Czy mieszkańcy UK złamią zasady lockdownu w Święta Bożego Narodzenia? Zdecydowana większość Brytyjczyków sądzi, że tak\nCzy mieszkańcy UK złamią zasady lockdownu w Święta Bożego Narodzenia? ...\nCzy lockdown w Boże Narodzenie zakłóciłby świąteczne plany Brytyjczyków?\nCzy mieszkańcy UK złamaliby zasady na Święta, by spotkać się z najbliższymi?\nChoć Boris Johnson obiecał, że drugi lockdown nie zostanie przedłużony i zakończy się 2 grudnia, wiele osób obawia się, że restrykcje mogą powrócić na Boże Narodzenie. Czy gdyby tak się stało, mieszkańcy UK umieliby mimo wszystko trzymać się ograniczeń? Zdecydowana większość Brytyjczyków jest przekonana, że NIE umieliby. Zobacz najnowsze badanie YouGov.\nYouGov przeprowadził badanie, w którym pytano Brytyjczyków, co sądzą o potencjalnych ograniczeniach obowiązujących w okresie Bożego Narodzenia. Czy restrykcje zakłóciłyby ich świąteczne plany? Czy trzymaliby się zasad, rezygnując ze spotkań rodzinnych?\nZOBACZ KONIECZNIE: Czy na Święta będzie lockdown? Boże Narodzenie zagrożone po publikacji raportu rządowej grupy ekspertów\nCzy restrykcje zakłóciłyby świąteczne plany Brytyjczyków?\nPołowa Brytyjczyków (50%) nie miałaby nic przeciwko temu, by w okresie Świąt Bożego Narodzenia obowiązywały takie ograniczania, jak „reguła sześciu osób” lub zakaz odwiedzin innych gospodarstw domowych. Najmniej przeciwni ograniczeniom są ludzie w wieku 65+, z których 55% nie byłaby zaniepokojona ograniczeniami podczas Świąt. Z kolei najbardziej przeciwni restrykcjom na Boże Narodzenie są osoby młode, w wieku 18-24 lata. Różnice w nastawieniu do ewentualnego lockdownu na Gwiazdkę widać nie tylko pod względem wieku, ale również pod względem płci. Mężczyźni znacznie częściej są przeciwni ograniczeniom (58%) niż kobiety (43%).\nCZYTAJ: Zasady podróżowania w czasie drugiego lockdownu w Anglii. Podróże zagraniczne i w obrębie UK przed 2 grudnia\nPowyższe wyniki stają się dość zrozumiałe, gdy weźmie się pod uwagę, że wśród ankietowanych aż 42% osób stwierdziło, że niezależnie od restrykcji, spędzi Święta tak jak zwykle. 54% badanych przyznało, że ograniczenia miałyby wpływ na ich bożonarodzeniowe plany - w tym 27% stwierdziło, że wpływ ten byłby znaczący.\nMieszkańcy UK złamią zasady na Święta?\nCo ciekawe, badanie YouGov pokazało także, że ponad trzy czwarte Brytyjczyków sądzi, że większość ludzi złamałaby zasady lockdownu - jeśli by obowiązywały - w okresie Bożego Narodzenia. 76% badanych uważa, że większość mieszkańców UK spotkałaby się z rodziną i bliskimi na Święta nawet, jeśli byłoby to zabronione. 31% badanych twierdzi jednak, że pomimo świątecznego okresu, ludzie nie łamaliby zasad lockdownu.\nWAŻNE: Za co można dostać karę w czasie drugiego lockdownu w Anglii? Oto pełna lista wykroczeń


Aleksandra Wilk laureatką konkursu "Ośmiu Wspaniałych"! - Zespół Szkół im. Jana Kilińskiego\nKonkursy ZS Kiliński\nAleksandra Wilk laureatką konkursu "Ośmiu Wspaniałych"!\nWczoraj nasze dwie licealistki - Emilia Cebula, Aleksandra Wilk startowały w przesłuchaniach XVII Opolskiej Edycji Samorządowego Konkursu Nastolatków „Ośmiu Wspaniałych”. Jest to konkurs, który promuje ideę wolontariatu.\nWarto wspomnieć, że Emilia od ok. 2 lat angażuje się w działania w OSP w Strzeleczkach jako aktywny członek Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Obecnie jest zastępcą trenera. Działała również jako wolontariusz w przedszkolu. Aktywnie uczestniczy w licznych szkolnych inicjatywach, np. organizacja kiermaszy charytatywnych. Prywatnie jest bardzo aktywną osobą i trenuje piłkę nożną.\nAleksandra Wilk od ok. 3 lat pełni wolontariat w rodzinie zastępczej, pomagając dzieciom w nauce. W bieżącym roku była wolontariuszem wspierającym w ogólnopolskiej akcji "Szlachetna Paczka". Jej ogromną pasją jest śpiewanie, co stara się wykorzystywać w celach charytatywnych, mi.in. na rzecz Stowarzyszenia Pomocy Wzajemnej "Barka" ze Strzelec Opolskich, Domu Pomocy Społecznej "Anna", czy WOŚP. Uczestniczyła też w konkursie "Sejm Dzieci i Młodzieży", starając się zagospodarować pustą przestrzeń na potrzeby krapkowickiej młodzieży.\nLAUREATKĄ TEGOROCZNEJ EDYCJI ZOSTAŁA ALEKSANDRA WILK! Ale każda z nich zasłużyła na podziękowania za odwagę pokazania tego, co bezinteresownie z zapałem i poświęceniem robi dla innych. W maju, nasze wolontariuszki będą uczestniczyć w Wojewódzkiej Gali, podczas której zostaną uhonorowane nagrodami i dyplomami.\nData publikacji: 18-03-2016 09:34


Caveiroes, czyli trupioczaszkowcy | Przegląd\nAutor: Mirosław Ikonowicz\t| Sierpień 9, 2009\nBrazylijska policja militarna w beznadziejnej walce z handlarzami narkotyków miała licencję na zabijanie\nCzłonkowie jedynej takiej w cywilizowanym świecie policji noszą na czarnych mundurach tarcze z niezwykłym emblematem: złowrogo uśmiechniętą trupią czaszką. W górną część czerepu wbity jest sztylet, a sama czaszka przedstawiona jest na tle dwóch skrzyżowanych pistoletów. Gdyby taki policjant pojawił się np. na Uniwersytecie Warszawskim, aby “zapewnić tam ład”, studenci pokładaliby się pewnie ze śmiechu. Jednak w Brazylii ten emblemat budzi u jednych dreszcz i nienawiść, u drugich, zwłaszcza u mieszkańców zamożnych osiedli i dzielnic strzeżonych przez prywatną policję, odruch sympatii. Kraj się rozwija, bogatych i korzystających z usług firm ochroniarskich przybywa. Na 600 tys. agentów policji państwowej przypada w Brazylii około 1,8 mln prywatnych policjantów, czyli ochroniarzy. Umundurowani są podobnie – na czarno, prawie zawsze noszą na służbie kamizelki kuloodporne. Dalsze 800 tys. agentów prywatnych policji pracuje nielegalnie, bez licencji. Są chętnie wynajmowani jako\ntańsi i bardziej bezwzględni,\nponieważ rekrutują się często ze środowisk przestępczych.\nStudentom i profesorom uniwersytetu w gospodarczej i finansowej stolicy Brazylii, ponaddwudziestomilionowym Săo Paulo, było nie do śmiechu, gdy 1 czerwca tego roku nad ranem brazylijskie siły porządkowe, w tym policja militarna, opanowały kampus uniwersytecki, ustawiając samochody patrolowe przed wejściem do każdego budynku.\nRektor i władze miejskie wezwały ich w celu przerwania trwającego od tygodni strajku głodowego 5 tys. nienaukowych pracowników uczelni, którzy mieli być zwolnieni z pracy w ramach redukcji kosztów. Operacja miała świetnie przygotowaną oprawę prasową. Czytelnikom wmawiano od wielu dni, że jest to “izolowana akcja grupy wichrzycieli, niemająca poparcia ogółu pracowników”.\nReakcją na interwencję caveiroes, trupioczaszkowców – jak nazywa ich brazylijska ulica – było pojawienie się w kampusie kilka godzin później setek profesorów i tysięcy studentów. Milczące początkowo zgromadzenie solidarności ze strajkującymi rosło z godziny na godzinę, aż przekształciło się w wiec. Policja, która interweniując w fawelach, wielkich slamsach otaczających Rio de Janeiro, Săo Paulo i inne miasta brazylijskie, użyłaby siły, tym razem została odwołana z terenu uniwersytetu. Był to wynik interwencji prezydenta Luiza Inacia Luli da Silvy u władz stanu Săo Paulo. On sam, tokarz z zawodu, jeszcze z czasów, gdy był działaczem związkowym, pamiętał wiele takich sytuacji.\nPróba użycia siły policyjnej wobec pracowników największego brazylijskiego uniwersytetu odbiła się w całej Ameryce Łacińskiej niedobrym echem. Wywołała także gorzkie reminiscencje wśród demokratycznych polityków w kraju i części opinii publicznej. Zaczęto mówić i pisać, że w Brazylii powracają metody stosowane za czasów rządów junt wojskowych w latach 60. i 70, kiedy większość uniwersytetów w całym kraju była permanentnie i fizycznie okupowana przez wojsko i policję.\nW tej atmosferze rząd Luli i prokuratura odważyły się w lipcu podjąć pierwszą poważniejszą próbę ograniczenia rosnącej roli policji militarnej. Organizacje obrony praw człowieka i najpoważniejsze instytucje międzynarodowe z ONZ na czele od dawna alarmowały w sprawie bezkarności brazylijskiej policji militarnej i formalnie nielegalnych szwadronów śmierci, złożonych z członków rozmaitych obywatelskich “milicji” oraz policjantów po cywilnemu. Wynikiem ich działalności są znajdowane w Rio rano na ulicach miasta\nzwłoki młodocianych złodziei\ni handlarzy narkotyków, często jeszcze dzieci. Zwłoki uprząta się z ulic, a śledztwa w takich sprawach są zwykłą formalnością. Śmierć ofiar przypisuje się na ogół “porachunkom między gangami”.\nPod koniec lipca tego roku największe brazylijskie dzienniki, “O Jornal do Brasil” i “O Estado de Săo Paulo”, przyniosły niezwykłą wiadomość. Prokuratura Krajowa ogłosiła, że prowadzi śledztwo przeciwko 30 oficerom policji i szeregowym policjantom podejrzanym o przeprowadzanie “nielegalnych egzekucji”. Dochodzenie dotyczy śmierci 20 mieszkańców tzw. niebezpiecznych dzielnic Rio, to znaczy faweli. Wszyscy zostali zastrzeleni w latach 2007 i 2008 z regulaminowej broni używanej przez policję. Tylko w dwóch wypadkach sporządzono formalne akty zgonu. Podejrzani policjanci bronią się, twierdząc, że byli to przestępcy, którzy stawiali opór.\nElitarne Bataliony do Specjalnych Operacji Policyjnych, inaczej policja militarna, są szkolone i uzbrojone jak SWAT i używane głównie do ataków na gangi narkotykowe mające bastiony i kryjówki w brazylijskich fawelach. Według najnowszych danych z lipca tego roku, są wyposażone w 12 specjalnych ośmiotonowych, opancerzonych wehikułów szturmowych, zmontowanych na podwoziach wielkich ciężarówek. Każdy taki wehikuł (nie mają własnego uzbrojenia) zabiera 11 policjantów, którzy prowadzą ostrzał karabinowy z wąskich otworów strzelniczych.\nPokazowy atak z użyciem tych wehikułów na fawelę opisał ostatnio wielki madrycki dziennik “El Pais”: “(…) Nad ranem podjechała do jednej z dzielnic nędzy na przedmieściu Rio de Janeiro, zamykając główną drogę, która do niej prowadzi, kolumna 30 samochodów terenowych prowadzona przez specjalny pojazd opancerzony. 120 ludzi w czarnych mundurach i wyposażonych w karabiny szturmowe\nM-16 i FAL-762 oraz karabiny maszynowe M-60 błyskawicznie zajęło pozycje w uliczkach rozchodzących się od głównej ulicy. Pierwsze strzały, na które tym razem handlarze narkotyków nie odpowiedzieli, wywołały paniczne krzyki kobiet i płacz dzieci. Ujęto kilku członków bandy handlarzy narkotyków łącznie z jej przywódcą, który schował się w szafie”.\nTym razem operacja miała chirurgiczny charakter, nikt nie zginął.\n“Ta operacja – napisał w komentarzu hiszpański dziennik\n– podejrzanie kontrastowała z liczbami, które opublikował Instytut Bezpieczeństwa Publicznego Rio de Janeiro. Tylko w pierwszym półroczu 2008 r. w takich operacjach policja zabiła w Rio ťw sposób uzasadniony 472 cywilów, ponieważ stawili jej opórŤ, sama tracąc dziesięciu ludzi”.\nNotatki o zbrodniach policyjnych ukazują się niemal co tydzień. Niedawno pisano o zastrzeleniu przez caveiroes trzyletniego chłopca. Joao Roberto, roześmiany brazylijski maluch o oliwkowej buzi i kręconych włoskach, którego zdjęcie ukazało się w wielu gazetach, zginął od kul trupioczaszkowców na rękach mamy, dostał trzy pociski. Patrol policji militarnej\ngonił skradzionego fiata\npalio, który w ruchu ulicznym pomylił mu się z fiatem stilo. Tym drugim fiatem jechała kobieta z dwojgiem dzieci. Jego karoseria ma 17 dziur od pocisków policyjnych. Dziewieciomiesięczny braciszek zabitego, Vinicius, został postrzelony w ramię. Policjantów uniewinniono. Sąd stwierdził, że “działali zgodnie z regulaminem”.\nOd 2003 r. toczy się sprawa czterech policjantów z wydziału antynarkotykowego policji stanu Săo Paulo, oskarżonych o zamordowanie czterech niewinnych osób, w tym kobiety i dziecka, które – według aktu oskarżenia – uznali za handlarzy narkotyków, stawiających opór.\n12 marca tego roku policja militarna przeprowadziła obławy na handlarzy narkotyków w czterech różnych fawelach Rio. We wszystkich przypadkach podejrzani zginęli. Razem dziewięć osób.\nOrganizacja Narodów Zjednoczonych we wrześniu ubiegłego roku ogłosiła raport komisji pod przewodnictwem specjalnego sprawozdawcy Rady Praw Człowieka ONZ, Australijczyka Philipa Astona, na temat przemocy stosowanej przez brazylijską policję. Stwierdza on, że co roku popełnianych jest w Brazylii 48 tys. zabójstw, a “policjanci w służbie czynnej, policjanci emerytowani, szwadrony śmierci i różne milicje są odpowiedzialni za znaczną ich część”.\nTak jest, według raportu, co najmniej w 18% przypadków zabójstw, które na ogół pozostają bezkarne.\nGłównym miastem zbrodni jest według raportu Rio de Janeiro. Policja zadeklarowała, że z 2859 osób zabitych w Rio w 2007 r. (w całej Brazylii w 2007 r. 48 tys. zabójstw) od kul policji zginęło 1349 osób. Policjanci “strzelali jednak bez intencji zadania śmierci”, podkreśla deklaracja dowództwa policji w Rio, złożona w tej sprawie w związku ze śledztwem prowadzonym przez wysłanników ONZ.\nWskutek zabójstw, w 70% z użyciem broni palnej, giną w Brazylii głównie mężczyźni od 15. do 44. roku życia.\nWiększość ofiar to Murzyni i biedacy, a “egzekucje mają przyzwolenie znacznej części ludności”, która uważa, że, “wymiar sprawiedliwości działa zbyt powoli, gdy chodzi o karanie przestępców”, brzmi konkluzja cytowanego dokumentu.\nProfesor prawa na Uniwersytecie Nowego Jorku, Paul Chevigny, w książce “Ostrze brzytwy – przemoc policyjna w Ameryce” analizuje jej przyczyny na podstawie materiałów zebranych w pierwszej połowie lat 90. Jego opinia brzmi: pod względem stosowania gwałtu i przemocy policja brazylijska jest najbardziej bezwzględna w Ameryce. Co czwarty mieszkaniec Săo Paulo bardziej boi się policji niż przestępców, podczas gdy 33% mieszkańców tego miasta uważa, że policja i przestępcy są jednakowo niebezpieczni.\nI tak nie wiemy wszystkiego – pisze profesor. Policja ma zwyczaj fałszować dane i statystyki, aby polepszyć swój publiczny wizerunek. Nie przychodzi jej to z wielkim trudem, ponieważ – konkluduje Chevigny – społeczeństwo ma bardzo niewiele szacunku dla życia ubogich.\n“O Jornal do Brasil” napisał swego czasu w recenzji do cytowanej pracy, że gdyby dobrze ubrana klasa średnia była tak samo traktowana przez policję jak ludzie ze znamionami ubóstwa w swym wyglądzie i ubiorach, zapewne zmieniłaby opinię o brazylijskiej policji.


