Ul. Koncertowa: Jednak nie wytną wszystkich drzew - Dziennik Wschodni\nUl. Koncertowa: Jednak nie wytną wszystkich drzew\nNa polecenie miasta zmieniony zostanie przebieg projektowanego chodnika, którego budowa skutkowałaby wycinką drzew rosnących na pasie zieleni między jezdnią ul. Koncertowej a parkingiem sklepu Lidl.\nUl. Koncertowa: Kolejne drzewa do wycięcia 118 21\nWycinka drzew na Czechowie. Mirabelek nic nie chroni 0 6\nPrezydent Żuk zapowiada kolejną kontrowersyjną wycinkę drzew w Lublinie 163 105\nO sprawie pisaliśmy w zeszłym tygodniu, wtedy Ratusz informował, że są szanse na korekty. - Rozmawialiśmy już w tej sprawie z projektantem - mówi Karol Kieliszek z Urzędu Miasta. Na górze powstanie tylko ścieżka rowerowa, nie będzie tu za to nowego chodnika.\nW zamian poszerzony zostanie chodnik biegnący dołem wzdłuż jezdni. Budowa samej ścieżki też będzie się wiązać z wycinką drzew, ale na mniejszą skalę. - O ile mniejszą, to okaże się po zmianie dokumentacji - zastrzega Kieliszek.\nCzytaj również: Ul. Koncertowa: Kolejne drzewa do wycięcia\nLublin Czechów drzewa\npoirytowany / 5 marca 2015 o 20:12\nDrzewa drzewami ale jakoś nikt tych śmieci tam nie wyzbiera tylko cały czas ktoś tam je wyrzuca nie mówiąc już o schadzkach lumpów i bezdomnych którzy tam koczują to jakoś nie przeszkadza wam pseudo ekolodzy, wszystko wam przeszkadza jak coś robią a jak nic nie robią to też wam źle\nLublinianin / 3 marca 2015 o 19:08\nCzasem wystarczy zmienić kilka kresek na projekcie, by można było uratować drzewa, ale trzeba chcieć i ktoś powinien tego zawsze pilnować a nie gdybać, że może się uda coś uratować\nikarus / 3 marca 2015 o 12:52\n"Lublin aktualnie jest w czołówce najprężniej rozwijających się.."\nJak komuś mało drzewek to zawsze pozostaje w obwodzie wyprowadzka na wieś. Miasto to miasto. Tu ma być praca, firmy, biurowce, baseny, domy kultury i inne przybytki. Miejsce na zieleń też oczywiście musi być ale nie kosztem wywrócenia całej cywilizacji do góry nogami. MIASTO TO NIE SKANSEN.\n~Doti to nie jest żadna propaganda. Podaję ci oficjalne dane, które potwierdzają, że drzew w mieście wcale nie ubywa, a wręcz przybywa. Tyle, że część skwerów znika, gdzie indziej pojawiają się nowe. Przez długie lata zieleń była w mieście zaniedbywana. Teraz nareszcie zaczyna się robić z tym porządek i wszystko porządkować, przycinać, wycinać, sadzić tam gdzie jest odpowiednie miejsce a nie byle gdzie ITD.\nNo i nie zapominajmy, że Lublin aktualnie jest w czołówce najprężniej rozwijających się miast w Polsce i siłą rzeczy zieleń a w szczególności stare drzewa muszą na tym ucierpieć. Granice miasta nie są z gumy i nie da się zbudować wszystkiego między drzewami albo tam gdzie ich akurat nie ma.\nJeśli omija się przepisy środowiskowe to nie ma się co dziwić że tak jest. A czy jest to zgodne z prawem?? :lol: :lol: :lol:\n~Doti to nie jest żadna propaganda. Podaję ci oficjalne dane, które potwierdzają, że... rozwiń\nGość / 3 marca 2015 o 12:18\n~Doti to nie jest żadna propaganda. Podaję ci oficjalne dane, które potwierdzają, że drzew w mieście wcale nie ubywa, a wręcz przybywa. Tyle, że część skwerów znika, gdzie indziej pojawiają się nowe. Przez długie lata zieleń była w mieście zani... rozwiń\nDoti / 3 marca 2015 o 11:51\nJeżeli myślisz, że zysk ekologiczny ze starego dorodnego drzewa da się zrekompensować jedną czy dwoma małymi sadzonkami, którymi z reguły nikt się nie opiekuje to jesteś skrajnym ignorantem bez elementarnej wiedzy.\nTwój wpis ma chronić obecną władzę i jej decyzje!!\nGość / 3 marca 2015 o 11:41\nW 2013 r. w Lublinie wydano 1220 decyzji dotyczących wycinki drzew (były to decyzje zarówno zezwalające i niezezwalające na wycinkę). Zdecydowano o usunięciu 4867 drzew, jednocześnie wskazano 6124 miejsc nowych nasadzeń. Z kolei w ub.r. lubelski wydział ochrony środowiska wydał 1157 decyzji dotyczących wycinki. Wskazano 4652 drzew do usunięcia, a zasadzono 6303 nowych.\nGość / 3 marca 2015 o 11:14\nChyba przydałaby się jakaś społeczna kontrola w tym urzędzie olewania środowiska!\nco oni wyprawiają??!! Chyba więcej szkodzą środowisku niż je chronią!! Ciągle tylko zgadzają się na wycinkę, zazwyczaj w zamian nasadzeń młodych drzewek które nie mają żadnej wartości i często usychają.\nZamiast bronić i walczyć o drzewa to lekką ręką pozwalają wycinać wszystko jak leci!!\nkto tam jest w tym urzędzie?!! czy ktoś tam w ogóle myśli??\nMoże przydałaby się tam zmiana głównodowodzącego któremu naprawdę zależałoby na OCHRONIE ŚRODOWISKA!!??\nA jak ty sobie synek wyobrażasz rozwój Lublina bez wycinania drzew które często są posadzone na dziko, w sposób nieuporządkowany itd?\nant / 3 marca 2015 o 11:05\nRudery też będą wyburzone i to wszystkie a w ich miejscu powstaną nowe bloki. Wyburzenie tych ruder też wiąże się z wycinką kilku drzew.Ja wolę wyciąć kilka małych drzewek które tam rosą niż wąchać smród z krzaków gdzie siedzą żule chyba nie takiej wizytówki chcemy na koncertowej.\nMusisz mieć duży nos skoro to czujesz...\nJustyna / 3 marca 2015 o 10:45\nJednego w tym wszystkim nie rozumiem ; rudery nie ma komu wyburzyć, ścieżki rowerowe są dwie, po obu stronach jezdni wyznaczone są pasy dla rowerów przerywają je tylko skrzyżowania i te skrzyżowania nadal będą przerywać ścieżki czy nowe czy stare , chodnik zamiast ścieżki na górze skarpy byłby najlepszym rozwiązaniem , ale ktoś koniecznie chce zrobić coś co się dubluje i nie ma sensu\ngelo / 3 marca 2015 o 10:31\nProponuje udać się na Zana i zobaczyć jak się tam pracuje. Cisza spokój. W trybie dyscyplinarnym powinno się zwolnić minimum 50% pracowników tego wydziału.


Promocja książki-wywiadu z o. Joachimem Badenim OP | Życie Zakonne\nŻycie Zakonne > Wiadomości > Z kraju > Promocja książki-wywiadu z o. Joachimem Badenim OP\n08.03.2012 Redakcja Z kraju 0\n„Stąd do nieba. Ostatnie przesłanie” – to tytuł wywiadu-rzeki ze zmarłym dwa lata temu w opinii świętości dominikaninem ojcem Joachimem Badenim, który ukazał się w Wydawnictwie Literackim. Promocja książki odbyła się 7 marca w Warszawie.\nAutorzy rozmowy: Artur Sporniak i Jan Strzałka chcieli, aby była ona swoistym alfabetem rzeczy ważnych i by trafiła do młodzieży. Zaproponowali o. Joachimowi około 30 tematów: o szczęściu, grzechu, modlitwie. Gdy nagrali kilka rozmów, rozmówca oświadczył, że „nie czuje woli Bożej” do ich kontynuowania. Po jakimś czasie stwierdził, że jest „wola Boża” nagrania książki, ale o Mszy św. Tak powstała fascynująca rozmowa o Eucharystii.\nWspółbrat zakonny o. Badeniego, o. Jan Andrzej Kłoczowski opowiedział podczas promocji, jak o. Joachim sprawował Mszę. – Nie było w tym niezwykłych zewnętrznych gestów, ale wielka głębia – mówił o. Kłoczowski.\nNa spotkaniu mówiono o darze uzdrowienia, z którego słynął o. Joachim, choć miał do niego dystans. – Przychodzą, to uzdrawiam, nie przychodzą – nie uzdrawiam – miał powiedzieć do przeora klasztoru krakowskiego, który chciał zbadać, czy jego współbrat nie jest przywiązany do nadprzyrodzonego daru.\nPoruszająca była opowieść o. Kłoczowskiego o śmierci sędziwego współbrata. – Podarował nam śmierć, pokazał, jak się umiera. Rozliczał się z życiem, uczestniczył, w miarę swoich możliwości, w Eucharystii, sprawowanej w jego celi. Zostawił nam ogromne dziedzictwo, ogromne bogactwo – podkreślił o. Kłoczowski.\nTematem książki Artura Sporniaka i Jana Strzałki jest żywa wiara, która jest źródłem szczęścia i już tu na ziemi zapewnia wierzącym przedsmak nieba. Dla o. Joachima najpewniejszą drogą do tego szczęścia z Bogiem i w Bogu jest Eucharystia, dlatego wtajemniczenie w Mszę św. jest głównym i najważniejszym wątkiem tej rozmowy.\nW typowy dla siebie sposób o. Joachim dyskretnie apeluje do odbiorców, by wykonali wysiłek szukania Boga, dzięki czemu ich wiara z nudnej i konwencjonalnej stanie się żywa. A ponieważ Bóg działa urokiem, o. Joachim opisuje Jego metody i zachęca do wysiłku spotkania Go i przeżywania wraz z Nim swojego życia, które zostanie zaaprobowane wraz z jego trudnościami.\nMimo sędziwego wieku – gdy rozmawiał z dziennikarzami, miał 96 lat – zakonnik nie przestaje zachwycać się Bogiem: zwraca uwagę, że jest On paradoksalny, że używa zaskakujących metod by dotrzeć do człowieka.\nO. Badeni stwierdza, że w niebie czekają nas kolosalne niespodzianki, ale jednego możemy być pewni – Jego miłosierdzia. „Eckhart, pisząc 7. kazanie o pojęciu miłosierdzia, zauważył, że Pan Bóg, gdy daje miłosierdzie, «chowa człowieka w najgłębszym swoim bycie». Miłosierdzie to zatem najgłębszy byt Boga. Piękne.” – zachwyca się sędziwy dominikanin.\nOdrębną częścią rozmowy jest wtajemniczenie w Mszę św., gdyż o. Joachim stale podkreślał, że Eucharystia jest zapowiedzią nieba i każdy człowiek już za życia ma szansę na spotkanie tej rzeczywistości. Aby tak się stało wszyscy – księża i świeccy – powinni się przygotować, czyli wejść w nowość tajemnicy Boga.\nWprowadzenie ma zachęcić uczestników Mszy św. do „wyjścia na pustynię tajemnicy Boga, która się wyraża w całkiem zwykłych słowach i ceremoniach Mszy”. Gdy tak się stanie, przeżywane Mszy św. będzie niepowtarzalne, a księża unikną nudy i rutyny, które po diable są „największymi wrogami naszej wiary”. Dlatego, co stale podkreśla o. Joachim, główną duchową pracą stojącą przed kapłanem jest przekroczenie działania czysto mechanicznego.\nZakonnik wyjaśnia też, jakie są konsekwencje faktu, że kapłan jest drugim Chrystusem. W czasie Ofiarowania przeżywa Mękę Pańską i zdarza się, że to odczuwa. „Bardzo dziwny, tajemniczy udział. To znaczy doświadcza się bólu, a zarazem ból ten jest bardzo radosny”.\nGdy omawia Przeistoczenie, czyli „tajemniczy fakt przemiany chleba i wina” przypomina, że to przejaw niesamowitego miłosierdzia Bożego. Bije z niego blask nieskończonej wartości. „Żeby karmić nas Ciałem i Krwią swojego Syna, Bóg z miłosierdzia dokonuje nieskończonej ilości cudów”.\nO. Badeni uważał, że mistyczna więź z Bogiem jest darem o wiele bardziej powszechnym, niż zwykło się uważać, i że dar ten otrzymują coraz częściej ludzie świeccy. Aby jednak do tej paradoksalnej Istoty, jaką jest Bóg dotrzeć, należy wyjść z rutyny i tak, jak zalecał św. Bonawentura w cytowanym we wstępie fragmencie: „A jeśli chcesz wiedzieć, jak to się dzieje, pytaj łaski a nie wiedzy, pragnienia a nie rozumu, żarliwej modlitwy a nie ksiąg pisanych, oblubieńca pytaj a nie wykładowcy, Boga, a nie człowieka, tajemnicy, nie oczywistości, nie światła, ale ognia, który przenika do głębi”…\nJoachim Badeni OP, Stąd do nieba. Ostatnie przesłanie, rozmowy z Arturem Sporniakiem i Janem Strzałką, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012.


