Na początku był Rzeźnik... »\nWiosenna Wyprawa Wujów - WWW - zmasakrowała mnie energetycznie jak maraton. Jechaliśmy już czwarty rok z rzędu w gronie tzw. wujów, który to termin powstał na pępkowym Małego Yody. Każdy wuj wie, że jest wujem i już.\nDziewiąta rano, niedziela, zbiórka przy Dworcu Gdańskim. Ruszamy, najpierw przez most, przez industrial kolejowy, Dziki, który jest odpowiedzialny za ten odcinek oprowadza po resztkach konstrukcji starych mostów w Instytucie Dróg i Mostów. Dla mnie to lekki surrealizm, a na blogu biegowym ten akapit broni się o tyle, że tam pracuje Rob, który jest świetnym facetem i złamał właśnie 3:24 w maratonie. Brawo. Mam nadzieję, że nie złamałem tajemnicy państwowej.\nPotem wzdłuż Kanału Żerańskiego. Tam wujowi Grzegorzowi pęka siodełko, nie żeby był ciężki, tylko taki przypadek. Naprawianie, kupa śmiechu. Wuj Daniel ma taśmę chyba ze stali, bo Grzesiek dojedzie na tej prowizorce do końca, do 90. kilometra.\nW międzyczasie Serock z przedzieraniem się przez chaszcze koło niespodziewanie wyrastającego w środku lasu Pałacu Radziwiłłów. I cel naszej wyprawy: ujście Bugu do Narwi lub na odwrót. Robimy happeningową debatę, dzielimy się na dwie partie i głosujemy, co do czego uchodzi. Wygrywa Narew, Bug - widać to gołym okiem - jest jej dopływem. Chociaż Dziki zrobi wam zaraz w komentarzach PiS z mózgu i będzie twierdził, że na odwrót. Takie licealne żarty.\n- Boli mnie tyłek, a ciebie?\n- Mnie nie boli, bo ja pracuję w Newsweeku, a nie w telewizji publicznej.\nTeż licealny żart, tylko grubszy. Wszystko się teraz z polityką kojarzy.\nPod koniec czułem, że już mi się nie chce, że zawalam szczątki życia rodzinnego zaplanowane na niedzielę i swoje obowiązki wobec ojca.prl. I że mnie mocną bolą kolana. I że energii mam tyle, co po przejściu przez ścianę na maratonie, no może ciut więcej, bo jednak pedałowanie w wolnym tempie jest łatwiejsze niż bieganie.\nJeśli Beztlen spyta mnie teraz, dlaczego tak przeciążyłem stawy kolanowe i przez wiele godzin pogłębiałem kifozę piersiową - to uprzedzam od razu: nie odpowiem. Możemy się spierać twórczo, ale nie wtedy kiedy będę miał wrażenie - oceńcie sami, czy słuszne, czy mylne - że jestem wywoływany do tablicy i to po to, żeby mi postawić pałę i odesłać do kąta na karnego jeża.\nBeztlen, człowiek wart akapitu, a nawet dwóch. Razi mnie twoja wyższościowa postawa, jakbyś był medalistą i olimpijczykiem. Z drugiej strony jest dla mnie zaszczytem, że naprawdę jesteś medalistą i olimpijczykiem, i możemy tu się spierać o bieganie. Wolałbym jako człowiek zgody, żebyśmy się częściej zgadzali niż spierali, ale nie zawsze musi być na świecie to, co bym wolał.\nPonieważ poprzedni akapit był bardziej o mnie niż o Bezltenie - to jeszcze jeden. Beztlen popełnił - w ocenie niezawisłego sądu - przestępstwo. Odbył karę, cholernie przykrą karę i sprawa jest zamknięta. Koniec. Proszę mi nie wyciągać, że przekroczyłem prędkość w zeszłym roku prędkość jadąc na Suwalszczyznę, bo zapłaciłem swój mandat. Proszę nie wyciągać Beztlenowi, co zrobił, bo zapłacił swój.\nWolałbym też, żebyśmy nie schodzili do poziomu hejtu w obronie Beztlena. Wolałbym, żeby było tu bardziej nudno i przyjaźnie niż tak zajebiście ciekawie. Jeszcze jest parę rzeczy, które bym wolał. I wprawdzie nie zawsze musi być to, co bym wolał, ale...\nBiegania było w ostatnim tygodniu trochę mało. 51 km, o sześć mniej od b. Podopiecznego Bartka. Ale za to na easy naprawdę po 5:00-5:15. Chociaż jedno easy z Kamilem od Hymnu, blisko 5:30. Tempo konwersacyjne, bieganie też.\nA w sobotę duże wydarzenie w ksStaszewscy (b. Kancelaria Sportowa Staszewscy). Moja Sportowa Żona zrobiła życiówkę na piątkę: 22:49, poprawka o 14 sekund. Po dwóch nieudanych podejściach do życiówki na dychę - która powinna paść, ale nie zawsze jest to, co powinno być - to duża radość.\nMSŻ nie podoba się sobie na zdjęciach z trasy, więc wstawię swoje. Zrobiłem trening tempa startowego - 3:58, tętno między 169 a 178. Wyglądałem tak jak obok. Fot. Kasper Czochoski (z: Facebook/parkrun).\nponiedziałek, 16 maja 2016, wojciech.staszewski\nNie od razu Radom zbudowano\nPolska Radomiem Europy. Dowcipne? Sorry, jeśli ktoś z Radomia, ale dla mnie tak. Jest taki fanpage na FB. A Radom puentujący niezłą "Siódemkę" świetnego Ziemowi\nStajemy na starcie, zimno, cudownie i jedziemy. W głowie mam liczby, które mają określić moją wartość. Tak jak euro wart jest ileś złotych, tak Staszewski wart\nBug nie wpada do Narwi. Odwrotnie. I to nie wszystko.To Wisła wpada do Bugu. Także Amazonka, Missisipi, Nil (za pośrednictwem Open Oceanu), i rzeka Rządza co wpada do Zalewu Zegrzyńskiego też wpada do Bugu. Bug rządzi, Bug przewyższa wszystko, przewyższa wszystkie rzeki tym, że jest Bugiem, zawsze wielką literą, nie jak jakaś rzeka. Dałem radę? :-)\nA to Narew wpada do Bugu. I w Polsce z tym nie jestem sam :-)\nFajnie, że wpadliście do mojej fabryki. Te fragmenty mostów to kawał naszej warszawskiej historii i przykład inżynierii przez duże I.\nI jeszcze mały edit odnośnie mojego maratonu :) W rzeczywistości poszło mi 10" lepiej niż napisał Tomik a za tym wynikiem stoi Marcin Nagórek :)\nA więc emigracja Pany!\nRob - Nagórek?! Świetny facet (nie umniejszając Tobie). A ja myślałem, że wszyscy są już u Beztlena.\nDziki. Wisła wpada do Narwi. Widzieliśmy to kończąc po wale wiślanym - mały strumyk, nie to, co ta gigantyczna rzeka pod Serockiem.\nA Bug, co już mówiłem na miejscu, to rzeka zniewolenia, rzeka polsko-radziecka, wyniesiona na piedestał przez Armię Czerwoną. Gdyby nie granica na Bugu, nie miałaby żadnej istotności, byłaby Wisłokiem północnego wschodu.\nNarwią płyną łodzie w górę, potem w dół. Narwią! ;-)\nJohn - myślę sobie, że nie chodzi tutaj o moją postawę wyższościową, ale o Twoje kompleksy:) Wychodzą one w małych i dużych złośliwościach, które pojawiają się w wielu Twoich wypowiedziach pod moim adresem czy pod adresem byłego podopiecznego Bartka. "A ja myślałem, że wszyscy są już u Beztlena". Odpowiadam: Lipiec Running Team jest małą grupą przyjaciół i taką ma pozostać by Beztlen mógł poświęcić odpowiednio dużo czasu każdemu zawodnikowi. Są grupy o wiele większe, młodych trenerów (Hubert Duklanowski, Artur Jabłoński, Bartek Olszewski). Często rozmawiamy o treningu, przekonujemy się nawzajem do swoich koncepcji. Zwracają się do mnie z szacunkiem, wynikającym z mojego doświadczenia. Podobnie ja, gdy rozmawiam z Markiem Jakubowskim czy Januszem Wąsowskim stoję na baczność i podnoszę rękę do góry gdy chce zadać pytanie. Ta hierarchia wynika z wiedzy.\nMyślę też, że zrobiłeś w swoim życiu (tak jak wielu ludzi) znacznie gorsze rzeczy niż przekroczenie prędkości:)... i nie zapłaciłeś za nie mandatu lub przynajmniej tak Ci się zdaje. Niezawisłość sądów włóżmy między bajki w naszym kraju, powie Ci o tym każdy doświadczony prawnik, Ty również w tym wieku powinieneś już to wiedzieć a jak nie wiesz to nie życzę Ci żebyś się o niej przekonał na własnej skórze.\nProponuję żebyś o "mojej sprawie" porozmawiał kiedyś z Bogdanem Wróblewskim i na podstawie rozmowy z tym niezależnym i niezwykle doświadczonym dziennikarzem sądowym wyrobił sobie opinię na ten temat (do 2013 Gazeta Wyborcza, później z tego co wiem zrezygnował z dziennikarstwa).\nMam nadzieję, że nie oparłeś jej na rozmowie z laureatem hieny roku Wojciechem Cieślą z Newsweeka, który jest jednym z najmniej rzetelnych dziennikarzy jakich spotkałem a wierz mi, że spotkałem ich chyba więcej niż niedouczonych trenerów...\na może tak warto czasem zobaczyć, usłyszeć, przeczytać inaczej niż Ci podpowiadają utarte schematy w głowie\nNie wiem skąd masz takie przekonanie, że Wojtek tak jak wielu ludzi zrobiło coś gorszego niż przekroczenie prędkości, po co tracić energię na przypuszczenia, obserwacje, insynuacje co, kto i ilu z nich zrobiło źle nie mając tak naprawdę żadnych na ten temat danych, informacji. A może skupić się na tym co zrobili dobrego. Od Ciebie zależy czy idąc ulicą widzisz świat i ludzi życzliwych czy skupiasz się na tych negatywnych i wrogich emocjach. Którzy dziennikarze zasługują na uwielbienie, a którzy nie.\nSzacunek do ludzi, ich doświadczenia i osiągnięć na pewno nie wyrażamy tak jak Ty w postawie na baczność z uniesioną ręką i pocałunkiem w pierścień, mamy tu zupełnie inny pomysł na okazanie tej emocji.\nMam też taką smutną obserwację, że ciężko byłoby odnaleźć pod blogiem Twoje komentarze w stylu: o jak fajnie, brawo, świetnie pobiegłeś, miło Cię było zobaczyć Wojtku co wcale nie wyklucza konstruktywnej i merytorycznej dyskusji na temat środków treningowych ich sensowności lub nie.\nReasumując Beztlenie- dobry trener to nie tylko ten z ogromnym doświadczeniem i wiedzą (co oczywiście jest fundamentem) ale też z życzliwością do świata, dobrą aurą i pozytywną energią tego chyba nawet ludzie bardziej potrzebują :).\nTak sobie myślę, że strasznie eufemistyczny ten wpis wyszedł, kompletnie niekompatybilny z moją góralską naturą, ale może też się zmieniam ;).\nOczywiście to Narew wpływa do Buga. Bug jest dłuższy od Narwi. Historycznie rzecz biorąc, jeszcze przed rozbiorami, jeszcze przedtem zanim Warszawa została stolicą, wtedy rzekę płynącą do Wisły po połączeniu Narwi i Bugu nazywano Bugiem. Budowa tamy i zalanie połowy Mazowsza Zalewem Zegrzyńskim spowodowały zmianę nazwy na Bugonarew (Bugo! - Narew). No i co to za ocenianie wielkości z perspektywy odległości? Stoję pod chudą brzozą, po drugiej stronie wielkiej łąki widać rozłożysty dąb (nie buk, bo buki na Mazowszu to rzadka rzadkość), które drzewo jest większe?\nA Dziki zgadza się z Kingą. Dziki zazwyczaj zgadza się z Kingą. I każdemu to radzę :-)\nSą zaczepki - jest rezonans. Tomek, John wiele razy zgadzał się z Twoim zdaniem, po dyskusji, kilka razy widziałem Johna "na baczność", a raczej z szacunkiem i osobistym wglądem wraz z internalizowaniem Twojego zdania czy wskazówki trenerskiej. Martwi mnie, że "głośnikami" są niektórzy Twoi zawodnicy. Tu i na blogu ocochodziwbiegu. Faktem jest, i nie raz o tym Dziki pisał, że ci zawodnicy (Kamil, Bartek) i jeszcze inni, zostali Twoimi podopiecznymi na bazie kontaktów z tego bloga, od Staszewskiego właśnie. Na wspomnianym blogu wspomnianych Kolegów co jakiś czas pojawia się szyderczy wpis lub komentarz pod adresem bloga Johna. Uważam, że to chała i nie fair. Uważam też, że John nadmiarowo reaguje na zaczepne komentarze, rozumiem to w ten sposób, iż wyczuwa intencje oceny i konfrontacji. To John jest adresatem tych postów, więc reaguje zgodnie ze swoją przewodnią emocją. I w sumie nic mi do tego.