Czy przez brak trawnika można pójść na L4?\nHistoria o tym jak mi mąż trawnik robił.\nUkończona budowa wymarzonego domu a wokół pobojowisko. Kiedy wychodząc z domu zakładacie gumiaki, i brodzicie w błocie, starając się nie wpaść w żaden dół (których jest sporo). Znacie to? Wszystkiemu winien mąż, przecież już dawno powtarzałyście : „zrób coś z tym marasem*!”\nUporządkowanie działki to spory koszt, zwłaszcza, że budowa wydrenowała wszystkie oszczędności. Ciułanie przez wiele miesięcy na ekipę ogrodników nie wchodzi w rachubę, zresztą w sezonie mają tyle pracy, że umawiać się trzeba ze sporym wyprzedzeniem.\nPodobno przełom kwietnia i maja to najlepszy czas na zakładanie trawnika. Niestety nie dane mi było tego wypróbować. Mimo próśb, gróźb i szantażu szanowny pan mąż palcem nie kiwnął żeby coś zrobić. „Jest jeszcze na to czas!”. No pewnie – on ma go zawsze w nadmiarze! ”Poza tym co nagle to po diable” - zwykł mawiać złotousty mądrala! Żeby mnie jednak trochę udobruchać „załatwił” jakieś krzaczki i byliny od mamusi i znajomych. Ograbił najbliższych z roślinności opowiadając jak mu ciężko w życiu bo ma heterę w domu. Niestety pogoda nie dopisała i darowane rośliny przesadzone do byle jakich donic zgniły! Dlaczego? Bo mój, ”sprytny inaczej”, mąż załadował im gliniastą ziemię ( żeby się zbytnio nie fatygować wykopał dołek tuż przed wejściem do domu! Taki syf dookoła to „stara” się pewnie nawet nie zorientuje!). Nie dość, że podłoże nieprzepuszczalne to jeszcze w donicach nie było otworów. Majowe deszcze zalały wszystko a moja frustracja sięgnęła zenitu! Zastosowałam więc wobec niego niezwykle skuteczną technikę czyli suszenie głowy, męczenie, jojecznie jak zwał tak zwał. Na dłuższą metę nie da się tego psychicznie wytrzymać. „Stara! Przez twoje gadanie dupa mnie piecze!”\nCzy przez brak trawnika można dostać L4? Oczywiście!\nJeśli jakimś cudem pomykając po błocie w deszczowe dni mąż nie wywinie orła łamiąc sobie co nieco, to już jojczenie „załatwi” go bankowo. Wiadomo, że stres człowiekowi nie służy. Tym bardziej podatny jest nasz delikwent im bardziej siedzący tryb życia prowadzi. Jeśli dostatecznie długo stresuje się chłopina babskim pojękiwaniem zaczną się pojawiać pierwsze symptomy choroby. Od zwykłej niestrawności po zapalenie gruczołu krokowego. „To wszystko przez Ciebie, chcesz mnie wykończyć! Ciekawe kto Ci wtedy zrobi to wszystko wokół domu?”\n„Ciekawe kto?” No właśnie!\nPostanowiłam oszczędzić biedaka bo w końcu dzieci potrzebują ojca. Zabrałam się do wydawałoby się najprostszej czynności – oczyszczania terenu.\nPo zakończeniu budowy działka była bardzo zaśmiecona. Mąż niby wtedy posprzątał, ale to tak z grubsza. Dzieciom zabronił chodzić po całej działce, bo w jednym rogu zrobił małe gruzowisko. Stwierdziłam, że go zawstydzę i wysprzątam wszystko. Mąż oczywiście opromienił mi ten cudowny dzień pracy swoim szerokim uśmiechem wręczył łopatę, rękawice\ni rzekł : Teraz masz okazję się wykazać! Nie zawiodłam! Zebrał się spory kontener odpadów. Pana nie-rychłego zaś musiały dopaść wyrzuty sumienia, albo zbyt głośno stękałam, ponieważ do kolejnego etapu przystąpił z własnej woli.\nNastępną czynnością niezbędną do posiadania pięknego, równego trawnika było zniwelowanie nierówności. W naszym przypadku nawet sporej. Dodatkowo istniała potrzeba podniesienia nieco terenu. Nie wspomnę już o jakości tej gliniastej gleby, którą i tak trzeba by było „rozluźnić” (posiadaczom gleb gliniastych przyda się piasek i torf, posiadaczom ziem piaszczystych - glina i kompost). Mąż porozmawiał z kim trzeba, niebawem przyjechał pług, zaorał wszystko a zaraz potem wywrotki z ziemią oraz piaskiem. Spycharka rozparcelowała wszystko po działce. Niestety ziemia nie była zbyt dobrej jakości – było sporo kamieni. Wybieranie ręczne dobiłoby mój mocno nadwyrężony sprzątaniem działki kręgosłup. I znowu przyjechał pług, przeorał wszystko mieszając nową warstwę żyznej gleby z naszą ciężką gliniastą. Następnie ręcznie z użyciem grabi i z pomocą rodziny usunięte zostały kamienie, korzenie, kawałki roślin. Teściowa nie mogła nam przy tej okazji darować żeśmy nie zbronowali wcześniej terenu (glina ma tendencję do zbrylania, zbronowanie wszystkiego rozbiłoby grudki). Mąż więc w złości rozbijał grudy grabiami krzycząc w duchu: „Ja Ci pokażę!”. Ręcznego rozbijania grud nie polecam! Natomiast na etapie grabienia ważne jest staranne wyrównanie terenu. W dołach zbiera się woda i trudniej się kosi. Równając teren warto nadać mu lekki spadek 1- 3% , który ułatwi szybki odpływ wody podczas ulewnych deszczów. Jeśli waszą działkę zalewa woda dobrze jest zrobić na tym etapie odwodnienie. Trochę trudniej będą mieli Ci, którzy nie będą mieli dokąd nadmiaru wody odprowadzić. Tak było w naszym przypadku. Rozwiązaniem takiej sytuacji jest albo nie robienie drenażu, albo wykonanie studni chłonnej, którą woda przedostanie się do bardziej przepuszczalnych warstw gruntu. My postanowiliśmy nie robić nic. Z czasem się okaże czy zrobiliśmy dobrze.