Z Allen w Argentynie do Drezdenka, czyli o życiu i twórczości Witolda Zieleniewskiego | drezdenecka.pl\nlip 14, 2017 opublikował Sylwia Czyczyro -\nZ Allen w Argentynie do Drezdenka, czyli o życiu i twórczości Witolda Zieleniewskiego\nBardzo dziękuję Pani Klementynie Zieleniewskiej, mieszkającej w Melbourne, w Australii, za nieocenioną pomoc przy pisaniu niniejszego tekstu. Jej wskazówki, uwagi i informacje okazały się niezbędne, zwłaszcza przy opracowywaniu wątków, związanych z życiem rodzinnym Witolda Zieleniewskiego.\nDzieciństwo. Witold Norbert Zieleniewski urodził się w Allen, w Argentynie, na pograniczu Patagonii i Kordylierów Andyjskich, 6 czerwca 1913r. Zanim Zieleniewscy znaleźli się w Argentynie, mieszkali w Boliwii i Peru, gdzie ojciec – Józef pracował jako górnik w kopalniach miedzi. Witold dzieciństwo spędził u podnóża pięknej góry, głównie przy mamie, gdyż ojciec ciężko pracował i rzadko miał bezpośredni kontakt ze synem. W Allen uczęszczał do szkoły powszechnej, z hiszpańskim językiem wykładowym. Uczył się dobrze i był w szkole lubiany. Nauczyciel, metys, jeden z najbardziej pracowitych pedagogów, jakich znał i jego koledzy, nazywali go Norbertino, gdyż nazwisko Zieleniewski było dla nich bardzo trudne do wymawiania. Norbertino na oficjalnych uroczystościach, chociaż jeszcze bardzo mały, recytował wiersze o proklamacji niepodległości w Tucuman w 1810r. i bohaterskiej odsieczy San Martina, który przedzierał się przez Andy, aby wyzwolić ujarzmionych rodaków. Rodzice żywili uczucia patriotyczne do kraju ojczystego i z chwilą odzyskania niepodległości przez Polskę, postanowili wrócić na Wileńszczyznę. Nastąpiło to w 1921 roku. Osiedlili się we wsi Bykówka, a właściwie na jej skraju, pod lasem; 2 km od Bykówki była wieś Wisztoki, a 4 km od niej znajdowała się miejscowość Ożobel. Do miasta powiatowego, bogatej w historię Oszmiany, traktem napoleońskim, było 10 km.\nOkres dojrzewania. Witold ukończył Szkołę Powszechną im. Ignacego Mościckiego w Oszmianie. Tu dał się poznać jako sumienny, niezwykle zdyscyplinowany i obdarzony różnymi talentami uczeń. Umiał np. ładnie rysować i, z dużym wyczuciem, pięknie malować. Słaba ziemia, na której gospodarowali Zieleniewscy, zmuszała do szukania innych źródeł utrzymania. Witold zatrudniał się zarobkowo u bogatych gospodarzy w Blikanach, Budeliszkach, Bałwaniszkach, Sumieliszkach. W późniejszym czasie pełnił rolę stangreta, choć bez liberii; najpierw u hrabiego Wierzbickiego w Kogutkowie, a później u pana Wojnisza. Jako bystry obserwator zapisywał w pamięci dziwactwa i słabości panów, które obnażył, z literackim polotem, w „Pamiętniku pana Szyłłejki” (W. Zieleniewski, 2002, s. 42-58). Pomagał także rodzicom przy ważniejszych pracach w polu, takich jak: sianokosy, żniwa, wykopki. Dbał również o schludne, dobrze zagospodarowanie obejście. Ale Witold żył nie tylko samą pracą fizyczną. Od lat najmłodszych bardzo dużo czytał i już wtedy zaczął gromadzić książki z literatury pięknej. Jako ekstern osiągnął małą maturę w sławnym Państwowym Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Oszmianie. Hołd wdzięczności i pamięci oddał, swoim nauczycielom i wychowawcom, wiele lat później, w tekście pn. „Kraina naszej przeszłości”. Napisał tu m.in.: „Są też wspomnienia czerwonych murów szkolnych i ziemi, wśród której wyrośliśmy nad potokiem Łejłubki i na tle starej sięgającej XI wieku Oszmiany i ruin franciszkańskiego kościoła nad bystrą Oszmianką” (W. Zieleniewski, 2002, s.180). Wychowywany od lat najmłodszych w duchu miłości do kraju ojczystego zbliżył się w Oszmianie do grup patriotycznej młodzieży polskiej. I to, jak sądzę, zadecydowało, że wziął udział w obronie Wileńszczyzny we wrześniu 1939 r. Szczegółów tej obrony nie znamy, gdyż ze względu na bezpieczeństwo swoje i rodziny nie mógł ich ujawnić (pisał tekst w okresie PRL-u). Napisał tylko, że uchodząc z Wilna „we wsi Łoździany zmienił furażerkę na czapkę i porzucił karabin, i tych kilka naboi, które mu jeszcze zostały” (W. Zieleniewski, „Z okrwawionego…”, 2002, s. 18.).\nCzasy wojny i okupacji we wspomnieniach. W listopadzie 1989 r., czyli na rok przed śmiercią (zmarł na niewydolność nerek) Witold Zieleniewski ukończył książkę życia pt. „Z okrwawionego gniazda wyrzuceni i rozsiani”. Kompozycyjnie składa się ona z trzech części. Zakres każdej części wyznaczają ramy historyczne.\nOkres I odnosi się głównie do pierwszej okupacji sowieckiej, tj. do ciężkich czasów od 17.09. 1939 do 22 czerwca 1941r.\nOkres II obejmuje okupację niemiecką, czyli czas nieszczęść i trwogi od 22. 06. 1941 do 14. 07. 1944 r.\nOkres III od 14.07.1944 do 1946 r. Mówi on o tragedii i dramatach Polaków z Wileńszczyzny, ze szczególnym uwzględnieniem Oszmiany i Wilna.\nPublikację, nad którą Witold Zieleniewski pracował przez wiele długich lat, wydało NTK w 2002 r. A stało się to dzięki staraniom i zabiegom promotora książki Andrzeja Depy (†85 ). Autor nie doczekał się tej szczęśliwej chwili, bo zmarł w 1990 r., w wieku 77 lat. Ale w trakcie pisania zdawał sobie sprawę z tego, że publikacja nie ukaże się za jego życia, dlatego bardziej śmiało pisał o sprawach, o których nigdy wcześniej nie mówił. Ale, nawet pisząc z takim przekonaniem, nie ujawnił wszystkiego. Dotyczy to zwłaszcza wydarzeń na Wileńszczyźnie w 1943 r. i w pierwszej połowie 1944 r. Udział Witolda Zieleniewskiego w walkach o wolność Wileńszczyzny, w wymienionym okresie, opisali jego koledzy Józef Cabaj i Andrzej Depo. A posłużyli się m.in. tekstami majora Józefa Gnatka – Zygowca, pod którego bezpośrednim dowództwem on służył (A. Depo, Przyczynki do historii Oszmiańskiej 8 Brygady Tur, (w:) Obrazy utkane pamięcią, W. Zieleniewski, 2002, s. 109-1012).\nPierwszy okres okupacji sowieckiej. Od pierwszych dni wojny władze sowieckie przystąpiły w pośpiechu do opróżniania więzień, likwidując więźniów. W ramach rozkułaczania zabierano częściowo lub całkowicie ziemię bogatym gospodarzom. Rejestrowano roczniki poborowe i stopniowo wcielano je do wojska. Ludzie żyli w panicznym strachu. W Wilnie zmieniono nazwy ulic na litewskie i stopniowo zwalniano Polaków ze wszystkich urzędów. Witold Zieleniewski w dalszym ciągu pomagał rodzicom, zarabiając u bogatych gospodarzy. Pracował m.in.: w Merliszkach, Mizanach, Pogirach, Kogutkowie. Dla Sowietów, siekierą i piłą, przez określony czas, wycinał las. Przez dwa tygodnie zwoził kamienie na stację do Gudołaj. Również przez dwa tygodnie pracował, swoim kasztankiem, przy budowie lotniska w Świetlanej, pod Smorgonami. W ramach kontyngentu, odwoził zboże, ziemniaki, len do państwowych punktów skupu. Jeśli idzie o zboże, to aż do odległych o 30 km Sół. Rodzina Zieleniewskich nie została deportowana na Syberię, bo nie należała do bogatych, ba… nie należała nawet do średniaków.\nOkupacja niemiecka. Autor z całym obiektywizmem przedstawił okrucieństwo Niemców, eksterminację Żydów i Cyganów. Ukazuje bez osłonek egzekucje dokonywane nie tylko przez Niemców, ale i przez oddziały litewskie. Starych Żydów z getta w Oszmianie zlikwidował w Uniejowie, pod nadzorem Niemców, pluton egzekucyjny Litwinów. Likwidacja gett w Postawach i Miorach natrafiała na opory, gdy wyprowadzano osadzonych na rozstrzelanie. Getta oblano benzyną i podpalono. Niemcy likwidowali także miejscowych aktywistów i komunistów. Rosjanie wzięci do niewoli umierali masowo w strasznych warunkach. Niezwykły obiektywizm wspomnień czyni je rzetelnym dokumentem epoki. Bo np. nie ukrywa autor brutalności policji żydowskiej czy sporadycznych donosów wieśniaków, wydających bądź to Żydów, bądź Polaków, działających w konspiracji (por. M. Baterowicz, Obrazy przeszłości, (w:) Tygodnik Polski, Melbourne 2005, 4 maja, s. 3). Zieleniewski zawarł w swoich zapiskach nie tylko fakty osobiście widziane, ale i opowieści zasłyszane. Rejestr tych relacji posiada więc rozległą skalę, a także niezwykłą troskę o szczegóły. Mężczyźni i kobiety w sile wieku, niebędący w stanie małżeńskim lub osoby, które utraciły współmałżonka, były wywożone na roboty, w głąb Rzeszy. Zieleniewski, znając dobrze język hiszpański, bez trudu porozumiewał się z Hiszpanami, którzy wspierając armię niemiecką szli na wschód przez Oszmianę, znajdującą się na ruchliwym szlaku Wilno – Mińsk. Wielu maruderów zawitało do jego domu rodzinnego, aby się nieco pożywić i podyskutować, na ogół o sprawach nie związanych z wojną. Terror stosowany przez Niemców i ich słabnąca pozycja na wschodzie powodowały, ze zaczął przybierać na sile ruch oporu. W okolicach Piektuszy zrzucono spadochroniarza, w randze pułkownika, a był nim były właściciel majątku Chmielewski. Po klęsce Niemców pod Stalingradem aktywność partyzantów, przekształconych nieco później w oddziały AK, wyraźnie wzrosła. Autor nie ujawnia szczegółów związanych z ruchem oporu i nie mówi w sposób wyraźny, jak dostał się w szeregi polskiej partyzantki. Pisze, iż nie pamięta, choć dobrze pamiętał, jak znalazł się w towarzystwie sąsiada z Żuraw, czyli porucznika Piotra Krasewicza i dołączył do konspiracyjnych zalążków Oszmiańskiej 8. Brygady „Tur”, powstałej latem 1942 r. 9 lutego 1943 r. część brygady, pod dowództwem por. Tura i jego zastępcy por. Józefa Gnatka – Zygowca „Górala” skierowano w pole, jako III Oddział Partyzancki. I w tym oddziale był Witold Zieleniewski. Polskie oddziały AK musiały walczyć z trzema wrogami, a byli nimi: Niemcy, dobrze uzbrojona partyzantka radziecka i litewskie oddziały zbrojne Plechavinisa, będące na służbie okupanta. W. Zieleniewski uczestniczył we wszystkich akcjach zbrojnych prowadzonych przez Oszmiańską 8 Brygadę „Tur”, w latach 1943 – 1944. I tak: 15 marca 1943 r. brygada zdobyła miasto Krewy, a 30 marca tegoż roku prowadziła walki w Ostrowcu Szumskim, 6 maja prowadziła boje pod Graużyszkami, 13 maja stoczyła bój pod Murowaną Oszmianką. Na przełomie 1943/1944 r. prowadziła wiele akcji oczyszczających, aż do głównej walki o Wilno. Witold brał także udział w wyzwoleniu Wilna, w dniach od 7 do 15 lipca 1944 roku. Ale wyzwolenie Wilna spod okupacji hitlerowskiej nie oznaczało wolności dla tego miasta, bo zajęli je Rosjanie. Ze względu na zagrożenie sowieckie brygada przez około pół roku ukrywała się nad Mreczanką, po czym dowództwo wydało rozkaz warunkowej demobilizacji. 9 lutego 1945r. powtórnie zmobilizowany oddział „Tura” i odział „Groma” zostały rozbite przez NKWD pod Rowinami.\nPowtórne opanowanie Wileńszczyzny przez Sowietów. Fala rusyfikacji przybrała na sile; przebiegała ze zdwojoną przebiegłością i gorliwością. Witold szczęśliwym zbiegiem okoliczności znalazł pracę w prowizorycznej stacji pomp, zaopatrującej miasto w wodę. Mieszkał na Belmoncie, u krewnych jego matki, Benderów. Był tu kuchcikiem, woźnym, gońcem, rozładowywał wagony z chlorem. Na nocnej zmianie, uzbrojony w dębowy kij, pilnował lokomobili. Kiedy po raz drugi zjawił się na ul. Świętojańskiej po dowód osobisty, urzędnik KGB zainteresował się bacznie jego dokumentami. I po ich sprawdzeniu skierował go do aresztu, mieszczącym się w więzieniu na Łukiszkach.\nPobyt w obozie pracy. Wkrótce też znalazł się w transporcie, liczącym 2600 osób, skierowanym w głąb Rosji. Dowieźli ich do Zagłębia Donieckiego, miasta Dzierżyńsk, osady Józefinka i ulokowali, cały wileński transport, w obozowych barakach. Trzy kilometry od obozu była kopalnia „Junkom”, w której pracowała większość osadzonych. Witold, mimo iż pracował na powierzchni, wkrótce poważnie zachorował. Po wyzdrowieniu został przeniesiony do międzynarodowego obozu, do Makijewki. Tu wykonywał różne prace: nosił kamienie i cegłę na budowę kolejnego budynku, nawet pracował przy kiszeniu kapusty, dwa tygodnie był zatrudniony w „Mojce” (płuczkarnia węgla). Rzadki kapuśniak był więc często na obiad, a jeśli nie on, to zupa z mąki, bez żadnych dodatków. Z powodu osłabienia ponownie zachorował i został skierowany do szpitala, zlokalizowanego koło Dzierżyńska. Rozstał się dlatego z grupą wileńską. Gdy zdrowie mu się poprawiło, sprzątał w sali operacyjnej, później pomagał w kuchni, pracował w pralni, obrabiał ogródek komendantowi obozu, opiekował się przyszpitalnym klombem, jeździł po produkty żywnościowe nawet do Rostowa, odległego o 150 km.\nNa zimę został przeniesiony do kopalni „Hydroszachta”. I tu pracował przy wydobywaniu węgla. Górnicy, wyjeżdżając z kopalni, mieli przepocone drelichy do tego stopnia, że w drodze do baraków zamarzały. Próby wyniesienia kawałka węgla pod drelichem, w celu ogrzania zimnych, prowizorycznych pomieszczeń, kończyły się surowymi karami. Witold w kopalni osłabł do tego stopnia, że słaniał się na nogach. W ostatnim dniu pracy, sztygar podejrzewając symulację, „skopał go butami”, przygniatając do podłoża (por. W. Zieleniewski, Z okrwawionego…, 2002, s.159). Po raz kolejny znalazł się w szpitalu. Kiedy wyszedł ze szpitala i zaczął się rozglądać za innym zajęciem, spotkał przypadkowo Słowaka, który poinformował go z radością, że wkrótce zostają uwolnieni z obozu i będą mogli wrócić do domów.\nPowrót do Polski. Ostatnie przesłuchanie odbyło się w głównej kwaterze enkawude w Garłówce. „Tu wyfasowano nam suchy prowiant w workach na osiemnaście dni drogi. Składał się z sucharów, suszonych ziemniaków w mundurkach, kaszy, mąki i jakichś tam dodatków. Otrzymaliśmy nowe waciaki, ciepłe kalesony i koszule”(W. Zieleniewski, Z okrwawionego…, 2002, s. 165). Stąd zawieziono ich do Rostowa, gdzie sformułowano konwój i trasą przez Kijów, Berdyczów, Terespol, Białą Podlaską do Warszawy. Witold zdecydował się wybrać trasę do Poznania, gdzie odszukał adresy żon przyjaciół z obozu i poinformował je, że mężowie żyją i niebawem wrócą do rodziny. Przy ich pomocy, jak sądzę, dostał pracę jako dozorca nocny, w zakładzie ogrodniczym, na Górnej Wildzie. Czas wolny przeznaczał na czytanie klasyków polskich i europejskich, korzystając z uprzejmości miejscowego księgarza, który udostępniał mu wybrane pozycje. W tym czasie prowadził ożywioną korespondencję, zmierzającą do odszukania rodziny. W swoich wspomnieniach nie pisze, kiedy i od kogo otrzymał informacje o losie swoich rodziców. Rodzice, Józef i Anna, w ramach repatriacji zostali osiedleni w Drezdenku. Najpierw zamieszkali u siostry dziadka, potem na ulicy Przedmiejskiej, nazwanej później Bohaterów Stalingradu, a stąd przeprowadzili się na ul Niepodległości 27, nazywaną pierwotnie ul. Stalina. gdzie otrzymali dość wygodne mieszkanie. Rodzice, oprócz wielu podstawowych rzeczy, przywieźli ze sobą kufer syna naładowany książkami i różnymi notatkami, które Witold gromadził przez lata. A zaczął gromadzić notatki od 1939r. Pierwszą serię schował w dzbanku, a następnie zakopał pod korzeniami brzozy, rosnącej nieopodal domu. Jego mama przywiozła także pocztówki patriotyczne z okresu międzywojennego, przedstawiające fragmenty bitew powstańców listopadowych i styczniowych, ukryte głęboko w kufrze pod książkami, dzięki temu ocalały. W okresie późniejszym, w chwilach nostalgii i smutku, oglądała je z pietyzmem, roniąc niekiedy łzy nad utraconą posiadłością w Bojarach. Kiedy odszukał rodziców, przyjechał do Drezdenka i zamieszkał razem z nimi. Wkrótce też, poszukując pracy, zawitał do Inspektoratu Oświaty w Strzelcach Kraj. i złożył stosowne podanie, rozpatrzone pozytywnie przez mgra Kończala, w niespełna kwadrans. Mając 34 lata, małą maturę, rozpoczął w 1947 r. pracę w zawodzie nauczyciela, w Szkole Podstawowej w Ogardach, pow. Strzelce Kraj. Ojciec Józef pracował przez pewien czas w biurze „Spółdzielni Spożywczej”, które mieściło się obok gazowni. Następnie pracował jako intendent w Szpitalu Powiatowym w Drezdenku, nadzorując jednocześnie szpitalne gospodarstwo. W pracy był sumienny, dokładny i cieszył się pełnym zaufaniem dyrekcji.\nPraca w SP w Ogardach. W. Zieleniewski początkowo mieszkał pod górką, u młynarza, w warunkach niezwykle trudnych, później przeniósł się na kwaterunek do rzeźnika. Ale i tu nie był zbyt długo. Wreszcie zamieszkał u kolegi i to stwarzało w miarę stabilną sytuację. W szkole był lubiany i to zarówno przez nauczycieli, uczniów jak i rodziców. Wiosną i jesienią lubił niedzielne wycieczki rowerowe po okolicy. Zabierał początkowo uczniów starszych klas, później także chętnych dorosłych. Najpierw były to pobliskie tereny, później okolice Choszczna i samo Choszczno. Stopniowo poszerzali teren i docierali do Santoka, Starego Kurowa, Gralewa, Bierzwnika. Pasja relaksujących wycieczek rowerowych nie opuszczała go do końca życia. Jeszcze wiele lat później, kiedy na stałe związał się z Drezdenkiem i miał rodzinę, żonę i dwie córki, siadał niekiedy na rower i, jeżdżąc po okolicznych stronach, rozkoszował się pięknem przyrody, co dawało impuls do napisania wielu artykułów na ten temat. Tak zrodziły się piękne literacko i ciekawe merytorycznie teksty. Najpierw była to książka Drezdenko i okolice, napisana, wspólnie z Franciszkiem Grasiem, wydana przez NTK w 1977r. Witold napisał trzy rozdziały książki. Naukowo opisał warunki naturalne, publicystycznie wpływ działalności człowieka na krajobraz i pięknie, literacko tereny wycieczkowe wokół Drezdenka. Pozytywna i dość wnikliwa recenzja, na temat publikacji, ukazała się w „Nadodrzu” ( nr 1/ 403/ z 1978 r.). A później powstawały, w różnym czasie, artykuły o Puszczy Noteckiej, Puszczy Drawskiej, Sierakowie, Krzyżu, Starej Noteci, Radowskiej „Szwajcarii”, Reczu, o dolinie Drawy i historii Drezdenka. Teksty te, wybrane z różnych czasopism i periodyków, znalazły się w publikacji pn. „Obrazy utkane pamięcią” (Ofic. Wyd. „Ziuk” Józef Cabaj, Drezdenko 2002).\nPraca w LO w Drezdenku. Pracę pedagogiczną w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Drezdenku rozpoczął w marcu 1951r. Po roku nastąpiły zmiany personalne i p. Witold wrócił na etat do SP nr 1 w Drezdenku, gdzie nadal uczył geografii. Pracując, systematycznie podnosił swoje umiejętności pedagogiczne i wiedzę z zakresu geografii. Świadectwo dojrzałości zdobył zaocznie w Powiatowym Liceum Pedagogicznym w Sulechowie, w 1951 r. Dyplom Wyższej Szkoły Pedagogicznej uzyskał w Łodzi, w 1955 r. Tytuł mgra geografii uzyskał na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi, w 1961r. Gdy Witold studiował rodzinie żyło się bardzo ciężko. Wtedy trud utrzymania domu wzięła na siebie żona.