\nSądy mnie nie interesują. Wspierałem Cię, chcę nadal wspierać i dobrze Ci życzę. Zamiast dziwnej wojny mogłaby być dobra współpraca. Ale nie musi.\nA jak Kinga zabiera głos to znaczy, że tak jest. Kropka :-) Kocham :-)\nSłuchajcie, co do tych złych rzeczy to sądzę, że wiem co sugerował beztlen - chodzi raczej o naszą władzę, która świetnie realizuje zasadę "znajdźcie mi człowieka a ja znajdę paragraf". I każdego z nas to dotyczy - chłopcy są w tym niezwykle wprawni.\nDo mnie dziś zadzwonił pan prokurator i poinformował, że bada sprawę mojego dość dosadnego wpisu o premier Szydło, więc pewnie niedługo będę miał ograniczone opcje treningu...\nPiotrek, bardzo Cię lubię, ale piszesz nieprawdę. Po pierwsze - nie zostałem podopiecznym Beztlena na bazie kontaktów z jakiegokolwiek bloga. Zostałem nim na bazie prawdziwej przyjaźni w rzeczywistym świecie.\nPo drugie - podaj jeden przykład, w którym szyderczo odnoszę się do bloga, czy też samego Wojtka - kompletna bzdura.\nMogę natomiast z przykrością stwierdzić, że życie pod blogiem obumiera i wg mnie głównie dlatego, że brak jest merytorycznych dyskusji nt biegania, które kiedyś były na porządku dziennym (to tylko moje osobiste odczucia, bo rozumiem, ze ktoś może ekscytować się na blogu biegowym innymi sprawami niż bieganie; choć zawsze myślałem, że tą niszę wypełniają "biegające panny"...)\nTomek kilkukrotnie próbował to ożywić, czasem zadając trudne i prowokacyjne pytania, ale w skali prowokacji nikt tu jakoś szczególnie nie odbiega od średniej. Typowe prawo Kalego: jak Kali prowokować to dobrze, jak Kalego sprowokować to źle\nPrzypowieść. Długa, ale jedna.\nPrzyszedł do mnie do domu jeden facet. Skrytykował urządzenie przedpokoju, wyjaśniłem, dlaczego jest taki. Ale widać, że się znał, więc nawet przywiesiłem kinkiecik, tak jak doradzał.\nGość stanął pod ścianą i patrzył wilkiem. Przez cały czas nie powiedział mi ani jednego przyjaznego słowa. Tylko patrzył co by tu wytknąć. Brzydki kolor rolet rzymskich, niefunkcjonalnie urządzony narożnik. Słuchałem, polemizowałem, ale też przyjmowałem i dziękowałem za uwagi.\nW odpowiedzi burczał. Nieprzyjemny typ na imprezie. Trudno, nie wszyscy muszą być przyjemni. Da się z tym żyć, szorstka znajomość.\nGłupio mi było - za niego - jak zobaczyłem, że zerżnął ode mnie stronę internetową miejscami 1:1. Że też moi byli podopieczni tego nie zauważyli. Tak, to jest złośliwość, drobna.\nFacet miał za sobą sprawę karną i więzienny epizod. Jeden z moich gości podszedł mu to wytknąć, stanąłem między nimi, że już odebrał swoją karę i żeby dać mu spokój. Myślicie, że typ mi podziękował? Nie, wyjechał na mnie, że ja kar za swoje winy nie otrzymałem. Głupio mi się zrobiło, bo jak na to zareagować.\nAle typ jechał dalej. Że śmiem w jego obecności mówić bez podnoszenia ręki. Że go złośliwie atakuję kupując sobie jasnoszarą kanapę bez pytania go o zdanie, skoro jest naczelnym architektem RP. Czwartej RP, przypomnijmy, w randze ministra, żeby dać kolejny asumpt do oskarżeń o złośliwość. Że mój kolega z pracy to hiena, a ja balansuję gdzieś między hieną a niedouczonym trenerem.\nWiele razy, Tomek, przyjmowałem twoje nauki, bo wiem, że mogę się od Ciebie wiele nauczyć. Ale skoro żądasz hołdów na kolanach, to jasno Ci powiem: tego tutaj ode mnie nie dostaniesz.\nWyjdź proszę za drzwi i przemyśl swoją postawę. Nie to, jak ja robię zbiegi albo jak ja śmiem Ci się z tego nie tłumaczyć, kiedy chcesz mnie w sprawie zbiegów postawić jak uczniaka pod tablicą. Tylko to, jak Ty się tutaj na moim blogu od lat zachowujesz.\nA potem, jeśli poczujesz się głupio i stwierdzisz, że możesz tu wejść z życzliwością - proszę bardzo.\nNatomiast jeśli chcesz teraz dopiec mi odpowiedzią, to nie rób tego, tylko wyjdź i nie wracaj. Bo ja nie przychodzę do twojego domu robić Ci syf i przykrości.\nJohn - żałosna wypowiedź, żenujące widowisko. Twoje katharsis zaskoczyło mnie\n- nie sądziłem, że jest w Tobie aż tyle zablokowanego napięcia i stłumionych emocji.\n"Lęk nieprzyzwoitej drobnostkowości i małostkowości, popłoch dekoncentracji, panika na tle ułamka, strach przed gwałtem, który miałem w sobie, i przed tym, który zagrażał od zewnątrz a co najważniejsza, ciągle mi towarzyszyło, ani na krok nie odstępując, coś, co bym mógł nazwać samopoczuciem wewnętrznego, między cząsteczkowego przedrzeźniania i szyderstwa, wsobnego prześmiechu rozwydrzonych części mego ciała i analogicznych części mego ducha."\nPiotrze - dziękuję za wszystko.\nBartek - też Cię lubię :-) I doceniam rozwój biegowy, w ogóle dobrze się z Tobą czuję odkąd Cię znam. To Kamil wpisuje szydery na ocobiegatu i tutaj też. Kilka razy o tym pisałem. Czasem Podopieczny Bartek także włącza się w ten klimat, ostatni raz pod poprzednim wpisem bloga.\nTo jest blog Johna. Troska o frekwencję, o subiektywnie rozumianą jakość, wydaje mi się tutaj fałszywa.\nTo Dziki zaprosił Beztlena do udzielania się pod blogiem Johna. Nie żałuję, wręcz przeciwnie. Cieszę się, że Cię Tomek poznałem i że mam w Tobie kolegę. Poznawaliśmy się wirtualnie. Ty Bartek także poznałeś swojego Trenera najpierw tutaj. Nie? Tak?\nTomek - mocno napisał John. Jego blog, jego prawo. Ty odpowiedziałeś równie mocno. Twoje prawo do riposty. Może tak będzie zdrowiej? Aż przyjdzie refleksja, przełom, porozumienie...\nDo medytacji słowa Fritza Perlsa, twórcy psychoterapii Gestalt, mistrza mojego Mistrza:\nJa robię swoje i ty robisz swoje\nJa nie jestem na świecie po to, żeby spełniać twoje oczekiwania\nA ty nie masz obowiązku spełniania moich oczekiwań\nTy jesteś ty, a ja jestem ja\nJeśli się spotkamy to wspaniale\nJeśli nie to trudno\nDla każdego. Dziki\nNapiszę to w obu miejscach. Gdyby ta rozmowa nie odbywała się przez ekran komputera, a w realnym świecie, to by się tak źle nie skończyło. Weźcie się nad tym zastanówcie chwilę.\ntomku -słowa wojtka o tobie, napisane w odcinku, odbieram może jako nieco szorstkie ale przyjazne, jednoznacznie pozytywne...\nmoże nie powinienem się wtrącać ale (jeśli nie ma w tym jakiegoś drugiego dna) przeczytaj je raz jeszcze na tyle na ile to możliwe bez uprzedzeń i emocji\nGombrowicz jak Proust. Każdy twierdzi, że przeczytał, mało kto przeczytał, mało kto zrozumiał. Ja nie. Cytat z Ferdydurke jest niezwykle trafny. W każdym sporze i w każdej sytuacji :-) Ale o co chodzi???\nNiedługo najlepszy blog biegowy wejdzie na nową platformę. Zdradzam z premedytacją :-) Kinga mi wybaczy :-) John nie od razu.\nA Dziki dziś przegrał w ping ponga z Johnem. A potem Dziki nic.\nKończę definitywnie z czytaniem tego bloga. Wybaczałem tani marketing własnych usług treningowych, ale nie mogę się pogodzić z małostkową podłością autora.\nNa maginesie, mieszkam przy Lesie Kabackim. Biegając po ścieżkach wielokrotnie mijałem autora. Nigdy nie widziałem uśmiechu na jego twarzy, jedynie zaciśnięte w grymasie usta. Pewnie z nadmiaru żółci.\nBo na treningach nie powinno być uśmiechu - uśmiech dopiero na zawodach jak zbierasz plon ;-) "Go hard or go home"\nWojtek, daj spokój. Grymas jest z wysiłku, a ręką sobie pewnie machamy ;-)\nEmile. Nie chcesz - nie czytaj. A przy okazji zapytaj mijanych biegaczy jaką masz minę na treningu. Dziki na przykład ma taką minę jakby robił kupę. Albo jak wiedźmin zraniony przez bruxę.\nKtoś się wybiera na Rzeźnika? Jeśli tak i jeśli ten ktoś głosował na PiS to bardzo się cieszę jego nieszczęściem.... Ich już całkiem pojebało - wszystko zniszczą co w tym kraju fajne i wyjątkowe. A potem nie wiem kto po nich posprząta...\na co dobrego zrobili rzeźnikowi?\nDobra Zmiana zabroniła biegać po Bieszczadach. W skrócie.\nA gdzie można o tym przeczytać?\nMi Rob podesłał taką perełkę:\nO Bieszczadach i o perełce jest tutaj: stylzycia.newsweek.pl/ministerstwo-srodowiska-chcialo-odwolac-bieg-rzeznika,artykuly,385963,1.html\nWojtek, przy całej sympatii dla Ciebie to jednak to co napisałeś dzisiaj w Newsweeku na temat Biegu Rzeźnika jest - w mojej subiektywnej opinii - mało rzetelne.\nJuż w pierwszym zdaniu napisane i wyboldowane jest: Czy biegacze powinni w niedzielę pójść na mszę świętą, zamiast wystartować w Biegu Rzeźnika?\nStart Biegu Rzeźnika (tego właściwego, którego XIII edycja ma się właśnie odbyć a nie wersji HC) następuje zawsze w piątek po Bożym Ciele. Nie inaczej jest i w tym roku. W regulaminie biegu napisane jest, że Wyjazd autokarów z Cisnej na start nastąpi 27 maja (to już piątek) o godzinie 1:45.\nNie ma tu więc kolizji między startem a niedzielną mszą. Nawet Ci najwolniejsi biegacze skończą swój bieg w piątek a nie w niedzielę.\nDruga sprawa to to skąd w ogóle wyszła inicjatywa uwalenia biegu. Inicjatywa wyszła nie z ministerstwa tylko z Bieszczadzkiego Parku Narodowego. W oświadczeniu na stronie Biegu Rzeźnika jest napisane: (...) Dzisiaj po południu otrzymaliśmy informację, że minister Andrzej Szweda-Lewandowski podtrzymał decyzję wice-dyrektora BdPN, pana Tomasza Winnickiego. (...)\nOd lat wiadomo, że wieloletni Dyrektor (nie z dobrej zmiany) Tomasz Winnicki nieprzychylnym okiem patrzy na Bieg Rzeźnika. To wielki Przyjaciel Bieszczad, który ma po prostu inną wizję na temat gór.\nDalej, już w wypowiedzi udzielonej przez organizatora biegu portalowi Onet.pl można przeczytać\nNa szczęście Bieszczady to coś więcej niż Bieszczadzki Park Narodowy. W piątek opublikujemy zmienione trasy tegorocznych biegów (Rzeźnika Ultra, Rzeźnika na Raty i Rzeźnika/Rzeźnika HC. Rzeźniczek pozostaje bez zmian). Na pewno będą one równie atrakcyjne jak te, do których się przyzwyczailiśmy. Zadbamy także o to, żeby charakteryzował je podobny stopień trudności. Tyle. Z naszej strony zapewniamy, że zrobimy wszystko co w naszej mocy, żebyście wyjechali z Bieszczad zmęczeni ale i zadowoleni z biegów, w których weźmiecie udział" - czytamy w oświadczeniu Bienieckiego.\n- Dziękujemy za wsparcie Ministra Sportu, Marszałka i Wojewody Podkarpackiego, Polskiej Organizacji Turystycznej. Wszyscy słali pisma do Ministerstwa Środowiska i Parku, ale to nic nie dało - opowiada nam dyrektor Biegu Rzeźnika łamiącym głosem. On i jego ludzie pracy nad imprezą poświęcili kawał życia, osiągnęli najwyższy poziom organizacyjny i stali się wzorem dla innych imprez. Dziś muszą stawić czoła wyzwaniu, z jakim się jeszcze nie mierzyli.\n- Będziemy przygotowani. Jest alternatywna trasa, która ma taką samą długość i przewyższenia. Będzie fajnie - zakończył poruszony Mirosław Bieniecki.\nJasno z tego wynika, że boksowanie z BdPN nie trwało przez ostatnie dni tylko przez ostatnie tygodnie a nawet miesiące. Ta decyzja nie została uchylona - ta decyzja nie została wydana i to jak sądzę jeszcze na długo przed "dobrą zmianą".