\n„A teraz stara dreptaj po całej działce” czyli ubijanie terenu.\nDreptać owszem można, ale jak jest mała działka. Ja użyłam wałka i jeździłam z nim wzdłuż i wszerz po całym terenie przyszłego trawnika.\nTrawa potrzebuje zawartego podłoża (zwartego ale bez grud). Po tym etapie zrobiłam przerwę. Ręce mi krwią ociekały. Pęcherze nabyte podczas grabienia popękały przy wałowaniu! A poza tym pogoda- czerwcowe upały - sprawiły, że sił już nie miałam. Po drugie teren na którym postawiliśmy dom był niegdyś mocno zachwaszczony. Na sąsiedniej działce cały przegląd pospolitych chwastów. Sąsiad nie był skory do systematycznego koszenia, a tym bardziej do walki z chaszczami. I znowu nachalne nagabywanie męża „co robimy”?\n„Rób jak uważasz”! I zrobiłam - chemiczne odchwaszczanie. Kupiłam 8 litrowy opryskiwacz ręczny ( 50-80 zl) i środek chwastobójczy (ok 30zl/l). Po około miesiącu powtórzyłam oprysk. A potem już tylko systematycznie wyrywałam wyrastające chwasty, klnąc, oczywiście, pod nosem na sąsiada.\nWedług mądrych źródeł po opryskach trzeba odczekać około miesiąc do siewu. Nam się nie spieszyło - lato w pełni, chwasty nadal miały się dobrze. Byłam zmęczona, co dziwne, mąż również - „ Jak tylko pomyślę o tym trawniku to mi się wszystkiego odechciewa!”.\nJuż zapomniałam jaki on jest zabawny!! Zaproponowałam mu, żeby siew przełożyć na wrzesień. Nadal będzie ciepło, ale nie tak upalnie. Stwierdził, że jesienią będzie mu się bardziej chciało. W międzyczasie nieustannie sprzątałam w domu, bo każdy podmuch wiatru zamiatał kurz, brud i piach do środka. Sukcesywnie usuwałam chwaściory, zwalczając pokusę polewania ich nierozcieńczonym środkiem. Zgłębiłam również temat nawożenia gleby. I tutaj (co nie powinno było być zaskoczeniem) dowiedziałam się , że najlepiej jesienią rozrzucić nawóz organiczny. Szlag! Jesienią to przecież my w błocie brodziliśmy. Kto wtedy myślał o nawożeniu? Dla spóźnialskich takich jak my najlepiej sprawdzają się nawozy do trawników rozrzucone na glebę przynajmniej tydzień przed siewem. Na szczęście z odczynem gleby nie było problemów (preferowane lekko kwaśne - pH 5,5-6,5). Wizja wapnowania terenu zmroziła mnie w upalny dzień. Pewnego dnia, szanowny pan mąż pracując w swoim małym, domowym gabinecie rzucił od niechcenia: „A co z nawodnieniem?!”\nNie bardzo chciało mi się wykopywać rowków. Z drugiej strony zawsze lepiej teraz niż w przyszłości w ubitej ziemi i wyrośniętej trawie. Nie do końca też byłam przekonana czy warto u nas to robić. Odwodnienia nie mamy a nawadniać będziemy?. Ale zaraz potem pomyślałam o tych suchych, ciągnących się w nieskończoność dniach, o żółtej trawie i o tej biednej teściowej, co wieczór cały biega z konewką po swojej 18 arowej działce ratując rabaty kwiatowe (na marginesie – teściowa mieszka obok nas ). Ostatecznie zdecydowaliśmy się do założenia instalacji nawadniającej tylko w części działki, tam gdzie planujemy strefę rekreacyjno - wypoczynkową. Druga część, która w przyszłości zostanie przeznaczona pod niewielki sad i warzywnik została nienaruszona. System zawsze można rozbudować gdyby nam się plany zmieniły. Oczywiście nie trudno się domyślić, że wszystko zrobiliśmy sami. Wielkoduszny małżonek sprostał zadaniu i z ochotą zabrał się do pracy. Koszt wykonania nawodnienia przez firmę dla ok 1000m2 ogrodu to wydatek ok 11-15 tys. Wykonanie nawodnienia samemu zbija tą cenę do około 3 tys. Tyle średnią kosztują materiały. Ta różnica to chyba najlepszy motywator dla niezdecydowanych. Może się to wydawać skomplikowane, ale po obejrzeniu krótkich filmów instruktażowych okazuje się całkiem proste. Wykopanie rowów oraz dołu na studzienkę z rozdzielnią to najcięższa praca. Potem wystarczy tylko rozłożyć rury w rowach, podłączyć rury w studzience i wyprowadzić zraszacze na odpowiednią wysokość. Co to dla nas zaprawionych w boju o piękny trawnik!\nPo wykonaniu instalacji i przysypaniu rowów usłyszałam „Resztę zrobisz już chyba sama!\nNawożenie. Postanowiłam przyłożyć się do tego, aby przyszłej trawce niczego nie brakowało. W tym celu nabyłam nawóz do trawników. Po obfitym rozrzuceniu (niestety ręcznie) lekko zgrabiłam teren mieszając w ten sposób granulki z glebą. Po 3 tygodniach mogłam przystąpić do upragnionego etapu. Z przyczyn ekonomicznych zdecydowałam się na trawę z nasion a nie gotową z rolki. Prosiłam męża o doradzenie w kwestii wyboru nasion. Ale usłyszałam tylko „wybierz coś fajnego”. Wybór jest ogromny, tak jak i rozpiętość cenowa produktów. Wybrałam mieszankę traw przeznaczoną na trawniki rekreacyjne oraz przydomowe (110zl/10kg co wg producenta starcza na obsianie 400m2). Wcześniej kolejny raz lekko zgrabiłam ziemię. Przed sianem warto sprawdzić prognozę pogody. Lepiej się wstrzymać w przypadku prognozowanych obfitych opadów. Woda może spłukać nasiona i zamiast pięknej murawy otrzymamy placki i gołe miejsca. Ja zbyt szczodrze rzucałam nasionami i w rezultacie zabrakło mi na kawałek działki, ale takie jest właśnie ryzyko w przypadku wysiewu ręcznego - „na oko”. Lepiej użyć do tego siewnika. Oczywiście moją fuszerę w mig zauważył głównodowodzący pan mąż: „Zostawić babę samemu, znowu wszystko muszę zrobić sam!”