Dodane: 31-07-2019 16:37\nkolejce. Żeby zmienić ten niekorzystny stan rzeczy, coraz częściej powstają myjnie bezdotykowe, czyniące cały proces mycia auta zautomatyzowanym i znacznie szybszym. Spotykane są coraz częściej w miejscowościach różnej wielkości, przy drogach i autostradach. Nie muszą być duże - przeważnie producent myjni stawia raczej na wydajność, więc w punktach takich występuje przynajmniej kilka stanowisk. Kierowcy spędzają w myjni niewiele czasu, a ich auta są dobrze myte i wyglądają jak nowe. Sprawne działanie takiego punktu wymusza od właściciela stałą kontrolę nad każdym zainstalowanym urządzeniem, głównie poprzez profesjonalny serwis myjni zajmujący się bieżącą konserwacją i naprawami znalezionych uszkodzeń. Dzięki temu myjnia jest dostępna dla chętnych prawie przez cały czas, a prace konserwacyjne nie trwają długo.Dodatkowo nie zostawiamy bałaganu plam orazProducent myjni wymyślił świetne rozwiązanie dla osób, które się spieszą, są zapracowane i nie mają czasu na ręczne mycie samochodów. Myjnie bezdotykowe mają wiele zalet, dzięki czemu cieszą się dużym zainteresowaniem wśród kierowców. Większość osób przekonuje to, że jest tania, ponieważ często wystarczy ok. 5 zł, by z naszego samochodu pozbyć się błota, czy kurzu. Dodatkowo nie zostawiamy bałaganu, plam, oraz nie zalewamy podwórka szkodliwymi detergentami. Zauważymy, że jest ich coraz więcej i spotkać możemy je w wielu miejscach, co pozwala nam na skorzystanie z nich w dogodnym dla nas czasie. Serwis myjni regularnie sprawdza i naprawia takie stanowiska, dzięki czemu rzadko spotykamy się z awariami. Jednak warto wiedzieć, że podczas takiego rodzaju mycia może się zdarzyć zmoczenie odzieży. Oczywiście warto też wiedzieć, że tego rodzaju mycie jest niedokładne i nie jesteśmy w stanie dokładnie doczyścić, ponieważ nie mamy na to czasu. Trzeba liczyć się z tym, że zdarzyć mogą się smugi, czy białe naloty od detergentów.W dzisiejszych czasach niełatwo o dochodowyW dzisiejszych czasach niełatwo o dochodowy biznes, oryginalne rozwiązania stają się coraz bardziej nieosiągalne - na szczęście istnieją motywy wymagające jedynie elementarnej kreatywności i pracy. Wysoki dochód mogą przynieść na przykład myjnie bezdotykowe. Efektywność tego typu myjni jest wysoka, niezbędne wyposażenie można dość łatwo kupić, korzystając np. z gotowego lokalu bądź wyposażając go samodzielnie w ramach chociażby franczyzy. W dodatku niewielka myjnia zmieści się w dowolnej lokalizacji, w dużym mieście, przy drodze, na terenach wiejskich itd. Producent myjni bezdotykowych proponuje przedsiębiorcom wysokiej jakości wyposażenie, które nie wymaga ciągłej konserwacji - zdecydowanie wystarczy zrobić to co pewien czas. Jest zresztą serwis myjni, zajmujący się dowolnymi naprawami czy wymianami na bardzo korzystnych warunkach. Wszystko to sprawia, że właściciel myjni nie musi ciągle doglądać interesu, by działał on skutecznie i przynosił dochody; wystarczy zadbać o jakość rozwiązań i zainwestować w pomoc dobrych specjalistów.\nCzy warto pojechać na myjnię?Myjnie samochodoweCzy można pojechać na myjnię w nocy?Szukam informacji jak pojechać na myjnięMyjnie konteneroweMyjnie samochodoweCzy można pojechać na myjnię w nocy?Jak umyć samochód?


Zamet Industry dostarczy sprzęt dla KWK Brzeszcze - Górnictwo\nZamet Industry dostarczy sprzęt dla KWK Brzeszcze\nZamet Industry - dostawca wielkogabarytowych urządzeń przemysłowych z Grupy FAMUR - dostarczy zwałowarkę dla Kompanii Węglowej.\nUmowa obejmuje leasing finansowy wraz z zaprojektowaniem, dostawą i uruchomieniem zwałowarki obrotowo-szynowej. Wartość kontraktu – podpisanego w lipcu 2010 roku – wynosi 3 mln zł brutto. Konstrukcja trafi w 2011 roku do Kopalni Węgla Kamiennego Brzeszcze.\n- Przetargi i rozmowy prowadzone w ostatnich miesiącach zaowocowały wieloma zamówieniami od naszych stałych partnerów biznesowych – takich jak KWK Brzeszcze – oraz nowych kontrahentów z kraju i zagranicy. Aktualnie wartość portfela zamówień na 2011 rok sięga już ok. 110 mln zł i jest o około połowę większa niż w roku 2009. Intensywnie rozwijamy sprzedaż zagraniczną, która stanowi 75% naszej sprzedaży. Przewidujemy, że w najbliższym czasie może wzrosnąć nawet do 90% - powiedział Wojciech Wrona, prezes zarządu Zamet Industry SA.\nWrona Wojciech\tRSS\nBrzeszczanin, 12.01.2011 17:23\ndokładniej chodzi o zwałowarkę do miału na przykopalnianym zwałowisku bo jest rozległe i się nie opłaca samochodami przewozić z jednego (...)\nEgo, 12.01.2011 13:45\nod kiedy to Kompania Weglowa działa w weglu brunatnym, chuba ktoś ma niedokładne informacje. I chyba chodzi o zwałowarke do węgla.\nBrzeszczanin, 12.01.2011 13:30\ntu piszecie o zwałowarce no to słyszałem że kopalnia planuje jej zakup ale żeby urządzenie służące do zasypywania wyeksploatowanej (...)


Śledź to za mało - styl.pl\nŚledź to za mało\nPrawie 10 lat temu wybrałem się do Amsterdamu w poszukiwaniu holenderskiego jedzenia. Znalazłem przede wszystkim śródziemnomorskie.\nKiełbasa z kminem w białym winie na kaszy perłowej /Herman Wouter /The New York Times\nZeszłej jesieni podjąłem kolejną próbę. Delikatnie mówiąc porażka była nieco mniej spektakularna. Bo chociaż można powiedzieć, że Holendrzy jeszcze nie odkryli swojej kulinarnej spuścizny tak jak niektórzy ich sąsiedzi, wydarzyło się sporo dobrego.\nZ radością odkryłem na przykład komijnkaas - ser z kminkiem, który może nie jest hitem na miarę parmezanu, ale wciąż jest całkiem smaczny. Spodobało mi się puree z różnych gotowanych warzyw, to, że zaczęto używać masła zamiast oliwy i turbota zamiast tuńczyka. Kiedy byłem tu 10 lat temu, nie było tu wiele więcej ponad śledzia (niesamowicie dobrego, to był najlepszy pomysł na wydanie 2 euro) i biterballen (mięsnych krokietów). Tym razem znalazłem makrelę, musztardę, chrzan, sandacza, lubczyk, endywię i szeroki wybór roślin bulwiastych.\nNie można zapominać, że Holandia była miejscem międzynarodowego handle przez setki lat, a jej najważniejszym wkładem w światową kuchnię jest wprowadzenie indonezyjskiego jedzenia do Europy północnej. (Całe pokolenie podróżujących smakoszy, w tym moja skromna osoba, jadło swoje pierwsze indyjskie dania w Londynie, wietnamskie w Paryżu, tureckie w Berlinie a indonezyjskie w Amsterdamie. Być może nieco to smutne, ale prawdziwe.) Więc pewien eklektyzm jest uzasadniony.\nJednak moim celem było znalezienie dowodów na istnienie holenderskiej kuchni i, po intensywnych poszukiwaniach i paru ucztach, znalazłem ją. Nic nie jest tu tak holenderskie, jak toskańska jest trattoria w Lucce, ale przynajmniej poniższe restauracje wiedzą, w jakim kraju funkcjonują.\nMimo to muszę się przyznać, że moją ulubioną restauracją tutaj jest holendersko-francusko-kalifornijska knajpka, z odrobiną włoszczyzny. Szef kuchni, Sander Overinder, uczył się w Chez Panisse, co staje się oczywiste, kiedy stanie przed tobą talerz z lokalną surową pancettą z pieczoną na wolnym ogniu endywią i jabłkowym octem. Fantastyczne jedzenie, tak jak sałatka z buraków z octem i serem goździkowym. Suszona wołowina to kolejna rzecz, której nie miałem dość. Jak i chleb wypiekany na miejscu.\nMożna tu też dostać pysznego kurczaka w towarzystwie ziemniaków puree z posiekaną surową endywią, boczkiem i cebulą. (W wielu klasycznych holenderskich daniach występują gniecione warzywa w niespotykanych połączeniach - dobre to.) Jest też świetnie upieczony sandacz, z liśćmi laurowymi wsadzonymi w skórę oraz kotleciki z dziczyzny na kostkach pasternaku, selera i marchewki w sosie z bulionu, masła, szałwii i jałowca.\nJedzenie jest międzynarodowe, ale jak z pewnością zauważyliście, ma w sobie holenderskie nuty i jest naprawdę smaczne. A to nie jest jeszcze najlepsze - nie są to nawet rozsądne ceny i ciekawy wybór win, z których wybraliśmy cudowne wytrawne Vouvray.\nNajlepsze jest to, że As mieści się w byłym kościele, zbudowanym w latach 60. i sceneria jest niesamowita. Przy pięknej pogodzie, dużo dzieje się na zewnątrz, gdzie mieści się. Z daleka od centrum miasta (choć łatwo się tu dostać) jest tu wystarczająco dużo miejsca, by hodować trochę fauny i flory, łącznie z kurczakami. Stoliki, niektóre naprawdę duże, stoją w środku i na zewnątrz. A wszędzie jest bardzo przyjemnie i spokojnie. Budynek jest okrągły, betonowy z mnóstwem elementów szklanych i metalowych.\nRestaurant As, Prinses Irenestraat 19; (31-20) 644-0100. Trzydaniowy posiłek dla dwóch osób kosztuje około 92 euro (bez napojów i napiwku).\nOtwarta kuchnia i swobodna atmosfera to główne atuty tego miejsca /Herman Wouters /The New York Times\nNie miałem pojęcia, kiedy jechałem (tramwajem, to najlepszy, po rowerze, sposób poruszania się po mieście) do tego miłego sąsiedztwa we wschodniej części miasta, że wyląduję w... Brooklynie. Oczywiście nie dosłownie, ale w miejscu hałaśliwym, modnym, oddalonym od centrum, z obitymi meblami, minimalnym wystrojem, rozsądnymi cenami, otwartą kuchnią, świetnym jedzeniem, kolczykami, tatuażami i różnego typu ludźmi wchodzącymi i wychodzącymi.\nJak w wielu przyjemnych miejscach w Brooklynie, kładzie się tu nacisk na użycie lokalnych składników, kiedy tylko to możliwe, łącznie z mięsem dzika (to właśnie znaczy nazwa lokalu). Nawet najlepsze składniki na nic się zdadzą, jeśli brakuje umiejętności. Na szczęście załoga tej restauracji zna swój fach. Jedliśmy lokalne kiełbaski z soczewicą, przyprawione kminem i estragonem - dziwne połączenie, ale smakowało - oraz pierożki ravioli z boćwiną i maślanym sosem z sera podobnego do parmezanu. (wszystkie sery są stąd, a próbowanie ich jest przyjemnością).\nPotem dostaliśmy kawałek turbot w sosie z masła, wywaru rybnego z selerem i langustynkami, bardzo smaczne, choć może nieco mdłe, oraz kotleciki jagnięce (tak, drugi raz w tym samym tygodniu) ze świeżymi borowikami, oraz chipsami z wędzonych ziemniaków i pasternaku.\nWilde Zwijnen, Javaplein 23; (31-20) 463-3043; wildezwijnen.com. Trzydaniowy posiłek dla dwóch osób to koszt około 70 euro.\nDowiedz się więcej na temat: Amsterdam | restauracja | Michelin


Wisły 2-3 stówki, Rakowa nie umiem wycenić\nCo Ty bredzisz Kolego ze 2-3 stówki jak dostanie 50 PLN za Petrę to będzie dobrze.\nWysłany: Pon 21:57, 05 Gru 2016 Temat postu:\nWłóczykij ma rację. Miałem taki sam.\nWysłany: Pon 22:01, 05 Gru 2016 Temat postu:\nZ szalikiem Rakowa podobnie, stary ale nie unikatowy.\nWysłany: Pon 18:44, 12 Gru 2016 Temat postu:\nPotrzebna wycena !!!\nWysłany: Wto 21:04, 20 Gru 2016 Temat postu:\nWitam. Mam pytanie ile jest wart szalik ULTRAS LUBIN ?\nfota dostepna na stronie [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Pon 14:07, 26 Gru 2016 Temat postu:\nKtoś coś o tym szaliku?\nOstatnio zmieniony przez MorsWWA dnia Pon 14:07, 26 Gru 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 23:04, 26 Gru 2016 Temat postu:\nBazarówka, Legia ma taki, podejrzewam że większość klubów też.\nWysłany: Wto 13:08, 27 Gru 2016 Temat postu:\nWysłany: Śro 22:12, 04 Sty 2017 Temat postu:\nKtoś coś wie na temat poniższego szala, nakład etc...\nlata 90-te, nakład bazarowy\nWysłany: Pią 19:54, 13 Sty 2017 Temat postu:\nPotrzebuje pomocy kogoś kto zna się na szalach Zawiszy !!\nKtoś coś wie na temat tego szala (rok wydania, nakład, przez kogo wydany...)? Z góry dziękuje za jakiekolwiek informacje.\nWysłany: Wto 15:08, 24 Sty 2017 Temat postu:\nAllegro nakład nie wiadomo jaki wart tyle co za szalik 15 zl .. To jest od tego goscia ktory ma z 20 aukcji roznych klubow\nWysłany: Pią 22:58, 27 Sty 2017 Temat postu:\nWiem, że taki szal wyszedł na pewno nie później niż w 2008r, ale widziałem również wersję z biało-czarnymi frędzlami. Ktoś się orientuje czy były to dwa rodzaje wypuszczane jednocześnie czy któryś z nich to późniejsza doróbka?\nOstatnio zmieniony przez mlodymlp dnia Sob 0:42, 28 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nPanowie ktoś coś o tym szalu ? I ile za niego mogę zapłacić ?\nOstatnio zmieniony przez deny dnia Sob 18:44, 18 Mar 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 12:33, 22 Mar 2017 Temat postu:\nByło mnóstwo reedycji tego szala, więc myślę, że 20-30 zł to max.\nWysłany: Nie 10:47, 23 Kwi 2017 Temat postu:\nPosiada ktoś informację odnośnie tych dwóch szali?\nWysłany: Nie 14:14, 23 Kwi 2017 Temat postu:\nSamoróbki zrobione pod allegro.\nWysłany: Nie 9:48, 07 Maj 2017 Temat postu:\nKtoś coś wie na temat powyższego szala ? Ile jest wart ?\nWysłany: Nie 10:44, 07 Maj 2017 Temat postu:\nO ile się nie mylę to pierwsza edycja wydana przez WFCG.Co do wartości-to na aukcjach śmiga po 40-50 zł.W sumie żaden unikat.