\n„Szyła w domu, przędła na kołowrotku, robiła na drutach, wyszywała makatki, uprawiała ogród, hodowała zawsze kury i niemal zawsze świnkę, wyjeżdżała na wykopki do PGR-ów, zatrudniała się do prac polnych u bogatych gospodarzy. Pracowitość i zaradność Mamy pozwoliła Tacie ukończyć studia i to z wynikiem bardzo dobrym”.(K. Zieleniewska, List, Melbourne, 2017.) W r. szk. 1961/62 dojeżdżał do LO w Krzyżu, dorabiając do skromnej nauczycielskiej pensji. Kiedy ponownie zaczął pracować w LO w Drezdenku, a nastąpiło to we wrześniu 1962 r., był już w pełni kwalifikowanym nauczycielem, z prawem do nauczania w szkole średniej. Tu pracując, do czasu przejścia na emeryturę, dorobił się autorytetu i szacunku u kol. nauczycieli i uczniów. A gdy, po jakimś czasie, włączył się aktywnie w działalność NTK jego autorytet zyskał wyjątkową pozycję społeczną. W ramach kółka geograficznego i zajęć fakultatywnych organizował pełne atrakcji, a niekiedy także i emocji, wycieczki w teren, budzące zainteresowanie wśród młodzieży własnym środowiskiem i jego historyczną przeszłością. Nawiązał ścisłe kontakty z kółkiem geograficznym Liceum Ogólnokształcącego w Gorzowie Wlkp., na Zawarciu, prowadzonym przez A. Bubienia. Niezwykle trafnie scharakteryzowała Witolda Zieleniewskiego Danuta Białas (Zych). Pisze ona: „Jest Witold Zieleniewski postacią – legendą. Kolejne pokolenia uczniów z szacunkiem i rezerwą tytułowały Go profesorem. Uczył i wychowywał, prowadził naukowe wycieczki – wracali znużeni, ale pełni wrażeń i wiadomości, którymi jeszcze dziś mogą imponować wnukom. Był osobowością niedoścignioną, doskonałością. Nie mógł mówić o sobie wszystkiego.”(D. Białas, Czytając- słuchamy!”, (w:) W. Zieleniewski, Obrazy … , 2002, s. 4). Ale to, czego nie mówił za życia opisał w książce „Z okrwawionego gniazda wyrzuceni i rozsiani”, zakładając, że może ujrzy ona światło dzienne w wiele lat po jego śmierci, w sytuacji, która nie będzie stanowić zagrożenia dla jego rodziny.\nPraca w Liceum Medycznym w Drezdenku. Witold Zieleniewski uczył geografii gospodarczej świata w Liceum Medycznym w Drezdenku, w wymiarze 6 godz. tygodniowo, w dwóch klasach, po 3 godziny, w latach 1963- 1975. Uczennice darzyły go szacunkiem za dużą wiedzę i ciekawy sposób prowadzenia lekcji. Podobnie jak w LO, gdzie był zatrudniony na etacie, przywiązywał bardzo dużą wagę do znajomości mapy. Zawsze z mapami szedł na każdą lekcję i wykorzystywał je w maksymalnym stopniu, w czasie prowadzonych zajęć. Gdy był w naszym liceum, mogłem z nim rozmawiać na przerwach i po lekcjach. Zawsze kierował rozmowę na literaturę iberyjską, którą znał bardzo dobrze. Unikałem tego tematu, gdyż poza ogólnymi wiadomościami na temat Cervantesa i Lorki nie znałem twórczości innych sławnych pisarzy hiszpańskich. Zawsze starałem się skierować dyskusję na Chłopów Reymonta, Lalkę Prusa i Noce i dnie Dąbrowskiej, tj. na lektury, które znałem dość dobrze. Ale okazało się, ze Witold znał je nie gorzej ode mnie. Od czasu do czasu dyskutowaliśmy nad właściwą konstrukcją zdań wielokrotnie złożonych, wewnętrznie nawiązanych, zapisanych na kartce, które przynosił do szkoły. Nie zdawałem sobie sprawy z faktu, iż intensywnie pracował wtedy nad książką, która dopiero 12 lat po jego śmierci, sfinansowana przez córki Klementynę i Małgorzatę, mieszkające w Australii, została wydana, dzięki staraniom Andrzeja Depy. Zdania, nad którymi dyskutowaliśmy, były wyjęte z wątków, których precyzyjne redagowanie nastręczało pewne trudności. Jest to przykład na to, iż W. Zieleniewski przywiązywał bardzo dużą wagę do jasnego, precyzyjnego i poprawnego sposobu wypowiadania się na piśmie. Zresztą, równie starannie, logicznie i wyraziście wypowiadał się w dyskusjach publicznych, na zebraniach, naradach i posiedzeniach. Nigdy natomiast, w czasie gdy pracował w LM, a i później, bo sporadycznie spotykałem się z nim w różnych sytuacjach, nie poruszał spraw następujących: działalności w AK, pobytu w obozie pracy, aktualnej sytuacji politycznej w kraju, życia rodzinnego i pracy w LO w Drezdenku. Chętnie natomiast mówił o zabytkach naszego miasta, o przyrodzie Puszczy Drawskiej i Noteckiej, a także o strefach topograficznych elementów geomorfologicznych okolic naszego miasta. Publikował w prasie lokalnej, choć nie tylko, teksty światopoglądowo neutralne, tj. o przyrodzie i walorach turystycznych gminy i regionu.\n„Pamiętnik pana Szyłłejki”. Pamiętnik ten i opowiadanie „Tęsknota miłości’, będące hołdem dla uwielbianej i ukochanej kobiety, stanowią główne części książki „Obrazy utkane pamięcią”. Książka ta zawiera w całości teksty opublikowane za życia autora. Witold zdawał sobie sprawę z tego, że jego wspomnienia mogą nigdy nie ukazać się drukiem, ale podświadomość mu podpowiadała, że jednak trzeba przekazać czytelnikom chociaż zakamuflowane informacje, o jego działalności konspiracyjnej i akowskiej. Stąd podszył się pod pana Szyłłejkę. Pamiętnik Szyłłejki jest w istocie pamiętnikiem samego Zieleniewskiego, którego rodowód podobnie jak Szyłłejki, nie był w przeszłości pozbawiony splendoru, ale historia narodu zrównała go ze stanem włościańskim. Witold starał się odszukać znajomych i przyjaciół z okresu przedwojennego, którzy zostali przesiedleni na zachód. Na początku trafił do wdowy po partyzancie, która mieszkała w Drezdenku, przy ul. Łąkowej. Wspomina z Helą, bo tak miała na imię była łączniczka, czasy konspiracji i ostatnią walkę, która w sennych majaczeniach wracała często przed jej oblicze. Po wojnie musiała wyjechać, zacierając ślady przeszłości. Wspominając ostatnią walkę, nie wymieniają oddziału, nie podają nazwiska dowódcy, ani też nie mówią, gdzie bitwa miała miejsce i z jakim przeciwnikiem walczono. W czasach PRL-u trzeba było ważyć każde słowo, związane z walką partyzancką, bo wypowiedziane o jedno za dużo, mogło sprowadzić niekończące się kłopoty. Dziś wiemy, że najprawdopodobniej była to walka pod Rowinami, 9 lutego 1945 r., gdzie silny oddział NKWD rozbił połączone siły „Groma” i „Tura”. Mąż Heleny – Stanisław był także w konspiracji, dostarczał broń, którą szmuglował od Niemców, będąc z nimi w jakichś tam układach. Ale został zlikwidowany przez AK, za rzekomą współpracę z Niemcami. W pamiętniku Szyłłejki przywołuje autor wiele osób i zdarzeń z przeszłości, zestawiając je z aktualną sytuacją, w jakiej się znaleźli na Ziemni Lubuskiej. Gdy poznał Malwinę miała 15 lat i była piękną, gibką dziewczyną. Wyglądała jak posąg- Wenus z Milo. Dziś Malwina już przekwitła, jest baniasta, tłusta w każdym calu, mieszka w Miliczu, pod Drezdenkiem. Dom utrzymuje w należytym porządku. W pracach gospodarskich też sobie radzi. Autor wspomina także ciocię Klotyldę, która mieszkała w komórce u Zieleniewskich. Kultywowała tradycje ludowe, z nieufnością odnosiła się do nowinek technicznych i bardziej śmiałych sposobów ubierania się. Chciała dobrze wyjść za mąż, ale nic z tego nie wyszło. W kandydatach do zamążpójścia przebierała i starą panną została.\nMałżeństwo. Po opublikowaniu pierwszej wersji artykułu w wydaniu internetowym „Gazety Drezdeneckiej”( www. drezdenecka.pl ) otrzymałem od Klementyny Zieleniewskiej z Melbourne dość obszerny list, w którym uściśliła kilka wątków, dotyczących życia rodzinnego, które, jej zdaniem, nie dość precyzyjnie przedstawiłem w swoim tekście. Dotyczy to m. in. okoliczności, w jakiej zapoznali się przyszli rodzice. Nastąpiło to nie przed wojną, jak napisałem w artykule, ale dopiero po wojnie , w Sulechowie, gdzie Witold uzupełniał wykształcenie średnie, ucząc się zaocznie, w Liceum Pedagogicznym. W czasie sesji zjazdowych mieszkał w internacie i korzystał ze stołówki szkolnej, w której pracowała Helena Marchel, rodem z Gieranon. Z tej samej miejscowości pochodziła także Barbara Radziwiłłówna. „Tatuś poznał moją Mamę w stołówce uczniowskiej w Sulechowie. Jak doszło do pierwszej poważnej rozmowy, nie wiem. Rodzice we wspomnieniach nie poruszali tego tematu. Wiem natomiast, że Mamusia bardzo podobała się mojemu przyszłemu Tacie; zakochał się w niej i oświadczył. Jak długo się znali przed zawarciem związku małżeńskiego, tego też nie wiem. Spotykali się wtedy, kiedy Tatuś przyjeżdżał na zajęcia i egzaminy do Sulechowa”. ( K. Zieleniewska, List, Melbourne, 2017.). Nie mogli więc przed wojną stanowić zakochanej pary. Helena pochodziła z rodziny rzemieślniczej, z zawodu była krawcową. Znała zarówno krawiectwo lekkie jak i ciężkie. Miała ponadto artystyczną duszę; robiła na drutach, pięknie haftowała, robiła makatki dziergane i wyszywane. W długim romantycznym spacerze, który pozwolił autorowi opisać urok i piękno Wilna, i w modlitwie w Kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej towarzyszyła mu, zdaniem p. Klementyny, nie piękna Helena Marchel, a tajemnicza i równie urocza kobieta, której rodowodu nie znamy. Ale pomyślność nie sprzyjała Witoldowi, bo wkrótce wywieziono go do obozu pracy, do Donbasu. Gdy, po ponad dwóch latach, wrócił do ojczystego kraju, z miejsca rozpoczął poszukiwania kolegów z dawnej szkolnej ławy i przyjaciół z walk partyzanckich i akowskich, którzy, jak słusznie przypuszczał, zostali wywiezieni na Ziemię Lubuską i do woj. szczecińskiego. W tym celu odwiedził Choszczno, Recz, Rzepin, Ośno Lubuskie, Sulęcin, a także Sulechów.. I to tu w Urzędzie Stanu Cywilnego wziął ślub, 12 marca 1951 r. W niedługim czasie Zieleniewscy przenieśli się do Drezdenka i zamieszkali w tym samym budynku, co rodzice, tj. przy ul Niepodległości 27.\nŻycie rodzinne. Witold był mężem dobrym, czułym, lubił dom. Żonie pomagał niemal we wszystkich pracach. Na święta wielkanocne i bożonarodzeniowe to on robił poważniejsze zakupy. Był smakoszem herbaty i znał się na ich rodzajach. Przy czym interesował się krajem, z którego pochodziła kupowana herbata. On także wekował nie tylko zbiory ze swojego starannie utrzymanego przydomowego ogrodu, ale także zebrane w lesie, jak np. jagody, maliny i grzyby. Sadzonki drzew, krzewów owocowych i róż sprowadzał aż z Poznania. W Poznaniu, razem z żoną, kupował też odzież ciepłą, letnią, wierzchnią i zimową. Jeśli chodzi o literaturę klasyczną, to uwielbiał twórczość A. Mickiewicza, J. Słowackiego i C. K. Norwida. Znał dość dobrze miejsca, w których Mickiewicz spędził dzieciństwo i młodość. Marzył o dalszych podróżach i zwiedzaniu różnych zakątków świata, ale czasy, w których żył i pensja nauczycielska nie pozwalały na realizację planów i marzeń.\nDużo czasu spędzał w księgarni. Dzięki uprzejmości pań tam pracujących, tj. Barbary Gapskiej i Bernadetty Stasińskiej często wchodził na zaplecze i przeglądał bardzo uważnie nowości wydawnicze. Szukał głównie literatury iberyjskiej, dotyczącej półwyspu Pirenejskiego, tj. Hiszpanii, Portugalii i kraju Basków. Niekiedy nie wchodził na zaplecze, a stawał przy ladzie i tu czytał, z tak dużym zainteresowaniem, że nie dostrzegał osób wchodzących do księgarni. A często byli to jego znajomi ze szkoły lub miasta. Po przyjściu do domu dzielił się z żoną spostrzeżeniami z przeczytanych fragmentów książek. Wiele nowości kupował i dzięki temu zgromadził pokaźną bibliotekę domową, którą po jego śmierci, zgodnie z wolą córek Klementyny i Małgorzaty, Andrzej Depo przekazał do biblioteki parafialnej w Drezdenku. Choć, zdaniem wielu osób, bardziej przydatnym byłoby przekazanie jej do Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy im ks. Józefa Tischnera, w Drezdenku. Pensję właściwą oddawał żonie, a sobie zatrzymywał tylko pieniądze za tzw. nadgodziny, gdyż żona uważała, że mąż dla lepszego samopoczucia i większej pewności siebie musi mieć w kieszeni przysłowiowy grosz.\nDo późnych lat swojego życia uwielbiał wędrówki piesze. Drzewa, kwiaty, pola, lasy, drogi, dróżki dawały mu ukojenie, wyzwalały ciszę, rodziły pomysły, nastrajały do twórczości. Długie spacery pozwalały mu odnaleźć absolutną prostotę istnienia, bez potrzeby gorączkowego szukania sławy i uznania.\nZieleniewski rezygnował z posiadania przytłaczających nas zbędnych potrzeb. Zamiast samochodu wolał rower, którym przemierzał okolice Drezdenka, jeżdżąc do Radowa, Puszczy Drawskiej, Puszczy Noteckiej, a nawet do Krzyża. „Radoską Szwajcarię” opisał naukowo w artykule pod tym samym tytułem, sugerując, iż są tu doskonałe widoki do organizowania plenerów malarskich i wycieczek szkolnych. Celem tych ostatnich powinna być „obserwacja procesów geologii dynamicznej” (W. Zieleniewski, Obrazy…, 2002 ,s. 100).\nCórki, gdy chodziły do szkoły, uczył je samodzielnej pracy z książką, nie ingerując zbytnio w proces uczenia się. W związku z ustawicznym dokształcaniem się, często wyjeżdżał do różnych miast, a gdy przebywał nieco dłużej, przesyłał do rodziny, w tym także do swojej mamy, wyszukane widokówki z serdecznymi pozdrowieniami i krótką informacją o swoim pobycie. Swoją mamę kochał synowską miłością, odwiedzał ją codziennie i przynosił często to, co w danym dniu można było przynieść. Z mamą rozmawiał przeważnie po hiszpańsku. Chodziło o to, aby nie zapomnieć języka, którego używali w Argentynie do 1921r. W1988 r. zapisał się na prywatny kurs języka angielskiego, zorganizowany przez dyr. Miejsko – Gminnej Biblioteki. Pragnął czytać pozycje z literatury angielskiej w oryginale. Ale choroba nerek, a w jej następstwie śmierć przerwały te plany.\n„Monografia Państwowego Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Oszmianie 1918 – 1939”. W trzy lata po śmierci W. Zieleniewskiego, ukazało się, poprawione i uzupełnione, IV wydanie Monografii Państwowego Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Oszmianie 1918-1939. Mimo nazwy „Gimnazjum” program obejmował kształcenie na poziomie licealnym i kończył się maturą, uprawniającą do podjęcia studiów wyższych. W pięcioosobowym zespole redakcyjnym był także Witold Zieleniewski, który ukończył w Oszmianie eksternistycznie małą maturę w 1933 r. Wkład W. Zieleniewskiego w pisanie monografii był znaczący, gdyż jego artykuł „Kraina naszej przeszłości”, o którym była już mowa wcześniej, zawiera 40 stron. Przedstawia rys historyczny Litwy: państewka plemienne zjednoczone przez Mendoga, potęgę państwa stworzoną przez Giedymina, sojusz za Jagiełły z Polską, układ w Krewie 1385 r. i w Horodle 1413 r. Ale także mówi o utworzeniu w Oszmianie Państwowego Gimnazjum i podkreśla jego zasługi w dziedzinie krzewienia oświaty i w wychowaniu patriotycznym młodzieży. W okresie istnienia słynnego gimnazjum maturę zdało 306 abiturientów, a małą maturę 78 uczniów. Młodzież kończąca gimnazjum, ale i ta po małej maturze zapisała się złotymi zgłoskami w obronie Wileńszczyzny. W czasie II wojny światowej 15 absolwentów zginęło na polu walki, 26 zostało zamordowanych przez gestapo, a 14 przez NKWD. Nie wiadomo natomiast, ilu walcząc z trzema wrogami, tj.: Niemcami, Sowietami i Litwinami przeżyło wojnę. Znaczna ich część, po 1945 r., osiedliła się w okolicach Koszalina i Słupska, inni rozproszyli się po kraju, a jeszcze inni pozostali na emigracji.19 czerwca 1990 r. utworzyli organizację pod nazwą Stowarzyszenie Okręgu Wileńskiego AK „Wiano” Oszmiańskiej 8 Brygady „Tur”, z siedzibą administracyjną w Łodzi, przy ul. Komunardów 4a, mieszkanie 6. Przez kilkanaście lat stowarzyszenie wydawało miesięcznik „Wiano”, urządzało wystawy, organizowało zjazdy. Jeden z nich odbył się w Drezdenku. A było to w dniach 25 – 26 sierpnia 1996 r. W czasie mszy, którą odprawił ksiądz dziekan, Zdzisław Siuta, odczytano modlitwę, którą napisał major Józef Gnatek – Zygowiec . Oddano w niej hołd śp. Witoldowi Zieleniewskiemu, który sercem i duszą związany był za życia z AK i walczył w obronie Ziemi Oszmiańskiej i całej Wileńszczyzny.\nPamięć o nim i rodzinie trwać będzie długo, gdyż książki przez niego napisane są i na pewno nadal będą czytane. A powędrowały one w różne regiony Polski, choć nie tylko. Dzięki zapobiegliwości promotora Andrzeja Depy przesłano je do miast, w których mieszkali weterani 27 WDP AK, tj.: do Chełma, Lublina, Koszalina, Zabrza, Warszawy, a nawet do Londynu i Nowego Jorku. W Australii zaś, gdzie mieszkają córki Zieleniewskiego Klementyna i Małgorzata, kolportażem w środowiska polonijne dwóch pozycji, tj. „Obrazów utkanych pamięcią” i książki wspomnieniowej „Z okrwawionego gniazda wyrzuceni i rozsiani”, zajmowała się właścicielka księgarni Elżbieta Janowska, z Melbourne. Jeśli zaś idzie o „ Monografię Państwowego Liceum w Oszmianie”, to miałem tylko dwa egzemplarze, ale jeden przesłałem w 2012 r. dr Agnieszce Grędzik – Radziak z Krakowa, która zbierała eksponaty do mającego powstać muzeum oświaty i szkolnictwa polskiego na Kresach Wschodnich.\nDyrektor Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej im. Franciszka Grasia w Drezdenku, Ewa Kułakowska, postanowiła w sposób bardziej widoczny utrwalić pamięć o Witoldzie Zieleniewskim. Z jej inicjatywy jesienią 2017 r. zasadzono drzewko, a wiosną 2018 r. zostanie odsłonięty, na terenie ZSP w Drezdenku, kamień pamiątkowy.\n1. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.\n2. Złoty Krzyż Zasługi.\n3. Odznakę za Zasługi w Rozwoju Miasta Drezdenka.\n4. Złotą Odznakę za Zasługi dla Województwa Gorzowskiego.\n5. Medal Pamiątkowy Gorzowskiego Towarzystwa Kultury.\n6. Wiele dyplomów.\nCórki Witolda (od lewej): Małgorzata i Klementyna\nWitold przez całe życie uwielbiał jazdę na rowerze\nŻona Witolda, Helena na spacerze z Małgosią, młodszą córką\n1. Baterowicz M., Obrazy przeszłości (w:) Tygodnik Polski, Melbourne 2005, 4 maja s. 3.\n2. Białas D., Czytając – słuchamy! (w:) Zieleniewski W. „Obrazy utkane pamięcią”, Drezdenko 2002.\n3. Depo A., Przyczynki do historii Oszmiańskiej 8. Brygady „Tur” (w:) Obrazy utkane pamięcią, Drezdenko 2002.\n4. Zieleniewski W., Z okrwawionego gniazda wyrzuceni i rozsiani, Drezdenko 2002.\n5. Zieleniewski W., Obrazy utkane pamięcią, Drezdenko 2002.\nI koncert „Urok skrzypiec” – czyli zacznijmy od Bacha\nopublikował Sylwia Czyczyro - lip 13, 2017\nSukces „Pasjonaty” z DUTW na X Juwenaliach Trzeciego Wieku w Warszawie\nopublikował Sylwia Czyczyro - lip 14, 2017


