Strona” ma obrazować osobowość Senny, jednakże osobiście nie odkryłam jej ciemnej strony. Owszem, Senna to kobieta z problemami, po przejściach - i to naprawdę ciężkich. Mimo to jej życie to wielka pustka. Senna w każdy możliwy sposób blokuje uczucia, kolory, emocje, przeżycia, ludzi. Wydaję mi się, że autorka właśnie to chciała pokazać jako jej ciemną stronę – ale co to za ciemność, która jest bezbarwna? Issac, towarzyszący w więzieniu Sennie, okazuje się być nie tylko jej lekarzem, ale również osobą, która lata temu próbowała się dostać do serca pisarki, przebić się przez jej mury i wypełnić otaczającą pustkę. Issac wszelkimi możliwymi sposobami próbuje obudzić Sennę z życiowego letargu - “Milczałaś przez całe życie. Milczałaś, kiedy się poznaliśmy i kiedy znosiłaś cierpienie. Kiedy życie dalej cię kopało (…). Ty jesteś bezruchem. Próbowałem Cię poruszyć...” (“Mud Vien. Ciemna Strona” T. Fisher, s. 185). Czy tym razem dotrze do wnętrza Senny? Rozpoczynając lekturę miałam nadzieję, że poczuję rozpacz, obłęd lub nawet bezradność. Mimo to książka wydała mi się trochę sielankowa. Z jednej strony mamy porwanie i uwięzienie na wiele miesięcy, a z drugiej strony bohaterowie prawie w ogóle nie rozmawiają, nie próbują zastanowić się nad obecną sytuacją, nie dostrzegają przez długi czas ważnych szczegółów ich otaczających. Snują się z kąta w kąt - jedzą, śpią, piją i tak w kółko. “Ciemną Stronę” możemy podzielić na 4 etapy - uwięzienie, historia Senny i Isaaca, następnie książka Nicka (według mnie ta wstawka była kompletnie bez sensu, bo sama historia wiele nie wnosi, a książka Nica jest daremna), i znowu powrót do więzienia. Całość fabuły wciąga, jednakże otaczająca cisza, stagnacja i pustka była dla mnie męcząca. Mimo, ż bohaterowie w pewnych momentach byli na granicy śmierci to ja tego nie czułam. Wiele momentów było strasznie “rozwleczonych”, przez co nudnych. Samo zakończenie zaskakujące i ciekawe. Moja ostateczna opinia to takie 5/10 - książka w mojej opinii nie pokazała wielkich emocji towarzyszących porwaniu, ciemna strona okazała się być pusta. Największy plus tak naprawdę za zakończenie, które faktycznie nie zostanie odgadnione przez czytelnika. Moim zdaniem to właśnie w zakończeniu poznajemy prawdziwą ciemną stronę człowieka. Całość książki ma podłoże psychologiczne, które pokazuje, że “aby dowiedzieć się, kim naprawdę jesteśmy, najpierw dowiedzieć się musimy, kim byliśmy...” (“Mud Vein. Ciemna Strona” T. Fisher, s. 125). Ciemną Stronę Senny poznałam dzięki www.czytampierwszy.pl\n13-12-2017 o godz 13:48 Books Harmony dodał recenzję:\nSenna Richards jest cenioną pisarką, której powieść trafiła na listę bestsellerów "New York Timesa" oraz została zekranizowana. Sennę poznajemy w dniu jej trzydziestych trzecich urodzin w nietypowej sytuacji, a mianowicie kobieta budzi się w pokoju, którego nie rozpoznaje, ma zawroty głowy, czuje, że urwał jej się film i nic nie pamięta z poprzedniego wieczoru. Jak możemy się domyślać nasza bohaterka jest zszokowana zastaną sytuacja, a dodatkowo jej przerażenie wzmaga się, gdy uświadamia sobie, że nie jest w swoich ubraniach co oznacza, że ten kto ją tam umieścił musiał ją również rozebrać. Senna postanawia wydostać się z pokoju, w którym się znalazła i dowiedzieć się gdzie jest i kim jest osoba, która jest za to odpowiedzialna. Sprawą, która potęguje przerażenie bohaterki jest to, że dom w którym przebywa skrywa wiele przedmiotów nawiązujących do jej przeszłości, okazuje się również, że kobieta nie jest sama, jednak osobą obecną w domu nie jest porywacz lecz mężczyzna, który kiedyś był Sennie w pewien sposób bliski. Po dokładniejszym zapoznaniu się z sytuacją, okazuję się, że z domu nie ma możliwości wydostania się oraz, że osoba, która im to zrobiła postarała się by mieli zapasy m.in. opału, żywności i podstawowych leków na kilka miesięcy, jednak tu pojawia się pytanie: co dalej? Jak długo będą tam przebywać? I jak skończy się ten koszmar? Ciemna strona podzielona jest na trzy główne części, te natomiast składają się z mniejszych rozdziałów, w których mamy styczność przede wszystkim z narratorem pierwszoosobowym, którym jest Senna. Pierwsza część to historia z tu i teraz, czyli moment, z życia kobiety, który opisałam powyżej, w drugiej części bohaterka wspomina wydarzenia sprzed kilku lat, dodatkowo w tę część wplecione zostały rozdziały z pewnej istotnej dla bohaterki książki, dzięki, której możemy ją lepiej poznać. W trzeciej części powracamy do tego co dzieje się z uwięzioną Senną i jej towarzyszem, w tych rozdziałach poznajemy odpowiedzi na wiele pytań, we mnie to właśnie ta część wzbudziła najwięcej emocji. Ciemna strona od pierwszych stron niesamowicie wciąga i trzyma czytelnika w napięciu i nie ma się co dziwić, ponieważ nie mamy tutaj doczynienia z długim wprowadzeniem, a wręcz przeciwnie autorka wrzuca nas w sam środek horroru jaki przeżywa Senna przez co czytelnik od razu zaczyna zadawać sobie wiele pytań. Przeczytałam tę książkę w zaledwie kilka godzin, nie mogłam się od niej oderwać, cały czas zastanawiałam się dlaczego ten dramat spotkał Sennę i dlaczego jest taka jaka jest, a trzeba przyznać, że jest bardzo specyficzną bohaterką, której zachowanie na samym początku trochę mnie denerwowało, ale z każdą kolejną stroną zaczęłam lepiej rozumieć jej postępowanie. Język jaki posługuje się Tarryn Fisher sprawia, że czytelnik może poczuć, że znajduje się w środku opisywanej sytuacji, przez co niejednokrotnie naprawdę przechodziły mnie ciarki i zastanawiałam się co ja bym zrobiła na miejscu Senny. Mud Vein. Ciemną Stronę polecam wszystkim fanom thrillerów psychologicznych, ale również osobom, które chciałyby poczuć dreszczyk emocji i przeczytać niesamowicie wciągającą historię ❤\n01-11-2017 o godz 17:46 Joanna Jaworska dodał recenzję:\n„Ciemna strona. Mud Vein” to najnowsza powieść Tarryn Fisher, autorki takich bestsellerowych powięsci jak „Margo” i „Bad mommy”. Każda kolejna książka tej autorki to podróż po ludzkiej psychice, to skomplikowane osobowości i nietuzinkowe pomysły na wciągające historie. Jej książki to także utrzymująca w ciągłym napięciu narracja, która sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Co tym razem oferuje nam autorka w „Ciemnej stronie”? Popularna pisarka (główna bohaterka i narratorka) budzi się uwięziona w obcym domu na krańcu świata. Została porwana, ale porywacz się nie ujawnia. Senna musi odkryć czy i w jaką grę została wciągnięta, a przede wszystkim gdzie w jej przeszłości kryją się wskazówki pozwalające na rozwikłanie tajemnicy. Może nie brzmi to jakoś oryginalnie, ale zapewniam Was, że Tarryn Fisher nie raz zaskoczy tym, w jaki sposób pokierowała akcją w tej książce. Czuć w tej historii powiew świeżości, autorka odchodzi od utartych schematów i wciąż poszukuje nowych sposobów na to, aby wgnieść czytelnika w fotel. Tym razem muszę przyznać, że jej się to udało. Choć początkowo nie byłam przekonana do fabuły „Ciemnej strony”, to jako całość tworzy przyprawiającą o dreszcze historię. Chwała Tarryn za to, że w końcu udało jej się nie zepsuć dobrego pomysłu na powieść słabym zakończeniem! Jak na Tarryn Fisher przystało, w „Ciemnej stronie” nie brakuje skomplikowanych konstrukcji psychologicznych. Po raz kolejny stworzeni bohaterowie stanowią najmocniejszy punkt tej książki. Czytając powieści autorki ma się wrażenie, że normalni ludzie nie istnieją, że każdy kryje jakąś swoją ciemną stronę. To właśnie w tych mrocznych zakamarkach kryje się prawda o nas samych. I być może to nadaje powieści uniwersalny charakter. Choć może trudno jest zrozumieć skomplikowaną psychikę głównej bohaterki i jej wybory, a w jej przeszłości kryje się za dużo „wszystkiego”, to ja uwierzyłam, że gdzieś kiedyś na tym świecie mogłaby żyć taka Senna Richards. Jedyne do czego mogę się przyczepić to okładkowa informacja o tym, że jest to „mroczna, hipnotyzująca historia, która może się przydarzyć każdemu”. W to akurat trudno uwierzyć, jak dla mnie taka kompilacja zdarzeń nie może się zdarzyć. Chociaż kto wie… „Ciemna strona” to zaskakujący thriller psychologiczny ze skomplikowanym wątkiem romantycznym. To książka, która wciąga i sprawia, że zatracamy się w lekturze. Uważam, że to bardzo mądra książka, która pozwoli spojrzeć we własną przeszłość w poszukiwaniu swojej ciemnej strony. Każdy z nas skrywa coś, co wpływa na to jacy jesteśmy dziś i jak postrzegamy świat. Problem pojawia się gdy ciemna strona zaczyna rządzić człowiekiem. Tak czy owak.. wszyscy umrzemy, pytanie tylko kiedy i co uda nam się przeżyć przed tym ostatecznym końcem. Najnowszą powieść Tarryn Fisher polecam na długie zimowe wieczory. Przygotujcie się na skomplikowane osobowości i niestandardowe zwroty akcji, a także na śnieg, dużo śniegu. Według mnie to najlepsza z czytanych przeze mnie powieści tej autorki.