Albertina Small, welurowy flowerbox z sukulentami, wys.28cm - tendom.pl\nAlbertina Small, welurowy flowerbox z sukulentami, wys.28cm\nKolejna przykuwająca wzrok odsłona kompozycji Albertina.\nCałość została ułożona z egzotycznych roślin w jasnych odcieniach zieleni i różu, w eleganckim welurowym pudełku w szarym kolorze.\nSzalenie elegancka i niebanalna dekoracja, która wspaniale ozdobi twoje wnętrze. Albertina pięknie będzie prezentować się postawiona na stole kawowym, komodzie, konsoli, parapecie i w każdym innym miejscu, które chciałabyś ozdobić.\nWspaniały podarek dla miłośników oryginalnych produktów handmade, który z pewnością zrobi miłe wrażenie.\nDzięki wykorzystaniu wysokiej jakości sztucznych roślin kompozycja Albertina będzie cieszyć swoim urokiem przez długi czas bez konieczności dodatkowej pielęgnacji.\nWymiary kompozycji: wys. 28 cm x śr. 25 cm\nWymiary pudełka: wys. 15 cm x 12 cm\nArizona, flowerbox z sukulentami, wys.40cm\nkompozycja sukulenty, Różowa Mgła, wys.25cm


Natężenie cieplne, czyli ilość ciepła przypadająca na 1 m3 objętości tej strefy przy tej samej ilości spalonego węgla jest mniejsza niż przy strefie normalnej długości. Tak więc warunki wypalania przy użyciu paliwa, o zawartości części lotnych powyżej 28% - pogarszają się. Jeżeli pył węglowy zawiera części lotne w ilości mniejszej niż 25%, zapalanie się pyłu następuje w większej odległości od dyszy, płomień jest krótki, a natężenie w strefie spalania oczywiście wzras...\nPył węglowy wdmuchiwany jest do pieca obrotowego przez dyszę wraz z powietrzem pierwotnym, to znaczy z pewną częścią całej ilości powietrza potrzebnej do spalenia paliwa, Pozostała część powietrza wchodzi do pieca poza dyszę przez chłodniki. Aby materiał w piecu ogrzać do temperatury spiekania wynoszącej 1 450-1 500°C, temperatura płomienia powinna wynosić co najmniej 1 600-1 700°e. Gdy wartość opałowa pyłu węglowego jest niższa niż 5 000 kcal/kg, uzyskanie tej temperatury jest...\nJeśli w pierwszym przybliżeniu przyjmuje się iloczyn sprawności, ja- ko wartość stałą, wtedy dp zmienia się wraz z odwrotnością (iI - i2). Jeśli trzeba podwyższyć ilość wytwarzanej energii elektrycznej w procesie elektrociepłowniczym, należy najpierw ocenić o ile można obniżyć ciśnienie pary grzejnej przez zwiększenie powierzchni grzejnych, zmniejszenie strat ciśnienia w rozprowadzeniach itp. Stosunek ilości pary grzejnej do zapotrzebowania energii jest ważnym wskaźnikiem energe...\nC. William Brubaker za pośrednictwem Flickr user UIC Digital Collections. Wykorzystywany na licencji Creative Commons Pomimo silnego sprzeciwu ze strony konserwatorów i architektów na całym świecie, burmistrz Chicago Rahm Emanuel ogłosił swoją decyzję o poparciu dla rozbiórki szpitala dla kobiet Prentice w Bertrand Goldberg. W opowiadanym wydaniu wydanym przez Chicago Tribune, Emanuel poparł swoje stanowisko argumentując, że nowy ośrodek badań biomedycznych w Northwestern przyniesie 2...


W jaki sposób stworzyć dobrą wizytówkę, która przykuje uwagę klientów? | Studio Beata\nPoznając nowych ludzi, szczególnie z innych firm, otrzymujemy od nich wizytówki. Jeśli chcemy zagwarantować sobie szybki sukces tudzież zaciekawić innych własną ofertą powinniśmy zrobić ciekawe wizytówki. Firmowe wizytówki często są bardzo proste, opatrzone jedynie logo firmy.\nTaka wizytówka raczej nie zapadnie w pamięć rozmówcy. Istnieją specjalne firmy, które zrobią dla nas projekt albo możemy zrobić to samemu. Wiele drukarni oferuje gotowe szablony wizytówek, warto czasem z nich skorzystać, gdy nie mamy pomysłu na wzór. Na niewielkim fragmencie papieru powinno się znaleźć nasze imię jak również nazwisko, stanowisko tudzież dane kontaktowe na przykład e-mail albo numer telefonu.\nChcesz poznać inny punkt widzenia na rozważany w tym materiale problem? Kliknij zatem tutaj i przeczytaj więcej szczegółów w ofercie (http://www.ladowarki-lublin.pl/kontakt.php)!\nKiedy prowadzimy na przykład biuro tłumaczeń można wybrać wizytówkę dwujęzyczną. Na pewno będzie to ciekawy pomysł i zachęci klientów do skorzystania z naszej oferty.\nNiezależnie od tego czy zdecydujemy się na szablony wizytówek albo samodzielnie stworzymy projekt, powinien spełniać on określone wymagania – . To co może przyciągnąć dużo klientów to ciekawy pomysł. Można zrobić wizytówki z wyciętymi elementami czy też na przykład w kształcie okularów, jeśli prowadzimy firmę w danej branży. Istotne jest, by zwracała uwagę klienta oraz zapadła mu w pamięć.\nIstotny będzie również odpowiedni papier- faktura, brawa oraz grubość mają duże znaczenie w wyglądzie wizytówki. Jeżeli nasza firma (Zobacz świadczenia rehabilitacyjne) ma logo w barwach czerwieni, najlepiej zrobić także wizytówki w takich kolorach. Klient będzie mógł natychmiast skojarzyć je z naszą firmową symboliką. Aby dodać im elegancji możemy zdecydować się przykładowo na lakierowanie niektórych elementów. Ważne jest również, aby wszystkie napisy były czytelne tudzież przejrzyste.\nWybierając rozmiar, najlepiej wybrać standardowe wymiary, które oferują firmy poligraficzne. Ładna i przykuwająca uwagę wizytówka może być skuteczną reklamą firmy. Często dzięki niej klient podejmuje decyzję o współpracy. Warto więc stworzyć czy też wybrać możliwie najlepszy projekt, który dobrze będzie reprezentował naszą firmę na różnego rodzaju spotkaniach z klientami.\nbranża, firma, klient, projekt, telefon


Bałtyckie plaże są doskonałym miejscem nie tylko do zażywania słonecznych kąpieli, ale również do długich spacerów o każdej porze roku. Zimą 2015 roku na polskim Wybrzeżu odpoczywało aż o 55% więcej turystów niż rok wcześniej. To wyraźny i jednocześnie pozytywny trend. Dużą popularnością cieszy się Sopot. To nie tylko znana i prestiżowa miejscowość z wieloma całorocznymi atrakcjami, ale również lokalizacja jednego z najsłynniejszych hoteli w Polsce - Sofitel Grand Sopot.\nw wewnętrznym basenie. Z kolei dzięki siłowni, powstałej według konceptu SoFit, opracowanego specjalnie dla marki Sofitel, klienci hotelu nie muszą rezygnować\nz codziennego dbania o formę. Do dyspozycji jest sprzęt treningowy najwyższej klasy,\na energetyczne kolory wnętrza i specjalnie dobrane zapachy pobudzają do ćwiczeń. Na szczególną uwagę zasługuje widok na słynne sopockie molo, który roztacza się przed wszystkimi ćwiczącymi.\nWypoczywając nad morzem wieczory można spędzić w Le Bar, delektując się autorskimi drinkami. Smakosze również nie będą zawiedzeni – w ofercie Sofitel Grand Sopot znajduje się szeroki wybór serów i win z całego świata, które można degustować\nw sobotnie wieczory przy akompaniamencie muzyki fortepianowej na żywo. Miłośników dźwięków harfy hotel zaprasza w każdą niedzielę w godzinach od 15.00 do 18.00.\nW Sofitel Grand Sopot każdy, bez względu na porę roku, poczuje się wyjątkowo. Miejsce zadowoli zarówno tych, którzy oczekują od hotelu luksusowych wnętrz, wybornej kuchni\ni wysokiej klasy usług, jak i osoby szukające możliwości aktywnego wypoczynku oraz chwil relaksu.


Pomoc dla bezdomnych - Magiczny Kraków\nW 2015 roku Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie udzielił wsparcia w formie świadczeń aż 1370 rodzinom dotkniętym problemem bezdomności. To właśnie w okresie zimowym intensyfikują się działania związane z pomocą kierowaną do potrzebujących.\nSprawozdania w tej sprawie wysłuchali radni z w Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Mieszkalnictwa. Miasto podczas zimowych miesięcy stara się zapewnić osobom cierpiącym z powodu bezdomności, poza przytuliskami i ogrzewalniami, odpowiednią odzież i ciepły posiłek. Liczbę bezdomnych przebywających w Krakowie w okresie zimowym szacuje się na około 1000 osób.\n– Nasze miasto dysponuje w tym zakresie względnie dobrą infrastrukturą. Bardzo pomagają nam też organizacje pozarządowe i fundacje działające na rzecz bezdomnych, z którymi oczywiście ściśle współpracujemy – wyjaśniał Andrzej Kulig, wiceprezydent Krakowa.\nW mieście funkcjonują 23 placówki zapewniające schronienie. 14 z nich to schroniska, noclegownie i ogrzewalnie, natomiast resztę stanowią mieszkania chronione lub wspierane. Łącznie to 672 miejsc noclegowych dostępnych przez cały rok.\nAndrzej Kulig, odpowiedzialny m.in. za politykę społeczną miasta, dodał: – W okresie zimowym staramy się zwiększyć pojemność noclegowni, choć wiadomo, że dzieje się to kosztem komfortu. Każdy potrzebujący, jeśli zgłosi się do noclegowni czy ogrzewalni nie zostanie odprawiony z kwitkiem. Jednak niezmiennie pozostaje jeden warunek, aby zostać przyjętym należy być trzeźwym.\nWedług przedstawionych informacji miasto wydaje dziennie około 2000 ciepłych posiłków. W akcję zaangażowane są 3 bary mleczne, oraz specjalne kuchnie prowadzone przez samodzielne organizacje, finansowo wspomagane przez miasto. Ciepły prowiant jest także dowożony do niektórych schronisk czy noclegowni.\nKolejnym sposobem, w jaki jednostki gminne jak i pozarządowe (m.in. Polski Czerwony Krzyż, Caritas Archidiecezji Krakowskiej, Towarzystwo Brata Alberta, Polski Komitet Pomocy Społecznej) starają się pomóc bezdomnym to zapewnienie odpowiedniej odzieży. Ubrania, zgromadzone podczas zbiórek lub otrzymywane bezpośrednio od darczyńców, przekazywane są do schronisk i noclegowni. Dlatego każda osoba zgłaszająca się po pomoc, ma możliwość umycia się i wymiany odzieży na czystą.\n– Straż miejska wraz z patrolami policji i Straży Ochrony Kolei stara się badać miejsca, w których przebywają bezdomni. Często takie lokale albo mają prowizoryczne ogrzewanie którego konstrukcja grozi zaczadzeniem, albo nie mają go wcale. Dlatego zachęcamy do skorzystania z pomocy – zakończył wiceprezydent Kulig.


O salach szkoleniowych w Krakowie | technologia\nMasz problem, ponieważ interesują Cię sale szkoleniowe, ale nie możesz znaleźć interesującej propozycji? W takiej sytuacji nie pozostaje nic innego, jak skierować swoje poszukiwania w stronę Krakowa. Sale szkoleniowe Kraków to mnóstwo opcji, wśród których nie powinno zabraknąć tych, które są interesujące. Przynajmniej takie można odnieść wrażenie.\nNa pewno pojawia się też pytanie dotyczące ceny. Co można powiedzieć o cenie? Na pewno można powiedzieć bardzo dużo, ale raczej nie ma mowy o konkretach. Można powiedzieć, że temat jest zbyt rozległy, żeby móc odnieść się do konkretów. Po prostu trzeba mieć świadomość tego, że ceny mogą być bardzo zróżnicowane. Warto też od razu dodać, że nie tylko ceny mogą być różne. Można powiedzieć, że dokładnie to samo jest w przypadku propozycji. Fakty mówią same za siebie.\nA co internet sądzi o salach szkoleniowych w Krakowie?\nNiewykluczone, że pojawiło się pytanie dotyczące tego, czy skorzystanie z opinii innych jest dobrym rozwiązaniem? Udzielenie odpowiedzi na to pytanie nie jest prostą sprawą. Prawda jest taka, że sytuacja powinna zostać rozpatrzona z dwóch stron. Z jednej strony opinie innych są bardzo dobrą podpowiedzią natomiast z drugiej trzeba mieć świadomość tego, że opinie mogą być kłamstwem. Nie można tego wykluczyć, takie są fakty.\nW zasadzie najważniejsze informacje znalazły się w tekście. Biorąc to pod uwagę nie pozostaje nic innego, jak dokonać podsumowania. Niemniej najlepiej będzie, jeśli nie będzie to podsumowanie, które można nazwać mianem typowego. Chodzi o sytuacje, w której każda osoba samodzielnie dokona podsumowania. Można powiedzieć, że w ten sposób łatwiej podjąć odpowiednie działanie.\nW razie jakichś wątpliwości nie należy działać w pośpiechu, działanie w pośpiechu jeszcze nigdy nie przełożyło się na nic dobrego. Można powiedzieć, że jest to zasada, od której nie znajdziemy żadnych wyjątków.


