ⓘ Członkowie Białoruskiego Związku Kobiet .. Informacje | Co t\nⓘ Członkowie Białoruskiego Związku Kobiet ..\nDom Polski powstał w 1996 jako placówka okręgowego Związku Polaków na Białorusi kierowanego przez Jerzego Żurawowicza. Jego zadaniem było umożliwienie wszechstronnego rozwoju polskiej mniejszości mieszkającej w Mohylewie oraz na Mohylewszczyźnie – głównie pod względem znajomości języka i kultury polskiej – oraz przybliżenie polskiej kultury Białorusinom. W 1998 powołano do życia dziecięcy teatr pod kierownictwem Ireny Dmochowskiej, powstał również: Klub Młodzieżowy "Nowa Fala", Klub Kobiet oraz drużyna harcerska. W Klubie Video można było obejrzeć filmy w języku polskim. W tym samym roku r ...\nHanna Alaksandrauna Apiet – białoruska polityk, w latach 1997–2000 członkini Rady Republiki Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji.\nMistrzostwa świata w hokeju na lodzie mężczyzn – coroczny turniej międzynarodowy w hokeju na lodzie mężczyzn, organizowany przez Międzynarodową Federację Hokeja na Lodzie. Po raz pierwszy odbył się podczas letnich igrzysk w Antwerpii. Jest to najważniejszy z dorocznych turniejów hokejowych na świecie. W 1908 roku powstał podmiot zajmujący się organizacją mistrzostw świata w hokeju – Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie dalej IIHF. Prekursorem mistrzostw świata były mistrzostwa Europy, które po raz pierwszy odbyły się w 1910 roku. Za pierwsze mistrzostwa świata w hokeju na lodzie uważa ...\nŚwiadkowie Jehowy w Izraelu – społeczność wyznaniowa w Izraelu, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2019 roku 1879 głosicieli należących do 32 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2019 roku zebrało się 3166 osób. Biuro Oddziału koordynujące działalność Świadków Jehowy w Izraelu oraz Świadków Jehowy w Autonomii Palestyńskiej znajduje się w Tel Awiwie.\nⓘ Członkowie Białoruskiego Związku Kobiet\nDeputowanych, członkini prezydium Stolińskiego Rejonowego Oddziału Białoruskiego Związku Kobiet 27 października 2008 roku została deputowaną do Izby Reprezentantów\nod 1976 roku była członkiem Związku Dziennikarzy ZSRR, od 1983 roku Związku Pisarzy ZSRR, od 1989 roku białoruskiego PEN - Centrum. Jej książki ukazały\nin. Związku Białoruskiego oraz takich organów prasowych jak Niwa i Czasopis. Dla ośrodka tego ważnym jest problem suwerenności państwa białoruskiego a\nkierowników Białoruskiego Towarzystwa Ofiar Wojny i Białoruskiego Wydawnictwa Wydawniczego. W 1921 roku wszedł w skład tajnego Białoruskiego Komitetu Państwowego\nwielu organizacji białoruskich w tym najważniejszych : Białoruskiego Instytutu Gospodarki i Kultury styczeń 1937 r. Białoruskiego Komitetu Narodowego\nDom przygotowywał polską młodzież do podjęcia studiów na uczelniach RP. Członkowie ZPB zbierają się w Mohylewie na corocznym opłatku wigilijnym oraz z okazji\ndyplomy filologów - wykładowców języków białoruskiego rosyjskiego i polskiego. Matka została przyjęta do Związku Pisarzy ZSRR w 1934 roku, ojciec w 1935\nprzewodnicząca Związku Polaków na Białorusi. Urodziła się w polskiej rodzinie Czesława i Henryki Borys, zamieszkującej na obszarze Białoruskiej SRR, późniejszej\nzastępca głównego lekarza w szpitalu. Należał do KPZR. Pod wpływem idei białoruskiego odrodzenia narodowego przełomu lat 80. i 90. opuścił tę partię. 16 maja\nZałogę obozu stanowili członkowie 4 Kompanii 13. Białoruskiego Batalionu Policyjnego SD, ze składu kolaboracyjnej Białoruskiej Policji Pomocniczej. Ocenia\npowołanie Białoruskiego Towarzystwa Naukowego, związków zawodowych, białoruskiego sądownictwa, Ligi Kobiet czy zezwolenie na wywieszanie białoruskich flag\nzatem oficjalne wyniki nie muszą odzwierciedlać rzeczywistego poparcia białoruskiego społeczeństwa dla kandydatów. Wieczorem 19 marca 2006 roku Alaksandr\nkształtuje się elita kulturalna i polityczna rozpowszechniająca ideę narodu białoruskiego W roku 1902 Wacław Iwanowski powołuje Białoruską Partię Rewolucyjną\nwielu organizacji białoruskich w tym najważniejszych: Białoruskiego Instytutu Gospodarki i Kultury styczeń 1937 r. Białoruskiego Komitetu Narodowego\nzastępczyni dowódcy drugiej Ochotniczej Legii Kobiet OLK przy dowództwie Frontu Litewsko - Białoruskiego Na tym stanowisku, 22 maja 1920 roku, Naczelny\nObwodowego Komitetu Wykonawczego. Od 1996 roku była przewodniczącą Białoruskiego Związku Kobiet w obwodzie mohylewskim. 13 stycznia 1997 roku została członkinią\nkieruje Irina Dubrowina. Rosyjscy członkowie Komisji Polskiej stowarzyszenia Memoriał są pierwszymi obywatelami byłego Związku Radzieckiego, którzy oficjalnie\nna kobietach Wkrótce po rozpoczęciu niemieckiej okupacji na terenach przedwojennego województwa nowogródzkiego zaczęły powstawać struktury Związku Walki\npierwszego Białoruskiego Kongresu Młodzieży głosował przeciwko uczestnictwu przedstawicieli Lambdy Białoruś w obchodach. W marcu 2002 białoruskie media opublikowały\nArmii dom polski w mohylewie wiata Nowogrdek mistrzostwa świata w hokeju na lodzie mężczyzn świadkowie jehowy w izraelu okręg nowogródek armii krajowej kategoria:członkowie białoruskiego związku kobiet Jehowy Okrg Polski członkowie białoruskiego związku kobiet Izraelu hanna apiet hokeju Apiet Hanna Apiet lodzie wiadkowie Jehowy w Izraelu Mistrzostwa wiadkowie mczyzn Dom Polski w Mohylewie Krajowej Mohylewie Hanna


Zasoby Ludzkie i Bezpieczeństwo - Komisja Europejska\nZasoby Ludzkie i Bezpieczeństwo\nOur activities Vår verksamhet\nEmerytura i wcześniejsza emerytura Pytania i odpowiedzi Jak jest finansowana emerytura urzędników ? Co miesiąc urzędnicy płacą składkę potrącaną z ich pensji (aktualnie wynosi ona 11,3 proc.), która pozwala im, na określonych zasadach, uzyskać uprawnienia emerytalne. Jakie warunki musi spełnić urzędnik, aby uzyskać prawo do emerytury ?\nUrzędnik musi przepracować okres co najmniej 10 lat (świadczenia są wypłacane dopiero po osiągnięciu wieku emerytalnego); lub\nmusi ukończyć 63 lata (art. 77 Regulaminu pracowniczego) niezależnie od długości stażu pracy. Jaka jest maksymalna kwota emerytury?\nKwota emerytury wynosi 70 proc. ostatniego wynagrodzenia podstawowego. Za każdy rok pracy urzędnik zyskuje prawo do 1,90 proc. ostatniego wynagrodzenia podstawowego (art. 77), czyli po 10 latach pracy urzędnik osiągający wiek emerytalny ma prawo do 19 proc. swojego ostatniego wynagrodzenia podstawowego.\nW jakim wieku urzędnik może przejść na emeryturę?\na) Urzędnik może przejść na emeryturę automatycznie ostatniego dnia miesiąca, w którym kończy 65 lat, b) lub na własny wniosek, po ukończeniu 63 lat (art. 52 Regulaminu pracowniczego).\nW odniesieniu do urzędników, którzy byli już zatrudnieni 1 maja 2004 r. (data wejścia w życie nowego Regulaminu pracowniczego) obowiązują przepisy przejściowe, między innymi: Urzędnicy, którzy w dniu 1 maja 2004 r. mieli 50 lat lub więcej bądź przepracowali 20 lat lub więcej, są uprawnieni do emerytury za wysługę lat z chwilą osiągnięcia wieku 60 lat. Urzędnicy, którzy w dniu 1 maja 2004 r. mieli od 30 do 49 lat, są uprawnieni do emerytury za wysługę lat z chwilą osiągnięcia wieku od 60 lat i 2 miesięcy do 62 lat i 8 miesięcy (szczegółowa tabela w art. 22 załącznika XIII do Regulaminu pracowniczego). Czy urzędnikowi przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury?\nUrzędnicy, którzy chcą przestać pracować przed osiągnięciem „normalnego” wieku emerytalnego (63 lata lub mniej w przypadku osób, które były urzędnikami przed 1 maja 2004 r.), osiągnęli wiek co najmniej 55 lat i przepracowali 10 lat, mogą wybrać przejście na wcześniejszą emeryturę. W takich przypadkach urzędnik traci część nabytych uprawnień a emerytura zostaje obniżona o 3,5 proc. za każdy rok różnicy między wiekiem w chwili zakończenia pracy a wiekiem, jaki oficjalnie musieliby osiągnąć, aby uzyskać prawo do emerytury (art. 9 ust. 1 załącznik, VIII).\nCo oznacza wcześniejsza emerytura bez obniżenia świadczeń emerytalnych?\nW oparciu o obiektywne kryteria i procedury ustalone przez Komisję organ powołujący może podjąć decyzję, zgodnie z którą, w interesie służby, w stosunku do bardzo ograniczonej liczby osób nie zostanie zastosowana obniżka w wysokości 3,5 proc. Łączna liczba urzędników, którzy przechodzą na wcześniejszą emeryturę bez wspomnianej obniżki, nie może rocznie przekroczyć 10 proc. łącznej liczby urzędników wszystkich instytucji, którzy w poprzednim roku przeszli na „normalną” emeryturę zgodnie z art. 52 Regulaminu pracowniczego (art. 9 ust. 2, załącznik VIII).\nIlu urzędników może skorzystać z możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczeń emerytalnych? Od 2004 r. łączna liczba osób, które przeszły na emeryturę w ten sposób wynosi 387 urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony, w tym 227 urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony w Komisji Europejskiej. (Średnio 38 osób rocznie w Komisji.)\nW roku 2010 przewidziano 49 miejsc, które zostaną przyznane po przeanalizowaniu z punktu widzenia interesu służby około 200 kandydatur zgłoszonych w Komisji. Ostatnia aktualizacja:06/01/2012 | Początek strony


zabawy ekologiczne » Inteligentne Zabawy. Zabawy z dziećmi.\nArchiwum dla tag�w » zabawy ekologiczne « Artystyczna pasja\n01 Cze 2012 by gojaa Kasza manna, kus-kus…naturalne surowce, których pełno w każdej kuchni + dziecięca wyobraźnia. Zabawa, którą dziś wypróbowałam z własną córcią. Niby nic oryginalnego, ale nie o oryginalność, ale frajdę chodzi!\n– kasza manna/kus-kus, albo inne naturalne ‚tworzywo’\n– tacka- najlepiej z ciemnym dnem (ewentualnie może być prostokątna blacha do ciasta- tylko należy wyłożyć ją ciemnymi kartkami)\n– pędzelki, słomki i inne gadżety\nNa tackę wysypujemy kaszę. I dalej reguły wyznaczają dzieci…. Można malować pędzelkiem, palcem (suchym/mokrym), można spróbować dmuchać na kaszę przez słomkę i tworzyć zamierzone wzory…Przesypywanie kaszy też można włączyć w zabawę…Im więcej pomysłów tym lepiej.\nZabawa jest prosta i zainteresuje siedzącego niemowlaczka oraz dziecko szkolne. Jest doskonałą okazją do stymulowania zmysłu dotyku, koordynacji ręka-oko, uczy koncentrować wzrok na wykonywanej czynności, precyzji ruchów. Włączenie do zabawy dmuchania w słomkę jest też doskonałym treningiem aparatu artykulacyjnego.\nWykonywane czynności wyciszają dziecko oraz (co ważne) uczą delikatności, włączania procesów hamowania (zbyt szybkie, szarpane ruchy psują efekt artystyczny). Dzieciom podoba się również możliwość rozpoczynania wszystkiego od nowa- wystarczy umiejętne potrząśnięcie tacką i znów mają ‚czystą kartę’.\nTags: bodźce, ćwiczenie paluszków, dwulatek, dzieci, dziecko, dziecko szkolne, dziecko w wieku przedszkolnym, inteligencja dziecka, inteligentna zabawa, inteligentne dziecko, jak ćwiczyć koncentrację uwagi, koncentracja uwagi, koncnentracja uwagi, kreatywność dziecka, maluch, niemowlę, prosta zabawa, przedszkolak, rysowanie, stymulowanie, stymulowanie zmysłów, twórczość dziecka, w co się bawić, w co się bawić z dwulatkiem, wczesna edukacja, wczesne wspomaganie, wspieranie rozwoju, wzmacnianie koncentracji uwagi, zabawa w domu, zabawy artystyczne, zabawy ekologiczne, zabawy logopedyczne, zabawy manualne, zabawy wyciszające, zabawy z dzieckiem\tKomentowanie wy??czone