. Dokupił nasiona i wysiał je, oczywiście, „lepiej” ode mnie.\nJa w tym czasie przysypywałam nasiona ziemią. Niektórzy zalecają zagrabianie, ja już siły na to nie miałam, więc sobie chodziłam i rozrzucałam ziemię. Potem zostało już tylko kolejne wałowanie, podlanie rozproszonym strumieniem wody (w naszym przypadku włączenie zraszaczy) i czekanie.\nPo 3 tygodniach dumny pan domu wyjechał swoją nową czerwoną kosiareczką w teren.\n- „Ale Ci stara trawnik zrobiłem”!\n- Oui Oui, co ja bym bez Ciebie zrobiła?!\n- „Zginęłabyś jak ciotka w Czechach!”\nTrawnik – wydawałoby się prozaiczna sprawa. Prace rozpoczęliśmy na początku czerwca, zakończyliśmy w połowie września. Dalszy komentarz wydaje się być zbędny.\nTo Ja powinnam dostać L4! Albo sanatorium!\n* maras – po śląsku – błoto, brud


Dlaczego zrobiłam sobie tatuaż? - Paulina Hofman\nW maju był ciężki czas. Miałam na głowie sesję, operację, kilka rzeczy nie szło po mojej myśli i czułam się cholernie nieszczęśliwa. Miałam takie poczucie, że nie robię nic dla siebie, nic, co czyniłoby mnie szczęśliwą. Zapomniałam o sobie na jakiś czas.\nW pewnym momencie przypomniałam sobie, jak bardzo kocham muzykę i grę na gitarze, postanowiłam więc wymienić struny. Przypomniałam sobie, że zawsze marzyłam o tatuażu i od dawna wiedziałam jak chciałabym, żeby wyglądał. Poczułam, że wreszcie jest ten czas, aby odetchnąć pełną piersią i wiosnę uczcić spełnianiem marzeń. Kilka dni po operacji, leżąc w łóżku z laptopem na kolanach spytałam koleżanki o salon w Łodzi. Karolina ma na swoim ciele kilka takich ozdobników i wiedziałam, że poleci mi sprawdzone miejsce.\nPotem jeden telefon i trafiłam na lukę w salonie, akurat ktoś odmówił wizytę, a kolejną mogłabym mieć za dwa tygodnie. Poszłam za ciosem. Byłam całkowicie świadoma tego, że jeśli nie teraz, to znów odwlekę to na jakiś czas i zapomnę, że przecież miałam być szczęśliwa…\nPoszłam więc do salonu ze zdjęciem na tablecie tego, co chcę mieć na karku.\nCałe proces robienia tatuaży był prosty i przyjemny. Bałam się, że będzie boleć i że ucieknę z salonu po pierwszych dźwiękach tej okropnie brzmiącej maszyny (zupełnie jak u dentysty!). To było jednak całkiem przyjemne. Delikatne mrowienie na karku, praktycznie zero krwi. Folię nosiłam 2 dni, kolejne kilka smarowałam tatuaż maścią i stosowałam się do wszystkich zaleceń tatuażystki.\nTo cudo kosztowało mnie 150zł i tysiące uśmiechów. Były chwile, kiedy znajomi robili sobie zdjęcia mojego tatuażu, a faceci mieli ochotę schrupać… 🙂 MNIE!\nSalon, który polecam z całego serca to: Od świtu do zmierzchu–> zajrzyjcie na fejsa!\nJestem na etapie wymyślania kolejnego wzoru, owszem, prawdopodobnie będzie związany z kulinariami lub muzyką. Nie chcę czegoś sztampowego więc nie zobaczycie u mnie róży, czaszki czy gwiazdki à la Rihanna 🙂\nUwielbiam ten widok. Szkoda, że mam szansę zobaczyć go przypadkowo w przymierzalni albo na jakimś filmie/zdjęciu, na którym jestem tyłem 😀 Ale ta świadomość <3\nŁadny? Wiem, że ładny! Tylko się z Wami droczę…


Pies dla dziecka - Zwierzęta - Polki.pl\nBezrefleksyjny zakup psa pod wpływem namowy dziecka może okazać się bolesnym doświadczeniem dla całej rodziny. Sprawdź, co należy wziąć pod uwagę decydując się na zakup psa dla naszej pociechy i jak przygotować dziecko do życia z czworonożnym przyjacielem.\nKatarzyna Krajewska / 31.05.2016 11:20\nPies dla dziecka - zakup pupila krok po kroku\n- Wzięcie psa do domu to bardzo poważna decyzja na kilkanaście lat i zanim ją podejmiemy musimy przemyśleć wiele kwestii, zwłaszcza jeśli kupujemy zwierzę dla naszej pociechy. Nie wystarczy stwierdzić, że nasze dziecko jest już wystarczająco duże, aby mogło zaopiekować się psem. Rodzice muszą być świadomi, że to na nich spocznie spora część obowiązków. Szczeniak jest bardzo absorbujący, wymaga częstych spacerów, wizyt u weterynarza, szkolenia, dużo poświęconej uwagi, wspólnej zabawy i konsekwentnego wychowania. Kiedy zacznie sprawiać problemy, a także gdy pies przestanie być słodkim szczeniakiem, dziecko może mniej chętnie angażować się w opiekę nad nim. Należy dokładnie przemyśleć, czy każdego dnia będziemy dysponować czasem i znajdziemy chęci na spacery, zabawy i wychowanie psa. Przemyślmy także, co zrobimy z naszym czworonożnym podopiecznym podczas okresu urlopowego. Czy będziemy mogli zabrać psa ze sobą? Poza tym trzeba być świadomym kosztów utrzymania psa: karmy, opieki weterynarza i ewentualnych szkód wyrządzonych w domu przez naszego pupila – doradza Magda Pawlak, zoopsycholog, ekspert Butcher’s Pet Care, program „Dobrze nam ze sobą”.