\n19-07-2018 o godz 15:03 Znam.czytam.szanuję dodał recenzję:\nPEŁNA WERSJA RECENZJI DOSTĘPNA NA ZNAM-CZYTAM-SZANUJE.BLOGSPOT.COM/ "Życie jest za krótkie, żeby ukrywać swoje wady. Zamiast tego ukrywam się więc ja." Witajcie, książkoholicy! Po krótkiej przerwie powracam z recenzją kolejnej powieści Tarryn Fisher. Tym razem wzięłam pod lupę "Ciemną stronę". Czy to książka równie dobra jak "Bad Mommy"? A może jeszcze lepsza? Co o niej sądzę? Zaraz się przekonacie! Senna Richards to młoda, trzydziestoletnia pisarka. Odniosła już jednak wspaniały sukces - napisana przez nią powieść zaraz po pojawieniu się na rynku zyskała miano bestsellera i trafiła na ekrany kin, a ona sama za zarobione pieniądze kupiła piękny dom. Bajka. Marzenie wszystkich, którzy zaczynają swoją przygodę z pisaniem. Czy jej życie jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać? A jeśli tak, dlaczego została porwana? Na te pytania musi sama znaleźć odpowiedzi. Musi to zrobić, by zrozumieć, dlaczego w dniu swoich trzydziestych trzecich urodzin obudziła się w chacie znajdującej się na pustkowiu. Tym bardziej, że, jak się okazuje, porywacz zna najpilniej strzeżone przez nią tajemnice. I zdaje się prowadzić z nią jakąś chorą grę, w którą wplątał osobę, która w przeszłości wiele dla niej znaczyła. Osobę, która była przy niej, gdy jej życie się zawaliło. Osobę, która pomogła jej się wtedy podnieść. Jeśli ktoś po lekturze "Bad Mommy" pomyślał, że Tarryn Fisher jak nikt inny potrafi wydobyć z mrocznych odmętów ludzkiego umysłu to, co najgorsze, najpodlejsze i najbardziej zwierzęce, to po przeczytaniu "Ciemnej strony" tylko utwierdzi się w tym przekonaniu. Jednak tym razem autorka nie skupia się tylko na mrocznej stronie ludzkiej psychiki, jak mógłby sugerować tytuł książki. Opowiada też o tym, jak nieidealne może być pozornie idealne życie; o tym, że jedna chwila może upodlić człowieka, zniszczyć go... ale nie pokonać. O ile on sam na to nie pozwoli. O ile będzie walczyć. Ta historia potrafi wstrząsnąć do głębi. To nie tylko świetny, wciągający thriller o zaskakującym zakończeniu. To również opowieść o życiu. O chwilach złych i dobrych. O ciężarach, które mogą spaść na każdego człowieka. I o tym, jak się pod nimi nie ugiąć. Jeśli weźmiesz do ręki "Ciemną stronę", będziesz płakać, złościć się na autorkę za kolejny krzyż, którym obarczyła Sennę i przeżywać całym sobą czytaną przez siebie historię. I nie odłożysz książki, choćbyś miał się spóźnić na autobus, do pracy, szkoły. Będziesz czytać tak długo, aż poznasz finał tej historii. A wierz mi, naprawdę warto! "Nie wiedziałam, jak dalej żyć, i nie wiedziałam, jak się zabić. Planowałam natomiast, co zrobię jemu. [...] Polewałam go benzyną i paliłam żywcem. Nacinałam jego skórę jak Lisbeth Salander skórę Nilsa Bjurmana. Dokonywałam zemsty, która w prawdziwym życiu nigdy miała nie nadejść." Każdy ma swoją ciemną stronę. Jak mroczna jest Twoja? PS Jeśli czytacie i recenzujecie książki, zajrzyjcie na czytampierwszy.pl Pozdrawiam, Zaczytana (Znam, czytam, szanuję)\n21-11-2017 o godz 14:10 Joanna Nowak dodał recenzję:\nWiem, wiem, albo raczej domyślam się, że ta książka, opinie o niej i recenzje atakują Was z każdej strony, ale po prostu nie potrafię powstrzymać się przed dorzuceniem swoich trzech groszy do najnowszej powieści Tarryn Fisher "Ciemna strona". Już opis skutecznie przykuł moją uwagę, jednak dopiero kilka przeczytanych postów - na szczęście bez spoilerów, za co serdecznie dziękuję! - sprawiło, że sięgnęłam po nią wcześniej niż planowałam. Poznajemy Sennę, trzydziestotrzyletnią pisarkę, która w dniu swoich urodzin budzi się w nieznanym domu, pośrodku ogromnej pustki otoczona wszechogarniającą bielą śniegu. Kobieta nie pamięta jak się w nim znalazła. Nie wie, kto ją porwał, ani jakie miał motywy. Szybko jednak przekonuje się, że aby się wydostać musi zagłębić się we własną przeszłość i odkryć siebie sprzed lat. A biorąc pod uwagę wszystko, co przeszła, nie będzie to łatwe. Szczerze mówiąc, po zakończeniu książki miałam niezły mętlik w głowie. Autorka stworzyła historię, w której tak naprawdę każdy, wydawałoby się nieistotny szczegół, mógł mieć znaczenie dla rozwiązania zagadki i upragnionej wolności. Szafowała emocjami od samego początku, pozostawiając czytelnika w swoistym szoku po zakończeniu rozdziałów. Nie chcę za dużo pisać o fabule, żeby tym, którzy planują dopiero sięgnąć po tę pozycję, albo tym w trakcie lektury, nie zdradzać żadnych faktów, ale jedno co mogę napisać to - nie spodziewacie się, co czeka was na końcu. Doczekawszy tego momentu aż otworzyłam szeroko usta ze zdumienia, niewierząc w słowa, które mam przed oczami. Wielkim plusem książki są bohaterowie, niejednoznaczni, pod pozorami codzienności skrywający sekrety swojego życia. Prawdziwym motorem napędowym jest Senna, młoda kobieta mocno doświadczona przez los już od dzieciństwa. Największą jednak sympatię czułam do Isaaca, którego obecność nadała historii ciepła, zdecydowania i odrobiny mroku. Tarryn Fisher ukazała inną - mroczniejszą - stronę związków, relacji międzyludzkich i tworzących się, czasem przypadkowo, więzi, które, jak się potem okazuje, trwale spajają krańcowo odmienne istoty. Tak głęboko jak tylko się da wniknęła w psychikę swojej bohaterki przedstawiając ją z tej najlepszej, ale i najgorszej strony. Ta wielowymiarowość pozwala choć w niewielkim stopniu wczuć się w skomplikowaną sytuację Senny. "Ciemna strona" to świetna książka dla miłośników gatunku. Ci na pewno będą usatysfakcjonowani, kiedy dotrą do ostatniej strony. Styl pisarki jest ciekawy, tam gdzie trzeba, podnosi napięcie, ale w większości zdaje się je tonować, co tylko wzmaga ciekawość. Kalejdoskop emocji obraca się w tak różne strony, że czasem trzeba sobie poukładać w głowie fabułę, żeby nie stracić głównego wątku. I wiecie, nie mam pojęcia, co siedzi w głowie pisarki, że stworzyła tak zwichrowaną książkę i nie będę się zastanawiała. Dla nas, czytelników, dobrze, że powstała.\n06-11-2017 o godz 07:47 Bookendorfina Izabela Pycio dodał recenzję:\n"Czuję, że jest tu moje ciało, ale cała reszta znajduje się w otchłani. Nie mogę tego ze sobą połączyć." Ciekawa propozycja czytelnicza, mocno pokręcona, nieco zwariowana, wymykająca się klasyfikacjom i tuzinkowości. Mroczny thriller psychologiczny wzbogacony kryminalnym wątkiem i romantycznymi nutami. Przyciąga uwagę już od samej okładki, nakłania do zagłębiania się w fabułę, podkręca wyobraźnię i zaskakuje w miarę poznawania scenariusza zdarzeń. Przyjemnie spędziłam z książką czas, frapująco wypełniła wieczór czytelniczy, odczuwałam przyjemny dreszczyk emocji i pragnienia nieodrywania się od stron powieści. Zakończenie przyjęło nieoczekiwaną odsłonę, usatysfakcjonowało, wkomponowało się w klimat, wsparło przesłanie powieści, nie spodziewałam się, że właśnie na taki wariant zdecyduje się autorka. Może nie wszystkie incydenty brzmią przekonująco czy prawdopodobnie, ale przy takim dużym ładunku napięcia i niepewności zacierała się granica z realnym i trzeźwym osadzeniem w rzeczywistości. Podobało mi się, wciągało, może również dlatego, że dociekliwie ujmowało złożone i wielopłaszczyznowe relacje między ludźmi, intensywnie przemierzało ciemną stronę natury człowieka, interesującą, nęcącą, dotykającą największych obaw, lęków i paranoi, zmierzającą ku obłąkaniu, niepoczytalności, separacji od świata i ludzi. Wzburzone i bolesne stany, w których trudno o ratunek, zrozumienie samego siebie, pozwolenie na okazywanie miłości czy choćby podanie pomocnej dłoni. Zwłaszcza kiedy dotyka to osobę obdarzoną nie tylko ogromną wyobraźnią i niezwykłą wrażliwością, ale również smutną przeszłością, zdradliwą teraźniejszością i niepewną przyszłością. Senna Richards, bestsellerowa