Sok bogaty w antyoksydanty — jak go przygotować? - Krok do Zdrowia\nSok bogaty w antyoksydanty — jak go przygotować?\nAntyoksydanty pozwalają ograniczyć szkodliwy wpływ wolnych rodników, bowiem to właśnie one powodują obniżenie odporności naszego organizmu i tym samym zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia wielu chorób.\nJuż od dawna wiadomo, że antyoksydanty są bardzo ważne dla naszego organizmu. Chronią one zdrowe komórki przed działaniem wolnych rodników. Te natomiast to cząsteczki i atomy, które powstają na skutek metabolizmu żywności w organizmie, pochodzą z zanieczyszczeń środowiska, dymu papierosowego czy promieniowania.\nGromadzą się one w organizmie. A na dłuższą metę mogą być przyczyną występowania poważnych chorób takich jak nowotwory, problemy z układem krążenia czy układem oddechowym. Dziś przedstawimy jak przygotować sok bogaty w antyoksydanty, który korzystnie wpłynie na Twoje zdrowie!\nAntyoksydanty — dowiedz się o nich czegoś więcej!\nAntyoksydanty inaczej nazywane przeciwutleniaczami czy też antyutleniaczami jest to grupa związków mająca zdolność do zatrzymywania reakcji chemicznych spowodowanych działaniem wolnych rodników, na skutek których cierpią zdrowe komórki organizmu.\nUszkadzają je bowiem, powodując tym samym zagrożenie dla zdrowia organizmu i zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia wielu chorób.\nAntyoksydanty posiadają właściwości dzięki, którym wolne rodniki są wychwytywane.\nJakie korzyści dają antyoksydanty?\nLiczne badania naukowe potwierdziły, że antyoksydanty są bardzo istotnymi związkami przyczyniającymi się do zapobiegania i zmniejszenia ryzyka zapadania na choroby i dolegliwości takie jak:\nNasz organizm sam ma zdolność zwalczania wolnych rodników.\nProblem pojawia się w momencie, gdy nasz styl życia, zanieczyszczenia środowiska, nieodpowiednia dieta, szkodliwe nawyki i wiele innych czynników powodują ich nadmierną ilość, z którą organizm w końcu nie może sobie poradzić i z upływem czasu choruje.\nZobacz także: Przeciwrakowe działanie czekolady – doceń je!\nJak przygotować sok bogaty w antyoksydanty?\nSok bogaty w antyoksydanty to nic innego jak mieszanka warzyw i owoców, które są naturalnym źródłem tych substancji. Składniki napoju również można spożywać osobno, jednak w połączeniu w postaci soku tworzą prawdziwą bombę antyoksydacyjną.\n1 łyżka kurkumy:\nW przyprawie tej znajduje się około 300 substancji mających charakter przeciwutleniaczy.\nOprócz tego jest to silny naturalny lek przeciwbólowy i przeciwzapalny, który jest w stanie złagodzić bóle stawów, poprawi pracę serca, pomoże na problemy z trawieniem, ochroni przed nowotworami i pobudzi do działania układ odpornościowy.\n5 cm korzenia imbiru:\nRównież zalecany jest w walce z z zapaleniem stawów ze względu na swoje silne właściwości przeciwzapalne.\nPrzeczytaj również: Sos pomidorowy domowej roboty o działaniu przeciwnowotworowym i przeciwutleniającym\nZnajdziemy w niej z przeciwutleniaczy beta-karoten (prowitaminę A), witaminę E (tokoferol) i witaminę C między innymi.\nZalecana jest na zapobieganie przedwczesnemu procesowi starzenia, wzmocnienie systemu odpornościowego, zapobiega chorobom serca, a nawet zmniejsza ryzyko występowania nowotworów.\n2 cytryny i 1 pomarańcza:\nWszystkie owoce cytrusowe charakteryzują się bogatą zawartością antyoksydantów. Wśród nich znajdziemy przede wszystkim witaminę C, flawonoidy, beta-karoten i witaminę B. Korzystnie wpływają na układ krążenia i serce.\nPomogą w złagodzeniu bólów, infekcji i objawów chorób układu oddechowego.\nMarchewki, imbir i cytrusy należy obrać, a następnie wszystkie składniki wraz z kurkumą i ogórkiem dokładnie zblendować i wymieszać.\nPrawdopodobnie sok będzie potrzebował więcej wody niż ta, którą mamy z ogórka, dlatego śmiało możesz jej dodać, dzięki czemu z łatwością wymieszasz ze sobą składniki.\nAby organizm czerpał jak najwięcej korzyści z tego pysznego napoju, najlepiej jest spożywać go rano pół godziny przed śniadaniem.


z Santa Rosa\nz Honningsvag do Santa Rosa\nAlert cenowy: Santa Rosa - Honningsvag Nie szukaj tanich lotów. Zrobimy to za Ciebie. Szukasz tanich lotów? Zapisz się na alert cenowy! Określ, dokąd i kiedy chcesz polecieć. Wyślemy Ci powiadomienie, gdy pojawi się lot w niższej cenie!


"Bezpieczny Biznes" - odc. 49/2021 - a&s Polska\nStrona główna Bezpieczeństwo biznesu “Bezpieczny Biznes” – odc. 49/2021\n👉 Europejski handel traci rocznie ponad 49 miliardów euro na sklepowych kradzieżach. Mimo przerw w działaniu handlu w pandemii kradzieży przybyło. Jak zabezpieczyć swój biznes podpowiadał Jacek Grzechowiak, Risk Responce.\n👉 Wakacje to intensywny czas dla branży lotniczej – tak było do marca 2020 roku. Odbudowanie strat po pandemii będzie wyjątkowo trudne choć Polacy chętnie planują wakacje. Naszym gościem był Bartosz Baca, partner BBSG.\n👉 Medycyna personalizowana w cenie. O zdrowie dbamy bardziej, a medycyna rękę w rękę z technologią to będzie bezpieczny biznes na miarę XXI wieku.\nPoprzedni artykułCyberbezpieczeństwo w firmach branży S&S. Cz.2\nNastępny artykułCybersecurity – E2E w systemach KD i innych


Brytyjski rząd rozważa wniosek Rosji o dostęp konsularny do Julii Skripal - RMF 24\nBrytyjski rząd rozważa wniosek Rosji o dostęp konsularny do Julii Skripal\nSobota, 31 marca 2018 (12:34)\nBrytyjskie MSZ podało w sobotę, że analizuje wniosek ze strony Moskwy o umożliwienie dostępu konsularnego do przebywającej w szpitalu w Wielkiej Brytanii Julii Skripal. Stan córki byłego rosyjskiego szpiega Siergieja Skripala poprawia się.\nDrzwi domu Siergieja Skripala /NEIL HALL /PAP/EPA\n"Rozważamy wniosek o dostęp konsularny w świetle naszych zobowiązań w ramach międzynarodowych i krajowych przepisów, w tym pod kątem praw i życzeń Julii Skripal", którą razem z ojcem próbowano otruć - oświadczył rzecznik MSZ Wielkiej Brytanii.\nW piątek na Twitterze rosyjskiej ambasady w Wielkiej Brytanii napisano: "Dobra wiadomość - pojawiają się doniesienia, że Julia Skripal wraca do zdrowia. Nalegamy, by przestrzegano naszego prawa do spotkania z nią". Reuters podkreśla, że Skripal jest obywatelką Rosji.\nRównież w piątek służby prasowe placówki poinformowały, że skontaktowano się z kuzynką Julii Skripal, Wiktorią. Po otrzymaniu potwierdzenia, że stan zdrowia Julii Skripal się poprawia i może się ona porozumiewać, (Wiktoria Skripal) powiedziała, że chciałaby pojechać do Londynu i spotkać się z kuzynką - napisano w oświadczeniu na stronie ambasady. Wyrażono nadzieję, że "ze względów humanitarnych" brytyjskie władze niezwłocznie wydadzą jej wizę.\nByły pułkownik rosyjskiego wywiadu Siergiej Skripal oraz towarzysząca mu córka Julia trafili do szpitala w stanie krytycznym, gdy 4 marca znaleziono ich nieprzytomnych w Salisbury. Władze brytyjskie uznały, że zostali oni zaatakowani opracowanym w Rosji za czasów ZSRR bojowym środkiem trującym, określanym przez media jako nowiczok. O atak ten Londyn oskarża Moskwę, a Rosja odpiera zarzuty.\nTagi:Wielka Brytania, Rosja, Siergiej Skripal, Julia Skripal, Nowiczok\nNewsRosja wydala kilkudziesięciu zachodnich dyplomatów, w tym 4 Polaków\nNewsRosyjskie MSZ: Do Wielkiej Brytanii wróci jeszcze ponad 50 dyplomatów


Jest Smak: Francuskie kopertki z owocami\nOdwiedzając koleżankę A., zostałam poczęstowana kopertami z ciasta francuskiego z owocami. Deser był przygotowywany w ostatniej chwili, więc miałam okazję uczestniczyć w pichceniu :)\nSpodobał mi się bardzo zarówno wygląd jak i smak tego deseru, więc przyrządziłam go pewnym popołudniem. Przygotowanie zajmuje na prawdę chwilę. Na nadzienie użyłam banana i truskawek, jednak ciasto francuskie doskonale będzie się komponować z różnymi owocami. Polecam Wam spróbować.\nPłat ciast francuskiego pokroić na 12 kwadratów. Banana pokroić w plasterki, truskawki na połówki (lub jeśli są nieduże pozostawić w całości). Na każdym kawałku ciasta układać plaster banana i truskawkę, oprószyć cukrem. Ciastka zawijać w koperty, posmarować roztrzepanym żółtkiem, posypać brązowym cukrem. Piec w piekarniku nagrzanym do 190 stopni przez 10-15 minut, aż ciasteczka nabiorą złotego koloru. Najlepiej smakują podane z bitą śmietaną.\nEtykiety: Banan, Ciastka z owocami, Ciasto francuskie, Deser, Francuskie koperty, Koperty, Kopery z owocami, Truskawki