\nSprawdź czy dziecko nie jest uczulone na sierść psa\nPolecamy: Wieczne szczeniaki - galeria małych psów\nCo dziecko powinno wiedzieć o psie?\nZobacz także: Sprzątanie po psie - obowiązek czy wolny wybór?\nPies dla dziecka - jakiego wybrać?\n „Dziecko i pies” – poradnik dla rodziców. Butcher’s Pet Care i Instytut Matki i Dziecka (2012).\nZobacz także: Najpopularniejsze rasy psów w Polsce\nTagi: dziecko, opieka nad psem, choroby zwierząt, pies


Gardenflix MORWA BIAŁA MILANÓWEK | SADZONKI \_ Owocowe \_ Morwy WITALNE \_ Morwy MIODODAJNE |\nMorwa Biała Milanówek to roślina coraz chętniej uprawiana w Polsce. Jej owoce to prawdziwa bomba witaminowa. Polecana jest do uprawy amatorskiej. Charakteryzuje się bardzo obitym owocowaniem.\nSadząc Morwę Białą Milanówek dobierajmy słoneczne i osłonięte miejsca. Roślina najlepiej rośnie na glebach piaszczystych lub gliniastych. Unikajmy jednak bardzo mokrych oraz żyznych podłoży. Ważne, aby odczyn pH był obojętny lub zasadowy. Morwa nie wymaga regularnego cięcia, ale można przycinać i formować jej pędy pod koniec zimy.\nMorwa Biała Milanówek charakteryzuje się dużą plennością oraz silnym wzrostem. Drzewo dorasta do nawet 15 metrów wysokości. Jej liście mają owalno-sercowaty kształt. Na jesień zmieniają barwę na złoty i szybko opadają. Roślina tworzy wiele odrostów. Jej prosty pień rozgałęzia się na kilka konarów. Morwę można jednak formować poprzez przycinanie.\nKwiaty Morwy Białej Milanówek pojawiają się w maju lub czerwcu. Roślina kwitnie wtedy kwiatami męskimi i żeńskimi. Z kolei duże, białe owoce dojrzewają pod koniec lipca. Są one pełne witaminy C oraz A i B. ponadto zawierają liczne sole mineralne i mają wiele właściwości zdrowotnych.\nMorwa Biała Milanówek słynie ze względu na swoje liczne zastosowania. Jej owoce nadają się do wytwarzania marmolad oraz dżemów, a także są wykorzystywane do produkcji syropów i alkoholów. Warto wiedzieć, że diabetykom polecane jest picie herbat na bazie liści z Morwy Białej. Ponadto samo drzewo może nam służyć jako żywopłot. W okresie kwitnienia będzie ono niebanalną ozdobą w naszym ogrodzie.


Kwiecień, 2019 | Balidrum.pl\nPrzybory i akcesoria szkolne to swego rodzaju motywacja dla najmłodszych uczniów do nauki i poszerzania swojej kreatywności. Dzięki nim, maluchy mogą do woli uczyć się poprzez naukę, dlatego warto pomyśleć o wyborze odpowiednich akcesoriów. Serdecznie zapraszamy więc do zapoznania się z ofertą produktów w kategorii przyborów i akcesoriów szkolnych. Kredki, farbki i nie tylko Warto Read more about Przybory szkolne, czyli jak zmotywować do nauki?[…]\nOpublikowany w Akcesoria szkolneDodaj komentarz\nPosted on Kwiecień 6, 2019 Kwiecień 18, 2019 przez admin\nEtykiety samoprzylepne kolorowe są wszędzie. Znajdują zastosowanie dosłownie w każdej branży, a ich uniwersalność i możliwość dokładnego dostosowania do własnych potrzeb stawia je bardzo wysoko na drabinie użytecznych, czy nawet niezbędnych w biznesie produktów. Etykiety na butelki Jeżeli biznes polega na produkcji alkoholu, to trzeba go jakoś opisać. Pisząc na szkle można oczywiście osiągnąć świetny Read more about Do czego służą etykiety samoprzylepne?[…]\nPosted on Kwiecień 2, 2019 Kwiecień 10, 2019 przez admin\nWycieczki rowerowe to świetny sposób na spędzenie wolnego czasu. Jeżeli jesteś osobą, która lubi spędzać czas na świeżym powietrzu, a także lubi sporty, to jazda na rowerze będzie dla Ciebie ogromną przyjemnością. Może się zdarzyć tak, że Twój rower zepsuje się podczas wiosennej wycieczki. To żaden problem, ponieważ w każdym mieście można znaleźć dobry serwis Read more about Części rowerowe[…]


Moczenie śledzi: jak namoczyć śledzie? [WIDEO + GALERIA PRZEPISÓW] - Beszamel.se.pl\nbeszamel.se.pl Śledź Moczenie śledzi: jak namoczyć śledzie? [WIDEO + GALERIA PRZEPISÓW]\nŚledzie warto namoczyć przed przyrządzaniem, by pozbyć się z nich nadmiaru soli\nPrawidłowe moczenie śledzi krok po kroku\nŚledzie solone, tak zwane z beczki, moczymy około 24 godzin, często zmieniając wodę. Śledzie z solanki moczymy, solone metodą duńską, moczymy około 1 godziny, następnie wymieniamy wodę i moczymy kolejną 1 godzinę. Śledzie matiasy sprzedawane w oleju możemy moczyć w wodzie krócej, bo nawet 10-15 minut. Jeśli natomiast chcemy uzyskać delikatniejszy smak, najlepiej jest moczyć śledzie w mleku.\nPolecamy przepisy z solonym śledziem w roli głównej:\nŚledzie w oleju, tradycyjny przepis\nŚledź w śmietanie, prosto i smacznie\nŚledź po turecku z papryką i pomidorami\nŚledzie zapiekane w sosie śmietanowo-chrzanowym