pisarka, zostaje zamknięta w obcym domu, odizolowanym i pilnie strzeżonym. Młoda kobieta nie domyśla się nawet, jak długo przyjdzie jej w nim przebywać, jakie czekają na nią niespodzianki, jak mocno pobyt odbije się na jej psychice. Ktoś prowadzi z Senną niebezpieczną grę, której zasady dopiero poznaje i próbuje się do nich dostosować. Przyglądamy się kolejnym etapom przeżyć związanych z uwięzieniem, jak szok i zaprzeczenie, ból i poczucie winy, wściekłość i negocjacje, oraz akceptacja i zrozumienie. Obserwujemy jak poszukiwanie prawdy może stać się kluczem do oswobodzenia i wolności. Warto sięgnąć po książkę, istnieje duża szansa, że znajdzie uznanie i zapadnie w pamięć. Zachęcam też do zerknięcia na wrażenia czytelnicze z moich wcześniejszych spotkań z książkami autorki: "Margo", "Bad mommy. Zła mama", "Mimo moich win", "Mimo twoich łez", "Mimo naszych kłamstw". bookendorfina.pl\n05-11-2017 o godz 12:41 wrotka dodał recenzję:\n.....wrotkaczyta.blogspot.com...... "To czym opleciesz swoją duszę, determinuje to, czym się staniesz" Zazwyczaj zasiadam do napisania recenzji tuż po przeczytaniu książki. Tym razem było jednak inaczej, potrzebowałam kilku godzin aby zebrać myśli. Ta książka dotknęła samego dna mojej duszy, oplotła ją i długo trzymała w swojej mocy. Senna, popularna pisarka budzi się uwięziona w obcym domu. Niczego nie pamięta z wydarzeń dnia poprzedniego, nie ma pojęcia kto i dlaczego ją porwał. Sama w obcym domu? Otóż nie, Senna nie jest w tym domu sama, razem z nią zamknięta jest w nim jej przeszłość, ciemna strona jej przeszłości i Isaac, mężczyzna, który był kiedyś dla niej bardzo ważny. Dlaczego oboje znaleźli się w tym odciętym od świata pustkowiu pokrytym śniegiem? Kto prowadzi z nimi tę wyrafinowana grę? Rozwiązaniem tej zagadki jest konfrontacja z samą sobą i ze swoją przeszłością, bo wskazówki są na wyciągniecie ręki, trzeba tylko poskładać te puzzle w całość, nim skończy się czas. Czytając książkę, w mniejszym lub większym stopniu, domyślamy się jej zakończenia, a jeśli jest to intryga kryminalna, zazwyczaj wcześniej niż policja typujemy podejrzanego. Tym razem było jednak inaczej. Mimo starań nie potrafiłam rozwiązać tej skomplikowanej zagadki, a wierzcie mi rozważałam najbardziej nieprawdopodobne scenariusze. "Ciemna strona" jak najbardziej zasługuje na miano thrillera psychologicznego. Tarryn Fisher niczym genialny neurochirurg rozcina i poddaje analizie każdą cząstkę psychiki naszych bohaterów, obnaża ich dusze bez żadnych zahamowań sprawiając, że czytelnik może wręcz poczuć się skrepowany taką bezpośredniością. Mimo, iż każdy z nas ma swoja ciemną stronę, to jest ona głęboko ukryta i przez nas kontrolowana. Nasi bohaterowie jednak ukazują nam się takimi jakimi są naprawdę. Nie są białą niezapisaną ścianą z miłymi dla oka pastelowymi dekoracjami, są ferią głębokich, mrocznych barw, są szczerzy i prawdziwi. "Ciemna strona. Mud vein" to książka, która mnie nie zawiodła i polecam ją wszystkim tym, którzy od nudnych, białych i nijakich postaci, wola tych, którzy nie boją się ujawnienia swojej ciemnej strony............ "Jesteś o wiele brzydszy niż myślisz, dużo bardziej egoistyczny, niż jesteś w stanie przyznać. Więc ignorujesz to co jest w twoim wnętrzu. Myśląc, że jeśli tego nie uznasz, to tego nie będzie. Dopóki ktoś nie przychodzi i nie łamie cię. Dostrzega każdy ciemny kąt i rozumie go. I mówi ci, że dobrze jest mieć ciemne kąty, zamiast sprawiać, że się ich wstydzisz"\n18-11-2017 o godz 13:56 maggie90 dodał recenzję:\nJeśli macie wyobraźnię to uruchomcie ją właśnie teraz. Budzicie się w obcym domu. Łóżko na którym leżycie nie jest wasze. Macie na sobie ubranie które nie należy do was. Dziś są wasze trzydzieste trzecie urodziny. Teraz już wiecie w jakiej sytuacji znalazła się Senna Richards – autorka bestsellerowych książek, która jest główną bohaterką "Ciemnej strony". Jeśli myślicie, że to impreza urodzinowa wymknęła się spod kontroli to grubo się mylicie. Nawet nie wiecie jak bardzo... Kobieta obudziła się w domu na całkowitym pustkowiu, który otaczają jedynie połacie śniegu. Ostatnie co pamięta Senna to spotkanie ze swoją agentką. „Ktokolwiek mnie tutaj zamknął, miał bardziej złowrogie zamiary niż dopuszczenie do tego, żebym zamarzła na śmierć.” Teraz została porwana, ale porywacz był dla niej łaskawy bo nie zostawił jej w domu samej. Senna w jednym z pokojów odkrywa zakneblowanego i przywiązanego do łóżka mężczyznę. Kim jest? Senna nie musi zadawać sobie tego pytania bo doskonale poznaję tego, który odegrał dużą rolę w jej przeszłości. Isaac Asterholder – lekarz, który kiedyś pewnego grudniowego poranka uratował Sennie życie. Ale nie uratował go w trakcie ostrego dyżuru, kiedy Sienna zgłosiła się do szpitala, bo złamała rękę idąc po ośnieżonym chodniku. O nie. On uratował ją w zupełnie innej, bardziej brutalnej sytuacji. Isaac znalazł nieprzytomną Sennę na mało uczęszczanej trasie dla biegaczy. Ona się nie potknęła. Ona została napadnięta i zgwałcona. Tak się poznali i tak zaczęła się ich dziwna relacja. Nie zostali parą, ale stali się czymś w rodzaju znajomych. Ale któregoś dnia wszystko się skończyło. . . Teraz oboje uwięzieni zostali w jednym domu z elektronicznym zamkiem na szyfr strzegącym jedynych drzwi. Ale jaki porywacz zostawia swoim ofiarom kilkumiesięczne zapasy żywności? Może taki, który wcale nie chcę ich śmierci, a jedynie. . . „ W końcu się stąd wydostaniemy. – Ktoś pozostawił nas tu na śmierć. Gówno prawda. Całe to jedzenie. . .te zapasy. Komuś zależało, żebyśmy przeżyli. – To ograniczona ilość jedzenia. Ograniczone zapasy.” Gra jaką będą musieli stoczyć Senna i Isaac, aby odkryć prawdę przyniesie odpowiedzi jakich żadne z nich nie oczekiwało. Tarryn Fisher po raz kolejny pokazała genialną i mroczną stronę swojego autorskiego umysłu, a czytając „Ciemną stronę” z każdą stroną zastanawiasz się kto jest porywaczem i kiedy czujesz, że już znasz odpowiedź dostajesz obuchem w głowę.\n26-08-2018 o godz 13:17 CherryLadyReads dodał recenzję:\nOd momentu kiedy przeczytałam książkę „Margo” Tarryn Fisher, stałam się fanką tej pisarki. „Bad mommy” tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że styl pisania Tarryn jest tym, co lubię najbardziej. Dlatego gdy na portalu CzytamPierwszy mogłam zamówić egzemplarz przedpremierowy jej najnowszej powieści, nie wahałam się. I nie zawiodłam się. Po raz kolejny Tarryn Fisher zabiera nas w podróż do ciemnej strony jej wyobraźni. W dniu swoich trzydziestych trzecich urodzin popularna pisarka Senna Richards budzi się uwięziona w obcym domu. Została porwana, ale nie wie przez kogo ani dlaczego. Szybko staje się jasne, że jeśli chce odzyskać wolność, powinna dokładnie przyjrzeć się swojej przeszłości i odczytać pozostawione jej wskazówki. Jednak przeszłość skrywa mroczne tajemnice… Kobieta uświadamia sobie, że to gra. Wyrafinowana i niebezpieczna. I że tylko prawda może przynieść wyzwolenie. A jaka jest twoja ciemna strona? Po raz kolejny Tarryn Fisher zabiera nas w podróż do mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki, nie dbając o nasze reakcje. Ukazuje nam świat takim jakim jest, pięknym i brzydkim jednocześnie. Skrajność goni skrajność. Bohaterowie są stworzeni bardzo realnie. Nie brakuje im wad i zdają sobie sprawę ze swoich słabości. Ich reakcje są adekwatne do spotykających ich sytuacji. Jestem pełna podziwu dla autorki, bo stworzyła postacie tak ludzkie, że ich ból autentycznie boli też czytelnika. Dziwi mnie tylko, że Sennę spotyka tyle złego, ale to też tylko potwierdza realność przedstawionej historii. W końcu życie też każdego doświadcza inaczej. Jednych oszczędza, a innych porządnie przeciąga i daje im w kość. Książka przez cały czas trzyma w napięciu. Trudno mi było zaufać którejkolwiek z postaci. Każdy był dla mnie podejrzany. Doszukiwałam się nawet teorii spiskowych tam, gdzie ich wcale nie było. A zakończenie i tak mnie zaskoczyło. „Wolna wola prowadzi do złych decyzji, a złe decyzje do jazdy po pijaku i potrącenia czyjegoś dziecka. Do morderstw. Do tego, że spędzamy całe życie z niewłaściwą osobą. Gdyby Bóg postanowił, że ludziom nigdy nie będzie przydarzać się nic złego, musiałby odebrać im wolną wolę. Stałby się tyranem, a my jego marionetkami.” https://czytampierwszy.pl/\n01-03-2018 o