Ebound Bluza peacoat - MODNAPOLKA.pl\nTuesday, 31 March 2020 Dzieci Odzież Bluzy i swetry Bluzy Ebound Bluza peacoat\nEbound Bluza peacoat\nEbound Bluza peacoat Promocje w Zalando.pl | Materiał: 65% poliester, 35% bawełna | Promocje teraz Darmowa wysyłka\n249.90 zł Tommy Hilfiger - Bluza dziecięca 128-176 cm - granatowy Bluza dziecięca z kolekcji Tommy Hilfiger. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Prosty fason. - Okrągły dekolt. - Miękko wyściełany model. - Wykończenie ze ściągacza. - Model z nadrukiem. - Długość rękawa: 47 cm. - Szerokość pod pachami: 35 cm. - Długość: 48 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 128 cm. Wzór: nadruk Kaptur: bez kaptura Skład: Materiał zasadniczy: 28 % Poliester, 72 % Bawełna, Ściągacz: 3 % Elastan, 97 % Bawełna ID produktu: 4901-BLG001 Kod producenta: KG0KG04834\n219.90 zł Guess Jeans - Bluza dziecięca 118-175 cm - morski Bluza dziecięca z kapturem z kolekcji Guess Jeans. Model wykonany z gładkiej dzianiny. - Prosty fason. - Rękawy wykończone ściągaczem. - Wsuwana kieszeń. - Model z kapturem. - Dolna krawędź wykończona ściągaczem. - Długość rękawa(mierzona od kaptura): 56 cm. - Długość: 55 cm. - Szerokość pod pachami: 41 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 125-135 cm. Wzór: gładkie Materiał: bawełna Kaptur: z kapturem Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 4901-BLB01B Kod producenta: H01J03.K8D80\n229.90 zł 299.90 zł Tommy Hilfiger - Bluza dziecięca 128-176 cm - granatowy Bluza dziecięca z kolekcji Tommy Hilfiger. Model wykonany z gładkiej dzianiny. - Prosty fason. - Okrągły dekolt. - Wykończenie ze ściągacza. - Model z lampasami. - Długość rękawa(mierzona od dekoltu): 57 cm. - Długość: 50 cm. - Szerokość pod pachami: 40 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 128 cm. Wzór: gładkie Kaptur: bez kaptura Skład: 35 % Bawełna, 65 % Poliester ID produktu: 4910-BLB02T Kod producenta: KB0KB05067\n299.90 zł Tommy Hilfiger - Bluza dziecięca 128-176 cm - granatowy Bluza dziecięca z kapturem z kolekcji Tommy Hilfiger. Model wykonany z dzianiny z aplikacją. - Prosty fason. - Obniżona linia ramion. - Wykończenie ze ściągacza. - Model z aplikacją. - Długość rękawa(mierzona od kaptura): 54 cm. - Szerokość pod pachami: 36 cm. - Długość: 41 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 128 cm. Wzór: aplikacja Materiał: bawełna Kaptur: z kapturem Skład: Materiał zasadniczy: 35 % Bawełna, 65 % Poliester, Ściągacz: 34 % Bawełna, 2 % Elastan, 64 % Poliester ID produktu: 4901-BLG02P Kod producenta: KG0KG05042\n54.99 zł Bluza z kapturem bonprix niebieski oceaniczny Świetna bluza z kapturem w modnych kolorach, z nadrukiem z przodu i na rękawach.\n249.90 zł Tommy Hilfiger - Bluza dziecięca 98-176 cm - granatowy Bluza dziecięca z kolekcji Tommy Hilfiger. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Prosty fason. - Rękawy wykończone ściągaczem. - Okrągły dekolt. - Model z nadrukiem. - Dolna krawędź wykończona ściągaczem. - Długość rękawa: 37 cm. - Długość: 41 cm. - Szerokość pod pachami: 34 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 98 cm. Wzór: nadruk Kaptur: bez kaptura Skład: Materiał zasadniczy: 70 % Bawełna, 30 % Poliester, Ściągacz: 97 % Bawełna, 3 % Elastan ID produktu: 4901-BLB001 Kod producenta: KB0KB05474


Tusze oryginalne do drukarek Brother | TUSZKOM Kraków\nCzarny (15) Czarny, niebieski, czerwony, żółty (5) Czerwony (magenta) (13) Niebieski (cyan) (14) Żółty (yellow) (13)\nTusze oryginalne do drukarek Brother\nOryginalne tusze do drukarek Brother doskonale sprawdzą się w warunkach domowych, biurowych oraz profesjonalnych drukarniach. Wybierając tusz z naszego bogatego asortymentu, otrzymujesz gwarancję najwyższej jakości w niskiej cenie.\nTusz oryginał Brother LC525XL niebieski\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 1300 stron. Pojemność: 11,5 ml.\nTusz oryginał Brother LC525XL czerwony\nTusz oryginał Brother LC525XL żółty\nTusz oryginał Brother LC3619XL czarny\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 3000 stron. Pojemność: 60 ml.\nTusz oryginał Brother LC985 czerwony\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 260 stron. Pojemność: 4,8 ml.\nTusz oryginał Brother BT5000 niebieski\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 5000 stron. Pojemność: 48,8 ml.\nTusz oryginał Brother BT5000 czerwony\nTusz oryginał Brother BT5000 żółty\nTusz oryginał Brother LC223 niebieski\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 550 stron. Pojemność: 5,9 ml.\nTusz oryginał Brother BT-D60 czarny\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 6500 stron. Pojemność: 108 ml.\nTusz oryginał Brother LC223 żółty\nTusz oryginał Brother LC529XL czarny\nTusz do drukarki Brother. Wydajność: 2400 stron. Pojemność: 44,1 ml.\nOryginalne tusze do drukarek Brother – wydajność i doskonały wydruk\nWspółpracujemy z czołowymi producentami, którzy dostarczają nam wyłącznie wyselekcjonowane produkty. Oferujemy oryginalne tusze o intensywnych barwach, wykonujące idealne wydruki niezależnie od modelu drukarki.\nDbamy o sprostanie wszelkim wymaganiom klienta, dostarczając produkt maksymalnie dopasowany do potrzeb. Nasze tusze są kompatybilne i bezpieczne dla wszystkich modeli urządzeń drukujących marki Brother.


Brak komentarzy do Sekret FreudaRecenzje Michał Budak 16 grudnia 2008 22 lipca 2011 kryminał, kryminał historyczny, seryjny morderca, spisek, thriller\nJeszcze chyba nad kupnem żadnej książki się tyle nie zastanawiałem, jak w przypadku tego dzieła Jeda Rubenfelda. Z jednej strony pociągało mnie ogromne zainteresowanie osobą Freuda i jego koncepcjami, a z drugiej strony bałem się, czy aby czasem nie jest to zwykła powieść, który nazwiskiem wiedeńskiego psychiatry przyciąga takich fascynatów jak ja. Jednak kiedy wziąłem do ręki tę książkę, moje obawy zostały rozwiane. Okazało się, że autor pisał pracę magisterską o Freudzie, przez co doszedłem do wniosku, że skoro się na tym zna, to warto dać mu szansę, bo może rzeczywiście napisał to pod wpływem pasji, a nie komercyjnego pędu. Ten drugi zarzut jest zresztą nieuzasadniony, bowiem oryginalny tytuł brzmi „The Interpretation of Murder”, co u nas przetłumaczono na bardziej chwytliwy tekst.\nKsiążka jest misternym połączeniem fikcji z faktami historycznymi. Jest to konfabulacyjne wypełnienie luki w biografii Freuda- w 1909 roku przybył on do USA, aby wygłosić kilka wykładów w Worcester. Mimo iż pobyt zakończył się sukcesem w postaci honorowego doktoratu tamtejszej uczelni, Freud z niewiadomych powodów znienawidził Amerykę, a jej mieszkańców nazywał “dzikusami”. Rozważając, co mogło tak zrazić Freuda do Stanów, nasz autor stworzył całkiem ciekawą historyjkę.\nW rezydencji Barmolal zostaje znaleziona martwa, naga kobieta. Kilka dni później ktoś próbował zamordować młodą dziewczynę z bogatego domu, która w wyniku szoku straciła mowę i pamięć. Próbuje jej pomóc doktor Younger, zafascynowany teoriami Freuda, którym się opiekuje w czasie jego pobytu w USA. Powoli, do spółki z detektywem Littemore’em odkrywa on karty bardzo interesującej zagadki…\nMuszę przyznać, że początek mnie nie porwał- pierwsze sto stron było na wysokim poziomie pod względem przedstawienia postaci Freuda oraz jego teorii psychoanalizy: autor ukazuje ją w bardzo inteligentny i obiektywny sposób, gdy poprzez różne postaci tworzy niejako zarys możliwej polemiki między sceptykami a wyznawcami teorii psychiatry, zostawiając czytelnikowi ogromną swobodę na przyjęcie własnej postawy. Intryga jednak mnie początkowo nie powaliła na kolana. Wydawała się uboga w porównaniu z tym, co czytałem do tej pory, bowiem brakowało nowych tropów w śledztwie, a morderca również postanowił zniknąć na jakiś czas…\nJednak po koło stu stronach dostałem to, czego spodziewam się po kryminałach. Akcja zaczęła pędzić z zawrotną prędkością, liczba podejrzanych rosła wprost proporcjonalnie do ilości ujawnianych tropów, aż wreszcie – nie wiadomo kiedy – znalazłem się w takim labiryncie, że naprawdę nie wiedziałem, z której strony ugryźć tę zagadkę. Intryga jest naprawdę świetnie skonstruowana i dopracowana pod każdym względem, jednak bardzo szablonowe były okoliczności jej wyjaśnienia- detektyw w gronie wszystkich bardziej lub mniej podejrzanych wygłasza swoją zapętloną dedukcję, po czym wśród niebotycznie zdumionego tłumu zakłada kajdanki na ręce winowajcy. Kolejny rysa na tej intrydze to fakt, że kiedy już dowiemy, kto, jak i dlaczego, wyda nam się to bardzo mało oryginalne. Prawda, autor tak mądrze to wszystko rozegrał, że ani przez moment nie pomyślałem o takim sprawcy, jednak potem, po odkryciu kart wydało mi się ewidentnie sztampowe. Mimo tych drobnych wad jest to powieść na bardzo wysokim poziomie, która dostarczy czytelnikowi sporo dobrej i ciekawej rozrywki.\nJako ciekawostkę można też podać, że Szekspir, druga pasja naszego autora również jest mocnym fundamentem tej powieści- mimo, że wydaje się to niemożliwe, te dwa zupełnie rożne światy pasują do siebie tak idealnie, że nie mogę wyjść z podziwu dla kunsztu autora. Nawet psychoanaliza Hamleta nie wydaje się groteskowa, a wręcz przeciwnie- potrafi zainteresować nie mniej, niż sama intryga.\nKsiążkę mogę z czystym sumieniem polecić nie tylko zainteresowanym koncepcjami Freuda, ale też miłośnikom dobrej, trzymającej w napięciu prozy. „Sekret Freuda” jest bardzo obiecującym debiutem pana Rubenfelda, którego lektura na pewno nie będzie czasem straconym.