Bielizna termoaktywna Elbrus Antilia Set - męska, komplet - Sklep ABCfitness.pl\nBielizna termoaktywna Elbrus Antilia Set - męska, komplet\nMęska bielizna termoaktywna Antilia marki Elbrus to podstawa ubioru każdego aktywnego szczególnie zimą mężczyzny. Prezentowana bielizna termoaktywna jest doskonała do sportów zimowych oraz aktywności na świeżym powietrzu w okresie jesiennych chłodów. Zarówno spodnie, jak i koszulka nie mają szwów. Dzięki temu zniwelowano możliwość powstania obtarć podczas aktywności fizycznej.\nMożesz do woli szaleć na stoku, intensywnie trenować i nie obawiać się podrażnień. Bielizna bardzo dobrze ułoży się na sylwetce i nie będzie krępowała ruchów. Bielizna może być również noszona na co dzień. Oddychający materiał z antybakteryjnym wykończeniem zapewni stałe uczucie świeżości. Dwuczęściowy komplet bielizny termoaktywnej męskiej z długimi rękawami i nogawkami szczelnie osłania niemal całe ciało.\nModel: Antilia Set\nDodatkowe informacje: oddychający, szybkoschnący materiał


Olejki w serwisie Informator - http://informator.nowaruda.pl/\nkosmetyczne olejki arganowe Naturalne kosmetyki marokańskieUroda to bardzo ważny temat dla wielu kobiet w każdym wieku. Odpowiednio dobrane kosmetyki są bardzo ważne w pielęgnacji cery,\nDodane: 12:57 08. 08. 2019\nolejek rumiankowy Wykonywanie zawodu kosmetyczkiDobra kosmetyczka potrafi wykonywać nawet najbardziej specjalistyczne i wymagające dużej precyzji, zabiegi kosmetyczne. Dlatego jest ona wynajmowana przed ślubem\nDodane: 19:33 05. 08. 2019\nolejek rumiankowy Regularne wcieranie go w łokcie iUroda i piękny wygląd ciała stanowią priorytet dla każdej zadbanej kobiety. Nic zatem dziwnego, że większość pań stosuje regularnie różnorodne prepa\nOpłacalność klimatyzacjiUhemmet smilCo to jest pozycjonowanie?Candida albicans - mieszkaniec Twojego jelitaRóżne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuUrządzamy ogród z balią kąpielowaCzym jest reklama zewnętrznaRozmowa z klientami. Badania CATIChoose PolandZobaczyć pokaz tańca Warszawa? Dobrze albo wcale!Oto jak lepiej przejść szkolenie z bhpKilka prawdopodobnie przydatnych porad w kwestiach prawa Don't Even Think To Hire A Driver In Birmingham Before You Know These 3 Ways.Wspaniały sposób na to jak znaleźć fachowca od klimatyzacjiPrawnik w centrum uwagiO taksówkach, transporcie i usługachDestynacje wakacyjne - o atrakcjach HiszpaniiCo robić, kiedy dziecko jest znacznie niższe od rówieśników?Wybór bramy- automatyka czy nieCzemu druk jest drogi?Z wizyta u weterynarzaO gotowaniuPrawnik, czy radca prawny i adwokat?Słońce i jego energia. Jak ja wykorzystać?Water issues - plumbers in actionAbout laptops and PCs - my point of viewSkąd się biorą nieproszeni gościeOto Jak Szybko I Bezpieczenie zarobić na fotowoltaicePozycjonowanie Wrocław - co warto wiedziećCo warto wiedzieć o kosmetykach i zabiegach kosmetycznych?