godz 15:16 Zaczytany Rudzielec dodał recenzję:\n,,Ciemna Strona" to książka, która grubym flamastrem podkreśla i pokazuje jak kruchą istotą jest człowiek, jak gruby mur potrafi wokół siebie człowiek wybudować oraz że nieznane są zakamarki ludzkiego umysłu. Senna jest bestsellerową autorką książek, a jedna z nich nawet ukazała się na ekranach kin! Jest także osobą z przeszłością, ciężkim bagażem życiowego doświadczenia. Kobieta jest na pierwszy rzut oka oschła, nie do końca normalna, jest po prostu inna. Akcja ,,Ciemnej Strony" zaczyna się od momentu, w którym główna bohaterka w dniu trzydziestych trzecich urodzin zostaje porwana i o ile samego opisu porwania nie otrzymujemy to o tyle po prostu zostajemy wrzuceni we fragment, w którym Senna budzi się w obcym pokoju, w obcym domu na jakimś odludziu otoczonym bielą śniegu oraz ogrodzeniem pod napięciem. Zaskoczenie i dezorientacja głównej bohaterki jest jeszcze większa, gdy okazuje się, że w domu znajduje się druga uwięziona osoba. Jaki cel miał porywacz? Dlaczego dwójka ludzi, która utraciła ze sobą kontakt ponownie została zmuszona do zetknięcia się ze sobą i domknięcia przeszłości? Kim jest Isaac i jaką odgrywał rolę w życiu seny przed porwaniem? Pytania, które sobie stawiłam podczas czytania nie zawsze uzyskiwały odpowiedzi, których oczekiwałam. Niektóre były pokrętne a inne wręcz były kolejnym ślepym zaułkiem. ,,Ciemna Strona" to książka dobra, momentami ze zniecierpliwieniem przewracałam kartki. Podczas całej książki miałam poczucie, że raczej nie dogadałabym się z główną bohaterką, czasami nie rozumiałam jej toku rozumowania, zachowania. Isaac z kolei był z tych bohaterów, którzy moją sympatię zyskali w zastraszająco szybkim tempie. Najważniejszym pytaniem, które prawdopodobnie zadawały sobie wszystkie osoby, które czytały tej książki jest; Kim jest oprawca tej dwójki? Psychofanem Senny, psychopatą czy może... Przyjacielem? Bez bicia się przyznam, że Sennę przydzieliłam do tej większej części bohaterek, które irytują, są nierozumiane i tak dalej. Ogólnie książkę oceniam jak najbardziej na plus. Koniecznie sięgnijcie po tę pozycję i wraz z Senną oraz Isaacem rozwiążcie sprawę ich porwania, wydostańcie się z domu na odludziu, a przede wszystkim przetrwajcie!


Porady kosmetyczne • Strona 3 z 8 • QuiltnStitch\nShowing: 41 - 60 of 144 RESULTS\nProducenci sprzętu do gabinetów kosmetycznych troszczą się o wysoką jakość i znakomity poziom wykonania swoich urządzeń. Specjaliści z branży kosmetycznej znają się dobrze na tym, jak urządzenia kosmetyczne powinny się prezentować i jakie funkcje spełniać. Wielofunkcyjne urządzenia przydające się kosmetologom w najwyższym stopniu umożliwiają prędkie, a szczególnie w pełni bezpieczne przeprowadzanie zabiegów różnego typu. Efektywność jest dla producentów najważniejsza!\nBy podobać się Panom nie jest wystarczająca aparycja. Facet stwierdzi, że jesteś piękna, gdy będziesz mieć w sobie coś wyjątkowego, urzekającego.Zewnętrzny wygląd zainteresuje mężczyznę na jakiś czas,a Twój charakteroraz ciekawy styl zatrzymają go na dłuższy czas.Facetom mają szansę spodobać się wyjątkowe przedstawicielki płci pięknej,posiadające w sobie nutę szaleństwa. Obnoś się więc ze swą kobiecością, podkreślaj swoją niedostępność a nie będziesz w stanie uwolnić się od Panów próbujących znaleźć zagadkę Twojej osobowości. Maluj usta błyszczącą szminką a ciało przyozdabiaj intrygującymi zapachami, jakie podkreślą Ciebie i nie pozwolą o sobie zapomnieć.\nZabiegi odchudzające we Wrocławiu pozwalają na powrót do szczupłej sylwetki, którą utraciliśmy w wyniku prowadzenia nieprawidłowego stylu życia jak również i spożywania nieprawidłowych posiłków. Ażeby powrócić do dobrej formy trzeba przejść wiele ciekawych zabiegów, które w znacznej części należą do bardzo przyjemnych.\nAktualnie, na kobiety wywierany jest naprawdę duży nacisk dotyczący ich atrakcyjności fizycznej. Powinny być w każdej sytuacji doskonale wystylizowane, umalowane, szczupłe, również w późniejszym wieku. Presja piękna jest tak problematyczna, że sporo osób jej nie wytrzymuje, z tego powodu coraz częściej pojawiają się choroby takie jak anoreksja bądź bulimia. Większość kobiet jednakże stara się dbać o własny wygląd zewnętrzny także dla przyjemności. Jaki jest podstawowy arsenał każdej damy? Co musi znaleźć się w jej domowej toaletce?\nKosmetyki Vichy obecne są na naszym rynku od długiego czasu i od początku cieszą się dużym zainteresowaniem. Vichy nie ustaje w proponowaniu odbiorcom coraz to nowszych produktów, dopasowanych do ich oczekiwań i korzystających z najnowszych naukowych osiągnięć.\nPuszyste piękne włosy to marzenie większości kobiet. Jednak żeby włosy rzeczywiście były takie, o jakich się marzy, to należy o nie dobrze zadbać. Szczególnego traktowania wymagają włosy dłuższe, ale posiadaczki krótszych fryzur też powinny o nich regularnie pamiętać. Po pierwsze trzeba zadbać o właściwą długość, końcówki włosów trzeba systematycznie obcinać żeby zapewnić im właściwy wygląd.


Hardinie, Przesyłam serdeczne uściski i życzenia z głębi serca. Niech Twoje życie w Nowym Roku nabierze spokojnych pastelowych barw. Znajdź w głębi siebie radość z tego co masz i z kim jesteś na co dzień, doceń to! Zamknij swoje potwory w szafie i wypuszczaj pojedynczo żeby się z nimi rozprawić. Metoda małych kroków Mój Drogi. Trzymaj się ciepło,wierzę że sobie poradzisz :). Ściskam, Ola\nDroga Cath, Jak wiesz zbliżają się święta i z tego powodu chciałabym życzyć Ci spokojnych i zaczytanych świąt. Z niecierpliwością czekam na świąteczne rozdziały twoich fanfików, a każde napisane przez Ciebie słowo rozświetla najciemniejszą i najmroźniejszą noc. Mam nadzieję, że dalej będziesz dążyć do spełnienia marzeń i że kiedyś wydasz swoją własną książkę. Ucałowania od największej fanki, Gabrysia\nDrogi Cierniu Camorry, Locke\_'u Lamora, życzę Ci bezpiecznej kryjówki, której nikt znaleźć nie zdoła. Aby nigdy twoje pomysły Cię nie zawiodły, a wybrane drogi zawsze do celu wiodły. Aby twój przyjaciel Jean zawsze stał przy twoim boku i byś nie wpadał w tarapaty w 2018 roku. Mam nadzieję że twoje przygody dalej będą trwały i życie wielu czytelników stale urozmaicały.\nZ okazji nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia życzę Ci droga Aniu Shirley wszystkiego co najlepsze. Niech Twoja bujna wyobraźnia podsuwa Ci niepowtarzalne pomysły, jak uczynić szczęśliwym i wyjątkowym każdy dzień nadchodzącego 2018 roku. Oby na Zielonym Wzgórzu otaczały Cię same bratnie dusze, a Twoje rude włosy budziły ogólny podziw i zazdrość. Nie przejmuj się \_"życiowymi tragediami\_" typu ciasto z kroplami walerianowymi, upicie koleżanki, złamanie nogi w kostce czy rozbicie tabliczki na głowie dręczyciela. Z podniesionym czołem prezentuj swoje talenty bez względu na okoliczności, bo Twoja oryginalność zasługuje na uznanie. Fanka\nŻyczę Ci, Rocco Schiavon byś pozostał taki jaki jesteś. Co prawda, spotkaliśmy się dosyć niedawno, jednak polubiłam Cię od pierwszych zdań (a raczej wypowiedzi). Dzięki Twoim trafnym ripostom i ukazaniu wrażliwej strony i ja miałam siłę stanąć twarzą w twarz ze swoimi demonami. Idą święta i w otaczającym wesołym nastroju jestem ja. Żegnam się właśnie z kimś, kto miał być mi bliski do końca mych dni. Tak jak Ty, nie potrafię się pogodzić z odejściem. Jednak dzięki Twojej postawie, czytając drugi tom książki z Twoim udziałem uśmiecham się przez łzy i zasypiam sama z delikatnym uśmiechem na ustach, przypominając sobie Twoje zabawne wypowiedzi. Drogi Rocco, mam ogromną nadzieję, że nie długo się spotkamy i wspólnie wypijemy przedłużone espresso w jednej z Włoskich kawiarni. Fajnie, że jesteś taki jaki jesteś. Do zobaczenia, Aleksandra\nKochana Lassie, z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę Ci byś nigdy więcej nie czuła się zagubiona, odrzucona i samotna. Oby w Twoim życiu nie zabrakło głaszczących ludzkich rąk, mięciutkiego posłania, ciepła domu, bezpieczeństwa znanych zapachów i dźwięków. Niech ludzie, których obdarzyłaś zaufaniem nigdy Cię nie opuszczą, dbają o Twoje zdrowie i nie odtrącają z powodów, których Ty nigdy nie zrozumiesz. Dbaj o swoje ludzkie stado, zabawiaj je i zmniejszaj wzrastające w nim przed świętami napięcie swoją machającą kitą - jesteś w tym niezrównana! Jeśli w tym roku się uda i święta będą białe życzę Ci także nieziemskiej zabawy w śniegu, a od Mikołaja takich ciasteczek, że łapy lizać!