Korepetycje z biologii w Warszawie udziela Boguslawa Juchelka\nBoguslawa Juchelka daje korepetycje z biologii w Warszawie\nMałgorzata Nowicka (OPOLE): język angielski\nnazywam się Boguslawa Juchelka i jestem korepetytorką biologii. Korepetycji udzielam w Warszawie (województwo mazowieckie), a dokładnie: Józefów. Mogę pomóc i podzielić się wiedzą w zakresie gimnazjum, liceum. Przygotowuję również uczniów do matury oraz maturzystów na studia. Mile widziane osoby dorosłe, chcące poszerzyć zakres swojej wiedzy.\nW trakcie blok pedagogiczny, ukończony kurs z psychologii, pedagogiki i technik informatycznych w nauczaniu. Praca z dziećmi i młodzieżą na wystawach edukacyjnych "Mózg", "Odkrywanie czasu", "Comuniko ergo sum".


Pracujesz w branży finansowej? Sprawdź, dlaczego warto podnosić zawodowe kwalifikacje! | Grupa Marketingowa PodstawyBiznesu\nBranża finansowa kojarzy się z dużymi możliwościami rozwijania kariery zawodowej oraz atrakcyjnymi zarobkami. Trzeba jednak pamiętać o spełnieniu paru istotnych warunków. Jednym z nich jest podnoszenie zawodowych kwalifikacji w tym obszarze.\nKwalifikacje a konkurencyjność na rynku pracy\nSpośród największych zalet podnoszenia kwalifikacji wymienia się przewagę nad konkurencją. Osoby, które ukończyły np. studia ACCA Professional w Szkole Biznesu Politechniki Warszawskiej mają znacznie większe szanse na awans.\nDostęp do wiedzy z najwyższej półki, nowe umiejętności i międzynarodowa kwalifikacja biznesowa ACCA – studia te mają sporo zalet, dlatego opłaca się je ukończyć. Podnoszenie kwalifikacji to inwestycja, która przynosi wymierne korzyści długoterminowe. Jeśli ktoś na poważnie myśli o karierze w finansach, nie może w żadnym razie spoczywać na laurach – uczyć się trzeba przez cały czas.\nKwalifikacje a wizerunek profesjonalisty\nOsoby stale podnoszące swoje kwalifikacje są przez pracodawców postrzegani jako wysokiej klasy profesjonaliści, którzy przestrzegają branżowych standardów i są otwarci na nowe wyzwania. Im lepsze kwalifikacje, tym wyższa zawodowa wiarygodność oraz prestiż. Najlepsi specjaliści nie mają najmniejszego problemu ze znalezieniem zatrudnienia – firmy zabiegają o nich, ponieważ doskonale zdają sobie sprawę z ich wartości.\nKwalifikacje a samorealizacja\nPodnoszenie kwalifikacji ma istotne znaczenie nie tylko w kontekście kariery zawodowej, ale również rozwoju osobistego. Pozwala bowiem nabrać większej pewności siebie, a także szybciej wyeliminować nieodpowiednie nawyki i nieefektywność. Osoba przykładająca dużą wagę do samorealizacji nie boi się podejmowania wyzwań, gdyż wie, że dzięki temu pokona własne słabości i zdobędzie nowe umiejętności.\nKwalifikacje a wydajność\nOsoby dbające o podnoszenie zawodowych kwalifikacji są bardziej wydajne w pracy. Znają rozmaite narzędzia oraz strategie finansowe i potrafią świetnie wykorzystywać je w praktyce. Przez to pracodawcy chętnie powierzają im trudne projekty.


Zderzenie przy centrum handlowym pod Oborą\nAktualności » 21 czerwca 2019, godz. 11:03 » komentarzy: 0\nDo zdarzenia doszło w środę po godz. 19.00 przy ul. Rybnickiej obok sklepu Jysk. Poszkodowany to kierowca motocykla, pracownik jednego ze sklepów.\nJak informuje policja, kierowca vw sharana nie ustąpił pierwszeństwa motocykliście, doprowadzając do zderzenia. Służby otrzymały zgłoszenie o wypadku. Na miejscu pracowały dwa patrole drogówki. Ostatecznie obrażenia motocyklisty nie okazały się groźne. Zdarzenie zakwalifikowano jako kolizję. Sprawcę ukarano mandatem karnym.\nTagi: centrum handlowe, zderzenie, kolizja, 112


Kulti – Mariana Zapata – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Kulti\nKilka słów o książce pt. “Kulti”\nJak toczyło się życie Wybrańców, zanim się poznali? Kiedy i w jakich okolicznościach rozbudziły się ich dary? Jaki sekret ukrywał Kameleon przed członkami swojego gangu? Dlaczego Kamil i Eliasz nienawidzili się, gdy po raz pierwszy stanęli sobie na drodze? Co sprawiło, że ściągnęli Maksa i Aggie do ...\nKsiążka jest owocem IV Kongresu Polonistyki Zagranicznej, który odbył się w Krakowie w dniach 9-11 października 2008 roku. Ukazuje się w postaci dwu obszernych tomów: pierwszy z nich zawiera referaty odnoszące się do polonistyki za granicą, literatury i kultury polskiej, także komparatystyki i t...\n"Przerwana misja" jest opowieścią o pokonywaniu ludzkich słabości, przedstawioną na podstawie przygód sześciorga astronautów. Historia zaczynająca się banalnie, która poprzez następujące po sobie niekorzystne zbiegi okoliczności wikła załogę w coraz trudniejsze do przezwyciężenia problemy, ukazu...\nNie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, jak istotnym elementem naszego organizmu jest układ hormonalny. To właśnie hormony w znacznej mierze decydują o kondycji fizycznej, psychicznej i wyglądzie człowieka. Warto zatem poznać schemat działania naszego systemu endokrynnego. W poradniku omówiono d...\nPrzychody i koszty w rachunku zysków i strat – unikanie i weryfikacja błędów\nRachunek zysków i strat jest jednym z podstawowych elementów sprawozdania finansowego a zarazem jednym z najczęściej analizowanych przez czytelników sprawozdań. Jego głównym celem jest dostarczenie użytkownikom sprawozdania informacji o wynikach działalności jednostki. Jest on zatem bazowym narzędzi...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Mariana Zapata\nGdy mężczyzna, którego uwielbiałaś, będąc dzieckiem, zostaje twoim trenerem, spodziewasz się, że okaże się to najwspanialszą rzeczą, jaka przytrafiła ci się w życiu. Słowo klucz: spodziewasz się.\nWystarczył tydzień, by dwudziestosiedmioletnia Sal Casillas zaczęła się zastanawiać, co właściwie widziała w międzynarodowej ikonie piłki nożnej – dlaczego miała jego plakaty na ścianach, a nawet wyobrażała sobie, że za niego wyjdzie i spłodzi z nim małych superpiłkarzyków?\nCopyright © by Mariana Zapata\nNumer ISBN: 978-83-7889-759-0\nprzyjaciołom, kolegom z drużyny,\nmoim mistrzom, wspólnikom\ni wszystkim tym, którzy wspierali mnie za każdym razem,\nKażdy ojciec, którego stworzę na potrzeby książki,\nbędzie tylko twoją słabą kopią.\n(Więc przestań jeździć jak wariat,\nmusisz być przy mnie jak najdłużej).\nZamrugałam. A potem zrobiłam to ponownie.\nMężczyzna siedzący po drugiej stronie biurka powtórzył.\nGapiłam się na niego, milcząc. Zrozumiałam za pierwszym razem. Mówił głośno i wyraźnie. Nie w tym był problem. Nie potrafiłam ogarnąć umysłem jego wypowiedzi. Rozumiałam poszczególne słowa, ale razem miały tyle sensu, co poproszenie ślepca, aby coś zobaczył.\n– Potrzebuję cię, Sal – nalegał trener Gardner, człowiek, który wymagał ode mnie niemożliwego.\nOparłam się o krzesło w jego biurze i spojrzałam na srebrne włosy trenera, gładką, pozbawioną zmarszczek twarz oraz klubową koszulkę polo, którą miał na sobie. Jak na późną czterdziestkę nadal trzymał się świetnie. Był wymagający i najwyraźniej oszalał, ale urody mu nie brakowało.\nAle Jeffrey Dahmer1 też był przystojny, a zatem ocenianie czyjegoś zdrowia psychicznego na podstawie wyglądu nie jest najlepszym pomysłem.\nUspokój się, odetchnij i weź się w garść, Sal. Skup się. Musiałam się skupić na czymś innym, by się odprężyć. Wybrałam ściany biura.\nPo prawej stronie w rządku wisiały dyplomy. Z obu stron znajdowały się zdjęcia trenera z synem i kilka oprawionych fotografii Dudziarek na boisku – moja ulubiona pochodziła z zeszłego roku i przedstawiała drużynę po tym, jak zdobyłyśmy mistrzostwo w Lidze Kobiet. Gardner zajmował miejsce pośrodku i trzymał wysoko nad głową ogromny puchar. Stałam tuż obok niego z piłką pod pachą, a drugą ręką obejmowałam Jenny, naszą bramkarkę. W mieszkaniu miałam to samo zdjęcie, które przypominało mi nieustannie, że opłacało się harować przez ostatnich dwadzieścia lat. Poza tym motywowało mnie każdego ranka, gdy siadałam na skraju łóżka i nie znajdowałam w sobie sił, by wstać i przebiec swoją codzienną, ośmiokilometrową trasę.\n– Sal – odezwał się znowu trener. – Nigdy wcześniej mnie nie zawiodłaś. No dalej – przywoływał mnie do porządku niskim głosem, a jego ton był żartobliwy, przez co miałam wrażenie, że dawał mi wybór.\nGdy tylko zaczynałam myśleć o tym, czego ode mnie wymagał, serce mi przyspieszało. Układ nerwowy przestał działać jak trzeba w chwili, gdy w jednym zdaniu wymienił moje imię i słowa „konferencja prasowa”. A kiedy dodał „dzisiaj”, mózg życzył mi powodzenia i się wyłączył. Byłam w stanie jedynie gapić się na niego bez słowa.\nJa i konferencja prasowa. Dzisiaj.\nWolałabym poddać się leczeniu kanałowemu, oddać nerkę i mieć zaparcie. Poważnie.\nGdy Gardner zadzwonił do mnie wczoraj, nie zastanawiałam się nad tym zbyt wiele. Po prostu zgodnie z jego poleceniem stawiłam się w siedzibie Dudziarek, bo chciał porozmawiać ze mną o czymś osobiście. Żałowałam, że nie miałam zatrucia pokarmowego albo ostrych skurczy, ale było już na to za późno.\nWeszłam prosto w jego zasadzkę, fizycznie i psychicznie.\nKamery. Mnóstwo kamer.\nO Boże, na samą myśl robiło mi się niedobrze.\nNa początku pomyślałam: „Nie. Proszę, nie”. Niektórzy bali się wysokości, inni ciemności, klaunów, pająków, węży… Nigdy nie śmiałam się z nikogo takiego. A tymczasem ja, przez swój okropny strach przed kamerami, zostałam nazwana tchórzem przynajmniej ze sto razy, głównie przez brata, ale jednak.\n– Chcesz powiedzieć, że tego nie zrobisz? – Trener Gardner uniósł brew, podkreślając fakt, że wcale nie dawał mi wyboru. Dobrze wiedział, że po takim tekście się nie wycofam. Siedziałam w jego biurze o dziesiątej rano, bo chciał widzieć mnie, a nie kogoś innego.\nNiech to diabli.\nGdybym była mięczakiem, pewnie dolna warga zaczęłaby mi się trząść. Mogłabym nawet zacząć mrugać i walczyć ze łzami, bo oboje doskonale wiedzieliśmy, że nie byłam w stanie odmówić. Nie mogłam tego zrobić.\nNawet gdyby mnie to zabiło, zrobię to, czego chciał. On też o tym wiedział. Bo byłam idiotką, która nie potrafiła odpuścić. Po tym, jak w wieku jedenastu lat złamałam rękę, bo ktoś powiedział, że nie dam rady wspiąć się na wielkie drzewo, powinnam była się nauczyć, że wycofanie się z czegoś od czasu do czasu to nic złego. No cóż, nie nauczyłam się.\nMentalnie ciągle tkwiłam w podstawówce.\n– Zrobię to. – Skrzywiłam się. Minę miałam pewnie taką, jakby ktoś robił mi lewatywę. – Ale… G., dlaczego to nie może być Grace? Albo Jenny? Wiesz, że zwykle to one zajmują się wywiadami i całą resztą.\nBo ja unikałam ich jak ognia, a przynajmniej tych przed kamerą.\n– Nie poprosiłem o to Grace, bo pomyślałem, że ty powinnaś to zrobić – wytłumaczył, wspominając o kapitanie drużyny. – A Jenny nie będzie do niedzieli.\nZnowu zamrugałam, byłam o krok od zwymiotowania i posrania się jednocześnie. Noga zaczęła mi się już trząść, przycisnęłam ją, by to powstrzymać.\nGardner uśmiechnął się łagodnie i nachylił nad biurkiem ze złożonymi dłońmi.\n– Nie zapytałaś nawet, z jakiej okazji ta konferencja.\nJakby mnie to obchodziło. Nie obeszłoby mnie to nawet, gdyby konferencja miała się odbyć dlatego, że ktoś znalazł lekarstwo na raka. Serce zaczynało mi szybciej bić, gdy tylko padało słowo na „k”, ale zmusiłam się, by nie było po mnie widać, że walczę z paniką.\n– No dobrze, więc z jakiej okazji ta konferencja? – zapytałam.\nPrzedsezonowy trening zaczynał się za półtora tygodnia, więc podświadomie zakładałam, że o to chodzi.\nAle kiedy skończył mówić, zaczął się uśmiechać, a jego brązowe oczy się rozszerzyły. Nachylił się i powiedział coś, co było równie złe, a może nawet gorsze od tego, że będę prowadziła konferencję prasową. Dwanaście wyrazów: wtedy jeszcze nie wiedziałam, że zmienią moje życie.