Historia XIX wieku. Miasta, państwa, imperia - Jurgen Osterhammel - ebook - Legimi online\nMiasta, państwa, imperia\nMIASTAEuropejskie wzory i globalna odrębność\nMiasto to sposób społecznej organizacji przestrzeni. Trudno jest wyraźnie odróżnić ten sposób od innych. Miasto jest zawsze w stosunku napięcia do czegoś innego, do niemiasta. Mogą to być rozmaite rzeczy: wieś z jej wioskami osiadłych chłopów, pustynie i stepy nomadów, świat wielkich posiadłości ziemskich i plantacji, w których skupia się władza właścicieli ziemskich, także inne miasto w dostępnym promieniu, z którym często istnieje stosunek pokojowej konkurencji, a niekiedy nawet – Ateny i Sparta, Rzym i Kartagina – wojowniczego nieprzejednania. Łatwo jest rozpoznać miasto, pojmując je w jego szczególnej za każdym razem opozycji do niemiasta. Mimo to trudno formalnie powiedzieć, jakie warunki musi spełniać ludzkie siedlisko, żeby zostać uznane za miasto. Mur plus rynek plus prawo miejskie: tak jednoznacznie jak w przednowoczesnej Europie Zachodniej nie było ani w innych przestrzeniach cywilizacyjnych, ani w XIX w. Liczba mieszkańców nie jest niezawodnym miernikiem: dwa, pięć czy dziesięć tysięcy mieszkańców – od kiedy zaczyna się miasto? Nawet narodowym urzędom statystycznym nie udało się do dziś porozumieć w skali międzynarodowej co do kryteriów pozwalających zdefiniować „miasto”. Dlatego często trudno porównywać z sobą statystyki. Także pod innymi względami tożsamość miejskości stoi pod znakiem zapytania: niektórzy historycy miast posuwają się już aż tak daleko, że dyskutują, czy urban history można w ogóle oddzielić od innych dziedzin historii: czyż nie prawie każdy aspekt rozwoju historycznego nie odbija się jakoś w miastach? Nie są też zgodni co do tego, czy należy postrzegać miasta jako pola społeczne o charakterystycznym każdorazowo profilu i szczególnym duchu, czy też raczej jako wymienne przejawy ogólnego procesu urbanizacji. Historia miast i historia urbanizacji stoją obok siebie jako dwa odmienne sposoby patrzenia. Jeden widzi fizjonomię pojedynczego miasta, drugi zaś jedną z wielkich tendencji epoki nowożytnej lub zgoła całej historii osiedli ludzkich.\nKażda cywilizacja, która tworzyła miasta, ma własne wyobrażenie o mieście idealnym i swą szczególną terminologię do nazywania różnego rodzaju miast. Chińskie dushi to nie to samo co greckie polis czy angielski township, a w toku długofalowej ewolucji, np. od Bizancjum do Stambułu, całkiem odmienne wizje miast mogły następować po sobie. Poszczególne kultury miejskie wykształciły swoje odrębne, szczególne rozumienie miasta i miejskości. Miasta są zatem skoncentrowanym przejawem szczególnej w każdym przypadku cywilizacji, miejscami, w których najwyraźniej znajduje wyraz „kreatywność społeczeństw”. Nikt w XVIII i jeszcze w XIX w. nie mógł pomylić z sobą Pekinu i Agry, Edo (przemianowanego w 1868 na Tokio) i Lizbony, Isfahanu i Timbuktu. W mieście mozna poznać bardziej jednoznacznie niż na wsi, gdzie się akurat znajdujemy. Architektura miejska jak mało co ukazuje cywilizacyjną specyfikę. Charaktery kulturowe przybierają kamienną postać. Dopiero powstawanie mega cities, jeden z najważniejszych procesów historii społecznej w drugiej połowie XX w., zatarło takie charakterystyczne dla danej cywilizacji osobowości miast. Mimo to także w odniesieniu do wcześniejszych czasów należy się wystrzegać brania za dobrą monetę modeli miast w postaci stworzonej przez geografów i socjologów. Mówienie o mieście chińskim, indyjskim czy latynoamerykańskim jako określonym typie ma sens tylko wtedy, kiedy rozumie się takie typy jako rezultaty radykalnego abstrahowania wielu pojedynczych przypadków. Tego rodzaju typy silnie upraszczają, tylko w bardzo niepełny sposób są w stanie uchwycić przemiany zachodzące w czasie – jak choćby urbanizację w XIX w. – i dlatego dają nadmiernie statyczny obraz. Nie uwzględniają także tego, że pomiędzy miastami pełniącymi podobną funkcję, dajmy na to miastami portowymi lub stolicami, podobieństwa są mimo granic cywilizacyjnych często większe niż różnice. Przede wszystkim jest jednak wątpliwe, by cywilizacje (albo obszary kulturowe, jak często się to określa w niemieckiej geografii) traktować jako jednorodne i dające się absolutnie ściśle od siebie wzajemnie oddzielić sfery porządku społecznego. Bynajmniej nie w każdym zakątku Azji można było znaleźć „indyjskie miasto”, a nawet w przypadku Chińczyków nie było tak, że gdziekolwiek się pojawiali, zakładali ten sam typ osiedla. Formy miast to niedrzemiące „kody kulturowe”, które w zmieniających się okolicznościach dochodzą do głosu jakby same z siebie. Bez wątpienia istnieją preferencje dla rozmaitych sposobów miejskiego życia: Europejczycy szukają centrum danego miasta, północnym Amerykanom brakuje go mniej. Ciekawiej jednak niż przyjmować każdorazowo z góry charakterystyczne dla danej kultury morfologie, jest zapytać o to, jak w specyficznych okolicznościach miasta dążyły do swoich celów i je osiągały. W mieście chińskim będziemy np. zwracać uwagę na to, co niechińskie.\nMiasta to punkty węzłowe relacji i powiązań. Organizują one ich otoczenie. Rynek, nadrzędny aparat państwowy czy samodzielna działalność dyplomatyczna władz miejskich tworzą relacje i sieci handlowe, hierarchie administracyjne i związki sojusznicze pomiędzy rozmaitymi miastami. Żadne miasto nie jest wyspą. Wpływy z zewnątrz przenikają do społeczeństw poprzez miasta; są one bramami na świat. W silnej tradycji zachodniego, ale również choćby bliskowschodnio-muzułmańskiego myślenia miasta to miejsca, z których pochodzi wszelka cywilizacja. Przednowoczesny podróżnik poszukuje miast. Są one dla niego ratunkiem przed niebezpieczeństwami dziczy. Jest on tu mniej obcy i zagrożony jako outsider niż na wsi. W miastach koncentrują się wiedza, bogactwo i władza. Tu wyłaniają się szanse życiowe dla ambitnych, ciekawych i zdesperowanych. W porównaniu ze społecznościami wiejskimi miasta to zawsze tygle. Imperiami rządzi się z miast, globalnymi systemami steruje z miast: międzynarodowym światem finansów z Londynu, Kościołem katolickim z Rzymu, branżą mody z Mediolanu lub Paryża. Wspomnienie o miastach jest tym, co pozostaje po wielu upadłych cywilizacjach w mitotwórczej pamięci potomności: Babilon, Ateny, Jerozolima Pierwszej Świątyni, Bagdad kalifów, Wenecja dożów. Miasto ma źródła przednowoczesne i jest zarazem miejscem narodzin nowoczesności. Miasta profilują się w stosunku do swego otoczenia dzięki swej przewadze, dzięki swej nadwyżce siły i swej względnej postępowości. Robiły to od niepamiętnych czasów. Co było nowe w XIX w.?\nSkamienienie i uniwersalność\nNie należy nie doceniać szerokości wachlarza miejskich form życia: od metropolii pierwszych drapaczy chmur – tutaj na czoło wysunęło się Chicago, gdzie w 1885 r. powstał gmach o niebywałej liczby 17 pięter – po wielkie osiedla o skrajnie ulotnym charakterze. Również w XIX w. istniały jeszcze mobilne miasta: villes itinérantes, przypominające wędrowne siedziby władców w Europie wczesnego średniowiecza. Dopiero wraz z założeniem Addis Abeby w 1886 r. przez cesarza Menelika II zakończyła się w Etiopii wielowiekowa faza ruchomej stolicy: przemieszczano się z miejsca na miejsce z ogromnymi stadami bydła i 6 tys. niewolników-tragarzy, transportujących dobytek cesarza i arystokracji oraz narzędzia kultu. Posiadające silne akcenty symboliczne założenie stolicy miało towarzyszyć wejściu Etiopii w epokę nowoczesną. Po tym, jak Menelikowi II udało się w 1896 r. zadać druzgocącą klęskę Włochom pod Aduą, krok ten został również uwierzytelniony na skalę międzynarodową: wielkie mocarstwa uhonorowały nieoczekiwany etiopski sukces wzniesieniem gmachów poselstw w stylu europejskim. Również królowie Maroka spędzali do końca XIX w. więcej czasu w siodle niż w jednym ze swoich rozmaitych miast-rezydencji; jeszcze w 1893 r. sułtan Mulay Hassan, prócz tego nader pilny budowniczy rezydencji, przenosił się podobno z miejsca na miejsce z liczącym 40 tys. głów orszakiem i personelem. Czy taką mobilność należy uważać per se za archaiczną? Wszak nadal istniały – w Chinach tak samo jak w imperium carskim i w Wielkiej Brytanii – letnie i zimowe pałace monarchów. Jeden z największych krajów świata był od 1860 r. rządzony co roku przez kilka miesięcy z uzdrowiska klimatycznego: z zimnej Simli (dziś: Shimla) w Himalajach Małych. W tym dramatycznym górskim krajobrazie kwaterował się – po przybyciu karawaną – cały aparat wicekróla Indii Brytyjskich. Najwyższy rangą reprezentant Wiktorii, cesarzowej Indii, rezydował jednak od 1888 r. nie w prowizorycznej siedzibie, lecz w Viceregal Lodge, pałacu w stylu późnego angielskiego renesansu.\nNiemniej wiek XIX to w sumie okres ustatkowania się władzy i utrwalenia miast, ich „skamienienia”. Nawet w Europie konstrukcja kamienna nie była około roku 1800 bynajmniej oczywistością w wypadku domów mieszkalnych. Na obszarze peryferyjnym takim jak Islandia stała się nią dopiero po roku 1915. Przejście do stosowania kamienia szczególnie zaznaczyło się w koloniach. Władcy kolonialni usiłowali dosłownie zestalić płynność miejscowej polityki w interesie przejrzystego ładu. Podkreślali w ten sposób zarazem swe aspiracje do osiedlenia się w terytoriach zamorskich na wieczność. Wierzyli wreszcie, że spełniają misję cywilizacyjną, urzeczywistniając triumf kamienia nad gliną i drewnem. Z ironicznym rezultatem. Dom o lekkiej konstrukcji po jakimś czasie znika. Pochłania go ogień albo daje się łatwo przenieść, kiedy zmieniają się stosunki polityczne i gospodarcze. Ponieważ z kamiennymi gmachami tak nie jest, są one dziś najplastyczniejszymi świadkami kolonializmu po jego upadku: wzgardzone ruiny, wille przerobione na slumsowe mieszkania, siedziby władców politycznych doby postkolonialnej albo wypucowane na użytek turystyki relikty w takich regionach świata, w których nierzadko są najstarszymi zachowanymi monumentami.\nWyczerpanie się zasobów leśnych sprawiło gdzieniegdzie, że wskazane było przestawienie się na budownictwo kamienne. Budowle drewniane były uważane w coraz większym stopniu za staromodne i barbarzyńskie albo za wspomnienie przedmieszczańskiej wytworności w formie przewartościowującego cytatu: mur pruski górnej części wiktoriańskich domów w stylu Mock Tudor reagował ornamentalnie na kamienny klasycyzm, z którego solidnej substancji nie rezygnowano. Drewniane lub gliniane miasta utrzymywały się tam, gdzie ekologia i ekonomia wykluczały alternatywy. Mogły być one przejawem racjonalności stosownej do sytuacji. Tak samo jak na Zachodzie – jak zauważył w 1885 r. amerykański zoolog i kolekcjoner dzieł sztuki Edward S. Morse – bardzo niewielu ludzi w Japonii mogło sobie pozwolić na ognioodporne domy; w takiej sytuacji rozsądek nakazywał budowanie w sposób prosty, łatwy do zdemontowania i przy użyciu palnych materiałów, aby ograniczyć straty i ewentualnie jeszcze szybko uratować posadzki i gonty przed zbliżającym się ogniem. Ta fatalistyczna filozofia przeżyła. Teraz również w japońskich miastach domy budowano z kamienia i cementu. Piękno starzejącego się drewna i nisko sięgających strzech zostało poświęcone w imię ognioodpornej banalności betonu.\nMiasto to zjawisko bez mała uniwersalne. Jeśli o państwie powiedziano, że zostało wynalezione w Europie, to miasta to nie dotyczy. Kultury miejskie powstawały niezależnie od siebie na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Ameryki Północnej i Australii. Powstawały, zwykle w ścisłym związku z rolnictwem, na Środkowym Wschodzie, nad Nilem, we wschodnim regionie Morza Śródziemnego, w Chinach i Indiach, znacznie później również w Japonii, w Ameryce Środkowej i na południe od Sahary. Miasto jako postać fizyczna i społeczna forma życia nie jest rezultatem transferu z Europy. Kiedy „nowoczesne” miasto pochodzenia europejskiego rozprzestrzeniało się po świecie, to prawie wszędzie napotykało rodzime kultury miejskie, które z reguły nie ustępowały mu miejsca. Tenochtitlán został w latach 20. XVI w. zburzony, żeby mogło powstać kolonialne miasto Meksyk. Stary Pekin ze swoimi gigantycznymi murami (w trzech koncentrycznych prostokątach) i szesnastoma bramami miejskimi opierało się europejskim i japońskim najeźdźcom i istniało dopóty, dopóki w latach 50. i 60. XX w. urbaniści i Czerwone Gwardie Mao Zedonga nie zburzyli tych reliktów „feudalizmu”. To były dwa skrajne przypadki zniknięcia i trwania w obliczu agresywnych sił Zachodu. Reszta znajdowała się gdzieś pomiędzy. Elementy architektury i organizacji miejskiej były łączone z sobą, nakładane na siebie, mieszane i stawiane na wąskiej przestrzeni w ostrej opozycji wobec siebie wzajemnie. Powszechna tendencja do miejskiej nowoczesności torowała sobie wszędzie drogę w rozmaitych momentach, rzadko jednak wyłącznie na warunkach zachodnich.\nTendencje w XIX w.\nCo stało się z miastem jako takim w XIX w.? Wiek XIX, zwłaszcza jego druga połowa, był epoką szalenie intensywnej urbanizacji. Nigdy wcześniej nie było takiego przestrzennego zagęszczenia życia społecznego. Wzrost liczby ludności miejskiej uległ przyspieszeniu w stosunku do poprzednich stuleci. Po raz pierwszy w niektórych państwach rozciągających się na większej przestrzeni egzystencja mieszkańca miasta stała się dominującą ekonomicznie i kulturowo formą życia. Wcześniej było tak co najwyżej w najważniejszych strefach śródziemnomorskiej starożytności, w środkowych Chinach epoki Song (960-1279) czy w północnych Włoszech na początku epoki nowożytnej. Żaden z utrwalonych systemów miast, czy to w Europie, Chinach, czy też Indiach, nie był przygotowany na wielki napływ ludzi do miast. Dlatego przede wszystkim wczesne fazy wzrostu były okresami nacechowanej kryzysami adaptacji. Część wzrostu, omijając stare systemy, znalazła ujście w nowych miastach. Pod względem społecznym, a również – choć nie zawsze – estetycznym największy sukces odniosły te regiony, w których nie było starych miast, przede wszystkim Środkowy Zachód i wybrzeże Pacyfiku w USA oraz Australia. Tu po mniej więcej 1820 r. urbanizacja zaczęła się od zera, chociaż niekiedy przejmowano dobrze wybrane miejsca osiedli indiańskich. Nie mogła wyniknąć kwestia ciągłości lub braku ciągłości.\nW innych częściach świata przemiany rzadko przebiegały w sposób ciągły. Wielu współczesnych w Europie miało wrażenie, że wielkie miasto XIX w., jakie istniało od połowy stulecia w prawie wszystkich krajach kontynentu, zasadniczo zerwało z miejską przeszłością. Francuscy ekonomiści schyłku XVIII w. pierwsi poczynili obserwację, że wielkie miasto – a przed oczami mieli oczywiście Paryż – jest miejscem, w którym zbiera się „społeczeństwo” i w którym kształtują się miarodajne normy społeczne. Wielkie miasto działało jako siła napędowa obiegów ekonomicznych i zwielokrotniacz rozwoju społecznego. Wartości wyrastały tam nie tylko, jak na wsi, w wyniku produkcji, lecz już w wyniku samej tylko interakcji. Szybkość obrotu tworzyła bogactwo. Cyrkulacja była postrzegana jako istota nowego wielkiego miasta: coraz bardziej przyspieszany przez technikę transportową ruch ludzi, zwierząt, pojazdów i towarów wewnątrz miasta, a także w ramach wymiany miasta z jej bliskimi i dalekimi otoczeniami. Krytycy narzekali na tempo nowego wielkomiejskiego życia. Reformatorzy miast pragnęli natomiast dopasowania oblicza miasta do jego nowoczesnej istoty i utorowania drogi hamowanym strumieniom: transportowi przez rozszerzanie ulic, bulwary i drogi szynowe, wodzie i ściekom przez wodociągi i podziemną kanalizację, zdrowemu powietrzu przez likwidację slumsów i luźniejszą zabudowę. Taki był główny bodziec, który krył się za wieloma miejskimi przekształceniami – od angielskich higienistów miejskich po barona Haussmanna, twórcę pośredniowiecznego Paryża.\nEuropejskie wielkie miasto późniejszego XIX w. było silniej zróżnicowane społecznie niż miasto wczesnej epoki nowożytnej. Jego oligarchie były mniej homogeniczne. Prosty trójpodział na sprawujący władzę polityczną patrycjat, średnią warstwę mieszczańską, złożoną z rzemieślników i kupców, oraz miejską biedotę stał się przestarzały. Także konsensus elity w sferze gustu stracił na sile. Architektura miejska była już tylko z rzadka „odlewana z jednej formy”, jak to się mogło zdarzać nie tylko w rezydencjach książąt, lecz również w czysto mieszczańskim mieście, jak Bath na południu Anglii. Zarówno pod względem estetycznym, jak i społecznym oraz politycznym miasto wiktoriańskie było „polem bitwy”. Było jednak również budowane stabilniej: mniej sztukaterii, potężniejsze ściany budynków, więcej żelaza. Miasto na wieczność. Także jego objętość była większa. Przeciętny wielkomiejski ratusz i normalny dworzec miały takie wymiary, jakie wcześniej osiągały tylko katedry i wzorujące się na Wersalu pałace. W paradoksalny sposób przepyszna architektura mieszczańska czyniła ludźmi mniejszymi, niż kiedykolwiek udało się to książęcej ostentacji.\nW XIX w. oprócz samego tylko ilościowego rozszerzania się miast pod względem powierzchni, liczby mieszkańców i udziału w ogólnej liczbie ludności można zaobserwować szereg ogólnych tendencji.\n1)\tPrawie wszechobecna urbanizacja przebiegała w różnych częściach świata z rozmaitą prędkością. Występowały pomiędzy nimi coraz większe różnice pod względem wzrostu miast i stopnia urbanizacji. Regionalne różnicowanie się tempa rozwoju społecznego, fundamentalna cecha epoki nowoczesnej, w niewielu innych obszarach ujawnia się tak wyraźnie.\n2)\tZwiększyła się różnorodność typów miast na świecie. Pewne dawne typy miast zniknęły, pojawiły się zaś liczne nowe. Dywersyfikacja wynikła z wystąpienia dodatkowych funkcji specjalnych: kolej żelazna stworzyła typ miasta-węzła kolejowego, a zwiększenie się ilości czasu wolnego i mieszczańskiej potrzeby wypoczynku – kąpielisko morskie.\n3)\tMetropolie dominujące i promieniujące na dużym obszarze istniały od czasu Babilonu i starożytnego Rzymu. Dopiero w XIX w. powstała taka sieć powiązań międzynarodowych, która na stałe połączyła z sobą największe miasta świata. Tak narodził się światowy system miast, jaki znamy do dziś, choć teraz ze ściślejszymi powiązaniami i innym wewnętrznym rozłożeniem ciężaru.\n4)\tInfrastruktury miast zostały rozbudowane w historycznie bezprecedensowy sposób. Architektura miejska (built environment) składała się przez całe tysiąclecia głównie z budynków. Teraz brukowano ulice, obmurowywano baseny portowe, wykopywano i wykładano klinkierami podziemne systemy rur, przeznaczone na ścieki i metro, układano szyny kolejowe i tramwajowe, instalowano oświetlenie ulic. Do budownictwa naziemnego dołączyło podziemne. Im bliżej końca stulecia, tym czystsze i jaśniejsze stawały się miasta. Jednocześnie największe metropolie tworzyły sobie tajemniczy podziemny świat, który dawał asumpt do wszelkiego rodzaju fantazji związanych z lękiem i ucieczką. Rozbudowa infrastruktury chłonęła przeogromne inwestycje prywatne i publiczne. Oprócz zakładów przemysłowych to ona była najważniejszym celem wydatkowania kapitału podczas industrializacji.\n5)\tŚciśle związane z tym zestaleniem materialnym były komercjalizacja i długofalowy wzrost wartości miejskiej własności gruntowej, kariera „nieruchomości” i wzrost znaczenia stosunków najmu. Dopiero teraz miejska własność gruntowa stała się lokatą kapitału i przedmiotem spekulacji. Ziemia stała się cenna nie dopiero dzięki użytkowaniu rolnemu, lecz dzięki samemu swemu położeniu. Drapacz chmur był symbolem tych przemian. Wartość ziemi mogła rosnąć z prędkością niewyobrażalną w produkcyjnych sektorach gospodarki. Działka miejska, która w 1832 r. w założonym właśnie Chicago zmieniła właściciela za 100 dolarów, osiągnęła już w roku 1834 cenę 3 tys. dolarów, a dwanaście miesięcy później była warta już 15 tys. dolarów. W starym mieście, jakim był Paryż, spekulacja nieruchomościami zaczęła się w latach 20. XIX w. Bardzo podobne mechanizmy rynkowe działały w latach boomu miast azjatyckich, takich jak Tokio i Szanghaj. Ewidencja katastralna osiągnęła w tych okolicznościach nową precyzję i znaczenie ekonomiczne. Prawo gruntowe, prawo budowlane i prawo najmu upowszechniły się jako nowe dziedziny jurysprudencji. Gospodarka finansowa stała się niewyobrażalna bez hipotek. Pojawiły się nowe typy społeczne: pośrednik w obrocie nieruchomościami, spekulant działkami, przedsiębiorca budowlany lub deweloper, produkujący seryjnie zestandaryzowane pomieszczenia mieszkalne dla średnich i dolnych warstw społecznych, wreszcie najemca.\n6)\tMiasta były zawsze planowane. Projektowały kosmiczną geometrię na ziemię. Książęta zakładali miasta idealne, w dobie europejskiego baroku było to bez mała jedno z ich ulubionych zajęć. Jednak dopiero w XIX w. planowanie miast rozumiano jako stałe zadanie państwa i samorządów. Zmagająca się wciąż z dziką ekspansją i nierzadko przegrywająca tę walkę municypalna wola planowania stała się niezbywalnym elementem miejskiej polityki i administracji. Jeśli jakieś miasto chciało stać się nowoczesne, to projektowało techniczne wizje swojej przyszłości.\n7)\tPowstawały i rozprzestrzeniały się nowe wizje miejskiej sfery publicznej i polityki samorządowej. W przestrzeni publicznej działały już nie tylko niezróżnicowany i nieobliczalny lud oraz oligarchia. Poluzowanie absolutystycznej reglamentacji, szersza reprezentacja polityczna, nowe środki masowego przekazu oraz organizacja grup interesów i partii politycznych na arenie miejskiej zmieniły charakter lokalnej polityki. W stolicach przynajmniej państw konstytucyjnych uprawiano również na forum publicznym parlamentów politykę narodową. Uczestniczący w wyborach naród śledził stołeczne wydarzenia polityczne z nieznanym dotąd zainteresowaniem. Bogaty i prowadzący ożywioną działalność świat stowarzyszeń – klubów, zrzeszeń, gmin kościelnych i sekt religijnych, opisany szczególnie skrupulatnie w wypadku Anglii i Niemiec na początku epoki nowożytnej, wyłonił się w zalążkowej formie w zupełnie innych warunkach politycznych choćby także w stolicach prowincji w Chinach u schyłku cesarstwa.