\nDroga Hannah, to pierwsze Święta spędzane bez Ciebie, niestety nie ma Cię już wśród nas... Chciałabym cofnąć czas i móc Cię wesprzeć. Życzyć Ci wszystkiego dobrego, samych jasnych myśli i mnóstwa przyjaciół, którzy wsparliby Cię miłym słowem, przytulili, byli, gdy tego potrzebowałaś. Życzyłabym Ci pięknej i świetlanej przyszłości z jakimś przystojnym chłopakiem u boku oraz dostania się na wymarzone studia w Nowym Jorku, o których tak wiele mówiłaś. Na pewno życzyłabym Ci siły i wytrwałości, abyś umiała zawalczyć o siebie i prosić o pomoc, bo każdy czasami jej potrzebuje. Życzyłabym Ci długiego i szczęśliwego życia, pełnego pięknych chwil - na pewno właśnie TAKIE życie na Ciebie czekało. Oddałabym wiele, żeby móc powiedzieć Ci to wszystko... Wesołych Świąt, gdziekolwiek jesteś. Twoja Justyna\nDrogi Marku Watneyu, wiem, że w tym roku czekają Cię dość samotne i skromne święta. Wprawdzie na Marsie temperatura jest niższa niż na Ziemi, ale o śnieg raczej trudno. Mam przynajmniej nadzieję, że nie skończył ci się jeszcze ketchup, bo zimne, gotowane ziemniaki trochę trudno uznać za dwanaście wigilijnych potraw. Życzę Ci, żebyś wśród płyt Lewis znalazł jakieś kolędy albo przynajmniej świąteczne piosenki disco, by umiliły Ci te nietypowe święta. A przede wszystkim nie trać ducha i ciesz się każdą chwilą, bo jestem pewna, że za rok będziesz wspominał te święta z uśmiechem na ustach. A na koniec mam jeszcze jedno pytanie: W kulturze chrześcijańskiej ustalono Boże Narodzenie w dzień przesilenia zimowego. Obieg Marsa wokół Słońca przebiega jednak inaczej. Kiedy więc, według Ciebie, powinny odbywać się tam święta? Pytam, bo myślę, że jako pierwszy kolonizator Marsa masz chyba najwięcej do powiedzenia w tej sprawie. Wesołych świąt!\nW nadchodzącym Nowym Roku, chciałabym Ci złożyć życzenia. Przede wszystkim, życzę Ci abyś przeżył i zasiadł na Żelaznym Tronie. Wiem, że byłbyś mądrym i rozważnym władcą. Życzę Ci również tego, abyś pokonał wszystkich wrogów i doprowadził do tego, by Starkowie znowu stali się potęgą. Niech nadchodzący Nowy Rok przyniesie Ci również spokój i miłość, które dadzą Ci siłę do przetrwania wszystkiego, co stanie na Twej drodze. Tego Ci właśnie życzę Jonie Snow. Pamiętaj, że chociaż zima nadchodzi, to równie dobrze, może też odejść pozostawiając za sobą to, o co tak walczyłeś. Pokój i.. wiosnę 🙂


Zalety i porady - Gabinet kosmetyczny zdrowia i urody Turek\nWizyta w solarium to doskonały sposób nie tylko na to, by nasza skóra nabrała znów pięknego, brązowego odcienia. Już krótka sesja w solarium zintensyfikuje wydzielanie hormonów szczęścia, doda zastrzyku energii i pozwoli choć przez chwilę poczuć się jak na oblanej słońcem plaży. Opalanie jest dobrym sposobem na poprawę samopoczucia i zdrowia. Światło słoneczne stymuluje wytwarzanie witaminy D3, która poprawia stopień wchłaniania wapnia w organizmie.\nSolarium pomocne jest również w walce z sezonową depresją, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami zdrowotnymi. W naszym klimacie każdy odczuwa brak światła słonecznego, które stymuluje powstawanie endorfin - hormonów szczęścia. Opalanie może, więc w pewnym sensie uzupełnić ten brak, poprawiając nastrój. Poza tym warto lekko wyzłocić karnację przed pojawieniem się na plaży. To poprawia samopoczucie i dodaje pewności siebie.\nBardzo duże grono potencjalnych klientów solarium nie odwiedza salonów solaryjnych z powodu braku wiedzy o działaniu urządzeń oraz ogólnego strachu przez opalaniem w solarium. Jednocześnie opalanie na plaży nie stanowi według przedstawicieli nich jakiegokolwiek zagrożenia. Dlaczego boimy się solarium? Może, dlatego, że większość właścicieli salonów solarium stara się tylko o to, aby poparzyć klienta na jego własne życzenie, poszerzając tym samym grono przeciwników solarium. Czy tak musi być, czy klient nie może opalać się nie narażając swojej skóry i zdrowia na niebezpieczeństwo?\nWybierając się do solarium warto przemyśleć kwestię wyboru salonu. Ważna jest bowiem nie tylko jakość opalania, ale przede wszystkim bezpieczeństwo.\nJakich solariów unikać?\nktórych właściciele nie dbają o należytą czystość i sterylność urządzeń, narażając tym samym klientów na choroby skóry\nw których zamontowano stare urządzenia opalające-dławiki sterujące pracą lamp są wyeksploatowane - ich niestabilna praca wywołuje oparzenia bądź nierównomierną opaleniznę\ngdzie zainstalowano tanie agresywne lampy-rumień utrzymujący się kilka dni to oparzenie ,powodujące swędzenie i pieczenie.\nnie należy nadużywać opalania,\noparzeń słonecznych czy w solarium trzeba unikać za wszelką cenę, gdyż grożą poważnymi schorzeniami skóry\nopalając się w solarium należy obowiązkowo zakładać okulary ochronne; nie wystarczy zamknięcie powiek\ndo opalania w solarium dobrze jest stosować specjalne kosmetyki , które pielęgnują skórę i ułatwiają opalanie\nw solarium nie wolno używać kosmetyków do opalania słonecznego\ntrzeba koniecznie zdjąć biżuterię i zegarek,\nprzed opalaniem nie należy używać perfum ani dezodorantu - skóra powinna być\nWiele nowoczesnych solariów ma tak zwaną technologię hybrydową lub hybrydową technologię świetlną. To oznacza połączenie dwóch różnych technologii. Hybrydowe urządzenia łaczą dwa różne widma światła. Światło UV (UVA i UVB) jest uzupełnione czerwonym światłem Beauty Light. Swiatło UV tworzy naturalną opaleniznę podczas opalania i ma ogromny wpływ na tworzenie się witaminy D. Czerwone światło pielęgnuje skóre podczas opalania. Efekt rewitalizujacy i pielęgnacyjny został potwierdzony w licznych badaniach. Połączenia swiatła czerwonego z UV zapewnia przyjemne uczucie skórze, zmniejsza jego napięcie po opalaniu. Poniewaz światło czerwone stymuluje wytwarzanie tlenu w skórze, soalria z technologią hybrydową zapewniają szczególnie piękną, świeżą i naturalną opaleniznę,


Januk sie doigral... - Świat - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nJanuk sie doigral...\nyurek11111 16.12.13, 00:19\nRozłam u Janukowycza? Ukraińskie media: 100 posłów rządzącej partii może poprzeć dymisję rządu\nW Partii Regionów prezydenta Wiktora Janukowycza narasta rozłam. Politycy rządzącego na Ukrainie ugrupowania obawiają się sankcji wobec przedstawicieli władz zaangażowanych w siłowe tłumienie prounijnych protestów w Kijowie. Ukraińskie media twierdzą, że nawet do 100 posłów partii Janukowycza może poprzeć dymisję rządu. W poniedziałek premier Mykoła Azarow ma gasić ten polityczny pożar - spotka się z frakcją parlamentarną "regionałów".\nNikt nie zna takiej demokracji jak nasza...\nRe: Januk sie doigral...\nwojciech.2345 16.12.13, 00:33\nWystarczy zobaczyć kilka videoclipów z Euromajdanu.\nOferta Rosji jest martwa.\nA UE daje nadzieję.\nPosłowie doskonale to wiedzą.\nJanukowycz is out.\nukos 16.12.13, 13:12\n> Oferta Rosji jest martwa.\n> A UE daje nadzieję.\n> Posłowie doskonale to wiedzą.\n> Janukowycz is out.\nTo, że jakaś frakcja w Partii Regionów może wykorzystać sytuację do pozbycia się Azarowa i przeforsowania swojego premiera, nie oznacza jeszcze, że pozwolą osunąć Januka. On im może być potrzebny także w UE. A Januk nie jest jeszcze całkiem zgrany. Zawsze może dokonać zwrotu, za który Unia nie da mu natychmiast kasy, ale w zamian za podpis pod układem stowarzyszeniowym może np. podać orientacyjny kalendarz pełnej akcesji. A on wtedy ogłosi, że opozycja chciała podpisać traktat za bezdurno, bezwarunkowo. Dopóki ktoś jest w grze, nie można go lekceważyć.\npimpus18 16.12.13, 14:20\nNo oni ten eurokołchoz kochają bezwarunkowo.\nNaoglądali się jakieś telewizji?\nyurek11111 16.12.13, 15:16\nMoze nie bezwarunkowo,ale bardziej niz ojczyzne kolchozow....:-)))\n> No oni ten eurokołchoz kochają bezwarunkowo.\nRT na Ukrainie nadaje...\nRE:> Naoglądali się jakieś telewizji?\npimpus18 16.12.13, 15:31\nCzego oni właściwie oczekują od eurokołchozu?\nAch to oni czerpią wiedzę z RT?\nwojciech.2345 16.12.13, 21:33\n> Ach to oni czerpią wiedzę z RT?\nWystarczy podmienić "tak" na "nie" i odwrotnie.\npimpus18 16.12.13, 14:18\nA jak z ofertą finansową eurokołchozu i inwestorów MWF?\npimpus18 16.12.13, 14:16\nJankesi oczywiście siłowo nic nie robią!?\nCzytasz prasę ukraińską?\nA co jeśli propagandyści znowu pojechali po bandzie z tym rytualnym bullshitem?\nyurek11111 16.12.13, 15:20\nIstnieje taka mozliwosc,w natloku naplywajacych info z Ukrainy,ciezko sie polapac co jest bullshitem a co nie...\nMoze to probny balon z partii regionow,zeby wysondowac nastroje ludu,w wypadku poswiecenia Januka...\nRE:A co jeśli propagandyści znowu pojechali po bandzie z tym rytualnym bullshitem?\npimpus18 16.12.13, 15:29\nTy mylić propagandowy bullshit z informacją!\nA przecież nie żyjemy w komunie!\nSondują coś czy już nie muszą?\n16.10.19, 22:07 Sajgon 1975...Syria 2019 (45) 1.melord\n16.10.19, 20:26 Jak inni moga szanowac Polske? (28) engine8\n16.10.19, 20:23 Elity ideologii naszystowskiej (34) polski_francuz\n16.10.19, 19:51 Zdobywamy Kanadę (26) malkontent6\n16.10.19, 18:23 ruskie obrazili sie na Konstantynopol ;) (30) wykrywacz_klamcow\nKochanie pokochamy się????\nPuchar Narodów Afryki. Zwycięstwo Tunezji\nŻylaki! Potrzebny dobry lekarz!