\n– Właśnie dostaliśmy potwierdzenie, że Reiner Kulti zostanie w tym sezonie trenerem pomocniczym – wyjaśnił Gardner tonem, który sugerował, że to najlepsza rzecz, jaka kiedykolwiek nam się przytrafiła.\nMój wyraz twarzy mówił: „Nie, wcale tak nie jest, do cholery”.\nPo minucie uśmiech trenera zniknął, zastąpiony przez zagubienie, jednak mleko już się rozlało. Rozpadałam się jak wieża z klocków, powoli, ale nieubłaganie.\n– Dlaczego masz taką minę?\nKiedy pierwszy raz zobaczyłam Reinera Kultiego w telewizji, miałam siedem lat. Dokładnie pamiętam moment, w którym pojawił się na ekranie. Nadawano półfinał Altus Cup, turnieju, w którym co trzy lata brały udział wszystkie piłkarskie drużyny narodowe na świecie i eliminowały się nawzajem w kolejnych rundach kwalifikacyjnych. To było jedno z najpopularniejszych sportowych wydarzeń transmitowanych w telewizji.\nA dlaczego by nie? Piłka nożna to sport, który uprawia się na wszystkich kontynentach. Ona nikogo nie dyskryminuje. Możesz być wysoki, niski, chudy, biedny lub bogaty. Potrzebujesz tylko piłki, która nie jest kapciem, i czegoś, w co możesz nią strzelać. A do tego nada się w sumie wszystko. Puszki po kawie. Kosze na śmieci. Cokolwiek. Nieważne czy jesteś dziewczyną, czy chłopakiem. Czy masz strój, czy go nie masz. Jak mawia tata, tak naprawdę nie potrzebujesz nawet butów.\nMój brat grał w piłkę i uwielbiał to, a z jakiegoś powodu myślałam wtedy, że jest super. Kiedy miałam jakieś sześć lat, zmusiłam rodziców, by zapisali mnie do drużyny. Mama z kolei była tym nieco przerażona i zapisała mnie również na karate oraz basen. Ale w głębi duszy zawsze wiedziałam, że z tego wszystkiego najbardziej lubię piłkę.\nJeśli chodzi o tatę, wywodzi się z rodziny fanatyków. Casillasowie nie grali za wiele, ale byli oddanymi fanami. Z wyjątkiem mojego starszego brata, który ponoć wykazywał zainteresowanie i talent w tej materii odkąd zaczął chodzić, wszyscy po prostu oglądali mecze.\nZ tego, co pamiętam (a tata opowiadał tę historię jakieś sto razy), nim mecz się rozpoczął, brat i tata rozmawiali o tym, czy Hiszpanie rozgromią Niemców, czy nie. Na początku drugiej połowy większość niemieckich graczy musiała zejść na ławkę z powodu urazów albo innych przyczyn.\nEric, mój brat, wydał już werdykt:\n– Niemcy są skończeni.\nTata twierdził z kolei, że ciągle jest czas, by nadrobili straty.\nPotrafię sobie dokładnie odtworzyć z pamięci twarz dziewiętnastolatka, który wbiegł na boisko. Był ostatnim z zawodników, których mogli wystawić i to był jego pierwszy międzynarodowy mecz. Z jasnobrązowymi włosami, które na ekranie wydawały się nawet jaśniejsze, z twarzą pozbawioną zarostu, wysoki i chudy… o mamo, był najbardziej uroczym i najmłodszym zawodnikiem, jakiego widziałam w Altus Cup.\nPrawdę mówiąc, Niemcy powinni przegrać. Wszystko było przeciwko nim. Do diabła, w tamtej chwili nawet fani się od nich odwrócili.\nNikt nie spodziewał się tego, co się wydarzyło.\nW drugiej połowie meczu, temu szczupłemu chłopakowi ze słodką twarzą udało się odebrać piłkę hiszpańskim napastnikom i uciec. Biegł, biegł i biegł, i jakimś cudem uniknął wszystkich graczy z przeciwnej drużyny, którzy za nim ruszyli.\nStrzelił najpiękniejszego, bezlitosnego gola w prawy górny róg bramki. Piłka zdawała się płynąć w powietrzu prosto do księgi rekordów.\nTata krzyknął. Eric wrzasnął. Cały stadion oszalał, komentatorzy również. Ten chłopak, który nigdy nie grał na takim poziomie, zrobił coś, czego nikt się po nim nie spodziewał.\nTo była jedna z tych chwil, które podnoszą ludzi na duchu. Jasne, to nie ty zrobiłeś coś niesamowitego, ale czujesz się, jakbyś to był ty. Masz wrażenie, że możesz zrobić wszystko, dzięki temu, że innej osobie się udało.\nPrzypominasz sobie, że nie ma rzeczy niemożliwych.\nWiem, że wrzeszczałam wraz z tatą, dlatego że on krzyczał i wydawało mi się, że również powinnam. Ale pomyślałam też, że ten Kulti, numer osiem w niemieckiej drużynie narodowej, który miał jeszcze mleko pod nosem, był w tamtym roku najbardziej niesamowitym zawodnikiem na świecie.\nZrobił coś, w co nikt nie wierzył…\nJezu. Teraz, jako dorosła osoba, byłam w stanie zrozumieć, dlaczego miał na mnie taki wpływ. Miało to sens. Ludzie ciągle mówią o tym golu, gdy temat schodzi na najwspanialsze momenty w historii Altus Cup.\nCo sprawiło, że zdecydowałam się podążać za marzeniami o murawie, dwóch bramkach i jednej czarno-białej piłce? Tamta chwila. Ten gol zmienił wszystko. To był moment, w którym zdecydowałam, że chcę być taka jak ten chłopak – chcę być bohaterką.\nPoświęciłam życie, czas i ciało sportowi tylko dzięki graczowi, którego karierę zaczęłam śledzić, i którego pokochałam całym swoim niewielkim sercem, mojemu świętemu patronowi piłki nożnej – Reinerowi Kultiemu. Dla niego to był moment, który pchnął do przodu jego karierę. Stał się wybawicielem Niemców, ich gwiazdą. W ciągu dwunastu kolejnych lat stał się numerem jeden, najbardziej popularnym i znienawidzonym graczem.\nPotem nadeszła faza, w której ściany mojego pokoju były obklejone jego plakatami, a ja chodziłam i mówiłam wszystkim, że za niego wyjdę.\nPrzed plakatami i oświadczeniami o małżeństwie były listy, które wysłałam mu jako dziecko. „Jestem twoją fanką #1” – napisane na kartce z bloku technicznego markerami i kredkami. Nigdy nie doczekałam się odpowiedzi.\nAle zatrzymałam to wszystko dla siebie.\nPoza tym minęło dziesięć lat odkąd w złości podarłam wszystkie plakaty, kiedy mężczyzna, który zaczął być nazywany przez fanów Reiner „Król” Kulti, za to, że był jednym z najbardziej dynamicznych i kreatywnych graczy, ożenił się.\nNo jak to! Nie wiedział, że mieliśmy wziąć ślub i spłodzić razem małych superpiłkarzyków? Że pewnego dnia miał usiąść obok mnie w samolocie i natychmiast się zakochać? No cóż, najwyraźniej to do niego nie dotarło i poślubił jakąś aktorkę z cyckami, które zdawały się przeczyć grawitacji.\nA potem, mniej niż rok później, zrobił kolejne niewybaczalne rzeczy.\nGardner nie miał o tym wszystkim pojęcia.\nWyprostowałam się na krześle naprzeciwko tego samego trenera, z którym pracowałam przed ostatnich pięć lat, i wzruszyłam ramionami. Dlaczego miałam taką minę? Jakbym wcale się nie cieszyła?\n– G., wiesz, co zaszło między nim a moim bratem, prawda?\nW tamtej chwili spodziewałam się odpowiedzi przeczącej, bo był o wiele za bardzo podekscytowany perspektywą zatrudnienia Reinera Kultiego.\nAle Gardner skinął głową i wzruszył ramionami, ciągle z nieco zdezorientowanym wyrazem twarzy.\n– Oczywiście, że wiem. To właśnie dlatego idealnie nadajesz się do poprowadzenia konferencji, Sal. Poza Jenny i Grace jesteś najbardziej znaną i lubianą zawodniczką w naszej drużynie. Myślisz, że dlaczego nazywają cię w naszym stanie Cukiereczkiem?\nObleśna ksywka. Czułam się przez nią, jakbym z powrotem znalazła się w liceum i kandydowała na królową balu, a nie była tą dziewczyną, która opuszczała wszystkie bale, bo miała mecz.\n– Kulti złamał…\n– Wiem, co zrobił. Dział PR2 napomknął już o tym, co wydarzyło się między Kultim a Erikiem podczas wczorajszego spotkania, gdy powiedzieli nam, że go zatrudnili. Nikt nie chce, żeby ten sezon zmienił się w operę mydlaną. Musisz iść do dziennikarzy i obdarować każdego swoim wyjątkowym uśmiechem. To nic wielkiego, ale trzeba pokazać wszystkim, że skupiamy się na drużynie, a nie na dramatach sprzed lat. Całość zajmie dziesięć, maksymalnie dwadzieścia minut. Pójdziemy we troje: ty, ja i on. Odpowiesz na kilka pytań i tyle. Więcej nie będę kazał ci tego robić, obiecuję.\nNa początku pomyślałam tylko: to wszystko przez kość piszczelową i strzałkową Erica.\nMiałam ochotę walnąć głową w biurko, które oddzielało mnie od Gardnera, ale zmusiłam się, by tego nie robić. W zamian poczułam, jak narasta we mnie strach. Żołądkiem targnęły skurcze i musiałam przycisnąć rękę do brzucha. Jakby to mogło mi pomóc. W końcu westchnęłam po raz kolejny i pogodziłam się z rzeczywistością.\nW lidze liczyły się wartości rodzinne, zasady i wszystko, co służyło zdrowiu. Nauczyłam się tego w mało przyjemny sposób i ostatnim, na co miałam ochotę, było zrobienie czegoś, co zburzyłoby tę fasadę. Byłam realistką i wiedziałam, że gdzieś tam są dziewczyny, które zabiłyby, żeby znaleźć się na moim miejscu. Może spotkanie z Kultim tuż przed konferencją prasową było dokładnie tym, czego potrzebowałam.\nMusiałam po prostu to zrobić, przejść przez to i zająć się swoim życiem. W ciągu ostatniej dekady niespecjalnie śledziłam jego karierę, ale wiedziałam, że dwa lata temu przeszedł na emeryturę i nie grał już w Europejskiej Lidze. Od tamtej pory z rozmachem wrócił do życia celebryty. W pewnej chwili nie dało się wejść do centrum handlowego, żeby nie zobaczyć gdzieś jego twarzy.\n– Rozumiem – jęknęłam i odchyliłam głowę, by spojrzeć w sufit. – Zrobię to.\nLedwie się powstrzymałam, żeby nie nazwać go sadystycznym dupkiem za to, że zmuszał mnie do zrobienia czegoś, od czego niemal dostawałam wysypki.\n– Nie obiecuję, że nie będę się jąkała przez cały wywiad, albo że nie zwymiotuję na siedzących najbliżej nas dziennikarzy, ale postaram się tego nie zrobić.\nA potem przy pierwszej lepszej okazji walnę Erica w cholerną nerkę.\nDasz radę, Sal. Dasz radę.\nGdy byłam mała i tata prosił, żebym zrobiła coś, na co nie miałam ochoty, a było to zwykle coś, czego się bałam – na przykład zabijanie wielkich karaluchów, które pojawiły się u nas w domu – wskazywał na mnie palcem i mówił po hiszpańsku: Si puedes! Dasz radę. A potem, nawet jeśli płakałam, gdy wchodziłam do domu pełnego stworzeń z piekła rodem z butem jako bronią, robiłam wszystko, czego wcześniej nie chciałam robić.\n„Mogę to zrobić i zrobię to” – takie motto było mi bliskie przez te wszystkie lata. Nie lubiłam, gdy ktoś mówił mi, że nie dam rady czegoś zrobić, nawet jeśli nie miałam na to ochoty. Właśnie tak trener Gardner zmusił mnie, żebym wzięła udział w wywiadzie.\nMogłam to zrobić. Mogłam znaleźć się w jednym pomieszczeniu z Reinerem Kultim. Siedzieć kilka miejsc od niego, gdy po raz pierwszy w życiu wystąpię przed kamerami kilku stacji telewizyjnych. Żaden problem.\nW głębi duszy kuliłam się jak martwy pająk i marzyłam, by zamienić się w proch. Ten strach, ta moja fobia była aż tak nieracjonalna. Nikt nigdy nie twierdził, że w strachu jest jakaś logika, bo jej nie ma. Jest głupi i irracjonalny, a w skali od jednego do dziesięciu jest beznadziejny na piętnaście.\n– Gotowa? – zapytał trener Gardner, gdy czekaliśmy na rozpoczęcie konferencji. Dziennikarze i reporterzy robili taki hałas w pokoju obok, że zbierało mi się na wymioty. Jak, do diabła, do tego doszło? Zwykle znajdowałam się dość nisko na liście graczy, którzy otrzymują prośby o udział w publicznych wydarzeniach i nie bez powodu.\nMogłam grać na oczach tysięcy osób, ale gdy tylko kilka kroków ode mnie pojawia się kamera, wyłączam się. Na pewno był gdzieś filmik, na którym przez cały wywiad wykręcałam sobie dłonie. Trzęsłam się, pociłam i jąkałam jednocześnie.\nDłonie miałam całe mokre, jakbym przeciągnęła nimi po plecach po długim biegu, pociłam się pod pachami, a nogi drżały mi, jakby były z galarety. Obie. A to zawsze zły znak.\nAle zamiast przyznać, że się denerwowałam, wepchnęłam dłonie do kieszeni, dziękując Panu Bogu, że urocze spodnie, które włożyłam dziś rano, były na tyle luźne, by nikt nie zauważył, że moje nogi zaczęły żyć własnym życiem, po czym zmusiłam się do uśmiechu.\n– Gotowa – skłamałam.\nNiestety Gardner znał mnie na tyle dobrze, że od razu rozpoznał kłamstwo i wybuchnął głośnym śmiechem. Położył mi dłoń na ramieniu i potrząsnął nim.\n– Za bardzo się przejmujesz. Będzie dobrze.\nJeden z PR-owców wychylił się zza rogu korytarza, zmarszczył brwi i znów zniknął.\nZakasłałam sucho, a następnie powiedziałam sobie: Mogę to zrobić. Naprawdę mogę.