Piotr Arak, Greg Lewicki: Chiny już niedługą staną się potęgą - Plus Minus - rp.pl\nAktualizacja: 21.07.2018, 16:02\nPiotr Arak, Greg Lewicki: Chiny już niedługą staną się potęgą\nPiotr Arak, Greg Lewicki\nŻyjemy w międzyepoce, okresie, w którym stary zachodni porządek się chwieje, ale nowy król nie przejął jeszcze władzy. Jeśli jednak nie zdarzy się nic spektakularnego, Zachód odda koronę już za kilkanaście, kilkadziesiąt lat.\nOprócz państw istnieją też cywilizacje. Ile ich jest na świecie? Część badaczy, głównie zachodnich, uważa dziś, że istnieje tyko jedna cywilizacja. Twierdzą oni, że globalizacja zatarła różnice między różnymi cywilizacjami i została już tylko jedna, ogólnoświatowa. W tym ujęciu na świecie istnieją co najwyżej różne kultury.\nJak jednak podkreślają psycholodzy, dystans kulturowy między różnymi kulturami może być różny i w pewnym momencie może się przekładać na odrębność cywilizacyjną. Tę intuicję widać w języku potocznym – mimo różnic między kulturami opinia publiczna w dalszym ciągu używa takich jednoczących ponadnarodowo pojęć, jak „Zachód", „świat islamski" czy „kultury Wschodu". Choć to pojęcia nieprecyzyjne, pobrzmiewa w nich przekonanie, że istnieje między nimi jakaś minimalna, ale mimo wszystko nietrywialna, wspólnota (np. religijna czy ideowa).\nW ostatniej dekadzie można odnotować lawinowy wzrost zainteresowania pojęciami takimi jak „cywilizacja" czy „tożsamość cywilizacyjna", co pokazuje nawet wyszukiwarka Google Ngram Viewer, indeksująca występowanie różnych fraz w opublikowanych na świecie książkach. Dlaczego? W dobie sieciowania się kultur, religii i systemów wartości ludzie coraz częściej potrzebują jakiejś osnowy interpretacyjnej, która pomogłaby uporządkować bulgoczącą chaotyczność świata.\nSzczególnie ciekawe jest obserwowanie mieszania się różnych tradycji i trendów cywilizacyjnych oraz kulturowych. Na przykład Europa Środkowo-Wschodnia, do której należy Polska, jest częścią Zachodu, ale w wielu krajach regionu widać przenikanie się tradycji z różnych kręgów kulturowych. W krzywym zwierciadle pokazuje to na przykład film „Grand Budapest Hotel". Jego akcja dzieje się w fikcyjnym alpejskim kraju o swojsko brzmiącej nazwie Zubrovka. Ralph Fiennes wciela się tu w hotelowego konsjerża, który zostaje uwikłany w ekscentryczną historię kradzieży bezcennego renesansowego obrazu. Historia filmowej Zubrovki przypomina historię Polski i innych krajów rejonu Międzymorza z lat 20. i 30. XX wieku. To kraj w rozkwicie, który chwilę później – w wyniku wojny – zostaje zajęty przez faszystów. Potem zaś czeka go era realnego socjalizmu.\nZubrovka to kraj wyrosły na obrzeżach cywilizacji zachodniej i wschodniej (rozumianej jako prawosławna). Przypomina trochę Polskę, Węgry czy nieistniejącą już Czechosłowację. To kraj, w którym mieszkańcy czują się trochę Zachodem, ale trochę też w duszy ciągnie ich na Wschód.\nCo bardzo ważne, otwieranie i zamykanie się państw i kultur na różne wpływy cywilizacyjne świadczy o jednym – płynności tożsamości cywilizacyjnych i zdolności do łączenia wpływów różnych cywilizacji na jednym terytorium. Proporcje tych wpływów da się szacować nawet w sposób procentowy. Przykładowo, orientację cywilizacyjną można odnaleźć w stosunku krajów Europy Środkowej do swojej zachodniej tożsamości. Według Globsec Trends 2018 o wiele więcej mieszkańców tych krajów czuje się zdecydowanie częścią Zachodu niż Wschodu. Najbardziej prozachodnią orientację mają Chorwacja, Rumunia oraz Polska. Jako członków kultury Zachodu określa się 45 proc. Polaków, ale jednocześnie 35 proc. uważa, że żyje między Wschodem i Zachodem – a więc w kraju podobnym do filmowej Zubrovki. Do tego grona zalicza się jeszcze więcej Węgrów – bo aż 53 proc. Węgrzy są więc idealnym uosobieniem tego, czym jest świat przedstawiony w „Grand Budapest Hotel" – krajem stabilnie zanurzonym w cywilizacyjnej płynności.\nZjawisko przemieszania wpływów cywilizacyjnych widać jeszcze wyraźniej na Bałkanach, gdzie obecnie ścierają się cywilizacja zachodnia (UE) i rosyjska. Wpływy tej drugiej rozchodzą się szczególnie efektywnie dzięki wspólnocie religijnej – przyczółkiem Rosji jest tu m.in. prawosławna Serbia. Kraj ten obecnie dopuszcza, aby obie cywilizacje miały na jej terytorium podobną siłę przyciągania – prowadząc dialog w sprawach zacieśnienia współpracy politycznej zarówno z Rosją, jak i z Unią Europejską.\nPłynne i zmienne, ale realne\nCywilizacje nie są ani jednorodne, ani statyczne. Nie są też jednolitymi tworami ze wspólnym centrum zarządzania. Wystarczy spojrzeć na spory między szyitami i sunnitami w islamie (którego kulminację widać m.in. w Syrii) czy obecne niesnaski między Unią Europejska a USA, aby mieć dowód, iż ani świat islamski, ani zachodni nie są jakimiś jednorodnymi „blokami". Można też popatrzeć na uciekającą od Rosji w stronę Unii Europejskiej Ukrainę, aby mieć dowód, że tożsamość cywilizacyjna nie jest statyczna i z góry ustalona, ale może się zmieniać w czasie. Choć jednak cywilizacje są płynne i zmienne, to istnieją realnie.\nPrzyjmujemy, że cywilizacje to grupy kultur o najszerszym możliwym stopniu samoidentyfikacji tożsamościowej. Ich kultury składowe rozpościerają między sobą sieci szczególnych formacyjnych relacji, co prowadzi do preferowania rozwiązań o małym dystansie kulturowym. Jak twierdzi litewski myśliciel Vytotas Kavolis, świadomość istnienia wielości tradycji cywilizacyjnych jest konieczna do udanego dialogu międzynarodowego. Rozpoznanie tej wielości nie oznacza jednak wcale, że różnice cywilizacyjne są ważniejsze niż różnice rozwojowe, ekonomiczne czy interesy polityczne konkretnych krajów.\nRoboczo wyodrębniamy siedem cywilizacji: zachodnią, islamską, afrykańska, latynoamerykańską, konfucjańską, indyjską, buddyjską. Oczywiście każdy podział będzie mniej lub bardziej arbitralny. Za czynniki różnicujące uznajemy: wiodący w danym kraju system religijny lub filozoficzno-sakralny, a także podobieństwo preferowanych w danym momencie dziejowym typów systemu politycznego. Wielu, jeśli nie większość, badaczy zgadza się, że istnieją cywilizacje zachodnia oraz islamska. Ta pierwsza obejmuje kultury wyrosłe genetycznie m.in. z prawa rzymskiego i religii chrześcijańskiej, ta druga z kolei kraje ummy – wspólnoty muzułmanów wywodzące się z grup uznających Koran za źródło prawa i moralności ponad podziałami etnicznymi.\nUznajemy też osnowę ideową ruchów panamerykańskich i panafrykańskich oraz wspólnotę historyczną kultur w tych regionach (m.in. wspólny opór przed zachodnim kolonializmem), wyodrębniając cywilizacje latynoamerykańską i afrykańską (nieislamską), choć niektórzy zachodni badacze w duchu kolonialnym widzieliby te regiony jako część Zachodu. Obie te cywilizacje dzielą z zachodnią inklinacje religijne (chrześcijaństwo), ale czynnikiem różnicującym jest m.in. swoisty kontynentalnie system tożsamości grupowej, animizm oraz częściowo odmienny model polityczności.\nZ kolei cywilizacja indyjska obejmuje Indie oraz kraje, na które wywierają one silny wpływ religijny (hinduizm) i kulturowy. Kryterium wiodącego systemu filozoficzno-sakralnego oraz jego wpływu na ogół życia społecznego jest tak samo ważne w innych krajach Azji Wschodniej – stąd właśnie cywilizacja buddyjska. Podobnie z antropologicznym wpływem konfucjanizmu, który generuje cywilizację konfucjańską w Azji Wschodniej. Zakładamy, że genetycznym spoiwem (mimo istotnych różnic między np. Chinami a Japonią) jest tu filozofia konfucjańska w różnych odmianach oraz związana z nią koncepcja polityczności i model budowania relacji społecznych.\nSłabsze wpływy Rosji\nCywilizacja rosyjska posiada spoiwo w postaci przyniesionego z Bizancjum prawosławia sprzężonego ze specyficznym typem władzy autorytarnej. Jej atrakcyjność przegrywa dziś z politycznością zachodniej Europy, co widać gołym okiem. Pomimo spoiwa prawosławnego w wielu krajach Europy wpływ cywilizacji rosyjskiej słabnie – prawosławne kraje, takie jak Grecja czy Bułgaria, skłaniają się ku rozwiązaniom zachodnim, są członkami Unii Europejskiej. W ten sposób ograniczyły wpływ cywilizacji rosyjskiej.\nPorażek Rosji na tym gruncie jest zresztą więcej – po wymordowaniu przez promoskiewski reżim Niebiańskiej Sotni w czasie Euromajdanu i po zajęciu Krymu Rosja przestała być atrakcyjna dla – także w większości prawosławnej – Ukrainy. W ten sposób również inne kraje będące dotychczas pod cywilizacyjnym wpływem Rosji dostały sygnał, że to twarda, a nie miękka, siła jest jawnie stosowanym środkiem ekspansji.\nWymowny i bolesny dla Rosji jest też gest prorosyjskiego Kazachstanu, który w 2017 roku zdecydował o porzuceniu cyrylicy na rzecz alfabetu łacińskiego. Widać więc paradoks: choć Rosja jest dziś słabnącą cywilizacją (traci kultury składowe), to wiele wskaźników pokazuje, że jest też światową potęgą o stabilnej sile. Rosja to dobry przykład tzw. państwa cywilizacyjnego – czyli kraju, który chce być postrzegany jako odrębna cywilizacja i w ramach tego dąży do rozprzestrzeniania swojego modelu polityczności. Jednak jej wpływ cywilizacyjny postrzegany jest przez coraz więcej krajów jako groźny. Z tego względu możliwości działania Rosji poprzez siłę miękką są ograniczone. Dlatego wybiera ona siłę twardą, a tam, gdzie się nie da – siłę ostrą (sharp power), czyli działanie przez dezinformację i tworzenie korupcyjno-feudalnych siatek wpływu.\nZepchnięci na peryferie\nTypologia cywilizacji umożliwia nam odpowiedź na jedno z najbardziej interesujących pytań XXI wieku: czyje będzie na górze – wschodnie, zachodnie, a może islamskie? Obecnie moc cywilizacji islamskiej, rozumiana jako suma potęgi krajów, w których kulturowo dominuje islam, jest mniej więcej stabilna. Gwarantuje to jej trzecie miejsce w rankingu mocy cywilizacji. Druga jest cywilizacja konfucjańska, a pierwsza – zachodnia. To właśnie Zachód od początku naszych pomiarów mocy państw na arenie międzynarodowej (1991) dysponuje największą siłą na świecie.\nWedług opracowanego przez nas miernika (Indeks Mocy Państw) ponad 50 proc. światowej mocy rozumianej jako potęga gospodarcza, militarna, ekonomiczna czy kulturalna było wtedy w krajach Europy i w Ameryce Północnej. Od tego czasu jednak znacząco wzrosła siła – przede wszystkim gospodarcza – Chin, których potęga urosła z 12 do 19 proc. Przyjmując, że świat będzie się rozwijał liniowo, czyli podobnie jak do tej pory, przed 2050 r. cywilizacja konfucjańska, a z nią Chiny, stanie się najważniejszym ośrodkiem mocy na arenie międzynarodowej.\nEpoka Dalekiego Wschodu jednak jeszcze nie nadeszła. Od początku lat 90. XX wieku żyjemy w międzyepoce, czyli okresie, w którym stary zachodni porządek się chwieje, ale nowy król nie przejął jeszcze władzy. Jeśli jednak nie zdarzy się nic spektakularnego, Zachód odda koronę już za kilkanaście, kilkadziesiąt lat. Co to oznacza dla Polski? Od początku swych dziejów nasz kraj znajduje się na granicy cywilizacji zachodniej; ze względu na relatywną słabość dziś stanowimy jego gospodarcze półperyferie (w 2017 r. Polska ma 26. pozycję w naszym Indeksie Mocy Państw; to nieźle, ale nie w porównaniu z piątą pozycją Niemiec czy szóstą Francji). Wobec globalnego przetasowania sił i ekspansywnych projektów cywilizacyjnych – takich jak chiński Nowy Jedwabny Szlak – należy się spodziewać, że już niedługo znajdą się chętni na to, aby Polska i inne kraje regionu stały się peryferiami całkiem innej cywilizacji.\nPiotr Arak – analityk, zastępca dyrektora Instytutu Badań Rynku, Konsumpcji i Koniunktur dr Grzegorz Lewicki – filozof, dziennikarz, konsultant ds. prognostyki i komunikacji. www.greglewicki.com\n2019 rok, czyli internety jak kotlety\nCzy pochłonie nas kapitalizm roju?


1 lipca 2009 1 lipca 2009 / Beata Mońka, K2, Media, Nokia, Wunderman Polska, Young&Rubicam Brands\nAgencja marketingu zintegrowanego Wunderman Polska wygrała przetarg na obsługę firmy Nokia – światowego lidera w dziedzinie komunikacji bezprzewodowej. Nowego klienta agencja obsługiwać będzie w zakresie działań interaktywnych, począwszy od obsługi serwisów internetowych, poprzez kampanie internetowe, a skończywszy na działaniach niestandardowych.\n„Praca dla tak wymagającego klienta, jak Nokia jest dla Young&Rubicam Brands swego rodzaju wyzwaniem, dlatego też dostosowaliśmy nasze struktury do obsługi tego klienta. Nad całością działań czuwać będzie pełniący obowiązki dyrektora zarządzającego Stefan Nowak.” – mówi Beata Mońka, Prezes i CEO Young&Rubicam Brands.\nDo tej pory w zakresie interactive Nokia współpracowała z agencją K2.


Zakładanie podsłuchu na telefon - Barter-Gaz\n20 lipca 2020 20 lipca 2020 MaciejmaBezpieczeństwo\nZacząłem się poważnie zastanawiać nad tym, aby założyć podsłuch w telefonie moje dziewczyny, gdyż podejrzewałem ją o różne rzeczy. Postanowiłem jak najszybciej się tym zająć z tego względu, że nie mogłem czekać i na pewno chciałbym, aby wszystko było już wyjaśnione. Stwierdziłem, że skoro faktycznie zainteresowanie dzisiaj podsłuchami jest tak duże to bez problemów odnajdę się w tej dziedzinie.\nJak można założyć podsłuch?\nNa pewno będę mógł rozpocząć współpracę z kimś doświadczonym kto zna się na rzeczy. Na pewno nie zamierzałem samodzielnie montować podsłuchu na telefonie z tego względu, gdyż nie posiadałem takiego doświadczenia, ale wiem, że dzisiejszy rynek przepełniony jest specjalistami, którzy gotowi są odpowiedzieć na każde pytanie. Myślę, że to jest właśnie w tym wszystkim najbardziej korzystne dla klientów takich jak ja. Uważam, że można z powodzeniem wybrać firmę od podsłuchu, która wszystko dla nas dokładnie opanuje. Na pewno temat ten jest zdecydowanie łatwiejszy, niż mogłoby się to wydawać. Podsłuch na telefonie zakłada się bardzo prosto jak się dowiedziałem. Wystarczy tylko mieć odpowiednie oprogramowanie. Firma, z którą współpracuję powiedziała mi dokładnie jak to wszystko powinno wyglądać. Stwierdziłem, że na pewno uda mi się poradzić z tym tematem. Szczerze mówiąc to nie mogę się doczekać już efektu końcowego oraz tego w jaki sposób podsłuch będzie przebiegał. Uważam, że moja dziewczyna ma coś do ukrycia i na pewno taki podsłuch na telefonie będzie doskonałą odpowiedzią na moje wszystkie pytania. Podsłuch na telefon Android jest przede wszystkim bezpieczny. Można spokojnie go zamontować bez wiedzy właściciela urządzenia i dlatego też skusiło mnie to wszystko. Wiedząc, że dziewczyna o niczym się nie dowie. Taki podsłuch trochę kosztuje, ale wiadomo zawsze lepsze to i lepiej mieć pewność, że nasze przypuszczenia są prawdziwe. Dlatego właśnie postanowiłem zdecydować się na takie kroki z myślą, że postępuję dobrze. Dziewczyna oczywiście niczego się nie spodziewała. Wiedziałem, że dzięki temu będę także o wiele spokojniejszy i da mi to naprawdę sporo.\nFirma, która zaoferowała mi podsłuch na telefon od razu wiedziała co robi. Nie wiem, czy kwestia założenia podsłuchu trwała dłużej, niż kilkanaście minut. Także widać, że firma o posiada odpowiednio duże doświadczenie i wprawę w takich rzeczach. Podsłuch był jak się okazało bardzo potrzebny z tego względu, że dziewczyna miała sporo do ukrycia. Dzięki temu też wiedziałem, że zainwestowałem swoje pieniądze jak najlepiej było to możliwe.\nWłaściwości włókniny wigofil


Ogrodniczki bawełniane XL (56) beżowe | hurtownia budowlana RemontiBudowa.pl\nOgrodniczki XL (56) wykonano z bawełny o gramaturze 270g/m2. Posiadają 10 kieszeni w tym 6 zapinanych na rzep oraz kieszeń na telefon komórkowy. Wzmocnione szelki, kieszenie oraz kieszenie na nakolanniki materiałem odpornym na przetarcia. Potrójne szwy zapewniają wysoką wytrzymałość spodni. Regulacja szerokości w pasie za pomocą guzików i gumki. Zawierają wszywkę identyfikacyjną. Posiadają certyfikat CE oraz spełniają normę EN ISO 13688.\nNumer artykułu: 289939\nOgrodniczki bawełniane XL (56) beżowe LahtiPro