\nJa nikogo nie bronię - choć z tonu tego komentarza może to wynikać - mnie też wkurwia dobra zmiana i uwalenie biegu z taką tradycją i renomą również mi się nie podoba. Wkurwia mnie to - jako praktykującego katolika - , że zostałem wsadzony przez jakiegoś oszołoma do szuflady z napisem sekta bo biegam z pulsometrem i w zegarku za tysiaka.\nZwracam tylko uwagę na to, że problem ma trochę drugie dno. Czy w porządku jest to, że organizator nie mając zgody na organizację biegu przyjmuje zgłoszenia, pobiera opłaty a oświadczenie wydaje na tydzień przed? To nie jest - jak w przypadku spalenia mostu łazienkowskiego - zdarzenie losowe, że na prędce trzeba wymyślać nową trasę. Tu decyzja znana była wiele miesięcy temu. Wariant alternatywny trasy dawno opracowany a opublikowany dzisiaj - 10h po opublikowaniu oświadczenia. To jest w porządku wobec tych kilku setek biegaczy samego Biegu Rzeźnika i kilku setek z biegów towarzyszących?\n"perełka" z Opoki wygląda na bełkot szkoda nafty jak mawiał Ignacy Łukasiewicz\nAutor Jacek Skrzypacz przebiegł w 2013 Cracovia Maraton w butach górskich (jak sam pisze) wyprzedzając limit czasowy na ukończenie o 15min 24sek a wciąż nie odróżnia maratonu od biegu na 10 km pisząc "....Przeciwnicy biegania przytaczają jako fakt m. in. zawał dwudziestosześciolatka w 2013 podczas maratonu "Biegnij Warszawo"..." Rzeczywistość dotyczyła biegacza 37 letniego który biegł na 10 km a przyczyną śmierci była niewydolność krążeniowo -oddechowa.\nTaki to rzetelny tekst spłodzony aby dzielić Polaków - wku**ia mnie to.\n"Biegactwo"......co za termin jeszce wiekszy wkurw mnie ogarnia .\nTylko chore wyobraźnie ludzkie są w stanie knuć w tym stylu.\nfaktycznie "bieg z kapustą" w tej opoce, traktujmy takie z przymrużeniem oka:)\nale cytat ze św. pawła dla mnie perełka: "W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary (wyniku - tu sobie zmieniam po cichu na moją <biegacką?>modłę bez żadnych złych intencji) ustrzegłem (2 Tm 4,7)."\n@rob - masz rację, że organizator bardzo dał ciała. Zgadzam się. Ale sądzę, że było tak, że dyrektor BPN wyczuł klimat zmiany i wykorzystał to, żeby - przy poparciu swoich zwierzchników - uwalić inicjatywę. Wiele osób krzyczy, żeby nie łączyć tego z polityką - a ja uważam wręcz przeciwnie, że to od tego co się dzieje w Sejmie, rządzie u prezydenta bierze się właśnie ten zatęchły klimacik, który schodzi na dół i który umożliwia takiemu dyrektorowi parku dokonanie "dobrej zmiany" w zakresie trasy Rzeźnika. Aczkolwiek organizator wykazał się daleko idącą lekkomyślnością i powinien również za to odpowiedzieć.\nTemat Rzeźnika gorący ale jest konsekwencją komercjalizacji biegania, więc bieg został wreszcie umaczany w naszym polskim sosie, bo o pieniądze chodzi, a nie o łączenie ludzi, prawda? Biegłem trzy razy i wtedy turystom to nie przeszkadzało, więc argument ministra i dyrektora chybiony. Bieganie górskie już nie jest kameralne jak trzy lata temu, ale niewątpliwie ostatnio to poszło w masową komercję, jak większość biegów, więc może warto się ograniczyć?\n@Pict - trafiłeś w sedno i poniekąd o to mi właśnie chodziło. "W środowisku" dawno było słychać, że Dyrektor Winnicki nie jest zwolennikiem Biegu Rzeźnika ale najwidoczniej w ubiegłych latach nie miał na tyle szerokich pleców. Teraz ma i swoją decyzję zdołał obronić w Ministerstwie. Ale nie umniejsza to winy organizatorów w żadnym stopniu, że do ostatniej chwili zwlekali z ogłoszeniem tego choć tą wiedzę mieli od miesięcy.\nZałóżmy, że Dziki chciałby zorganizować Bieg 40 i 4 w Puszczy i, żeby być w zgodzie z własnym sumieniem zechce uzyskać z Lasów Państwowych odpowiednią zgodę. Uzyskuje ją a bieg cieszy się sporym zainteresowaniem i jest bardzo dobrze oceniany. Więc Dziki chce pójść za ciosem i w następnym roku ponownie organizuje bieg dokładając przy tym kolejne imprezy towarzyszące rozszerzając to do sporych rozmiarów eventu. W następnych latach bieg staje się już na tyle znany, że trzeba ograniczyć liczbę chętnych a zarządca lasów państwowych już nie jest tak przychylny do wydania kolejnej zgody. Nie przeszkadza to jednak Dzikiemu dalej przyjmować zapisów na biegi, przyjmować opłat startowych, pozyskiwać partnerów itd.. Myśli sobie Dziki - jakoś to będzie, na pewno się coś wymyśli. Ale okazuje się, że dyrektor w lasach państwowych jest nieprzejednany a dodatkowo ma sprzymierzeńców "na górze" do których nie omieszka się oczywiście zwrócić odpowiednio argumentując jak to Dziki i jego dzicy biegacze spłoszą zwierzynę leśną, zaśmiecą puszczę i Bój jeden jeszcze raczy wiedzieć co. W dodatku na 100% wśród nich - co w sumie wynika nawet ze statystyki - będą jacyś o zgrozo wegetarianie a dodatkowo na pewno będą używać elektronicznych zegarków do pomiaru czasu i dystansu i opasek napiersiowych do mierzenia tętna. I dyrektor najzwyczajniej w świecie korzystając ze swoich przywilejów zgody nie wydaje mówiąc, że biegactwa do lasu nie wpuści. Nie - nie cofa decyzji - On jej nie wydaje. Jak już kończą się argumenty to co robi Dziki? Pisze ckliwe oświadczenie jak to system się na niego uwziął, ale ma rozwiązanie. Bieg się odbędzie - tyle, że w Lesie Kabackim. Nic się nie stało, Polacy nic się nie stało....\nOtóż stało się... i o to mi chodziło w mojej wypowiedzi.\nA Dziki, którego serdecznie pozdrawiam na pewno się nie obrazi, że pozwoliłem sobie użyć jego imienia jako przykładu.\nPolecam do kawki:\nJohnson jak zwykle trafił w punkt\nDużo zła się tu wylało, choć niektórzy się przed nim ustrzegli, szczególnie dziękuję Kindze i Dzikiemu :) Mam taką refleksję natury ogólnej, skąd się to zło wylewa, skoro ponoć biegamy dla zdrowia ciała i duszy? Dopóki biegamy dla siebie, to może wypływać z nas same dobro, tak wierzę. Jednak skoro tylko nabieramy pewności swojej kondycji, potem wyników, a wreszcie (niektórzy) nawet wartości sportowej, to zaczyna nas oplatać diabelska pokusa pychy. Przed nią doprawdy trudno się rodzajowi ludzkiemu obronić, więc łatwo się wplątujemy w elitarność klubową, blogową, "rankingów biegacza", ba, stajemy się nawet gotowi oddać w służbę jako żołnierze, zwycięskiej oczywiście, drużynie, a może nawet zakonu... Stąd już bardzo blisko do dna naszych pierwotnie dobrych chęci, czyli pogardy, której awersem jest wyniosłość i elitarność właśnie.\nZ drugiej strony, na tych dobrych (z natury) i złych (także z natury) nurtach naszej psychiki, z większym lub mniejszym wdziękiem, pływają biznesowe łodzie, które w tej mętnej wodzie zarzucają sieci na naszą potrzebę zaistnienia. I to jest drugie źródło potencjalnego zła, bo jak te łodzie o siebie się otrą, albo im się sieci poplątają, to zamiast radości biegania znów mamy "Pana, Panią, społeczeństwo...".\nJeżeli bieganie nie jest poszukiwaniem społecznego lub biznesowego sukcesu, a raczej ucieczką od społecznej presji, to wdziewając spodenki poczujemy pure joy, a radość można mieć i przy 65 i przy 95% HRmax. U mnie to jest gdzieś koło 85 :)\nReszta to sława, pieniądze lub inne wielkie żądze, więc jak śpiewał poeta Sojka, nie dajmy się ogłupić...\nOczywiście, że turystom Rzeźnik nie przeszkadza. Inspiruje i dodaje wartość do podziwiania pejzażów plus przyrody. Widziałem to i doświadczałem. Najlepsi kibice to kochani turyści na czerwonym szlaku. Jak nie wiadomo o co chodzi... to pisze Tomek Staśkiewicz, też Rzeźnik. Dał mi do myślenia i polecam: innpoland.pl/127033,pulapka-zachlannosci-drugie-dno-zamieszania-wokol-biegu-rzeznika\nA Puszcza Kampinoska to też jest park narodowy. Lasy Państwowe na szczęście nie mają tu wstępu. Dziki ma niezłe kontakty z Parkiem, ale na pewno nie takie dobre jakie miał i zapewne ma Mirek Bieniecki z Bieszczadzkim Parkiem Narodowym. Mimo to II Bieg Fifty Fifty odbędzie się na pewno we właściwej lokalizacji :-) Rob zrobił dobrą analizę. Tomek Staśkiewicz dotarł do faktów, których nie ma w emocjonalnym komunikacie Fundacji Bieg Rzeźnika. Dał mi do myślenia. Jeszcze raz: innpoland.pl/127033,pulapka-zachlannosci-drugie-dno-zamieszania-wokol-biegu-rzeznika\nNie wszystko jest wielką polityczną sprawą. Czasem chodzi o uważność i relacje. I prawidłowe procedury.\nA Dziki dziś latał po okolicach Tarczyna, to światowej sławy kopalnia jabłek. Dziki\nTu Dziki 2 Dziki\nJohnsonie, mój Mistrzu, umiłowany i zwycięski Partnerze na Rzeźniku. Tak. Tak. Chodzi o pieniądze. I o poczucie mocy jako manifestacji pychy. To ludzkie, swojskie i nasze. Plujemy sobie nawzajem w kaszę :-) Ale Miłość we wszystkim pokłada nadzieję. Nowa Nadzieja? Dobra Nadzieja. Nowa Zmiana? To wszystko jest gdzieś w nas. Dziki\njohnsonie- mnie się wydaje wątpliwe aby w jednych biegaczach było więcej czegoś niż w innych ze względu na wynik, dystans, nawierzchnię czy otoczenie, tak jak wątpliwe jest jakoby biegacze jako cała grupa była inna niż reszta społeczeństwa (nawiązuję tu do częstych przywołań naszej życzliwości, radości, chęci niesienia pomocy innym czy przymusowego uśmiechania się), nie ma ku temu żadnych dowodów, a przynajmniej ja ich nie znam...\na jeśli mamy skłonność aby o bieganiu, także własnym, myśleć z pewną wyższością, to trzeba pamiętać, że jest to skłonność powszechna, udowodniona statystycznie przypadłość oceniania własnych umiejętności wyżej niż innych...\na wracając do rzeźnika, to mnie ostatecznie powalił argument leśnika o "wywieszonych językach" i tu jest chyba dzik pogrzebany, bo przecież łatwo możemy sobie wyobrazić ile szkód może taki wywalony jęzor biegacza narobić w parku, zwłaszcza narodowym:)\nRozmawiałem z Mirkiem 3 godziny po otrzymaniu decyzji. Debatowali o trasie. Nie doszukujcie się knucia czy zatajania informacji. Tak najzwyczajniej trwały negocjacje. Czy wyobrażacie sobie "pomocną rolę hejtu" w takiej sytuacji? Tak jak wiele osób i instytucji broniło Rzeźnika, tak samo wiele osób chciało go udupić. A "ochrona przyrody" jest tak samo pojemnym terminem jak "bezpieczeństwo narodowe"\nDyrektor Parku (znaczy jego za-ca) nie jest sprawcą całego zamieszania. Wziął na klatę decyzję, bo to (najprościej ujmując) hierarchiczne środowisko.\nOczywiście regulaminy biegów mogą być pisane przez renomowane kancelarie prawnicze, a ich organizacja przeprowadzona zgodnie z procedurami...\n(proszę o atest podłoża do biegania - serio - dostałem kiedyś taką odpowiedź od Wybitnego Prawnika Biegu "... podłoże nie posiada atestu na bieganie z wózkiem..." ale, to nie są moje klimaty. I nie są też klimatami ekipy Rzeźnika. Ultraskiego biegania. I oby tak pozostało.\nRzeźnik (ultra) ruszył dwie godziny temu. I o TO BIEGA! Choć powinno chodzić...\nMałych ludzi jest pełno i mają teraz swój czas\nWojtku - biegaj szybko, pisz powoli ;-) to mój komentarz do Twojego rzeźnickiego artykułu.