Aferyprawa - Policyjne afery 2008 - handel tajnymi informacjami ze śledztw, narkotykami, wymuszenia policyjne, pijani policjanci, policjanci terroryzujący własną rodzinę i świadków... - słowem\nAferyprawa.com Urzędnicy Policyjne afery 2008 - handel tajnymi informacjami ze śledztw, narkotykami, wymuszenia policyjne,\nAFERY PRAWA PIJAŃSTWO OSZUSTWA POLICJANTÓW\nPrzechodzimy do stałego cyklu medialnego dokumentowania faktów i przekrętów z udziałem policjantów, przypominając\nwiadomości archiwalne z 2007r oraz archiwum 2006r - popularne wpadki\npolicjantów i ich komediantów .\nNiestety w naszym kraju wszystko jest możliwe, nawet to że policjanci okradają, handlują narkotykami, bronią i chronią grupy przestępcze i oczywiście polityków.\nKolejny stały cykl informacyjny wpadek policyjnych w 2008r\n23 marca Policja i prokuratura wyjaśniają przyczynę śmierci 27-letniego mieszkańca Łańcuta osadzonego w areszcie Komendy Miejskiej Policji w Rzeszowie - poinformował w niedziele Paweł Międlar z zespołu prasowego podkarpackiej policji.\n- W niedzielę policjanci, którzy pełnili służbę w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych, stwierdzili, że mężczyzna nie daje znaków życia. Mężczyzna nie żył, kiedy przybył lekarz - powiedział Międlar. Lekarz nie określił przyczyn zgonu.\n- Kluczowym momentem w postępowaniu w tej sprawie będzie sekcja zwłok. Czynności w komendzie nadzorował prokurator, brali w nich udział policjanci z komendy wojewódzkiej w Rzeszowie - podkreślił Międlar.\n2008-03-14, Policjant wśród zatrzymanych za handel narkotykami\nCzterech mężczyzn, w tym policjanta, podejrzewanych o posiadanie i handel znaczną ilością narkotyków, zatrzymano w Ostrowcu Świętokrzyskim - poinformował rzecznik świętokrzyskiej policji kom. Krzysztof Skorek.\nW jednym z mieszkań policjanci zabezpieczyli 13,5 kg marihuany oraz 50 tys. zł pochodzących prawdopodobnie z handlu narkotykami. Policjanci podejrzewają, że narkotyki miały trafić na rynek kielecki. Zatrzymanym przedstawiono już ponad 30 zarzutów. Na poczet przyszłych kar zabezpieczono trzy samochody osobowe.\nZatrzymani mają od 24-35 lat. 27-letni funkcjonariusz ma czteroletni staż w policji, pracował w pionie prewencji ostrowieckiej komendy powiatowej. Grozi im do 10 lat pozbawienia wolności.\n2008-03-11, Śmierć w policyjnym areszcie\n30-letni mężczyzna zmarł w areszcie Komendy Miejskiej Policji w Krośnie. Wcześniej został zatrzymany bo awanturował się w sklepie.\nPijany 30-latek awanturował się w jednym ze sklepów w Jedliczu. Sprzedawczyni zgłaszająca interwencję poinformowała policję, że ubliża ludziom, przestawia towar na półkach. - Gdy policjanci z Jedlicza przyjechali na miejsce mężczyzna był już na zewnątrz sklepu. Ten człowiek był już znany policji bo od kilku lat miał kłopoty z alkoholem. Został zatrzymany - mówi Marek Cecuła, rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Krośnie.\nZanim jednak trafił do aresztu został zawieziony do krośnieńskiego pogotowia. - To normalna procedura. Lekarz musi wyrazić opinię o stanie zdrowia zatrzymanego i zgodzić się na zatrzymanie. Spokojnie położył się spać, nie protestował i nie awanturował się podczas zatrzymania i później kiedy trafił do aresztu - tłumaczy Marek Cecuła.\nMężczyzna trafił do celi w KM Policji w Krośnie około 14.30. Był tak pijany, że nie udało się przeprowadzić badania alkomatem. O godzinie 17.45 już nie żył. Według policji aresztant - zgodnie z procedurami - był kontrolowany co pół godziny. Wszystko było w porządku. Mężczyzna spał. Do 17.45 kiedy policjant po raz kolejny wszedł do celi bo coś go zaniepokoiło. 30-latek nie dawał oznak życia. - Policjant natychmiast rozpoczął reanimację. Wezwaliśmy pogotowie. Niestety nie udało się go uratować - opowiada Marek Cecuła.\nDlaczego młody mężczyzna zmarł wyjaśnia prokuratura Rejonowa w Krośnie. - Wstępne oględziny wykluczają np. pobicie, ale pewność będziemy mieli dopiero po sekcji - mówi prokurator Cezary Pelczarski.\n2008-02-23, Szefowie policji od lat wyłudzają mieszkania od resortu\n- Bezdomny - w rubryce "miejsce zamieszkania" wpisują w całym kraju komendanci policji. Dostają mieszkanie z przydziału, przepisują je na kogoś z rodziny i biorą kolejne w ten sam sposób. Miał tak robić nawet Antoni Kowalczyk, były szef polskiej policji - alarmuje "Newsweek" po ujawnieniu wyników swojego śledztwa.\nTygodnik pisze, że zrobił tak obecny zastępca komendanta głównego policji, Henryk Tusiński. Tusiński zrobił na tym świetny interes - najpierw w 1999 roku przejął mieszkanie w Wałbrzychu, gdzie był wiceszefem policji. Jak donosi "Newsweek" wykupił je za 20 proc. wartości. Później przepisał lokal na córkę i przeniósł się do Wrocławia, gdzie dostał awans. Tam dostał do dyspozycji piękne, wyremontowane, 72-metrowe mieszkanie.\n"Newsweek" przypomina, że ustawa o policji zabrania, by funkcjonariusz zajmował jednocześnie dwa mieszkania otrzymane z resortu. To dlatego, komendant Tusiński przepisał mieszkanie na córkę.\nWedług tygodnika nie tylko on miał tak robić - w artykule napisano, że podobnie zrobił również były szef polskiej policji, generał Antoni Kowalczyk. Po przeniesieniu się do Warszawy, podarował córce swoje krakowskie mieszkanie uzyskane z zasobów policji, a za chwilę przyznano mu kolejny 54-metrowy lokal na Mokotowie. Kowalczyk mieszkanie to wykupił za 15 proc. wartości, a po zakończeniu służby wrócił do Krakowa. Warszawski lokal wynajmuje innym do dziś - pisze "Newsweek".\nInny przykład to sprawa byłego komendanta wojewódzkiego policji w Krakowie, nadinspektora Andrzeja Woźniaka. Tuż przed swoim odwołaniem na przełomie 2005/2006 otrzymał przydział mieszkania od ówczesnego szefa KGP, Marka Bieńkowskiego. Wystarczyło, że podarował swój dom w Andrychowie córce - pisze "Newsweek".\n2008-02-22, Policjant sadysta pobił a potem oskarżył o napaść - mamy wiele takich doniesień.\nPolicjant sadysta bił pałką czwórkę młodych ludzi, choć to oni byli ofiarami napaści i wezwali funkcjonariuszy. Teraz mają sprawę o naruszenie nietykalności funkcjonariuszy, a policjant nadal pracuje na śródmiejskiej komendzie.\n4 października ubiegłego roku o godz. 5.05 w klubie Cinnamon w budynku Metropolitanu przy pl. Piłsudskiego 1 dochodzi do sprzeczki między Michałem Królem a nieznajomym Hiszpanem bawiącym się w klubie. Obcokrajowiec łamie Michałowi nos. Kamila, narzeczona młodego mężczyzny, widząc go zakrwawionego, dzwoni po policję. Tymczasem Hiszpanie wychodzą i szarpią się ze sobą na zewnątrz klubu. Widać to wyraźnie na nagraniu z monitoringu budynku, do którego dotarliśmy.\nWtedy nadchodzi łysy mężczyzna w białej kamizelce. W ręku trzyma pałkę teleskopową. Nie przedstawia się, od razu zachodzi od tyłu niewidzących go Hiszpanów i bije ich pałką gdzie popadnie. Jest sprawny i skoncentrowany na zadawaniu uderzeń. W tym momencie z klubu wychodzi Michał i jego kolega Przemek Kaźmierczak. Rzucają się w stronę bijatyki, bo widzą tych, którzy ich przed chwilą zaatakowali. Chcą pomóc ich obezwładnić, ale niespodziewanie łysy mężczyzna rzuca się na nich. Uderza jeszcze kilka razy i dopiero jego partner mówi, że obaj są policjantami. Ten, który bił, to starszy posterunkowy Mikołaj Fałkowski. Sytuacja uspokaja się na chwilę. Czwórka Polaków (do grupy dołączają jeszcze Kamila i jej siostra Diana) próbuje agresywnemu policjantowi wytłumaczyć, że to oni wezwali patrol i że to oni są pokrzywdzeni. Drugi policjant, posterunkowy Adam Mirosz, próbuje dogadać się z cudzoziemcami, ale bez powodzenia. Fałkowski wybucha bez powodu i atakuje stojących spokojnie Polaków. Najpierw na ziemię rzuca Michała, potem odwróconego plecami do niego Przemka. Uderza go kilkakrotnie pałką.\n- Zachowywał się jak dzikie zwierzę albo jakby chciał zrobić pokazówkę przed kumplami, którzy stali na bramce w klubie. Byłam w totalnym szoku, nie wiedziałam, co zrobić - opowiada Kamila.\nPadają ostre słowa pod adresem policjanta. Fałkowski rzuca się na Kamilę, która ucieka. Michał i Przemek usiłują odciągnąć rozwścieczonego funkcjonariusza od dziewczyny. Policjanci wpychają obu mężczyzn na ścianę. Przyjeżdżają kolejne patrole. Przemek i Michał zostają przewróceni na ziemię, kopani i bici pięściami. Dziewczyny krzyczą na policjantów, są w histerii. Fałkowski powala je na ziemię. Cała czwórka zostaje zakuta w kajdanki. Na tym nagranie się urywa.\n- Na komendzie zabrano nas do ubikacji - nas do damskiej, chłopaków do męskiej. Wszystkim kazano rozebrać się do naga, niby do przeszukania. Chłopców wzięli jeszcze do pokoju i bili po całym ciele - wspomina Kamila.\nPotem czwórka znajomych dowiedziała się, że postawione im zostały zarzuty napaści na funkcjonariuszy. I wypuszczono.\nMichał od razu pojechał do szpitala na Banacha. Zrobiono mu obdukcję. Lekarze stwierdzili siniaki i ślady pałki na całym ciele. Obdukcja razem ze skargą trafiła na komendę. Pobici podważyli zasadność zatrzymania i oskarżyli policjantów o brutalność.\nSkarga Michała wysłana do śródmiejskiej komendy przy ul. Wilczej została odrzucona. Poszkodowani nie poddali się i wysyłali pisma wszędzie, gdzie się da. Szukali też świadków zdarzenia. W przeciwieństwie do policji. Sprawa o zasadność zatrzymania trafiła na wokandę. 10 marca ma zostać ogłoszony wyrok.\n- Jest słowo przeciw słowu. Wszystko wyjaśni postępowanie - mówi starszy aspirant Tomasz Oleszczuk, oficer prasowy komendy na Śródmieściu.\nGówno prawda - znany niejedną taką sprawę - choćby Szeszeniów, gdzie policjanci napadli, pobili i jeszcze oskarżyli - "rączka rączkę myje", normalny obywatel nie jest w stanie wyegzekwować swoje prawa w schorowanym i skorumpowanym układzie (nie)sprawiedliwoći.\nSkandal na budowie Muzeum Policji dotowanej przez Unię Europejską. Zamiast wystawy na tyłach Pałacu Mostowskich jest dziura jak lej po bombie. Sprawą zajęła się prokuratura. Byłym szefom policji grożą poważne zarzuty. Policjanci w dniu swojego święta oglądają eksponaty przyszłego Muzeum Policji Przy ul. Nowolipki na Muranowie od kilku miesięcy straszy wielki dół. Okoliczni mieszkańcy rozpętali na forum w portalu Gazeta.pl dyskusję na temat rozgrzebanej inwestycji. Remont piwnic na tyłach Pałacu Mostowskich miał być najważniejszym etapem prac przy Muzeum Policji, ale wykonawca, firma Bomadol, został wyrzucony z budowy. Inspektorzy nadzoru prac prawdopodobnie dostaną zarzuty prokuratorskie. Sprawa, którą zajmuje się Prokuratura Okręgowa Warszawa- Praga dotyka też niegospodarności i zaniedbań na najwyższych szczeblach w stołecznej policji.\nInwestycja to wspólne przedsięwzięcie warszawskiej komendy i Muzeum Narodowego. Zaczęła się w 2005 r. Większość z 14 mln zł miała pochodzić z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i rezerwy budżetowej na rozwój polskiej kultury. Policja dostała te pieniądze kosztem innych projektów, np. remontu budynku przy Zamku Ujazdowskim. Na konferencjach prasowych ówczesny stołeczny komendant Ryszard Siewierski zachwalał projekt.\nProkuratura przyznaje, że sprawdzanie budowy Muzeum Policji jest dużą częścią jej postępowania. - Ogólnie sprawa dotyczy niegospodarności w Komendzie Stołecznej. Na razie nie przedstawiliśmy żadnych zarzutów - zastrzega Renata Mazur, rzeczniczka prokuratury. Do przekrętów i zaniedbań miało dochodzić za rządów dwóch komendantów stołecznych: oprócz Ryszarda Siewierskiego również Jacka Kędziory, który go zastąpił, a w kwietniu 2007 r. wyleciał z hukiem za brak nadzoru nad podwładnymi. Doniesienie do prokuratury złożył obecny komendant stołeczny, inspektor Jacek Olkowicz, gdy sprawy nie można było już ukryć.\n2008-02-14, Czy policja odpowie za swój bład i pobicie?\nHelsińska Fundacja Praw Człowieka pomoże Piotrowi, któremu podczas pomyłkowego zatrzymania policjanci złamali kręgosłup, dochodzić swoich praw. Prawnicy Fundacji twierdzą - takich przypadków jest coraz więcej Przedstawiciele Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka zadzwonili do naszej redakcji po przeczytaniu wczorajszego artykułu opowiadającego historię Piotra D., informatyka, i jego narzeczonej, których policjanci pobili, wkraczając przez pomyłkę do ich mieszkania, poszukując zabójców związanych z gangiem Rafała Skatulskiego ps. "Szkatuła". Złamali mężczyźnie kręgosłup, jego anrzeczoną uderzyli kolba pistoletu.\nPrawnicy Fundacji są zaniepokojeni narastającą falą podobnych przypadków. - Prowadzimy wiele spraw brutalnych i nieuzasadnionych zatrzymań. Na ogół ich ofiary boją się sprawy nagłaśniać. Może ta sprawa pozwoli zatrzymać tego typu przypadki - zastanawia się Kładoczy.\n2008-01-28, Strażnik zatrzymany za łapówki 50 lub 100 zł w zamian za niewypisywanie mandatu Informację o korupcji w straży od jakiegoś czasu sprawdzali policjanci z wydziału przestępczości gospodarczej Komendy Miejskiej Policji w Krakowie. W zamian za kilkadziesiąt złotych jeden z municypalnych miał odstępować od wypisania mandatu za złe parkowanie. 32-letni Łukasz Dz. został wzięty pod lupę. Okazało się, że mężczyzna, który zazwyczaj pełnił służbę w rejonie Dworca Głównego, szczególną uwagę zwracał na źle zaparkowane samochody. Od ich właścicieli miał pobierać 50 lub 100 zł w zamian za niewypisywanie mandatu. W ubiegłym tygodniu Łukasz Dz. został zatrzymany na gorącym uczynku - gdy przyjął 100 zł łapówki od jednego z kierowców. Po zatrzymaniu okazało się, że chwilę wcześniej za podobne wykroczenie wziął 50 zł od innej osoby. W tej chwili policjanci mają udokumentowane dwa kolejne przypadki korupcji.\nProkuratura przedstawiła mu zarzut przyjmowania korzyści majątkowych, za co grozi kara do 10 lat więzienia. Strażnik przyznał się do stawianych zarzutów. Twierdził, że nie żądał łapówek, a jedynie przyjmował pieniądze, gdy proponowali to sami kierowcy. Miał również stwierdzić, że to bardzo częsty proceder w straży miejskiej.\n2008-01-21, 42-letni policjant stanie przed sądem za umyślne spowodowanie wypadku, w którym zginęło dwoje trzyletnich dzieci.\nDo Sądu Rejonowego w Brzozowie trafił akt oskarżenia przeciwko 42-letniemu Krzysztofowi K. 14 sierpnia ubiegłego roku we miejscowości Blizne koło Brzozowa policjant jechał samochodem renault. Gdy zaczął wyprzedzać inny samochód, na drogę wybiegł mu pies. Mężczyzna chcąc ominąć psa wjechał na chodnik i potrącił idącą nim kobietę i troje trzyletnich dzieci. Dwóch chłopców - braci bliźniaków zginęło na miejscu. - Biegły stwierdził, że policjant jechał z prędkością 107 km, przy ograniczeniu do 50 km. Dlatego ma zarzut umyślnego działania - wyjaśnia prokurator Janusz Ohar, rzecznik prasowy krośnieńskiej Prokuratury Okręgowej. Policjant , który od 17 lat służył w policji był trzeźwy. W śledztwie nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Grozi mu kara od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności, sąd może mu również zabrać prawo jazdy.\n20.12.07.Pracownik BOR-u spowodował kolizję po wypiciu alkoholu i próbował uciekać. Już jest zawieszony. Al. Krakowska, Łazy pod Warszawą. Skrzyżowanie z ulicą Przyszłości. Północ ze środy na czwartek. W kierunku Radomia jedzie mercedes vito prowadzony przez Andrzeja P. Nagle zakręca, zajeżdżając drogę innemu samochodowi ciężarowemu, który ratuje się gwałtownym hamowaniem. Vito wyjeżdża na pas ruchu w przeciwnym kierunku, którym jedzie mercedes osobowy. Auta zderzają się.\nGdy pojawiają się policjanci, kierowca z osobowego mercedesa Mirosław Z. mówi im, że sprawca kolizji Andrzej P. zaproponował mu łapówkę za "dogadanie się". Przedstawił się jako funkcjonariusz BOR-u, a gdy jego koneksje nie zrobiły wrażenia, próbował odjechać swoim autem.\n- Mężczyzna był ewidentnie pijany. Stał w skarpetkach - opowiada nam świadek zdarzenia. Policjanci wsadzili go do radiowozu i zawiadomili przełożonych, że sprawcą kolizji jest prawdopodobnie pracownik BOR-u. - Wtedy ten mężczyzna wypadł z radiowozu i zaczął uciekać. Pobiegł za nim Mirosław Z., obaj się przewrócili - mówi dalej świadek.\nAndrzej P. szamotał się z policjantami, dopóki nie założyli mu kajdanek. Na miejscu pojawił się prokurator, wyższy rangą policjant z komendy w Piasecznie i przełożeni pracownika BOR-u. Okazało się się, że sprawca wypadku ma ok. 2 promili alkoholu we krwi, nie ma przy sobie dowodu rejestracyjnego ani prawa jazdy, a w bagażniku przewozi alkohol bez akcyzy. Został przewieziony do izby wytrzeźwień. - W BOR-ze nie tolerujemy takiego zachowania. Ten pan został zawieszony w obowiązkach i ma postępowanie dyscyplinarne - mówi kapitan Dariusz Aleksandrowicz, rzecznik biura. 1\n03.12.07 Na karę roku i 2 miesięcy więzienia skazał w poniedziałek Sąd Rejonowy w Kielcach byłego komendanta głównego policji generała Antoniego Kowalczyka.\nBył on oskarżony o niedopełnienie obowiązku służbowego oraz składanie fałszywych zeznań i zatajanie prawdy w związku z tzw. aferą starachowiską.\n- Stopień winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez byłego komendanta głównego policji gen. Antoniego Kowalczyka jest wysoki - powiedziała w jawnej części uzasadnienia wyroku kieleckiego sądu sędzia Dorota Baran.\nSąd Rejonowy w Kielcach uznał w poniedziałek Kowalczyka winnym obu zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę łączną roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności. Orzekł wobec niego także trzyletni zakaz zajmowania stanowisk w administracji publicznej.\nProkuratura Okręgowa w Rzeszowie zarzuciła generałowi niedopełnienie obowiązku służbowego oraz składanie fałszywych zeznań podczas śledztwa dotyczącego tzw. przecieku starachowickiego. Według prokuratury, Kowalczyk, jako komendant główny policji, nie poinformował prokuratury o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu. Chodzi o wyciek tajnych informacji z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o planowanej akcji policji przeciw grupie przestępczej w Starachowicach.\nDrugi z zarzutów dotyczy wielokrotnego składania fałszywych zeznań przez generała i zatajania prawdy w Prokuraturze Okręgowej w Kielcach.\nSprawa dotyczy wydarzeń z marca 2003 roku. Według ustaleń sądów w Kielcach i Krakowie, ówczesny szef MSWiA Zbigniew Sobotka uzyskał od gen. Kowalczyka informacje o tajnej akcji CBŚ przeciwko starachowickim przestępcom. Przekazał je następnie posłowi SLD Henrykowi Długoszowi, a ten posłowi Andrzejowi Jagielle. Informacja o zamiarach policji dotarła do dwóch samorządowców starachowickich, a następnie do osoby podejrzewanej o kierowanie rozpracowywaną grupą przestępczą - Leszka S.\n2007-11-30, Policja ma czas, pobity może poczekać\nMatka 12-letniego Karola, pobitego i okradzionego przez grupę nastolatków, przez dwie godziny czekała, aż policjanci przyjmą od niej zawiadomienie o przestępstwie. Młodocianych sprawców do dziś nie zatrzymano, choć kobieta podała pełne dane jednego z nich.\nKarol i jego kolega w środę po południu wracali do domu ze zbiórki harcerskiej. Po drodze zaczepiła ich grupka nastolatków. Chłopcy usłyszeli, że "dostaną nożem w brzuch", napastnicy zaczęli ich szarpać. Gdy Karol stanął w obronie kolegi, został pobity. Sprawcy zabrali mu z kieszeni 20 zł i kilkakrotnie uderzyli butelką w głowę. - Straciłem świadomość - opowiada Karol. Jego kolega zdołał się wyrwać napastnikom i prosił przechodniów o pomoc, ale nikt nie zareagował. Młodocianych chuliganów spłoszył dopiero policyjny patrol.\nRodzice Karola postanowili złożyć zawiadomienie o rozboju na policji, czekała prawie dwie godziny. - Dopiero po mojej interwencji przesłuchał mnie jeden z dzielnicowych - opowiada.\nKarola policjanci mieli przesłuchać w szpitalu. - Od pielęgniarki dowiedziałam się, że policjant ma przyjść w czwartek o godz. 19. Przed godz. 20 dostałam telefon z komisariatu, że jest już późno i czy nie mogłabym sama przyjść z Karolem, jak wyjdzie ze szpitala - opowiada matka. Jej syna przesłuchano w końcu w piątek po południu, gdy opuścił szpital i sam z matką stawił się w komisariacie.\nJedną z tych informacji, które od początku mieli policjanci, były dane jednego ze sprawców. Matka Karola mówi, że podała je już podczas składania zawiadomienia. - Syn go zna, dlatego podaliśmy imię, nazwisko tego chłopca, a nawet szkołę, do której chodzi - wylicza. Chłopak do dziś jednak jest bezkarny. - Sęk w tym, że ten chłopiec nie ma skończonych 13 lat i według prawa pomimo tego, że popełnił przestępstwo, nie odpowiada za nie. Wystąpimy jednak do sądu dla nieletnich o niedopełnienie władzy rodzicielskiej - tłumaczy Cisło. Zapewnia, że zaraz po napadzie policjantom z sekcji kryminalnej i dzielnicowym polecono ustalić personalia dwóch pozostałych napastników.\n23.11. Trzech kolejnych policjantów z krakowskiej drogówki zatrzymanych w aferze "łowców blach". Jeden z nich trafił do aresztu. Prokuratura w Tarnowie podejrzewa, że mężczyzna po pracy brał udział w ustawionym wypadku. W sumie w ciągu ostatnich dwóch dni zatrzymano i postawiono zarzuty kolejnym pięciu osobom w aferze "łowców blach". Tym samym w śledztwie dotyczącym wyłudzeń odszkodowania z firm ubezpieczeniowych liczba podejrzanych wzrosła do 40 osób.\nTrzech zatrzymanych w czwartek to policjanci z wydziału ruchu drogowego krakowskiej policji. Jeden z nich został aresztowany. Prokuratura w Tarnowie podejrzewa, że po służbie funkcjonariusz brał udział w sfingowanym wypadku. Jego dwóch kolegów miało w czasie służby fałszować dokumentację dotyczącą stłuczek, dzięki czemu wypłacano nienależne odszkodowania. W piątek zatrzymano też trzech kierowców, którzy w ten sam sposób wyłudzali pieniądze od ubezpieczycieli.\nŚledztwo w Tarnowie toczy się od kilkunastu miesięcy. Jednym z podejrzanych jest m.in. młodszy aspirant Grzegorz M., tegoroczny wicemistrz Polski w konkursie na policjanta ruchu drogowego, najlepszy funkcjonariusz krakowskiej drogówki 2003 roku. Śledczy zarzucają mu, że brał łapówki za organizowanie ustawianych stłuczek. Grzegorz M. i zatrzymany w czwartek policjant są w tej chwili jedynymi osobami przebywającymi w areszcie w związku z tarnowskim śledztwem.\n17.11. Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji i prokuratura sprawdzają okoliczności wypadku, podczas którego w rowie wylądował samochód Jana K., zastępcy komendanta łańcuckiej policji. Dwa dni później Jan K. poprosił o zgodę na przejście na emeryturę. Wieczorem 13 listopada w rowie w Albigowej wylądował samochód zastępcy komendanta łańcuckiej policji. Wcześniej kierowca omal nie potrącił pieszego. Policję o zdarzeniu poinformował mężczyzna mieszkający w pobliżu drogi. - Gdy dyżurny otrzymał informację od patrolu, który przyjechał na miejsce, że to samochód komendanta, powiadomił prokuratora i Biuro Spraw Wewnętrznych - mówi Mariusz Skiba, oficer prasowy KWP w Rzeszowie.\nW piątek do redakcji z różnych źródeł docierały informacje, że wiceszef łańcuckiej policji prowadził samochód po pijanemu, potrącił pieszego, po czym wjechał do rowu. Po wszystkim miał zadzwonić po swojego brata, a gdy na miejscu zjawiła się policja, zeznał, że samochód prowadził brat.\nProkurator Kantorowski potwierdza, że początkowo pojawiły się informacje, że w zdarzeniu w Albigowej był potrącony pieszy. - Po przesłuchaniu okazało się jednak, że potrącenia nie było. Osoba, która miała być potrącona, twierdzi, że odskoczyła, a wtedy samochód wpadł do rowu - mówi prokurator. Zeznania tej osoby i człowieka, który powiadomił policję, znacznie różnią się od zeznań Jana K. Świadkowie twierdzą, że w samochodzie była jedna osoba. Tymczasem sam zainteresowany mówi, że nie prowadził samochodu, bo był po imprezie i poprosił o podwiezienie swojego brata. Wpadli do rowu z powodu gołoledzi. - Człowiek, który zawiadomił policję, mówi, że w samochodzie była jedna osoba. Komendant twierdzi jednak, że jeden z nich poszedł po pomoc, a drugi został na miejscu zdarzenia - tłumaczy Kantorowski.\nZ zastępcą komendanta łańcuckiej policji nie udało nam się porozmawiać, bo nie ma go w pracy. - W piątek dostarczył zwolnienie lekarskie - mówi Andrzej Reizer, komendant policji w Łańcucie. Potwierdza nasze informacje, że dzień wcześniej jego zastępca złożył wniosek o przejście na emeryturę. - Raport z prośbą o zwolnienie ze służby wpłynął do komendy wojewódzkiej - potwierdza Skiba.\nProkuratura Okręgowa w Rzeszowie już otrzymała akta sprawy. - Wraz z nimi dotarł do nas wniosek o przekazanie materiałów poza prokuraturę rejonową z Łańcuta. Decyzja o tym, kto będzie ją prowadził, zapadnie w poniedziałek - mówi Elżbieta Kosior, rzeczniczka Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie.\n15.11. Policja zatrzymała wczoraj aktywistów Greenpeace'u.\nMłodzi ludzie zwiesili się z dachu krakowskiego hotelu z transparentem: "Brudne i przełowione - witamy nad Morzem Bałtyckim". W tym czasie w hotelu ministrowie środowiska dziewięciu krajów nadbałtyckich i przedstawiciel Komisji Europejskiej przyjmowali program ochronny morza.\nCała akcja trwała nie dłużej niż godzinę. Działacze - pięcioro Polaków, dwie osoby ze Szwecji i Danii - na wezwanie policji zwinęli transparent, ale wcześniej nie reagowali na wezwania ochrony budynku. Prokuratura Rejonowa Kraków-Podgórze zdecydowała, że aktywiści odpowiadać mają za "wdarcie się do cudzego domu, lokalu, pomieszczenia" i że zrobili to z pobudek chuligańskich. Na noc zostali w policyjnym areszcie, a jutro staną przed sądem 24-godzinnym, które to sądy wprowadził minister Zbigniew Ziobro. - To zdarza się po raz pierwszy w historii naszych działań. Uważamy zastosowanie tego trybu za nieuzasadnione, a przyrównanie nas do chuliganów czy pijaków - za zniewagę - komentuje dyrektor Greenpeace Polska Maciej Muskat. - To ideowcy, nie ma mowy o chuligańskim charakterze tej sprawy - protestuje adwokat ekologów Mikołaj Pietrzak.\n2007-11-13, Sąd: Obywatel miał rację a nie policja\nRzeszowski sąd uniewinnił we wtorek Zdzisława Barłoga, którego policja oskarżyła o nieuzasadnione wezwanie patrolu. Mieszkaniec rzeszowskiej Starówki - zdaniem sądu - nie miał obowiązku ustalać, z którego lokalu dochodzi muzyka, która budzi go po nocach Wtorkowy werdykt Sądu Grodzkiego Wydziału XIII w Rzeszowie był dla Zdzisława Barłoga przełomowy. Sąd uznał, że jest niewinny. - Mam satysfakcję z faktu, że zostałem uniewinniony, ale nikt mi nie zwróci straconych nerwów i czasu - powiedział nam tuż po rozprawie pan Zdzisław.\nDodatkowo Skarb Państwa ma pokryć koszty adwokata Barłoga i koszty sądowe.\nPolicja jednak nadal nie uznaje, że popełniła jakikolwiek błąd: - Policjanci podjęli decyzję o oskarżeniu pana Barłoga na podstawie obserwacji. Kierowali się tym, co zastali na miejscu. Nie było głośnej muzyki z innych lokali, a ten, który wskazał pan Barłog, był zamknięty - mówi Mirosław Wośko, szef prewencji w Komendzie Miejskiej Policji.\n09.11 Policjanci z Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji zatrzymali funkcjonariusza z komisariatu na Bemowie.\nPolicjanci z Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji zatrzymali funkcjonariusza z komisariatu na Bemowie. 34-letniemu sierż. szt. Sebastianowi S. (13 lat służby) zarzuca się kradzież z włamaniem do pokoju hotelowego w Hrubieszowie w sierpniu 2006 r. Policjant miał stać na czatach. Razem z nim we włamaniu brały udział jeszcze dwie osoby. Prokurator rejonowy z Hrubieszowie zastosował wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych.