SĹowo BoĹźe na dziĹ - Strona 178 - ND Forum - Dzień dobry POLSKO!\nPost autor: Coltrane » 8 kwietnia 2015, 08:33\no. Tomasz Zamorski OP, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 1 maja 2015, 20:30\n„Niech się nie trwoży serce wasze” – w tych prostych słowach Chrystus nas uspokaja i zapewnia, że jest dla nas przygotowane miejsce w domu Ojca. Jednocześnie mówi o sobie, że jest naszą drogą, prawdą i życiem – już teraz, pośród tego wszystkiego, czym na co dzień żyjemy. To tu mamy Go szukać, to tu jest obecny. Obietnica wiecznego życia w żadnym stopniu nie jest pretekstem do ucieczki od rzeczywistości doczesnej, w której zostaliśmy postawieni.\nMarek Rojszyk OP, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 2 maja 2015, 13:16\nJezus powiedział do ucznia: Oto Matka twoja, i od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.\nKrzyż jest tym tronem, z którego Jezus wyjaśnia sens i wskazuje cenę królowania. „Nie ma większej miłości, niż oddać życie za przyjaciół” (por. J 15,13). Królowanie Najświętszej Maryi Panny jest więc doświadczaniem prawdy krzyża, przyjęciem bezbronności Boga wydanego w nasze ręce. Może dlatego od wieków prosimy Ją o wstawiennictwo i królowanie w naszych sprawach, bo potrafi przyjąć dar tak trudnej miłości.\nTomasz Zamorski OP, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 3 maja 2015, 22:04\nObraz winnego krzewu i latorośli pozwala odkryć zasady przynależności do Chrystusa. Jesteśmy wszczepieni w Chrystusa; należymy do Niego jak gałązka należy do drzewa. Z Niego, jak ze źródła, czerpiemy życiodajne soki. Trwać w Jezusie to brać od Niego życie. Wtedy nasze życie zostaje przemienione, uświęcone i zaczyna przynosić owoc.\nPost autor: Coltrane » 4 maja 2015, 15:30\nJezus powiedział do swoich uczniów: Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie. Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu? W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.\nŚwięty Florian (250-304), rzymski legionista, należy do wielkiej rzeszy męczenników pierwszych wieków. Podczas prześladowania za czasów cesarza Dioklecjana był zmuszany do złożenia ofiary rzymskim bogom. Odważnie wyznał wiarę w Chrystusa, mówiąc: „Panie, Boże mój, w Tobie złożyłem nadzieję i nie mogę zaprzeć się Ciebie, lecz walczę dla Ciebie i Tobie składam ofiarę pochwalną”. Został z kamieniem u szyi wrzucony do rzeki Enns. Jest patronem Krakowa, a także strażaków i hutników.\nWojciech Czwichocki OP, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 5 maja 2015, 15:31\nEwangelia nie zawsze wywołuje aprobatę, nie zawsze inspiruje. Wręcz przeciwnie, często zdarza się, że budzi sprzeciw i gniew. Dla głoszących ją, tak jak dla św. Pawła i towarzyszy, ceną będzie odrzucenie, a nawet męczeństwo. Chrystus uwrażliwia uczniów: „Nadchodzi władca tego świata – nie ma on nic swego we Mnie. Ale nie bójcie się – pokój wam” (por. J 14,30.27). Dar pokoju jest owocem głębokiej świadomości, że nigdy nie jesteśmy sami. Bóg obecny jest z nami właśnie w tym świecie, który o Nim zapomniał.\nPost autor: Coltrane » 7 czerwca 2015, 13:40\nPotem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się nie mogli. Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: Odszedł od zmysłów. Natomiast uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy. Wtedy przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: Jak może szatan wyrzucać szatana? Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się ostać. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i wewnętrznie jest skłócony, to nie może się ostać lecz koniec z nim. Nie, nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i wtedy dom jego ograbi. Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego. Mówili bowiem: Ma ducha nieczystego. Tymczasem nadeszła Jego Matka i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać. Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: Oto Twoja Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie. Odpowiedział im: Któż jest moją matką i /którzy/ są braćmi? I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką.\nW życiu doczesnym wciąż dosięga nas samotność. Liczymy na to, że ludzka miłość ją rozproszy, lecz to okazuje się iluzją. Po jakimś czasie samotność znów dochodzi do głosu, z jeszcze większą siłą. Szukamy więc w nieskończoność nowych miłości, nowych zaangażowań, dóbr… Pierwszym krokiem do nawrócenia jest odkrycie, że nieustanna tęsknota, odczuwana nawet w szczęściu, ciągłe poczucie nienasycenia i posmak smutku nawet w najradośniejszych chwilach są wspomnieniem stwórczej Miłości, która dała początek naszemu istnieniu. Są pieczęcią naszego zaistnienia w sercu Boga, który nas zapragnął dla nas samych. Są najgłębszym wzdychaniem duszy, która bez Boga cierpi i usycha.\nMałgorzata Wałejko, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 5 lipca 2015, 09:12\nLudziom wierzącym, żyjącym w zgodzie z przykazaniami, czasem może się wydawać, że są wystarczająco dobrzy i gorliwi. Jest to naturalne, że dotykając granic naszych własnych możliwości, stwierdzamy, iż lepszymi już się nie staniemy. Jednocześnie brakuje nam wiary, że Bóg może i chce nas dalej przemieniać. Czasem trzeba bardzo boleśnie doświadczyć swojej słabości, aby z pokorą przyjąć Jezusowe słowa niosące nam uzdrowienie i przemianę serca. Prośmy dziś o wiarę, byśmy mogli zaznać mocy, jaką niesie Dobra Nowina.\nKatarzyna Zielińska, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 26 listopada 2015, 14:45\nJezus powiedział do swoich uczniów: Skoro ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wtedy wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry; ci, którzy są w mieście, niech z niego uchodzą, a ci po wsiach, niech do niego nie wchodzą! Będzie to bowiem czas pomsty, aby się spełniło wszystko, co jest napisane. Biada brzemiennym i karmiącym w owe dni! Będzie bowiem wielki ucisk na ziemi i gniew na ten naród: jedni polegną od miecza, a drugich zapędzą w niewolę między wszystkie narody. A Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż czasy pogan przeminą. Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.\nPost autor: Coltrane » 16 marca 2016, 10:03\nJezus powiedział do Żydów, którzy Mu uwierzyli: Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Odpowiedzieli Mu: Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy poddani w niczyją niewolę. Jakżeż Ty możesz mówić: Wolni będziecie? Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie przebywa w domu na zawsze, lecz Syn przebywa na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni. Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale wy usiłujecie Mnie zabić, bo nie przyjmujecie mojej nauki. Głoszę to, co widziałem u mego Ojca, wy czynicie to, coście słyszeli od waszego ojca. W odpowiedzi rzekli do Niego: Ojcem naszym jest Abraham. Rzekł do nich Jezus: Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abrahama. Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. Tego Abraham nie czynił. Wy pełnicie czyny ojca waszego. Rzekli do Niego: Myśmy się nie urodzili z nierządu, jednego mamy Ojca - Boga. Rzekł do nich Jezus: Gdyby Bóg był waszym ojcem, to i Mnie byście miłowali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem od siebie, lecz On Mnie posłał.