Miłość i śmierć w Wenecji (1997) cały film online cda, vod. Obsada, zwiastun, opis fabuły\nMiłość i śmierć w Wenecji (1997) online. Obsada, opinie, opis fabuły, zwiastun\nMiłość i śmierć w Wenecji to film nakręcony w 1997 roku, którego data premiery światowej odbywała się 1997-09-04 r.\nData premiery – 1998-12-11\nTytuł oryginalny – The Wings of the Dove\nFilm opowiada o dziewczynie, którą po śmierci jej matki wzięła pod opiekę bogata ciotka. Nowa opiekunka zaplanowała dla niej przyszłość - ślub z majętnym lordem Markiem. Bohaterka ma jednak zupełnie inne plany.


OSZCZĘDZANIE PIENIĘDZY | Ekspert kredytowy Gorzów Wielkopolski - kredyt hipoteczny, doradca finansowy, ekspert finansowy\nTemat bardzo istotny od strony finansów osobistych. Prędzej czy później trzeba będzie zacząć oszczędzać, aby mieć zabezpieczenie na przyszłość w razie różnych sytuacji losowych lub kapitał na zrealizowanie swoich planów. Większość Polaków nie oszczędza a niestety brak oszczędności i życie z miesiąca na miesiąc prędzej czy później doprowadzi do problemów finansowych.\nPamiętamy swoje pierwsze zarobione pieniądze i często okazywało się, że z małej zarobionej kwoty udawało się jeszcze coś odłożyć lub zastanawiamy się jak to jest możliwe, że kiedyś udawało się wyżyć za taką wypłatę. Całym winowajcą jest naszą skłonność do konsumpcji. Co oznacza, że wydamy większość jak nie wszystko z kwoty zarobionej i zgodnie z teoriami ekonomii im więcej zarabiamy tym więcej wydajemy. Czyli jak dochody wzrosną o 1000zł to i tak zdecydowaną większość wydamy i nie ma tu znaczenia czy wydamy z tej kwoty 70% czy 100% tylko o sam fakt działania tego mechanizmu.\nOszczędzanie to nawyk, którego można się nauczyć i dopóki takiego nawyku nie wyrobimy sobie to niestety im więcej będziemy zarabiać tym więcej wydamy a życie pokazuje, że nie ma pieniędzy, których nie można wydać 😊 Poniżej kilka wskazówek jak rozpocząć budowanie nawyku oszczędzania i jak sprawić aby powstały oszczędności.\nPodróż rozpoczyna się od startu i wykonania pierwszego kroku. Aby wiedzieć gdzie chcemy dojść najpierw trzeba określić miejsce w którym się znajdujemy. Pierwsza czynność to spisanie przychodów i wydatków.\nProponuje bardzo proste narzędzie: kartka, długopis, kalkulator. Dzielimy kartkę na pół i wypisujemy po lewej stronie wszystkie dochody w skali całego miesiąca a z prawej wszystkie wydatki stałe: czynsz za mieszkanie, raty kredytów, abonamenty, przedszkole itp. Mając tą wiedzę wiemy jakimi wolnymi środkami dysponujemy po opłatach stałych. Jeśli jesteście w związku to należy wspólnie zrobić taką kalkulacje z podziałem na to kto co płaci bo jedna z osób może opłacać czynsz a druga ratę kredytu.\nPo oszacowaniu budżetu pozostaje kwota z której korzystamy w trakcie miesiąca na życie i tu się pojawia kolejny punkt.\nPodliczenie wydatków związanych z życiem. Spisujemy wszystkie wydatki, które ponosimy na zakupy od poniedziałku do niedzieli. Może to być zapisane w formie notesu lub płatności kartą. Po tygodnia robimy wyciąg z konta, aby podsumować wydatki plus to co było płacone gotówką. Sposób nie jest istotny ważne aby notować wszystkie płatności, wydaną kwotę i cel. Po tygodniu dowiecie się dużo więcej o swoim kosztach.\nKolejny krok to optymalizacja wydatków mając wiedzę o tym ile na co płacicie trzeba każdy z kosztów stałych rozłożyć na czynniki pierwsze zaczynając od tych największych. Najczęściej spotykane:\nRata kredytu – czy warunki kredytu, które posiadamy są rynkowe i nie można ich zmienić na tańszy.\nAbonament telefonu – sprawdzenie czy jest on optymalny do naszych potrzeb ponieważ możemy mieć Internet bez limitu a zużywamy w skali miesiąca tylko z 500mb ponieważ posiadamy Internet stały w mieszkaniu i pracy. To samo tyczy się dodatkowych pakietów na inne usługi, z których niekoniecznie korzystamy.\nAbonament kablówka – można posiadać szeroki pakiet i kanały których nigdy się nie włąncza a za które co miesiąc płaci. Watro zajrzeć do umowy a także zobaczyć co oferuje rynek i czy można zmienić warunki umowy.\nOpłaty za konto i kartę – jest wiele banków, gdzie konta i karty są za darmo a może nasz bank ma taką ofertę tylko o tym nie wiemy i co miesiąc płacimy 7zł za kartę i 5zł za ROR lub jakieś zbędne ubezpieczenie do konta.\nOszczędności na czynszu – tak tu też są możliwe oszczędności 😊 oto kilka przykładów:\nŻarówki energooszczędne i gaszenie światłą w pokojach, których nie przesiadujemy.\nZakręcanie ogrzewania kiedy wietrzymy mieszkanie. Termostat na grzejniku jest tak ustawiony, że sam się włączy przy otwartym oknie dlatego lepiej sprawdzić czy tak się dzieje. Lepiej wymienić na taki, który ma skalę od 0 do 5 a nie skala od 2 do 5 i tu dodam, że te ze skalą od 2 do 5 będą się włączać przy 16 stopniach. Trzeba sprawdzić jaki termostat jest i czy nie dochodzi do grzania w trakcie wietrzenia. Grzanie mieszkania w czasie nieobecności lub ogrzewanie salonu w nocy też jest płonnym wydatkiem.\nOszczędności na wodzie w trakcie szczotkowania zębów (zwłaszcza u dzieci) dziecko myje zęby przez 1 minutę a woda się cały czas leje – sprawdziłem i przez 1 minutę przeleciało tak 3 litry wody x 2 mycia dziennie x 2 dzieci x 1 miesiąc = 360 litrów miesięcznie. Zostanie więcej w portfelu i środowisko tak nie ucierpi.\nKontrola małych wydatków tu chodzi o zachcianki i może ktoś założy, że kawa za 5zł i gotowa bułka za 5 zł to nie jest dużo, ale jeśli kawę i bułkę kupujemy codziennie przed pracą czyli około 20 dni x 10zł = 200zł miesięcznie w budżecie a w skali roku już 2400zł. Czy takie oszczędności są dobre czy złe pozostawiam każdemu do oceny.\nJeśli zaczniemy na pojedynczych działaniach budować oszczędność to w skali miesiąca zgromadzimy już sensowną kwotę. Oszczędzania można się nauczyć i badania potwierdzają, że nowy nawyk można wypracować w 30 dni.\nW mojej ocenie i na bazie własnych doświadczeń jestem w stanie zaryzykować stwierdzenie, że jeśli wdroży się w życie nawet część wyżej wymienione pomysłów to w skali miesiąca jesteśmy w stanie zacząć już oszczędzać pewne kwoty bez zwiększania dochodów.\nAby jeszcze bardziej wzmocnić swoje działania i utrzymać motywacje warto postawić sobie cel na który oszczędzamy. Fajnym pomysłem jest postawienie sobie wyzwania wspólnie z bliską osobą i wówczas będziecie razem się nakręcać w budowaniu małych a w przyszłości większych oszczędności.\nŻyczę wytrwałości w drodze do zbudowania oszczędności 🙂\n« ZDOLNOŚĆ KREDYTOWA. JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO KREDYTU\nZAKUP MIESZKANIA NA WYNAJEM »\nŁukasz Maćkowski - ekspert finansowy Gorzów Wielkopolski © 2018 All Rights Reserved // Polityka prywatności // Wykonanie RWN Project