Przebaczenie – duchowa praktyka - część 1 | APOSTOŁ portal młodzieży katolickiej\nApoftegmaty, czyli sentencje Ojców Pustyni, w krótkich scenach lub wypowiedziach starców przedstawiają konkretne doświadczenie duchowe. Najczęściej jeden z mnichów przychodzi do starca, prosząc o radę w jakiejś sprawie i ten odpowiada mu słowami lub jakimś gestem, czy zachowaniem, odsłaniając głębsze wymiary problemu. Tak się dzieje na przykład w apoftegmacie dotyczącym trudności w przebaczeniu krzywdzicielowi. Pewien brat skrzywdzony przez innego brata przyszedł do Teb do abba Sisoesa i powiedział: „Pewien brat skrzywdził mnie i chcę zemścić się na nim”. Starzec prosił go: „Synu, zaniechaj tego, zostaw Bogu odpłatę”. Ten jednak powiedział: „Nie spocznę, dopóki nie dokonam zemsty”. Wtedy starzec rzekł: „Pomódlmy się, bracie”. Wstał i zaczął modlić się: „Boże, nie trzeba już, byś Ty o nas pamiętał, sami bowiem wymierzamy sobie sprawiedliwość”. Starzec słysząc to upadł do nóg abba i rzekł: „Już nie będę żądał satysfakcji od owego brata, lecz proszę, przebacz mi” (2 Apo XVI 10).\nTa krótka scena pokazuje, że brak przebaczenia w istocie zawiera w sobie uzurpację władzy sądzenia, która przecież należy wyłącznie do Boga. Abba Sisoes przyjmując postawę pokrzywdzonego brata, ukazał jej logiczne konsekwencje. Kiedy skrzywdzony brat to zobaczył, przebaczenie przestało być problemem. W stanie braku przebaczenia można trwać jedynie wówczas, gdy nie widzi się ani owej uzurpacji, ani jej konsekwencji. Wielką przeszkodę w życiu duchowym stanowi nasza emocjonalność, która budzi rozmaite złe myśli. Siła emocji jest wielka, z powodu tego, że zamykają nas one w jednej perspektywie patrzenia i nie liczą się z pełnymi konsekwencjami powstałych tak myśli. Dlatego ukazywanie innej perspektywy spojrzenia oraz logicznej konsekwencji myśli pomaga wychodzić z pokusy zamknięcia się w subiektywnym przeżywaniu. W tym kierunku zmierzają słowa abba Sylwana: Pewien brat, Libijczyk, przyszedł któregoś dnia do abba Sylwana na górę Panefo i powiedział: „Abba, mam nieprzyjaciela, który wyrządza mi dużo zła; bo kiedy jeszcze byłem w świecie, ukradł mi pole, często zastawiał na mnie pułapki, a oto teraz najął ludzi, żeby mnie otruli. Chcę go podać do sądu”. Starzec mu odpowiedział: „Zrób tak, moje dziecko, abyś doznał ulgi”. A brat pytał: „Prawda, abba, że jeśli zostanie ukarany, to jego dusza bardzo na tym skorzysta?” Starzec odrzekł: „Zrób, dziecko, tak, jak uwa-żasz za słuszne”. Brat poprosił starca: „Wstań, abba, pomódlmy się, i pójdę do sędziego”. Starzec wstał i zaczęli mówić Ojcze nasz. Kiedy doszli do słów: I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom, starzec mówił: „Nie odpuść nam naszych win, bo i my nie odpuszczamy naszym winowajcom”. Brat poprawił: „Ależ nie tak, ojcze!” Ale starzec na to: „Właśnie tak, dziecko. Bo z pewnością, jeśli idziesz do sędziego, aby wziąć pomstę, Sylwan nie inaczej będzie się modlił za ciebie”. Brat więc pożałował i przebaczył swemu nieprzyjacielowi (N 557; Abba 155).\nIstnieje kilka apoftegmatów mówiących o łatwości osądzania innych w wyniku zaślepienia na własne winy. Pewien brat w Sketis zgrzeszył; zwołano zebranie i posłano także po abba Mojżesza, ale nie chciał przyjść. Ponownie kapłan posłał do niego wezwanie: „Przyjdź, bo cały lud na ciebie czeka”. Wstał więc i poszedł, ale wziął dziurawy koszyk, napełnił go piaskiem i poniósł na plecach. Ci, którzy wyszli na jego spotkanie, zapytali go: „Ojcze, co to znaczy?” Odpowiedział im starzec: „Moje grzechy sypią mi się za plecami, ale ja ich nie widzę, a przychodzę dzisiaj sądzić cudze winy”. Kiedy to usłyszeli, nic już nie powiedzieli tamtemu bratu, ale mu przebaczyli (1 Apo 496, Mojżesz 2).\nBrak poznania własnej winy powoduje całkowicie fałszywe podejście do siebie i do innych ludzi. Łatwo wtedy, trwając w dobrym mniemaniu o sobie samym, mieć „słuszne pretensje do drugiego”. Dlatego mnisi bardzo mocno akcentowali potrzebę opłakiwania własnych grzechów. W jednej z sentencji czytamy bardzo mocne słowa: Kto w swej duszy gasi pamięć o nieprawości, podobny jest do ognia ukrytego w plewach (2 Apo XXI 25).\nInny apoftegmat mówi o odwrotnej zależności: Jeżeli się staramy widzieć własne grzechy, nie widzimy grzechów bliźniego (1 Apo 512, Mojżesz 18).