Wygraj skuter elektryczny Havana\nKonkurs fotograficzny "CatchTheMomentPL". Aby wygrać należy spełnić poniższe warunki.\nWystarczy sfotografować swoją chwilę radości, przyjemności. Pokazać nam na zdjęciu coś, co sprawia, że jesteś szczęśliwa/y i pozwala Ci dostrzec piękno drobnych chwil. Swoje fotografie wrzucajcie na konto na Instagramie z hasztagami #CatchTheMomentPL oraz #WeAreTheAnswear.\n- 1x skuter elektryczny Havana\n- 4x rabat 90% na zakupy w answear.com


Gra - część druga - Kazjuno - Portal Pisarski\nGra - część druga - Kazjuno\nProza » Historie z dreszczykiem » Gra - część druga\nOd autora: Na razie to przedbiegi. Już w następnych rozdziałach dowiecie\nsię o mrocznych tajemnicach konszachtów między Służbą\nBezpieczeństwa, a światkiem sutenerów, prostytutek i alfonsów.\nZapewniam Was - drodzy Czytelnicy - nie picuję. Sam zostałem\nochlapany moralnym błotem. Które na szczęście na mnie\nobeschło i zdrapałem je ryżową szczotką...\n(Jak po tryumfie Moniki, sam zostałem celebrytą)\nRozdział 3. Kandydatka na gwiazdę\nByliśmy z Andrzejem zawiedzeni. Nasze nerwy nadszarpnęło wyszukiwanie kandydatki, która nie drętwiałaby pod wpływem świecących reflektorów i terkotu kamery. Mając poczucie zmarnowanego czasu, dodatkowo nadwyrężeni wysiłkiem tworzenie prowizorycznego atelier, mieliśmy ponure nastroje. Kolejny raz ruszyliśmy do centrum miasta z nadzieją, że a nuż się poszczęści. Przechodziliśmy Krakowskim Przedmieściem, koło bramy uniwersytetu, kiedy Andrzej rzucił pomysł, który wydał mi się wtedy zbawienny.\n– Spróbujmy przejść się do Wyższej Szkoły Teatralnej, to stąd niedaleko, jest na ulicy Miodowej.\n– Chyba dobry pomysł – podchwyciłem propozycję.\n– Może tam znajdziemy jakieś zdemoralizowane dziewczątko, które dla filmowej kariery zrobi wszystko, nawet nie powstydzi się przed kamerą ściągnąć majtek? – zażartował operator kamerzysta.\n– Chyba masz rację – powiedziałem uskrzydlony. – Jakaś siksa z pierwszego roku wydziału aktorskiego, może zechce prześcignąć, koleżanki ze starszych lat. A nasza w tym rola, żeby zrobić z niej gwiazdę.\nPrzyspieszyliśmy w stronę Starówki. Naszym celem było Collegium Nobilium Pijarów z mieszczącą się w jego murach uczelnią kandydatek na starletki. Dochodziliśmy do Hotelu Bristol, kiedy rozpoznałem zbliżającego się z naprzeciwka kolesia. Zdębiałem na widok towarzyszącej mu dziewczyny, była piękna. Na moment zapomniałem, że rozpaczliwie szukamy aktorki do głównej roli.\n– Cześć Adam – powitałem znajomego.\nOstatni raz spotkałem go latem minionego roku i kręcił się wówczas po uczęszczanych przez turystów ulicach jako alfons. „Opiekował” się uprawiającymi nierząd dewizowymi cichodajkami. Nie miałem więc wątpliwości, kim mogła być towarzysząca mu panienka – musiała być prostytutką. Ogarnęły mnie mieszane uczucia. Zrobiło mi się dziewczyny żal, mogła być jeszcze nastolatką. Wstyd się przyznać, ale poczułem też zazdrość.\nOn, czujnie mi się przyglądnął i wyciągnął na powitanie rękę.\n– Jak tam interesy? – zapytał, pewnie myśląc, że robię cinkciarskie geszefty.\nZ Adamem znałem się od trzech lat. Pierwszy raz zobaczyłem go we Wrocławiu na zabawie w Akademii Sztuk Pięknych. Pobiłem wtedy jego przyjaciela. Później dowiedziałem się, że szukał mnie w studenckich klubach i groził, że połamie mi kości. Podobno był wtedy studentem na wydziale malarskim, choć nie bardzo mi się to mieściło w głowie. Według relacji kolegów Adam codziennie wysiadywał w towarzystwie podejrzanie wyglądających cyganów, w restauracji na dworcu Wrocław Główny. Nie mogłem zrozumieć, jak ten przystojny zabijaka może godzić przebywanie w podejrzanym towarzystwie z obowiązkami na uczelni. Gdy rok temu spotkałem go w Warszawie, obracał się w towarzystwie dewizowych prostytutek. Prezentował się jak żurnalowy model, a szanujące go przedstawicielki najstarszego zawodu świata, zapewne nie żałowały mu swoich wdzięków.\nMimo głoszonych we Wrocławiu gróźb, za poturbowanie jego przyjaciela, przywitał się ze mną jak z dobrym kolegą. Zaprosił mnie nawet na kawę do bistro przy Hotelu Europejskiego. Wnętrze tego ze smakiem urządzonego lokalu sprawiło na mnie wrażenie oazy luksusu. Estetyka porcelanowej zastawy, połysk srebrnych sztućców, a najbardziej dobywający się z kuchennego zaplecza zapach wykwintnych potraw, wywołało u mnie poczucie głodu. Obok aromatu wysokiej jakości kawy, czuć było zapach drogich kosmetyków, używanych przez zagraniczną klientelę. Doznałem ułudy, jakbym znalazł się w znanym jedynie z filmów nowojorskim, albo paryskim bistrze . Z przyjemnością usiadłem na pokrytym czerwoną skórą barowym stołku, wskazanym mi przez sadowiącego się obok Adama. Na chwilę mnie przeprosił i podszedł do młodej kobiety, Kiedy wchodziłem do bistra, ta samotnie siedząca kobieta w minispódniczce odsłaniającej kształtne owale ud obdarzyła mnie powłóczystym spojrzeniem. Teraz Adam prowadził z nią cicho rozmowę, a ja z zainteresowaniem przyglądałem się wiszącym na ścianach grafikom.\nChwilę potem przechwalałem się przed nim, że piszę scenariusze i jestem tenisowym trenerem najbardziej znanych w Polsce reżyserów i aktorów. Wydało mi się, że go zaciekawiłem, choć na jego twarzy pojawiał się ironiczny uśmiech. Chciałem opuścić bistro i zapłacić za kawę. Żeby zaspokoić swoją próżność i dać mu odczuć, że nie należę do biedaków, wyjąłem portfel i spomiędzy banknotów dolarowych wyjąłem stu złotowy.\n– Płacę ja, przecież cię zaprosiłem – zaprotestował. – Spieszysz się? – przytrzymał mnie za rękę. – Staraj się ani tutaj, ani w okolicy Starówki nie cynkować1 – powiedział ostrzegawczo, wiedząc o moim waluciarskim procederze. – Tu każdy kelner, barmanka, czy szatniarz to milicyjni konfidenci.\n– A ty się nie boisz pokazywać z tymi kobietami – zawiesiłem na chwilę głos. – No wiesz... o wiadomej profesji? – dokończyłem prawie szeptem.\n– Ta, to moja kuzynka – puścił do mnie oko i pokazał głowę damę, która obdarzyła mnie uwodzicielskim spojrzeniem. – Jak chcesz, to umówię cię z taką niuńką i weźmiesz ją pod „opiekę”. One zarabiają dewizy, będziesz żył jak pączek w maśle.\nPropozycja mnie wystraszyła. Jak sam mówił, w Europejskim roiło się od milicyjnych tajniaków. Poza tym nieźle mi się wtedy powodziło. Na kortach Agrykoli miałem klientelę, szczodrze płacącą za naukę gry w tenisa. Do tego znając francuski i wystarczająco angielski, czasem zaczepiałem cudzoziemców, wymieniając po korzystnym kursie złotówki na dewizy.\nTeraz jednak, stojąc z Andrzejem Jońskim i patrząc na piękną, towarzyszącą Adamowi dziewczynę, wypaliłem z głupia frant:\n– Może chcielibyście zagrać w filmie?\nByli zaskoczeni, urodziwa dziewczyna rzuciła Adamowi niepewne spojrzenie.\n– Twój kolega pracuje w filmie? – zwróciła się zaciekawiona do faceta, znanego mi jako sutener.\nPrzypomniałem sobie ironiczne spojrzenie Adama, gdy w bistro Hotelu Europejskiego opowiadałem mu o swoich filmowych aspiracjach. Tym razem, kiedy z głupia frant zaproponowałem mu i spacerującej z nim dziewczynie, grę w filmie, potraktował mnie o dziwo poważnie.\n– Daj nam się zastanowić do jutra – powiedział.\nSzesnastoletnia dziewczyna Adama nazywała się Monika Jabłońska. Jak się okazało, nie była prostytutką, choć jak się dowiedziałem, odbyła krótki staż jako dewizowa cichodajka2. Na zdjęciach próbnych wypadła świetnie i bez wahania postanowiliśmy z Jońskim powierzyć jej główną rolę.\nNie miałem wówczas pojęcia, że Adam był etatowym oficerem SB, a jego partnerka, mimo młodego wieku, była przygotowywana do służby w kontrwywiadzie jako seks agentka.\nRozdział 4 Monika – córka zbrodniarza\nOjciec Moniki Jabłońskiej nie był świętoszkiem. Kiedy ożenił się z jej matką, miał za sobą dwuletnią odsiadkę w więzieniu na Białołęce. Kolejnego dwunastoletniego wyroku dorobił się za ciężkie okaleczenie oficera SB. Pałając żądzą mordu, okrutnie się zemścił na kochanku swojej żony. Czteropokojowe mieszkanie na Ochocie, w którym Monika wychowywała się od dzieciństwa, słynęło z częstych alkoholowych libacji. Na całonocne pijatyki i awantury niejednokrotnie skarżyli się sąsiedzi. Usiłowali interweniować w dzielnicowym biurze kwaterunkowym, pisali prośby o eksmitowanie tej uciążliwej dla otoczenia rodziny, lecz ich prośby pozostawały „pobożnymi życzeniami”.\nNiedługo po aresztowaniu Franciszka Jabłońskiego, które nastąpiło po znalezieniu na klatce schodowej ciężko rannego od dźgnięć śrubokrętem oficera Służby Bezpieczeństwa, lokatorzy bloku przy ulicy Wery Kostrzewy odczuli ulgę. Wtedy do mieszkania Leokadii Jabłońskiej wprowadził się Mutynia – były snajper z Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pracował jako kierownik milicyjnej strzelnicy i zarazem instruktor strzelectwa, prowadzący także sekcję sportową dla młodzieży. Przed dramatycznym wieczorem, zakończonym krwawą zemstą ojca Moniki na gachu żony, Mutynia parokrotnie bywał w domu Jabłońskich jako uczestnik pijatyk. Przyprowadzać go zaczął kolega, kochanek matki Moniki z prostego powodu: W jego towarzystwie czuł się bezpieczniej. Były strzelec wyborowy był silnym mężczyzną, dobrze wyszkolonym w walkach wręcz, a zdradzany małżonek kilkakrotnie się esbekowi odgrażał.\n– Ty sobie nie wyobrażasz, jaka ona jest fantastyczna w łóżku – chwalił się gach Jabłońskiej przed Mutynią, dumny z uwodzicielskiego podboju.\nPowiedział to parę dni przed doznanym okaleczeniem. Zazdrosny do obłędu mąż Jabłońskiej zaczaił się na niego i zaatakował go na ciemnym korytarzu bloku o drugiej w nocy, kiedy esbek po dokonaniu na „melinie” zakupu wódki wracał do złaknionego alkoholu towarzystwa. Delikwent otrzymał kilkanaście ran kłutych w podbrzusze. Ciosy narzędziem do przykręcania dużych śrub mierzone były w genitalia.\nPoranionej ofierze napaści życie uratowała skomplikowana operacja. Były żołnierz KBW, weteran akcji „Wisła” Mutynia, zdawać by się mogło przywykły do widoku rannych, jednak podczas odwiedzin w szpitalu, doznał szoku. Po wejściu do izolatki z trudem rozpoznał kolegę. Ranny był blady z powodu dużej utraty krwi, mimika rysów jego twarzy dziwnie go odmieniła. Nie odpowiedział na powitanie. Patrzył na przybysza chłodno.\n– Lonia Jabłońska chce się z tobą zobaczyć. Czeka na korytarzu – przemówił instruktor strzelectwa.\nWtedy, przez twarz leżącego nieruchomo kumpla, podłączonego do kroplówki, przemknął nerwowy skurcz. Z jego gardła wydobył się piskliwy głos.\n– Nie chcę widzieć tej ździry ani ciebie. – Przez was ucięli mi ch**a. Nienawidzę was – zaskrzeczał dyszkantem przypominającym głos rozzłoszczonego chłopca przechodzącego mutację.