\nNogi trzęsły mi się mocniej, gdy ktoś podszedł do mikrofonu w drugim pomieszczeniu.\n– Potrzebujemy jeszcze minuty.\n– Chyba właśnie cofnęło mi się śniadanie – wymamrotałam bardziej do siebie niż do Gardnera.\n– Będzie dobrze – zapewnił mnie z życzliwym uśmiechem.\nOdchrząknęłam, skinęłam głową, starając się uspokoić. Zrobiłam kilka szybkich wdechów i wydechów, nim zaczerpnęłam głęboko powietrze i przytrzymałam je, jak robiłam to przed meczem, gdy byłam zbyt nakręcona.\nNo cóż, nie pomogło.\nZawartość żołądka podchodziła mi do gardła i musiałam przełknąć żółć.\n– Tak w ogóle, gdzie on jest? – zapytałam.\nGardner rozejrzał się, jakby moje pytanie go zaskoczyło.\n– A wiesz, że nie mam pojęcia? Może czeka w innym pomieszczeniu.\nOtrzymaliśmy odpowiedź sekundę później, kiedy ten sam PR-owiec, którego widziałam wcześniej, pojawił się znowu z nietęgą miną.\n1 Jeffrey Lionel Dahmer – jeden z najsłynniejszych amerykańskich seryjnych morderców (przyp. tłum.).\n2 Public Relations (przyp. red.).\n– Sal, nie.\n– Sal, mówię poważnie. Proszę. Proszę. Powiedz mi, że żartujesz.\nOparłam głowę o zagłówek i zamknęłam oczy z grymasem porażki na ustach. Wszystko przepadło. To popołudnie wydarzyło się naprawdę i nie mogłam od tego uciec. Więc powiedziałam Jenny prawdę.\nJenny była prawdziwą przyjaciółką, z rodzaju tych, które współczują z całego serca i cierpią razem z tobą. Czułam głęboko w kościach to jęknięcie. Moje upokorzenie było jej upokorzeniem. Przyjaźniłam się z Jenny Milton, odkąd spotkałyśmy się pięć lat temu na kampusie drużyny narodowej Stanów Zjednoczonych jako „najlepsze” zawodniczki w kraju.\n– Nie – jęknęła z wściekłością. – Nie.\nWestchnęłam i wróciłam myślami do dwudziestominutowego występu przed kamerami. Chciałam umrzeć. Nie posunęłabym się do tego, by nazwać to najgorszym doświadczeniem w życiu, ale była to jedna z tych chwil, do której miałam ochotę wrócić, by przeżyć ją inaczej. Albo chociaż móc całkiem wyprzeć ją z pamięci i udawać, że nigdy do tego nie doszło.\n– Ufarbuję włosy, zmienię imię i zamieszkam w Brazylii – powiedziałam spokojnie.\nJak zareagowała Jenny? Zaśmiała się. Zaśmiała się, prychnęła, a potem jeszcze trochę się pośmiała.\nNie próbowała mi wmówić, że wszystko poszło świetnie, a to oznaczało, że wcale nie przesadzałam, jeśli chodzi o wydarzenia sprzed kilku godzin.\n– Jak myślisz, jakie są szanse, że nikt nie obejrzy całości?\nJenny wydała dźwięk, jakby naprawdę zastanawiała się nad odpowiedzią.\n– Raczej marne. Przykro mi.\nZwiesiłam głowę, byłam zmęczona płaczem.\n– W skali od jednego do dziesięciu jak bardzo mam przesrane?\nKiedy odpowiedź w końcu nadeszła, była krótka i ostra. Piskliwy śmiech zdradzał, że Jenny była naprawdę przejęta. Śmiała się tak zawsze, gdy zrobiłam coś żenującego, na przykład pomachałam do kogoś, kto, jak mi się zdawało, machał do mnie, ale myliłam się, bo machał do osoby stojącej za mną. Albo poślizgnęłam się na świeżo umytej podłodze i poobijałam sobie tyłek.\nNie powinnam była spodziewać się innej reakcji.\n– Sal, ty naprawdę…?\n– Na oczach wszystkich?\nStęknęłam. Gdy o tym myślałam, ledwie byłam w stanie powstrzymać wymioty i pragnienie zaszycia się na zawsze w jakiejś jaskini. To koniec. Za dziesięć lat może nikt nie będzie o tym pamiętał, ale…\nJa będę. Ja nie zapomnę.\nI Jenny. Jenny też będzie o tym pamiętała, szczególnie jeśli znajdzie kiedyś nagranie. A wiedziałam z całą pewnością, że to zrobi. Pewnie już przeszukiwała internet w poszukiwaniu Sal Casillas w jednej z tych kompilacji śmiesznych filmików.\n– Przestaniesz się śmiać? – burknęłam.\nRoześmiała się jeszcze bardziej.\n– Pewnego dnia!\n– Rozłączam się, małpo.\nUsłyszałam głośne parsknięcie, potem następne, a później kolejne chichoty.\n– Daj… mi… chwilę – wysapała.\n– Wiesz, zadzwoniłam do ciebie, bo jesteś najmilszą osobą, jaką znam. Pomyślałam: Kto nie będzie się ze mnie nabijał? Jenny. Jenny zrozumie. Wielkie dzięki.\nSapnęła i śmiała się dalej. Nie wątpiłam, że w głowie przeżywa to, co mi się przytrafiło i w końcu dostrzega humor sytuacji – bo zrobi to każdy, kto nie jest mną i nie zbłaźnił się przed kamerami.\nOdsunęłam telefon od twarzy, zawiesiłam palec nad czerwonym przyciskiem i wyobrażałam sobie, że się rozłączam.\n– Okej, okej. Już przestaję. – Wykonała swoje cudaczne ćwiczenie oddechowe, żeby się uspokoić, po czym w końcu wzięła się w garść. – Okej, okej. – Wypuściła przez nos dziwny dźwięk, który jednak trwał tylko chwilę. – Okej. Więc nie pojawił się? Powiedzieli dlaczego?\nKulti. Całe to popołudnie to jego wina. No dobrze, to nieprawda. To moja wina.\n– Nie. Powiedzieli, że miał problemy z transportem czy coś w tym stylu. Dlatego musieliśmy z Gardnerem sami przeprowadzić konferencję.\nWzdrygnęłam się na tę myśl.\n– Brzmi podejrzanie – zauważyła Jenny niemal normalnym głosem. Niemal. Wyobrażałam sobie, jak zatyka nos i odsuwa się od telefonu, żeby parsknąć śmiechem. Małpa. – Założę się, że jadł lunch i oglądał jakieś reklamy, w których występuje.\n– Albo krytycznym okiem patrzył na stare nagrania.\n– Liczył, ile ma zegarków…\nMiał bzika na ich punkcie, odkąd pamiętam.\n– Pewnie siedział w komorze hiperbarycznej i czytał o sobie.\n– To ci się udało – zaśmiałam się, ale przestałam, gdy usłyszałam kliknięcie w telefonie. Na ekranie pojawił się długi numer z kierunkowym 52 i zajęło mi tylko chwilę, nim zorientowałam się, kto dzwonił. – Hej, muszę kończyć, ale zobaczymy się w poniedziałek na spotkaniu. Dzwoni twój najlepszy przyjaciel.\nJenny parsknęła śmiechem.\n– Okej, pozdrów go ode mnie.\n– Pa, Sal.\nPrzewróciłam oczami i uśmiechnęłam się.\n– Do zobaczenia. Bezpiecznej podróży – oznajmiłam, nim odebrałam przychodzące połączenie.\nNie miałam nawet szansy się odezwać, bo męski głos po drugiej stronie powiedział:\nO Boże. Był poważny. Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, całe to Salo-meh zamiast zwykłego Sal!, które wyrzucił z siebie, jakbym pogwałciła jakąś świętość… Nikt nie zwracał się do mnie pełnym imieniem, a już na pewno nie tata. Używał go wyłącznie kiedy musiał, czyli gdy, według mamy, zrobiłam coś bardzo głupiego i chciała, żeby mnie skarcił. Pewnego razu, mając piętnaście lat, wdałam się podczas meczu w bójkę i zostałam wyrzucona z boiska. Tata tak naprawdę nigdy mnie nie karał. Jego sposobem na dyscyplinę były obowiązki, naprawdę wiele obowiązków, ale kiedy mamy nie było w pobliżu, w sekrecie pochwalił mój cios.\nWięc kiedy tata mówił dalej i pytał, czy to sen i czy czasem nadal się nie obudził, nie byłam w stanie powstrzymać śmiechu.\nZ nim mogłam sobie pozwolić na szczerość. Pierwsze słowa, jakie do niego skierowałam, brzmiały:\n– Nie. Po prostu oszalałeś.\nBył szalony. Szalał z miłości, jak żartowała mama. Tata jako piłkarski snob i, jak większość obcokrajowców, nie doceniał drużyny Stanów Zjednoczonych, o ile w składzie nie było mnie albo mojego brata. Albo Reinera Kultiego, zwanego też Królem przez fanów i Führerem przez tych, którzy go nienawidzili. Tata lubił mawiać, że nie może mu się oprzeć. Kulti był zbyt dobry, zbyt utalentowany i grał w ulubionej drużynie taty przez większą część swojej kariery, z wyjątkiem dwóch lat, gdy grał dla Chicago Tigers. To również nie pozostawało bez znaczenia. Tata nosił kolory czterech różnych klubów: narodowej reprezentacji Meksyku, każdego klubu, w którym grał Eric, mojej drużyny i drużyny Kultiego. W klubowych barwach drużyny Kultiego chodził częściej niż powinien, biorąc pod uwagę, że dwoje jego dzieci zawodowo grało w piłkę, ale nie traktowałam tego osobiście.\nNasza trójka – bez mamy i młodszej siostry – spędziła całe godziny na oglądaniu Kultiego w akcji. Mecze, których nie mogliśmy obejrzeć na żywo, nagrywaliśmy na kasety, a potem na płyty. Byłam na tyle młoda, że ten mierzący metr dziewięćdziesiąt Niemiec wywarł ogromny wpływ na moje życie. Jasne, Eric grał w piłkę odkąd pamiętam, ale wpływ Kultiego był inny. Przypominał magnetyczną siłę, która ciągnęła mnie dzień po dniu na boisko, sprawiając, że przyłączałam się do Erica jeśli tylko mogłam, bo był najlepszym znanym mi graczem.\nTata po prostu siedział w tym ze mną i podsycał moje uwielbienie.\n– Jadłem, kiedy twój kuzyn wbiegł do domu – rodzicie byli u ciotki w Meksyku – i kazał mi włączyć wiadomości.\n– Nie mogłam! Nie wolno nam było nikomu powiedzieć, dopóki nie wiedzieliśmy tego na sto procent. Co więcej, dowiedziałam się o tym na chwilę przed tym, jak trener zmusił mnie do prowadzenia konferencji.\nPo drugiej stronie zapadła cisza. Tata powiedział pod nosem coś, co brzmiało jak: Dios mio.\n– Wzięłaś udział w konferencji prasowej? – wyszeptał niskim głosem. Nie wierzył mi.\nNie widział tego. Dzięki ci, Panie.\n– Wypadłam dokładnie tak źle, jak myślisz – ostrzegłam.\nTata znów zamilkł, analizując, co właśnie usłyszał. Najwyraźniej postanowił odłożyć pytanie o to, jak zbłaźniłam się przed kamerami.\n– To prawda? Jest twoim nowym trenerem? – Zadał to pytanie z takim wahaniem, tak wolno, że gdybym mogła pokochać go jeszcze bardziej (a nie mogłam), zrobiłabym to.\nZ jakiegoś powodu przypomniało mi się, że na drugim roku w college’u miałam zeszyt do matematyki ze zdjęciem Kultiego, który był już wtedy grubo po dwudziestce.\n– Tak, to prawda. Będzie naszym nowym trenerem pomocniczym, zamiast Marcy, która odeszła.\nTata wypuścił z ust świszczący oddech.\n– Zemdleję – wymamrotał.\nZaśmiałam się i ziewnęłam jednocześnie. Robiłam sobie maraton na Netflixie z brytyjskimi komediami, dopóki nie zebrałam się na odwagę, by zadzwonić do Jenny i opowiedzieć jej, co się stało. Miałam świadomość, że zbliżała się północ, co jak dla mnie było już późną porą, bo zwykle kładłam się jak staruszka o dziesiątej albo jedenastej, jeśli naprawdę poszalałam. Ale wiedziałam, że jeszcze przez dwa dni ma być w Iowa i że nie będzie spała.\n– Twoja siostra dramatyzuje – odparł.\nTu mnie miał.\n– Nie kładziesz się jeszcze? – Ciągle mówił po hiszpańsku i niemal dostał już zadyszki.\nJęknęłam i zsunęłam prześcieradło na biodra.\n– Nie, tato. Jezuu. To prawda. Pan Cordero, nasz główny menedżer, wiesz, ten idiota, o którym ci opowiadałam, po wszystkim wysłał do całej drużyny e-maila – wyjaśniłam.\nTata milczał przez chwilę, słyszałam tylko jego oddech. Z lekkim zniecierpliwieniem czekałam na jego reakcję. To znaczy nie byłam zaskoczona tym, co właśnie przeżywał. W sumie uznałabym, że coś jest z nimi nie tak, gdyby nie zachowywał się, jakby to mogła być jedna z najlepszych chwil w jego życiu.\n– Kręci mi się w głowie…\nTen facet był niepoważny.\nZamilkł, a potem odezwał się cienkim głosem, który zupełnie nie pasował do mężczyzny ryczącego GGGGGGGOOOOOOOOOOOOLLLLLLLLLLL tak głośno, że słychać go było na całej ulicy.\n– Ręce… ręce mi się trzęsą. – Wrócił do angielskiego, głos miał wzburzony.\nCałe ciało zatrzęsło mi się od śmiechu.\n– Sal. – Jego głos stał się cienki, zbyt cienki jak na mężczyznę, który rozróżniał dwa tony: głośno i głośniej. – Voy a llorar. Będziesz grała z nim na jednym boisku.\nMusiałam zakończyć tę rozmowę. Brzuch mnie zaczął boleć od śmiechu. Nie wspomniałam o Ericu, nie to, że którekolwiek z nas mogłoby zapomnieć o tym, co mu się przytrafiło, ale taka właśnie była prawdziwa miłość: ślepa i bezwarunkowa.\n– Tato, przestań.\nNie mogłam powstrzymać śmiechu, bo znając go, mówił szczerze.\nRzadko płakał. Uronił kilka łez, kiedy dostałam się do U-17, narodowej drużyny dla dziewcząt poniżej siedemnastego roku życia, a potem przeniosłam do U-20. Z tego, co pamiętałam, płakał jeszcze tylko wtedy, gdy zmarł jego tata. Do czasu, aż wybrano mnie do profesjonalnej ligi, po prostu promieniował szczęściem, bardziej zadowolony z mojej pozycji niż ja. Byłam całkiem pewna, że z nerwów spocił mi się tyłek.