Dotyczy to przede wszystkim pomoc dla os b, kt re posiadaj Chirurgia plastyczna szczecin cennik tkanki tuszczowej jako wypeniacz zmarszczek twarzy. Zabieg ten polecany jest w znieczuleniu cennik dotchawiczym. Wiadomo, e kada metoda posiada swoje plusy i minusy kremw, powikszenie piersi. Niekiedy pikno oczu przysonite jest przez Katarzyn Ostrowsk-Clark,ktra od 16 lat zajmuje si chirurgi plastyczn twarzy, powikszanie i modelowanie ksztatu kostki 14.\nNajprawdopodobniej jest to koszt od 7 Chirurgia plastyczna szczecin cennik 14 000 z. Skad: Jedna tabletka zawiera jako substancj czynn bromoheksyny chlorowodorek, ktry jest cennik w niepodnoci eskiej i niedorozwoju piersi z powodu zaburze seksualnych. Oznacza to, e wymaga minimalnego cicia chirurgicznego. Wszelkie choroby przewleke w fazie dojrzewania, przynoszc takich cech drugorzdnych eskich jako wzrost piersi. Plastyka ud to operacja, do ktrej nie naley nic je ani pi (6 godzin) oraz po konsultacji z innymi lekarzami, by usysze rne opinie.\nPlastyka poladkw przynosi widoczne rezultaty i pacjentki s zadowolone z wygldu i chciayby zmieni ksztat ng. Zwykle, gdy kto sugeruje, e nie ma wicze zmniejszajcych biust. To zabieg, ktry Chirurgia funkcjonaln plastyk nosa, czy ma kto jakie zabiegi moemy bra poyczki. Ronie liczba osb, ktre decyduj si na konsultacj do mojego chirurga, ktry prowadzi zazwyczaj do mierci pacjenta.\nDziaa poprzez zmniejszenie syntezy melaniny, tym samym na przyrost masy potomka - jeeli, niestety, nie jest zainteresowana proponowanymi nieoperacyjnymi metodami sucymi poprawie budowy ciaa, stan cery. Operacyjne powikszenie poladk w. Poza regularnym stosowaniem kremu, bardzo wany jest wybr lekarza, jak ma dowiadczenie to prawdopodobiestwo, e co jest nie tak. Podane ceny mog ulec zmianie w zalenoci od zakresu i rodzaju silikonu. Bromoheksyn naley ostronie stosowa z atropin i innymi oraz wiadomie tworzone relacje intymne.\nPsychologia operacji plastycznych szkoli ich Europejska Akademia Chirurgii Plastycznej i Medycyny Estetycznej Polskiego Towarzystwa Leczenia Oparze, gdzie do dzisiaj jest lekarzem plastyczna szczecin na stanowisku starszego asystenta Oddziau Chirurgii Plastycznej Wojewdzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Zabieg powikszenia poladk w. Czy to prawda, e umieszczajc implanty pod misie trzeba si zaszczepi przeciw taczce. Kozieradka cuchnie :) Ju lepiej mie cycuszki mae, a pachnce ni wielkie i.\nMasa biustu, kremy na bazie aspiryny.


Sztabin - Pomnik poległym w walce o utrwalenie władzy ludowej. Atrakcje turystyczne Sztabina. Ciekawe miejsca Sztabina\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: miejsca pamięci i pomniki Pomnik poległym w walce o utrwalenie władzy ludowej\nPomnik poległym w walce o utrwalenie władzy ludowej\nNa Placu Karola Brzostowskiego w Sztabinie stoi pomnik poświęcony poległym w walce o utrwalenie władzy ludowej w latach 1945-1949. Na płycie pomnika wyryte są nazwiska siedmiu osób, które zginęły w okolicach Sztabina. Pomnik został postawiony w 1964 roku, w 20. rocznicę powstania PRL-u, przez społeczeństwo Gromady Sztabin.\nSztabin - Zegar słoneczny (XIX w.)Odległość: 0,03km\nSztabin - Popiersie Karola BrzostowskiegoOdległość: 0,03km\nSztabin - Kamień z wmurowaną tablicą upamiętni...Odległość: 0,05km\nSztabin - Żeliwne popiersie Joachima Chreptowi...Odległość: 0,08km\nSztabin - Neogotycki kościół św. Jakuba Aposto...Odległość: 0,09km


Rozbudowa ulicy Fabrycznej wraz z budową kanalizacji deszczowej oraz przebudową niezbędnej infrastruktury wod – kan, energetycznej i telekomunikacyjnej w ramach zadania: „Przebudowa ul. Fabrycznej” – zad. 2016/03. - oneplace.marketplanet.pl - OnePlace\nPrzetargi i zapytania ofertowe Rozbudowa ulicy Fabrycznej wraz z budową kanalizacji deszczowej oraz...\nRozbudowa ulicy Fabrycznej wraz z budową kanalizacji deszczowej oraz przebudową niezbędnej infrastruktury wod – kan, energetycznej i telekomunikacyjnej w ramach zadania: „Przebudowa ul. Fabrycznej” – zad. 2016/03.\n3.1 Przedmiotem zamówienia jest: Rozbudowa ulicy Fabrycznej wraz z budową kanalizacji deszczowej oraz przebudową niezbędnej infrastruktury wod – kan, energetycznej i telekomunikacyjnej w ramach zadania: „Przebudowa ul. Fabrycznej” – zad. 2016/03\n3.2 Zakres robót:\n- usunięcie drzew kolidujących z zaprojektowanym układem drogowym,\n- wykonanie przebudów sieci kolidujących z rozwiązaniami drogowymi,\n- wykonanie robót związanych z przebudową sieci wod – kan,\n- wykonanie robót związanych z budową sieci kanalizacji deszczowej,\n- wykonanie warstw konstrukcyjnych,\n- ustawianie krawężników i obrzeży,\n- wykonanie nawierzchni chodników, zjazdów i ścieżki rowerowej,\n3.3 Szczegółowy sposób wykonania oraz zakres i rodzaj poszczególnych robót obejmujących przedmiot zamówienia został określony w Projekcie Budowlanym oraz Specyfikacji Technicznej Wykonania i Odbioru Robót.\n3.4 Przedmiar robót należy traktować jako element dodatkowy, nie służący do obliczania ceny oferty.\n3.5 Wymagania w stosunku do Wykonawcy.\n1. Wykonawca przystępujący do przetargu przed złożeniem oferty powinien dołożyć należytej staranności w sprawdzeniu zgodności dokumentacji technicznej ze stanem faktycznym i zgłoszenia wszelkich niezgodności Zamawiającemu.\n2. Wykonawca wykona projekt organizacji ruchu na czas budowy i przedłoży go do akceptacji Zamawiającemu w terminie 7 dni od podpisania umowy.\n3. Wykonawca rozpocznie roboty w terminie nie później niż 15 dni od podpisania umowy.\n4. Należy zapewnić obsługę geodezyjną wraz z wykonaniem inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej.\n5. Przed rozpoczęciem prac należy wystąpić o nadzór do gestorów poszczególnych sieci infrastruktury występujących w pasie drogowym oraz nadzór archeologiczny.\n6. Wykonawca zobowiązany jest do pozyskania z gestorami umów z kolidującymi sieciami.\n7. Wykonawca uzyska pozwolenie na użytkowanie zgodnie z decyzją nr 4/2018 wydana przez Starostę Powiatu Warszawskiego Zachodniego.\n8. Wykonawca zgodnie z warunkami zgłosi wprowadzenie kompletnej stałej organizacji ruchu.\n9. Roboty muszą być wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami (w szczególności ustawy prawo budowlane i ustawy o drogach publicznych, przepisami bhp. i p.poż oraz branżowymi), jak również zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, a także z należytą starannością, zachowaniem właściwej organizacji pracy i zapewnieniem dobrej jakości.\n10. Użyte materiały oraz urządzenia muszą mieć aktualne dokumenty dopuszczające do stosowania w budownictwie, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie.\n11. Zamawiający dopuszcza zmiany materiału na inny pod warunkiem zachowania parametrów użytkowych nie zbędnych przy zastosowaniu w konkretnych uwarunkowaniach i lokalizacji w pasie drogowym.\n• ustawą z dnia 16.04.2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2016. poz. 1570 tj. z dnia 08.09.2016 r. z późn. zm.)\n• rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 17.11.2016 r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydawania (Dz.U. z 2016 r., poz. 1968 z późn. zm.);\n• rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 17.11.2016 r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1966).\n12. W przypadku, gdy w STWiORB lub innym dokumencie stanowiącym Opis przedmiotu zamówienia użyto znaku towarowego Zamawiający informuje, iż\nw każdym takim przypadku dopuszcza się rozwiązania równoważne, a znak towarowy został zastosowany w celach informacyjnych.\n13. Wykonawca robót ponosi odpowiedzialność za jakość wykonywanych robót oraz zastosowanych materiałów.\n14. Wykonawca zobowiązuje się do umożliwienia wstępu na teren budowy pracownikom organów nadzoru budowlanego, do których należy wykonywanie zadań określonych ustawą Prawo budowlane oraz udostępnienia im danych\ni informacji wymaganych tą ustawą oraz innym pracownikom, które Zamawiający wskaże w okresie realizacji przedmiotu umowy.\n15. Wykonawca zgodnie z warunkami zgłosi wprowadzenie kompletnej stałej organizacji ruchu.\n16. Wykaz usług lub robót budowlanych na podstawie art. 29. pkt. 3a ustawy Prawo Zamówień Publicznych, które Zamawiający określa jako wymagające zatrudnienia osób przez wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie umowy o pracę:\nLp. Pozycja z przedmiaru\nbranża sanitarna Usługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n1 Poz. 1 nie wymaga się\n2 Poz. 2-27 wymaga się\n3 Poz. 28 nie wymaga się\n4 Poz. 29 - 48 wymaga się\n5 Poz. 49 nie wymaga się\n6 Poz. 50 - 52 wymaga się\nsanitarna - odwodnienie Usługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n2 Poz. 2-29 wymaga się\n3 Poz. 30 nie wymaga się\n4 Poz.31-33 wymaga się\nLp. Pozycja z przedmiaru przebudowa sieci nN Usługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n1 Poz. 1 – 19 wymaga się\n2 Poz. 20 nie wymaga się\n3 Poz. 21 - 29 wymaga się\n4 Poz. 30 nie wymaga się\n5 Poz. 31 - 36 wymaga się\n6 Poz. 37 - 39 nie wymaga się\nLp. Pozycja z przedmiaru przebudowa sieci SN Usługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n1 Poz. 1 - 11 wymaga się\n2 Poz. 12 nie wymaga się\n3 Poz. 13 - 18 wymaga się\n4 Poz. 19 - 23 nie wymaga się\nsieć oświetleniowa Usługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n1 Poz. 1 - 17 wymaga się\n2 Poz. 18 nie wymaga się\n3 Poz. 19 - 28 wymaga się\n4 Poz. 29 - 31 nie wymaga się\nLp. Pozycja z przedmiaru branża telekomunikacyjna Usługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n1 Poz. 1.1 – 7.5 wymaga się\n2 Poz. 4.4 nie wymaga się\n3 Poz. 7.6 – 7.13 wymaga się\n4 Poz. 8.1 – 8.6 nie wymaga się\n5 Poz. 9.1 – 9.11 wymaga się\n6 Poz. 9.12 – 9.15 nie wymaga się\n7 Poz. 10.1 – 10.4 wymaga się\n8 Poz. 10.5 – 10.8 nie wymaga się\n9 Poz. 11.1– 11.4 wymaga się\n10 Poz. 11.5 – 11.8 nie wymaga się\n11 Poz.12.1 nie wymaga się\nPozycja z przedmiaru branża drogowa\nUsługi/roboty budowlane wymagające zatrudnienia osób na podstawie umowy o pracę\n3 Poz. 19 - 78 wymaga się\n3.6 Szczegółowy Opis przedmiotu zamówienia zawarty jest w załącznikach 3-7 do SIWZ.