Kryzys gospodarczy w Europie: polityka niszczenia sąsiada - Forsal.pl\n12 lipca 2013, 06:45\nAngela Merkel i Mario Draghi na graffitti we Frankfurcie / Bloomberg / Ralph Orlowski\nPrzez wiele lat najtęższe głowy powtarzały, że integracja europejska czy globalizacja to takie gry, w których wszyscy wygrywają. Trwający od pięciu lat kryzys zmusza do zrewidowania tamtych idealistycznych założeń. Okazało się, że zyski z otwierania rynków rozkładają się w praktyce bardzo nierówno. Ktoś wygrywa, ktoś przegrywa. Czy powinno nas to do Unii zniechęcać? Niekoniecznie. Są jeszcze tacy, którzy wierzą, że możliwy jest powrót do przedkryzysowej opowieści o Europie, która wszystkim opłaca się tak samo.\nUtrzymują oni, że unijny mechanizm jest w najlepszym porządku. Tylko ci Grecy albo Portugalczycy to tacy lenie! Robić im się nie chce, ciągle by tylko popijali kawę i wsłuchiwali się w szum fal. Więc teraz niech się nie dziwią, że mają za swoje. To jakże spójne objaśnienie przyczyn kryzysu nie do końca pasuje do faktów. Jeśli przyjrzymy się statystkom OECD (za 2012 r.), wychodzi, że Grek przepracował 2034 godziny, a Holender 1381. Portugalczyk 1691, a Niemiec 1397 godzin. To opowieści o leniwym Południu i mrówczo pracowitej Północy mamy chyba z głowy, prawda? Inny argument głosi, że kraje balansujące od kilku lat na granicy bankructwa (a niektóre, jak Grecja, już się w tę przepaść osunęły) żyły ponad stan. I teraz płacą srogą karę za to, że nie potrafi ły zrównoważyć na czas swojego budżetu. Znów pudło.\nBo na przykład Hiszpania w latach 2010–2011 miała dług publiczny na poziomie 50–60 proc. Mogła też pochwalić się tym, że tuż przed wybuchem kryzysu trzykrotnie zanotowała nadwyżkę budżetową. W tym samym czasie Wielka Brytania zmagała się z długiem rzędu 70–80 proc. i brakiem zrównoważonego budżetu od przeszło dekady. I co się wydarzyło? Rynki postawiły na upadek Hiszpanii. I rząd w Madrycie musiał płacić za swoje dziesięcioletnie obligacje nawet ponad 7 proc. W tym samym czasie Londyn pożyczał pieniądze na 3–4 proc. Nic dziwnego, że Hiszpanie wpadli w jeszcze większą pułapkę zadłużeniową i dziś mają dużo gorsze perspektywy wyjścia na prostą niż Brytyjczycy.\nChoć bynajmniej bardziej nie żyli ponad stan. Albo jeszcze inny slogan. Głoszący, że kraje takie jak, powiedzmy, Włochy mają dzisiejsze kłopoty, bo tamtejsi obywatele to kanciarze oszukujący fiskusa na każdym kroku. Może to i prawda. Tylko czy Południe naprawdę tak szczególnie odstaje pod tym względem od reszty kontynentu? Nie jestem tego taki pewien, czytając w niemieckiej prasie kolejne doniesienie o pochwyceniu jakiegoś prominenta na uciekaniu przed fiskusem do nieodległej Szwajcarii albo Liechtensteinu.\nNie każdy wygrywa\nProszę mnie źle nie zrozumieć. Oczywiście nie twierdzę, że Grecy są mistrzami pracowitości, Hiszpanie nie mieli wcale długu publicznego, a Włosi powinni być wzorem współpracy ze służbami podatkowymi. I pewnie każdy z tych elementów składa się na ogólny (nie najlepszy) stan tamtejszych gospodarek. Chodzi mi tylko o to, że ci wszyscy obserwatorzy, którzy całą winę za obecny kryzys składają na przewiny gospodarcze krajów PIGS, popełniają niebezpieczny błąd. Zapominają o tym, że europejska integracja gospodarcza nie jest, i nigdy nie była, sytuacją, w której każdy z uczestników gry zwycięża (win-win). Tylko że w czasie przedkryzysowej hossy niewielu potrafiło to dostrzec.\nWyobraźmy sobie grupę biesiadników spędzających miłe popołudnie pod parasolem ogrodowym. Dopóki pogoda jest przyzwoita, nie ma większego znaczenia, kto gdzie siedzi. Wszyscy bawią się świetnie. Gdy jednak nadchodzi ulewa, zajmujący miejsca na skraju stołu czują, że na plecy leją im się strugi wody. Podnoszą więc krzyk. A na to ci siedzący bardziej centralnie rozkładają ręce. „Trzeba było nie siadać z boku. Albo przyjść wcześniej i zająć sobie lepsze miejsca” – odpowiadają.\nNajważniejszym przejawem zero-jedynkowości (a więc sytuacji, w której mamy stronę wygraną i stronę przegraną), której Europa nie dostrzegała przed kryzysem, są bez wątpienia duże nierównowagi w bilansach handlowych. W warunkach daleko posuniętej integracji gospodarczej trochę bezwiednie przeistoczyły się one w nowoczesną politykę zubożania sąsiada. Jak to działa? Weźmy ostatnie w pełni dostępne dane OECD (za 2009 r.). Niemcy zanotowali w tym (już kryzysowym) roku 164 mld euro nadwyżki handlowej, Holandia 53 mld, a Austria 18 mld. To nic szczególnie nowego. Tamtejsze gospodarki zawsze były mocne w eksporcie drogich i technologicznie zaawansowanych produktów cieszących się wzięciem na całym świecie. Odkąd istnieje Unia Europejska (a zwłaszcza strefa euro), sytuacja wygląda jednak nieco inaczej.