\n8)\tNowe dyskursy o „miejskości” i nowa krytyka miejskiego życia postawiły miasta w centrum zmagań o interpretację świata. Miasta były już zawsze czymś szczególnym, a mieszczanie, przynajmniej w kulturach miejskich wokół Morza Śródziemnego, spoglądali z góry narustici. Jednak dopiero dynamiczne myślenie historyczne XIX w. zdołało podnieść duże miasto do rangi pioniera postępu i właściwego miejsca kreatywności kulturalnej i politycznej. Jules Michelet zmitologizował zgoła Paryż jako uniwersalne miasto planety, a topos ten utrwalił się później w postaci określania francuskiej metropolii mianem stolicy XIX w. Od tej pory ten, kto chwalił życie wiejskie, był narażony na podejrzenie, że jest prostakiem lub zgoła reakcjonistą. Ten, kto bronił wsi, nie robił tego już w imię spokojnej równowagi pomiędzy court i country, lecz z grubo ciosaną krytyką cywilizacji: agrarno-romantyczną lub w duchu rygorystycznego junkierstwa. Nawet dawne arkadyjskie ideały zostały pod koniec stulecia przedefiniowane na modłę miejską w postaci miasta-ogrodu. Nowa gałąź wiedzy – socjologia była od Saint-Simona do Simmla w gruncie rzeczy nauką o życiu ludzi z wielkich miast, raczej o społeczeństwie niż o wspólnocie, raczej o tempie i nerwowości niż o wiejskim flegmatyzmie. Ekonomia polityczna nie postrzegała już wsi jako źródła bogactwa społecznego, jak czynili to jeszcze fizjokraci w XVIII w. Ziemia jako czynnik produkcyjny była teraz postrzegana ze sceptycyzmem, jako uciążliwa przeszkoda rozwoju gospodarczego. Źródłem tworzenia wartości dodanej był dla pokolenia Karola Marksa i Johna Stuarta Milla przemysł w przestrzeni miejskiej. Ta nowa kulturowa przewaga miasta nad wsią stanowi zresztą odzwierciedlenie utraty znaczenia politycznego przez chłopów. Pomiędzy powstaniem Pugaczowa w południowo-wschodniej Rosji (1773-75) a falą protestów na przełomie wieków (powstanie bokserów w Chinach w 1900 r., powstanie chłopów w Rumunii w 1907 r., początek ruchu zapatystów w Meksyku w 1910 r.) było na świecie niewiele dużych protestów chłopskich, które stały się wyzwaniem dla istniejącego porządku. Niektóre duże bunty, przede wszystkim wielkie powstanie w Indiach w 1857 r., czy mniej więcej równoczesne powstanie tajpingów w Chinach, miały bazę społeczną wykraczającą poza warstwę chłopów. Były one czymś więcej niż spontanicznymi wybuchami chłopskiego gniewu.\nW XIX w., jak wielokrotnie mówiono, miasto stało się nowoczesne, a epoka nowoczesna powstała w mieście. Jeśli chce się zdefiniować miejską nowoczesność, a być może nawet uzyskać wskazówki umożliwiające chronologiczne wyznaczenie epoki nowoczesnej, to definicja powinna uwzględniać wszystkie wymienione procesy. Standardowe propozycje nie są bezużyteczne, są jednak zbyt jednostronne. Miejską nowoczesność, powstałą w drugiej połowie XIX w., próbowano ujmować jako połączenie racjonalnego planowania z pluralizmem kulturowym (David Ward/Olivier Zunz), jako ład w zagęszczeniu (David Harvey) lub jako przestrzeń eksperymentu i „fractured subjectivity” (Marshall Berman). Wczesnowiktoriański Londyn, Paryż drugiego cesarstwa, Nowy Jork, St. Petersburg i Wiedeń po roku 1890, Berlin lat 20. i Szanghaj lat 30. XX w. były opisywane jako miejsca takiej nowoczesności. Z samą tylko wielkością nie ma to nic wspólnego. Nikt nie wpadł na pomysł, żeby dzisiejsze megalopolie, takie jak Lagos czy miasto Meksyk określać mianem kwintesencji nowoczesności. Heroiczna epoka nowoczesna miast to ulotna chwila, trwająca niekiedy tylko parę dekad: równowaga porządku i chaosu, połączenie imigracji i funkcjonujących struktur technokratycznych, otwieranie przestrzeni nieustrukturyzowanej sfery publicznej, energetyzacja w niszach eksperymentowania. Warunkiem zaistnienia nowoczesnej chwili jest pewna forma miasta, rozpoznawalna jeszcze pod koniec jego klasycznej epoki, a także opozycja wobec tego, co nie-miejskie. W megalopolis niekończących się, rozproszonych, policentrycznych „konurbacji” średniego zagęszczenia nie ma granic wewnętrznych ani zewnętrznych. Nie ma nawet countryside, która dałaby się wyzyskiwać lub konsumować jako teren rekreacyjny. Miejski XIX wiek kończy się deformacją wielkich miast.\nUrbanizacja była wcześniej rozumiana wąsko, jako szybki rozrost miast w związku z rozprzestrzenianiem się zmechanizowanej produkcji fabrycznej. Urbanizacja i uprzemysłowienie wydawały się dwiema stronami tego samego medalu. Tego poglądu nie da się utrzymać. Dziś ogólnie przyjęło się inne pojęcie, które rozumie urbanizację jako proces społecznego przyspieszenia, zagęszczenia i nowej organizacji, który może występować w rozmaitych warunkach. Najważniejszym rezultatem tego procesu było tworzenie przestrzeni nasilonej ludzkiej interakcji, w których można było szybko wymieniać i optymalnie wykorzystywać informacje oraz tworzyć nową wiedzę w korzystnych warunkach instytucjonalnych. Miasta, przede wszystkim te duże, były ośrodkami wiedzy. Często z tego właśnie powodu ludzie pragnęli się w nich osiedlać. Niektórzy historycy rozróżniają umiastowienie jako ilościowy proces silnego zagęszczenia przestrzennego, wywołany przez pojawienie się nowych skupisk miejsc pracy, i urbanizację jako jakościowe powstawanie nowych przestrzeni działania i doświadczenia, innymi słowy: rozwój szczególnych miejskich sposobów życia. To rozróżnienie kieruje uwagę na bogactwo aspektów tego zjawiska, jest jednak nieco schematyczne i trudne do stosowania w praktyce.\nMiasto a przemysł\nW XIX w. prawie na całym świecie odbywał się rozwój miast, urbanizacja jest w tej epoce znacznie szerzej rozpowszechnionym procesem niż uprzemysłowienie: miasta rosły i zagęszczały się także tam, gdzie przemysł nie mógł być siłą napędową. Urbanizacja kieruje się własną logiką. Nie jest produktem ubocznym innych procesów, jak choćby uprzemysłowienia, przyrostu ludności i tworzenia państw narodowych. Z tymi procesami ma ona zmienne stosunki. Wysoki stopień urbanizacji w końcu epoki przednowoczesnej nie była bynajmniej podstawą sukcesu uprzemysłowienia. Gdyby było inaczej, to np. północne Włochy musiałyby należeć do pionierów rewolucji przemysłowej.\nWskutek uprzemysłowienia koncentracja ludzi w zgęszczonych osiedlach miejskich uzyskała nową jakość. Jak pokazał sir Anthony Wrigley w klasycznej rozprawie o Londynie, należy założyć wzajemne oddziaływanie z urbanizacją. Już w przededniu rewolucji przemysłowej Londyn rozrósł się, stając się metropolią, w której w 1750 r. żyła ponad jedna dziesiąta angielskiej ludności. Materialne, pochodzące z działalności gospodarczej bogactwo, siła konsumpcyjna (przede wszystkim popyt na żywność, który zainicjował racjonalizację rolnictwa) oraz zwarty zbiór ludzkiej siły roboczej i kompetencji (kapitał ludzki) ogromnego miasta były punktami wyjściowymi dynamiki, która za sprawą zwielokrotniającego efektu nowych technologii oferowała produkcji najlepsze szanse rozwoju. Rozwój Londynu, uzupełniony przezurban renaissance w prowincjonalnych miastach angielskich i szkockich, który zrównoważył przewagę metropolii, był częścią ogólnego procesu społecznego wzrostu efektywności i mocy produkcyjnych. W Anglii skupiska przemysłu, takie jak Manchester, Birmingham i Liverpool, stały się ogromnymi miastami, jednak w drugiej połowie wieku najszybciej rosły nie miasta rewolucji przemysłowej, lecz takie z szeroką ofertą usług oraz nadzwyczajną umiejętnością przetwarzania informacji w bezpośrednim kontakcie. Na kontynencie europejskim, w innych częściach świata, a nawet w Wielkiej Brytanii szybka urbanizacja dokonała się także tam, gdzie lokalny przemysł nie mógł być jej ostateczną przyczyną.\nIstnieje wiele przykładów na to, że miasta w XIX w. rosły bez godnej wzmianki bazy przemysłowej. Brighton na południowym wybrzeżu Anglii należał do najszybciej rosnących miast w Anglii, nie dysponował jednak żadnym przemysłem. Dynamika Budapesztu wynikała mniej z przemysłu, a bardziej z łącznego oddziaływania modernizacji agrarnej oraz centralnych funkcji w dziedzinie handlu i finansów. Również takie miasta w imperium carskim jak Petersburg i Ryga zawdzięczały swój nieustanny wzrost liczby ludności ekspansji komercyjnej, która była związana z dużym i zachowującym wydajność sektorem rzemiosła; przemysł odgrywał tu podrzędną rolę. W szczególnie dynamicznej dziedzinie rozwoju gospodarczego miasta mogły też tracić swoje szanse: St. Louis do połowy lat 40. XIX w. w zapierającym dech w piersiach szybkim tempie urosło do rangi najważniejszego miasta w dolinie Mississippi i centrum całego północnoamerykańskiego Zachodu. Przede wszystkim dlatego, że nie wykorzystało okazji, by zbudować sobie bazę przemysłową, musiało już wkrótce oddać swoją czołową pozycję Chicago. Kiedy zamknęło się window of opportunity, gospodarka St. Louis prawie się załamała. Przechadzka przez śródmieścia takich miast, jak Londyn, Paryż i Wiedeń pokazuje, że nie były one nigdy miastami przemysłowymi. Przeciwnie, kryła się za tym walka o to, by nie pozwolić zniszczyć wielkomiejskiej kultury przez przemysł. Emblematyczne metropolie XIX w. stworzyły sobie swój trwały wizerunek, bardziej broniąc się przed uprzemysłowieniem, niż poddając się jego konsekwencjom. Tworzenie się w XX w. ogromnych miast bez bazy przemysłowej (Lagos, Bangkok, Meksyk i in.) powinno wyostrzyć widzenie luźnego tylko związku pomiędzy urbanizacją i uprzemysłowieniem. Urbanizacja to naprawdę globalny proces, natomiast uprzemysłowienie to sporadyczny proces „nierównego” tworzenia się centrum.\nDopiero jeśli uwolni się urbanizację z ram czasowych XIX w. i ze zbyt ścisłego związku z epoką nowoczesną, będzie można określić miejsce tego stulecia w dłuższych horyzontach czasowych rozwoju miast. Stawia to pod znakiem zapytania także pretensje Europy do monopolu na urbanizację. Tak samo jak miasto nie jest wynalazkiem Europy, nie jest nim również wielkie miasto. Podczas najdłuższej części udokumentowanej historii najludniejsze miasta świata znajdowały się w Azji i Afryce Północnej. Babilon przypuszczalnie już około 1700 r. p.n.e. przekroczył granicę 300 tys. mieszkańców. Rzym okresu cesarstwa z większą liczbą mieszkańców niż ta, którą mogły się w tym samym czasie pochwalić nawet największe chińskie miasta, był wyjątkowym i szczególnym przypadkiem. Ucieleśniał siebie samego, a nie Europę. Rzym osiągnął w II w. n.e. granicę miliona mieszkańców – co Pekin powtórzył dopiero u schyłku XVIII w., a Londyn tuż po roku 1800. Rzym cesarzy był czymś unikatowym w historii osiedli ludzkich. Nie stał na szczycie ułożonej z doskonałą równomiernością europejskiej piramidy miast; unosił się poniekąd w powietrzu ponad światem rozrzuconych osiedli. Tylko Bizancjum, które również nie opierało się zniuansowanej hierarchii miast, zbliżało się w latach swego blasku, czyli przed katastrofą IV krucjaty (1204), do rozmiarów metropolii.\nW odniesieniu do liczby ludności miast nienależących do Zachodu jesteśmy aż po wiek XIX jeszcze bardziej niż w przypadku miast europejskich i amerykańskich zdani na szacunki, które często opierają się na bardzo niepewnych przesłankach. Jeszcze w 1899 r. Adna Ferrin Weber, ojciec porównawczej statystyki miast, zauważył lakonicznie, że Imperium Osmańskie jest pełne miast, jednak tylko największe z nich są „znane statystykom, a i to niedostatecznie”. Dlatego poniższe dane nie powinny bynajmniej być rozumiane jako coś więcej niż oparte na informacjach przypuszczenia. Im większe miasto, tym pewniejsza szansa, że budziło potrzebę oceny u podróżnych i innych komentatorów. Dlatego można przynajmniej domyślać się rzędów wielkości największych miast świata w rozmaitych epokach.\nOkoło 1300 r. spośród miast europejskich jedynie Paryż należał do dziesięciu największych na Ziemi. Znajdował się jednak dopiero na szóstym miejscu po Hangzhou, Pekinie, Kairze, Kantonie i Nankinie, a przed Fezem, Kamakurą w Japonii, Suzhou i Xi’an. Aż sześć z tych miast leżało w Chinach, o których pierwsze wiadomości do Europy przywiózł wtedy Marco Polo. Około 1700 r. sytuacja się zmieniła. W efekcie rozwoju państw muzułmańskich na pierwszym miejscu był teraz Stambuł, na trzecim Isfahan, na siódmym Delhi, a Ahmedabad, również położony w indyjskim państwie Mogołów, na ósmym. Przed Paryż (piąte miejsce) wysunął się z niewielką przewagą Londyn (czwarte miejsce), a były to dwa jedyne miasta europejskie na tej liście liderów. Paryż miał już nigdy nie dogonić Londynu. Pekin pozostał drugim co do wielkości miastem świata. Czołową dziesiątkę uzupełniały miasta położone w Japonii, która właśnie w okresie Pax Tokugawa przeżyła stulecie burzliwego rozwoju miast: Edo, Osaka i Kioto. Około 1800 r. sytuacja tylko nieco się zmieniła.\nSześć, a wliczając Stambuł siedem spośród tych miast leżało w Azji. Po Londynie, Paryżu i Neapolu dopiero na piętnastym miejscu pojawia się znowu miasto europejskie – Moskwa (238 tys. mieszkańców), następnie na szesnastym mniej więcej równie duża Lizbona, na siedemnastym Wiedeń (231 tys.). Jeśli posłużyć się szacunkami Chandlera i Foxa, mającymi wystarczające potwierdzenie w innych źródłach, jednak z konieczności nieopartymi na jednolitym statystycznym pojęciu miasta, to w roku 1800 spośród 25 największych miast świata tylko sześć było położonych na chrześcijańskim Okcydencie. Berlin miał 172 tys. mieszkańców, był zatem mniej więcej tej wielkości co Bombaj i Benares. Najludniejszym miastem Ameryki był Meksyk (128 tys.), a po nim Rio de Janeiro (100 000), główny ośrodek portugalskiej Ameryki. Nawet około 1800 r. północ Ameryki była urbanistycznie zacofana w stosunku do kolonialnego podówczas południa. Największym miastem północnej części Ameryki była wciąż Filadelfia (69 tys.), pierwsza stolica USA. Nowy Jork szykował się jednak właśnie do wysunięcia się na pierwsze miejsce. Dzięki niespodziewanemu boomowi imigracyjnemu i gospodarczemu stał się on już wcześniej najważniejszym portem atlantyckim USA, a w nowym stuleciu także największym miastem kraju. Australia, wkrótce tak samo jak Ameryka, arena eksplozji demograficznej, około 1800 r. nie miała jeszcze w ogólne żadnej historii miast. Jej mieszkańcy pochodzenia europejskiego zmieściliby się bez trudu w małej niemieckiej rezydencji książęcej.\nZ punktu widzenia takich impresji liczbowych, jeszcze około roku 1800 dominującymi kulturami miejskimi na ziemi były Chiny, Indie i Japonia. To jednak, co uważano w danym wypadku za miasto, ogromnie różniło się od siebie. Europejscy goście znajdowali otoczone murami miasta, do których byli przyzwyczajeni, najprędzej jeszcze w Chinach, ale również tam nie wszędzie. W ich relacjach czytamy nieustannie o bezkształtnych, nie-„miejskich” miastach Azji. Niekiedy ostra opozycja „miasto – wieś” zdawała się całkowicie tracić swoje znaczenie. Wyspa Jawa była np. w XIX w. obszarem bardzo gęsto zaludnionym, ale nie scentralizowanym w kierunku kilku wielkich miast, bez izolowanych i w dużej części autarkicznych wiosek, których chętnie spodziewano się w Azji – wielką szarą strefą pomiędzy miastem i wsią, w gruncie rzeczy ani jednym, ani drugim. Niemniej jednak każde miasto było zagęszczoną sferą komunikacji i areną konsumowania nadwyżek wytworzonych na wsi. Było punktem węzłowym w jakimś rodzaju sieci handlu lub migracji. Każde miało do czynienia z problemami zaopatrzenia i porządku publicznego, innymi niż problemy występujące na terenach wiejskich. Duże miasta Azji jakoś rozwiązały te problemy. Inaczej by ich nie było. Nawet najbardziej ograniczony podróżny rozumiał, że znajduje się w mieście. Gramatyka życia miejskiego była zrozumiała ponad granicami kulturowymi.\nLudność miejska: Azja Wschodnia i Europa\nUrbanizacja, rozumiana jako wymierny stan danego społeczeństwa, jest względną i oczywiście sztuczną wielkością, wymyśloną przez statystyków w XIX w. Implikuje ona, że rozwój poszczególnych miast jest rozpatrywany w relacji z ich otoczeniem. Najważniejszym miernikiem jest przy tym odsetek mieszkańców miast wśród ogółu ludności. Dlatego pouczające jest porównanie Europy i krajów wschodnioazjatyckich, czyli tych części świata, w których we wczesnej epoce nowożytnej występowały największe aglomeracje o charakterze miejskim. Europa osiągnęła około 1600 r. już nieco wyższy stopień urbanizacji niż Chiny, gdzie proporcja ludności miejskiej utrzymywała się od tysiąca lat na mniej więcej tym samym poziomie. Chińskie miasta były jednak przeciętnie większe niż europejskie. Dwa regiony w Chinach – ziemie w dolnym biegu Jangcy (z Szanghajem, Nankinem, Hangzhou, Suzhou itd.) oraz południowy wschód, czyli okolice wokół portowego miasta Kantonu i za nim, nieustannie zadziwiały europejskich podróżnych wczesnej epoki nowożytnej zarówno gęstością zasiedlenia, jak i wielkością miast. Około 1820 r. było w Chinach 310 miast liczących ponad 10 tys. mieszkańców, a w Europie około 1800 r. – bez Rosji – 364. Średnia wielkość wynosiła w Chinach 48 tys., a w Europie 34 tys. mieszkańców. W poniższej tabeli podano udziały procentowe dotyczące wybranych okresów w XIX w.\nTabela 7. Odsetek ludności w skupiskach liczących powyżej 10 tys. mieszkańców, ok. 1820-1900 r.\nŹródła: Chiny i Japonia: Gilbert Rozman, East Asia Urbanization in the Nineteenth Century: Comparisons with Europe, w: Ad van der Woude/Akira Hayami/Jan de Vries (Hg.), Urbanization in History: A Process of Dynamic Interactions, Oxford 1990, s. 65, tab. 4.2a/4.2b; Europa Zachodnia: Angus Maddison, The World Economy: A Millennial Perspective, Paris 2001, s. 40, tab. 1-8c.\nUwidocznia się tu z jednej strony stała środkowa pozycja Japonii pomiędzy Chinami i Europą Zachodnią, z drugiej zaś niesłychane przyspieszenie europejskiego procesu umiastowienia po pierwszym ćwierćwieczu. W przededniu otwarcia obu wielkich krajów Azji Wschodniej przez Zachód odsetek ludności miejskiej w Japonii był ponadtrzykrotnie wyższy niż w Chinach. Jednak czy to porównanie jest metodycznie uprawnione? Czy Japonia była już wtedy – według stopnia urbanizacji – nowocześniejsza niż Chiny? Dystans zmniejszy się, jeśli średnią dla ogromnych Chin rozłożyć na regiony i nie porównywać Japonii z Chinami jako całością, lecz z jej gospodarczo najwyżej rozwiniętym makroregionem, czyli Dolną Jangcy; liczba ludności była mniej więcej zbliżona. W Dolnej Jangcy odsetek mieszkańców miast wynosił w latach 40. XIX w. 5,8. Do 1890 r. wzrósł do 8,%, czyli bardzo zbliżył się do 10,4% w Japonii w fazie jej wczesnej modernizacji. Jeśli uzmysłowić to sobie w liczbach absolutnych, czyli zainteresować się tym, ilu ludzi w obu tych gęsto zaludnionych regionach doświadczyło życia miejskiego, to okaże się, że około 1825 r. 3,7 mln, a w roku 1875 już tylko 3,3 mln Japończyków żyło w miastach liczących powyżej 10 tys. mieszkańców. W Chinach przedstawiało się to następująco 15,1 mln w okresie wojny opiumowej, a 16,9 mln w latach 90. XIX w. W odniesieniu do Europy dysponujemy tylko szacunkami według Paula Bairocha i jego współpracowników, którzy do miast zaliczali każde osiedle liczące ponad 5 tys. mieszkańców. Zgodnie z nimi około 1830 r. w Europie kontynentalnej było 24,4 mln mieszkańców miast, a około 1890 r. już 76,1 mln. Ponieważ może tu chodzić tylko o przybliżone rzędy wielkości: około 1830 r. nie stały bynajmniej naprzeciwko siebie miejska Europa i wiejska Azja Wschodnia; w 1890 r. nastąpiła polaryzacja rozwoju sytuacji.\nDoświadczenia Chin i Japonii z urbanizacją były jednak w XIX w. tak odmienne, że mylące byłoby przyjęcie założenia, że istniał wspólny „wschodnioazjatycki” wzorzec urbanizacji. W Japonii paradoksalnie właśnie zainicjowana przez państwo modernizacja doprowadziła do przejściowej deurbanizacji: wraz ze zniesieniem „księstw” feudalnych (Daimyate; han), pozbawieniem przywilejów miast warownych jako ośrodków administracyjnych oraz zniesieniem obowiązku pobytu samurajów w tych miastach i na dworze szoguna w Edo (Tokio) zwiększyła się w kraju pozioma mobilność, z której skorzystały przede wszystkim miasta średniej wielkości. Kiedy epoka Tokugawa ustąpił miejsca epoce Meiji, liczba mieszkańców Tokio spadła z ponad miliona do 860 tys. mieszkańców w roku 1875. W tym wypadku w spadku krył się zalążek odrodzenia, ponieważ dużo książęcej ziemi na miejskich terenach Tokio znalazło się w rękach nowego rządu i zostało planowo wykorzystane do rozwoju miasta. W Chinach niewielki wzrost współczynnika urbanizacji można wytłumaczyć również efektem modernizacji: integracją regionów nadmorskich z gospodarką światową i szybkim rozrostem niektórych miast portowych z Szanghajem na czele. Przyrosty zanotowano z tego względu prawie wyłącznie nad Dolną Jangcy oraz w okolicach Kantonu i Hongkongu. W sumie jednak Japonia pozostała tym, czym była w porównaniu z Chinami już na początku XIX w.: społeczeństwem znacznie bardziej zurbanizowanym.\nW dłuższej perspektywie porównanie z Europą jest pouczające. We wczesnej epoce nowożytnej Europa nigdy nie osiągnęła takich liczb absolutnych ludności miejskiej, jakimi mogły się pochwalić łącznie Chiny i Japonia; w Azji Wschodniej było również znacznie więcej bardzo dużych miast. Europa przeżyła pierwszą falę urbanizacji po roku 1550, a drugą po 1750 r. Od 1500 do 1800 r. odsetek ludności miejskiej się podwoił. Pomiędzy rokiem 1650 i 1750 europejski stopień urbanizacji był nieco niższy niż japoński, a podobny do tego nad Dolną Jangcy, przewyższając stopień urbanizacji całych Chin. Szybko rosnąca przewaga Europy w XIX w. nie była wyłącznie konsekwencją uprzemysłowienia i towarzyszącego jej pojawiania się nowych miast fabrycznych. Miała nieco wcześniejsze korzenie w tym, co Jan de Vries nazywa „nową urbanizacją” po 1750 r.: rozpoczynającym się w Anglii, obejmującym Europę Południową dopiero po 1800 r. procesem wzrostu liczby ludności miejskiej jako całości, przede wszystkim jednak średnich i mniejszych miast. Rozrost bardzo dużych był tym razem natomiast mniej spektakularny i trzymał się ram ogólnego rozwoju demograficznego. Dopiero kolej żelazna nadała nową dynamikę ponadproporcjonalnemu rozrostowi wielkich miast, chociaż w żadnym wypadku nie doszło do „urbanizacji na kształt wodogłowia” i tworzenia się megamiast, co następnie, w XX w., stało się poza Europą czymś normalnym.\nW ten sposób w Europie Zachodniej w XVIII w. (choć nie w Rosji czy Hiszpanii) ukształtowała się stopniowo zniuansowana, wieloszczeblowa hierarchia miast, w której każda klasa wielkości była dobrze reprezentowana. Jan de Vries, ostrożny empiryk, który znacznie chętniej mówi o „mikroregionach” niż o całych państwach narodowych lub o Europie jako całości, uważa za uzasadnione, by patrząc na taki zrównoważony podział rank/size mówić o charakterystycznym europejskim wzorcu urbanizacji. Europa (na zachód od Rosji) miała geograficznie gęsty system miast, połączony siecią ścisłych interakcji, a przy tym stale niuansujący się w linii pionowej, do którego w jeszcze raczej niewyjaśniony początkowo sposób należały również miasta kolonialne na terytoriach zamorskich. De Vries rejestruje dalszą specyficzną cechę Europy u schyłku XIX w.: w niektórych krajach, być może w ogóle po raz pierwszy w dziejach, przekroczono próg, za którym już nie migracja ze wsi czy z zagranicy, lecz naturalny przyrost ludności w samych miastach stanowił najważniejszą siłę napędową urbanizacji. Natomiast ludność bardzo dużych miast północnoamerykańskich, w których skupiali się imigranci, mimo porównywalnego z północno-zachodnią Europą poziomu rozwoju ekonomicznego, nie była przed I wojną światową samoreproduktywna. Niezależnie od całej dozy sceptycyzmu, wskazanego w wypadku wielu umotywowanych raczej ideologicznie proklamacji o uprzywilejowanej odrębnej drodze Europy, odrębna droga urbanizacji daje się dobrze udowodnić empirycznie.