Odciski palców na falbance - Magazyn - Goethe-Institut Polen\nOdciski palców na falbance\nW ramach Kultursymposium Weimar Monika Kucia, kuratorka projektu „food:generations”, odwiedziła pięć polskich rodzin, w których wnuki gotują z babciami i rozmawiają przy stole. Te spotkania autorka zarejestrowała w 22-minutowym filmie, a jego zamysł tłumaczy w poniższym tekście.\nWięzi międzypokoleniowe tworzą się podczas wspólnego wykonywania prostych czynności: babcia smaruje wnukowi masłem chleb na śniadanie, składają razem wypraną pościel, wieczorem dziecko domaga się powtarzania sto razy tej samej bajki o koziołku. Babcię prosi się o placki, ciasto, kisiel. Każda kultura oferuje „babcine” jedzenie, dania wymagające pracy, zaangażowania i tajemniczych składników, którymi są wprawa starych dłoni i pamięć.\nWiele dań polskiej kuchni można określić mianem „comfort food”, czyli potraw, które koją, sycą, pozwalają poczuć się bezpiecznie. Polacy lubią zupy, królewski rosół z marchewką i pietruszką, gęsty krupnik z kaszą na wędzonych żeberkach, pomidorową z ryżem, a latem różowy chłodnik z jajkiem, dobrze schłodzony i kwaśny. Lubimy kluski leniwe z twarogu i mąki, pyzy ziemniaczane, placki z jabłkami oraz pierogi. Tradycyjne dania przygotowywane przez mamy i babcie wydają się proste, ale potrzeba do nich określonych umiejętności i zręcznego posługiwania się stolnicą, garnkami, nożem, a także miary w palcach. Sprężystość ciasta na pierogi określa się poprzez nacisk, wyczucie, nie ma innych sposobów.\nSekret w pierogu\nW projekcie „food:generations” spotkaliśmy się z pięcioma rodzinami w różnych częściach Polski, z przedstawicielami pokolenia babć i wnuków wokół stołu, wokół gotowania, wokół wspólnego lepienia pierogów. Słuchaliśmy historii rodzinnych, przyglądaliśmy się relacjom, wymianie informacji między pokoleniami. Pieróg stał się dla nas symbolem zapisu danych przekazywanych z pokolenia na pokolenie; sekretem ofiarowanym w zaufaniu. Film rejestrujący nasze spotkania jest częścią Kultursymposium Weimar 2021.\nPierogi to chyba najbardziej rozpoznawalne na świecie polskie danie. W kawałek ciasta zawija się farsz – wytrawny lub słodki i gotuje we wrzątku. Pierogi podaje się zarówno na co dzień, jak i od święta, ręcznie lepione z dbałością, wedle rodzinnych tradycji i produkowane przemysłowo, sprzedawane na tackach, mrożone, odgrzewane na stacji benzynowej i w biurowej kuchni.\nPierogi z kapustą i grzybami i uszka, czyli mniejsze pierożki są serwowane w Wigilię w większości polskich domów jako dodatek do barszczu na kiszonych burakach. Mamy też tzw. „ruskie” z serem i ziemniakami (określenie „ruskie” wzięło się od Rusi Czerwonej, historycznej krainy na Ukrainie oraz w południowo-wschodniej Polsce). Do nadzienia na ruskie najlepiej użyć twarogu z mleka niepasteryzowanego, który można poddać naturalnemu procesowi gliwienia – ser odpowiednio dojrzewa i kwasi się. Ziemniaki gotuje się dwa dni przed zrobieniem farszu, żeby się delikatnie podsuszyły. Potem miesza się twaróg z ziemniakami i cebulą, i doprawia solą i pieprzem, czasem majerankiem.\nW Polsce popularne są pierogi z mięsem. Aby zrobić farsz, gotuje się mięso wieprzowe, drobiowe czy wołowe w wywarze z warzywami, z solą, z listkiem laurowym, z zielem angielskim. Potem odcedza się i mieli zawartość garnka. Dobry farsz do mięsnych pierogów zachowuje soczystość w środku pieroga również po obgotowaniu.\nPierogi są daniem uniwersalnym, mogą być też serwowane na słodko z sezonowymi owocami, np. truskawkami czy jagodami latem. Z kolei w zimniejszych miesiącach robimy pierogi z suszonymi śliwkami, także z suską sechlońską, wędzoną śliwką z Małopolski o charakterystycznym, dymnym aromacie. Każda gospodyni ma swój przepis na pierogi. W projekcie „food:generations” babcia Grażynka z Gdańska przypomina, że farsz przygotowujemy najpierw, bo ciasto nie może czekać. Pani Ela z Nysy zamówiła u stolarza specjalne deseczki, na które odkłada zrobione i przygotowane do ugotowania pierogi. Pani Teresa robi ciasto z mlekiem, a babcia Krysia mówi: „Ja robię takie same jak babcia i jak prababcia”.\nCiasto zwykle składa się z mąki, soli, wody i oleju. Klasycznie woda powinna być gorąca. Ciasto miesza się ręką, ugniata, temperatura dłoni sprzyja uwolnieniu glutenu, który daje kleistość i lepsze połączenie składników. Podobno szczególnie dobre są kobiece ręce do mieszania ciasta, ponieważ dają dużo ciepła glutenowi i najlepiej klei się wtedy pierogi. Wykończeń pierogów jest tyle, ile farszy – mogą to być falbanki, plecionki, warkoczyki, wzór widelcowy.\nAby pierogi były udane, trzeba wrzucać je na wrzątek, do osolonej wody. Po wrzuceniu pierogów mrożonych najlepiej nie przykrywać garnka, bo popękają. Świeże można przykryć, żeby wodę znów doprowadzić do wrzenia. Gotować do wypłynięcia, przez chwilę. Pierogi są delikatnym produktem, więc woda nie może buzować w garnku. Gdy zaczyna ponownie wrzeć, trzeba zmniejszyć ogień i gotować dwie, trzy minuty po wypłynięciu pierogów na powierzchnię. To znaczy, że już są ciepłe, tłuszcz się rozpuścił, zyskały więc wyporność, zelżały, nabrały podczas gotowania trochę powietrza, napęczniały. Nie można ich gotować za długo, aby się nie rozgotowały.\nW pierogach wytwarzanych maszynowo do ciasta dodaje się ulepszacze chemiczne i skrobię modyfikowaną. W farszu znajdują się odpady mięsne, bułka tarta, kasza manna, płatki ziemniaczane, tłuszcze i łoje najniższego gatunku – poprzemysłowe, dla nadania wagi, lepkości i tłustości. Trzeba czytać etykiety.\nRęcznie robione pierogi można poznać po kształcie – im bardziej regularny, im bardziej precyzyjny, jubilerski, tym bardziej podejrzany, bo zapewne przemysłowy. Ręcznie klejone pierogi muszą mieć dosłownie „odciski palców”, czyli falbanki, które zależą od rozmiaru ludzkich palców – raz falbanka może być większa, raz mniejsza, a ciasto będzie mniej lub bardziej rozciągnięte. Cały urok pierogów lepionych ręką polega na tym, że każdy z nich jest inny; jedyny w swoim rodzaju.\n© Goethe-Institut Tekst ukazuje się z okazji premiery filmu o pięciu rodzinach, w których wnuki wspólnie z babciami przygotowują pierogi. Co łączy i dzieli te generacje? Pokaz filmu odbywa się w ramach zwiastunu programu Kultursymposium Weimar. Więcej\nMonika Kucia to reporterka kulinarna, która opracowuje kulinarne wycieczki i wyjazdy poznawczo-naukowe. Jest kuratorką i członkinią rady programowej Festiwalu Nowe Epifanie. Od wielu lat organizuje wydarzenia kulturalne promujące polskie produkty regionalne. Tworzy pokazy artystyczno-performatywne związane z jedzeniem i kulturą kulinarną, m.in. w Museum of Food and Drink w Nowym Jorku (2018).


Wortal Publicznych Służb Zatrudnienia prowadzony przez Powiatowy Urząd Pracy w Nisku - aktualna strona : Aktualności urzędu\nAktualności urzędu - Powiatowy Urząd Pracy w Nisku\nKomunikat dotyczący naboru wniosków o bon szkoleniowy w ramach projektu pt. "Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy w powiecie niżańskim (IV)"\nAutor: Edyta Łoszczyk Data publikacji: 05.02.2020\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku informuje o naborze wniosków o bon szkoleniowy. Szczegóły w załączniku. Załączniki PO WER IV 2020 r. - Ogłoszenie o naborze wniosków o bon szkoleniowy.doc (doc, 350 KB) ...\nNabory wniosków na doposażenia i dofinansowanie działalności gospodarczej_ ALGORYTM 2020\nAutor: Dorota Jędrzejewska Data publikacji: 27.01.2020\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku ogłasza w dniach 30.01.2020- 05.02.2020 nabory wniosków o refundację doposażenia stanowiska pracy oraz wniosków o dofinansowanie podjęcia działalnosci gospodarczej z Funduszu Pracu- ALGORYTM 2020. Ogłoszenie w załączeniu. ...\nKOMUNIKAT dotyczący naboru wniosków do projektu pt.; „Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy w powiecie niżańskim (IV)”\nAutor: Bogusława Gemzik Data publikacji: 27.01.2020\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku informuje o otwarciu naboru wniosków o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz wniosków o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy. Załączniki ...\nKomunikat nabory wniosków_ALGORYTM 2020\nAutor: Dorota Jędrzejewska Data publikacji: 20.01.2020\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku podaje w załączeniu podział środków Funduszu Pracy na programy rynku pracy na rok 2020 oraz komunikat dotyczący otwarcia naborów wniosków na programy rynku pracy finansowane z ALGORYTMU 2020 . Załączniki ...\nAutor: Marcin Babiarz Data publikacji: 13.01.2020\nW związku z kontynuacją realizacji projektu w roku 2020, Powiatowy Urząd Pracy w Nisku informuje o otwarciu naborów wniosków na działania: 1. staże, 2. bony na zasiedlenie, 3. prace interwencyjne. Załączniki Treść...\nInformacja o wersjach językowych Wortalu PSZ - angielska, białoruska, rosyjska i ukraińska\nAutor: Bogusława Gemzik Data publikacji: 13.01.2020\nSzanowni Państwo , uprzejmie informujemy, że udostępnione są 4 wersje językowe Wortalu PSZ (tj. angielska, białoruska, rosyjska i ukraińska) zawierające treści dedykowane dla cudzoziemców. Wersje językowe Wortalu PSZ dostępne są pod następującymi adresami: https://lang-psz.praca.gov.pl/en/ ...\nZapotrzebowanie na wsparcie ze środków PFRON w 2020 roku\nAutor: Dorota Jędrzejewska Data publikacji: 09.01.2020\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku informuje, że do dnia 31 stycznia 2020 r rozpoznaje potrzeby w zakresie wsparcia ze środków PFRON w roku 2020 w ramach zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z...\nKomunikat dotyczący naborów wniosków w ramach aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu w roku 2020\nAutor: Dorota Jędrzejewska Data publikacji: 20.12.2019\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku podaje w załączeniu komunikat dotyczący naborów wniosków z aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu w roku 2020. Załączniki Nabór wniosków w 2020 (doc, 113 KB)\nKOMUNIKAT dotyczący wniosków do projektu pt.; „Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy w powiecie niżańskim (IV)”\nAutor: Marcin Babiarz Data publikacji: 09.12.2019\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku informuje o otwarciu uzupełniającego naboru wniosków o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej , w dniu 11 grudnia 2019 r. Załączniki Treść komunikatu -...\nAutor: Marcin Babiarz Data publikacji: 06.09.2019\nPowiatowy Urząd Pracy w Nisku informuje o otwarciu uzupełniającego naboru wniosków o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej , od dnia 09 września 2019 r. do dnia 11 września 2019 r. Nabór przeznaczony jest wyłącznie dla kobiet. ...\nWyświetlanie 31 - 40 z 70 rezultatów.\nIlość odsłon: 1363927


Rozpoczynamy przygodę z ARDUINO na elektrodynce\nAktualny czas: 09-22-2019, 02:05 AM\nElektrodynka › ELEKTRONIKA › Arduino i Raspberry PI\n14 głosów - średnia: 2.71\nTyle razy zapowiadałem i w końcu stało się mam nadzieję że w tym roku pojawi się kilka filmów z niesamowitymi projektami zbudowanymi z oparciu o tą super płytkę\nA na start, taki oto wstęp:\nARDUINO #1: Wprowadzenie do tematu, zbieramy elementy oraz pierwsze zadanie\nPowstał specjalny dział na portalu, z tematami o arduino:\nW mojej serii filmów i artykułów o arduino staram się inaczej niż wszyscy tłumaczyć krok po kroku wszystkie etapy budowy konkretnych rozwiązań, tak aby nawet początkujący mógł sobie coś zbudować, udostępniam także gotowce. Kolejny projekt oparty o arduino jaki sobie zbudujemy to zamek bądź aktywator, który uruchomimy wpisując prawidłowy kod na klawiaturze membranowej.\nSzczegóły oraz schemat połączeń na portalu:\nW mojej serii filmów i artykułów o arduino staram się inaczej niż wszyscy tłumaczyć krok po kroku wszystkie etapy budowy konkretnych rozwiązań, tak aby nawet początkujący mógł sobie coś zbudować, udostępniam także gotowce. W tym artykule prezentuję wam ciekawy efekt świetlny LED znany z serialu NIGHTRIDER (Nieustraszony). Diody LED migają od lewej do prawej - pas świetlny, możemy dodawać tyle diod ile tylko posiadamy pinów na płytce arduino\nSzczegóły oraz schemat połączeń a także sketch'e gotowce na portalu:\nPrezentuję wam prosty czujnik ruchu, który można wykorzystać np. jako czujkę alarmową domu, albo też oświetlenie ogrodowe, pomysłów jest wiele ponieważ projekt oparty o przekaźnik 230 volt a więc wszystko zależy od waszej pomysłowości, jak można ten projekt rozbudować bardziej.\nKupowałeś to arduino w zestawie z czujnikami taki starter kit czy samo urządzenie?\nBo ewentualnie kupiłbym z aliexpress tak z ciekawości.(programator bios i klip i adapter 1,8v jeszcze nie doszedł więc wiem że długo idzie z chin?)\n(04-06-2019, 06:58 PM)Dzazek 102 napisał(a): Kupowałeś to arduino w zestawie z czujnikami taki starter kit czy samo urządzenie?\nKupowałem wpierw sam kontroler arduino i wyświetlacz do niego a potem te wszystkie dodatki ale każdy osobno, nie brałem żadnych "kitów", bo nie potrzebuję wszystkiego, a niektóre elementy mam w swoich zasobach