\n>>> Czytaj również: Kryzys gospodarczy zmusza polityków do skrętu w lewo\nPojawił się pewien dodatkowy i jak się okazuje, kluczowy atut. – Proszę sobie wyobrazić, co by się stało, gdybyśmy nie mieli wspólnego europejskiego pieniądza, a zamiast tego zwyczajny system płynnych walut, których cenę regulują żelazne prawa podaży i popytu. Waluta kraju uzyskującego tak olbrzymie nadwyżki handlowe jak Niemcy natychmiast poszłaby w górę. W efekcie towary z innych krajów UE stałyby się dla niemieckich konsumentów bardziej atrakcyjne. Opłacałoby się kupić włoski ekspres do kawy czy hiszpańską elektronikę. A niemieckim eksporterom byłoby trudniej przebijać się na obcych rynkach. Wszyscy chętnie oburzamy się na Chińczyków sztucznie zaniżających kurs swojej waluty, by ich eksport zyskał przewagę konkurencyjną. My robimy tak samo, posługując się euro – uważa Jens Berger, niemiecki ekonomista i autor książki „Stresstest Deutschland” (Strestest dla Niemiec). Istnienie Unii Europejskiej ma jeszcze jeden skutek.\nDużo większa niż niegdyś część eksportu krajów Unii pozostaje na europejskim rynku. To logiczne. Integracja europejska zniosła przecież cła i większość barier pozataryfowych. Również wspólna waluta sprawia, że hiszpańskiemu importerowi łatwiej sprowadzić maszyny z Holandii albo Niemiec, niż szukać ich gdzieś na innych kontynentach, martwiąc się przy tym wahaniami kursów. Ale to równanie ma drugą stronę. W tym wypadku (pozostajemy przy danych OECD za 2009 r.) były to deficyty handlowe takich krajów jak Grecja (minus 36 mld euro), Hiszpania (minus 31 mld) albo Portugalia (minus 17 mld). I to one są największym przegranym mechanizmu nowej polityki zubożania sąsiada. Argument o nierównowagach płatniczych, które są przyczyną obecnego europejskiego kryzysu, nie jest nowy. W poważnej debacie pojawił się już mniej więcej w 2010 r. Jako pierwsza podnosiła go publicznie Christine Lagarde. Najpierw jako minister finansów Francji, potem szefowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Kraje nadwyżkowe długo wzruszały tylko ramionami. I odpowiadały zazwyczaj na dwa sposoby.\nAlbo argumentując, że Francja zgłasza takie postulaty, bo sama ma potężny (ok. 50 mld euro) deficyt handlowy. Druga linia dawania odporu przez stolice takie jak Berlin była trochę bardziej wyrafinowana. – Nie można karać niemieckich producentów za to, że ich towary są takie świetne, że zabija się o nie cały świat. Po prostu róbcie sami takie produkty – odpowiadał niemiecki minister finansów Wolfgang Schaeuble. Tłumaczenie Berlina brzmi sensownie. Ale tylko na pierwszy rzut oka. – Bo znów powraca pytanie, jak w warunkach istnienia wspólnej waluty i zliberalizowanych rynków miałoby się to dokonać – uważa Paul De Grauwe z London School of Economics.\nBelgijski ekonomista jest jednym z pierwszych, którzy zwrócili uwagę na fenomen złotej klatki, w jakiej znalazły się Grecja, Hiszpania czy Włochy. Pisał właśnie o paradoksalnym działaniu euro. Projektu, który z jednej strony pomógł biednemu Południu w szybkim tempie nadgonić wiele cywilizacyjnych zaległości (na przykład poprzez realizację projektów infrastrukturalnych). Z drugiej jednak strony doprowadził do zabójczego obniżenia konkurencyjności ich gospodarek. A rządy w Atenach, Madrycie czy Rzymie niewiele mogły z tym fantem zrobić. Wprowadzenie euro odebrało im możliwości manipulowania kursem swojej waluty (tak, by poprzez jego obniżenie stymulować eksport).\nZ kolei napływ taniego kapitału spekulacyjnego z bogatej Północy (Niemcy i Holendrzy musieli przecież gdzieś zainwestować zarobione na eksporcie pieniądze) stworzył olbrzymią pokusę konsumpcyjną. A także presję na zwiększanie zarobków. Ganienie Południa za to, że się tej pokusie nie oparło, jest, delikatnie mówiąc, nieuczciwe. To było tak, jakby ktoś postawił przed chronicznie niedojadającym talerze pełne jedzenia. Ściągnął z jego karty kredytowej zapłatę i spokojnie obserwował, jak biedak rzuca się na górę smakołyków, co na pewno doprowadzi do niestrawności. A gdy okazało się, że nie ma z czego oddać, chwyta go za szyję, krzycząc: „Zaciskaj pasa!”.\n>>> Czytaj również: Kryzys gospodarczy kosztował Włochy 230 mld euro\nTen zestaw argumentów to jednak tylko jeden ze sposobów opowiedzenia o tym, co stało się w Europie w ostatnich kilku latach. Ale kto wie, czy nie więcej przyniesie nam spojrzenie na sytuację pod zupełnie innym kątem. Ciągłe powtarzanie, że Niemcy się na Unii dorobili, a Grecy przegrali, to tylko część prawdy. – Czy Niemcy się na Unii dorobili? To zależy, którzy Niemcy! – gorączkuje się Jens Berger. I dodaje, że owszem, zyski trzydziestu największych niemieckich spółek giełdowych, działających przecież głównie w branży eksportowej, skoczyły między 2001 a 2007 r. ze 170 do 600 mld euro. Większość Niemców zastanawia się jednak, co się właściwie stało z tymi pieniędzmi.