Ubezpieczenie turystyczne - na co zwracać uwagę?\nUbezpieczenie finansowe a gwarancja finansowa - porównanie\nChoć ubezpieczenia turystyczne nie są obowiązkowe, warto o nich pomyśleć przy planowaniu wyjazdu na własną rękę. Wykup odpowiedniej polisy może oszczędzić ubezpieczonemu nie tylko zmartwień, ale również realnych kosztów akcji ratunkowej i leczenia, w sytuacji nieszczęśliwego wypadku.\nSzukając odpowiedniej polisy należy zwrócić uwagę na dwie podstawowe kwestie - OWU i koszt ubezpieczenia. Najlepsze ubezpieczenie to to, które nie nadszarpnie portfela przyszłego turysty, ale zabezpieczy go równocześnie od skutków nieszcześliwych wypadków. Jak wybrać najlepsze ubezpieczenie?\nPrzeglądając oferty polis turystycznych należy zwrócić uwagę na OWU, czyli Ogólne Warunki Ubezpieczenia. To w nich znajdują się informacje dotyczące zakresu ubezpieczenia, a również lista wyłączeń, czyli opis sytuacji, w których odszkodowanie nie zostanie wypłacone.\nPodstawowe ubezpieczenie turystyczne obejmuje pakiet dwóch polis. Pierwsza pozwoli nam odzyskać koszty leczenia, druga ubezpiecza następstwa nieszczęśliwych wypadków (NNW). Polisy te występują w różnych wariantach, zależnych od sumy, jaką chcemy zainwestować w ubezpieczenie.\nKażde ubezpieczenie można rozszerzyć. Polisę turystyczną można rozszerzyć na przykład o ubezpieczenie osoby towarzyszącej, bagażu czy obsługi prawnej w przypadku nieszczęśliwego wypadku.\nPolisę można jeszcze bardziej sprofilować. Wyjeżdżając do gorących krajów, można wykupić ubezpieczenie, które zapewnia zwrot kosztów leczenia chorób tropikalnych.\nPolisy turystycznie nie są drogie. Wykupując wycieczkę w biurze podróży, ubezpieczenie jest obligatoryjne, zapłacimy za nie zazwyczaj 3% wartości wycieczki. Jesli wyjeżdżamy sami, zapłacimy od około 80 do 200 złotych za osobę.\nZ kolei osoby, które wyjeżdżają całą rodziną czy też ze znajomymi mogą liczyć na specjalną ofertę i okazyjne stawki ubezpieczeń, jeśli polisę wykupi cała grupa.\nWarto zgłaszać się do Towarzystw Ubezpieczeniowych, z których produktów się już korzysta. W ten sposób, jako stały klient, można wynegocjować dobrą stawkę, kgtóra będzie satysfakcjonować zarówno ubezpieczyciela jak i klienta.