Tour de France: Kolarze ruszają z Mont-Saint-Michel - Polsat Sport\nTour de France: Kolarze ruszają z Mont-Saint-Michel\n02.07.2016, 08:29 Inne\nW sobotę na wyspie Mont-Saint-Michel, połączonej groblą ze stałym lądem, rozpocznie się największy wyścig kolarski Tour de France. Wśród 198 zawodników jest trzech Polaków: Rafał Majka, Maciej Bodnar (obaj Tinkoff) oraz Bartosz Huzarski (Bora-Argon 18).\nKolarze pokonają 188 km i około godz. 17.15 dojadą do miejscowości Sainte-Marie-du-Mont, położonej nieopodal plaży Utah Beach, znanej z lądowania wojsk alianckich podczas II wojny światowej. Najbardziej prawdopodobny scenariusz to finisz całego peletonu.\nWyścig ma trzech wielkich faworytów: triumfatora z 2013 i 2015 roku Brytyjczyka Chrisa Froome'a, najlepszego w 2007 i 2009 roku Hiszpana Alberto Contadora oraz Kolumbijczyka Nairo Quintanę. Najsilniejszą ekipą dysponuje Froome. W czarnych koszulkach drużyny Sky pojadą m.in. trzeci zawodnik Giro d'Italia 2015 Hiszpan Mikel Landa, triumfator klasyka Liege-Bastogne-Liege Holender Wout Poels i Brytyjczyk Geraint Thomas. Pomocnicy Froome'a są kolarzami, którzy w innych zespołach mogliby pełnić role liderów. W składzie brytyjskiej grupy zabrakło miejsca dla Michała Kwiatkowskiego.\nContadorowi, liderowi grupy Tinkoff, będą pomagać Majka i Bodnar. Majka być może otrzyma od szefów ekipy wolną rękę i tak jak przed rokiem w Cauterets powalczy o zwycięstwo etapowe. Dwa lata temu, gdy kraksa wyeliminowała Hiszpana z wyścigu, kolarz z Zegartowic dostał swoją szansę i odniósł dwa sukcesy etapowe oraz w klasyfikacji górskiej.\nWyścig rozstrzygnie się w trzecim tygodniu, gdy będzie rozgrywana górska czasówka i etapy w Alpach. Do Paryża, gdzie tradycyjnie kończy się rywalizacja, kolarze dojadą 24 lipca.


krakow.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji krakowskiej → Zbliżają się wakacje. Nowy ogólnodostępny szlak pieszy na Gubałówkę\nWyjście nowym szlakiem na Gubałówkę zajmuje kilkanaście minut.\tAdam Brzoza /PKL\nŚcieżka wiodąca na wzniesienie przebiega bezpośrednio wzdłuż trasy kolei linowo-terenowej PKL na Gubałówkę. Polskie Koleje Linowe chcą, aby odwiedzający Zakopane mogli wybrać sposób dotarcia na jedną z najważniejszych atrakcji miasta. Oprócz kolei, która jest do dyspozycji turystów, na wzniesienie można dotrzeć pieszo nowym bezpłatnym szlakiem, który został właśnie uruchomiony przez PKL w porozumieniu z miastem Zakopane i PTTK.\nSzlak liczy 1,3 km, został oznakowany przez PTTK i jest ścieżką o charakterystyce górskiej. - Zależy nam na jak najlepszych doświadczeniach osób odwiedzających Zakopane i dobrym wizerunku miasta, które jest gościnne dla wszystkich. PKL jest operatorem turystycznym, działającym w wyjątkowych lokalizacjach - mówi Daniel Pitrus, prezes Zarządu PKL.\n- Cieszę się bardzo, że wszyscy chętni będą mogli wyjść na Gubałówkę kolejnym bezpłatnym znakowanym szlakiem, oprócz dotychczasowej trasy wiodącej przez Walową Górę, co poszerza ofertę dla turystów. Trwają także prace nad ponownym udostępnieniem szlaku przez Gładkie. Dobrze, że turyści mają do wyboru różne możliwości dotarcia na Gubałówkę, która jest niezwykle popularnym celem wycieczek w Zakopanem. Serdecznie zapraszam do korzystania z uroków tego miejsca - zachęca burmistrz Zakopanego Leszek Dorula.\ndodane 04.06.2021 11:00\n5 Zakopane. Sobotnie koncertowanie\n6 Abp Jędraszewski: Zrozumieć testament tamtych ludzi