\nPoczątkowo, uczęszczająca do trzeciej klasy podstawówki Monika traktowała kolejnego kochanka matki wrogo. Zbyt mocno utkwił jej w pamięci epizod przeżyty następnego dnia, po pierwszej jego wizycie od czasu zaaresztowania ojca. Wychodziła właśnie do szkoły z założonym na plecy tornistrem. Zamknęła podziurawione kopniakami drzwi wejściowe mieszkania i wtedy usłyszała rozmawiające sąsiadki na niższym piętrze.\n– Ma już następnego. Nie mogłam dzisiaj spać – rozpoznała głos otyłej plotkary mieszkającej pod podłogą swojego M5.\nSkarżyła się lokatorce z przeciwnej strony korytarza. – Mówię ci, tak głośno trzeszczał mi nad głową tapczan, jakby się zawzięli go połamać. A do tego to zwierzęce pojękiwanie. I tak przez całą noc.\nJedenastoletnia dziewczynka nie mogła pogodzić się z zamieszkiwaniem pod jednym dachem z obcym mężczyzną, który zajął miejsce jej ojca. Lecz to właśnie Mutynia położył kres regularnym pijatykom. Matka miała chorobę wrzodową i jej bóle nasilały się po spożywaniu wódki.\n– Nie wolno ci chlać – powtarzał konkubent matce, gdy ta skręcała się, pojękując z powodu cierpień. – Ja też muszę się obyć bez kieliszka. Nie będziemy przecież ciągle wzywali pogotowie.\nW czasie pobytu matki w szpitalu, gdzie przeszła resekcję żołądka, przyjaciel Jabłońskiej ani razu się nie upił. Raz zatrzasnął drzwi przed nosem pijanemu sąsiadowi, który usiłował wejść do ich mieszkania, trzymając w ręce półlitrówkę. Mutynia stopniowo zdobywał zaufanie Moniki i jej dwa lata młodszej siostry. Okazał się zdolnym kucharzem. Gotował ciepłe posiłki, a kasza okraszona skwarkami z mięsem i grochówka na boczku stały się ulubionymi daniami dziewczynek.\nNowy lokator cierpliwie uczył siostrzyczki zmywania naczyń. Pomagał też odrabiać lekcje. Popołudniami, kiedy ich nowy opiekun wychodził na swoje zajęcia na strzelnicę, pasją Moniki stało się udawanie modelki. Podkreślała tuszem oczy, szminkowała usta i przebierała się w matki sukienki, podciągała je pod pasek, by krygować się i tańczyć przed lustrem.\n– Mogłabyś Monisiu być aktorką – usłyszała raz komplement od młodszej siostry, nie tak jak ona urodziwej.\nRozmiłowana w plotkowaniu sąsiadka z dolnego piętra, ujrzawszy raz Monikę, starannie uczesaną w nowo zakupionym szkolnym fartuszku, przerwała sprzątanie korytarza i otworzyła usta.\n– Dzień dobry pani Waśkowa – pewnym siebie głosem pozdrowiła ją wychodząca do szkoły Monika.\n– Ty rośniesz na nawet ładną panienkę – odpowiedziała sąsiadka ze zdziwieniem widocznym na twarzy.\nKiedy Monika miała dwanaście lat, odchodziła czasem od koleżanek, z którymi grywała „w klasy”. Przyglądała się z zainteresowaniem zabawom chłopaków zamieszkujących okoliczne bloki. Bawili się w warszawskich powstańców, a dowodzący nimi trzynastolatek miał prawdziwy esesmański hełm otoczony biało czerwoną opaską. Większość z nich była uzbrojona w karabiny wystrugane z sosnowych desek, a paru posiadało nieudolnie zmontowane z drewna, rurek i blachy atrapy maszynowych pistoletów. Niezbyt chętnie pozwolili jej brać udział w prowadzonych na niby walkach. Ostatecznie zgadzali się ją przyjąć do odgrywania roli pielęgniarki albo łączniczki. Szacunek wśród chłopców zdobyła wtedy, kiedy pewnego dnia Mutynia pod blok podjechał milicyjnym motocyklem MZ. Siedzący na tylnym siedzeniu młodzieniec trzymał zawieszone na plecach dwie nowe wiatrówki czeskiej produkcji. Wyglądały jak najprawdziwsze karabiny.\nMonika z mocno bijącym sercem podążyła za konkubentem matki niosącym sportową broń do ich mieszkania.\nPierwsze dwa strzały, które konkubent matki oddał do małej papierowej tarczy, przypiętej pinezkami do tyłu starej deski od prasowania, nie trafiły w jej środek.\n– Myślałam wujku, że umiesz dobrze celować – odezwała się rozczarowana dziewczynka.\nInstruktor strzelectwa, jakby nic się nie stało, wyjął z wojskowej torby pudełko z narzędziami. Przez chwilę manipulował małym śrubokrętem przy szczerbince celownika. Wystrzelił jeszcze raz ,umieszczając bolec z pędzelkiem z purpurowego włosia już prawie w centrum tarczy. Chwilę jeszcze podłubał przy celowniku i spojrzał na Monikę.\n– Teraz się przyjrzyj, oddam pięć strzałów i wszystkie będą w środku.\nMonika, po każdym strzale podskakując z radości, podbiegała do tarczy i nie mogła się nadziwić. Kolorowe pędzelki wszystkich wystrzelonych bolców znajdowały się wewnątrz obwodu kółeczka oznaczonego cyfrą dziesięć, w samym środku celu.\n– Będę mogła spróbować? – zapytała podekscytowana.\n– No dobrze, ale muszę ci pomóc skierować lufę. Możesz nie trafić w deskę i zniszczyć kredens – powiedział Mutynia, ładując wiatrówkę. Ponieważ broń była dla niej za duża, poradził dziewczynce wziąć kolbę pod pachę. Objął Monikę z tyłu. Lecz ona, chcąc zademonstrować, że poradzi sobie sama, szarpnęła od razu za spust. Rozległy się dwa trzaski, następujące po sobie w ułamku sekundy.\n– Ojej – jęknęła. – Mama mnie zabije.\nNa szybie górnej części kredensu pojawiła się, bielejąca wokół obwodu dziurka i niczym nitki pajęczyny, promieniście odchodzące od niej rysy pęknięć.\n1Żargonowo – handlować dewizami.\n2Dziewczyna uprawiająca płatny seks od czasu do czasu – z doskoku.\nKazjuno · dnia 03.06.2019 14:30 · Czytań: 315 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 11\nAntoniGrycuk dnia 04.06.2019 20:39\nta część jest jak zwykle bardzo dobrze napisana, ale już nie tak porywająca jak poprzednia. Powiem więcej: trochę zawiało nudą.\nTak że nie jestem zachwycony, ale styl wciągający i czyta się świetnie.\nZaprosił mnie nawet na kawę do bistro przy Hotelu Europejskiego.\n...przy Hotelu Europejskim\nObok aromatu wysokiej jakości kawy, czuć było zapach drogich kosmetyków, używanych przez zagraniczną klientelę.\nOprócz aromatu... - raczej.\npuścił do mnie oko i pokazał głowę damę, która obdarzyła mnie uwodzicielskim spojrzeniem.\n... pokazał głową damę...\nW tym fragmencie 3 razy użyłeś słów "grać w filmie". To przesada, monotonia, opisywanie tego samego innymi słowami. Ja bym poprawił.\nByły strzelec wyborowy był silnym mężczyzną,\nByły/był - powtórzenie, mimo iż inne znaczenia.\nPrzez was ucięli mi ch**a.\nSkoro decydujesz się na niecenzuralne słowo, to niech ono będzie, a nie kropki, bo wygląda to jak przerobione dla dzieci.\nNie będziemy przecież ciągle wzywali pogotowie.\nWydaje mi się, że powinno być: ...wzywali pogotowia.\nd.urbanska dnia 04.06.2019 21:47\nKazjuno dnia 04.06.2019 21:48\nDrogi Antosiu Grycuk\nNa wstępie serdeczne dzięki za wpis.Wdzięczny jestem nie tylko za celnie spostrzeżone błędy, które będę chciał poprawić, także za Twoją cierpliwość i wyrozumiałość. Zachowuję się nie fair. Muszę się jednak też usprawiedliwić. Przy okazji chcę przeprosić zarówno Ciebie jak i inne koleżanki i kolegów z PP. Poza Tobą szczególnie głupio się czuję wobec Mike'a17, kilku innych autorów i autorek. Bowiem prawie nic nie komentuję, co w normalnej sytuacji poczytuję sobie za towarzyskie zobowiązanie, że tak to określę...\nOstatnio jestem zapracowany i jeśli wykroję godzinkę lub dwie, mocuję się z pisanym tekstem, a jedynie papierową lekturę czytam przed zaśnięciem do poduszki.\nTylko jedna Twoja uwaga wzbudza moje wątpliwości, chociaż z punktu widzenia czystości języka literackiego jest słuszna.\n. To bistro mieściło się rzeczywiście poza obrębem wspomnianego hotelu. Mimo, że było w hotelowym budynku, nie miało połączenia do środka. znajdowało się jakby w wyodrębnionej tylnej części. Więc jakby przy, a nie "w" hotelu. Powinienem raczej napisać: "na tyłach Hotelu Europejskiego".\nZacząłem czytać Twoje opowiadanie "Cały ty" wydało mi się interesujące, ale nie doczytałem z braku czasu. Obiecuję, że skończę i skomentuję. Lubiłem twoje teksty.\nSZANOWNA, UROCZA I BARDZO POMOCNA D.URBANSKA\nTobie także jestem wdzięczny za pomocną dłoń i bardzo celne uwagi. oczywiście je naniosę. Emanujesz warsztatowym profesjonalizmem. Dlatego Twoja chłodna ocena wraz z przemiłymi słowami o dobrym, potoczystym czytaniu, zakończona serdecznymi pozdrowieniami, sprawiły, że poczułem się świetnie.\nTylko jednej Twojej uwadze nie potrafię sprostać. W tekstach na Portalu Pisarskim wszystkie odwołania automatycznie ukazują się na końcu tekstu. Zapewniam Cię, że w pisanym opowiadaniu są umieszczone poniżej stron, w których są potrzebne.\nCiebie także pozdrawiam serdecznie, Kaz\nMarek Adam Grabowski dnia 06.06.2019 21:49\nNo to mamy drugą część. Trochę miałem problem z czytaniem,gdyż nie wszystko z pierwszej zapamiętałem. Niestety, muszę zgodzić się z Antonim, że pierwsza była ciekawsza. Chociaż z drugiej strony ta dygresja o hełmie jest super, zwłaszcza, że przypomina mi jedno PRL-owskie zdjęcie z rodzinnego albumu.\nPozdrawiam i czekam na trzecia część\nKazjuno dnia 07.06.2019 15:48\nSerdeczne dzięki za przeczytanie i krytyczny komentarz. Byłbym hipokrytą, gdybym udawał, że uszczęśliwiłeś mnie pisząc o moim przynudzaniu.\nOpowieść, którą snuję musi być wielowątkowa, bo sytuacja w tamtych czasach była złożona. Sam w tamtym czasie nie miałem pojęcia o podwójnej roli w jakiej uczestniczył w moim filmie agent SB Łukomski - chłopak i filmowy partner Moniki. Też, jak mi się wydaje, słusznym zabiegiem kompozycyjnym jest naświetlenie czytelnikom: kim była i z jakiego środowiska wywodziła się Monika. Zwłaszcza, że dziewczyna wywinęła parę kozackich numerów, żeby szturmem opanować wiedeńskie elity. Klamrą spinającą, będzie numer, o którym wspominam w pierwszych dwóch rozdziałach. Bo zacząłem opowieść o przekręcie jakiego dokonałem, by i samemu zostać "celebrytą". Nie będę teraz odkrywał kart, wyjaśniając jak i dlaczego popełniłem przestępstwo. Wydaje mi się, że znacznie łatwiej wchłaniałoby się tę opowieść czytając ją ciurkiem, a nie w cotygodniowych porcyjkach, które mogą (jak w Twoim wypadku) powodować, że czytelnik po tygodniowej przerwie zapomina, co było poprzednio i traci wątek.\nMam nadzieję dostarczenia Tobie i innym, jeszcze trochę emocji i nasączenia Ciebie i czytelników wiedzą o dawno minionych, szemranych dziejach Warszawy - twego rodzinnego miasta, w czasach kiedy jeszcze nie było Cię na świecie.\nPS Twojego komentarza nie zdążyłem zaznaczyć na zielono. Dzisiaj już nie było takiej możliwości. I'm sorry\nMarek Adam Grabowski dnia 07.06.2019 16:47\nSpoko. Nie wiedziałem, że jest limit czasu.\nMadawydar dnia 18.06.2019 11:58\nNiemal połowę życia dane mi było spędzić w PRL-u, więc niewiele rzeczy jest dla mnie tu zaskakujących. Doceniam realność i dobrze oddany klimat epoki. Życie półświatka z tamtych czasów znam tylko z opowiadań miedzy innymi takie jak Twoje. No, może jeszcze z jakiś filmów. Pewnie, że nie wszystko mi si w nim podoba, ale też nie potępiałbym go tak bez reszty, bo ta reszta, po odrzuceniu oczywistego zła, była jednym ze sposobów na przeżycie w tamtych realiach. Okres PRL-u jaki los mi przeznaczył opiewał w lata mojego dzieciństwa i wczesnej młodości i zawsze będę je wspominał z sentymentem i sympatią pomimo wszechobecnej szarzyzny, smutnych zmęczonych twarzy zniewolonego społeczeństwa. Zawsze pewną pociechą w tych trudnych latach był sport, gdzie boks i strzelectwo odgrywało w Polsce niebagatelna rolę. Dzięki za wierne oddanie w tekście ducha tamtej epoki i za ciekawe przedstawienie ludzkich historii, w których nie brakuje tych z dreszczykiem.