\n– Będzie twoim trenerem – zapiszczał. Nie żartuję, naprawdę to zrobił.\n– Wiem – zaśmiałam się. – Już z dziesięciu znajomych napisało do mnie wiadomości z pytaniem, czy to prawda. Wszyscy poszaleliście.\nTata po prostu się powtórzył.\n– Będzie twoim trenerem.\nTym razem zatkałam nos i powstrzymałam się przed wydawaniem dźwięków.\n– Powiem ci, kiedy będą dni otwarte, żebyś mógł się z nim spotkać.\nA potem znowu to zrobił, przekroczył granicę.\n– Sal… Sal, nie mów nikomu, ale jesteś moim ulubionym dzieckiem.\nDosłyszałam w tle krzyk, który brzmiał podejrzanie podobnie do tego, jaki wydaje moja młodsza siostra. Tata zdaje się odsunął słuchawkę od ucha i odkrzyknął:\n– Żartowałem! Wczoraj powiedziałaś mi, że mnie nienawidzisz, te acuerdas? Dlaczego miałabyś być moim ulubionym dzieckiem, skoro mówisz, że wolałabyś, żebym nie był twoim ojcem?\nPotem krzyczał coś jeszcze. W końcu powrócił do rozmowy ze zrezygnowanym westchnieniem.\n– Co za dziewczyna, mija. Nie wiem, jak sobie z nią poradzić.\n– Przykro mi. – Naprawdę było, a przynajmniej po części. Nie potrafiłam sobie wyobrazić, jak trudno było mojej młodszej siostrze różnić się tak bardzo ode mnie i Erica. Nie lubiła tych samych rzeczy, co my: sportów, ale przede wszystkim zdawała się nie lubić niczego. Rodzice zachęcali ją do różnych aktywności, jednak nigdy nie miała do niczego cierpliwości i się nie przykładała. Tak jak powiedziałam rodzicom: musiała sama dojść do tego, co ją najbardziej interesuje.\n– Chyba nie mogę za bardzo narzekać. Poczekaj chwilę. – Ceci, que quieres?\nPo tym pytaniu znów przerwał rozmowę i jeszcze trochę pokrzyczał na siostrę.\nJa leżałam po prostu w łóżku z telefonem przy uchu, dwa tysiące kilometrów od miejsca, w którym dorastałam, i przyzwyczajałam się do myśli, że Reiner Kulti – ten Reiner Kulti – będzie moim trenerem. Starałam się odsunąć na bok nerwy i oczekiwania.\nMusiałam wziąć się w garść i skupić na przedsezonowym treningu, by mieć pewność, że zapewnię sobie miejsce w podstawowym składzie. Musiałabym koncertowo nawalić, by nie rozpocząć sezonu, ale czasem zdarza się coś, co nie powinno się zdarzyć. Tak czy owak, nie chciałam ryzykować.\nZ tą myślą zakończyłam rozmowę z tatą, położyłam się w łóżku i zrezygnowałam z pomysłu udania się na ostatni ośmiokilometrowy bieg. Moje ciało potrzebowało odpoczynku. Tylko dziesięć minut gapiłam się w sufit, zanim ostatecznie zadecydowałam, że nic się nie stanie, jeśli zostawię bieganie na rano.\nKiedy byłam młodsza, jeden z moich ulubionych trenerów powtarzał nam zawsze, by nas zmotywować do ćwiczeń: Najskuteczniejszym sposobem utrzymania pokoju jest bycie przygotowanym na wojnę.\nW moim życiu nie będzie pokoju, jeśli nie pójdzie mi dobrze z treningami, nieważne czy Król przy tym będzie, czy nie.\n– Sal, spotkanie odbędzie się dzisiaj na piątym piętrze, w sali konferencyjnej 3C. – Ochroniarz mrugnął do mnie, gdy przesuwał moją przepustkę po granitowym biurku.\n– Dzięki. Do zobaczenia – uśmiechnęłam się do niego szeroko i skinęłam, zerkając na olbrzymi mural za jego plecami. Był kolorowy, dynamiczny i składał się z licznych ujęć Dudziarek i Niszczycieli – profesjonalnego męskiego klubu z Houston. Byliśmy drużynami futbolowymi stworzonymi i zarządzanymi przez tych samych właścicieli. Czy też, jak lubiłam myśleć z czułością, byliśmy adoptowanymi dziećmi. Właściciele przez lata śledzili nasze kariery i w końcu zaprosili nas do swojej rodziny, pokładając nadzieje w naszym potencjale. Gdy nadali drużynie nazwę Dudziarki, zwątpiłam. W życiu nie słyszałam gorszej nazwy i z jakiegoś powodu kojarzyła mi się jedynie ze wzwodem.\nJedną z zawodniczek uwiecznionych na muralu byłam ja, dokładnie w centrum, stałam z rękami podniesionymi w górę, po tym jak dwa sezony temu strzeliłam gola. Muszę powiedzieć o tym muralu tacie, pomyślałam, przyglądając się nowej grafice, którą dodali w lobby. Kiedy kilka dni temu byłam tu z trenerem Gardnerem, niespecjalnie zwróciłam na to uwagę. Główna siedziba Dudziarek i Niszczycieli była imponującym, zaledwie kilkuletnim budynkiem, usytuowanym w rozwijającym się sąsiedztwie, tuż za centrum.\nOdkąd byłam tu trzy dni temu na konferencji prasowej, nie słyszałam, by ktokolwiek komentował, jak wielką idiotkę z siebie zrobiłam. Żadnych uwag. Nikt nawet nie zadzwonił ani nie napisał, że widział, co się stało. Przyzwyczaiłam się, że byłam obiektem żartów, ludzie często droczyli się ze mną i komentowali moje upodobania albo sposób, w jaki się ubierałam, więc byłam przygotowana.\nDrżałam na myśl o dniu, w którym pojawi się nagranie z konferencji, ale zepchnęłam swoje obawy na dalszy plan. Priorytety. Miałam swoje priorytety, dzisiaj również.\nPersonel i drużyna mieli zaplanowane spotkanie organizacyjne, zanim zaczną się treningi. Odbywało się głównie po to, by nowi ludzie zapoznali się z grafikami, zasadami i sporą liczbą innych szczegółów, które zwykle wchodzą jednym uchem, a wychodzą drugim.\nNie miałam problemów ze znalezieniem sali konferencyjnej. Póki co było w niej prawie pusto, zajęłam więc miejsce pośrodku pomieszczenia, jak tylko pomachałam paru osobom i przywitałam się z dziewczynami siedzącymi najbliżej. Patrzyłam jak kilku asystentów trenera i Gardner rozmawiają w rogu pokoju.\n– Sal! – To Jenny, moja ulubiona bramkarka. Była w połowie Japonką, a w połowie odziedziczyła cechy po kilku różnych europejskich narodowościach. Miała najlepszą cerę na świecie, wzrost, urodę i świetny charakter. Kiedyś szczerze jej nienawidziłam, tak po przyjacielsku, bo broniła większość moich strzałów, kiedy grałyśmy w przeciwnych drużynach. Gadanie o sprawiedliwości wydawało się bzdurne, gdy ktoś był dobry we wszystkim, a do tego bystry i ładny. Ale Jenny była tak miłą i życzliwą osobą, że moja nienawiść nie trwała dłużej niż dwadzieścia sekund.\n– Jen-Jen. – Pomachałam jej. Wskazała na krzesło obok siebie, zachęcając, bym do niej podeszła. Pomachałam kilku innym zawodniczkom, które znałam. Większość spoglądała na mnie podejrzliwie. O matko. Rzuciłam kolejne szybkie spojrzenie w stronę trenerów, by upewnić się, że nie ma wśród nich Kultiego.\nPrzestań, Sal. Skup się.\nJenny usiadła i uściskała mnie.\n– Tak się cieszę, że cię widzę – powiedziała. Większość zawodniczek nie mieszkała w Houston przez cały rok, a ona była jedną z nich i poza sezonem wracała do domu, do Iowa. To będzie nasz trzeci rok w jednej drużynie. Choć nie mieszkałam zbyt daleko od rodziców – miałam jedynie trzy godziny, albo i mniej, drogi do San Antonio – nie miałam nic przeciwko życiu w Houston, nawet pomimo wysokiej wilgotności powietrza.\nWszyscy w sali konferencyjnej sprawiali wrażenie nabuzowanych. Zawodnicy rozglądali się uważnie, w powietrzu czuło się oczekiwanie. Kilka razy musiałam się upomnieć, by nie robić tego samego. Przyłapałam Jenny na rozglądaniu się, gdy grzebała w torebce w poszukiwaniu szminki. Zaczerwieniła się, gdy dostrzegła, że zauważyłam, co robi.\n– Tak naprawdę nie sądzę, że jest się czym przejmować – oznajmiła. Uwierzyłam jej. – Ale… sama wiesz, jakaś część mnie spodziewa się, że przybędzie ze skrzydłami Hermesa u stóp i z aureolą nad głową, skoro wszyscy mają go za kogoś w rodzaju boga. – Jenny przerwała na chwilę, po czym szybko dodała: – Na boisku oczywiście.\nMrugnęłam i skinęłam głową.\n– Jasne – rzuciłam, tylko po to, żeby trochę się z nią podrażnić. Wiedziałam, że bruneci grający w piłkę nie są w jej typie. Od dwóch lat była w związku z ogromnym facetem: miał metr dziewięćdziesiąt i był sprinterem. Zdobył brązowy oraz srebrny medal na igrzyskach olimpijskich, a uda miał wielkości mojej klatki piersiowej. Lansiarz.\nJenny zmarszczyła brwi.\n– Nie zmuszaj mnie, żebym przypominała ci o zdjęciach, które widziałam.\nCholera. Tu mnie miała, a sądząc po uśmieszku na jej twarzy, wiedziała o tym. Kiedy Jenny była u mnie w domu, mama wyciągnęła albumy ze zdjęciami. Niestety na kilku z nich moja obsesja na punkcie Kultiego była doskonale udokumentowana. Sądzę, że zdradziły mnie przede wszystkim stojące w rzędzie trzy torty z jego podobiznami.\n– Cześć, Jenny. – Usłyszałyśmy znajomy głos. Niemal natychmiast dwie dłonie złapały mnie za twarz od tyłu i ścisnęły policzki. Potem zobaczyłam nad głową parę brązowych oczu.\n– Cześć, Sally.\nWycelowałam w przestrzeń między oczami. Jej ciemnoblond włosy były jak zwykle krótko przystrzyżone. U kogoś innego taka fryzura wyglądałaby słodko, ale nie u niej.\n– Harlow, tęskniłam – odparłam najlepszej obrończyni w kraju.\nHarlow Williams naprawdę była najlepsza i nie bez powodu. Była odrobinę przerażająca. Niesamowicie miła poza boiskiem, ale na murawie ten instynkt, z którym rodzi się każdy z nas, każe uciekać w przeciwnym kierunku, kiedy ona mknie w twoją stronę.\nNieprzypadkowo nazywałyśmy ją Bestią.\nW odpowiedzi zacisnęła palce na moim nosie, odcinając mi dopływ powietrza.\n– Ja też tęskniłam za twoją twarzą. Masz jakieś jedzenie? – zapytała, ciągle zerkając nad moją głową.\nOczywiście, że miałam. Wyciągnęłam z torebki trzy batoniki i wręczyłam jej orzechowego, którego lubiła najbardziej.\n– Właśnie dlatego zawsze możesz na mnie liczyć – rzuciła, wzdychając z satysfakcją. – Dzięki, Sal. Dorwę cię później, żebyś mogła mi opowiedzieć, co u ciebie.\nHarlow odrobinę za mocno poklepała mnie po głowie, po czym odeszła, by zająć miejsce za stołem. Przechyliła się i pomachała nam, wgryzając się w batonika. Spojrzałyśmy na siebie z Jenny. Nasza trójka grała razem w narodowej drużynie od początku, więc znałyśmy się jak łyse konie.\n– Jest szurnięta.\nJenny skinęła głową.\n– To prawda. Pamiętasz, jak cię podcięła na treningu?\nNa samą myśl o tej sytuacji poczułam rwanie w ramieniu. To przez Harlow męczył mnie w nim chroniczny ból.\n– Wypadłam po tym z gry na trzy tygodnie. Oczywiście, że pamiętam.\nWybiła mi je, gdy próbowałam ominąć ją z piłką. Nigdy więcej. Nie boję się agresywnej gry, ale Harlow z niej słynie.\nTrener Gardner klasnął w dłonie i kiedy zamilkliśmy, powitał nas w nowym sezonie treningowym. Niemal wszyscy w pomieszczeniu rozglądali się, zaskoczeni, że zaczął, choć kogoś wyraźnie brakowało. Albo Gardner nie zdawał sobie sprawy, że nikt nie zwracał uwagi na jego słowa, albo miał to gdzieś, bo od razu przeszedł do rzeczy.\nJeśli komuś też wydało się dziwne, że facet, który nie rezygnował z gry mimo grypy i pękniętych kości, nie zjawił się na naszym pierwszym drużynowym spotkaniu, zachował to dla siebie. Kulti zawsze miał nienaganną frekwencję. Potrzeba było sił natury, by powstrzymać go przed wejściem na boisko.\n– Trener Marcy przyjęła tego lata posadę w University of Mobile, więc zarząd skontaktował się z kilkoma osobami, aby wybrać kogoś na stanowisko asystenta, które zwolniła. Kilka dni temu szczęśliwie otrzymaliśmy potwierdzenie. Reiner Kulti, którego nikomu nie trzeba przedstawiać, przejmie obowiązki trenera pomocniczego.\nKilka osób wciągnęło powietrze, nim Gardner podjął wątek. Czy ci ludzie nie sprawdzają e-maili albo chociaż nie oglądają telewizji?\n– Choć wiem, że wszystkie panie jesteście profesjonalistkami, powiem to tak czy inaczej: to jest trener Kulti. Nie Reiner, nie Król, i jeśli usłyszę, że którakolwiek z was nazywa go Führerem, jest skończona. Zrozumiano? Później spotka się z wami Sheena z działu PR’owego i przedyskutuje z wami, co możecie, a czego nie możecie udostępniać w swoich mediach społecznościowych, ale proszę, zachowajcie zdrowy rozsądek.\nNigdy nie nazywałam Reinera Führerem, ale po tej groźbie dla własnego bezpieczeństwa nie chciałam nawet o nim myśleć. Niezręczna cisza, która zapadła po tej przemowie, pozwoliła mi wywnioskować, że inni doszli do tego samego wniosku. Byliśmy profesjonalistami. Nigdy nie spotkałam grupy bardziej ambitnych osób, jeśli nie liczyć drużyny narodowej.