Fotoksiążka Saal Digital | Jest Cudnie!\nFotoksiążka ze ślubu marzyła mi się od dawna, ale przygotowanie “wkładu” do niej wydawało mi się bardzo czasochłonne i koniec końców, wszystkie zdjęcia ze ślubu z Tancerzem kisiły się na dysku komputera, wśród tysięcy innych zdjęć. Pojawił się dla nich cień nadziei, kiedy jednym z moich postanowień noworocznych stało się uporządkowanie WSZYSTKICH fotografii, jakie zalegają na wszelkich dostępnych w domu nośnikach. Idzie mi oczywiście jak po grudzie, ALE część zdjęć ogarnęłam na tyle, że fotoksiążka z naszego Wielkiego Dnia powstała! Sukces udało mi się osiągnąć dzięki fantastycznej aplikacji Saal Design, o której za chwilę Wam opowiem. Dodatkowym motywatorem była zbliżająca się wielkimi krokami rocznica tego wiekopomnego wydarzenia, na którą chciałam podarować Tancerzowi coś wyjątkowego, coś z czego oboje czerpalibyśmy radość (tak na wypadek, gdyby zapomniał odwiedzić kwiaciarnię i jubilera :lol: ).\nWybór aplikacji okazał się strzałem w dychę! Bardzo łatwo ją zainstalować i jeszcze łatwiej z niej korzystać. Wystarczy wejść na stronę www.saal-digital.pl i kliknąć w pole POBIERZ PROGRAM. Aplikacja działa zarówno dla iOS jak i Windowsa. Po uruchomieniu aplikacji pojawi się menu ze wszystkimi dostępnymi usługami, aktualnie macie do wyboru: odbitki zdjęć, fotoksiążki, fotoobrazy, pocztówki, plakaty, kalendarze i przeróżne fotogadżety. Jest w czym wybierać. :) Ja skupię się dzisiaj na fotoksiążce i pokażę Wam krok po kroku, w jaki sposób można ją szybko i bezboleśnie zaprojektować.\n1. Wybieramy rodzaj i rozmiar fotoksiążki. Ja zdecydowałam się na XG – czyli książkę z bardzo grubymi, kartonowymi stronami, o wymiarach 28 x 19 cm. Możecie również określić rodzaj okładki, ilość stron (można później dodawać i odejmować strony podczas procesu projektowania) i wybrać opakowanie prezentowe.\n2. Następnie wybieramy zdjęcia, które chcemy umieścić w fotoksiążce.\nPo lewej stronie otworzy się lista zatytułowana źródła zdjęć – tam będą widoczne wszystkie foldery z Waszego komputera.\n3. Zaczynamy zabawę z projektowaniem. :)\nW pierwszej kolejności zaprojektowałam okładkę, wybierając jeden z szablonów po prawej stronie ekranu. Następnie projektowałam kolejne strony, na każdą wybierając inny szablon.\nAby umieścić zdjęcie w wybranym szablonie, wystarczy przeciągnąć je myszką. Potem można je edytować, kadrować, dodawać tło, tekst oraz kliparty. Aplikacja została napisana w języku polskim, także bardzo szybko dojdziecie co i jak. ;) W najgorszym wypadku, klikacie opcję “automatyczne wypełnienie” i program sam, losowo umieści zdjęcia z wybranego folderu w albumie.\nPo uzupełnieniu całej fotoksiążki, możecie jeszcze raz rzucić okiem na Wasze dzieło i wprowadzić ewentualne poprawki. Następnie klikacie “dodaj do koszyka”, aby przejść do danych do wysyłki i sposobów płatności.\nTeraz pozostaje cierpliwie czekać na kuriera, który w moim przypadku pojawił się po niecałym tygodniu od zamówienia, chyba po 5 dniach miałam już fotoksiążkę u siebie.\nPrawdę mówiąc, byłam mile zaskoczona jakością albumu. Fotoksiążka wykonana z należytą precyzją, bardzo elegancka, perfekcyjna jakość druku, żywe kolory, no nie mam się do czego przyczepić, a wiecie jak bardzo to lubię. ;) Grube, sztywne kartki to też super pomysł, dzięki temu nie jest to jakaś tam fotoksiążka, ale prawdziwy, ślubny album. Bardzo, bardzo polecam.\nAktualnie w Saal Digital znajdziecie kupony rabatowe na kwotę 75 PLN, do zrealizowania przy zakupie swojej pierwszej fotoksiążki!\nalbumblog lifestylowyfotoksiążkafotoksiążka ze śluburocznicaSaal DesignSaal Digitalsaaldigitalpolskaślub\tPost navigation\nPrevious Post:Unboxing czyli pokaż kotku, co masz w środkuNext Post:Blog przyjazny zwierzętom\n2 comments\tMonika - parenting blogger says:\tJanuary 18, 2017 at 5:52 pm\tFajna pamiątka, też myślę o takiej książce, ale jakoś nie mogę się zebrać…\nReply\tKasia says:\tJanuary 20, 2017 at 12:14 pm\tZbierz się, warto! ;)


Na dobry start - 02.09.2018\nWakacje szybko dobiegły końca. Niektórzy z tęsknotą spoglądają wstecz, wspominając letnie przygody, ale większość z radością przygotowuje się do podjęcia uczniowskich zadań. Świeżością pachną książki, zeszyty, kolorowe piórniki i tornistry. Szkoła też nabrała "rumieńców". Ponad stuletni budynek pachnie świeżością i nowoczesnością. W pracowni komputerowej pojawił się nowy sprzęt, w klasach zainstalowano tablice interaktywne.\nPo 19 latach znów do szkoły będą uczęszczać ósmoklasiści. Na nich w kwietniu przyszłego roku czekają egzaminy, których wyniki otworzą drogę do wymarzonych szkół. Ale zanim to nastąpi, trzeba przyłożyć się solidnie do nauki, aby zdobyć jak najwięcej wiedzy i umiejętności.\nWzorem ubiegłego roku, i tym razem, przed rozpoczęciem roku szkolnego, ks. Proboszcz zaplanował poświęcenie tornistrów, zeszytów i przyborów szkolnych. W niedzielę 2 września na sumie pojawiły się nie tylko dzieci szkolne, ale rodzice przynieśli i przyprowadzili młodsze pociechy. Po Mszy św. ks. Proboszcz poświęcił tornistry, a następnie, nakładając ręce, błogosławił dzieci.\nObdarzając dobrym słowem i radosnym uśmiechem, zapraszał na uroczyste otwarcie kolejnego rozdziału edukacyjnej przygody:)


Prosta droga do zdrowia - Stefania Korżawska - Książka | Gandalf.com.pl\nProsta droga do zdrowia (miękka)\nProsta droga do zdrowia - opis produktu:\n"Prosta droga do zdrowia" - Jest to program zdrowotny Stefanii Korżawskiej, który przede wszystkim opiera się na ciepłym, zdrowym, polskim odżywianiu i odpowiednio dobranych herbatkach ziołowych. Autorka bezbłędnie odróżnia pożywienie zdrowe dla zdrowego człowieka od pożywienia zdrowego dla organizmu chorego czy wręcz wyniszczonego chorobą. Uważa, że jeśli choroby nie będziemy dokarmiać niewłaściwym pożywieniem, ona umrze. Dlatego podnosi chorych na duchu twierdząc, że na ziemi rośnie wiele życiodajnego pożywienia, a także ziół, które mądrze połączone i zastosowane przywrócą utracone siły życiowe. Przestrzega jednak, że przy ciężkich schorzeniach same zioła bez radykalnej zmiany sposobu odżywiania nie przyniosą spodziewanego rezultatu, bowiem ci mali pomocnicy nie udźwigną kilogramów zanieczyszczeń, które odkładają się w organizmie na skutek niewłaściwych nawyków żywieniowych. Autorka prowadzi chorego do zdrowia prostą, bezpieczną, sprawdzoną przez naszych przodków drogą.\nKsiążka Prosta droga do zdrowia pochodzi z wydawnictwa Corsam. Autorem książki jest Stefania Korżawska. Należy do gatunków: poradniki, zdrowie, ziołolecznictwo i medycyna naturalna. Książka Prosta droga do zdrowia liczy 95 stron. Jej wymiary to 140x205. Oprawa jest miękka.\n14,95 zł 29.33\n-49% Prosta droga do zdrowia książka


Biesowo – Wikipedia, wolna encyklopedia\nBiesowo (dawniej niem. Gross Bössau) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego.\n53°56′07″N 20°53′02″E/53,935278 20,883889\nNazwa wsi powstała od zniekształcenia pruskiego nazwiska Bethse. Pierwotna nazwa wsi Bethsaw, w 1576 Bessaw, w 1615 Gross Besau.\nWieś lokowana 24 lipca 1354 na prawie chełmińskim. Dwaj rycerze, bracia Mikołaj i Santirme, wnieśli roszczenia do wsi Wojnity, która należała do biskupa. Powoływali się na przywilej biskupa Henryka Fleminga. Spór zakończył się decyzją sądu polubownego, który polecił biskupowi Janowi z Miśni dać w drodze odszkodowania wspomnianym braciom obszar podwójnej wielkości w innym miejscu. Biskup wyznaczył 60 włók ziemi, z których rycerze wydzielili 20 włók na własny folwark (późniejsze Biesówko) oraz 40 włók przeznaczyli na wieś czynszową (Biesowo) i osadzili chłopów. Osadnicy byli zobowiązani do pracy w Biesówku i otrzymali 10 lat wolnizny. Rycerze zobowiązani byli do jednej służby zbrojnej w czasie wojny oraz czynszu rekognicyjnego i płużnego. Osadzeni chłopi zobowiązani byli do pracy przy budowie i naprawie zamków biskupów. W drodze łaski zapewniono ich, że nie będą wzywani do prac przy zamku w odległym Braniewie. Wspomnianym rycerzom przysługiwało sądownictwo niższe, prawo połowu ryb w jeziorze Tejstymy oraz uzyskali przywilej do młyna na prawie chełmińskim, wraz z niewielkim ogrodem (przywilej odnowiony w 1412).\nW 1486 Biesowo wraz z Biesówkiem przeszło w posiadanie kapituły dobromiejskiej. W 1562 kapituła wydała przywilej na prawie chełmińskim dla karczmy w Biesowie. wieku przeszła w posiadanie kapituły kolegiackiej w Dobrym Mieście.\nW czasie wojen szwedzkich Biesowo bardzo ucierpiało. Zniszczenia były na tyle duże, że w 1633 r. kapituła musiała wyznaczyć dla sołtysa trzy włoki jako stałe uposażenie.\nKościół wybudowano najprawdopodobniej zaraz po założeniu wsi. W czasie wojny trzynastoletniej kościół był częściowo zniszczony. Pierwszym znanym proboszczem w Biesowie był Mikołaj Molner (rok 1480). W XVI w., najprawdopodobniej w czasie wojny z lat 1519-1521, kościół był ponownie zniszczony. W 1580 biskup Marcin Kromer powtórnie poświęcił wyremontowaną świątynię. W roku 1827 w skład parafii wchodziły wsie: Biesowo, Biesówko, Droszewo, Wilimy, Czerwonka, Zarębiec, Zerbuń. W tym czasie w parafii było 702 Polaków. Jeszcze w połowie XIX w. kazania odbywały się w języku polskim trzy razy w miesiącu (raz w języku niemieckim). Śpiewano 47 pieśni polskich i tylko 5 niemieckich. Na początku XX w. kościół spalił się, a na jego miejscu postawiono nowy (wyświęcony w 1911). W 1913 (18-25 maja) w Biesowie odbyły się misje w języku polskim. Z tej okazji wydano ulotkę.\nW czasie I wojny światowej w rejonie Czerwonka – Zerbuń – Biesowo rozegrała się bitwa pomiędzy wojskami niemieckimi a rosyjskimi (25-26 sierpnia 1914).\nSzkołę założono prawdopodobnie z chwilą powstania parafii. Informacja o szkole pojawia się w 1802 r., przy okazji zestawienia szkół na Warmii. W 1827 do szkoły uczęszczało 108 dzieci, a językiem wykładowym był polski. W 1853 r. do szkoły uczęszczały także dzieci z Biesówka i Zarębca. W tym czasie było 77 uczniów, a nauka odbywała się po polsku i po niemiecku. Nauczycielem religii był Stefan Behrendt. W 1935 była to szkoła z dwoma nauczycielami i 77 dzieci.\nPo II wojnie światowej szkoła podstawowa w Biesowie została uruchomiona 27 sierpnia 1945 roku.\nOd 1890 działała tu biblioteka Towarzystwa Czytelni Ludowych, obejmująca swoim zasięgiem całą parafię w Biesowie. W 1890 bibliotekarzem był Antoni Sokołowski, a później – Piotr Langkau. W 1920 założono we wsi polską bibliotekę. W latach 1920-1939 w Biesowie działał mąż zaufania Związku Polaków w Niemczech.\nW roku 2005 i 2007 Biesowo zajęło pierwsze miejsce w konkursie "Czysta i estetyczna zagroda – estetyczna wieś", organizowanym przez Związek Gmin Warmińsko-Mazurskich.\nOd 2007 w sierpniu w Biesowie odbywa się duża regionalna impreza kulinarna – Warmińska Uczta Pierogowa, mająca na celu propagowanie produktu regionalnego – tradycyjnego pieroga warmińskiego.\nNeogotycki kościół z 1911 (proj. Fritz Heitmann), ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym i witrażami, wybudowano na miejscu wcześniejszej świątyni. W bogatym wnętrzu przetrwał do dziś barokowy krucyfiks, dziesięć barokowych świeczników, rzeźba Madonna z Dzieciątkiem, gotycko-renesansowy kielich z 1606, a także zegar z XVIII wieku. Świątynia posiada wieżę o charakterystycznym zwieńczeniu w postaci latarenki na dwuspadowym dachu.\nWe wsi znajduje się też zabytkowy młyn z XIX wieku oraz kamienica z tego samego okresu. Przy drodze klasycystyczna kaplica, w pobliżu Biesowa znajduje się kurhan z pozostałością kamiennej okładziny.\nOd kilku lat cyklicznie latem w Biesowie odbywa się Warmińska Uczta Pierogowa.W programie są kiermasze pierogów, konkursy, występy, zwyczaje warmińskie. Można spróbować pierogów z różnymi farszami, m.in.: z kapustą i grzybami, szlacheckich, warmińskich, ruskich, z kurkami, ze szczupakiem, ze szpinakiem, z mięsem, z owocami na słodko i dużo, dużo więcej. W roku 2014 VIII Warmińską Ucztę Pierogową odwiedzili m.in. Urszula Pasławska, podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa, Jacek Protas, marszałek województwa i Janusz Sypiański, przewodniczący zarządu ZGW-M.\nW czasie zajęcia Warmii przez elektora brandenburskiego przeprowadzono spis powszechny. W tym czasie Biesowo liczyło 14 gospodarstw chłopskich, nie wliczając w to zagrodników i chałupników. W 1783 roku w Biesowie było 41 budynków mieszkalnych. Liczba mieszkańców: w 1820 – 234 osób, w 1848 – 399, w 1939 – 657, w 1998 – 353.\nB. Koziełło-Poklewski "Z dziejów wsi", W: "Biskupiec z dziejów miasta i powiatu." Pojezierze, Olsztyn 1969, str. 153-197\nTomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 180\n↑ Biesowo zaprasza na Warmińską Ucztę Pierogową - Powiat Olsztyński, www.powiat-olsztynski.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).\n↑ Imprezy - Produkt regionalny, produktregionalny.warmia.mazury.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).\n↑ Biesowo: Święto pasibrzuchów, czyli Warmińska Uczta Pierogowa - Moje Mazury, mojemazury.pl [dostęp 2017-11-22] .\nBiesowo w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.\nOstatnio edytowano 26 maj 2019 o 15:35