\nKazjuno dnia 18.06.2019 19:30\nPrzede wszystkim wdzięczny jestem, że zaliczyłeś mnie w poczet ulubionych autorów, przeczytałeś mój utwór i obszernie skomentowałeś. Szczególnie mi to pochlebia, bo sam jesteś interesującym autorem, więc pochwalił mnie nie byle kto!\nPodobnie do Ciebie w peerelu przeżyłem urocze chwile, czasem okraszone dreszczykiem, czego wyraz daję w pisanych tekstach. Byliśmy młodzi, a młodość ma to do siebie, że nawet na szarzyznę spogląda się przez różowe okulary.\nOkoło dziesięciu (a może dwunastu) lat temu nagrodę Nobla w dziedzinie literatury otrzymał węgierski pisarz - zdaje się żydowskiego pochodzenia - (nie pamiętam nazwiska), który opisał pobyt w niemieckim obozie koncentracyjnym. Nie czytałem tej książki, ale znam jej treść. Otóż autor wówczas kilkunastoletni więzień, opisuje z sentymentem przeróżne przygody w fabryce śmierci definiując je jako czas pełen przyjemnych przygód i doznań. Nie znam tej powieści, wiem jednak, że w dobrym tonie wśród esesmanów było mieć swojego Żyda. Między oprawcami, a ich podopiecznymi mogła nawiązywać się i przyjaźń. Może ów węgierski Żyd dlatego przeżył(?).\nPiszę to, aby podkreślić, jak młodym niewiele trzeba do szczęścia. W gorszej sytuacji byli ich zaszczuci przez ograniczenia zniewolonego kraju rodzice, Brakowało wszystkiego, dlatego mieli smutne i zmęczone twarze a wokół była szarzyzna.\nSport jak najbardziej! Komuchom na rozwoju sportu zależało, dawali zielone światło. Dlaczego? Wszak na olimpiadach wyczynowcy byli ukrytymi zawodowcami. Oficjalnie byli górnikami, pracowali rzekomo w fabrykach, studiowali ale było to oszustwo. W istocie poświęcali się jak zawodowi sportowcy wyłącznie treningowi i startom. Do tego się koksowali. Nic dziwnego, że "amatorski" sport socjalistyczny udowadniał na olimpijskich arenach wyższość sportu socjalistycznego nad kapitalistycznym. Był to argument pośrednio mający udowodnić wyższość socjalizmu nad światem kapitalistycznym.\nJestem od Ciebie starszy i z perspektywy lat widzę, że ogromna większość naukowych karier w tej szarej epoce osiągali aktywiści partyjni i donosiciele, często współpracujący z SB. Środowisko naukowe po dziś dzień jest niezlustrowane. Zresztą podobnie jak wielu wysokich hierarchów kościoła. Też wymieszana z błotem jest sądowa palestra i jej sztafeta pokoleniowa. To niewyczyszczone bagno bruździ po dziś dzień. Zatruwa nam życie.\nWybacz więc szanowny Kolego, że obok zabawnych i sentymentalnych wspomnień, próbuję opisywać patologię tamtych czasów, której skutki trwają po dziś.\nEch, rozgadałem się i chyba mój mentorski ton mógł Cię do mnie zrazić.\nal-szamanka dnia 21.06.2019 08:24 Ocena: Świetne!\ndodatkowo nadwyrężeni wysiłkiem tworzenie(a) prowizorycznego atelier\nalbo za dużo przecinków...\nJakaś siksa z pierwszego roku wydziału aktorskiego, może zechce prześcignąć, koleżanki ze starszych lat.\n... albo wcale.\nWedług relacji kolegów(,) Adam codziennie wysiadywał\nprzywitał się ze mną jak z dobrym kolegą. Zaprosił mnie nawet na kawę do bistro przy Hotelu Europejskiego.\nspomiędzy banknotów dolarowych wyjąłem stu złotowy.\n... ale że tekst za bardzo mnie wciągnął, więc przestałam zauważać potknięcia\nNadal toczysz swoją opowieść bardzo zajmująco.\nOpisywany światek, dla mnie, jako "panienki z dobrego domu", kompletne novum.\nNie miałam pojęcia, choć mgliście podejrzewałam, że coś takiego istniało i zapewne istnieje.\nSzczegolnie przypadła mi do gustu relacja z dzieciństwa Moniki - można już tu wyraźnie zobaczyć to wszystko, co zadecyduje o kierunku jej dalszego życia.\nJednym słowem podobało się i musiałam to napisać pomimo utrudnień związanych z gipsem na prawicy.\nKazjuno dnia 22.06.2019 07:35\nAl Szamanko, urocza "Panienko z dobrego domu".\nGdybyś była w bliższym zasięgu, złożyłbym pocałunek na twoim gipsie z wdzięczności za trud jaki poniosłaś pisząc powyższy komentarz.\nGwoli ścisłości też pochodzę z tak zwanego "dobrego domu". Nie tu miejsce, by szczegółowo tłumaczyć co się stało, że otarłem się o szemrane środowiska.\nChociaż? Zarówno fragment powyższy, a także inne fragmenty i opowiadania, często bazując na moich życiowych doświadczeniach, wiele wyjaśniają.\nZrobiło mi się wyjątkowo przyjemnie, że Ty, pisarka liryczna, potrafiąca wzruszać odbiorców swojej twórczości, doceniasz opowieść o brutalniejszych stronach, życia.\nDziękuję też Szamanko za parę uwag. Przydadzą się, naniosę do zgromadzonej całości.\nA tak w ogóle, to cieszę się, że zawarłem z Tobą znajomość i życzę Ci tego co sobie czyli weny twórczej i przyjemnych dni rozpoczynającego się kalendarzowego lata.\nNo i abyś zdjęła jak najszybciej gipsowy balast i cieszyła się swobodnym wymachiwaniem ręki.\nal-szamanka dnia 22.06.2019 08:27 Ocena: Świetne!\nTy, pisarka liryczna, potrafiąca wzruszać odbiorców swojej twórczości, doceniasz opowieść o brutalniejszych stronach, życia.\nHehe, Kazjuno, możesz się zdziwić\nPozdrawiam, machając łapką... gips jest w kolorze malinowym


Tomaszów Mazowiecki: Zmiany w Tomaszowskim Centrum Sportu\nZmiany w Tomaszowskim Centrum Sportu\ndodano: 2018-09-07 11:19:43\nautor: Dariusz Kwapisiewicz\n- Bardzo dziękuję dotychczasowej Prezes za ogromne zaangażowanie i prace, którą włożyła w rozwój spółki. Miała bardzo trudne zadanie. Bardzo mi przykro, że nie będzie mogła pełnić już tej funkcji, wiem jednak, że chce się skupić na rozwoju swojego projektu i oczywiście trzymam kciuki. Przed nami poważne imprezy rangi międzynarodowej, jestem przekonany, że Pan Roman Derks doskonale sobie z tymi zadaniami poradzi. Jako wieloletni prezes i wiceprezes Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego zdobywał w tej materii cenne doświadczenie - mowi Marcin Witko\nJurek: A był Pan może na koncercie na stadionie narodowym albo Atlas arenie ?\nwtorek, 18 września 2018, godzina 10:13:38\nhee: wreszcie przeciez same kolezanki swoje tam zatrudnila...\nponiedziałek, 17 września 2018, godzina 16:15:29\nMANIEK: Kto był na koncercie ONA ten wie, że ta hala na koncerty się nie nadaje. Akustyka jest tragiczna. Jeden wielki jazgot.\nponiedziałek, 17 września 2018, godzina 12:48:13\nKate: O, wreszcie nie będzie mrożenia płyty lodowej przy +30 st. C :)\npiątek, 14 września 2018, godzina 13:14:13\nja: Bo rok księgowy nie kończy się 16.09 - to takie trudne w rozumowaniu?\nponiedziałek, 10 września 2018, godzina 11:22:55\nAlinka: Kiki chyba komuchem jesteś, jak można ojca Witko nazwać sabatystą!\nniedziela, 9 września 2018, godzina 15:49:07\nAla: Dokładnie tak. Skoro Pan Witko ją na ten stołek powołał to niech się solidarnie rozliczą z tego co zostało wypracowane albo umoczone..\nniedziela, 9 września 2018, godzina 14:53:48\nkiki: co...sabatyści w arenie ?....skandal !!!\nniedziela, 9 września 2018, godzina 13:19:56\nHoffman: Ciekawe czy by się zgodził na jakąś rolę w nowej ekranizacji "Ogniem i mieczem"?\nniedziela, 9 września 2018, godzina 09:23:37\nBartek: W Hali Arena w Częstochowie bywało i ponad 20 tysięcy na Spotkaniach Charyzmatycznych ale czy my w Tomaszowie jesteśmy w stanie przyjąć na jeden dzień tylu ludzi?\nniedziela, 9 września 2018, godzina 07:24:59\nSportTM : Lepszy jest ojciec Bashobora ;) ten to ma dopiero wiernych :D\nsobota, 8 września 2018, godzina 23:50:38\n^: Tomaszów stał się jednym wielkim sponsorem.\nsobota, 8 września 2018, godzina 21:23:07\n^: Dlaczego raport dopiero po zakończeniu roku, a nie na dzień 16.09.2018r..\nNależy zrobić raport za cały okres działalności Pani Wioletty Jóźwik.\nMieszkańcy chcą wiedzieć ile zysku i ile strat przynosi Tomaszowskie Centrum Sportu.\nsobota, 8 września 2018, godzina 21:21:00\nChciałeś: zabłysnąć a debila z siebie zrobiłeś.\nsobota, 8 września 2018, godzina 16:43:43\nJa: Bardzo dobra decyzja! Tu potrzebne są znajomosci, które ten człowiek ma. Sam czynnie już nie trenuje wiec ma czas. Super!\nsobota, 8 września 2018, godzina 14:16:51\nRR: z powrotem!!!\nsobota, 8 września 2018, godzina 12:34:10\nFan: Jak zwykle w Tomaszowie nie ma ludzi mądrych, są tylko mądre decyzje prezydenta. Zaciąga trwa.\nsobota, 8 września 2018, godzina 10:56:53\nAlinka: Można tu również organizować Msze Charyzmatyczne, w Łodzi czy w Częstochowie w Arenie na takich Mszach jest po kilkanaście tysięcy osób i każdy wykupuje bilet za 40 zł. Trzeba tylko dobrej woli dziekana i proboszczów aby zaprosić do Tomaszowa charyzmatyka jak o. Daniel czy o. Witko OFM.\nsobota, 8 września 2018, godzina 10:52:14\nszkoda że co 4 lata: ok tylko czy to odciąży obiekt od milionowych kosztów czy Tomaszów pozostanie sponsorem polskiego łyżwiarstwa?\nsobota, 8 września 2018, godzina 10:47:02\nR!: Tak i ty bys co tydzien tam chodzil na kabarety wez ty sie lepiej przebiegnij do spały i spowrotem\nsobota, 8 września 2018, godzina 04:43:59


Razem po zwycięstwo! Sanplast SA – oficjalnym partnerem Stelmet-u Zielona Góra - informacje prasowe | przegląd press-room | NewsyPrasowe.pl- informacje prasowe | przegląd press-room | NewsyPrasowe.pl\nNewsyPrasowe / Paź. 31, 2013\nSanplast SA jest liderem na swoim rynku. Trzydzieści lat historii to przede wszystkim doświadczenie i fachowa wiedza, dzięki którym możliwe było budowanie sukcesu. Firma od początku swojej działalności była pionierem – jako pierwszy polski producent, w 1991 roku, wprowadziła na polski rynek kabiny prysznicowe. Wsłuchując się w oczekiwania klientów, ciągle rozszerza asortyment. Oferowane wyposażenie pozwala przekształcić łazienkę w luksusowy salon kąpielowy. Sanplast S.A. od wielu lat realizuje działania z zakresu CSR oraz wspiera lokalną społeczność.\n„W zdrowym ciele, zdrowy duch. Wiadomo, że najlepszym dla utrzymania dobrej formy jest ruch. Nasze pierwsze kroki we wspieraniu sportowców poczyniliśmy pomagając lokalnym klubom młodzieżowym. Praca u podstaw jest bardzo ważna. To wśród najmłodszych można znaleźć prawdziwe talenty, które w przyszłości mogą przynieść dumę województwu Kujawsko-Pomorskiemu”. – podkreśla Małgorzata Hulisz- Specjalista ds. marketingu Sanplast SA. – „W tym roku postanowiliśmy iść krok naprzód. Od jakiegoś czasu obserwujemy rozwój naszej rodzimej koszykówki. Jest to coraz bardziej popularna dziedzina sportu, której bezpiecznie kibicować można całą rodziną. Zdecydowaliśmy się na wsparcie koszykarskiego Mistrza Polski 2012/2013 – Stelmet Zielona Góra, któremu zwycięstwo zagwarantowało udział bez eliminacji w najbardziej prestiżowych europejskich rozgrywkach – Eurolidze. Widzimy w drużynie duży potencjał i mamy nadzieję, że nasza współpraca przyczyni się do obopólnego sukcesu.” – dodaje Małgorzata Hulisz\nTo, co łączy Sanplast SA i Stelmet Zielona Góra to lata doświadczenia, które stały się fundamentem do osiągnięcia ich bieżącego statusu. Sanplast SA w ciągu trzydziestoletniej działalności na rynku zyskał miano eksperta w dziedzinie kąpieli. Natomiast „Zielonogórzanie” zostali liderami w koszykarskim świecie, mając na sobą wiele lat cierpliwego budowania swojej silnej pozycji. Założony w 1946 roku klub w 2010 roku powrócił do ekstraklasy i po zaledwie trzech sezonach w najwyższej lidze zdobył tytuł Mistrza Polski.