\nBo w tym samym czasie, gdy eksport i zyski wypracowujących go firm biły rekordy, pensje stały w miejscu. A uwzględniając inflację, wręcz się kurczyły. „Rozwiązanie tej zagadki brzmi: zyski trafiły do kieszeni bardzo wąskiej grupy najlepiej sytuowanych, a 99 proc. niemieckiego społeczeństwa mogło o ożywieniu gospodarczym co najwyżej poczytać w gazetach. Istnieją wręcz wyliczenia, z których wynika, że po uwzględnieniu inflacji obroty niemieckiego handlu detalicznego znajdują się na tym samym poziomie co na początku lat 90. Oznacza to, że gospodarka kręci się tylko pozornie. Znakomita większość Niemców ma zaś w kieszeni tyle samo albo mniej pieniędzy niż 15–20 lat temu.\nJedyne, co rośnie, to dochody najzamożniejszych. Czy to jest ustrój, w którym chcemy żyć? Pozwolę sobie powiedzieć, że niekoniecznie – uważa niemiecki ekonomista. Jeśli się lepiej wsłuchać, to podobne spory znajdziemy w większości krajów zachodniej Europy. Im głębsza jest w nich recesja, tym bardziej są one dosadne. Wszędzie podobny zestaw argumentów: ostatnie lata przyniosły kurczenie się szeregów stabilnej klasy średniej, coraz więcej tzw. pracującej biedoty (czyli ludzi, którzy mimo że zarabiają, to nie są w stanie utrzymać się z tego na poziomie wyższym niż wegetowanie z dnia na dzień). Sytuacja byłaby jeszcze do przyjęcia, gdyby po drodze wydarzyło się coś szczególnie dramatycznego. Na przykład wojna albo wielki kataklizm. Ale nic takiego nie miało miejsca. Dzisiejsi Europejczycy mają przekonanie, że nie są gorsi, mniej pracowici czy gorzej wykształceni albo mniej mobilni od poprzedniego, cieszącego się dobrobytem pokolenia.\nTylko nagle rzeczywistość wokół nich skręciła w zadziwiającym kierunku. Oczywiście z naszej perspektywy kraju wychodzącego z powszechnego ubóstwa te narzekania mogą irytować. Większość mieszkańców Europy Zachodniej wciąż żyje jednak na poziomie wyższym od nas. Ale nie zmienia to faktu, że problem istnieje. I nawet osoby nastawione entuzjastycznie do europejskiego projektu nie mogą nie dostrzec, że te kłopoty mają związek z eurointegracją. Nie wiemy, jak Europa wyglądałaby bez Unii i bez euro. Jedyne, co możemy (i powinniśmy) zrobić, to porównać obietnice składane przy stawianiu kolejnych kroków w kierunku wspólnoty (Maastricht, Amsterdam, Nicea, Lizbona) z obecną pokryzysową rzeczywistością. Na każdym etapie politycy, eksperci i media powtarzali, że więcej Europy oznacza lepszą sytuację dla wszystkich.\nI dla biednych, i dla średniozamożnych, i dla bogatych. Tymczasem się okazało, że są tacy, którzy się na pogłębianiu Europy dorobili, ale wielu straciło. Media głównego nurtu (również w Polsce) długo nie potrafiły tego zaakceptować. Nie rozumiano na przykład, skąd się brał eurosceptycyzm francuskiej lewicy, która doprowadziła do utrącenia w 2005 r. projektu eurokonstytucji. Mówiono, że to powrót do anachronicznych nacjonalizmów albo po prostu populizm (cokolwiek by miało to słowo oznaczać). Tymczasem odpowiedź była dużo prostsza. Zyski z europejskiej integracji i globalizacji zgarnęły bogate koncerny, które mogły dzięki niej przenieść swoje zakłady w tańsze rejony świata lub kontynentu.\nAle już nie robotnik z tejże likwidowanej fabryki. Według pierwotnego założenia, które przyświecało np. traktatowi z Maastricht, ta sprzeczność interesów miała zostać osłonięta niepisanym układem: wielki biznes dostanie dzięki pogłębianiu eurointegracji nowe rynki, ale podzieli się zyskami z resztą społeczeństwa. W ramach krajowych mechanizmów redystrybucji (czyli państwa dobrobytu), ale też na poziomie unijnym (np. poprzez fundusze spójności). Ten kruchy kompromis legł jednak w gruzach po wybuchu obecnego kryzysu. Dlaczego? Bo w ramach filozofii oszczędności pod nóż jako pierwsze idą wydatki związane z funkcjonowaniem państwa socjalnego. Jest też presja na ograniczanie wydatków na budżet Wspólnoty (vide perspektywa budżetowa na kolejne 7 lat). To wszystko nie wróży dobrze całemu europejskiemu projektowi.\n>>> Czytaj również: Portugalia, Grecja, Cypr: kolejna fala kryzysu w Europie nadejdzie jesienią\nOdkrywanie ciemnych stron i wzajemnych sprzeczności takich tworów gospodarczych jak Unia Europejska nie jest nowym zjawiskiem. To przecież nic innego jak nieco już dziś zapomniany anty(lub alter-) globalizm rodzący się w latach 90. – Tylko że tamtej lekcji prawie nikt nie traktował w Europie poważnie. Nic dziwnego. Dotyczyła przecież nie samego Zachodu, lecz innych części świata – twierdzi Ha Joon Chang, ekonomista z Uniwersytetu w Cambridge. Akurat ten pracujący na Wyspach Brytyjskich Koreańczyk ostrzegał przed ciemnymi stronami globalizacji już od dawna. Zasłynął wydaną w 2003 r. książką „Kicking Away the Ladder” („Odrzucanie drabiny”), w której pisał wprost: otwieranie rynków zawsze najbardziej opłaca się bogatszym.