Praca w Gdańsku i okolicach: Kadrowa\nKoordynowanie pracy biura, przygotowywanie dokumentów związanych z obsługą zatrudnionych pracowników, dbanie o dobre imię firmy. Praca od poniedziałku do piątku w godzinach 7:30-15:30.\nUprawnienia: adaptacja nowych pracowników\nbiegłość w rozmowach telefonicznych, znajomość języka obcego będzie dodatkowym atutem.\nKadrowa Tczew Specjalista ds. Kadrowych Gdańsk Gdynia Słupsk Gdańsk PUP Gdańsk


Karolina Sarniewicz - 24.05.17\nCzy to na pewno bezpieczne, kiedy szczęście i zadowolenie zaczynamy uzależniać od mało prawdopodobnej wygranej lub kiedy tracimy motywację do działania, bo szansę na poprawę życia widzimy w ślepym zrządzeniu losu?\nProwadzę lekcję języka obcego w jednej ze stołecznych korporacji. Dyskutujemy o Włochach, którzy tak lubią zdrapki, że jeszcze do niedawna każdy z nich kupował przynajmniej jedną do porannej kawy. Pytam uczniów o ich stosunek do loterii. Pięć osób na pięć przyznaje, że grywa w lotto. Troje mówi, że dość często.\nJedna z kursantek robi to podobno tylko, kiedy kumulacja jest największa.\n– Dlaczego? – pytam. – Przecież według zasad prawdopodobieństwa, wtedy trudniej jest wygrać.\n– No tak – odpowiada ona. – Ale możliwość wygrania w lotto w o g ó l e jest tak mała, że wolę z niej skorzystać, kiedy kwota jest największa.\nWszystkich nas wybitnie bawi ta logika. Wszystko albo nic – po co się rozdrabniać, skoro wygrana i tak leży w rękach losu.\nWedług danych Totalizatora Sportowego w lotto gra co drugi Polak, ale każdy z nich wydaje rocznie na kupony średnio 60 zł. Wpłacana jednak rokrocznie kwota 3,5 mld złotych bez problemu pokrywa wygrane, które tylko w latach 2012-2013 wyniosły w sumie 1,7 mld.\nPewien bloger, autor stronywww.racjonalista.pl, znany z tego, że za pomocą liczb bezlitośnie rozprawia się z ludzkimi emocjami, wyliczył, że prawdopodobieństwo wygrania „szóstki” według schematu Bernoulliego, wynosi 1 do 87,398,850. A skoro tak, to regularne opłacanie Totalizatora to nic innego jak dobrowolny „podatek od nadziei”.\nAle czy w graniu w Lotto nie chodzi właśnie o słynną filozofię „wszystko albo nic” mojej kursantki? Zawsze może się przecież okazać, że będę tym jednym wygranym z ponad 87 milionów grających – nigdy nie wiadomo, na kogo trafi.\nJeśli po jakimś czasie grania zrezygnuję, może być jeszcze gorzej: co, jeżeli danego dnia nie zagram, a pojawią się moje liczby? Mam żałować do końca życia, bo tego jednego dnia zabrakło mi nadziei?\nTa nadzieja, która skłania użytkowników Totalizatora Sportowego do kupowania kolejnych kuponów, jest dla niektórych bezcenna i pochłania miliony. Kiedy się gra, można pomarzyć, że życie zmieni się w trakcie zaledwie jednego wieczoru. A trudno marzyć, jeżeli nic się nie robi, żeby to marzenie spełnić.\nI mimo że na rzucaniu gry w lotto można zarobić mniej więcej tak samo jak na rzucaniu palenia, taka alternatywa nie przekonuje wielu. Co z tego, że odkładając na przykład po 120 zł miesięcznie, za 20 lat będę mieć 50 tysięcy, skoro 20 lat to trochę długo, żeby czekać na zarobek, a grając, w każdej chwili mogę zyskać jakieś 50 razy więcej?\nW tym tekście nie chcę nikogo potępiać ani zniechęcać do grania. Sama czasem, mijając sklepy kolporterów ulegam pokusie myślenia: „A może by tak spróbować? Nie stracę wiele, a wiele mogę zyskać”.\nWiem jednak – i przed tym właśnie chcę przestrzec – że takie myślenie to niemal zawsze ucieczka od realnych problemów. Coś w moim życiu dzieje się źle (niekoniecznie na tle finansowym), a ja zamiast rozpracować mój problem od podstaw, oddaję się marzeniom, jak świetnie by mi się żyło, gdybym była bogata.\nPrzeżywam więc ten chwilowy emocjonalny wzlot, który wkrótce kończy się zawodem, a ja wtedy orientuję się, że przez cały ten czas – od zakupu kuponu do teraz – nie zrobiłam niczego, co mogłoby realnie rozwiązać mój problem – i kończę w jeszcze większym dołku.\nZ perspektywy widzę, jak bardzo niezdrowo te jednorazowe wyskoki wpędzają mnie w pułapkę materializmu. Jasne, człowiek – również chrześcijanin – potrzebuje pieniędzy. Ale robi się niebezpiecznie, kiedy szczęście i zadowolenie nagle zaczynamy uzależniać od mało prawdopodobnej wygranej (a proszę mi wierzyć, takie uczucie przychodzi prędzej niż później), i kiedy tracimy motywację do działania, bo szansę na poprawę życia widzimy w ślepym zrządzeniu losu.\nUkojenie w momentach takich zachcianek zazwyczaj przychodzi z modlitwą. Przychodzi nie tylko w postaci mobilizacji do działań, ale i pokory (żeby nie chcieć żyć ponad stan), zaufania (że mam tyle, ile w danym momencie mieć powinnam i nikt „na górze” nie pozwoli mi zginąć) oraz wdzięczności, która z kolei przynosi troskę o innych, którzy mają mniej niż ja.\nZatem wesoła zabawa w zakup kuponu niezobowiązująco, raz na jakiś czas – czemu nie. Płacenie podatku od nadziei i brak działania – już niekoniecznie.


Renata Kaczoruk. Inne odbicie w lustrze - Kuba Wojewódzki\nPodobnie jak jej znany partner, modelka lubi szokować. Czy takie zachowanie pochwala jej siostra bliźniaczka?\nPo udziale w programie „Azja Express” narzeczona Kuby Wojewódzkiego (53), Renata Kaczoruk (30) stała się najbardziej kontrowersyjną postacią w show-biznesie. Każdy, kto obejrzał choć jeden odcinek show, zauważył, że jest w nim arogancka, niekoleżeńska i niesympatyczna. Nawet sama modelka przyznała, że wypadła fatalnie.\n– Nie było mi miło tego oglądać. Byłam bardzo zaskoczona tą postacią na ekranie, ba, nie rozpoznałam jej i nie polubiłam – napisała na swoim profilu na Facebooku. Choć nagrania programu dawno się skończyły, konflikt Kaczoruk z innymi uczestnikami programu wciąż trwa.\nKilka dni temu, kiedy Małgorzata Rozenek wyciągnęła rękę na zgodę i zaproponowała Renacie spotkanie, ta publicznie obraziła gwiazdę, wypominając jej wiek i próbę rozbicia małżeństwa przyjaciółki.\nTo nie pierwsze kontrowersyjne zachowanie Renaty\nDziewczyna chętnie eksponuje na portalach społecznościowych swoje wdzięki. Na wielu zdjęciach, które wrzuca do sieci, jest półnaga albo przybiera odważne pozy. Otwarcie deklaruje, że nie jest katoliczką, a kiedy ksiądz Krzysztof Charamsa publicznie wyznał, że jest gejem, pochwalała jego postępowanie, krytykując Kościół.\n– To dla mnie zamknięty świat magicznych zaklęć i zasad oderwanych od ludzkich przeżyć, uczuć, namiętności – powiedziała. To, że sakramenty nie mają dla niej żadnego znaczenia, udowodniła także ostatnio, kiedy na potrzeby reklamy jednej z sieci komórkowych razem z Kubą Wojewódzkim udawała własny ślub.\nZamieszanie, które robi wokół siebie Renata, trudno zaakceptować jej siostrze bliźniaczce. Agata jest osobą głęboko wierzącą. Wspólnie z narzeczonym udziela się we wspólnotach katolickich. Działa na rzecz ruchu zachowania czystości przedmałżeńskiej. – Agata była kompletnie inna niż ja. Miała zupełnie inne potrzeby, innych ludzi ceniła, innej muzyki słuchała – przyznała Renata w ostatnim wywiadzie w magazynie „Pani”.\nOd kiedy 4 lata temu przeniosła się z Wrocławia do Warszawy i zamieszkała z Kubą, rzadko widuje się z siostrą. Kiedyś były sobie bliskie. Często zamieniały się miejscami. – Ja pisałam za Agę sprawdziany z chemii, a ona biegała za mnie na basen – opowiada Renata Kaczoruk. Razem zaczęły karierę jako modelki.\n– Po maturze dostałam się na fizykę na politechnice. Nigdy nie pojawiłam się na zajęciach, bo razem wyjechałyśmy do Paryża – wspomina Renata. Uważa, że jej siostra była dużo lepszą modelką niż ona, ale nie odpowiadał jej brutalny świat show-biznesu. Dlatego zakończyła karierę i wybrała spokojne życie. Za to Renata poczyna sobie w tym świecie coraz śmielej.\n– Poczucie własnej odrębności ma dla mnie takie znaczenie, bo zawsze miałam obok siebie osobę, która fizycznie była identyczna, ale równocześnie kompletnie inna niż ja – mówi.\nKomentatorka polskiego show-biznesu zauważyła, że Magda Gessler, reklamując swoje wędliny jako ekologiczne i bez konserwantów, nieco mija się z prawdą. Na Instagramie Karoliny Korwin-Piotrowskiej... więcej