\nWzajemna współpraca pomiędzy Stelmetem Zielona Góra a Sanplast SA zapewnia kolejne awanse i zwycięstwa na drodze obu liderów.\nSanplast SA pomaga rozwinąć skrzydła Sanplast SA od kilku lat jest liderem wśród firm produkujących wyposażenie łazienki. Najlepsi z najlepszych stawiają na...\nPrestiżowe wyróżnienie dla Grupy Żywiec w zakresie społecznej odpowiedzialności biznesuJuż po raz drugi Grupa Żywiec otrzymała złoty listek CSR (społecznej odpowiedzialności biznesu) w prestiżowym rankingu 500 tygodnika „Polityka”....\nClassen wyłożył panelami podłogowymi Zieloną GóręKatowice, 27 stycznia 2014 r. – 420 tys. sztuk skrzydeł drzwiowych wewnętrznych i ponad 60 mln m kw. paneli...\nRedan w 2013 r. zoptymalizował działania i poprawił sprzedażNarastająco w całym 2013 r. szacunkowe obroty Grupy Redan, właściciela marek odzieżowych Top Secret, Troll, Drywash oraz sieci dyskontowej...\nNowości na Nowy Rok od SANPLAST SA Firma SANPLAST już po raz kolejny wraz z Nowym Rokiem przedstawiła w ofercie szereg nowości, rozbudowując i tak...\nSłowa kluczowe: CSR, oficialny partner, razem, SA, sanplast, Stelmet, zielona góra


Philips zatrudnia, budowlańcy bez pracy - Gloswielkopolski.pl\n2 lutego 2010 09:46\nPrzeszło tysiąc bezrobotnych zarejestrowało się w grudniu w Powiatowym Urzędzie Pracy w Pile. Mało tego. Codziennie korytarz pilskiego "pośredniaka" pełen jest osób chcących się zarejestrować. I tak od kilku miesięcy. Na koniec 2009 roku bez pracy było niemal 6 tys. osób. To o połowę więcej niż na koniec 2008 roku.\nOkazuje się jednak, że przyczyną tak dramatycznej sytuacji nie są wcale grupowe zwolnienia. W ubiegłym roku zamiar dokonania masowych zwolnień zgłosiły tylko dwa zakłady: pilski Philips Lighting Poland oraz ujski Techform. A i tak były mniej drastyczne niż planowano. Nie ma więc grupowych zwolnień, ale za to pracodawcy nie przedłużają umów zawartych na czas określony. Dlatego przybywa bezrobotnych. Jak wyjaśnia dyrektor PUP w Pile Ewa Dorna, na wzrost bezrobocia w dużej mierze wpłynęły też zmiany w przepisach dotyczących świadczeń zdrowotnych (PUP płaci składkę zdrowotną za każdego bezrobotnego). Innym po prostu skończyły się świadczenia przyznane z ZUS (renty, zasiłki chorobowe). Nie oznacza to, że firmy przestały zwalniać. Najczęściej pracę tracą budowlańcy, lecz to zimą wydaje się być zrozumiałe. Silny mróz i opady śniegu uniemożliwiły prowadzenie robót budowlanych. Lecz kryzys dotknął też sprzedawców oraz mechaników samochodowych.\nMożliwe jednak, że nowy rok przyniesie zmianę. Coraz więcej firm zaczyna szukać pracowników, w tym nawet pilski Philips, który jeszcze przed rokiem zwalniał i nie przedłużał umów. W styczniu PUP otrzymał prawie 180 ofert pracy. Największe szanse na pracę mają sprzedawcy, pracownicy produkcji i biurowi, robotnicy gospodarczy, sprzątaczki, nauczyciele, przedstawiciele handlowi, pracownicy dozoru, kucharze oraz barmani i kelnerzy. Odkryj nowy serwis Głos Wielkopolski Plus\nZgłoś naruszenie treści / 19 / 14 to naprawdę przykre, że ludzie, którzy tyle tak ciężko pracowali, teraz mszą tak kombinować z kasą. Ja jak miałam ciężkie miesiące kombinowałam z agrafką -10 dni przed wypłatą miałam w getinbanku...rozwiń całość\nto naprawdę przykre, że ludzie, którzy tyle tak ciężko pracowali, teraz mszą tak kombinować z kasą. Ja jak miałam ciężkie miesiące kombinowałam z agrafką -10 dni przed wypłatą miałam w getinbanku 50% wypłaty. Jakiś czas się sprawdzało, teraz mam drugą pracę, pieniądze na koncie, ale praktycznie zero wolnego czasu..zwiń\nZgłoś naruszenie treści / 19 / 14 lekko nie ma, a ja w takiej sytuacji zimowalem przez dwa miechy. jak bym nie mial kredytu w koncie bez oprocentowania, to by bylo slabo.\nZgłoś naruszenie treści / 18 / 17 No niestety - nie przedłużają umów w wielu zakładach pracy. Aż strach. To strasznie niekorzystna sytuacja dla pracowników, bo pozwala pracodawcy na obniżanie pensji. W mojej robocie właśnie tak...rozwiń całość\nNo niestety - nie przedłużają umów w wielu zakładach pracy. Aż strach. To strasznie niekorzystna sytuacja dla pracowników, bo pozwala pracodawcy na obniżanie pensji. W mojej robocie właśnie tak zrobili. I trzeba chyba się zacząć odchudzać, bo pensyjka cieniutka. Ręce opadają.zwiń


Premier Morawiecki zablokował podwyżki pensji dla szefów państwowych spółek - blog Salon24 news\nSzefów spółek Skarbu Państwa miała spotkać znacząca podwyżka wynagrodzeń, wynikająca z projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 r. Ale sprzeciwił się temu premier Mateusz Morawiecki.\nGigantyczne pensje prezesów\nJak podawała "Rzeczpospolita", z noweli przepisów, opublikowanej na stronach Rządowego Centrum Legislacji, wynika wprost, że wynagrodzenia tysięcy członków zarządów zasiadających w spółkach podległych Skarbowi Państwa, ale także spółek komunalnych i samorządowych będą mogły być wyższe nawet o kilkanaście tysięcy złotych.\nNa trochę mniejsze podwyżki mogą liczyć osoby zasiadające w kierownictwie przedsiębiorstw państwowych i państwowych jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną. Będzie to możliwe za sprawą odmrożenia wskaźników przeciętnego wynagrodzenia branych do obliczeń maksymalnego pułapu wynagrodzeń tych osób.\n„Balcerowicz jest dla młodych jak mamut. PO może pożałować dialogu z młodzieżą”\nPremier blokuje podwyżki\nZ informacji, do których dotarł „Super Express” wynika jednak, że podwyżkom sprzeciwił się premier Mateusz Morawiecki, który postanowił zamrozić pensje szefów spółek na dotychczasowym poziomie. – Podwyżek nie będzie. Decyzję o zamrożeniu pensji podjął premier Mateusz Morawiecki – powiedział anonimowo rozmówca "SE".\nWynagrodzenia szefów państwowych spółek\nW tym roku maksymalny limit wynagrodzeń osób zatrudnionych na najwyższych stanowiskach w podmiotach podlegających pod ustawę o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami był liczony od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale 2016 r. (4403,78 zł).\nW przyszłym roku do wyliczeń miał zostać wzięty wskaźnik z 2018 r. (5071,25 zł), który jest o 667,47 zł wyższy od obecnego. Do wyliczeń bierze się wielokrotność tego wskaźnika, który dla największych spółek publicznych może być pomnożony nawet 15 razy. Poza tym te wyliczenia dotyczą jedynie wynagrodzenia zasadniczego, do którego osoby zasiadające we władzach spółek publicznych często dostają różnego rodzaju dodatki i nagrody.\nW lipcu prezydent podpisał rozporządzenie rozporządzenie wprowadzające od 1 sierpnia podwyżki m.in. dla premiera, marszałków Sejmu i Senatu, członków rządu i parlamentarzystów. Premier i marszałkowie zarabiają ponad 20 tys. zł miesięcznie, a posłowie po 12 tys. zł.\nWięcej na ten temat: Podwyżki dla polityków i najważniejszych osób w państwie. "To nieetyczne"\n- Parlamentarzyści i samorządowcy w ostatnich kilku latach - a parlamentarzyści przez 23-24 lata - nie otrzymywali żadnych podwyżek wynagrodzeń - argumentował wtedy szef rządu. - Właściwie parlamentarzyści jako jedyna grupa w Polsce mieli obniżkę wynagrodzeń trzy lata temu - dodał.\n- To była kwestia pewnego urealnienia tych wynagrodzeń - mówił z kolei prezydent Andrzej Duda. - Ludzie, którzy pełnią stanowiska wiceministrów, czyli podsekretarzy stanu, zarabiają niewspółmiernie mało" w stosunku do obowiązków i odpowiedzialności - zauważył. Zwrócił również uwagę, że dotychczasowa sytuacja powodowała odpływ pracowników z wysokich stanowisk państwowych do firm prywatnych.\nA jednak ponad 11% wzrost PKB w II kwartale\nZrównanie płac piłkarzy i piłkarek? To się właśnie dzieje\nOpublikowano: 2 września 2021, 09:50 ; Ostatnia aktualizacja: 2 września 2021, 09:58\nUdostępnij5 Udostępnij Lubię to! Skomentuj17\tNapisz notkę Obserwuj notkę Zgłoś nadużycie


to kolejny nasz list, chyba ostatni w tym roku szkolnym. Chcemy w nim podsumować bieżące działania, które realizowaliśmy w naszej szkole. Chodzi nam o Dzień Ziemi.\nObchody Dnia Ziemi przypadają na 22 kwietnia, ale w tym roku kwiecień był wyjątkowy – egzaminy, święta, dlatego postanowiliśmy, przenieść je na maj i poświęcić WODZIE, proponując Święto Wody.\nTradycyjnie wyszliśmy z założenia, że nie tylko bawimy, ale taż uczymy. Dlatego nasze działania rozpoczęliśmy od „mówiących drzwi” - ciekawej metody, wykorzystywanej już wielokrotnie, która polega na wywieszaniu informacji, ciekawostek, pytań – właśnie na drzwiach. Można z nich korzystać w czasie przerw, przed i po lekcjach. Następnie była audycja, gazetka tematyczna i degustacja wody mineralnej. Mogliście skosztować popularnych wód: Piwniczanki. Kryniczanki, Muszyny, ale nie zabrakło też: Jana, Zubra czy Słotwinki. O dziwo, największym zainteresowaniem cieszyły się właśnie te ostatnie, chociaż czasami zainteresowanie kończyło po przysłowiowym „pierwszym łyku”.\nDla klas starszych – 8b i 3b gimnazjum zorganizowaliśmy spotkanie z „Wodociągami”. Prelekcja, która odbyła się w naszej szkole, dotyczyła uzdatniania wody i oczyszczania ścieków. Była wprowadzeniem do wycieczki zorganizowanej przez Sądeckie Wodociągi. W trakcie zwiedzania Zakładu Uzdatniania Wody w Stary Sączu uczniowie mogli prześledzić drogę wody – od ujęcia na rzece Dunajec do naszych domów. Następnie Oczyszczalnia Ścieków Komunalnych w Nowym Sączu, i tu znowu droga – od naszych domów do rzeki Dunajec. Dodatkowo uczniowie zapoznali się z procesem otrzymywania biogazu oraz jego wykorzystaniem. Po ciekawej i „uczącej wycieczce” wróciliśmy do szkoły, gdzie czekały na nas jeszcze małe souveniry – niespodzianki przekazane przez organizatora wycieczki.\nMamy nadzieję, ze nasze pomysły - przedsięwzięcia wzbogacają Wasza wiedzę i zaowocują w przyszłości mądrymi, świadomymi wyborami.\nKończąc, chcemy podziękować przede wszystkim Wam za zainteresowanie i udział w proponowanych działaniach.\nDziękujemy także Sądeckim Wodociągom za zorganizowanie prelekcji, wycieczki i umożliwienie zwiedzenia dwóch obiektów technologicznych.\nDziękujemy również Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych za sfinansowanie zakupu wody mineralnej.