FLASH #10 | PZM 75. Rajd Polski - PZM 75th Rally Poland\nData: Piątek, 30. czerwca\nDzień: 2, Flash N°: 10\nOdcinek specjalny: OS Mikołajki Arena 2, Długość: 2.5 km\nWarunki na trasie: przesychający szuter\n„To był bardzo odmienny oes od tego, jaki oglądaliśmy wczoraj. Thierry narzucił błoto na moją przednią szybą i niewiele widziałem.”\n„Wszystko jutro może się zdarzyć. Zobaczymy jakie będą warunki. Moim celem było znalezienie się na prowadzeniu i go zrealizowałem. Chciałbym, aby jutro było sucho.”\nSamochód 2. TÄNAK/JARVEOJA\n„Jutro również jest dzień. Przed nami wiele odcinków. Jeżeli pogoda będzie taka jak dzisiaj, to będzie ciekawie.”\n„Ott pojechał bardzo szybko. Niestety na tej próbie straciłem zbyt wiele czasu. Byłem bardzo zadowolony z porannej pętli. Zobaczymy co jutro się wydarzy.”\n„Ten odcinek był dobry. Zwłaszcza po tym, czego doświadczyliśmy przez cały dzień. Na drugiej pętli warunki na trasie były bardziej zdradliwe.”\n„Ten odcinek wyraźnie nam pasuje. Nie wiem jakie warunki będą jutro, ale liczę, że będzie bardziej sucho.”\n„Jestem zaledwie kilka sekund za Ogierem. Zobaczymy jakie jutro będą warunki. Liczę na dobry dzień. W sumie jestem zadowolony z pracy, jaką dzisiaj wykonałem.”\n„Coś złego działo się z samochodem. Naprawdę nie wiem co to było. Szczęśliwe udało nam się ukończyć ten odcinek.”\n„Popołudnie było już całkiem niezłe. Generalnie jednak dzień był bardzo trudny.”\n„Szkoda tego błędu, jaki popełniłem na porannej pętli. Później jednak zmieniliśmy ustawienia w samochodzie i było już znacznie lepiej.”\nWojciech Chuchała po OS 10\n"Dzisiejszy etap był walką o przetrwanie, widzimy ilu zawodników opuściło drogę. Był to bardzo wymagający dzień. Staraliśmy się jechać nieco łagodniej, aby bezpiecznie jechać do mety. Zamierzam zaatakować jeżeli pogoda poprawi się jutro. Jeżeli jednak warunki będą podobne do dzisiejszych to atak i mocne przyspieszenie mogą nie być najlepszym rozwiązaniem."\nŁukasz Pieniążek po OS 10\n"Cieszymy się, że jesteśmy na mecie dzisiejszego etapu. Nasza taktyka na jutro pozostaje niezmienna – chcemy przejechać wszystkie odcinki i zebrać potrzebne na przyszłość doświadczenie. Chcemy nauczyć się jak najwięcej podczas tego startu. Wspaniale, że mamy ogromny doping kibiców i nie ukrywamy, że daje to dodatkową motywację do jeszcze szybszej i bardziej skutecznej jazdy."\n"Ten rajd to niesamowita przeprawa. Warunki jakie przyniosła pogoda na pewno zaskoczyły wszystkich. Oczekiwaliśmy pięknego, słonecznego rajdu w Mikołajkach, bo to jest tutaj najpiękniejsze. Niestety przyszły trudne warunki pogodowe i każdy musiał się w nich wykazać. Nasz samochód jest chyba za mocny. Mam wyłączone wszystkie możliwe procedury, wciskam gaz a wszystkie koła kręcą się w miejscu. Mam nadzieję, że jutro będzie bardziej sucho i da się pojechać tak jak tego chcemy. Dzisiejsze warunki na to nie pozwalały. Cieszy nas za to duża ilość kibiców. Widzę naprawdę wszystkich. Każdemu z nich bardzo dziękuję. To bardzo nam w takich warunkach pomaga."