Kanapka z piaskiem - Blog użytkownika Evo24 - PPE.pl\nStrona głównaBlogi o grachEvo24Blog użytkownika Evo24Kanapka z piaskiem\nKanapki to moja inspiracja GROmadą. Konkretnie takich, w których jest recenzowana jakaś gra np. w ostatniej GROmadzie była recenzja DOOMa z 2016 roku. Polegają one na moim ocenianiu 3 gier, w które ostatnio grałem. Będzie to taka formuła: 3 gry zachwalam albo narzekam, albo 2 gry zachwalam i na jedną narzekam, albo jedną zachwalam i na dwie narzekam. Będą pojawiać się nieregularnie i od razu napiszę, że nie liczcie na żadną grę od wielkiego N. Głównie dlatego, że nie mam żadnej konsoli od Nintendo i nie chce mi się żadnej kupować. Nie będzie też Wiedźminów. Chyba, że najdzie mnie ochota sprawdzić, czy są takie, jakie zapamiętałem. A niezbyt dobrze je pamiętam. To znaczy...nie uważam je za dobre gry. Ale dość już rzeczy ogólnych. Miłej lektury.\nW dzisiejszej kanapce, jak zapewne się domyśliliście, opowiem wam o trylogii piasków czasu. Grach, w które zagrywałem się już w gimnazjum. Za czasów PS2 oczywiście. A niedawno postanowiłem odświeżyć sobie doświadczenia związane z tymi grami. Zapamiętałem je jako cudowne doświadczenia, przy których siedziałem godzinami. Dzisiaj dwie części tej trylogii będę zachwalał a jedną będę gnoił. Jestem ciekaw, czy domyśleliście się o jaką część chodzi. Na pierwszy ogień idzie początek historii, czyli:\nTroszkę oszukuję, bo to nie była moja pierwsza odsłona z cyklu Prince of Persia. Moją pierwszą grą z tej serii była pierwsza część. Ta z ograniczeniem czasowym. Polecam każdemu, kto lubi speedrunować lub chce ciekawej platformówki. Mniejsza z tym. Książe Persji: Piaski Czasu. Gra, która o dziwo dalej się trzyma i dalej jest całkiem dobra. Nawet bardzo. Niestety rewelacyjna nie jest. Zacznijmy od grafiki. Jak na czasy PS2...jest całkiem dobra. Modele głównych bohaterów są jak na tamte czasy bardzo dobre. Dziś również są dobre...dopóki nie będziemy bliżej przyglądać się twarzom postaci. Na moje coś było z nimi nie tak. Może to przez dziwnie wymodelowane usta ? Może oczy ? Nie wiem. Coś z nimi było nie tak. Inne modele też dawały radę. Np. przeciwników. Wygląd lokacji też dobrze się trzyma. Projekty miejscówek są...różne. Niektóre ich ułożenie jest bez sensu. Umiejscowienie pułapek raz jest sensowne a raz nie. Bo kto normalny zostawia pułapki w zamku, gdzie przez wszystko można łatwo przejść ? Elementy platformowe są umiejscowione w bardzo sensowny sposób. W miejscach, gdzie spodziewalibyśmy się rzeczy do wspinania. Najlepszym przykładem jest końcówka gry, gdzie jest mnóstwo elementów zrujnowanych i wiele wystaje różnych desek.\nFabuła prezentuje się całkiem dobrze. Wojska Babilonu prowadzą szturm na zamek Maharadży. W międzyczasie syn króla- Książę Persji (który nigdy nie przedstawia nam swojego imienia)- w celu zdobycia chwały, zdobywa ze skarbca Sztylet Czasu. Wówczas zdobywają inne skarby, w tym wielką klepsydrę. Oczywiście kobiety też zabrali. Potem odwiedzili Sułtana Azadu, któremu zaoferowali klepsydrę jako dar. W tym czasie Wezyr (zdrajca Maharadży) podpuścił Księcia do otwarcia klepsydry. Ten ją otwiera i uwalnia tytułowe Piaski Czasu, które dokonują spustoszenia. Wszyscy zostają zamienieni w bestie piasku. Żądne krwi czy czego tam chcą. To są przeciwnicy. Ratują się tylko 3 osoby. Książe za pomocą sztyletu, niewolnica Farah dzięki swemu amuletowi i Wezyr za pomocą....nie wiem. Kostura ? Gra nie wyjaśniła nam jak on przeżył. No nic. Nasi bohaterowie (Książe i Farah) postanawiają udać się do klepsydry (którą porwały dziwaczne ptaszyska) i cofnąć czas, by piaski nie zostały otwarte. Jak pewnie zauważyliście, fabuła zapowiada się całkiem dobrze i jak na grę opartą o cofaniu w czasie, jest bardzo dobrze zrobiona. To komplement, bo większość gier z cofaniem w czasie....zazwyczaj nie wychodzi i ich fabuła robi się słaba. To ciebie też się tyczy, God of War II. Postacie bohaterów są całkiem nieźle napisane. Książe z czasem przestaje myśleć o chwale i przetrwaniu i zaczyna zastanawiać się nad swoimi błędami. Jeśli przełożymy go na całą trylogię, to wtedy dostajemy jego pełny rozwój charakteru. Zasugerowałbym, że Książe Persji jest jedną z najlepszych postaci w historii gier. Jego relacja z Farą również ewoluuje. Zaczynają z czasem sobie ufać a nawet rodzi się coś na kształcie uczucia. Sama Farah również jest dobrze napisaną postacią i pomimo jej relacji z bohaterem, nadal trzyma się swojego celu. Zdobycia sztyletu. Wezyra jest mało w tej grze i to taki typowy zły w stylu ,,Chcę zdobyć nieśmiertelność i władzę". Warto tu też wspomnieć o lokalizacji. Grałem 2 razy. Po polsku i angielsku. Tak, jest po polsku, ale tylko dla posiadaczy PC. Konsolowi gracze muszą nacieszyć się angielskimi głosami. I teraz tak. Ich poziom jest bardzo dobry. W polskiej wersji bardzo lubiłem głos Wezyra. Fary i Księcia też. Reszta postaci dawała radę. W angielskiej wersji wszyscy brzmieli fantastycznie. Jest z głosami tylko jeden problem. Zazwyczaj w polskich wersjach wydaje się, że głosy są cichsze od oryginałów. Tym razem jest na odwrót. Głosy angielskie były bardzo ciche i jestem skłonny polecić polską lokalizację. Albo ściszyć muzykę i dźwięki otoczenia czy broni.\nNo dobrze, fabuła fabułą i grafika grafiką, ale trzeba wspomnieć o elemencie, który w tamtych czasach był rewolucją. Mianowicie gameplay. O dziwo gra się w to dalej dobrze. Z pewnymi skazami. Ale po kolei. Gra opiera się na elementach platformowych i walce. Te pierwsze są wykonane bardzo dobrze. Mamy sporo możliwości pokonywania przeszkód. Skakanie, wspinanie się wzdłuż krawędzi, chodzenie wzdłuż krawędzi, wspinanie się po kolumnach, odbijanie się od ścian czy też bieganie po ścianach. Ten ostatni element to jedno z dwóch charakterystycznych cech tej trylogii. Oczywiście może nam coś nie wyjść lub możemy zginąć. I tu na scenę wkracza Sztylet Czasu. Ów sztylet ma zdolność zatrzymywania i cofania czasu. To drugi charakterystyczny element. Nieraz wam się przyda a są też momenty, w których nie mamy zdolności cofania czasu i wtedy jest ciężko. Nie możemy używać jej w nieskończoność. Mamy limit w postaci...kółek...po prostu pojemników na piaski i inne kółko, które symbolizuje długość używania cofania czasu. Na szczęście wystarczy na to drugie poczekać chwilę, by się odnowiło. Walka również jest nieźle zrobiona. Poza zwykłym atakowaniem (który polega na maszowaniu jednego przycisku) mamy parowanie (które w przeciwieństwie do np. Assassina, polega na zablokowaniu ciosu i zaatakowaniu przeciwnika, co ma sens), przeskakiwanie nad przeciwnikiem, wybijanie się od ściany oraz używanie sztyletu. Za jego pomocą wykańczamy potwory piasków. Inaczej są nieśmiertelne. Z czasem będziemy mogli teleportować się do nich i atakować czy zamrozić ich. Ilość wykonywania mocy sztyletu dostajemy też pokonując przeciwników, więc jeśli chcecie zamrażać ich więcej niż raz, to musicie pokonywać ich więcej. A i jeszcze Farah nam pomaga strzelając do przeciwników z łuku. Może też i nas trafić, więc lepiej uważać z tym. Trzeba też i ją chronić, co w pewnych momentach bywa męczące.\nZatem mamy sporo możliwości w walce i w pokonywaniu tras. Jest jednak parę problemów. Samo wykańczanie przeciwników jest fajne, ale z czasem zacznie to być powoli męczące dla wielu graczy. Chcecie pokonać jakiegoś bydlaka i chcecie już wbić nóż, a tu atakuje was kolejny. Zajmujecie się nim i ten wraca do walki. I dopóki go nie załatwicie sztyletem, będzie mordęga. Zwłaszcza, gdy wrogowie będą was atakować podczas animacji. Cała gra opiera się też na pewnym schemacie. Raz spokojne elementy platformowe a potem walka. I tak do u**anej śmierci. Jest też parę irytujących elementów. Zawsze mamy tą scenkę, gdzie książę chowa broń po walce. Co mnie mega denerwowało. Mamy też zapis, który na początku wydaje się całkiem spoko, ale potem męczy jednym. Scenki przepowiadające, co zaraz nastąpi. Wygląda to nieźle, ale nie dość, że zawsze się pojawiają i nie można na początku ich pominąć, to jeszcze zdradzają nam samą grę. A ja sam nie lubię takich zagrywek. Fabularnie są uzasadnione, lecz Książe odnosi się do nich kilka razy, z czego raz zdradzają nam pewne "wydarzenie", o którym nie chcę mówić, bo spoilery.\nNa szczęście schemat ratują zagadki. Same w sobie nie są aż tak trudne, ale trzeba przyznać, że w tej trylogii są one najcięższe. Bardzo przyjemnie się je rozwiązuje. A także mamy ulepszanie zdrowia naszego bohatera. Czasem odnajdziemy dziwaczne, błękitne miejsca. Co to ? Nie wiem. Gra jakoś nam tego nie wyjaśnia. Czy to ukryte, podziemne ogrody ? Nie wiem. To mogłem trochę nagiąć, bo sam nie jestem pewny jak to opisać. Śmieszna sprawa jest z leczeniem. Samo ulepszenie zdrowia, jak i regenerujemy je....pijąc wodę. Czemu akurat wodę ? Jedyne wyjaśnienie jakie dostajemy to to, że Książę obmywa swoje rany. I tyle. Dziwaczne. Są też poukrywane ziarna piachu, których co 6 daje nam nowy pojemnik na piaski. Znaczy, możemy używać ich więcej razy, ale wydłużać długość używania już nie.\nZatem większość rzeczy omówione. Mogę coś jeszcze dodać ? Narracja tej gry jest świetna. Sama gra jest opowiedziana w formie...opowieści. Książe opowiada nam co się stało, jak wyglądały jego odczucia co do wszystkiego czy jego przemyślenia. Jest to wszystko tak ładnie zrobione, że aż przyjemnie się tego słucha. Jest to też w pewien sposób powiązane z zapisaniem gry. W momencie zapisu, Książe pyta się nas "czy chcemy, żeby wznowił opowieść od danego momentu". Genialne. Muzyka jest wspaniała, która tylko wzmacnia klimat opowiadania. No i jeszcze wzmacnia klimat Persji, bo w końcu to gra o bohaterze z tamtego kraju. Sama długość gry niestety nie powala. Możemy ją skończyć w ciągu 5-6 godzin. Właściwie jak w każdej kampanii nowszych CoDów, ale tutaj długość boli. Czy gra ma bugi ? Nie natrafiłem na żadnego, ale miałem pewien błąd. Mianowicie w wersji dodawanej do magazynów CD-Action, mgła praktycznie nie pozwalała nam grać. Nic nie widzieliśmy. W samym czasopiśmie też jest to wspomniane, więc jeśli gracie w tą grę z tamtego numeru, to wyłączcie mgłę. Chyba, że chcecie bawić się w zgaduj zgadulę. Momentami hordy wrogów są przesadzone. Cieszy natomiast pewien smaczek z pierwszej gry. Pamiętacie wysuwające się kolce ? Tu też są i jeśli chcemy ich uniknąć, trzeba przez nie przechodzić. Nie biegać, tylko chodzić. Fajny smaczek.\nW ostatecznym rozrachunku dalej oceniam Piaski Czasów za dobrą grę, lecz obawiam się, że dzisiejsi gracze nie przekonają się do tej gry. W tamtych czasach ta gra była rewelacyjna i przyciągała wiele osób. Obecnie to gra dla osób, które chciałyby powspominać stare czasy. Do czego sam naprawdę zachęcam. Oczywiście znajdą się dziś i wyjątki, że nowi gracze odnajdą się w tej grze.\nNa pewno część osób doskonale pamięta tą odsłonę. Książe Persji: Dusza Wojownika. Gra pokochana przez fanów i z jakiegoś powodu znienawidzona przez krytyków. Serdeczny środkowy palec do tamtych ludzi. Jest to kontynuacja Piasków Czasów. Jest to moja ulubiona część z trylogii i moim zdaniem..chyba najlepsza odsłona przygód Księcia. W większości ta gra wprowadziła wiele zmian, które nie przypadły krytykom do gustu (chyba chcieli więcej tego samego, jak z Assassinami), lecz gracze przyjęli zmiany z otwartymi ramionami. Zacznijmy od bzdetów, czyli grafiki. Ta o dziwo zachowała się bardzo dobrze i na pewno prezentuje lepszy poziom od poprzedniczki. Wygląd lokacji i ich budowa jest zrobiona całkiem nieźle. Modele postaci...są dobre, z wyjątkiem cesarzowej. Nie chodzi o to, że jest nieładna, ale jest wymodelowana w jakiś dziwny sposób. Była jakaś plastikowa. Ale pozostali wyglądają nieźle. W tym nasi przeciwnicy. Mamy ponownie potwory piasków, z czego kilka z nich jest bossami. Ich projekty są świetne. Ułożenie pułapek jest tym razem sensowne. Elementy platformowe..generalnie sama gra to jeden element platformowy z okazjonalną potyczką, większą walką lub walką z bossem. Zagalopowałem się. Najpierw fabuła.\nKsiąże ostatecznie cofnął czas, lecz coś było nie tak. Przez 7 lat Książe uciekał przed tajemniczą bestią, która chciała go zabić. Ostatecznie odwiedza pewnego mędrca, który wyjaśnia mu o co chodzi. Chociaż cofnął się w czasie, przeznaczenie chce jego śmierci, gdyż każdy kto otworzy piaski, musi umrzeć. I tego ma dopilnować strażnik czasu, którym jest owa bestia- Dahaka. Książe dowiaduje się jednak o Wyspie Czasu- miejscu, gdzie powstały Piaski Czasu. Książe wyrusza w podróż, chcąc cofnąć się w czasie i nie dopuścić do stworzenia groźnego piasku. Jednak podczas podróży, jego statek zostaje zaatakowany przez potwory piasków z Shahdee na czele. Dokonują abordażu i pokonują załogę. Książe jednak rozbija się na Wyspie Czasu i z pewnym udziałem Kaileeny, chce uniemożliwić powstanie piasków. Fabuła również prezentuje się bardzo dobrze. Bohaterowie też się wyróżniają. Dojrzewający Książe nie jest już młodym lekkoduchem z poprzedniczki. Nie. Lata ucieczki zmieniły go doszczętnie. Teraz jest sposępniałym, dążącym po trupach motherf**kerem. Jest mroczny, wredny i brutalny. To anty-bohater. Czy można go lubić ? Zależy. Ja bardzo go lubię w tej części. Jest bardzo dobrze napisany, ma charakter i prawdopodobnie ta wersja jest wszystkim dobrze znana. Widać spustoszenie i mrok, jaki go ogarnął przez te 7 lat. Kaileena też jest interesująca. To twarda s**a, która boi się o swoje życie, potrafić dać w kość a w pewnym momencie jest związany z nią mały twist. Zawodzi po trochu Shahdee. Ta druga normalnie służy cesarzowej, lecz też coś dochodzi i szkoda tylko, że zostaje szybko przez nas zabita. A widziałem tu potencjał. Dahaka za to prze do przodu i.....nie myśli. Jest podatny na wodę i zamiast wyburzyć ściany obok, by uniknąć wody, woli odejść. Ehh. Co nie zmienia faktu, że jest bardzo klimatyczny. Prawdopodobnie dla wielu osób jest pierwszym strachem dzieciństwa. Tylko spójrzcie na to czarne, wielkie i mackowate monstrum. Jeśli miałbym coś do samej fabuły...momentami można się pogubić. Ja osobiście wszystko zrozumiałem i zapamiętałem wszystko, lecz moi znajomi często mieli problemy z ogarnięciem fabuły i dopiero rozumieli, gdy im to wszystko objaśniałem. Co do polskiej wersji...nie ma dubbingu. Ubi w tamtych czasach miało problemy z napisami. Większość ich gier nie miała i dostawaliśmy dubbingi, np. Assassin's Creed, Piaski Czasu, Rayman 3 itd. A niewiele gier miało napisy i te gry też dubbingu nie miały, np. Dusza Wojownika czy Rayman 2. Do tej pory pamiętam tylko PoPa z 2008 z pełną polską lokalizacją (napisy i dubbing), ale chyba nie można było zmienić głosów. W ogóle Ubi teraz przestało dawać dubbing do swych gier. Ostatnią grą był chyba Rayman Legends.\nW mechanice gry zmieniło się wszystko. A pod względem parkouru to można teraz atakować z krawędzi i z desek oraz można zjeżdżać po flagach czy sztandarach. Natomiast co do walki...tu pojechali po całości. W pozytywnym sensie. Mamy znacznie więcej możliwości. Nie mamy już paru podstawowych ciosów. Teraz mamy faktyczne combosy. Odpalcie grę i zobaczcie listę ciosów. Tego jest mnóstwo. W skrócie: Mamy atakowanie jedną bronią, odbijanie się od ścian, parowanie, przeskakiwanie nad wrogiem, duszenie przeciwników, rzucanie przeciwników, atakowanie od krawędzi i desek czy używanie drugiej broni. Możemy mieć dwie bronie jednocześnie i o ile pierwsza jest bronią fabularną np. Pajęczy miecz, to drugą bronią mogą być pozostałe miecze, topory, maczugi i sztylety. Każdym zestawem walczy się inaczej. Każda inaczej zadaje damage i inaczej się niszczą. Jak spodziewamy się zniszczenia broni, możemy też nią rzucić. Po prostu szwedzki stół. Mnóstwo rzeczy do wyboru. Najlepiej. Rozwój jest też w mocach czasu. Dostajemy nie tylko zamrożenie czasu, przewijanie czy mini teleport. Dostajemy szarżę, wybuch, sporo rzeczy. I to wszystko daję masę satysfakcji. Prawdopodobnie każdy będzie się dobrze bawił. W walce chyba nie mam nic do skrytykowania. A i nie musimy już wbijać ciągle sztyletu w przeciwników. Jakoś Pers nauczył się zabijać potwory bez tego.