70(2 535) Krzyżowiec - Hardkor\nKorona Odwagi Dodaje Value*100% szansy na odparcie zakorzenienia 1,940,652,160*100% wymagań Wszystkie umiejętności mnicha zadają obrażenia zwiększone o 5%. Gniazda (68) Zwiększa szybkość ruchu na 9 sek. Kończy się, gdy zadasz lub otrzymasz obrażenia Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 12%\nBrygandyna Odwagi 1,940,652,160*100% wymagań Gniazda (68) 13% pkt. życia +222 do odporności na wszystkie żywioły\nKalosze Karmazynowego Kapitana 1,940,652,160*100% wymagań Gniazda (2) Zwiększa szybkość ruchu na 4 sek. Kończy się, gdy zadasz lub otrzymasz obrażenia 11% do szybkości poruszania się +208 do odporności na obrażenia fizyczne Kule zdrowia i mikstury przywracają 37,968 pkt. życia\nRękawice Odwagi 1,940,652,160*100% wymagań 141 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Wszystkie umiejętności mnicha zadają obrażenia zwiększone o 9.5%. Gniazda (68) +144 do odporności na obrażenia fizyczne Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 8%\nNaramienniki Odwagi 1,940,652,160*100% wymagań Gniazda (68) 33% dodatkowego złota od potworów Kule zdrowia i mikstury przywracają 28,381 pkt. życia Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 6%\nSkórznie Odwagi 1,940,652,160*100% wymagań Gniazda (68) +148 do odporności na wszystkie żywioły\nKarwasze Nemezis 1,940,652,160*100% wymagań Gniazda (68) Dodaje 18% do obrażeń od błyskawic\nKorbacz Szarży 4 090,8 ONS 1,940,652,160*100% wymagań 232 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Gniazda (68) 9% obrażeń Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 9% 120% większa szansa na trafienie krytyczne\nTarcza Rumaka Dodaje Value*100% szansy na odparcie zakorzenienia 1,940,652,160*100% wymagań Wszystkie umiejętności mnicha zadają obrażenia zwiększone o 10%. Gniazda (68)\nJedwabna Szarfa Karmazynowego Kapitana 1,940,652,160*100% wymagań Gniazda (2) 35% dodatkowego złota od potworów 11% pkt. życia\nRóża Wiatrów 1,940,652,160*100% wymagań Wszystkie umiejętności mnicha zadają obrażenia zwiększone o 5.5%. Gniazda (68) 11% do szybkości poruszania się Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 5% 46% większa szansa na trafienie krytyczne\nObsydianowy Pierścień Zodiaku 1,940,652,160*100% wymagań Wszystkie umiejętności mnicha zadają obrażenia zwiększone o 5.5%. Gniazda (68) Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 8% 1 do inteligencji\nObietnica Podróżnika 1,940,652,160*100% wymagań 200 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Wszystkie umiejętności mnicha zadają obrażenia zwiększone o 8.5%. Gniazda (68) Dodaje 18% do obrażeń od błyskawic 99% większa szansa na trafienie krytyczne\n573 pkt. doświadczenia za zabicie potwora\nOstatnia aktualizacja dn. 09. gru 2019 r. 23:19 CET


Litwa: nowo wybrany prezydent 16 lipca uda się z wizytą do Polski / Wiadomości Świat\nNowo wybrany prezydent Litwy Gitanas Nauseda już 16 lipca, a więc cztery dni po zaprzysiężeniu, uda się z pierwszą zagraniczną wizytą do Warszawy - poinformował w środę szef litewskiej dyplomacji Linas Linkeviczius.\n"Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią prezydent elekt z pierwszą wizytą zagraniczną uda się do Polski" - powiedział dziennikarzom Linkeviczius po spotkaniu z Nausedą. Uroczystość zaprzysiężenia prezydenta zaplanowana jest na 12 lipca.\nSzef litewskiego MSZ wskazał ponadto, iż po zmianie na stanowisku prezydenta w polityce zagranicznej kraju "może dojść do drobnych zmian taktycznych", nie należy jednak spodziewać się "strategicznych zwrotów". Już wcześniej Nauseda zapowiedział utrzymanie dialogu z Białorusią i zmianę retoryki wobec Rosji.\n"W stosunku do Rosji chciałbym używać słów trochę innych niż te, które były używane dotychczas" - mówił podczas kompanii wyborczej Nauseda. Podkreślał jednak, że "Litwa nie może przymykać oczu na to, co się dzieje na Ukrainie i w innych krajach sąsiednich".\nJeżeli chodzi o Białoruś, prezydent elekt we wtorek wskazał, że "jest to bardzo ważny sąsiad, bardzo ważny partner", któremu Litwa "poświęci wiele uwagi". "W naszym interesie jest posiadanie za wschodnią granicą niezależnego, samodzielnego i silnego gospodarczo partnera" - powiedział.\nPutin: Rosja i Chiny mają zbieżne stanowiska w sprawach światowych\nFrancja: Macron uczcił rocznicę lądowania aliantów w Normandii\nW. Brytania: Premier Morawiecki rozmawiał z prezydentem Trumpem


„Moje odczucia -Twoje zrozumienie” – Światowy Miesiąc Świadomości Autyzmu – Powiat ostrowiecki\n„Moje odczucia -Twoje zrozumienie” – Światowy Miesiąc Świadomości Autyzmu\nOpublikowano w dniu 26 kwietnia 2021 Autor: Beata Kobialka\nPod takim hasłem już po raz czwarty odbył się Przystanek A, dedykowany rodzicom, nauczycielom i terapeutom dzieci w spektrum autyzmu, w ramach obchodów Światowego Miesiąca Świadomości Autyzmu, zorganizowany przez Gabinet i Pracownię Psychologiczną Magdaleny Majewskiej wraz z Fundacją „Wyspa Pomocy” i w partnerstwie z Agencją Rozwoju Lokalnego. Akcja organizowana jest cyklicznie od kwietnia 2018 roku.\nW ramach tegorocznego Przystanku A w Centrum Aktywności Obywatelskiej odbyły się kameralne warsztaty z udziałem dzieci oraz ich rodziców przeprowadzone w dwóch odsłonach. Pierwsze dla dzieci, drugie zaś przez dzieci dla dorosłych połączone wspólnym przesłaniem: „moje odczucia -twoje zrozumienie”. Wśród gości uczestniczących w warsztatach i wspierających akcję byli: Prezydent Jarosław Górczyński , a ze strony Powiatu Ostrowieckiego, Członek Zarządu Powiatu, Agnieszka Rogalińska, która od początku wspiera tę akcję.\nWarsztaty poprowadzili: Zosia Majewska i Bartek Gębura, którzy przygotowali dla uczestników niełatwe zadania, dzięki którym mogli się przekonać, co czują osoby z autyzmem i jakie trudności towarzyszą im przy wykonywaniu najprostszych czynności. Jedną z wielu konkurencji, z którą zmagali się uczestnicy było kolorowanie kredkami puzzli w rękawicy bokserskiej na czas.\nWspólne warsztaty przyniosły wiele radości zarówno zaproszonym gościom, jak i pozostałym uczestnikom. Dzieci za wykonanie zadań uhonorowały gości odznaczeniami i pamiątkowymi dyplomami