\nStraszna to niewola, w której człowiekowi wydaje się, że jest wolny. Straszna to niewola, w której Wybawca uznany jest za wroga, a ciemiężyciel za dobroczyńcę. „Ludu, mój ludu, cóżem ci uczynił, że ciągle traktujesz Mnie jak uzurpatora chcącego cię wywieść w pole?! Cóż mam jeszcze uczynić, byś poznał i uwierzył, że jestem Prawdą, która cię wyzwala?!”\nO. Przemysław Ciesielski OP & Łukasz Kubiak OP, „Oremus”\nPost autor: Coltrane » 21 marca 2016, 22:36\nNa sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego i drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi nogi, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku. Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z uczniów Jego, ten, który miał Go wydać: Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim? Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem, i mając trzos wykradał to, co składano. Na to Jezus powiedział: Zostaw ją! Przechowała to, aby /Mnie namaścić/ na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie. Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili stracić również Łazarza, Gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa.\nPost autor: Coltrane » 22 marca 2016, 10:52\nDramat zdrady, której dopuszczono się wobec Jezusa, trwa przez wieki. Do tej pory rozglądamy się wokół siebie, szukając odpowiedzialnego za tak bolesny i upokarzający czyn. Tymczasem trzeba szukać w sobie, we własnym sercu, a nie osądzać innych. Każdy z nas jest, niestety, zdolny do zdrady, każdy z nas ma w sobie coś z Judasza. Jeśli przestaniemy w innych doszukiwać się zdrady i staniemy na straży własnego serca, mamy szansę na głębokie nawrócenie.\nPost autor: Coltrane » 23 marca 2016, 15:29\nJeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać. W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia? On odrzekł: Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka, i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie chcę urządzić Paschę z moimi uczniami. Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę. Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu. A gdy jedli, rzekł: Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was mnie zdradzi. Bardzo tym zasmuceni zaczęli pytać jeden przez drugiego: Chyba nie ja, Panie? On zaś odpowiedział: Ten, który ze Mną rękę zanurza w misie, on Mnie zdradzi. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził. Wtedy Judasz, który Go miał zdradzić, rzekł: Czy nie ja, Rabbi? Odpowiedział mu: Tak jest, ty.\nJezus pełen smutku ogłasza uczniom, że jeden z nich Go zdradzi. Ich reakcja jest zaskakująca: „Chyba nie ja, Panie?”. Apostołowie są przecież tak blisko Jezusa! Czy naprawdę nie wiedzą, na co ich stać, co dzieje się w ich sercach? Nasze oczy automatycznie zwracają się w stronę Judasza. Jednakże Piotr, który z takim przekonaniem zapowiadał, że jest gotów oddać życie za Mistrza, będzie musiał przejść życiową lekcję pokory. W tym momencie nie ma jeszcze istotnej różnicy między Judaszem a Piotrem – zobaczymy ją dopiero wówczas, kiedy jeden z nich nie będzie potrafił przyjąć tej lekcji pokory i sobie przebaczyć.\nPost autor: Coltrane » 24 marca 2016, 09:17\nByło to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: Panie, Ty chcesz mi umyć nogi? Jezus mu odpowiedział: Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział. Rzekł do Niego Piotr: Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał. Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną. Rzekł do Niego Szymon Piotr: Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę. Powiedział do niego Jezus: Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy. Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: Nie wszyscy jesteście czyści. A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.\nTajemnicy Eucharystii nie zgłębimy nigdy, bo jest to tajemnica Bożej miłości. Po prostu pozwólmy się Jej ogarnąć. Rozpoczynamy dziś święte Triduum Paschalne – celebrowanie nieograniczonej miłości Boga do każdego z nas. Niech ten czas zubożeje w słowa i komentarze, a zaowocuje milczeniem pełnym adoracji i trwaniem przy Jezusie.\nPost autor: Coltrane » 25 marca 2016, 09:36\nŚwięty Jan Ewangelista przedstawia mękę Jezusa Chrystusa jako intronizację. Taki jest nasz Król! Krzyż jest tronem miłosierdzia. Zbliżmy się do Jezusa i zaczerpnijmy z Jego zdrojów. On powiedział, że gdy zostanie wywyższony nad ziemię, wszystkich pociągnie do siebie. Wszystkich, którzy pragną zaczerpnąć naczyniem ufności krwi i wody z Jego serca. Z niego także dla nas wypływa dziś krew i woda, które mają moc nas usprawiedliwić i przywrócić nam życie.\nO. Przemysław Ciesielski OP & Łukasz Kubiak OP, „Oremus” Wielki Post i Triduum Paschalne


Jak zrobić biały ser - Przepisy - Porady kulinarne - Polki.pl\nŚwieży, biały ser może być bardzo delikatny i lekki. Jeśli chcesz mieć w domu prawdziwie puszysty twaróg, kup dobre mleko, wydrukuj ten tekst i do dzieła!\nZobacz także: Zanim cokolwiek udusisz\nZobacz także: Więcej o białych serach\nTagi: sery, produkty żywnościowe, nabiał, przygotowanie\nmmm/10 miesięcy temu\nNie można gotować tylko podgrzewać do 38 stopni.\n~Malgosi/7 lat temu\nKochani,sposob na bialy ser jest duzo prostrzy mianowicie: 2 litry mleka+Lyzka smietany kwasnej nastawiamy na mleko kwasne. Po uzyskaniu kwasnego mleka ,1 litr mleka osobno gotujemy az do wzadku po czym zalewamy to nasze zakwaszone mleko. Musimy odczekac az to wszystko przestygnie, nastepnie malym sitkiem o gestych oczkach ,przekladamy juz gotowy serek na wieksze tez geste sitko. Jak to wszystko sobie scieknie, z duzego sitka przerzucamy ser na talerzyk uzyskujac fajny kawalek sera. Smacznego, mniej pracy i jest wspanialy ser.\n~Tomcia Palucha/7 lat temu\ni nie gotujesz w ogóle? :)\nJak szybko podgrzać pierogi?


Zestaw NEMEZIS 1 - MebleWersal.pl\nstring(19) "2018-07-24 16:26:06"\nstring(19) "2019-04-17 14:23:11"\nCechy charakterystyczne: W skład zestawu wchodzi: Komoda 46, Witryna 05, Komoda 26, Szafa 17. Kolekcja Nemezis została zaprojektowania z myślą o aranżacji pokoju dziennego. Do produkcji wykorzystano wysokiej jakości płyty meblowe laminowane, które posiadają zwiększoną odporność na zarysowania, wilgoć oraz wysoką temperaturę.\nKażdą bryłę mebli Nemezis można zamówić oddzielnie w kategori "Pokój dzienny" wybierając System Nemezis.\nWykonanie: Do produkcji wykorzystano wysokiej jakości płyty meblowe laminowane, które posiadają zwiększoną odporność na zarysowania, wilgoć oraz wysoką temperaturę. Dodatkowym atutem jest oświetlenie LED w standardzie. Funkcja cichego domyku drzwi oraz szuflad w standardzie, solidne fronty o grubości 22mm i ramy z MDF zapewniątrwałość użytkowania.\nWybarwienie: Korpus - dąb sonoma, Front - dąb sonoma\nstring(16) "Zestaw NEMEZIS 1"


"No Estimates" – Vasco Duarte | Agile Coaching\nLis 19,2015 / Jacek Wieczorek / Brak komentarzy\nOkładka książki „No Estimates” – Vasco Duarte\nDo przeczytania książki „No Estimates” dojrzewałem od dłuższego czasu. Złożyło się na to kilka okoliczności:\n1. Prowokacyjny hashtag #noestimates, przez wiele osób traktowany zbyt dosłownie, wyświetlał się na moim twitterze od dłuższego czasu i rozbudzał moją ciekawość tematu.\n2. Słucham od czasu do czasu podcast Scrum Master Toolbox Podcast, którego jednym z autorów jest Vasco Duarte, więc miałem okazję zapoznać się z jego poglądami przy okazji rozmów z gośćmi, których zapraszał do audycji (nie tylko zadaje pytania, ale potrafi celne podsumować wypowiedź lub dodać coś od siebie).\n3. Miałem okazję posłuchać prezentacji Vasco na żywo podczas konferencji Agile Prague oraz podczas warszawskiego Agile By Example 2015 i można powiedzieć, że wtedy „mnie kupił”.\n4. Dużo czasu poświeciłem w tym roku na przygotowywanie różnorakich prezentacji oraz warsztatów, stąd coraz bardziej czekałem na spokojną jesień, kiedy będę mógł zacząć czytać wybrane książki, które z różnych powodów wrzuciłem na swoją wish list na amazon.com.\nGdybym miał przekazać główną myśl książki jednym zdaniem, to było by to coś takiego: estymowanie samo w sobie nie przynosi wartości, dlatego postaramy się ograniczyć je do minimum.\nCo zatem przynosi wartość? Już prędzej działający software. Pomysł jest taki: zaakceptujmy, że dwa z trzech boków klasycznego trójkąta projektu będą stałe, czyli czas oraz koszt. Jednocześnie akceptujem, że zakres jest zmienny i to nim będziemy głównie sterować w trakcie realizacji projektu.