\nPoza walką, zmiany dotknęły też inne rzeczy. Świat nie jest już liniowy i ma teraz strukturę otwartego świata. A zwiedzania jest sporo. No i można przenosić się w czasie. Jak widzicie, jest tego dużo. Zatem oczekujecie coś w stylu Assassina ? Porzućcie nadzieję, bo pomimo otwartego świata, momentami gra robi się dość liniowa. Tylko i z tym światem wiąże się pewien problem. Backtracking. Narzekacie na Devil May Cry 4 za przechodzenie od tyłu. Niech DMC 4 potrzyma piwo Duszy Wojownika. Tutaj zawracanie jest bardzo częste i dodając to miejsca z przeszłości i teraźniejszości...będziecie przechodzić lokacje cały czas w te i z powrotem. Plus jeszcze pewien fajny element w grze zmusza do kolejnego przejścia całej wyspy od nowa. To jest słabe. To jest też i mój największy problem z tą grą. Ogromny backtracking.\nNa co jeszcze mogę narzekać to bugi. Już na premierę gra była ich pełna i obecnie dalej ich nie brakuje. A to przeciwnik się zglithuje podczas cutscenki, a to przeciwnik wpadnie pod mapę i zostawi nas w trybie walki. Najgorsza jest jednak pewna rzecz, przez którą bym nie skończył gry. Pod sam koniec, teleport do cofania się w czasie nie działał. Nie mogłem nic zrobić. Stałem w portalu jak totalny kołek i nic nie mogłem zrobić. Musiałem sprawdzić w internecie i szukałem dość długo, bo ludzie nie byli skłonni odpowiadać na ten problem. Dopiero później dowiedziałem się, że muszę przejść ostatnią godzinę gry od nowa. Na szczęście zadziałało. Gdybym nie znalazł tego, nigdy bym nie skończył gry.\nI to tyle z poważniejszych problemów tej gry. Na szczęście jest więcej zalet. Mroczny i dorosły klimat, który nie spodobał się krytykom, bo nie ma tu nic baśniowego. Troszkę racji jest, bo gramy tu cholernym Księciem Persji. Tutaj elementów Persji prawie nie ma. Gdyby usunąć tu wszelkie nawiązania do poprzedniczki i usunąć tytuł, dostalibyśmy zupełnie inną grę. Ale tutaj klimat jest zrobiony bardzo dobrze. Pomaga też soundtrack. Jest to hard rock z elementami perskimi. Nie muszę wspominać, że to mój ulubiony gatunek muzyki i bardzo mi się podobał, ale nie każdemu będzie taka muza odpowiadać. Wystarczy przesłuchać muzykę z menu i już będziecie wiedzieć z czym macie do czynienia. Są teraz walki z bossami. Niekiedy łatwe a niekiedy trudne. Walką z cesarzową była dla mnie męcząca. Sama gra oferuje też nam dwa zakończenia. Jedno za normalne skończenie gry -niekanoniczne i drugie za ulepszenie całego zdrowia i zdobycia Miecza Wody - kanoniczne. Sam zamysł jest całkiem dobry i wykonanie też. Tylko znajdźcie to wszystko przed pewnym wydarzeniem. Inaczej kaszana. A samo wydarzenie to...w sumie co mi szkodzi. W pewnym momencie założymy maskę upiora i przez pewien czas będziemy chodzić jako zjawa piasków. Wykonane jest bardzo dobrze. Do tego tracimy zdrowie i leczymy się nie tylko wodą, ale też i piaskami. Fajne. Zapisy tym razem to umywalki z wodą (którą nadal się leczymy) i nie ma długich i spoilerujących zajawek. Krytycy mieli też duży problem z brutalnością. Możemy rozrywać, dusić czy rozcinać przeciwników. To raczej nadaje klimatu i charakteru Księciowi. Poza tym czepiać się w grze od 18 roku życia brutalności ? Idiotyzm. Gra od 18 lat i powinno się ograniczać ? Chyba, że brutalność sięgnie za bardzo. Znaczy..będzie przesadzona. Tak samo z seksualizacją kobiet. Jestem facetem, zatem nie mam z tym żadnego problemu. Ale hej, przynajmniej nie są tak przeseksualizowane jak Bayonetta, gdzie przy niej już to było obrzydliwe.\nZapomniałbym o urozmaiceniach. Zagadki też są, lecz są proste. Wisienką na torcie są ucieczki przed Dahaką. To monstrum w pewnych momentach zaczyna nas gonić. I matko boska. Jak te ucieczki są klimatyczne. Za młodego bałem się tego potwora. Do dziś mam ciary uciekając przed nim. Pomaga w tym też utwór, który jest na tą grę bardzo dobry. Polecam przesłuchać. Tylko gdyby Dahaka wiedziałby jak ominąć wodę. Wtedy byłoby to coś strasznego i tylko cofanie w czasie by nas ocaliło. Znaczy teleport. Przynajmniej jest to lepiej wykonane niż w Zapomnianych Piaskach. A propo cofania...głos Dahaki jest przerażający, ale okazuje się, że mówi odwrotnie. Po jego zdaniu cofnijcie czas i wtedy usłyszycie wyraźnie co mówi.\nOgólne podsumowanie. Ta gra to świetna przygoda i pomimo lat na karku, dalej jest świetną grą. Z kilkoma skazami, ale to ma każda gra. KAŻDA. Prawdopodobnie ta odsłona mogłaby przyciągać nowych graczy. Jest najmniej popsuta i polecam każdemu sięgnąć po tą grę. Obowiązkowy tytuł. No dobra. Nie dla każdego, bo kilka osób może odrzucić mroczniejszy klimat czy hard-rock. A i polecam grać na normalu. Nie dlatego, że ta gra jest taka trudna, tylko dlatego, że jest pewien moment, któy jest tak trudny i chamski, że spędzicie godziny przechodząc to. Chyba że chcecie trofea wbijać. A tak to co mogę jeszcze rzec. Najlepsza odsłona w tej trylogii.\nI teraz przechodzimy do Książe Persji: Dwa Trony. Czarnej owcy w tej trylogii i średnie zakończenie. Zapamiętałem ją lepiej, ale dalej była dla mnie rozczarowaniem. Wbrew pierwszemu trailerowi czy zapowiedzi w CD-Action, dostaliśmy coś zupełnie innego. Najwyraźniej Ubi wzięło do serca raczej narzekania krytyków niż pochwały graczy, wywaliło ekipę odpowiedzialną za Duszę Wojownika, którzy pracowali już przy trójce i załatwili gości odpowiedzialnych za Piaski Czasu. Z tego wyszło połączenie starych i nowych pomysłów z gorszym wykonaniem. Ale po kolei. Grafika mimo wszystko daje radę. Projekty lokacji są dalej dobre i elementy platformowe są dalej rozmieszczone sensownie (chociaż same są trochę gorsze od poprzedników), lecz modele postaci....powiem tak. Kaileena może i była przeseksualizowana i plastikowa, ale była ładna. Może nie widać było do końca w grze, ale na pewno w cutscenkach, ale w Dwóch Tronach wygląda po prostu jak stara baba. Przepraszam za wyrażenie, ale nie wygląda już tak dobrze. Główny zły przed przemianą wyglądał całkiem nieźle, ale po przemianie...co mu się stało ? Naprawdę. Co to jest ? Skończył im się pomysły. Już bossowie wyglądają lepiej, z czego jeden to wielkolud bez szczęki. A książe..no też coś z nim nie tak. A przynajmniej w cutscenkach. W samej grze i okładkach wygląda dobrze. Chociaż w grze dziwnie wyglądają jego oczy. A i po 1/4 gry paraduje bez koszuli. A nowa pojawia się na samiutkim końcu tak z d*py. A w cutscenkach...jego twarz jest dziwna. Po prostu dziwna. Natomiast są jeszcze dwie postacie: dobra kobieca i męska zła. Ten zły wygląda całkiem nieźle i to dość oryginalny pomysł. W prototypie oczywiście wyglądał inaczej, ale pasuje mi jakoś ta obecna wersja. A ta kobieca....ona jest zrobiona całkiem spoko. Przeciwnicy wyglądają jak reskiny. Każdy kolejny wróg różni się od jednego innym modelem zbroi. Prosimy teraz do ekspozycji fabularnej.\nZatem Książe Persji pokonał Dahakę i wyruszył z Kaileeną do Babilonu. Przy czym wyrzuca Medalion Piasków, który od Duszy Wojownika mógł cofać czas. No to na pewno dobry pomysł. Wracają i nagle Babilon jest atakowany. Przy czym drugi raz tracą statek. A mógł nie wywalać medalionu i mogliby się szybko ewakuować. No nic. Kaileena zostaje porwana, Książe ją odnajduje i okazuje się, że odpowiedzialny jest za to Wezyr. Jakoś to uzasadnione. Kaileena umiera i dochodzi do powstania Piasków Czasu. Ups. Sorry za spoiler. No więc Książe nie ma żadnej ochrony przed spustoszeniem piasków. A nie trzeba było amuletu wyrzucać. Wiem, że za dużo o tym gadam. Zatem piaski go dorwały i zrasta się z nim bicz wbity w rękę. Od tej pory Pers chce ukatrupić Wezyra przemienionego w boga z pomocą księżniczki Fary. Jednak musi się z czymś jeszcze uporać. Z problemem osobistym. Konkretnie z powołanym do życia przez skorumpowanie piaskami Mrocznym Księciem. I tak to się prezentuje. Pomysł jest, humor z jedynki wraca, fabularnie jest nawet ok, lecz jest mnóstwo dziur i głópstw (wspominałem już o dedalionie ?) i...pamiętacie kanoniczne zakończenie Duszy Wojownika. Było jaranie się, był zupełnie inny książe, coś strasznego etc. I z tego wszystkiego, najbliższa temu jest przedostatnia cutscenka. Postacie ? Kaileena jest...no jest w grze i tyle. Ma z 5 zdań na krzyż i ciężko wywnioskować jaka jest. Farah dalej jest miła, walczenia i chce pomagać ludziom. Wezyr jest taki jak poprzednio. Tylko że teraz jest zaślepiony swoją mocą i chce żyć dłużej. Książe i Mroczny Książę są pod tym względem najlepsi. Tutaj Książe z początku jest bliższy temu co w Duszy Wojownika, lecz dalej ma w sobie tego chłopca z Piasków czasu. Z biegiem fabuły postać chłopca powoli znika, lecz z czasem następuje przełom. Ostatecznie staje się normalnym i prawym wojownikiem i nie chce już uciekać od przeszłości oraz godzi się z nią. Mroczny Książe symbolizuje wszystkie złe cechy Księcia. Właściwie to symbolizuje Księcia z Warrior Within. Nie interesują go uczucia i jest żądny władzy i potęgi. A także woli iść po trupach. I relacja naszego bohatera ze swoim alter-ego jest najlepszym elementem pod względem historii. Nieufność, potem powolna zgoda a na koniec konflikt. Wszystko związane z tymi dwojga jest zrobione naprawdę dobrze. Wiecie co byłoby jeszcze lepsze? Gdyby cała fabuła nie polegałaby na Wezyrze, a na wewnętrznej walce Księcia. Ostateczna wersja dalej to ma, lecz na koniec...cóż, pomysł jest, ale gorzej z wykonaniem. Co do lokalizacji...jest całkiem niezła. Boberek jako książe jest całkiem niezły a Mroczny Książe jest jeszcze lepszy. Farah też jest całkiem dobra, ale reszta jest już słaba. Pomińmy też fakt, że na początku lokalizacja miała problem, którego obecna wersja nie ma. Czy chcesz zapisać stan gry ? Tak i No. Słabo. Na szczęście już poprawili. Ma też problem z synchronizacją animacji. Głosy pojawiają się po pewnym czasie i zdarzy się, że postać rusza ustami, ale początek zdania jest później. Oczywiście oryginał dalej jest cichy jak cholera. Jednak polecam obie wersję. BTW głos Księcia ponownie podkłada z Piasków Czasu Yuri Lowenthal. Lubię ten głos, ale wolałem jakoś Roberta Atkina Downesa. I jakoś głos Lowenthala nie pasował mi do modelu z tej gry. BTW jest błąd w wersji konsolowej. Mianowicie Mroczny Książe ma normalnie pomarańczowe tatuaże, które czerwienią się przy niskim zdrowiu i znikają w chwili śmierci. W wersjach na konsole ich nie ma. Gramy tam chodzącym węglem.\nGameplay tej gry jest taki sobie. Ale najpierw elementy platformowe. Dostaliśmy mało rzeczy, ale przydatnych. Możemy za pomocą sztyletu (teraz jest naszą bazową bronią przez całą grę, co jest słabe) wbijać się w niektóre elementy, otwierać przejścia i możemy skakać z ramp (co nie pasuje do tej gry). I to tyle jeśli chodzi o nowości w parkourze. Walka to pogorszona wersja walki z WW. Samych możliwości jakby mniej, mniej jest mocy piasków, wszystko wydaje się słabsze i powolne. Jeszcze kwestia brutalności. Niby raz tam głowa odleci, ale to rzadkość. Krwi leci mniej a krojenia przeciwników już nie ma. Ale z jakiegoś powodu dźwięki krojenia zostały. Najwidoczniej komuś się spieszyło. Ale co do samych nowości to....dostaliśmy dwie. Pierwsza to skradanie. I o mój Boże.. jak ja tego nie lubię. Widać, że to element doczepiony na siłę. Widać, że poprzednia ekipa nie chciała zrobić skradanki. Obstawiam, że po zabraniu projektu tamtym gościom, miał powstać Assassin's Creed. Jednak tworzyli Prince of Persia i postanowili dać pewien urywek skradania (zamiast w zapowiedziach pełnej możliwości w skradaniu) i resztę zabrali z Warrior Within i podlali to The Sands of Time. Po kolei. Samo skradanie jest powolne a w skradaniu zależy nam na szybkim schwytaniu przeciwnika. Tutaj dłuży się to i jeszcze każą nam wykonywać QTE, bo byłoby nam za mało. Mimo to jest jakaś satysfakcja ze skradania. Also każdy przeciwnik ma tylko jedną animajcę. No dobra, góra 2. Zależy od tego czy atakujemy dwóch jednocześnie, czy z powietrza, czy z ziemi. Drugim i zdecydowanie najlepszym nowym elementem jest możliwość kierowania Mrocznym Księciem. Jest to nawiązanie do Upiora czy Zjawy Piasków. Mamy nowe ciosy związane z biczem, możemy przyciągać wrogów, ale musimy też uważać na nasze zdrowie. Spada nam zdrowie i regenerujemy je zdobywając piaski czasu. W elementach platformowych możemy też przyciągać platformy lub bujać się po wystających drążkach za pomocą bicza. Jak Spider-Man. I jedynie tą mechanikę naprawdę lubię. Cała reszta jest już taka sobie. Żeby nie powiedzieć słaba.\nŚwiat teraz znów jest liniowy, co mnie osobiście cieszy. Nie ma backtrackingu. Zagadki też są i nie są skomplikowane. Chyba że mówimy o zagadce w celu wydostania się z jakiejś...stodoły ? Nie pamiętam z czego to było. Pamiętam, że przesuwaliśmy wielki pomnik i trzeba było go przesunąć przez blokady. Zjadłem na tym swoje kły. A i fajne są momenty z prowadzeniem konno. Szkoda tylko, że giniemy w nich na hita.\nZostawiłem klimat. Ten znów jest w formie baśni 1000 i jednej nocy. Troszkę mroku jest, ale bardziej to baśń. Mi podobał się bardziej klimat Warrior Within, ale tutaj też jest niczego sobie. Mamy też dwie narracje: Kaileeny i Księcia. I bardzo nie lubię narracji Kaileeny. To taka droga na skróty. Ona jedynie opisuje jedynie uczucia naszego bohatera np. Książe czuł się smutny, gdy zabijał swoich wrogów. To jest głupie. Zamiast kreować charakter dialogami, monologami czy czynami, to Kaileena mówi właśnie coś takiego. Natomiast podoba mi się narracja Księcia, gdyż mówi on co widzi, co się spier*oliło i jak on się z tym wszystkim czuje. To jest dobra rzecz. To kreuje jego charakter jako podsumowanie poprzednich odsłon. Muzyka też dodaje to klimatu. Jest bliższa temu, co mamy w Piaskach Czasu i nie usłyszymy żadnej rockowej piosenki. Można i tak. Walki z bossami również są, lecz są słabsze. Zwłaszcza walka z Mrocznym Księciem. Pomysł na to jest, bo chciano nam pokazać ostateczną walkę dobrego księcia i złego księcia, lecz to jest rozczarowujące.\nO dziwo ta gra została przyjęta przez krytyków znacznie lepiej niż Warrior Within. A to całkiem zabawne. Dusza Wojownika została zniszczona w recenzjach a gracze ją pokochali i pewnie jak ktoś o Księciu wspomni, skojarzy mu się właśnie druga odsłona trylogii i będzie mówić o tej części jako ulubionej. Tak większość ma. Ja mam podobnie. A Dwa Trony zostały sukcesem jeśli chodzi o recenzje a gracze patrzeli na to mieszanym tonem. Powstały dwa obozy. Jedni docenili Dwa Trony albo nie przepadali za Dwoma Tronami a drudzy preferowali Duszę Wojownika i byli Tronami zawiedzeni. Ja należę do tej drugiej grupy. Ale hej, recenzenci jednak od dawna nie widywali wad gier i właśnie zalety uznawali za wady w grach. Właśnie miałem na myśli inną serię, ale lepiej o tym tu nie mówić. Ja mam też większe rozczarowanie, bo pierwszy trailer prezentował coś zupełnie innego. Pokazywał nam w miarę to, co się stanie w kontynuacji, w mrocznej oprawie, lecz w Babilonie, Książe dalej wyglądał jak z Duszy Wojownika (albo podobnie), Kaileena...dalej wyglądała staro a Mroczny Książe wyglądał zupełnie inaczej. Miał białe i długie włosy oraz skóra była jaśniejsza. Najlepiej sami zobaczcie ten trailer. Prezentował nam coś zupełnie innego. Ale trzeba recenzentów zadowolić, więc wywalamy tą koncepcję, wywalamy tamtą ekipę i załatwiamy gości od TSoT. A szkoda, bo Kindred Blades również zapowiadało się bardzo dobrze co Dusza Wojownika.\nI tak prezentują się Dwa Trony. Średnie zakończenie dobrej trylogii. Było za co ją gnoić i w pełni na to zasługiwała, ale mimo wszystko miałem pewną satysfakcję z grania. Polecam sięgnąć osobom ciekawym jak zakończy się historia. Crap to na pewno nie jest, ale czy to już dobra gra ? Tą decyzję pozostawiam wam. Ja osobiście uważam tę grę za spore rozczarowanie.\nZatem jak prezentuhe się święta trój...trylogia piasków ? To dobra trylogia. Ma dobry początek, świetne rozwinięcie i średnie zakończenie. Mimo to polecam wam sprawdzić. Zwłaszcza, że chodzi taniutko w sklepach cyfrowych. By poczuć nostalgię. Nowym graczom polecam sięgnąć po Warrior Within i potem za resztę. To też koniec mojej pierwszej kanapki. Mam nadzieję, że czytało wam się przyjemnie. Chętnie zobaczę wasze zdanie o tej trylogii i jestem ciekaw krytyki. Nie mam zamiaru zdetronizować króla i wcale nie zrzynam z GROmady. Inspiracja a zrzynka to coś innego. Jednak jestem jej ciekaw, wytykajcie błędy, bo na pewno gdzieś tu są. A w następnej kanapce zajmę się...właściwie co tam robią łzy diabła ? I kawałek jakiegoś miecza ? Do zobaczenia.\nTagi: kanapka prince of persia\nRanking: 267 Poziom: 58