Łapy poucinać!!! - Forum TT\nRe: Łapy poucinać!!!\nPost autor: wlodar » 20 lis 2020, 10:31\nwlodar pisze: A kultura przynajmniej części naszego społeczeństwa jest jaka jest.\n...majteczki w kropeczki.\nPost autor: brovarek » 20 lis 2020, 10:27\nNiestety, ale cały teren tego "skansenu" jest wystawiony na takie niebezpieczeństwa. Ostatnio odwiedziłem to miejsce jakieś 2 lata temu , kamer monitoringu nie zauważyłem, Niby jest płot, ale tak naprawdę dostępu tam nie maja tylko zwiedzający...\nCo do wandalizmu, szkoda, że nikt nie napisze o niszczejących w pobliżu (mniej niż 50m) obrotnicy, budynkach i innych zabytkach techniki.\nPost autor: ArturSchŁ » 20 lis 2020, 10:08\nPost autor: wlodar » 20 lis 2020, 10:03\nNie wiem jak jest w Karsznicach, ale ciekaw jestem ile monitorów (kamer) ma do obsłużenia osoba monitorująca. Może też być tak, że tego nikt nie obserwuje na bieżąco, tylko się nagrywa i jak jest zdarzenie to dopiero przeglądają nagrania. Z grafiti można by sobie łatwo poradzić, gdyby każdy złapany musiał pokryć koszty naprawy (np. malowanie elewacji całego budynku żeby było jedną farbą). No, ale tutaj potrzeba by było dobrej woli ustawodawcy, żeby się w ogóle tym zajął. A kultura przynajmniej części naszego społeczeństwa jest jaka jest.\nPost autor: Ciora » 20 lis 2020, 09:35\nLać, pałować, nie żałować. Swoją drogą coś chyba nie tak z ochroną obiektu. Żeby wymalować grafitti tej wielkości na kilku członach potrzeba jednak czasu. Monitoring zarejestrował wchodzących wandali i dalej nic. Pewnie nie jest połączony ze strażą miejską lub policją, bo w takim wypadku myślę, że przyjechaliby w trakcie malowania.\nPost autor: wlodar » 20 lis 2020, 08:52\nZniszczyli eksponat w skansenie w Karsznicach\nWandale - graficiarze zniszczyli dopiero co wstawiony skład EN57 w skansenie w Karsznicach. Znowu bezmyślne tępaki musiały zaznaczyć swoją obecność. Pomimo, że teoretycznie grozi im do 5 lat, to idę o zakład, że nawet jak ich złapią, sąd sprawę umorzy ze względu na "niską" szkodliwość społeczną czynu, młody wiek itd.\nInną sprawą jest dość dyskusyjne wstawienie wszędobylskiego składu EN57 we współczesnym malowaniu do muzeum, przy jednoczesnym skasowaniu w całości serii EW53, EW54, EW55 i EN56, ale to inna sprawa.\nW każdym razie jest to skandal, który podejrzewam nikogo poza mikolami specjalnie nie przejmie.


MacDonnell Ranges (West MacDonnell National Park, Australia) - opinie\nTurystyka - West MacDonnell National Park\nHotele - West MacDonnell National Park\nLoty - West MacDonnell National Park\nAtrakcje - West MacDonnell National Park\nZdjęcia - West MacDonnell National Park\nMapa - West MacDonnell National Park\nWszystkie hotele - West MacDonnell National Park\nHotele w pobliżu MacDonnell Ranges\nHotele w pobliżu Glen Helen Gorge\nHotele w pobliżu Mount Conner\nWszystkie restauracje - West MacDonnell National Park\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: MacDonnell Ranges\nWszystkie miejsca warte uwagi w: West MacDonnell National Park\nAtrakcje w pobliżu obiektu MacDonnell Ranges\nKanał o podróżach: West MacDonnell National Park\nMacDonnell Ranges opinie, West MacDonnell National Park\nAtrakcje w West MacDonnell National Park\nNr 2 wśród 8 atrakcji w lokalizacji West MacDonnell National Park\nWest MacDonnell National Park, Terytorium Północne, Australia\nTo naturalne piękno nie można przegapić\nAbsolutnie piękno tego regionu nie można określić. kolory są wspaniałe, naprawdę magiczne miejsce. Stanley przepaści jest więc warto odwiedzić, spacer do i z przepaści bardzo proste do zrobienia.\nNiekończące się piękno\nJednym z naszych ulubionych wycieczek jak do tej pory. dać sobie wiele czasu, ponieważ było tam wiele pieszych i wspaniałe krajobrazy. Najlepsze jest w zimie.\nWspaniałe widoki i niesamowite Three Gorges\nWiele wspaniałych miejsc na spacer i podziwiać wspaniałe widoki. Można pływać nawet jeśli to nie jest 10 stopni Celsjusza!\nKolory jeszcze się ze mną na zawsze. Niepowtarzalny i pięknej części kraju. Wspaniałe spacery i orzeźwiające waterholes do pływania - bardzo polecam! ! !\nJechaliśmy przez West macdonnell przedziały i są tak zadowoleni, że byłem w stanie zobaczyć ten wspaniały krajobraz. odległości i camping w okolicy będzie tak wyjątkowy, ale nawet po przejechaniu przez jest warto.\nWspaniałe części Australis odwiedzić\nOdwiedziliśmy West Macdonnell przedziały 4WD wycieczkę z 2 małych dzieci i że krajobraz był spektakularny. Z wyjątkiem jednego Rest stop, wszystkie udogodnienia były czyste i przyjazne dla dzieci. Jest wiele pięknych miejsc do odwiedzenia, a szkoda, że nie więcej niż tydzień, ponieważ jest za mało...!@Więcej\nWoda otwory piękny wiele małych spacery ok dla dzieci. ... się na wózku inwalidzkim. Sałatka Pyszne kanapki w Stanley Gap.\nPrzystanek autobusowy w opcji na drodze\nByło mnóstwo miejsc, w których można się zatrzymać w wielu różnych miejscach. spędzić co najmniej pół dnia jazdy i zatrzymanie się w każdym z miejsc strony drogi. Pływanie otworów, stary ochry kolekcja miejsc (nie można zbierać) dobre, dobre widoki.\nWest macdonnell Zakresy trzeba zobaczyć. Są to widok zapierający dech w piersiach. Mieszkaliśmy w Glenn Hellen co jest bardzo blisko do wielu Three Gorges. Bardzo blisko centrum do zwiedzania tych miejsc\nPiękne. Trzeba wziąć dużo zdjęć. Wiele kolorów, wielu konturów. Mamy takie piękne wsi w Australii!!!\nZobacz wszystkie hotele w pobliżuZobacz wszystkie restauracje w pobliżuZobacz 8 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu MacDonnell Ranges.


Rafalska: Polacy nie marnotrawią pieniędzy z 500 plus | Z kraju\n25 MARCA 2017, 15:35\nCzy Polacy marnotrawią 500 plus? Minister wyjaśnia\nOdtwórz: Skąd opóźnienia w wypłatach 500 plus w województwie śląskim?\nOdtwórz: Niższe alimenty przez program Rodzina 500 plus. "Cel ustawy nie jest spełniony"\nNiższe alimenty przez program Rodzina 500 plus. "Cel ustawy nie jest spełniony"\nRuszają kontrole ws. 500 plus\nNowa propozycja rządu dla rodzin 500 plus\nOdtwórz: Mieszkasz w Polsce, pracujesz za granicą? Możesz mieć problem z 500 plus\nMieszkasz w Polsce, pracujesz za granicą? Możesz mieć problem z 500 plus\nZmiany w 500 plus? Rafalska zapowiada przegląd programu\nOdtwórz: Wiceminister Bartosz Marczuk o 500 plus\nWiceminister Bartosz Marczuk o 500 plus\nMinister przypomniała, że od uruchomienia programu w kwietniu 2016 r. skorzystało z niego ponad 3 mln 820 tys. dzieci.\nTo w rodzinie tkwi potencjał, który jest źródłem rozwoju naszego kraju. Chcemy g... zobacz więcej »\n- Dotyczy to 55 procent wszystkich polskich dzieci do 18. roku życia. Jeżeli chodzi o rodzinę, to rodzin jest trochę mniej, bo 2 miliony 560 tysięcy polskich rodzin korzysta z tego świadczenia - wskazała Rafalska. Do końca stycznia 2017 roku na program wydano ponad 19 miliardów złotych. Większość pieniędzy - ponad 63 procent środków - trafia do rodzin mieszkających na wsi.\n500 plus i trudności?\nMinister podkreśliła, że "nie ma żadnych trudności" i "żadnego zagrożenia w płynności finansowej", a jeżeli gdziekolwiek zdarzyły się sporadyczne zatory, to wynikały "z winy samorządów, które źle składały zapotrzebowanie".\nWedług Rafalskiej wokół programu narosło wiele mitów. - Polacy nie marnotrawią tych środków (...). Obawy dotyczące tej olbrzymiej - mówię w cudzysłowie, bo to zupełnie niepotwierdzone - dezaktywizacji kobiet, odpływu kobiet z rynku pracy nie potwierdziły się - mówiła minister.\n- Rosną wynagrodzenia, więc z powodu 500 zł nie opłaca się kobiecie pozostawić pracę i rosnące wynagrodzenia, żeby sprawować opiekę nad dzieckiem, no chyba że jest sytuacja losowa, życiowa, związana ze stanem zdrowia dziecka lub innymi sytuacjami, wiec to naprawdę się nie potwierdziło - dodała.\n- Zdarza się oczywiście, że rodziny wydają też na sprzęt AGD, kupują: pralki, lodówki, telewizory - to dzisiaj nie są jakieś sprzęty luksusowe. Były też takie informacje, że rośnie sprzedaż używanych i nowych aut, ale proszę też pamiętać, że rosną nasze wynagrodzenia, jest zdecydowanie niższe bezrobocie, mamy dobrą też koniunkturę i absolutnie tego wszystkiego nie można przypisywać Programowi 500 plus - powiedziała minister.\n- Ale jeżeli jakaś rodzina (...) kupuje po raz pierwszy w życiu używane auto, bo nigdy ich może nie będzie stać na nowe auto, to ja też nie widzę w tym nic złego - dodała.


Moduł PrestaShop - Abandoned Cart Pro\nHome > prestashop > Abandoned Cart Pro\nAbandoned Cart Pro to moduł, który za pomocą wiadomości e-maile przypomina o porzuconym koszyku. Za realizacje modułu odpowiada PrestaShop. Abandoned Cart Pro dostępny jest w 16 obojach językowych. Moduł wspiera polska wersja językową. Abandoned Cart Pro jest modułem przystępnym dla początkujących użytkowników. Abandoned Cart Pro to moduł płatny, który oferuje stworzenie automatycznych wiadomości re marketingowych. Wiadomości mogą zawierać:\nRabaty automatycznie generowane dla każdej wiadomości\nMożliwość monitorowania współczynnika konwersji