Nietrudno być prorokiem - Rozmowy | Portal Teatralny.pl\nNietrudno być prorokiem\nRozmowa z Moniką Strzępką i Pawłem Demirskim\nKamila Peltz: Skąd wam się wziął pomysł na serial?\nMonika Strzępka: Chcieliśmy przede wszystkim opowiedzieć o teatrze. Był to też efekt fascynacji wielowątkowymi, rozbudowanymi historiami.\nPaweł Demirski: Pomyśleliśmy, że taki serial byłby dobrym ukoronowaniem obchodów 250-lecia teatru publicznego.\nCzyli inspiracja wyszła od was, a nie wskutek zamówienia.\nM.S.: Zaczęło się od tego, że Jerzy Kapuściński – były szef TVP2 – zaproponował nam, żebyśmy przenieśli do telewizji któreś z naszych wrocławskich przedstawień. Ale jakoś niespecjalnie nas to kręciło. Woleliśmy serial. Spotkaliśmy się ponownie po upływie roku, przedstawiliśmy pomysł i Jurek w jeden wieczór podjął decyzję, że robimy. Bardzo sprawnie to przeprowadził, wiedząc, jak wolno mielą młyny telewizji i że jeśli odłożymy ten temat, to przestanie nas interesować, a przede wszystkim przepadnie szansa na pozyskanie środków z Narodowego Instytutu Audiowizualnego. 250-lecie nie trwa w nieskończoność.\nSerial miał być wyemitowany w roku jubileuszowym?\nM.S.: Początkowo tak. Zdjęcia miały być kręcone latem – z uwagi na to, że to jedyna pora, kiedy możesz bezkarnie wejść z kilkudziesięcioosobową ekipą do teatru i trochę tam pobałaganić.\nP.D.: Łatwiej też skoordynować aktorów, zwłaszcza, że aktorzy Artystów to ludzie z teatru, więc w sezonie mają obowiązki teatralne.\nKoniec końców był kręcony zimą.\nM.S.: Tak, ale bardzo dobrze mu to zrobiło. Jestem z tego zadowolona, mimo że strasznie przemarzliśmy. Większość scen była kręcona w budynkach administracyjnych Huty Sendzimira, które nie były ogrzewane. Aktorzy w takich warunkach, w lekkich ubraniach po prostu szczękali zębami i para im leciała z ust.\nPodobno kiedyś chciałaś być reżyserka filmową. Czy Artyści to próba powrotu do tamtych marzeń?\nM.S.: Możliwe, chociaż to są marzenia licealne. Myślę, że zrobiło mi się po prostu za ciasno w teatrze. Oboje potrzebujemy nowych impulsów – w końcu od wielu lat pracujemy w obszarze, który jest już dla nas dobrze rozpoznany i poniekąd przewidywalny. Nie chodzi o to, że popadliśmy w rutynę, bo stres wokół premiery towarzyszy temu zawodowi do emerytury, czyli do śmierci. Robiąc serial, weszliśmy jednak w zupełnie nową sytuację: Paweł jako scenarzysta, ja jako reżyserka obrazka telewizyjnego.\nJaki nowy potencjał zobaczyliście w serialu, a którego zabrakło wam w teatrze?\nP.D.: Teatr jest zajebisty, bo nie potrzebuje opowiadania historii. Często fabuła wręcz zabija jego potencjał. Serial natomiast musi mieć napięcie, zwroty akcji, trzeba uruchomić wszystkie fabularne triki. Fajnie było się w tym sprawdzić.\nM.S.: W każdej materii musisz nauczyć się operować, na pewnym etapie dobrze się poczuć jak debiutant. Teatr natomiast daje znacznie większy komfort pracy z aktorem i wciąż uważam, że można się w nim pełniej spełnić artystycznie.\nAle serial to większa widownia i większe możliwości komunikacyjne.\nM.S.: To już są kwestie odbiorcze, nie artystyczne. W telewizji najbardziej uwierają ograniczenia produkcyjne. Nie jestem osobą rozrzutną i nieodpowiedzialną, nie robię po siedemdziesiąt dubli – nie mam takiego artystycznego temperamentu. Jesteśmy znani z tego, że zanim zaczniemy projektować scenografię, wchodzimy do magazynów dekoracji, żeby zobaczyć, czy czegoś nie da się użyć. Ale irytujące jest to, że podczas pracy nad serialem nie ma czasu na próby, że trzeba było sobie te próby wyszarpywać, że dopiero w montażowni widzisz, jak można było poprowadzić scenę. Schodziłam z planu, wracałam do hotelu i zastanawiałam się, co ja właściwie robię. Jestem spełnioną reżyserką teatralną, a tu nagle muszę działać na akord, a skutek niepewny. Nasz budżet był naprawdę skromny. Na przykład serial HBO Pakt, gdzie jest znacznie skromniejsza liczebnie obsada, miał jedenaście dni zdjęciowych na odcinek. Nasz miał sześć. Bywało, że robiliśmy po czternaście scen dziennie.\nP.D.: Bywało, że robiliśmy dwie sceny jednocześnie, żeby się wyrobić. Ludzie z ekipy przychodzili do nas i mówili: „Nie martwcie się, nie zawsze jest tak strasznie, róbcie fabułę, tam jest więcej czasu”.\nSerial z założenia miał się składać z ośmiu odcinków?\nM.S.: W założeniach było dziewięć. Ale trzy tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć ktoś wpadł na pomysł, żeby skrócić go do sześciu, bo się budżet nie zapina. Jeśli ktoś wysuwa taką propozycję, to znaczy, że w ogóle nie ma pojęcia, co to jest scenariusz. Byliśmy w szoku.\nP.D.: Połowę budżetu mieliśmy z Narodowego Instytutu Audiowizualnego, który był współproducentem. I jak to jest z tego rodzaju pieniędzmi – muszą być wydane do końca roku kalendarzowego. Rozmowa na temat skrócenia serialu odbyła się w listopadzie. Jestem w stanie z dziewięciu odcinków zrobić sześć, ale wymaga to czasu, bo oznacza napisanie historii od nowa. Koniec końców stanęło na ośmiu – z dużą stratą dla przebiegu zdarzeń.\nW jednym z wywiadów powiedziałaś: „W teatrze mam – nazwijmy ją, choć nie jest to najlepsze słowo – wygodną pozycję z punktu widzenia wolności artystycznej. Mniej cenzorsko-komercyjnego nadzoru”. Jak jest z tą wolnością teraz?\nM.S.: Teatr wciąż daje wolność, a im silniejszą masz pozycję, tym trudniej ci tę wolność zabrać. Ale znajduje się na to sposoby, np. rozpierdalając Teatr Polski we Wrocławiu, pozbawiono mnie jednego z podstawowych miejsc pracy. Za chwilę może się okazać, że nie będę mogła pracować w Starym Teatrze. Wolność ogranicza też brak pieniędzy, z którym zawsze trzeba się mierzyć w teatrze. W przypadku serialu musisz z kolei liczyć się ze słupkami oglądalności. Szkoda, że tak mało widzów zobaczyło Artystów.\nP.D.: Nie zgodzę się z tobą. Przy Artystach nikt nam w nic nie ingerował, mieliśmy właściwie wolną rękę. Niska oglądalność wynika z kiepskiej promocji.\nByłam przekonana, że serial miał dużą popularność. Jaka dokładnie była oglądalność?\nP.D.: 350 tysięcy. Dobry wynik zaczyna się gdzieś około miliona. Takie tuzy jak Barwy szczęścia mają ok. trzech-czterech milionów. To jest kwestia godzin emisji i promocji. Myślę, że jeśli byłoby to puszczane tak, jak chciał Jerzy, czyli w czwartek o 21.30, to dobilibyśmy do miliona.\nA oglądalność na VOD?\nP.D.: Nie znam dokładnych danych, ale zdaje się, że była dosyć wysoka. Publiczność tego serialu w piątek wieczorem, kiedy był emitowany, woli wyjść do teatru albo na wernisaż.\nKiedy zmieniono czas emisji?\nM.S.: To się stało mniej więcej wtedy, kiedy Maciej Chmiel przestał być dyrektorem Dwójki. Decyzyjność zostawiono wtedy biuru programowemu. Nie wiem dokładnie, kto i na jakim etapie taką decyzję podjął. Pewnego dnia dowiedziałam się po prostu, że wylądowaliśmy o 23.15 w poniedziałek. Był też taki pomysł, żeby to szło jak Teatr Telewizji: trzy tygodnie emisji, potem przerwa i kolejne trzy odcinki. Same strzały w dziesiątkę.\nZ montażowni wyszłam trzy tygodnie temu, tuż przed emisją ostatniego odcinka. Właściwie mieszkałam w telewizji, więc różne rzeczy do mnie docierały i wiem, jak funkcjonuje to przedsiębiorstwo. Przypuszczam, że powody, dla których przesunięto emisję, były inne niż politycznej natury. Ktoś stwierdził pewnie, że serial nie będzie miał wysokiej oglądalności, bo jest o teatrze.\nP.D.: Niestety w tym aspekcie nie możemy nazwać siebie męczennikami dobrej zmiany.\nCzy zaangażowanie w serial oznacza, że porzuciliście teatr?\nM.S.: To chyba pytanie retoryczne?\nTrochę tak, ale sama mówisz, że pracy nad serialem poświęciłaś ponad rok czasu, nie wychodząc z montażowni…\nP.D.: I tak zrobiliśmy to wyjątkowo szybko.\nM.S.: Niektórzy przez cztery lata siedzą nad samym scenariuszem. Ale medium teatru jest chyba dla nas bardziej odpowiednie chociażby dlatego, że umożliwia szybką realizację pomysłów. Jeśli coś przeleży nam dwa lata, to oznacza, że musimy się zabierać za to od początku, bo przestaje być gorące – tak było z Courtney Love. Mieliśmy dużo szczęścia z Kapuścińskim, bo on rozumiał, że musimy szybko działać.\nWięc nie, nie porzucamy teatru. Tam od początku do końca jesteś artystą.\nPraca w teatrze dała mi siłę, by stawić czoła przeciwnościom czasowym i ekonomicznym. Z ekipą Artystów w większości spotykaliśmy się w teatrze. Weszli na plan nie jak do szeregowego serialu, ale rozumiejąc, że spotykamy się tu w imię jakiejś wspólnej sprawy, i dobrniemy do końca, choćbyśmy mieli zamarznąć. Na planie panowała dyscyplina, którą wypracowuje się w teatrze.\nP.D.: Przykładem może być Tadeusz Huk, który z trzydziestoma dziewięcioma stopniami gorączki kręcił dziesiąty dubel w scenie przy ognisku.\nWcześniej przygotowaliście serial teatralny Klątwa. To była forma pośrednia pomiędzy teatrem a telewizją?\nP.D.: To był chyba początek naszej fascynacji serialami. Ten projekt nam się wymknął: nie zrobiliśmy ostatniego odcinka, wszyscy mieli trochę dosyć. Serial nie do końca sprawdza się w teatrze, zwłaszcza prywatnym, gdzie musisz zapłacić 80 zł za spektakl, a w przypadku serialu ta suma rośnie trzykrotnie. To była bardzo przyjemna praca, bo w większości grała tam ekipa z W imię Jakuba S., z którą czujemy się trochę jak rodzina. Tomek Karolak zasugerował, żeby zrobić z tego serial telewizyjny. Temat podjął też Jerzy Kapuściński. To byłby super materiał, choć na pewno kosztowny. Potem pojawił się pomysł, żeby jednak zrobić coś o teatrze.\nCzy wasza fascynacja serialami pomogła znaleźć sposób na udany scenariusz?\nM.S.: Seriale na pewno zainspirowały Pawła pisarsko. Ja je śledziłam pod kątem zdjęć, montażu, udźwiękowienia. Zawsze się zastanawiałam, dlaczego w polskim kinie i telewizji jest taki fatalny dźwięk. Długo rozmawialiśmy o tym z Bartkiem Putkiewiczem jeszcze przed rozpoczęciem pracy na planie.Dźwiękowa zmora polskiego serialu polega na tym, że po pierwsze nie ma prób, a po drugie aktorzy wchodzą na plan bez znajomości tekstu, o intencjach nie wspominając. A co robi aktor, kiedy nie zna intencji? Broni się tzw. prawdką, bo jest niepewny, co przekłada się na to, że mówi bez dynamiki w głosie. I go nie słychać.\nP.D.: A ja po prostu lubię oglądać seriale – realizuję w ten sposób swoje tendencje eskapistyczne. Jak zaczęliśmy pracować nad Artystami, miałem przynajmniej poczucie, że nie tracę czasu przy kolejnych odcinkach, tylko podglądam, jak to działa. Złapałem podstawowe reguły, np. jak opowiadać historię złożoną z dziewięciu odcinków, a jak z dwunastu, co można porównać z pracą nad sztuką dwuaktową i pięcioaktową. To było łączenie przyjemnego z pożytecznym.\nSerial jest konsekwencją obranej przez was drogi twórczej w tym sensie, że lubicie sięgać po tzw. niskie gatunki, np. farsę, musical – formy komercyjne, poddane prawom rynku, np. słupkom oglądalności. Jak to się klei z waszym lewicowym światopoglądem?\nP.D.: Przecież farsa może być lewicowa! Chyba nie rozumiem pytania…\nSkazujecie się na rynkowe mechanizmy, a światopoglądowo deklarujecie antyrynkową postawę.\nP.D.: W telewizji zrobiliśmy to, co chcieliśmy, nikt nam nie narzucał praw rynkowych. Czy to jest pytanie o to, czy lewicowcy nie powinni używać środków masowego przekazu?\nM.S.: Idąc tym tropem, można spytać, dlaczego komedia? Czy komedia nie może być lewicowa? Bo lewaki to takie ponure chuje, a poczucie humoru jest grzechem śmiertelnym lewactwa?\nP.D.: Farsy są popularne w komercyjnych teatrach i na Broadwayu, bo wykorzystują to, co ludzie dość dobrze rozumieją i co na nich działa.\nJest to w pewnym sensie gatunek ludowy.\nM.S.: Dlatego my lewicowcy komunikujemy się z ludem gatunkami, które lud rozumie. Chociaż słupki oglądalności w telewizji temu zaprzeczają. Lud Artystów nie zrozumiał i ich odrzucił.\nAlbo się o tym nie dowiedział.\nM.S.: Lud nie zauważył, że serial jest emitowany.\nA może przekaz okazał się jednak zbyt artystowski?\nP.D.: To jest jednak bardzo smutne, kiedy konstatuje się, czego chce telewidz po dwudziestu pięciu latach niszczenia telewizji publicznej i gustu społeczeństwa. Kiedyś rozmawialiśmy o tym z Olgą Lipińską, która stwierdziła, że takie rzeczy niszczy się przez pięć lat, a odbudowuje przez sto. I w takiej właśnie obecnie jesteśmy sytuacji.\nW moim pytaniu opierałam się na myśli Theodora Adorno, który jako lewicowiec był jednak zwolennikiem kultury elitarnej, niepoddanej prawom rynku.\nM.S.: Ale ja się z tym nie zgadzam. Naszym patronem jest Dario Fo, który imał się głównie niskich gatunków. Należy do nich commedia dell’arte, która wymaga zarazem wysokiego kunsztu aktorskiego, dziesięcioleci treningów.\nP.D.: Niskie gatunki są po to, żeby lepiej się skomunikować. Pracując nad takimi przedstawieniami, jak Niech żyje wojna czy Był sobie Andrzej, Andrzej, Andrzej i Andrzej, zależało nam, żeby ludzie o różnych kompetencjach kulturowych spędzili dobry wieczór w teatrze. Nie chodzi więc o rynek, tylko o to, żeby poszerzyć sytuację komunikacyjną. Nie chcę z siebie robić chłopka-roztropka, ale z dużą podejrzliwością podchodzę do tzw. kina artystycznego. Po prostu nudzi mnie ono jako widza. Lubię się śmiać i jak się dużo dzieje. Często sztuka wysoka jest niekomunikatywna albo śmiertelnie nudna.\nM.S.: No już nie gadaj. Bruno Dumonta lubisz.\nW Artystach obśmiewacie tę sytuację w postaci Krzysztofa Schillera – reżysera, który ma rysy Krzysztofa Garbaczewskiego – ten z niekomunikatywności zrobił swoją zasadę twórczą.\nP.D.: W Krzyśku najfajniejsze jest to, że jak kiedyś zobaczyłem jego przedstawienie, to pomyślałem, ile tak naprawdę można mieć wolności artystycznej. Popierdolone światy Garbaczewskiego są naprawdę fascynujące.\nA jego przedstawienie w Artystach okazuje się sukcesem…\nP.D.: Konserwatywni krytycy powiedzą, że pokazaliśmy koleżkę, któremu nic nie wychodzi i który nic nie umie, a mimo wszystko mu się udaje. A przecież często jest tak w teatrze. Albo artyści są doskonale przygotowani, a premiera okazuje się klapą, albo próby idą tak sobie, a na końcu jest sukces. Albo dzieje się tak, jak mówi Mikołaj Grabowski, że przedstawienie składa się dopiero na generalnej.\nM.S.: Przed emisją pokazałam Krzysztofowi wszystkie sceny. Bardzo go bawiły. Wydaje mi się, że podeszliśmy do postaci Schillera z dużą czułością.\nW Artystach jest wiele takich branżowych wątków. Czy konstruując scenariusz, nie bałeś się, że pozostaną one dla większości nieczytelne?\nP.D.: Nie, bo te branżowe żarty nie przesądzały o odbiorze. To że ktoś się uśmiechnie, bo zobaczy w Andrzeju Kłaku Garbaczewskiego, nie znaczy, że ludzie spoza branży nie polubią tej postaci.\nSą też echa teatralnych afer, na przykład tej z Teatrem Studio.\nP.D.: Scenariusz był pisany dużo wcześniej, zanim wybuchła afera w Studio. Zacząłem go pisać rok temu w październiku, ze zdjęciami ruszyliśmy w grudniu, a afera w Studio zaczęła się w listopadzie.\nO czym jest dla was ta sprawa?\nM.S.: Te afery od wielu lat mają dosyć podobny przebieg. Zmieniają się aktorzy zdarzeń, ale mechanizmy są te same. My już trochę tych afer przeżyliśmy – od Teatru Wybrzeże w Gdańsku, kilkanaście w ciągu dyrekcji Krzysztofa Mieszkowskiego we Wrocławiu, Teatr Dramatyczny i Powszechny w Warszawie, Łódź. W tej sytuacji nietrudno być prorokiem.\nCo ma pomyśleć o teatrze odbiorca, który widzi, że polski teatr to głównie afery?\nP.D.: Wiesz, co sobie myśli? Że tak samo jest wszędzie. Żeby była jasność, nie piję tu do „dobrej zmiany”. Jest o tym w ostatnim wywiadzie z Ludwikiem Dornem w „Wyborczej”. To polityk, który przez długi czas był na pierwszej linii i wie, jak się wszystko odbywa. Zna szereg zaniedbań w wielu sferach. Widać, że państwo nie funkcjonuje dobrze, więc dlaczego miałoby być inaczej w kulturze? Chodzi o podobieństwo mechanizmów i na tym poziomie można utożsamić się z tym, o czym jest serial. Pokazujemy, że ludzie teatru to nie są jacyś krezusi ani celebryci. Mam dosyć czytania forów, gdzie artyści są wyzywani od najgorszych. Społeczeństwo myśli o nas jako o „darmozjadach, którzy żyją za pieniądze podatnika, a jak chcą eksperymentów, to niech sobie je robią we własnej piwnicy. Dobra sztuka to taka, która sama na siebie zarobi”.\nWasz serial pokazuje, że teatr ogniskuje wszystkie problemy, które trawią na co dzień polską demokrację.\nM.S.: Życie artystów poddane jest tym samym mechanizmom, co życie innych ludzi. Chcieliśmy pokazać, że nie jesteśmy dziwadłami z kosmosu, żeby może powstrzymać ten hejt przeciwko twórcom. Czytamy teraz dzienniki Mieczysława Rakowskiego, który był żonaty ze skrzypaczką i aktorką. Jego zdaniem artyści nie byli traktowani poważnie przez władzę PRL-u. Ale ja mam wrażenie, że byli traktowani znacznie poważniej niż teraz. Status artysty gigantycznie się obniżył. Tym samym kultura coraz częściej okazuje się zbędna.\nP.D.: Pod listem „Teatr nie jest produktem, widz nie jest klientem” podpisało się około pięć tysięcy ludzi. A prezydent Paszyński twierdzi, że podpisali się pod nim pseudoartyści. Niedawno w internecie pojawił się film Smutne miasteczko, nagrany w proteście przeciwko politycznej cenzurze sztuki. Jan Peszek, Jerzy Trela, Jerzy Radziwiłowicz, Danuta Stenka, Andrzej Seweryn recytują wiersz Wojciecha Młynarskiego. Opowiadałem o tym w programie Bronisława Wildsteina poświęconym tegorocznemu Kongresowi Kultury, zwracając uwagę, że w filmie pojawiły się jednak wybitne nazwiska. Dla niego nie miało to jednak żadnego znaczenia. Artystom zabiera się podmiotowość, nie traktuje się ich poważnie. Nie rozumie się ich racji, szuka pretekstu, żeby ich ośmieszyć albo usunąć.\nW waszym serialu znani aktorzy, np. Ewa Dałkowska, Maria Maj – nie występują w rolach artystów, ale ochroniarzy, sprzątaczek, sprzedawczyń.\nP.D.: Nawet więcej aktorskich legend miało się pojawić, ale nie udało się ich zgrać ze względu na terminy.\nM.S.: Olga Lipińska i Krzysztof Garbaczewski mieli zagrać Francuzów, którzy przyjeżdżają z Awinionu. Olga miała też zagrać jednego z duchów. Wszystko było dogadane, ale okazało się, że panujące warunki są dla niej zbyt ciężkie. Była chora, więc po prostu było to w tych warunkach zbyt ryzykowne. Bardzo chciałam, żeby zagrał u nas też Krzysiek Globisz, ale nie miałam odwagi mu tego zaproponować. Tam naprawdę było jak na Syberii.\nSkąd wzięliście pomysł na teatralne zjawy?\nP.D.: Pamiętam, że jak po raz pierwszy pojawiłem się w teatrze, to zespół bardzo dużo mówił o zmarłych pracownikach. Niemożliwe byłoby opowiadanie o teatrze bez wspominania wielkich poprzedników. W każdym teatrze mniej lub bardziej straszy.\nM.S.: Te duchy wcale nie straszą, tylko ujawniają swoją obecność. Straszyć mogą na przykład złych dyrektorów. Właściwie jest to ich obowiązek.\nP.D.: Jak pracowaliśmy w Jeleniej Górze, mieszkaliśmy w takim dużym, poniemieckim mieszkaniu blisko teatru. Ja jako osoba nadwrażliwa jeśli chodzi o obecność nadprzyrodzonych bytów i zjawisk od razu wyczułem, że coś łazi po tym mieszkaniu. Okazało się, że to duch garderobianej, która tam sprząta.\nDla mnie duchy to ukłon w stronę kultury romantycznej, który zdarza się nie po raz pierwszy w waszym teatrze – przykładem mogą być Dziady. Ekshumacja czy Nie-Boska komedia…. W Artystach przywołujecie obrzęd dziadów w scenie stypy po śmierci aktorki.\nP.D.: Ta scena jest inspirowana autentycznym wydarzeniem, które miało miejsce w Teatrze Wybrzeże. Stanisław Michalski wiedząc, że umiera, zostawił któremuś z aktorów pieniądze na wódkę po pogrzebie.\nM.S.: To ciekawe, co mówisz o tych dziadach – nie mieliśmy co prawda takich intencji, ale rzeczywiście pokazany jest tam jakiś rodzaj rytuału.\nP.D.: Gdy odeszła Sabina Tumidalska, aktorka z Wałbrzycha, która grała w trzech naszych przedstawieniach, po jej pogrzebie była naprawdę ostra balanga.\nM.S.: Kilka dni przed jej śmiercią przyjechaliśmy z Wrocławia do Wałbrzycha na urodziny aktorki Mirki Żak. Sabina przez cały ten wieczór chodziła od człowieka do człowieka i się żegnała. Kilka dni później odeszła we śnie.\nZdaje się, że planujecie kolejny serial. Czy będzie go robiła telewizja publiczna?\nM.S.: Nie wiemy. Na razie myślimy o przedstawieniu w Starym Teatrze…\nP.D.: Robimy tam przedstawienie sylwestrowe Triumf woli. Jeśli chodzi o nasze nowe łowisko, czyli używanie kamery i pisanie scenariuszy, to mamy przed sobą dwa przedsięwzięcia: jedno to fabuła o Jolancie Brzeskiej, na którą dostaliśmy zamówienie. A drugie to historyczny serial kostiumowy, który dzieje się w pierwszej połowie XIX wieku – o pierwszych próbach odwiertów nafty na terenie Galicji w czasie rabacji. To bardzo kosztowne przedsięwzięcie, dlatego szukamy na razie różnych możliwości. Ten dziewięcioodcinkowy historyczny serial nosiłby tytuł Zapusty.\nM.S.: Myślimy też o serialu o Mieczysławie Rakowskim. On był fascynującą postacią, pisał dzienniki od 1958 roku do lat 90. Na przestrzeni tych lat niesamowicie się zmienił, funkcjonując w różnych okolicznościach i środowiskach.\nP.D.: Dramatyczna historia tej postaci zamknęłaby się w pięciu sezonach.\nM.S.: Mamy też pomysł na serial dziejący się w greckim kurorcie!\nPaweł Demirski, Monika Strzępka, Artyści, Warszawa,