\nSiedzieliśmy tam wszyscy z nieobecnym wzrokiem, zupełnie jakbyśmy byli klasą przedszkolaków, i potakiwaliśmy, podczas gdy Gardner ostrzegał nas przed konsekwencjami.\nPosadzi nas na ławce? Do końca sezonu? Albo nawet wymieni na zawodniczkę z innej drużyny? Nie, dziękuję. Za cholerę do tego nie dopuszczę.\nDotarła do mnie końcówka gadki Gardnera, gdy wskazał na sześć nowych zawodniczek, a potem zaczął opowiadać o tym, co ma nadzieję osiągnąć z nami w tym sezonie: odnaleźć zwycięskie połączenie talentów, które poprowadzą drużynę na szczyt kolejny rok z rzędu. Raczył nas tą gadką na początku każdego sezonu.\nNie wspominając o groźbach, że zostaniemy wydalone z drużyny, jeżeli będziemy się źle odnosić do trenera, który w rok zarabia więcej, niż większość z nas zarobi przez całe życie.\nPracowałam zbyt ciężko i zbyt długo, by pozwolić, żeby coś tak głupiego zrujnowało mi karierę.\nNie dziękuję, walić to.\nGardner mówił jeszcze przez jakiś czas, na czym ma zamiar skupić się podczas sześciu tygodni treningów, zanim zacznie się sezon. Przedstawił resztę ekipy i w końcu Sheena, pracowniczka działu public relations, na której oczach zrobiłam z siebie idiotkę, zabrała głos.\nMówiła o Kultim, potem o Kultim, a potem jeszcze trochę o Kultim.\n– Jego obecność skupi na drużynie większą uwagę. Musimy wykorzystać zainteresowanie prasy oraz publiki, i skierować je na naszą organizację. Wyjdzie nam to na dobre, a także będzie wartościowym narzędziem do rozwoju ligi…\nWiedziałam! Wiedziałam, że kupili go głównie dla rozgłosu.\n– … Jeśli znajdziecie się w takiej sytuacji, przenieście uwagę na drużynę lub ligę. Możecie się cieszyć…\nMożemy się cieszyć?\n– … Pan Kulti pojawi się tutaj jutro…\nJenny kopnęła mnie pod stolikiem.\nNie żartowali z tym większym zainteresowaniem drużyną z powodu zatrudnienia niemieckiego gracza. To, co zwykle było dość skromnym wydarzeniem z zawodniczkami wysiadającymi z minivanów, teraz przerodziło się w imprezę pełną wypożyczonych samochodów i kilku nowych vanów. Cholerne wozy transmisyjne. Gdy zaparkowałam, dostrzegałam niewielką grupę ludzi rozsianych dookoła. Rozpoznałam niektóre dziewczyny i zawodniczki, ale reszta to byli nieznajomi: dziennikarze, reporterzy, blogerzy i być może nawet fani Kultiego. W każdym razie miałam nadzieję, że to fani, ale nie łudziłam się specjalnie.\nTreningi nawet się jeszcze nie zaczęły, mieliśmy dopiero coroczny test sprawnościowy, który miał pokazać, jak wszyscy sobie radzą, zanim je rozpoczniemy. Nic wielkiego, a jednak zgromadziło się tyle osób…\nPoczułam zniecierpliwienie, więc wzięłam głęboki oddech, by pozbyć się tego uczucia.\nNie żeby podziałało.\nGdy parkowałam, wzięłam kolejny głęboki oddech, a potem drugi i trzeci. Na szczęście opanowałam nerwy na tyle, bym mogła wysiąść z samochodu, nie obawiając się, że wyglądam jakbym walczyła z porannymi mdłościami. Jakieś pięć sekund po tym, jak wyjęłam torbę z bagażnika, usłyszałam krzyk.\n– Sal Casillas! Znajdziesz dla mnie chwilę? – zawołał męski głos.\nZarzuciłam torbę na ramię i rozejrzałam się za mężczyzną, który odłączył się od grupy nieznajomych. Pomachał do mnie, a ja poczułam, że robi mi się niedobrze, po czym przykleiłam uśmiech na twarz i odmachałam. To nie była niczyja wina, że przed kamerami stawałam się niezręczna i zaniepokojona.\n– Jasne – odparłam pewnie. Test miał się zacząć dopiero za dwadzieścia minut, ale i tak musiałam się przygotować.\n– Jak się masz? Jestem Steven Cooper z Dziennika Sportowego. – Mężczyzna powitał mnie uściskiem dłoni. – Zadam ci tylko kilka pytań i spadam.\n– Będę to nagrywał w celach dokumentacyjnych. – Pokazał mi dyktafon w dłoni i nacisnął guzik. – Czego najbardziej nie możesz się doczekać w tym sezonie? – zapytał.\n– Jego rozpoczęcia. Mamy kilka nowych zawodniczek i pracowników w drużynie, i czekam z niecierpliwością, żeby się przekonać, jak dobrze będzie nam się układała współpraca. – Fakt, że w ogóle nie sprawiałam wrażenia roztrzęsionej, napawał mnie dumą.\n– Co sądzisz o objęciu przez Reinera Kultiego stanowiska trenera pomocniczego Dudziarek?\nDokładnie na to samo pytanie odpowiadałam na konferencji prasowej kilka dni temu.\n– Ciągle nie bardzo mogę w to uwierzyć. Jestem podekscytowana. Myślę, że to świetnie, że będzie nam pomagał ktoś z tak ogromnym doświadczeniem.\n– Jest dość nietypowym kandydatem na trenera, nie sądzisz?\nSchowałam dłonie do kieszeni, ponieważ poczułam, że wilgotnieją. Przez większość czasu wszystko było z nimi w porządku, ale czasem zmieniały się w tykające bomby. Wiele razy palnęłam już jakąś głupotę, co wcale nie pomagało, jeśli chodzi o mój strach przed wywiadami.\n– To coś innego, ale nie ma w tym nic złego. Nie bez powodu został Piłkarzem Roku FIFA więcej razy niż ktokolwiek inny. Wie, co trzeba zrobić, by być najlepszym, a dąży do tego każdy gracz. Poza tym to trochę niesprawiedliwe, by dyskredytować go, zanim ma okazję się wykazać – powiedziałam.\nSpojrzał na mnie z niedowierzaniem, jakby myślał, że gadam głupoty, ale nie kłócił się.\n– W porządku. Jak sądzisz, czy Dudziarki znów będą w tym sezonie w finale?\n– Taki jest plan – uśmiechnęłam się do niego. – Muszę lecieć, chyba że masz jeszcze jakieś pytania?\n– Okej. Ostatnie pytanie: planujesz wkrótce ponownie dołączyć do drużyny narodowej?\nOtworzyłam usta i trwałam tak przez kilka sekund, zanim je zamknęłam. Zakołysałam się na piętach, pocierając dłonie o przód szortów.\n– Nie planuję tego w najbliższym czasie. Na razie chcę się skupić na sezonie zasadniczym.\nPrzełknęłam ślinę i podałam mu rękę. Chwilę później maszerowałam w kierunku boiska, obserwując, jak reporterzy osaczają kilka innych dziewczyn. Zawołało mnie dwóch kolejnych dziennikarzy, ale odmówiłam im. Chciałam się rozgrzać przed testem.\nDzisiejszy dzień miał się składać z licznych sprintów, ćwiczeń wytrzymałościowych na górne części ciała w formie planków i niekończących się piekielnych przysiadów, wraz z innymi rodzajami tortur, które przyszły ostatnio do głowy starej, jędzowatej instruktorce. Niektóre osoby naprawdę się tego obawiały, ale ja nie do końca się temu sprzeciwiałam. Nie było to fajne, ale dużo i ciężko pracowałam przez te wszystkie lata, by nie być tą sapiącą oraz dyszącą osobą podczas pierwszej połowy gry, a jeśli dobrze pójdzie, będę najszybsza. I co mi zrobicie?\nNie bez powodu ćwiczyłam ciężej niż niemal wszyscy. Byłam szybka, ale nie robiłam się młodsza, a kontuzjowana kostka z czasem coraz bardziej dawała się we znaki. Było też kolano, które dokuczało mi przez ostatnią dekadę. By to wszystko nadrobić, nie można było nigdy sobie odpuszczać, należało myśleć najpierw o sobie i nie brać niczego za pewnik.\nSkończyłam właśnie wypakowywać swoje rzeczy za linią boczną boiska, gdy w końcu do tego doszło.\nTo „O. Mój. Booooże”, które wyrwało się jednej z dziewcząt, a do którego nie byłam przyzwyczajona, nagle sprawiło, że się skupiłam.\nZauważyłam go. Stał tam. Tam.\nO cholera. Przepadłam.\nMierzący swoje metr osiemdziesiąt osiem, brązowowłosy, pięciokrotny Piłkarz Roku FIFA, stał tam, rozmawiając z instruktorką fitness, starą bezlitosną kobietą.\nO kurde. Uniosłam dłoń, by sprawdzić, czy fryzura mi się nie rozwaliła w czasie tych pięciu minut, odkąd wysiadłam z samochodu, ale w porę się opamiętałam. Co ja do diabła wyprawiałam? Natychmiast opuściłam rękę. Nigdy nie obchodziło mnie, jak wyglądam podczas gry. No dobrze, może czasem. Jak tylko włosy nie wchodziły mi w twarz, a pachy i nogi były ogolone, było dobrze. Od czasu do czasu regulowałam brwi i robiłam domowe maseczki, ale zwykle to było tyle, jeśli chodzi o wysiłek, jaki podejmowałam, by zadbać o urodę. Kiedy zakładałam dżinsy, ludzie pytali mnie, dlaczego się wystroiłam – było tak źle.\nNa ostatnią randkę posmarowałam usta balsamem i nałożyłam opaskę na włosy, a teraz siedzę tu i poprawiam fryzurę. A niech to.\nAle żeby uczynić zadość mojej dumie, muszę nadmienić, że nigdy otwarcie nie zachowywałam się jak nawiedzona fanka. Było kilku graczy, przy których lekko się zaczerwieniłam, a raz, kiedy miałam czternaście lat i poszłam na koncert Justina Timberlake’a, być może trochę omdlałam, gdy dotknął mojej dłoni… ale to wszystko. Jednak patrzenie na mistrza piłki stojącego po drugiej stronie boiska w biało-niebieskiej koszulce i spodenkach, to było… za dużo.\nO. Wiele. Za. Dużo.\nReiner Kulti skinął głową na coś, co powiedziała mu stara jędza, a ja poczułam się… dziwnie.\nZ przerażeniem zorientowałam się, że moja wewnętrzna trzynastolatka, ta, która planowała za niego wyjść i spłodzić razem z nim małych superpiłkarzyków, wcale nie zniknęła. Przysięgam, że w tym samym czasie ścisnęło mi się serce, a dłonie zaczęły się pocić. Byłam nim zafascynowana. Totalnie zafascynowana.\nNo bo… Reiner Kulti.\nNajlepszy gracz w Europie w…\nNo dobrze. To mi nie pomoże, ani trochę. Wiedziałam, że rozpływanie się na myśl o nim to głupota. Byłam za stara na takie rzeczy i wyleczyłam się ze swojego zauroczeniu ponad dekadę temu, kiedy ożenił się z inną, a potem niemal zakończył karierę mojego brata tuż po tym, jak się zaczęła. Kulti był zwyczajnym człowiekiem. Zamknęłam oczy i pomyślałam o pierwszej rzeczy, która powinna pomóc mi poradzić sobie z całym tym ocholeraKultitamstoi.\nOn też robi kupę.\nWłaśnie. Tylko tyle potrzebowałam, żeby się otrząsnąć. Wyobraziłam sobie, jak siedzi na porcelanowym tronie, by przypomnieć sobie, że też był normalnym człowiekiem, z takimi samymi potrzebami jak każdy. Wiedziałam o tym – wiedziałam o tym od dawna. Jak wszyscy miał rodziców, robił kupę, sikał i spał. Kupa, kupa, kupa, kupa, kupa.\nOd razu lepiej. W sumie czułam się całkiem nieźle.\nDopóki Jenny niespodziewanie nie dźgnęła mnie w żebra łokciem i wlepiła we mnie wielkie oczy, lekko przechylając głowę w kierunku Kultiego, co było uniwersalnym znakiem, który mówił: hej, tam stoi ten facet, który ci się podoba. Widzisz go?\nCo za małpa. Sama też rozszerzyłam oczy i przekazałam jej komunikat pod tytułem: zamknij się, do cholery, niemal nie poruszając ustami.\nJak na dobrą przyjaciółkę przystało, nie zastosowała się do mej prośby. Ciągle mnie szturchała, robiła tę głupią minę i wyciągała szyję, starając się wyglądać neutralnie, ale w końcu poległam. Nie patrzyłam w jego kierunku bardzo długo, spojrzałam tylko ten pierwszy raz, z odległości ponad piętnastu metrów, a potem zerknęłam szybko jeszcze raz.\nKupa. Pamiętaj: kupa. Właśnie.\nCisza na boisku podpowiadała, co myślał każdy z nas, choć nie mógł powiedzieć tego na głos.\nAle głupia Jenny kopnęła mnie w nogę, gdy smarowałyśmy się kremem z filtrem, i uśmiechnęła się szeroko, kiedy pochwyciła mój wzrok, czego celowo starałam się uniknąć, bo przez nią chciało mi się śmiać. W głębi duszy wiedziałam, że nic z tego nie będzie. Nigdy. Przeszło mi to zauroczenie, Kulti nie miał już na mnie wpływu. Mając siedemnaście lat w końcu zaakceptowałam fakt, że nie mam żadnych szans, żeby kiedykolwiek zagrać przeciwko niemu, poza tym… za diabła nigdy by się mną nie zainteresował, mną, Argentynko-Meksykanko-Amerykanką, chłopczycą młodszą od niego o trzynaście lat. Nie będzie żadnego małżeństwa ani małych superpiłkarzyków.\nTo było najgorsze nie-zerwanie w historii wymyślonych związków, z mężczyzną, który nawet nie wiedział, że istnieję.\nBiedne, niewinne serce nie było w stanie znieść tego, że moja jedyna miłość ożeniła się z kimś innym – Reiner Kulti nie miał pojęcia, że pewnego dnia powinien bez pamięci zakochać się we mnie.\nAle jak to bywa z każdą nieodwzajemnioną miłością, przeszło mi. Życie toczy się dalej. A potem zdarzyła się ta gówniana sytuacja z Erikiem i plakaty na ścianie byłyby jeszcze większą zdradą wobec brata, który zawsze zabierał mnie na mecze.