Maj | 2018 | Viniteranio | Page 2\nJan Paweł II, Louis Vuitton i Degusta España\nKilka tygodni temu otrzymaliśmy paczkę z Hiszpanii. Poproszono nas o ocenę win wytwórni Copaboca.\nByło w niej kilka pozycji białych win z Rueda, oraz trzy czerwone, produkowane w stosunkowo mało znanym w Polsce, hiszpańskim regionie Toro. Mocne, o dużej strukturze, czerwone wina Toro są odpowiedzią na nowoczesne trendy pojawiające się w światowym winiarstwie. Na Półwyspie Iberyjskim posiadają bardzo bogatą i starą tradycję. Były dobrze znane już w czasach rzymskich. Cieszyły się również popularnością w średniowieczu, podróżując w ładowniach statków razem z Krzysztofem Kolumbem na podbój Nowego Świata. Były to gęste i mocne wina o intensywnej barwie i wysokiej zawartości garbników i alkoholu (od 16° do 17°), które chroniły je podczas morskich podróży w trudnych warunkach. Niestety, później jednak wyszły z mody.\nZostały ponownie odkryte w końcówce ubiegłego wieku. To właśnie pod koniec lat 80tych grupa hiszpańskich i francuskich enologów, rozpoczęła intensywne prace nad dostosowaniem win robionych w tym regionie do wymagań współczesnego rynku. Celem było niejako ”ucywilizowanie” siły znakomitego szczepu winogron, jakim jest Tinta de Toro (klon Tempranillo), by móc stworzyć profil nowoczesnych win, ale bez utraty ich specyfiki, z zachowaniem oryginalnych właściwości winogron tej odmiany. Jako ciekawostkę podamy, że odmiana winogron Tinta de Toro posiada co najmniej jedną trzecią więcej koloru niż znany w świecie francuski Cabernet Sauvignon z regionu Bordeaux. Warto przy degustacji co najmniej dwóch lampek wina, obejrzeć dokładnie w lusterku własne usta i kolor języka. Można się nieźle ubawić oglądając nowy look twarzy, w fioletowym kolorze. Tinta de Toro w języku hiszpańskim, znaczy dokładnie to samo, co atrament byka.\nProsimy to sobie dobrze zapamiętać i skojarzyć Mały region Toro posiada najwyższą koncentrację starych winnic. Jest jednym z niewielu miejsc na mapie naszego kontynentu, któremu udało się uniknąć plagi filoxery niszczącej europejskie uprawy winorośli w XIX wieku. Jak podali nam znawcy tematu z tego regionu, to właśnie specyficzny mikroklimat i rodzaj gleby pozwoliły przetrwać winoroślom Toro w ciężkich czasach. Są to wina bardzo cenione w świecie. Pintia (Vega Sicilia), Teso La Monja (rodzina Eguren), czy Elías Mora, to niektóre z winnych etykiet, których nie trzeba nikomu przedstawiać. Elías Mora Crianza mieliśmy niedawno okazję próbować w Warszawie, dzięki uprzejmości pani Margarity z Ambasady Hiszpanii, w ramach cyklicznego panelu szkoleniowego pod nazwą Degusta España. Jednak międzynarodowy rozgłos Toro odbył się właściwie za sprawą dwóch znaczących wydarzeń. Pierwsze miało miejsce w 1999 roku, gdy Stolica Apostolska zdecydowała się na wybór wina, made in Spain, by zabezpieczyć swoje logistyczne potrzeby w tej materii. W tym czasie Watykanem kierował, nie kto inny, jak Karol Wojtyła.\nJPII Louis Vuitton\nNasz słynny papież Jan Paweł II, był osobą bardzo lubianą w świecie, co spowodowało duże zainteresowanie winami regionu. Drugie wydarzenie miało miejsce dziewięć lat później, w 2008 roku. Jeden z największych producentów luksusowych artykułów, Louis Vuitton Moët Hennessy (LVMH), za 25 milionów euro nabył winnicę Numanthia, od znanej rodziny winiarzy z La Rioja- Eguren, bądącej również w posiadaniu takich marek win, jak Sierra Cantabria, San Vicente, czy Viñedos Paganos. W ten sposób region Toro znalazł się ponownie na międzynarodowej mapie winiarskiej. Hedonistyczni wyznawcy teorii carpe diem (tzn. korzystaj z życia) sięgali po produkty Luisa Vuittona, natomiast wiele osób zainteresowanych charyzmatyczną postacią biskupa Rzymu z Polski, w swoich poszukiwaniach dobrego, papieskiego wina zapragnęło sięgnąć po bardziej ekonomiczne pozycje Toro, które zakupiła Stolica Apostolska. Region był na ustach prawie całego świata. Niestety, w Polsce powyższe wydarzenia pozostały raczej nie zauważone.\nJak obecnie przedstawiają się więc te niepowtarzalne wina? Otóż wiadomym nam jest, że do dzisiaj zachowały się trzy rodzaje Toro, robione są trzy odmienne style win tego regionu. Pierwszy odnosi się do win o charakterze rustykalnym, szorstkim, mocno alkoholowym i tanicznym. Ma swoich adeptów, nawet znalazł potoczne określenie, jako petardazo en boca, czyli hiszpańskiego wyrażenia odnoszącego się do wybuchu petardy w ustach. My jednak wolimy określenie robustez, co znaczy Solidność wykonania. Drugi styl win został utrwalony wraz z pojawieniem się w regionie rodziny Eguren oraz ich słynnego wina Numanthia, a później jego następców: Alabaster i Teso la Monja. Pokazuje stanowcze, a jednocześnie eleganckie wina, niosące wiele doznań, owiniętych w szeroki wachlarz niuansów wywodzących się z kontaktu ze szlachetnym drzewem użytym w beczce. Te wina można by określić dwoma słowami: Moc i Elegancja. Powiedziano nam również, że w ostatnich latach pojawiła się również tzw. trzecia droga win Toro. Są to wina bardzo delikatne i wysublimowane, na dotychczas nie znanym nikomu poziomie. Mówi się o nich, jako ”…o owocowych nitkach winogron oplatających drewno szlachetnego dębu”. Ten dąb jest tam wyczuwalny tylko dlatego, że mówi nam o tym enolog, bowiem nawet najbardziej wytrawnym smakoszom o wyrobionym już znacznie podniebieniu, nie jest dane go wyczuć i zasmakować. To wina, które zaczynają się bardzo podobać publiczności i dla ich werbalnego zobrazowania przypiszemy im słowo Finezja. To, tzw. trzeci styl Toro, który pojawił się niedawno, prezentowany przez wytwórnie Alvar de Dios Hernández oraz francuskiego enologa Antony Terry z Dominio el Bendito. Miejmy nadzieję, że przez wiele lat będziemy mogli się nim cieszyć. Jak słyszeliśmy od naszych hiszpańskich kolegów, prawdziwi wielbiciele Toro lubią czasami poczuć w ustach wystrzał petardy, chociaż innym razem potrafią sięgnąć również po nieco subtelniejsze wina tego regionu. Różnorodność jest wartością niezwykłą w winiarskim świecie! Przejdźmy teraz do naszej subiektywnej oceny wina Copaboca Selección 2015.\nTo ciekawa pozycja, wpisująca się według nas, do drugiej szkoły win Toro, Moc i Elegancja. Copaboca Selección jest nowoczesnym winem, ale bez ekscesów, w którym enolog zamierza przekazać typową dla Toro charakterystykę winogron. Ciemny kolor dojrzałej czereśni, z mocną łezką na obrzeżach kieliszka, zachęcają nas od pierwszego momentu do degustacji.W zapachu mogliśmy je określić jako intensywne, bogate wino, o dobrym wsadzie owoców i ładnym powiązaniu z beczką, dzięki czemu wzmocniony zostaje jego ostateczny charakter. W ustach powracają cenne właściwości wynikające z winogron Tinta de Toro: koncentracja, struktura, duża objętość, oraz lekko zaznaczony alkohol. Jak mówi wielu hiszpańskich winiarzy to ”rasowe” wino, ale łatwe w piciu, z subtelnym posmakiem owoców, mineralne.\nZachęcamy WineLoversów do zapoznania się z innymi pozycjami Toro, znajdującymi się w ofercie sklepu Viniteranio. Posiadamy kilka win różnej kategorii, które Was nie zawiodą. Skoro tak znaczne osoby, jak nasz wielki rodak Jan Paweł II, pani Margarita z Ambasady Królestwa Hiszpanii, czy też potomkowie Louisa Vuitton sięgali po trunki z regionu Toro, to chyba muszą być dobre. Na zdrowie!


Orędzie Papieża Benedykta XVI na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2013 r.\n�Migracje: pielgrzymka wiary i nadziei�\nSob�r Watykański II w Konstytucji duszpasterskiej Gaudium et spes przypomniał, że �Kości�ł kroczy wraz z całą ludzkością� (n. 40), dlatego �radość i nadzieja, smutek i lęk ludzi w naszych czasach, szczeg�lnie ubogich i wszelkich uciśnionych, są r�wnież radością i nadzieją, smutkiem i lękiem uczni�w Chrystusa; i nie można znaleźć nic prawdziwie ludzkiego, co nie odbijałoby się echem w ich sercach� (tamże, 1). W tym stwierdzeniu brzmi echo nauczania sługi Bożego Pawła VI, kt�ry m�wił, że Kości�ł ma �doświadczenie w sprawach ludzkich� (enc. Populorum progressio, 13), i bł. Jana Pawła II, kt�ry stwierdził, że człowiek jest �pierwszą drogą, po kt�rej winien kroczyć Kości�ł w wypełnianiu swojego posłannictwa (...), drogą wytyczoną przez samego Chrystusa� (enc. Centesimus annus, 53). W encyklice Caritas in veritate, nawiązując do nauki moich poprzednik�w, wyjaśniłem, że �cały Kości�ł, w całym swoim istnieniu i działaniu, podczas gdy głosi, celebruje i działa w miłości, pragnie promować integralny rozw�j człowieka� (n. 11), mając na myśli także miliony mężczyzn i kobiet, kt�rzy z r�żnych przyczyn są migrantami. W rzeczywistości, migracje to zjawisko, kt�re �uderza ze względu na wielką liczbę objętych nim os�b, z powodu problem�w społecznych, ekonomicznych, politycznych, kulturowych i religijnych, jakie niesie, ze względu na dramatyczne wyzwania, jakie stawia przed społecznościami poszczeg�lnych kraj�w i przed wsp�lnotą międzynarodową� (tamże, 62), ponieważ �każdy emigrant jest osobą ludzką, kt�ra — jako taka — ma niezbywalne i podstawowe prawa, kt�re powinni szanować wszyscy w każdej sytuacji� (tamże).\nW takim kontekście, w powiązaniu z obchodami 50. rocznicy rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II i 60. rocznicy ogłoszenia konstytucji apostolskiej Exsul familia, podczas gdy cały Kości�ł żyje Rokiem Wiary, podejmując z zapałem wyzwanie nowej ewangelizacji, pragnąłem poświęcić Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2013 r. tematowi: �Migracje: pielgrzymka wiary i nadziei�.\nIstotnie, wiarę i nadzieję łączy nierozerwalna więź w sercach licznych migrant�w, kt�rzy pragną lepszego życia, co wiąże się często z pragnieniem, by pozostawić za sobą �beznadziejność�, kt�rą rodzi niemożność budowania przyszłości. R�wnocześnie wielu wyjeżdża z głęboką ufnością w Bogu, kt�ry nie opuszcza swoich stworzeń, i ta pociecha sprawia, że są bardziej odporni na cierpienie, jakie powoduje rozłąka i wyrwanie z własnego środowiska, i być może daje nadzieję na powr�t w przyszłości do ziemi ojczystej. Zatem wiara i nadzieja są bagażem tych, kt�rzy emigrują ze świadomością, że z nimi �możemy stawić czoło naszej teraźniejszości: teraźniejszość, nawet uciążliwą, można przeżywać i akceptować, jeśli ma jakiś cel i jeśli tego celu możemy być pewni, jeśli jest to cel tak wielki, że usprawiedliwia trud drogi� (enc. Spe salvi, 1).\nNa szerokim polu migracji macierzyńska troska Kościoła wyraża się w r�żnych kierunkach. Z jednej strony, migracja postrzegana jest w aspekcie ub�stwa i cierpienia, kt�re nierzadko powodują dramaty i tragedie. W tej dziedzinie koncentrują się r�żnorakie działania, mające na celu zaspokojenie licznych potrzeb, dzięki wielkodusznemu poświęceniu pojedynczych os�b i grup, stowarzyszeń wolontariatu i ruch�w, grup parafialnych i organizacji diecezjalnych, we wsp�łpracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli. Z drugiej strony, Kości�ł nie omieszkuje wskazywać pozytywnych aspekt�w, wielkiego potencjału i możliwości, jakie niesie z sobą rzeczywistość migracji. W tym względzie ważną rolę odgrywają ośrodki dla cudzoziemc�w, kt�re ułatwiają i wspierają integrację imigrant�w, ubiegających się o azyl i uchodźc�w w nowym kontekście społeczno-kulturowym, z uwzględnieniem wymiaru religijnego, istotnego w życiu każdego człowieka. Właśnie temu wymiarowi Kości�ł, zgodnie ze swym powołaniem i misją powierzoną przez samego Chrystusa, poświęca szczeg�lną uwagę i troskę: jest on jego szczeg�lnym i najważniejszym zadaniem. W odniesieniu do wiernych chrześcijan, pochodzących z r�żnych stron świata, troska o wymiar religijny obejmuje także dialog ekumeniczny oraz opiekę nad nowymi wsp�lnotami, natomiast w odniesieniu do wiernych katolik�w wyraża się ona między innymi w tworzeniu nowych struktur duszpasterskich i wartościowaniu r�żnych ryt�w, aby umożliwić pełne włączenie się ich w życie lokalnych wsp�lnot kościelnych. Promocja ludzka idzie w parze z duchową komunią, kt�ra otwiera drogi �do autentycznego i nowego nawr�cenia do Pana, jedynego Zbawiciela świata� (list. apost. Porta fidei, 6). Cennym darem Kościoła jest zawsze to, że prowadzi on na spotkanie z Chrystusem, kt�ry otwiera na trwałą i niezawodną nadzieję.\nKości�ł i r�żne organizacje, kt�re powstają z jego inspiracji, w odniesieniu do migrant�w i uchodźc�w powinny unikać ryzyka ograniczenia się do zwykłej opiekuńczości i starać się promować autentyczną integrację ze społeczeństwem, kt�rego wszyscy członkowie będą aktywnie i odpowiedzialnie angażować się dla dobra innych, wielkodusznie wnosić sw�j wkład, ciesząc się w pełni prawami obywatelskimi i dzieląc te same prawa i obowiązki. Osoby, kt�re emigrują, żywią ufność i nadzieję, kt�re je pokrzepiają w poszukiwaniu lepszych warunk�w życia. Jednakże szukają one nie tylko polepszenia swojej sytuacji ekonomicznej, społecznej czy politycznej. Prawdą jest, że decyzja o wyjeździe często podyktowana jest przez strach, przede wszystkim wtedy, kiedy do ucieczki zmuszają prześladowania i przemoc, a opuszczenie rodziny i dobytku, kt�ry w jakiejś mierze umożliwiał przetrwanie, wywołuje szok. Jednakże cierpienie, ogromna strata i niejednokrotnie poczucie wyobcowania w sytuacji niepewnej przyszłości nie niweczą marzeń o odbudowaniu życia, z nadzieją i odwagą, w obcym kraju. W rzeczywistości ci, kt�rzy migrują, ufają, że zostaną przyjęci, otrzymają solidarną pomoc i spotkają osoby, kt�re rozumiejąc trudności i tragedię swoich bliźnich, a także dostrzegając r�żne ich wartości i zasoby, będą gotowe okazywać sobie ludzką życzliwość i dzielić się dobrami materialnymi z potrzebującymi i poszkodowanymi. Trzeba bowiem przypomnieć, że �powszechna solidarność, kt�ra jest faktem i dobrodziejstwem dla nas, jest r�wnież powinnością� (enc. Caritas in veritate, 43). Migranci i uchodźcy mogą, obok trudności, dzięki nowym więziom doświadczyć gościnności, co zachęci ich do wnoszenia wkładu w dobrobyt kraju, do kt�rego przybyli, poprzez wykorzystywanie swoich umiejętności zawodowych, swojego dziedzictwa społeczno-kulturowego i często także poprzez swoje świadectwo wiary, kt�re pobudza wsp�lnoty o dawnej tradycji chrześcijańskiej, zachęcając je do spotkania z Chrystusem, i wzywa do poznawania Kościoła.\nOczywiście, każde państwo ma prawo regulować imigrację i prowadzić politykę podyktowaną og�lnymi wymogami dobra wsp�lnego, zawsze jednak zapewniając poszanowanie godności każdej osoby ludzkiej. Prawo człowieka do migrowania — jak przypomina konstytucja soborowa Gaudium et spes w n. 65 — należy do podstawowych praw ludzkich, wraz z przysługującym każdemu wyborem osiedlenia się tam, gdzie jak sądzi, będzie m�gł lepiej wykorzystywać w życiu swoje zdolności, aspiracje i projekty. Jednakże, w aktualnym kontekście społeczno-politycznym, przed prawem do emigracji trzeba realizować prawo do nieemigrowania, to znaczy do możliwości pozostania na własnej ziemi, powtarzając za bł. Janem Pawłem II, że �podstawowym prawem człowieka jest prawo do życia we własnej ojczyźnie. Prawo to staje się realne tylko w�wczas, gdy nie występują czynniki zmuszające do migracji� (przem�wienie do uczestnik�w IV Światowego Kongresu na temat Migracji, 1998 r.). Dzisiaj widzimy bowiem, że liczne migracje są konsekwencją niepewności ekonomicznej, braku podstawowych d�br, klęsk naturalnych, wojen, niepokoj�w społecznych. Migracja staje się nie tyle pielgrzymką powodowaną ufnością, wiarą i nadzieją, lecz �kalwarią� dla przetrwania, w kt�rej mężczyźni i kobiety są bardziej ofiarami niż tw�rcami odpowiedzialnymi za sw�j migracyjny los. Tak więc z jednej strony migranci, kt�rzy osiągają dobrą pozycję i żyją godnie, odpowiednio zintegrowani z otoczeniem, kt�re ich przyjęło, z drugiej żyjący na marginesie, a niekiedy wyzyskiwani i pozbawiani fundamentalnych praw ludzkich lub też swoim zachowaniem szkodzący społeczności, w kt�rej żyją. Droga do integracji obejmuje prawa i obowiązki, uwagę i troskę o to, by migranci mieli godne życie, ale wymaga to także uwagi ze strony migrant�w na wartości, jakie oferuje społeczeństwo, w kt�rym się aklimatyzują.\nW tym kontekście nie możemy zapominać o kwestii imigracji nielegalnej, temacie szczeg�lnie bolesnym w sytuacjach, w kt�rych przybiera ona formę handlu ludźmi i ich wykorzystywania, zagrażającego w szczeg�lności kobietom i dzieciom. Te przestępstwa powinny być zdecydowanie potępiane i karane, podczas gdy właściwe zarządzanie migracją, kt�re nie będzie sprowadzone do samego szczelnego zamykania granic, do zaostrzania sankcji wobec nielegalnych imigrant�w i stosowania środk�w, mających zniechęcać następnych przybysz�w, mogłoby przynajmniej zmniejszyć grożące wielu migrantom niebezpieczeństwo, że padną ofiarą wspomnianego handlu. Są bowiem jak najbardziej potrzebne harmonijne i wielostronne działania na rzecz rozwoju kraj�w pochodzenia migrant�w, skuteczne środki zwalczające handel ludźmi, kompleksowe programy regulujące legalną migrację, większa otwartość na rozważanie indywidualnych przypadk�w, w kt�rych opr�cz azylu politycznego potrzebna jest pomoc humanitarna. Z odpowiednimi przepisami powinno łączyć się cierpliwe i stałe kształtowanie mentalności i sumień. W tym wszystkim ważną rzeczą jest umacnianie i rozwijanie relacji opartych na porozumieniu i wsp�łpracy między organizacjami kościelnymi a instytucjami, kt�re działają na rzecz integralnego rozwoju osoby ludzkiej. W światopoglądzie chrześcijańskim zaangażowanie społeczne i humanitarne czerpie siłę z wierności Ewangelii, ze świadomością, że �ktokolwiek idzie za Chrystusem, doskonałym Człowiekiem, sam r�wnież staje się pełniej człowiekiem� (Gaudium et spes, 41).\nDrodzy bracia i siostry migranci, niech ten Światowy Dzień pomoże wam odnowić ufność i nadzieję w Panu, kt�ry jest zawsze przy nas. Nie traćcie okazji do spotykania Go i rozpoznawania Jego oblicza w gestach dobroci, kt�rej doświadczacie podczas waszej migracyjnej pielgrzymki. Cieszcie się, bo Pan jest z wami i razem z Nim możecie przezwyciężać przeszkody i trudności, zapamiętując świadectwa otwarcia i gościnności, dawane wam przez liczne osoby. Faktycznie, �życie jest niczym żegluga po morzu historii, często w ciemnościach i burzy, w kt�rej wyglądamy gwiazd wskazujących nam kurs. Prawdziwymi gwiazdami naszego życia są osoby, kt�re potrafiły żyć w spos�b prawy. One są światłami nadziei. Oczywiście, Jezus Chrystus sam jest światłem przez antonomazję, słońcem, kt�re wzeszło nad wszystkimi ciemnościami historii. Aby jednak do Niego dotrzeć, potrzebujemy bliższych świateł — ludzi, kt�rzy dają światło, czerpiąc je z Jego światła, i w ten spos�b pozwalają nam orientować się w naszej przeprawie� (enc.\nSpe salvi, 49).\nZawierzam każdego i każdą z was Najświętszej Maryi Pannie, kt�ra jest znakiem pewnej nadziei i pociechy, �gwiazdą wędrowc�w�, Tej, kt�ra swoją macierzyńską obecnością towarzyszy nam w każdym momencie życia, i wszystkim z serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa.