Homonim korona • Słownik homonimów • Homonimy.NET\nSzukaj homonimów: Gdzie jesteś?: Słownik homonimów » Homonimy słowa korona, znaczenie i przykładyHomonim koronaZnaczenie słowa korona:» korona - górna część zęba, znajdująca się ponad dziąsłem» korona - grupa wierzchołkowych rozgałęzień rogów jelenia wyrastających z jednego miejsca» korona - państwo o ustroju monarchicznym» korona - jednostka monetarna w Czechosłowacji, Danii, Norwegii, Szwecji i Islandii dzieląca się na 100 mniejszych jednostek» korona - górne rozgałęzienie drzewa utworzone z konarów i gałęzi» korona - na głowie króla» korona - » korona - szczyty gór» korona - na głowie króla» korona - część łożyska kulkowego» korona - znak graficzny fermaty w notacji muzycznej» korona - część amortyzatora » korona - Styl rapowania stworzony przez rapera Lecha Rocha» korona - górna część drzewa» korona - korona, czyli włosy» korona - krowie wymię» korona - klub piłkarski KORONA KIELCE» korona - nosi ją król» korona - » korona - drzew» korona - banknot» korona - na banknocie» korona - » korona - korona to korona!» korona - drzew» korona - PIWO» korona - Messi kupił sobie korone króla strzelców ligi mistrzów» korona - » korona - NA GŁOWIE» korona - całe krulestwo noś korone» korona - dupa» korona - bar korona» korona - monety» korona - gówno» korona - ogar dzieci» korona - korona króla» korona - Korona Kielce klub piłkarski» korona - Korona pięknego jelenia» korona - Korona\n» korona - Dodaj nowe znaczenie dla słowa korona!Przykłady użycia słowa korona w różnych znaczeniach:przykład nr. 1 król Karol kupił królowej Karolinie złotą koronęprzykład nr. 2 Król Karol kupił Królowej Karolinie korale korolu kolorowego z koronyprzykład nr. 3 myślę że korona to koronaprzykład nr. 4 przykład nr. 5 napiszcie korona nosem na klawiaturzeprzykład nr. 6 moja korona pisana nosem: koronaprzykład nr. 7 blaprzykład nr. 8 bla blaprzykład nr. 9 bla bla blaprzykład nr. 10 bla bla bla blaprzykład nr. 11 bla bla bla bla blaprzykład nr. 12 bla bla bla bla bla blaprzykład nr. 13 bla bla bla bla bla bla blaprzykład nr. 14 bla bla bla bla bla bla bla blaprzykład nr. 15 cysgqwdwwjdyprzykład nr. 16 Korona jest ze złota.przykład nr. 17 król lew ma na sobie korone.przykład nr. 18 złota korona wisi na wieszaku.przykład nr. 19 stara korona sie rucha z wieszakiem :D przykład nr. 20 Korona to takie coś na głowe króla\nprzykład nr. 21 Dodaj nowy przykład dla słowa korona!Tagi dla słowa korona: Przykłady użycia słowa korona, Homonim słowa korona, Znaczenie słowa koronaW naszym słowniku homonimów słowo korona występuje w 39 znaczeniach. Jeżeli znasz inne znaczenia słowa korona możesz je dodać za pomocą formularza powyżej. Do słownika możesz również dodać przykład zdania w którym używa się wyrazu korona w różnych znaczeniach.