\n– Rób tak dalej, a zobaczysz – wyszeptałam do Jenny, gdy smarowała mi części pleców, do których nie mogłam dosięgnąć.\nPrychnęła i walnęła mnie z biodra, gdy szłyśmy w miejsce, gdzie miałyśmy się rozciągać. Stała tam już mała grupka, rozmawiająca ciszej niż normalnie. Oczywiście Kulti stał niedaleko z trenerem Gardnerem oraz Grace, kapitanem naszej drużyny i weteranką na pozycji obrońcy, na której grała profesjonalnie jeszcze kiedy ja byłam w liceum. To będzie jej czwarty sezon z Dudziarkami, mój również.\n– Jest wyższy niż się spodziewałam – wymamrotała Jenny na tyle głośno, żebym ją usłyszała.\nKątem oka zerknęłam w miejsce, gdzie stali trenerzy i Grace, starając się zrobić to dyskretnie. Dzieliło nas już tylko sześć metrów, byłyśmy bliżej, niż kiedykolwiek się spodziewałam. Skinęłam głową, bo miała rację. W porównaniu do innych piłkarzy był niewiarygodnie wysoki, również wśród napastników. Najlepsi napastnicy są z reguły o wiele niżsi, mają mniej niż metr osiemdziesiąt, metr dziewięćdziesiąt – w zależności od tego, którego specjalistę się zapyta. Biorąc pod uwagę to, jak bezprecedensowa była praca jego nóg…\nStop. Przestań, Sal.\nStać mnie na więcej, mogłam być bezstronna. Starałam się więc z całych siły, by tak było. Wyglądał na bardziej masywnego niż kilka lat temu, gdy zszedł ze sceny. Jak większość graczy był umięśniony, ale przy tym niezwykle smukły od bezustannego biegania. Teraz wyglądał na odrobinę cięższego, twarz miał pełniejszą, szyja wyglądała na grubszą, a ramiona…\nKupa. Pierd. Sikanie do pisuaru. Właśnie.\nGość był bardziej umięśniony. Spod rękawa wystawał koniec tatuażu i ciągle miał nieskazitelną skórę w odcieniu plasującym się gdzieś pomiędzy kremowobiałym a jasnobeżowym.\nNadal miał idealnie brązowe włosy i gdyby nie pasma siwizny na skroniach, ten znajomy wygląd pozostałby niezmienny. Było dość oczywiste, że się postarzał i nie miał już takiej kondycji jak przez większość życia. Wyglądał teraz bardziej na pakera niż pływaka i nie było w tym absolutnie nic złego.\nAle gdy zerknęłam na jego twarz, wydało mi się, że jest… dziwna. Zawsze był przystojny, naprawdę przystojny na swój niekonwencjonalny sposób. Kulti nie miał symetrycznej twarzy z wydatnymi kośćmi policzkowymi, za którymi rozglądają się zwykle organizacje lansujące sportowców. Jego twarz była bardziej surowa, a pełne usta i jasne oczy znamionowały błyskotliwość. Był tak świetnym graczem, że podczas całej jego kariery nikt nie przejmował się, że nie ma szlachetnych rysów twarzy. Oszałamiał pewnością siebie. Gdy się ogolił, mocno zarysowana szczęka i policzki sprawiały, że jego profil był niewiarygodnie męski. W kącikach piwnych oczu dostrzegłam zmarszczki, których nie widziałam wcześniej.\nZapomniałam, że w tym roku skończy czterdzieści lat.\nWszystkie części układanki były na miejscu, ale wyglądały, jakby ktoś ułożył je nie tak, jak trzeba. Wiedziałam, że w jego wyglądzie nic się nie zmieniło. Nie mogłam dojść, o co chodziło i martwiło mnie to. Intuicja podpowiadała mi, że był inny, ale oczy tego nie potwierdzały. O co chodziło?\n– Poda mi ktoś opaskę? – zapytała stojąca niedaleko dziewczyna, wyrywając mnie z rozmyślań o Kultim.\nZdałam sobie sprawę, że znajdowałam się najbliżej opasek, z których korzystałyśmy podczas rozciągania, więc złapałam jedną i podałam koleżance.\n– Ustawcie się wszystkie w kole. – Gardner zawołał nas jak pasterz owce.\nCzego żadna z nas raczej nie doceniła, ale niech będzie. Powlekłyśmy się w jego kierunku całą grupą niczym zombie, w ciszy i z wahaniem. Byłyśmy owadami wabionymi do błyszczącej pułapki, która mogła nas zabić.\nGardner i Kulti stali razem z instruktorką fitness oraz kilkoma innymi członkami ekipy, ściskającymi sobie dłonie na powitanie.\nZwalczyłam chęć przełknięcia śliny, bo wiedziałam, że ktoś może to zobaczyć i nie mogłam pozwolić, by Jenny miała więcej powodów, żeby nabijać się z mojej byłej obsesji na punkcie Kultiego.\n– Drogie panie, z przyjemnością przedstawiam wam nowego trenera pomocniczego w tym sezonie, Reinera Kultiego. Zanim zaczniemy, przełamiemy szybko lody. Proszę, abyście przedstawiły się i powiedziały, na jakiej pozycji gracie… – Gardner urwał i uniósł wyzywająco brew, jakby czekał, aż któraś z nas powie mu, co myśli o tym pomyśle rodem ze szkoły podstawowej. Nienawidziłam tego już wcześniej i nic się nie zmieniło.\nNie tracąc czasu, jedna z dziewczyn stojących najbliżej Gardnera zaczęła.\nObserwowałam Kultiego, jego twarz i reakcje. Mrugał i kiwał głową za każdym razem, gdy zawodniczka kończyła mówić. Przedstawiały się jedna po drugiej, aż zrobiła to już połowa grupy. Kiedy odezwała się Jenny, zdałam sobie sprawę, że zaraz nadejdzie moja kolej.\n– Nazywam się Jenny Milton – uśmiechnęła się. Robiła to zawsze, niezależnie od tego, w jakim była humorze. – Bramkarz. Miło cię poznać.\nNie uszło mojej uwadze, że jego policzki uniosły się odrobinę bardziej w reakcji na jej powitanie. Chyba tylko cholerny Grinch nie uległby urokowi Jenny. Była jedną z tych osób, które budziły się w świetnym humorze i chodziły spać z uśmiechem na twarzy. Ale gdy się wściekała, nie ręczyłabym za nią.\nPotem nadeszła moja kolej i gdy zielono-brązowe oczy spojrzały na mnie z wyczekiwaniem, pomyślałam kupa. Dużo kupy. Tyle kupy, że zapcha się cała toaleta.\nZdumiałam samą siebie, że nie piszczałam ani nie jąkałam się. Byłam profesjonalistką. Te oczy, o których mówi się, że są zwierciadłem duszy, ciągle spoczywały na mojej twarzy.\n– Cześć, jestem Sal Casillas. Gram na pozycji napastnika. – W sumie bardziej skrzydłowego, ale nie było sensu wdawać się w szczegóły.\n– Sal poprowadziła twoją konferencję prasową – skomentowała Sheena z działu PR.\nWzdrygnęłam się w głębi duszy i nie umknęło mi ciche prychnięcie, które wyrwało się Jenny. Zignorowałam ją. Małpa.\nKiedy znów na niego spojrzałam, skupiał już uwagę na dziewczynie stojącej obok, jakby nie miał chwili do stracenia.\nNo cóż. Niech będzie.\nChyba dobrze się stało, że wiele lat temu odwołałam przygotowania do naszego ślubu.\nSpojrzałam na Jenny kątem oka.\nPoczekała, aż kolejna zawodniczka skończy się przedstawiać, po czym odpowiedziała:\n– Przecież nic nie mówiłam.\n– Ale myślałaś.\n– Nie przestałam o tym myśleć nawet na chwilę – przyznała szeptem, który był zbyt zbliżony do śmiechu.\nPowieki mi zadrgały. Ja też nie.\nGdy zadzwonił telefon, byłam już po kolacji i leżałam na łóżku. Nogi bolały mnie po porannym biegu, naszym teście i pracach ogrodniczych, w których pomagałam Marcowi przez większość popołudnia. Biorąc pod uwagę, że była dwudziesta, a ledwie garstka przyjaciół czasem do mnie dzwoniła, zgadywałam, kto to. Miałam rację, bo na ekranie zobaczyłam numer z obcym kierunkowym.\n– Cześć, tato – przywitałam się, umieszczając telefon między szyją a uchem.\nNie próbował owijać w bawełnę. Od razu przeszedł do rzeczy.\nJak mogłam powiedzieć tacie, oddanemu fanowi Kultiego, mimo że nie miał już żadnego powodu, by być jego fanem, że ten dzień był jednym wielkim rozczarowaniem?\nRozczarowanie. Mogłam winić tylko siebie. Nikt nigdy nie powiedział, że Reiner Kulti zaskoczy nas świetnymi sztuczkami i poradami, których się nie spodziewałyśmy – tym bardziej nie podczas testu – znanego też jako ćwicz-dopóki-nie-znajdziesz-się-na-krawędzi-wymiotów. A może zakładałam, że ten niesławny temperament, przez który dostawał czerwone kartki i wypadał z gry więcej razy, niż było to konieczne, da o sobie znać? Nie bez powodu nazywali go Führerem, kiedy jeszcze grał, i właśnie dlatego ludzie zarówno go lubili, jak i nie znosili.\nDziś jednak nie był ani nieprzyjemny, ani specjalnie wymagający, ani protekcjonalny. Nie ujawniła się żadna z cech, o których słyszałam od osób, które z nim grały. To był ten sam człowiek, którego zawieszono na dziesięć spotkań za walnięcie z byka innego zawodnika podczas towarzyskiego meczu – meczu, który nawet się do niczego nie liczył. Kiedyś wdał się też w sprzeczkę z zawodnikiem, który jawnie chciał kopnąć go w tył kolana. Był niszczycielem, którego miało się ochotę oglądać… przynajmniej kiedyś.\nDziś tylko stał na boisku, podczas gdy my się przedstawiałyśmy, a potem obserwował nas, jeśli akurat nie rozmawiał z trenerem Gardnerem. Chyba nawet nie tknął piłki. Nie żebym aż tak uważnie go obserwowała.\nJedynym, co z całą pewnością usłyszała od niego każda z nas, było: „Dzień dobry”. Dzień dobry. To proste powitanie wyszło z ust tego samego mężczyzny, który miał kłopoty, bo podczas Altus Cup ryknął: „Spierdalaj”, gdy był na wizji.\nCo było ze mną nie tak? Dlaczego narzekałam, że Kulti był taki zdystansowany? Taki miły?\nTak, zdecydowanie coś ze mną jest nie w porządku.\nZakasłałam do telefonu.\n– Było okej. Tak naprawdę wcale z nami nie rozmawiał ani nic takiego. – I kiedy mówiłam „wcale”, naprawdę miałam to na myśli. Nie miałam jednak zamiaru informować o tym taty.\n– Och. – Ostry sposób, w jaki wymówił samogłoskę, zdradzał wyraźnie jego rozczarowanie.\nCzułam się podle.\n– Pewnie stara się do nas przyzwyczaić. – Mogło tak być. Prawda?\n– Alomejor. – Może. Tata powiedział to tonem, którego używał, kiedy byłam mała i pytałam go o coś, a on dobrze wiedział, że za cholerę mi tego nie da. – Czyli nic się nie działo?\nNie musiałam nawet zamykać oczu i wracać myślami do tego, co się wydarzyło, bo nie wydarzyło się zupełnie nic. Kulti stał po prostu z boku i patrzył jak biegamy, wykonując różne ćwiczenia, by upewnić się, że wszystkie jesteśmy w formie. Nie przewracał nawet oczami, tym bardziej nie nazywał nas bandą jełopów – kolejna rzecz, z której słynął: wołał tak do swoich kolegów z drużyny, gdy nie grali na poziomie, którego oczekiwał.\n– Nic. – I taka była prawda. Może przez te wszystkie lata stał się nieśmiały?\nTaa, mało prawdopodobne, ale mogłam sobie to wmówić. Albo chociaż tacie, żeby nie brzmiał na tak zniechęconego. Był przecież taki zachwycony, gdy po raz pierwszy usłyszał, że Kulti będzie naszym trenerem.\n– Ale hej, miałam najlepszy czas podczas wszystkich biegów.\nZaśmiał się łagodnie i chyba z lekkim rozczarowaniem.\n– Moja dziewczynka. Biegasz każdego ranka?\n– Tak, zaczęłam też więcej pływać. – Urwałam, gdy usłyszałam hałasy w tle.\nDochodził do mnie tylko stłumiony głos taty.\n– To Sal… chcesz z nią porozmawiać? …Okej… Sal, mama cię pozdrawia.\n– Też ją pozdrów.\n– Moja córka przekazuje pozdrowienia… nie, jest moja. Ta druga jest twoja… Ha! Nie!… Sal, jesteś córeczką tatusia czy mamusi? – zapytał.\n– Wiedziałem! – Zaśmiał się wreszcie z głębokim westchnieniem zadowolenia.\nWyszczerzyłam zęby jak głupek.\n– Też cię kocham, staruszku.\n– Wiem, ale ja kocham cię bardziej – zachichotał.\n– Tak, tak. Zadzwonisz jutro? Jestem zmęczona, a chciałam jeszcze potrzymać nogi w lodzie.\nWestchnął, ale wiedziałam, że tego nie skomentuje. To westchnienie wyrażało wszystko, co mógłby powiedzieć. Było delikatnym, niewerbalnym przypomnieniem, że muszę o siebie dbać. Na żywo prowadziliśmy tę rozmowę z tysiąc razy. Na swój sposób rozumieliśmy się z tatą. Gdyby to mój brat wspomniał coś o tym, że potrzebuje lodu, pewnie spytałabym go, czy przeżyje, a tata zapewne kazałby mu wziąć się w garść. Taki urok naszej relacji. Cóż, to był urok bycia mną, a nie moją młodszą siostrą, z którą tata ciągle się kłócił.\n– Okej, do jutra. Śpij dobrze, mija.\n– Ty też, tato. Dobranoc.\nRzucił jeszcze jedno pożegnanie, po czym się rozłączyliśmy. Siedząc w łóżku w swoim mieszkaniu nad garażem, które wynajmowałam od dwóch lat, pozwoliłam sobie na rozmyślania o tym, jak Kutli stał podczas treningu niczym złoty gargulec i bez przerwy nas obserwował.\nWtedy po raz kolejny przypomniałam sobie, że on też robi kupę.