\n"Fix the hardest constraints (time and people plus resources) while letting uncertainty be managed through a variable scope" #noestimates\n— Jacek Wieczorek (@jacekwieczorek) November 11, 2015\nOczywiście zakresem możemy sterować tylko jeśli podzielimy go na małe, działające kawałki, z których każdy dostarcza wartość dla klienta. Z punktu odpada zatem podejście kaskadowe, dzielące projekt na fazy takie jak analiza, projektowanie, implementacja czy testowanie. Idąc dalej, podział po warstwach systemu (np. frontend, backend) również nie jest wystarczająco dobrym algorytmem dekompozycji wymagań.\nJak zatem skutecznie dzielić wymagania? Otóż dzielić na User Stories, z których każde story spełnia wymagania INVEST. Tego rodzaju granulacja pozwala na w miarę przewidywalne dostarczanie małych, wartościowych funkcjonalności, co z kolei pozwala na szybkie pozyskiwanie informacji zwrotnej od klienta, a w konsekwencji zmniejsza ryzyko niepowodzenia inicjatywy.\nKiedy już mamy nasz produkt podzielony na małe zadania (wg. Vasco – od 0,5 do 1 dnia), w praktyce okazuje się, że są one podobnej wielkości (podobnie małe). To, co pozostaje do zrobienia, jako główna część procesu deweloperskiego, to regularnie układanie zadań wg. wartości biznesowej. Powoduje to, że zamiast skupiać się na estymowaniu, zaczynamy skupiać się na priorytetyzowaniu, czyli de facto na dyskusji nie o koszcie dostarczenia (estymata), tylko na tym, co przyniesie największą wartość dla klienta. Proste i genialne zarazem, prawda?\nGdy z kolei jesteśmy skupieni na wartości, używamy dostępnych danych dotyczących przepustowości zespołu („n” zadań per okres czasu, np. tydzień), aby prognozować jak może układać się w czasie dalszy rozwój produktu. W efekcie klient dostaje realną prognozę przyszłości opartą na danych pochodzących z procesu i może na tej podstawie planować kolejne działania.\nOczywiście wszystko, co opisuję tutaj w dużym skrócie, jest bardzo mocno pogłębione w książce. Interesujących wątków jest więcej i są bardzo dobrze wytłumaczone.\nChociaż pozornie Vasco nie pisze o nowych pojęciach (w sensie: branża zna już pojęcia, o których wspomina w swojej książce), to muszę przyznać, że świetnie udało mu się poskładać w jedną całość istniejące i dostępne klocki, które głęboko rozumie i potrafi stworzyć z nich spójną kompozycję. Wychodzi daleko poza dostępne metody i frameworki, odkrywając nowe sposoby realizacji zadań, co jest punktem wyjścia oraz esencją Manifestu Agile. I to moim zdaniem pokazuje dojrzałość i poziom wiedzy autora.\nAbsolutnie rekomenduję każdemu, kto zawodowo zajmuje się tworzeniem oprogramowania.\n+ cała masa badań oraz faktów związanych z problemem estymacji\n+ dużo gotowych rozwiązań, które można użyć od zaraz we własnych projektach\njest uniwersalna, nie odnosi się do konkretnej metody pracy czy frameworka\nprzez całą książkę przewija się fabularna historia Project Managerki o imieniu Carmen, która uczy się #noestimates na bazie projektu, który dostała do zrealizowania. Osobiście nie przepadam za takim sposobem przekazywania wiedzy i wyobrażam sobie, że niektórzy mogą również mieć na to alergię.\nPS. Zachęcam też do przeczytania mojego artykułu „Rozwijanie produktów bez szacowania ich rozmiaru? #NoEstimates” na portalu agile247.pl


Uważam, że przyjaźń jest najwyższą formą miłości - Teatr Elbląg\nUważam, że przyjaźń jest najwyższą formą miłości\n3 grudnia 2020 Kamila\nJesteś nową aktorką naszego teatru – opowiedz coś o sobie – w kontekście twojego debiutu – lubiłaś bajki jako dziecko? Kto był twoim superbohaterem?\nDo zespołu elbląskiego teatru dołączyłam z końcem września i zupełnie niespodziewanie otrzymałam rolę Gerdy w bajce „Królowa Śniegu” Eugeniusza Szwarca w reżyserii Czesława Sieńki. Jako dziecko bardzo lubiłam bajki, a moje ulubione bohaterki zawsze były dzielnymi wojowniczkami, dlatego bardzo ucieszyłam się, że mogę wcielić się w tak odważną postać. Myślę, że w pewnym stopniu jesteśmy z Gerdą do siebie podobne, szczególnie w kwestii uporu\ni determinacji, bo przecież odwagą nie jest brak strachu, a panowanie nad nim i podejmowanie działania mimo lęku.\nCzy miałaś okazję grać w spektaklach dla dzieci? Czy jest to łatwiejsza praca czy to tylko pozory?\nDo tej pory na scenie nie miałam okazji zmierzyć się z tego typu produkcją. Baśń Szwarca jest wielobarwna\ni malownicza. Nie rozpatrywałabym tego w kategoriach poziomu trudności. Powiedziałabym raczej, że jest to praca specyficzna, inna, niż dotąd miałam okazję doświadczyć. Każda sztuka ma inne problemy do rozwiązania i nienależny ich kategoryzować. Jedno jest pewne – młody widz jest bardzo wymagający, szybko się nudzi i jest bezlitośnie szczery, dlatego wymaga od nas dużej sprawności, kreatywności i zaangażowania.\nGerda, którą grasz, wyrusza na pomoc swojemu przyjacielowi? Czy wierzysz w taką przyjaźń? (a może masz kogoś z kim przyjaźnisz się od dziecka?) Jaka jest bohaterka, w którą się wcielasz?\nMoje wyobrażenie o tej postaci w trakcie pracy ewoluowało. Gerda ma wiele odcieni. Jest nie tylko radosna i ciepła, ale także sprytna, bystra silna i odważna. Ponadto, bohaterka, w którą się wcielam jest bardzo zdeterminowana\ni kochająca. To właśnie bezwarunkowa miłość do Kaja pcha ją w długą i bogatą podróż, podczas której czeka na nią wiele niebezpieczeństw. Chcę gorąco wierzyć, że taki rodzaj przyjaźni istnieje naprawdę. Uważam, że przyjaźń jest najwyższą formą miłości. Jaźń przy jaźni, człowiek przy człowieku, choćby nie wiem co. Dzięki przyjaciołom, którzy mnie otaczają mam podstawy, żeby sądzić, że jest to możliwe. Czystość intencji Gerdy oraz bezgraniczne poświęcenie jest godne podziwu i bardzo pożądane/ potrzebne w dzisiejszym świecie.\nJak wyobrażałaś sobie Królową Śniegu kiedy byłaś mała? Czy twoje wyobrażenia pokrywają się z tym, co widzisz jako dorosła na scenie?\nJako mała dziewczynka wyobrażałam sobie Królową Śniegu jako potworną, okrutną wiedźmę bez serca. Teraz podczas pracy nad spektaklem widzę to nieco inaczej. Dostrzegam w niej ogromną samotność i cierpienie. Jest to kobieta pozbawiona ciepła, radości i empatii, ale w gruncie rzeczy uważam, że jest najbardziej tragiczną postacią. Widz będzie miał okazję zmierzyć się z pytaniem o istotę zła: skąd się bierze i jak je zwalczać?\nCzy masz swoje ulubione zdanie ze scenariusza, które mogłoby być mottem tego spektaklu?:)\nMoje ulubione zdanie pada z ust Bajkopisarza: „Co nam mogą zrobić wrogowie, jeśli mamy gorące serca?”. Uważam, że w nim tkwi cała istota naszej historii. Podkreśla wartość i potęgę miłości, a także dodaje wiary i siły do stawiania czoła wszelkim przeciwnościom. Jest swoistą tarczą i nadzieją.\nPoprzedni wpis Dla mnie „Królowa Śniegu” jest historią o – jak to często bywa – miłości Następny wpis Myślę, że prawdziwe uczucie przetrwa każdą próbę…


Niedrogie Wakacje W Łodzi - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: niedrogie wakacje w łodzi\nArtur Partyka: Trzeba być po prostu sobą!\nJeden z najlepszych i najpopularniejszych polskich sportowców. Lekkoatleta, skoczek wzwyż. Artur Partyka opowiada Ilonie Adamskiej o swojej karierze, zdobytych medalach oraz planach na tegoroczne wakacje.\n.... - I nic więcej? Poszłybyście do parku, nad wodę, pojeździły na rowerze... Andżelika wzruszyła ramionami. - Mamy na to całe wakacje. A na rowerach to dzieciaki jeżdżą - prychnęła i usiadła przed(...) zrozumieć, że robi błąd. Ale obawiam się, że bez naszej pomocy, tego nie zrobi...? Dorota M. z Łodzi Co robić w takiej sytuacji? Masz takie doświadczenia i chcesz się nimi podzielić z czytelnikami...\nMikołaja Gauera, właściciela sieci aptek w Łodzi. Aktorka i jej ukochany podjęli decyzję o ślubie po kilku miesiącach znajomości podczas romantycznych wakacji w Hiszpanii. W podobnych okolicznościach...\n...momenty się zdarzały? - Tak. Pamiętam jeden, szczególnie ważny. Któregoś dnia pojechałam na spotkanie autorskie do Łodzi. Kiedy wysiadłam z pociągu, zaczęło na mnie spadać coś, co wyglądało jak śnieg(...) mówią w Łodzi, doszczętnie się zhajcowała. Kiedy kierowca zauważył, że przyglądam się budynkowi, zapytał: "Interesują panią pożary? To zawiozę dwie przecznice dalej, bo tam płonie inna kamienica...