Matka Żywicielka: Kiedy najważniejszy jest człowiek. Historia Pewnego Festiwalu cz 1\nkrystynabozenna 10 września 2019 10:55\nPrzeczytałam, bardzo ciekawy artykuł i napisałaś go z pasją,\nczuć te pasję :-)\nTak to już jest jak dopadnie nas lub kogoś bliskiego niepełnosprawność,\nto dopiero zaczynamy się ineteresować tym światem,\na nigdy nie wiemy kiedy to się stanie,\nbo i powodów do różnych wypadków jest sporo.\nExplore11.pl 10 września 2019 12:28\nCo mogę powiedzieć od siebie to to, że nie ma w naszym życiu przypadków :)\nMonimePL 10 września 2019 13:12\nCieszę się, że minęły już czasy, kiedy niepełnosprawni właściwie żyli zamknięci w domu, bo wszyscy wytykali ich palcami. W Koszalinie od lat jest podobny festiwal integracyjny i widzę, ze z coraz większym rozmachem robiony. Mnie to bardzo cieszy!\nJustyna Dąbek 10 września 2019 14:34\nTakie wydarzenia i tacy ludzie pomagają uwrażliwiać na niepełnosprawność, krzywdę i chorobę. Wszyscy maja prawo korzystać z życia, na ile pozwalają im ich własne ograniczenia. Reszta świata ma obowiązek pomagać, akceptować i wspierać. Poruszający wpis.\nwww.martaimagda.wordpress.com 10 września 2019 15:35\nBardzo się cieszymy, że powstał ten materiał. Od lat współpracujemy i wspieramy!\nU nasteż można poczytać www.martaimagda.wordpress.com :-)\nKwadrans dla Ciebie 10 września 2019 17:29\nBardzo podoba mi się Twój post. Cieszę się, że ludzie poruszają tematy związane z niepełnosprawnością. Każda osoba niepełnosprawna jest taka sama jak osoba sprawna. Ma uczucia i marzenia.\nKarolina 10 września 2019 17:42\nświetnie napisane - ja swego czasu organizowałam akcję na swoim blogu o niepełnosprawności która może i nie była bardzo popularna, ale dużo wniosła do mojego zycia.\nSikorkowe Pasje 10 września 2019 18:58\nPiękna historia. Niesamowita, czekam na ciąg dalszy.\nAnonimowy 10 września 2019 20:24\nBardzo się cieszę że ktoś porusza temat niepełnosprawności bo często udajemy że nie zauważamy taki osób i ich problemów.\nMlodamamma 11 września 2019 18:17\nJa za każdym razem, kiedy widzę, że niepełnosprawni żyją tak, jakby nie mieli żadnych ograniczeń ze strony swojego ciała, to czerpie od nich motywację i siłę do działania ;)\nAleksandra Załęska 13 września 2019 12:38\nDobrze, że jest coraz więcej inicjatyw, które zachęcają niepełnosprawnych do pokazywania swojej pasji. Przecież to ludzie tacy jak my, wystarczy im tylko dać możliwość realizowania swoich zainteresowań\nRoksana www.kopanina.pl 17 września 2019 21:20\nNajpierw trafiłam na drugą część, teraz przeczytałam pierwszą i czekam na kolejną. Niesamowita historia.


Branding – Fabryka Marketingu\nBudowanie świadomości brandu to jedna z technik marketingowych, umożliwiająca efektywną sprzedaż produktów i wzrost zainteresowania świadczonymi przez daną firmę usługami. Zasadniczym celem strategii jest budowa pozytywnego wizerunku marki oraz stworzenie atrakcyjnego przekazu, który zostałby zapamiętany przez konsumentów.\nBranding – jak działa?\nNa efektywny branding składa się wiele komponentów, m.in. logo marki, nazwa firmy oraz hasło reklamowe. Każdy z nich powinien być oryginalny i spójny z pozostałymi elementami przekazu marketingowego danego przedsiębiorstwa. Branding sięga swoimi korzeniami okresu, kiedy symbole i piktogramy służyły ludziom jako narzędzie identyfikujące towar z jego twórcą. Oznaczenia były gwarantem wysokiej jakości sprzedawanego produktu. Dopiero w ubiegłym stuleciu branding stał się osobną dziedziną marketingu. Wiele osób sądzi, że pojęcie to związane jest jedynie z promocją danej usługi, inni natomiast uważają, że reklama to część procesu brandingowego. Niezależnie od sporów, budowanie świadomości marki przynosi korzyści, zarówno reklamodawcy, jak i klientom.


[riggowanie] SKRZYDLA ptaszka [3dsMax] - Videotutorials - Max3D.pl\n[riggowanie] SKRZYDLA ptaszka [3dsMax]\nBy SUPER_OkO, November 29, 2007 in Videotutorials\nSzybko sklecony tutek, mojego przepisu na temat riggowania skrzydla ptaszyszyska. Troche slaba kompresja, no ale pliczek nie wielki - chyba wszystko widac. Tutek opatrzony komentarzem, nawet moim wlasnym. Poznacie tu zagadnienia typu: Position, orientation constraint, splineIKcontrol, spring. Milej lektury.\nhttp://rs241l3.rapidshare.com/files/73084010/superwoko_skrzydlo_rigg.avi (compr - xvid, 58Mb, link bezposredni)\nw super kiepskiej jakosci Youtube, bez komentarza i przyspieszony\nZapraszam rowniez do mojego poprzedniego tutka na temat tworzenia panelu do kontroli twarzy\nsie zasysa ju :] dzieki macz za poświęcony czas!\noko jesteś spoko:D\nedit: no a repa nie moge jeszcze znowu dać :/\nPrawie kazde oko ino jest spoko ;) Dorzucilem wszystkie linki. Na youtubie mozecie sobie przejrzec jak to wszystko wyglada ogolnie a pozniej zassac w lepszej jakosci. Mam nadzieje, ze moje 3 godziny wyjete z zycia zeby to wszystko upiekszyc i skompresowac nie poszly na marne i komus sie to przyda.\nthx:D wlasnie zaczynam przygode z riggggowaniem:D:D i tutek jak z nieba spadl:D no ...moze z drzewa:D\nnagrany na szybciora bez zadnych bajerow rigg dloni.. filmik 5min [2mb] .. proponuje sciagnac go 3tys razy zeby mi moj rapid przez miesiac przechulal jeszcze innaczej wszystkie tuty przepadna FOR EWA .. slyszycie FOR ewaaaaaaaaaa..... i to za 10 dniiiii!!!! Ratujcie\nDodam jeszcze, ze to pseudo tut zrobiony na prosbe uzytkownikow forum. Bardziej on pokazuje zasade dzialania reaction menagera niz proces riggowania dloni. Wsumie ja bym nawet tego nie nazwal riggiem ale komus kto dopiero raczkuje w tych sprawach napewno sie przyda.\nspoko :) ściągam - dzięki\nZnalazłem rozwiązanie, potrzebuje tylko potwierdzenia czy nie jest przekombinowane i czy tak to trzeba bylo zrobic :)\nstworzylem kosc, zlinkowalem 2 zielone helpery (IK kosci skrzydla) do nowej kosci, pozniej jeden niebieski spline IK control helper przy samym poczatku skrzydla(z lewej na obrazku "1") zlinkowalem do pierwszej kosci skrzydla (poruszajac pierwsza koscia skrzydla helper stał w miejscu), nastepnie pierwszą kosc skrzydła zrobilem position constraint na nową kosc ktora stworzylem. Teraz jak ruszam nowa koscią cale skrzydlo rusza sie i zachowuje swoja animacje i wlasciwosci IK i spline IK controls.\npost przed edycją\nDzieki za tutorial, jest genialny! Mam tylko jedno pytanko:\nTutorial wykonalem krok po kroku i wszystko wyszlo super, ale przy probie polaczenia skrzydla do innej kosci, tak zebym przesuwajac ją przesuwal cale skrzydlo natrafiłem na powarzne problemy:\n1: stworzylem kosc (wybrana na obrazku) i przylaczylem poczatkowa kosc skrzydla narzedziem linkujacym do nowej kosci. efekt widoczny na obrazku "2" , zielone helpery nie podarzaja za kością, niebieski przy poczatku skrzydla tez.\n3: na tym obrazku dolączylem zielone helpery do tej samej kosci narzedziem linkujacym, ale teraz 2 niebieskie pointy stworzone przez spline IK control stoja w miejscu.\n4: dolączylem oba niebieskie helpery, wszystko porusza sie poza jednym niebieskim helperem, cokolwiek zrobie dalej z tego miejsca pogarsza sytuacje :/\nJak dołączyc skrzydło z tego tutoriala do reszty szkieletu ciała? tak zeby poruszajac calym cialem skrzydlo ladnie za nim podarzalo, zachowując wszystkie swoje własciwosci(IK, spline IK controls).\nEdited April 26, 2009 by PiotrAdamczyk\nWitam. Nic nie przekombinowales, czyli Tak - tak to wlasnie miales zrobic ;)\nDzieki za komentaze.. i pozdrawiam.\nhttp://rs241l3.rapidshare.com/files/...zydlo_rigg.avi (compr - xvid, 58Mb, link bezposredni)\ndasz rade super_oko zuploadowac ten tutek? za niedlugo bede mial robil skrzydla i przydaloby mi sie to cholernie, pozdrawiam\nPozwoliłem sobie wrzucić tego tutoriala na MF, w razie czego, jedno słowo i go usuwam :-)\nMam jedno pytanie. zrobilem wszystko jak w tutku i napotkalem problem. kiedy zaczalem position constrantem przylaczac na koncu kosci od pior to przy ostatnim helpery cos sie dzieje nie tak. jak czubek kosci przylaczam do prawego hhelpa jest ok, ale dolczam potem do prawego to spline sie wygina i nic nie moge z tym zrobic