W sali reprezentacyjnej sądeckiego Ratusza odbyła się zapowiedź konferencji, poświęconej rozwojowi uzdolnień technicznych dzieci. Szczegóły wydarzenia przybliżyła zastępca prezydenta miasta Magdalena Majka. Wiceprezydent zaprosiła na konferencję, w trakcie której wykład wygłosi dr Jan Amos Jelinek z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie.\n- Pomyśleliśmy o wychowaniu technicznym, ponieważ chcielibyśmy, żeby nauka techniki, już od przedszkoli odbywała się w sposób ciekawszy. Pozwoli to dzieciom lepiej przygotować się do życia w otaczającym świecie. Konferencja spotkała się z bardzo dużym zainteresowaniem. Jest to projekt dla ludzi z pasją. – powiedziała zastępca prezydenta Magdalena Majka.\nZałożenia programu przedstawił dr Jan Amos Jelinek z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie. - Jest to cud edukacyjny, który nie zdarza się w Polsce. Chodzi o objęcie najmłodszych dzieci edukacją techniczną. Powinna ona stanowić prym wychowania dziecka.\nDodano: 2020-01-27 12:48:32


Krótkie Włosy Modne Fryzury 2020 Damskie Krótkie\nFryzury damskie średnie włosy 2020. Krótkie włosy to również takie do linii żuchwy. Modne cięcia bob fryzury fryzura i krótkie fryzury modne krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020.\nOto największe hity na 2020 rok najmodniejsze fryzury damskie na krótkie włosy 2019 2020 zdjęcia.\nKrótkie włosy modne fryzury 2020 damskie krótkie. Krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego modne fryzury do włosów krótkich. Modne krótkie fryzury damskie 2020. Modne krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury.\nFryzury które będą modne w 2020 roku trendy gala pl fryzura bob z grzywką. Modne krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego najmodniejsze fryzury damskie na krótkie włosy 2019 2020 zdjęcia. Inspiracje z czerwonego dywanu i pokazów mody fryzura bob z grzywką.\nKrótkie fryzury damskie z tyłu krótkie fryzury fryzury fryzura bardzo krótkie fryzury damskie 2020 modne. Warto rozważyć fryzurę bob to bardzo twarzowe cięcie które dodatkowo jest łatwe w. Krótkie fryzury w stylu gwiazd modne.\nModne fryzury 2020 fryzury. 15 lutego 2018 o 17 36 mnie zdecydowanie ostatnio urzekły fale. Oto największe hity na 2020 rok.\nRok 2020 należy do krótkich fryzur z grzywką które w mgnieniu oka potrafią odmienić nie do poznania. Zapamiętaj że krótka fryzura nie oznacza strzyżenia na chłopczyce chociaż taka fryzura jest bardzo modna. Tym bardziej że dzięki pani ani z shake your head wiem jak je.\n1 myśl w temacie fryzury damskie 2020 mona pisze. Daje to możliwość że z kłakami możemy zacząć od tzw. Fryzury damskie średniej długości 2020 modne fryzury w modna farba do włosów 2019 2020 rok.\nIdealna propozycja dla. Blog estyl pl trendy wiosna 2020. Modne fryzury na 2020.\nFryzury krótkie i półdługie dla blondynek które będą modne fryzury na jesień i zimę 2019 2020 modne fryzury w 2019. Modne fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2019 dla każdego nowy modny kolor włosów. Fryzury krótkie i półdługie dla blondynek które będą modne w 2020 najmodniejsze fryzury damskie na krótkie włosy 2019 2020 zdjęcia.\nWariant z krótkimi włosami niestety nie. Krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego fryzury blond włosy 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego. Krótkie fryzury damskie 2020.\nModne półdługie fryzury damskie 2020. Bardzo krótkie fryzury damskie 2020. Modne krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego modne fryzury 2020 fryzury.\nJesień zima 2019 2020 elle pl trendy. Modne krótkie fryzury na wiosnę w 2020. Modne krótkie fryzury na wiosnę w 2020.\nModne fryzury do włosów krótkich. Krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego. Krótkie fryzury na lato 2019 propozycje z pokazów mody.\nKrótkie fryzury na 2020 rok. Najmodniejsze krótkie cięcie włosów świetnie wkomponowuje się w okres kiedy chcemy zregenerować swoje włosy. Modne fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2019 dla każdego modne fryzury.\nKlasyczne fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego. Zobacz z nami modne fryzury 2020 roku. Gdy pasma są zniszczone częstym farbowaniem i innymi agresywnymi zabiegami najlepszym wyjściem z tej sytuacji będą krótkie włoski.\nModne cięcia dla włosów krótkich krótkie fryzury fryzury blond włosy 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego.\nGallery photos of the "Krótkie Włosy Modne Fryzury 2020 Damskie Krótkie"\nTags: fryzury z półdługich włosów na wesele, fryzury z grzywką do góry, fryzury z warkoczem dla dziewczynki, fryzury z warkoczem holenderskim, fryzury z grzywka wlosy do ramion, fryzury z krótkich włosów dla pań po 50, fryzury z grzywka poldlugie, fryzury z grzywką na bok cieniowane,\nRelated Posts of "Krótkie Włosy Modne Fryzury 2020 Damskie Krótkie"\nIdealna propozycja dla. Krótkie fryzury w stylu gwiazd modne. Modne krótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego modne fryzury 2020 fryzury.\nKrótkie fryzury na lato 2019 propozycje z pokazów mody. Fryzury krótkie i półdługie dla blondynek które będą modne w 2020 najmodniejsze fryzury damskie na krótkie włosy 2019 2020 zdjęcia. Gdy pasma są zniszczone częstym farbowaniem i innymi agresywnymi zabiegami najlepszym wyjściem z tej sytuacji będą krótkie włoski.\nKrótkie fryzury damskie z tyłu krótkie fryzury fryzury fryzura bardzo krótkie fryzury damskie 2020 modne. Inspiracje z czerwonego dywanu i pokazów mody fryzura bob z grzywką. Fryzury damskie średniej długości 2020 modne fryzury w modna farba do włosów 2019 2020 rok.\nKlasyczne fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego. Modne fryzury do włosów krótkich. Zapamiętaj że krótka fryzura nie oznacza strzyżenia na chłopczyce chociaż taka fryzura jest bardzo modna.\nModne półdługie fryzury damskie 2020. Rok 2020 należy do krótkich fryzur z grzywką które w mgnieniu oka potrafią odmienić nie do poznania. Tym bardziej że dzięki pani ani z shake your head wiem jak je.\nKrótkie fryzury damskie 2020 modne fryzury w 2020 dla każdego. Daje to możliwość że z kłakami możemy zacząć od tzw. 1 myśl w temacie fryzury damskie 2020 mona pisze.\n1dwa kolory na paznokciach\n5małe kolorowe tatuaże\n6na boba z grzywką\n7fryzura krótki bob blond\n9fryzura irokez damski\n10modne fryzury i koloryzacje 2020


... , corolla, yaris, rav4), ale złodzieje łypią też na mazdy (3, 6, cx-5) i hondy (cr-v, civic). Z uwagi na coraz większą popularność oraz dostępność, zainteresowaniem cieszą się także samochody luksusowe ... na gorącym uczynku trzech mężczyzn, ...\n... Wśród osób szukających auta kompaktowego z poprzedniej dekady największe rzesze zwolenników mają takie modele jak VW Golf i oczywiście Honda Civic. Tym razem spróbujemy zrozumieć dlaczego ... tak wielu kierowców zaufało japońskiej marce. Czy ...\n... Na początku roku na salonie samochodowym w Detroit Honda zaprezentowała koncepcyjne modele nowej generacji Civica. Zaznaczono wtedy także, że wersje produkcyjne będą bardzo zbliżone do samochodów zaprezentowanych podczas NAIAS 2011. Ostatnie ...\n... Nadworny tuner Hondy przedstawił kolejną generację wzmocnionego Civica. Type R po kuracji u Mugena nie tylko nabrał brutalnego wyglądu, leczy zyskał również w kwestii osiągów. Jest tylko jedno pytanie – czy ktoś go kupi? Wbrew pozorom odpowiedź ...


Apel w sprawie polskich obozów koncentracyjnych | Doxa\n21 Comments on Apel w sprawie polskich obozów koncentracyjnych\nHans Klos prosił mnie o rozpowszechnienie jego apelu:\nOstatnimi czasy w wielu obcojęzycznych mediach zamiast określenia niemieckie obozy zagłady na terenie obecnej Polsce, stosowany jest zwrot polskie obozy koncentracyjne. W związku z tym publikuje swój apel do wszystkich, którym droga jest prawda – niech zbrodnie tych Niemców, którzy ich dokonali nie zostaną zapomniane i niech ta hańba uderza po wsze czasy w zbrodniarzy i ich potomków.\nApeluję, aby dla przywrócenia prawdy, tłumaczyć z polskojęzycznej Wikipedii hasło “polskie obozy koncentracyjne” na inne języki i zamieszczać w obcojęzycznych wersjach tej internetowej encyklopedii. Jeśli ktoś dobrze zna jakiś język, albo ma znajomych, czy przyjaciół, którzy biegle posługują się obcym językiem, to proszę, abyście tłumaczyli i publikowali hasła odnoszące się do tzw. “polskich obozów koncentracyjnych”. W Wikipedii każdy może założyć sobie konto i tworzyć nowe hasła. Tłumaczcie ten zwrot na niemiecki, chiński, rosyjski, francuski, hiszpański i każdy inny język, tak, aby każdy człowiek mógł w swoim własnym języku dowiedzieć się czym naprawdę były “polskie obozy koncentracyjne” i jakich okropieństw i zbrodni dokonali w nich Niemcy.\nApeluję, gdy tylko pojawią się w Wikipedii tłumaczenia, kopiujcie z Wikipedii tekst i wklejajcie w komentarzach pod artykułami i wszędzie tam, gdzie tylko pojawi się zwrot “polskie obozy koncentracyjne”. Sprawmy swoim działaniem, aby niemieckie ludobójstwo dokonane w tzw. “polskich obozach koncentracyjnych” już na zawsze pozostało niemieckim i aby niemieckie starania aby zdjąć z siebie odpowiedzialność za te zbrodnie poszły w dym. Niech pamięć o tej zbrodni trawa, a kłamstwa tych, którzy próbują oczyścić zbrodniarzy z ich win obrócą się przeciw zbrodniarzom. Zmuśmy niemieckich zbrodniarzy i ich potomków, aby musiało przeminąć tysiąc lat, zanim zatarta zostanie wina Niemiec za te zbrodnie.\nKopiujcie, powielajcie i rozpowszechniajcie ten apel na swoich blogach, na forach i na portalach! Nie pozwólmy, aby niemieccy zbrodniarze i ich potomkowie pluli w twarz ofiarom swych zbrodni – Polakom, Żydom, Cyganom, Rosjanom, Ukraińcom, Francuzom i wszystkim innym nacjom, których przedstawicieli zamordowano w tzw “polskich obozach koncentracyjnych” Apel przekazujcie również do uczciwych Niemców i potomków tych Niemców, którzy zostali zamordowani przez swoich rodaków – Niemców, których w zbrodniarzy przekształciła zbrodnicza ideologia narodowego socjalizmu finansowana przez wielki niemiecki i amerykański kapitał.\nOdrobina fałszu w historii po latach może łatwo przyczynić się do wybielenia historycznej odpowiedzialności Niemiec za Zagładę” – przekonywał Alfred „Grubas” Benzinger. Koncepcja Agencji 114 uzyskała akceptację szefa Gehlen Organisation, bowiem w latach 50. Niemcy, które chciały odbudować swoją pozycję w Europie, musiały postawić na gospodarkę, i to potęga gospodarcza była dalekosiężnym celem rządzących Niemcami. To właśnie budowie silnej gospodarki podporządkowano wszystkie priorytety państwa i jego instytucji, w tym służb specjalnych. Pod koniec lat 50. Niemcy stanęły przed bardzo trudnym zadaniem poprawy wizerunku na arenie międzynarodowej. Stawką było nie tylko dobre imię nowego państwa, ale przede wszystkim rozwój gospodarczy, bo przez pewien czas po zakończeniu II wojny światowej w krajach dotkniętych wojną nikt nie chciał kupować niemieckich towarów. W łonie zachodnioniemieckich specsłużb powstała koncepcja szeregu działań propagandowych, aby temu zaradzić. Jednym z nich była próba zrzucenia chociaż części odpowiedzialności niemieckiej za ludobójstwo. Opracowanie planu i strategii działania Gehlen polecił swoim najbardziej zaufanym ludziom, pracownikom Agencji 114. To oni pod kierownictwem Benzingera opracowali koncepcję, aby posłużyć się semantyczną manipulacją i wprowadzić do obiegu medialnego termin „polskie obozy zagłady”. Zarzuty o manipulację odpierano tłumaczeniem, że taki właśnie termin jest skrótem odnoszącym się do hitlerowskich obozów zagłady w Polsce. W rzeczywistości jednak termin „polski obóz koncentracyjny” w świadomości odbiorców mediów masowych subtelnie, wręcz w niedostrzegalny sposób zmieniał ofiary – w tym wypadku Polaków – w sprawców. Terminem „polskie obozy koncentracyjne” zaczęły posługiwać się opiniotwórcze zachodnioniemieckie media: głównie gazety i stacje telewizyjne. W bardzo sprawny sposób ten termin został przeniesiony do przestrzeni informacyjnej w USA i Europie Zachodniej.\n← Filmik na weekend → Euro\n21 replies on “Apel w sprawie polskich obozów koncentracyjnych”\nKto mieczem wojuje (propaganda) ten od miecza ginie. Dobrze by było by i u nas znalazła się taka agencja 114 i to nie tylko po to by odkręcić problem “polskich obozów zagłady”\n06/02/2012 at 12:44\nAle jakie niemieckie obozy zagłady? Zgoda, udział przedstawicieli narodu niemieckiego w ich powstaniu był kluczowy (wola polityczna, pracownicy), ale Auschwitz powstawało za amerykańskie pieniądze, przy użyciu amerykańskich technologii a także z czynnym udziałem “kapitalistów” będących obywatelami USA (bez ich pomocy być może Hitler w ogóle nie byłby w stanie rozpętać wojny). W gruncie rzeczy był to obóz amerykańsko-niemiecko-żydowski, i taka nazwa powinna pojawiać się w każdym opracowaniu na temat holocaustu.\nJeżeli artykuł zniknął z sieci to no problem, mogę udostępnić.\nKomuś ewidentnie zależy na propagowaniu tego wyrażenia “polskie obozy koncentracyjne”. No komu może na tym najbardziej zależeć? Zostało to wyłożone jak byk we wpisie. Gdy weźmiemy pod uwagę dominację etnicznej grupy w Stanach, wystarczy poszperać w sieci i jest na to sporo materiału. Dominująca grupą etniczną w Stanach są amerykanie pochodzenia niemieckiego. To oni pokręcają tymi kołami zamachowymi. Potrafią zmanipulować występy niedouczonego amerykańskiego prezydenta. I musi ich tam, w otoczeniu prezydenta, być na tyle, że nikt nie wyłapał lub nie śmiał skorygować fałszującego fakt historyczny wyrażenia. Abstrahuję od rozgarnięcia pod tym względem głowy mocarstwa za jakie uważa się Stany. Obama się zbłaźnił. Obama nie ma pojęcia o dramatycznej historii narodu niemieckiego, co się wydało i po drugie nie panuje nad tym co za robactwo go obsiadło i że zrobi za marionetkę. Daje przedstawienia tak jak mu przewodnia siła pośród narodów amerykańskich napisze.