8 absolutnych hitów, które będą pojawiać się na śluach i weselach – Trendy 2016 – Event by Ev\n8 absolutnych hitów, które będą pojawiać się na śluach i weselach – Trendy 2016\nHomeBlogInspiracje8 absolutnych hitów, które będą pojawiać się...\n2016-01-25 Iwona Przybojewska 5 views\nPoniedziałek dla niektórych leniwy i ciężki dzień w pracy, dla nas wręcz przeciwnie – rozpiera nas energia i chęć do działania, zwłaszcza jak patrzymy na trendy na nadchodzące miesiące! Poniżej przygotowaliśmy listę najciekawszych pomysłów jakie wpisują się w tegoroczną modę ślubną i weselną. Cieszymy się i jednocześnie nie możemy doczekać by wdrożyć niektóre z nich podczas realizowanych przez nas wydarzeń.\nKoktajl w plenerze\nZ sal przenosimy się na świeże powietrze - moda na wesela w plenerze trwa nieprzerwanie, a do tego dołączają jeszcze koktajle w ogrodzie. Kiedy organizujemy taki koktajl? Tuż po ceremonii ślubu, a przed weselem – to idealny moment aby zorganizować życzenia, zdjęcie grupowe i mini sesję zdjęciową z parą młodą. Przy lampce aperitifu goście będą mieli okazję się poznać i rozpocząć dobrą zabawę.\nByły stoły prostokątne, były okrągłe lecz w tym roku bardzo modne ustawienie to połączenie krótkich stołów prostokątnych wraz z okrągłymi, zyskamy tzw. ustawienie królewskie, przy takim ustawieniu musimy pamiętać koniecznie o pięknych kompozycjach kwiatowych inaczej nie uzyskamy pożądanego efektu.\nRomantyczne pastele: brudny róż, przygaszona lilia, która w połączeniu z bielą prezentuje się bardzo elegancko, delikatne cappuccino to kontynuacja trendu z lat ubiegłych. Niemniej jednak w roku 2016 będziemy mogli tę delikatność przełamywać kontrastowymi elementami, pojawi się np. rockowy czarny czy też ciemny, morski granat. Więcej o kolorach pisaliśmy tutaj.\nDj + muzyka na żywo\nW 2016 roku szykuje nam się niejedno wesele podczas którego DJ będzie grał w połączeniu z muzyką na żywo graną przez saksofon czy pięknym wokalem. Ten duet to alternatywa dla par które wahają się między dj’em, a muzyką graną na żywo.\nUjęcia z perspektywy lotu ptaka na pewno uatrakcyjnią wcześniejsze „sztampowe” materiały filmowe. Ponadto, firmy prześcigają się w oryginalności prezentowanych realizacji między innymi właśnie poprzez niezwykłe ujęcia i zbliżenia oraz przygotowywanie krótkich filmów w formie trailerów czy teledysków.\nJeśli planujecie niekonwencjonalne wesele to ten oryginalny i nietypowy pomysł jest dla Was i na pewno sprawi, że Wasi goście będą zachwyceni. Food truck może być atrakcją weselną jak i ciekawym rozwiązaniem na zorganizowanie poprawin np. w formie pikniku na świeżym powietrzu.\nHitem roku 2015 były torty bez polewy i lukru tzw. naked cake, a hitem roku 2016 będą… torty z sera! Dobór serów, dekoracja a także podanie to już zdecydowanie wyższa szkoła dlatego warto przemyśleć ten oryginalny i absolutnie odważny pomysł, ponieważ nie każdemu może on przypaść do gustu.\nNiezmiernie cieszy nas rosnąca popularność naszej profesji. Oprócz panującej mody pragniemy również zwrócić uwagę na idące korzyści z zatrudnienia wedding planera, jakimi na pewno będą: oszczędność czasu i nerwów, baza najlepszych i sprawdzonych usługodawców, pilnowanie budżetu, kreatywność, dbałość o każdy detal i szczegół, a przede wszystkim wedding planer zawsze w zanadrzu ma jeszcze plan B i C 😉\nKtóry z punktów wybralibyście na swoje wesele?\nTort ślubny – czyli słodki bohater każdego wesela!\nTagi: dj i saksofon, food truck wesele, koktajl w plenerze, trendy wesele 2016, wedding planner Trójmiasto


Klub Miłośników Zegarków Steinhart - Page 123 - ZEGARKI SZWAJCARSKIE i NIEMIECKIE - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nPage 123 of 338\nW prawdzie nie jestem specem od foto ale zaprezentuję mój nowy nabytek\nMój nastęony Steinhart:)\nJasne że można odesłać - tylko wiesz jak to jest... się człowiek napali...czeka... a potem się okazuje że palenie szkodzi Lepiej przymierzyć i dopiero wtedy się napalić... dla cery lepiej...\nDokładnie! O ile dobrze pamiętam na zegarek czeka się ok 3 tygodni? Więc czekam 3 tygodnie - okazuje się, że za duży, odsyłam - zamawiam Ocean 1 GMT i znowu czekam 3 tygodnie? To jak posypywanie ran solą\nA z tym marudzeniem miałem na myśli odległość do Szczecina, że jak się chce mieć coś wyjątkowego to nie ma co marudzić na odległość, tylko zatankować furę i jazda do Szczecina. Ale to dopiero za jakiś czas - miało być na wrzesień, ale premia w pracy przeszła koło nosa\nTo ja wam chyba zamówię jedngo aviationa i puścimy go w "kolejkę" do przymiarki\nNa końcu trafi do Jarka do Wawy jako "demówka"\nJak coś na PW .\nnie śledzę wątku od a do z - jest w Wa-wie ktoś, u kogo można Sten'y zobaczyć/kupić?\nTo ja się z przyjemnością piszę na taką akcję Już dłuższy czas za mną chodzi aviaton.\nJa tez sie pisze!\nEdit: oczywiście napisałem PW\nEdited July 31, 2014 by Daito\nDobra zamawiam go, jak dotrze to jakoś to ogarniemy\nPewnie trochę to potrwa zanim go otrzymam. Dam znać.\nOk cierpliwość jest cnotą\nsuper, a jest już czarna marina u Jarka?\nTak od dwóch tygodni. Zapraszam\nJak coś to i ja na taką objazdową przymiarkę bym się pisał\nZapraszam do mojego testu OVM w dziale Testy i Recenzje - nieoczekiwany i nieprzyjemny dalszy ciąg testu...\nBardzo smutny przypadek\nJednak marka ma świetne opinie, zarówno tutaj, jak i na uhrforum.de.\nTrochę czytałem przed moim zakupem i nigdzie nie trafiłem na opis takiego problemu (i to jeszcze po tak krótkim czasie użytkowania)...\nZawsze może się zdarzyć jakiś egzemplarz w którym coś tam nie zagra - właśnie po to jest gwarancja, aby takie problemy rozwiązywać i wyeliminować przyczynę.\nAbsolutnie jestem daleki od rozdzierania szat, ale nie powiem, żebym się ucieszył.\nWitam, w sierpniu zakupiełem zegarek Nav B Steinhart. Od dłuższego czasu ślędzę to forum i czytam różne artykuły itp. Dlatego też stwierdziłem że najlepszym zegarkiem dla mnie będzie właśnie ten model. W czym jednak rzecz, otóż mój zegarek spóżnia się na dobę ok kilka minut, np dziś ustawiłem mu dokładną godzinę w samo południe, teraz jest godzina 23:34 a zegarek spóżnia się już 5 minut. Co mam zrobić, czy to nadaję się do naprawy czy regulacji. Dodam że zegarek jest na gwarancji a ja dodatkowo mieszkam w kanadzie. Proszę o poradę...Pozdrawiam wszystkich forumowiczów...\nDodatkowo dodam że zegarek noszony od czasu do czasu, praca biurkowa dlatego zegarek nie był nigdy narażony na rzadnego rodzaju upadki oraz wstrząsy...\nMała poprawka, pomieszały mi się miesiące, zegarek zakupiony w tym roku w czerwcu...\nEdited August 12, 2014 by jurop3\nKupiony w tym miesiącu?\nPodepnę się pod cały temat, gdyż ponieważ... zamącił mi w głowie ten Steinhart, zamącił... Szczególnie rzymska marinka oraz limitowana wersja marine black anchor, w której koperta pokryta jest powłoką DLC.\nPołączenie złotych indeksów i wskazówek z czarną tarczą, zawsze pięknie się zestawia. Martwi mnie kwestia samej powłoki. Ma ktoś jakieś doświadczenia jak to się ma do życia codziennego? Nie mówię tutaj o otwieraniu zegarkiem butelek, tylko o realnej odporności tej powłoki na przytarcia wynikające z codziennego użytku.\nGeneralnie w moim przypadku mowa o wyborze:\nCertina DS First Day Date Automatic vs Steinhart Marine II Roman, lub ewentualnie Marine Black Anchor.\nNie mogę podjąć decyzji i wiem, że to zupełnie różne zegarki.\nMiałem zegarki z DLC od Steinharta i od codziennego użytkowania nic się u mnie nie działo (Nav B uhr i Ocean). W zarysowaniu tej powłoki miejscowo pomógł dopiero alkohol (i beton trzeba dodać. )\nMyślę ze tak, bo perpetum mobile to on nie jest....Dziś dodtkowo zauważyłem że w nocy pozostawiony nie spóźnił się zbytnio. Rano nakręciłem zegarek ustawiłem godzinę, założyłem zegarek na rękę i pojechałem do pracy. W czasie jazdy zauważyłem że zegarek już późni się ok 3 min i tak zostało do tej pory, czyli godzina 15.


Rozpoczyna się drugi etap rozgrywek superligi tenisa stołowego mężczyzn, w który bardzo intensywnie wchodzi Dekorglass Działdowo. W ciągu niespełna tygodnia aktualny wicelider tabeli rozegra trzy mecze: 20 stycznia z KS AZS AWFiS Balta Gdańsk, 22 stycznia z Lotto Zooleszcz Gwiazda Bydgoszcz i 26 stycznia z KS Dartom Bogoria Grodzisk Mazowiecki (wszystkie spotkania we własnej hali). Waga tych meczów jest ogromna. Zwycięstwa w dużej mierze ustawiłyby zespół Dekorglassu w korzystnej sytuacji przed fazą play off.\nW drugim etapie drużyny rywalizują w dwóch grupach: mistrzowskiej (1/6) i spadkowej (7/13). Gramy znów każdy z każdym w odwrotnej konfiguracji niż w pierwszej rundzie. Działdowianie będą gospodarzami trzech potyczek, dwa razy wystąpią w roli gości. Zespoły, które zajmą pierwsze i drugie miejsce po drugim etapie mają zapewniony udział w półfinale superligi, jednocześnie co najmniej brązowe medale Drużynowych Mistrzostw Polski, oczywiście z perspektywą zdobycia srebra lub złota. Po rozegraniu 5 kolejek grupy mistrzowskiej, zespoły z miejsc 3-6 zagrają w tzw. ćwierćfinale. Na zwycięzców czekać będą w półfinałach kluby z pozycji 1-2. Dekorglass do tej pory zdobył w superlidze 6 medali – 2 srebrne i 4 brązowe. Wszyscy kibice z utęsknieniem czekają, by wreszcie klub z Działdowa sięgnął po złoto.\nKlubowy portal bardzo szeroko informuje o wznowieniu rozgrywek. Skupia się przede wszystkim na najbliższym, środowym (20 stycznia godz. 16) spotkaniu z akademikami z Gdańska. Pierwotnie miało się ono odbyć 19 lutego w Działdowie, ale zmiany w kalendarzu międzynarodowym sprawiły, że data została zmieniona. Bilans Dekorglassu z AZS AWFiS Balta Gdańsk w pięciu ostatnich sezonach jest korzystny dla gospodarzy tego meczu, którzy odnieśli 9 zwycięstw i ponieśli tylko 2 porażki. Najwyższą wygraną drużyna z Działdowa zanotowała w I rundzie obecnych rozgrywek, pokonując akademików na wyjeździe 3:0 i do tego bez straty seta. Punkty we wspomnianym spotkaniu zdobyli Andrej Gacina, Shihao Wei i Jakub Dyjas.\nTymczasem bardzo miłe informacje nadeszły z Pragi. Przygotowujący się do występów w grupie mistrzowskiej Lotto Superligi grający trener Dekorglassu Jiri Vráblík zajął 2 miejsce w turnieju TT STAR SERIES. W fazie grupowej odniósł 4 zwycięstwa, pokonując Adriana Więcka 3:0, Pawła Grelę 3:0, Antoniego Witkowskiego 3:2 i Petra Husníka 3:0. Przegrał 2:3 z Tomasem Konečným, oraz 1:3 z Michałem Bańkoszem. W półfinale zrewanżował się (3:2) Tomasowi Konečnemu. W finale przegrał z Davidem Reitšpiesem 2:3. Jak widać Jiri Vrablik jest w znakomitej formie i w każdej chwili jest gotowy zagrać w superlidze, choć trzon zespół stanowi wspomniana wcześniej trójka: Andrej Gacina, Shihao Wei i Jakub Dyjas.\n1. KS DARTOM BOGORIA Grodzisk Mazowiecki 12 32 34:7\n2. KS DEKORGLASS Działdowo 12 30 32:7\n6. KS AZS AWFIS BALTA Gdańsk 12 22 27:23


Mieszkanie Sprzedaż, Bełchatów, 52.74 m2, 265000 zł - MojeMkwadrat\n265 000 zł 5 024,65 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 5 024,65 zł/m²\nZapraszam do zapoznania się z ofertą mieszkania znajdującego się na osiedlu Przytorze na 3 piętrze niskiego bloku.\nW mieszkaniu okna PCV, na ścianach gładzie, na podłogach panele oraz płytki. Wymieniona elektryka. Zadbany teren przed blokiem.\nSpokojna okolica, nieopodal nieruchomości supermarket, przedszkole, plac zabaw. W pobliżu garaże murowane.\nSymbol oferty MJM2-MS-93