MEN: Zdalne lekcje mogą być skrócone do 30 minut. | Infoprzasnysz\nMEN: Zdalne lekcje mogą być skrócone do 30 minut.\nOd 8 września lekcje w szkołach, gdzie prowadzone jest zdalne nauczanie mogą zostać skrócone do 30 minut. Dodatkowo, indywidualne nauczanie może odbywać się bez bezpośredniego kontaktu nauczyciela z uczniem.\nWedług Ministerstwa Edukacji Narodowej należy pamiętać, że podstawowy wymiar czasu trwania godziny lekcyjnej to 45 minut. Od 8 września jest możliwość ich skrócenia do 30 minut. Ma to pomóc w dostosowaniu czasu trwania zajęć edukacyjnych do prowadzenia ich za pomocą różnych metod i technik kształcenia oraz indywidualnych potrzeb danej placówki edukacyjnej.\nW związku z pandemią koronawirusa indywidualny tok nauczania może zostać prowadzony bez tak zwanego bezpośredniego kontaktu ucznia z nauczycielem. Długość takich zajęć może trwać od 30 do 60 minut. W tym celu Dariusz Piontkowski, minister edukacji podpisał dwa rozporządzenia. Jedno z nich zmieniające rozporządzenie w sprawie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego dzieci i indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży, zaś drugie zmieniające rozporządzenie w sprawie indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży.\n– Konieczność nowelizacji rozporządzeń wynika z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa dzieciom objętym indywidualnym obowiązkowym rocznym przygotowaniem przedszkolnym oraz dzieciom i młodzieży objętych indywidualnym nauczaniem w czasie pandemii. W roku szkolnym 2020/2021 zajęcia te nie muszą odbywać się w bezpośrednim kontakcie z nauczycielem lub nauczycielami. Z wnioskiem w tej sprawie muszą zgłosić się do dyrektora przedszkola/szkoły rodzice dziecka lub ucznia albo pełnoletni uczeń – poinformowało ministerstwo.\nW rozporządzeniu wskazano na to, że zdalny tryb indywidualnego nauczania może zostać rozpoczęty na wniosek rodzica, jego opiekuna prawnego, pełnoletniego ucznia lub dyrektora placówki oświatowej do której on uczęszcza.


Czy należy korzystać z internetowych ofert dla kulturystów? | Centrum medyczne Greens Norton\nZdecydowanie obecnie zażywanie różnego rodzaju preparatów, które pomagają w funkcjonowaniu organizmu podczas intensywnego wysiłku fizycznego.\nNa pewno należy zwracać uwagę na to, jakie preparaty nam są niezbędne, jeśli chcemy poprawić własny wygląd czy zwiększyć wydajność podczas treningu. Wiele osób korzysta po preparaty tego rodzaju, bowiem okazują się one naprawdę efektywne. Odżywki te, jak activlab bcaa xtra są polecane ludziom, które bardzo intensywnie trenują na siłowni. Nie da się ukryć, iż dzięki tym preparatom wolno naprawdę zwiększyć kondycję organizmu. Oczywiście, należy przestrzegać pewnych zasad – dobrze wybierać tylko wypróbowane i cenione przez sportowców środki, które wspomagają działanie naszego organizmu.\nJeśli zdecydujemy się na zakup preparatów, które są dostępne w wielu miejscach nie tylko w Internecie, lecz także w stacjonarnej sprzedaży to warto ciągle zwrócić uwagę na to, lub nasze zamówienie jest adekwatne do otrzymanego towaru. Ma to istotne znaczenie zwłaszcza w wypadku sprzedaży wysyłkowej – w wyniku różnych błędów możemy ulec pomyłce, jaką może zostać groźna w skutkach.\nChociaż dużo ludzi pośród osób, jacy sięgają po odżywki dla sportowców zażywa parę preparatów, to jednakże dla niektórych nie wszelkie środki takiego rodzaju są odpowiednie. Należy wybierać odżywki odpowiednio do efektu, na uzyskaniu jakiego najbardziej nam zależy (-> tutaj). Na przykład activlab bcaa xtra wspiera regenerację organizmu po treningu, co jest istotne szczególnie dla osób, które poddają się niezwykle męczącemu wysiłkowi.\nSkoro zależy nam na zwiększeniu naszej wydajności lub zwiększeniu masy mięśniowej to na pewno warto kupić inne preparaty, również osiągalne w sklepach online a także w stacjonarnych punktach sprzedaży tych towarów.\nPosted in Bez kategoriiTagged sport, sposób


Informatyzacja w ochronie zdrowia – Rada Dialogu Społecznego\nNa posiedzeniu Podzespołu problemowego ds. ochrony zdrowia RDS w dniu 13 lutego 2o18 roku dyskutowano o przygotowaniach do obowiązkowego stosowania elektronicznej dokumentacji medycznej w polskich placówkach ochrony zdrowia.O szczegółowej koncepcji Elektronicznej Dokumentacji Medycznej opowiedział Wojciech Górnik Zastępca Dyrektora ds. Informacji i Współpracy z Regionami w Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia. E-dokumentacja ma ułatwić zbieranie informacji o pacjencie oraz wymianę danych pomiędzy podmiotami leczniczymi. Z założenia pacjent przestaje być nośnikiem informacji, to system ma za zadanie zbierać informacje o pacjencie.\nData wdrożenia e-dokumentacji coraz bliżej.


Koszulka męska - Vintage rok 1978 - IdeaShirt\nVintage rok 1978 koszulka męska\nKoszulka męska Vintage rok 1978 - 24. czerwca urodziła się 35-milionowa obywatelka Polski. Może byłaś nią właśnie Ty? Jeśli nie, to pamiętaj że jesteś równie ważnym członkiem społeczeństwa i bez jakiegokolwiek krępowania się ogłoś światu, że przyszłaś na niego w 1978 r. Koszulka vintage stworzona została z myślą o wszystkich ludziach, którzy pierwszy raz zobaczyli swoją mamę właśnie w tym roku. Wśród produktów dostępnych w ofercie sklepu online znajdziesz także bluzy z nadrukiem, które podobnie jak t-shirt kupisz w wybranym przez siebie kolorze. Odzież wykonana jest z wysokiej jakości bawełny, a wyjątkowa grafika nawiązuje do oldskulowego klimatu i przywołuje atmosferę tamtych czasów. Jeśli tęsknisz za latami 70., zamów retro koszulkę z dostawą do domu i ciesz się nią już za kilka dni. Potrzebny Ci pomysł na prezent dla kolegi, który przywitał Ziemię w tym samym roku? Chcesz mu sprawić naprawdę fajną niespodziankę, bo bardzo go lubisz? Jeśli tak się składa, że przy okazji jest miłośnikiem stylu retro, to bluza z kapturem będzie doskonałym wyborem w jego przypadku. Jesteś przekonany, że woli proste fasony ubrań z długim rękawem? Możesz być spokojny, bo w naszym sklepie znalazło się miejsce również dla tego produktu. W 1978 r. w Emilcinie podobno wylądowało UFO, wszyscy to wiedzą, nikt prawie nie widział. Czary jakieś. Czy tak faktycznie było, nie wiadomo, natomiast jedno jest pewne - na świat przyszedłeś Ty albo ktoś Ci bliski i na tym się dzisiaj skupiamy. Zapoznaj się z ofertą i wybierz coś idealnego, co uszczęśliwi Ciebie albo Twojego przyjaciela. Materiałowa torba z nadrukiem to przydatny produkt, który sprawdzi się nie tylko podczas zakupów, ale przy każdej okazji, w której niespodziewanie potrzebować będziesz dodatkowego miejsca do przechowywania. Kochasz modę lat 70. i podoba Ci się cały styl z nimi związany, zarówno jeśli chodzi o muzykę, filmy czy wyposażenie mieszkań? Chociaż urodziłeś się na koniec tamtej dekady i tak naprawdę dorastałeś już w latach 80., to duch jej stale Ci towarzyszy? Pokaż to zakładając naszą koszulkę albo bluzę.


Ala Tracz zawojuje Europę teledyskiem I'll Be Standing! Data premiery TYLKO U NAS - ESKA.pl\nAla Tracz zawojuje Europę teledyskiem I'll Be Standing! Data premiery TYLKO U NAS\nAutor: TVP Ala Tracz zawojuje Europę teledyskiem I'll Be Standing! Data premiery TYLKO U NAS\nI'll Be Standing, to tytuł piosenki, którą tej jesieni nucić będą mieszkańcy Europy! Oficjalnie jest to utwór, z którym Polska walczy o trzecie z rzędu zwycięstwo na Eurowizji Junior. Wykonawczyni, czyli Ala Tracz, zdradziła nam, kiedy pojawi się teledysk do eurowizyjnego singla! Przekonajcie się już teraz i zapiszcie w kalendarzach!\nAla Tracz - piosenka na Eurowizję Junior 2020 już niebawem będzie w głowach mieszkańców wielu zakątków Europy. I'll Be Standing, bo tak się nazywa piosenka Polski na Eurowizję Junior, to melodyjny utwór, z chwytliwym refrenem i z mocnym, motywacyjnym przekazem. To numer, za sprawą którego autorzy przekonują, że trzeba cieszyć się każdym dniem i żyć na sto procent. Najważniejsze, by się nie poddawać w spełnianiu marzeń i zawsze, nawet w trudnych momentach, dzielić się pozytywną energią. Za tekst I'll Be Standing odpowiada Sara Chmiel-Gromala, czyli prywatnie żona Andrzeja Gromali, którego znacie pod pseudonimem Gromee. Krakowski producent swoją drogą jest producentem tego utworu. Wersja na żywo\nAla Tracz - wiek, Eurowizja, rodzice, The Voice, piosenki, Instagram. Kim jest …\nAla Tracz teledysk I'll Be Standing - data premiery\nAla Tracz już 29 listopada stanie na eurowizyjnej scenie, by powalczyć o trzecie z rzędu zwycięstwo na Eurowizji Junior 2020. Zanim to się stanie słuchacze w Europie będą mogli obejrzeć teledysk utworu I'll Be Standing. Już można się zastanawiać, czy będzie równie popularny, co klip utworu Superhero. Przypomnijmy, że wideo Viki Gabor, w zaledwie 15 godzin od premiery, wyświetlono blisko 200 tysięcy razy. Odtworzenia te nie pochodziły tylko od Polaków, ale również wielu fanów Eurowizji Junior z zagranicy. Czy teledysk I'll Be Standing będzie równie popularny, co Superhero? Dowiemy się od 10 października. Właśnie wtedy, jak zdradziła nam Ala Tracz, TVP zaplanowało premierę jej muzycznego obrazka.\nAla Tracz, czyli reprezentantka Polski na Eurowizji Junior 2020, odpowiedziała na nasze pytania. Już niebawem poznacie więcej szczegółów związanych z jej występem podczas wyjątkowej odsłony Konkursu Piosenki dla Dzieci.\nEurowizja Junior 2020 - czy Polska wygra trzeci raz z rzędu?\nTAK, JESTEŚMY NAJLEPSI\nCIĘŻKO BĘDZIE, ALE ZOBACZYMY


Wczasopielgrzymka - Parafia pw. św. Michała Archanioła\nW dniach od 25 do 31 sierpnia już po raz trzeci odbyła się wczasopielgrzymka nad Bałtykiem.\nPierwszy dzień był do własnej dyspozycji naszych „kolonistów”. Była to okazja na przywitanie się z Morzem Bałtyckim.\nDrugiego dnia udaliśmy się na Żuławy. Zwiedziliśmy tam Muzeum Żuławskie w Nowym Dworze Gdańskim. Mieliśmy tam okazję poznać historię tego terenu oraz zagadnienia związane z osadnictwem i tworzeniem systemów odwadniających. Następnie udaliśmy się do Cyganka (Żelichowa). Tam nawiedziliśmy cmentarz Jedenastu Wsi, Kościół św. Mikołaja oraz dom podcieniowy – Mały Holender. Skosztowaliśmy tam również tradycyjnej kuchni żuławskiej. Kolejnym punktem naszej wycieczki była miejscowość Drewnica, gdzie obejrzeliśmy ostatni zachowany wiatrak, będący śladem żuławskiej Holandii. Naszą wycieczkę zakończyliśmy w Gdańskiej Głowie – historycznej twierdzy – zabytkowej śluzie wybudowanej w ramionach Wisły Gdańskiej i Szkarpawy.\nTrzeciego dnia udaliśmy się na Półwysep Helski. Tam zwiedziliśmy Juratę, gdzie z molo mogliśmy podziwiać Zatokę Pucką. Następnie udaliśmy się do Helu. Zobaczyliśmy tam Cypel Helski, baterie lotnicze z czasów II Wojny Światowej, a także latarnię. Ten dzień zakończyliśmy radosnym spotkaniem integracyjnym.\nCzwartego dnia udaliśmy się do Gdańska. Poznaliśmy tam historię tego wyjątkowego miejsca. Tutaj zwiedziliśmy Katedrę w Oliwie, wysłuchaliśmy koncertu organowego oraz podziwialiśmy piękny Park Oliwski. Z Góry Gradowej zobaczyliśmy panoramę miasta. Następnie udaliśmy się na Starówkę. Nasz pobyt zakończyliśmy mszą świętą w kościele św. Brygidy, gdzie mogliśmy także podziwiać przepiękny bursztynowy ołtarz.\nPiąty dzień był do dniem własnej dyspozycji. Większość czas spędziła na plaży łapiąc promienie słoneczne oraz kąpiąc się w naszym pięknym morzu. Ten dzień zakończyliśmy wspólnym ogniskiem.\nSzóstego dnia udaliśmy się na Kaszuby. Tam odwiedziliśmy Skansen we Wdzydzach Kiszewskich. W budynku starej szkoły poznaliśmy podstawy języka kaszubskiego, a z kolei w najstarszym budynku skansenu poznaliśmy tajniki powstawania kaszubskiej tabaki. Następnie z perspektywy statku podziwialiśmy Jezioro Wdzydzkie. Potem udaliśmy się do Kościerzyny. Poznaliśmy tam historię tego kaszubskiego miasta oraz odwiedziliśmy Sanktuaria: Matki Bożej Kościerskiej Królowej Rodzin oraz Matki Bożej Bolesnej.\nSiódmego – ostatniego dnia udaliśmy się do Władysławowa. Tam modliliśmy się podczas mszy świętej o szczęśliwy powrót do domów. Był także czas na ostatnie plażowanie oraz zakupy pamiątek.