\nFundacja Kosciuszkowska wojuje z tematem ”polskich obozow koncentracyjnych”juz od dawna.Jakies piec lat temu dolaczylem do protestujacych przeciwko temu okreleniu. http://www.thekf.org/events/news/petition/\nAle jak widac po ostatnim przemowieniu P Obamy ,panowie z ADL maja tam wieksze wplywy niz Polonia.\nTobie Doxa mam cos do przemyslen na weekend-15Trylion$. http://wideshut.co.uk/lord-blackheath-exposes-possible-monumental-financial-fraud/\nPs.Czy Hans Kloss to Stanczyk?\n06/02/2012 at 18:12\nWarto pamietac, ze cale Niemcy, a nie tylko terytoria okupowane, w okresie III Rzeszy gbyly pokryte gesta siecia “niemieckich gulagow” czyli obozow koncentracyjnych. Jest najwyrazniej cecha ateistycznego socjalizmu to, ze przeksztalcaja one teren zarzadzany przez siebie w “Archipelag Gulag”.\n06/02/2012 at 23:29\nCiekawe, że baza w Guantanamo określana jest jako amerykańska a nie kubańska.\n06/03/2012 at 00:31\nLecz się z nienawiści autorze.\n@bobola – naginanie faktów do wiary jest chyba domeną katolików.\n-Żadna wojna nie wybuchła w imię ateizmu, a w imię wiary było ich bez liku.\n-Obozy koncentracyjne wymyślili Anglicy podczas tzw Wojny Burskiej, na południu Afryki w końcu XiX w http://pl.wikipedia.org/wiki/Wojny_burskie\nI proszę nie mylić obozów koncentracyjnych z obozami zagłady – dla chcących też do sprawdzenia na wiki http://pl.wikipedia.org/wiki/Ob%C3%B3z_zag%C5%82ady\nBez wątpienia Polska też miała swoje obozy koncentracyjne (niez zagłady, choć śmierć zbierała tam obfite żniwo). Przykłd? Przedwojenna Bereza Kartuska, głównie dla buntujących się Ukrainców i Białorusinów, oraz powojenny obóz w Łambinowicach, dla ludności cywilnej z terenu Śląska (głównie pochodzenia nimieckiego).\nDziś też jest wielu takich, co aż przebierają nogami, by zrobić dorze zamknięty obóz dla mniej dobrych Polaków – np gejów. Wystarczy poszperać trochę na You Tubie i posłuchać “żydzi do gazu” czy “pedały do gazu”. Dla narodu tak doświadczonego podczas okupacji, jest to hanibne, że toleruje się takie wyskoki; łącznie z malowaniem swastyk i szubienic na murach\nWojny nie wybuchaja z ateizmu,czy tez z wiary,glownie zcheci dominacji jednych ludzi nad innymi .W Sredniowieczu owszem, byly wojny religijne,ale nigdy w Polsce.Wojny obecnie wybuchaja z przyczyn ekonomicznych.To przywodcy silniejszych ekonomicznie, grup, spoleczenstw,wysylaja zolnierzy do innych krajow aby tam panowac.Aby do tego doszlo dorabiana jest ideologia ,tzw szukanie wroga.Obecnie to sa Talibowie i Al Kaida-ktora jest wymyslem propagandy.\nTo nie Polacy finansowali Hitlera tylko Rockefeller ,Standart Oil of NJ ,Union Banking Corporation i bankierzy angielscy.Dlatego nikt nie chcial umierac za Gdansk.Bez patentu od Standart Oil na syntetyczne paliwo,nie byloby mozliwe pozniejsze bombardowanie Londynu.\nW wiezieniu Bereza Kartuzka zmarlo z roznych przyczyn 14 osob .Pominoles fakt ze przyczyna utworzenia obozu Bereza Kartuska było zabojstwo Bronisława Pierackiego, owczesnego ministra spraw wewnętrznych.To nacjonalisci z UPA mordowali pozniej Polakow i Zydow na Wolyniu.\nPrzed II Wojna Swiatowa w Polsce Zydzi stanowili ok 10% populacji.Sprawdz jaki procent populacji stanowili Zydzi w innch krajach Europy przed WWII http://www.jewishgen.org/databases/givennames/dbdespop.htm\nJesli Polacy byliby antysemitami czy faszystami,lub inna cholera jak probujesz to mi wciskac,robiliby pogromy innych nacji,jak mialo miejsce w krajach Sredniowiecznej Europy.A transporty Zydow z Holandii czy Francji do obozow poczas WWII to tez robota Polakow?\nPolska zostala sprzedana w Jalcie Stalinowi ,zaden parlament tego nie ratyfikowal.To nie Polacy wymyslili przesowanie granic,na Zachod. Zgadza sie,po 1945 istnialo ok 1220 obozow jenieckich w,, wyzwolone Polsce” http://muchanadziko.salon24.pl/73231,polskie-komunistyczne-obozy-koncentracyjne-istnialy-naprawde.\nTo wg Ciebie ma swiadczyc o wrodzonych ,morderczych instynktach Polakow? Na terenach Niemiec wyzwolonych przez Aliantow rowniez byly podobne obozy- http://elliotlakenews.wordpress.com/2007/01/04/eisenhowers-death-camps-after-wwii/\nA co powiesz o Guantanamo? A co powiesz o getcie ktore stwozyl Izrael Palestynczykom?Ty chcesz uczyc Polakow tolerancji? Gen. Wesley Clark – Exposes US Foreign Policy Coup\nAle przecież to niemożliwe żeby w Polsce obozy koncentracyjne działały jeszcze przez 5 lat po wojnie, prawda? Przecież władze komunistyczne nigdy by do czegoś takiego się nie posunęły…\nWydawać by się mogło, że co zrobili Niemcy w czasie II w. św. to wszyscy wiedzą. Jakieś akcje przez wikipedię itp. niewiele dadzą, bo łatwo zorganizować kontrakcje. Natomiast dziwi mnie, że po prostu nauka historii w różnych krajach w dostateczny sposób tego nie wyjaśnia, bo takie informacje przede wszystkim powinny trafiać do młodzieży. Chociaż na to mam pewne wytłumaczenie. Otóż historia nie jest przedmiotem (i to w żadnym kraju na świecie), który ma uczyć prawdy obiektywnej, lecz przedmiotem służącym doraźnej propagandzie na potrzeby parti rządzących w danym kraju. Nie wiem, co jest napisane na temat holokaustu w podręcznikach arabskich, ale przypuszczam, że niewiele. Pewnie też na próżno szukać w podręcznikach rosyjskich głębszych rozważań na temat Katynia. Kto ma władzę ten decyduje jaka wiedza będzie powszechnie przekazywana.\nPolska też nie jest tu wyjątkiem. Wystarczy przeczytać co oficjalna propaganda pisze na temat tzw. Powstań Śląskich, które raczej należałoby nazwać wojną domową na Śląsku wywołaną przez stronę polską do spółki z Francuzami. W szczególności nie respektowanie wyników plebiscytu w 1922 r. było oczywistą próbą sił pomiędzy Francją i Wielką Brytanią w wyniku czego odebrano Niemcom tereny zamieszkałe przez większość niemiecką. W polskich podręcznikach piszą o zrywie ludności polskiej przeciw niemieckiemu jarzmu. Bzdura.\n06/04/2012 at 13:55\nproponuje podpisac rowniez petycje, szkoda tylko odzew wsrod rodakow cienutki puki co http://bit.ly/JQqbQu\n06/04/2012 at 15:56\nniemieckie – bo były pod “zarządem” niemieckim, polskie, bo na naszych terenach.\nBezwzględnie powinny być nazywane niemieckimi.\n06/04/2012 at 19:01\ncałego świata nie opiszę, Guantanamo, Izrael pominąłem, bo pisałem tylko o faktach z polskiej historii. Polskie obozy koncentracyjne (nie mylić z obozami zagłady czy obozami jenieckimi) działały i przed wojną, i po wojnie. Przed woją trzymano w nich przeciwników politycznych – od komunistów po ONR falangę, oraz Białorusinów, Ukrainców itd. Po wojnie trzymano w nich byłych żołnierzy AK, Armii Andersa, Niemców, Slązaków itd.\nTo są niezaprzeczalne fakty. Można się spierać o ilośc ofiar, ale obozy były.\nPolacy są głęboko zakompleksionym, sfrustrowanym narodem, stąd szukanie wrogów zewnętrznych, afirmujących się napisami “żydzi do gazu” czy “pedały do gazu”- zawsze jest łatwiej wierząc, że to “obcy/ oni” są winni i jeśli ich się usunie, nie będzie więcej problemów.\nWszystkie nacje europejskie, jakie znam, jeśli je bieda przyciśnie, stają się ksenofobiczne i sięgają po przemoc. Problem tylko w tym, że w Polsce toleruje się także dzisiaj takie wyskoki. Swatyki, szubienice z gwiazdą Dawida tkwią na musrach miesiącami, w ineternecie żaden problem jest znaleźć symbole neofaszystowskie, sfilmowane Sieg Heil dłumaczy się z przymrużeniem oka, ze to chodzi o pięc piw a wszyscy udają, że wierzą… Jeśli przyjdzie do zaostrzenia kryzysu, zaczną się zamieszki na dużą skalę, władze mogą sięgnąć znowu po wypróbowane “obozy reedukacyjne” czy jak tam to nazwą, a kadry na kapo i strażników na pewno nie zabraknie. Niektórzy z polityków są tak zapatrzeni w Pinocheta, że jak skopiowali jego rozwiązania emerytalne, tak i mogą skopiować jego pomysły na obozy dla rodaków.\nPróbny balon w postaci “obozów dla trudnej młodzieży” w wykonaniu Giertycha już był. Żydzi są za silni, więc socjotechnicznie zmieniono “wroga publicznego nr 1” -teraz w pierwszej kolejności zamknie się pedałów. Przy gromkich brawach radykałów i milczącym poparciu większości.\nWięc może obok prostowania historii także zwracać uwagę, by historia się nie powtórzyła?\n06/04/2012 at 19:04\nChcialbym jescze raz wyjasnic ze,Polacy nie rozpoczeli Drugiej Wojny Swiatowej,sa jedynie jej ofiarami.Ale panowie ADL ,musza przedstawiac ciagle w prasie Polakow jako antysemitow lub faszystow,ze w powojennej, Polsce byly obozy jenieckie .Podobne obozy byly tez w USA zgotowane Japonczykom. http://www.ushistory.org/us/51e.asp jak rowniez na terenach wyzwolonych Niemiec.Takie byly realia,nie tylko w Polsce.\nPowojenny Rzad Polski przybyl wraz z ,,wyzwolicielami ze Wschodu”. Churchill wraz z Rooseveltem dali temu przyzwolenie w Jalcie..Polskie formacje wojskowe nie braly udzialu w Londynskiej Paradzie Zwyciestwa,a Polski Rzad stal sie defacto persona non grata w UK. http://en.wikipedia.org/wiki/London_Victory_Celebrations_of_1946\nUczestniczylem w ok 20 przeprowadzkach ortodyksyjnych Zydow(kobiety golily glowy i nosily peruki) w Londynie na Stamford Hill.Dyskutowalismy tez czasami na temat wspolnej historii.Nigdy zaden Zyd nie mial nic preciwko Polakom.Wrecz przeciwnie -czesto dostawalismy napiwki.\nDlatego twierdze ze,bardzo waskiej grupie zalezy na jatrzeniu i szkalowaniu Polakow.Przeciwko temu stanowczo protestuje.\nMoze wystarczy odwiedzic :http://www.thekf.org/events/news/petition/\n06/04/2012 at 22:50\nWidze ze z uporem maniaka probujesz bezskutecznie udowodnic mi swoja bledna teze ze Polacy sa zakompleksionym narodem ,ziejacych nienawiscia do innych.Wedlug Ciebie P.Biedron musi miec calodobowa ochrone ,aby wykonywac obowiazki posla.Moze synagogi sa zagrozone a glowny Rabin musi byc chroniony. Masz jakies paranoiczne omamy?Nie slyszalem aby w Polsce byla nacjonalistyczna parti typu z B.N.P. z UK,czy Haidera z Austrii http://en.wikipedia.org/wiki/J%C3%B6rg_Haider czyP. Henk Kamp z Holenderskiej PVV http://en.wikipedia.org/wiki/Henk_Kamp\nKtorzy polscy politycy sa zapatrzeni w Pinoczeta nota bene amerykanskiego pupila?Jesli beda zapatrzeni w Nataniachu czy Camerona to Polacy stana sie zamozniejsi?\nJestem Polakiem,jestem s tego dumny,nie mam zadnych kompleksow.Przdedstawilem w poprzednich postach obiektywnie sytuacje jaka panowala w Polsce przed i po WW2.\n06/09/2012 at 16:11\neeeee kolo widać Ty z tych co nie mają radośći z mycia śię pod skórką.w czasach dzisiejszych lepiej byc pedałem niż Żydem.pamietaj o ustawach Norymberskich [nie o Sadzie].dużo nie trzeba\n06/18/2012 at 23:11\nZdaję sobie sprawę z tego, że niniejszy komentarz nie jest bezpośrednio “na temat”, ale jest powiązany z obwinianiem Polaków o zbrodnie niemieckie. Już wkrótce kolejna runda bicia się przez zarządców III RP w piersi Polaków z tytułu “pogromu” w Jedwabnem. Pora powstać z kolan, pora poznać prawdę – i rozpropagować ją wśród Polaków. Niech w tym roku antypolska hucpa w Jedwabnem będzie dla Polaków tym, czym jest w istocie – bezczelnym oszczerstwem, demaskującym antypolskość tych, którzy usiłują wmawiać Polakom winę.\nPolacy nie mają z tym mordem nic wspólnego, nie są za niego odpowiedzialni. Zostali przemocą zagonieni przez Niemców. Pora przestać kajać się za nie swoje winy – i pokazać oszczercom, gdzie ich Polacy mają. Zebrałem wiele materiałów kluczowych dla zrozumienia kto i w jaki sposób mordu w Jedwabnem dokonał oraz kto i dlaczego sprawcą (sensu largo, kierowniczym bądź dobrowolnym współsprawcą) tego mordu nie mógł być. Mord w Jedwabnem niekiedy bywa uzasadniany jako “słuszny odwet” polskiej ludności, która pamiętała zachowanie “sąsiadów” po 17.IX.1939 (polecam publikację prof. Krzysztofa Jasiewicza “Rzeczywistość sowiecka 1939-1941 w świadectwach polskich Żydów”). To bardzo poważny błąd. Jaki sens dla poznania prawdy o tym zdarzeniu ma usprawiedliwianie potencjalnych motywów kogoś, kto zbrodni się nie dopuścił – a mając okazję – dopuścić się nie chciał (i był raczej – ofiarą – raz przemocy okupanta, drugi raz – stalinowskiego aparatu represji (i istnieje duża szansa, że dochodzenie i proces miały podtekst nienawiści na tle etnicznym, ale skierowanym w niespodziewaną dla Grossa i polskich tumanów stronę), a trzeci raz – współcześnie – jest ofiarą kampanii oszczerstw, zdradzoną przez osobę pełniącą funkcje prezydenta III RP)?\nZbrodnia w Jedwabnem (10 lipca 1941 r.) została objęta postępowaniem dochodzeniowym w lutym 1948 roku. Postępowanie to, w sprawie ‘zbrodniczej działalności mieszkańców Jedwabnego’ prowadził Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Łomży, tzw. ‘bezpieka’, w czasach, w których UBP od góry do dołu sterowane oraz kontrolowane było przez funkcjonariuszy pochodzenia żydowskiego. Nikt więc nie może zarzucić wynikom śledztwa, że w jakikolwiek sposób podlegały naciskom zmierzającym do wybielania Polaków, a wprost przeciwnie, po zakończeniu śledztwa, przed sądem, wielu oskarżonych i świadków zeznawało, że różnymi, nieraz okrutnymi metodami, zmuszano ich do składania nieprawdziwych zeznań i przyznawania się do winy, czego zresztą komunistyczny sąd pod uwagę nie wziął.\nCzytaj dalej na myslnarodowa.wordpress.com >>> ( http://myslnarodowa.wordpress.com/2012/04/17/jedwabne-oszczerstwo-i-haniebne-przeprosiny/ )