\nAle pamiętajmy, że Zachód najpierw sam się dorobił, zazdrośnie strzegąc interesów swojego przemysłu. A gdy gospodarki wschodzące chciały zrobić to samo, próbował pokrzyżować im plany, narzucając bezpardonowo ideologię wolnego handlu poprzez takie organizacje jak WTO (Światowa Organizacja Handlu), Bank Światowy czy Międzynarodowy Fundusz Walutowy.\nKilka lat później Ha Joon Chang jeszcze bardziej wzmocnił swoje tezy w książce „Bad Samaritans: The Myth of Free Trade and the Secret History of Capitalism” (Źli samarytanie: Mit o wolnym handlu i sekretna historia kapitalizmu). Pisał tam, że właściwie nie ma na świecie kraju, który potrafiłby tworzyć swoje bogactwo, stosując w pełni politykę otwarcia na wolny handel. Jego zdaniem gdyby na przykład Japonia musiała odbudować swoją gospodarkę z wojennej katastrofy nie w latach 50., lecz powiedzmy w 80. (czyli w czasach dominacji myślenia liberalnego), to cały tamtejszy sektor samochodowy w ogóle nie miałby szans na wyjście z powijaków. Rozumowanie Ha Joon Changa jest bliskie nowej teorii handlu międzynarodowego.\nSzkole, która rozwijała się na amerykańskich uniwersytetach już w latach 70. Jej przedstawiciele (tacy jak choćby późniejszy noblista Paul Krugman) zwracali uwagę na to, jak pełna pułapek może być wiara w moc wolnego handlu. Cudowną receptę, według której na jego intensyfikacji dobrze wychodzą obie strony. Zarówno specjalizująca się w produkcji wina biedna Portugalia, jak i produkująca sukno Anglia – by posłużyć się słynnym przykładem ze sztandarowej pracy XVIII/XIX–wiecznego klasyka ekonomii Davida Ricardo.\nI że służące przez kilka dekad za główne uzasadnienie filozofii liberalizacji rynków międzynarodowych twierdzenie Heckshera-Ohlina może i działa, ale co najwyżej w sali wykładowej. A nie w realnym świecie. Wyliczanie słabości takich projektów jak Unia Europejska czy globalizacja jest stąpaniem po dość cienkim lodzie. Łatwo bowiem można zostać uznanym za eurosceptyka. Kogoś twierdzącego, że kraj tak jak Polska zaliczający się raczej do tych biedniejszych powinien trzymać się od takich eksperymentów z daleka.\nUważny czytelnik nie będzie miał jednak problemów z dostrzeżeniem, że nie o to w tej opowieści chodzi. Bo po pierwsze z samego przyznania, że integracja europejska to nie tylko same plusy, nie wynika jeszcze, że tych plusów Unia w ogóle nie ma. Przeciwnie. Zjednoczona Europa to projekt zdecydowanie pozytywny, którego znaczenie sięga daleko poza gospodarkę. Wzmacnia pokój (w tym sensie niedawna Nagroda Nobla dla brukselskiej organizacji jest jak najbardziej zasłużona) i promuje stabilność polityczną na kontynencie. Przyniosła rewolucyjne ułatwienia dla swoich obywateli (podróże, możliwość podejmowania pracy). Jest wreszcie życiodajną pępowiną spinającą nas cywilizacyjnie z Zachodem. Rzecz tylko w tym, by nie zapominając o niewątpliwych zaletach, zdawać sobie sprawę z jej słabości i niedoskonałości. I umieć wśród nich nawigować. I jak to w świecie zero-jedynkowym. Czasem zaliczyć jakąś stratę, by potem znów odkuć się gdzie indziej. Niemal dekadę po wejściu do Unii powinniśmy umieć już rozmawiać również na takie tematy.\n>>> Więcej o globalnym kryzysie gospodarczym czytaj w raporcie Forsal.pl\nkryzys gospodarczy handel\nArtykuł świetnie współgra z opracowaniem Kawalca i Pytlarczyka: "Kontrolowana dekompozycja strefy euro aby uratować Unię Europejską i jednolity rynek" http://bi.gazeta.pl/im/4/11512/m11512164,Kontrolowana-dekompozycja-strefy-euro.pdf\nCiekawy artykuł bez autora. Interesujące podejście do tematu integracji europejskiej.\nArtykuł znakomity...ma Pan może jakiś pomysł na "odkucie się", którego silni nie potrafiliby utrącić, bo że będą chcieli - a zasoby mają - nie ulega chyba wątpliwości...Niech Pan go opublikuje koniecznie !\nCiekawe kiedy to do politykierów dotrze, tępa masa z nich wiec pewnie długo trzeba im bedzie tłumaczyć. Taki punkt widzenia to dla mnie nic nowego, no może z wyjątkiem niezadowolenia przeciętnego Niemca - tym akurat jestem zaskoczony. Przecież Polska poddała całą swoją gospodarkę w momencie wejścia do Unii w imię FREE TRADE! I Zamknięto zakłady, mało istotne że o niższej produktywności ale zatrudniały ludzi i miały w Polsce rynek zbytu! A teraz jesteśmy rynkiem zbytu dla bogatych. Też jestem daleki od bycia przeciwnikiem integracji ale trzeba to robić z głową a nie na hura! Trzeba było robić FREE trade tam gdzie się nie jest specjalistą, a nie likidować wszystko co popadnie na hura a później zastanawiać się gdzie są miejsca pracy. CIekawe to kiedy nasi politykierzy zrozumieją że wspólna waluta jest be, jak jeszcze raz usłyszę o wejściu do euro to się wyprowadzam z tego kraju :D w zasadzie to już się wyprowadzam... tak jak wielu pracowitych Polaków.\nKażda myśląca osoba wie, że UE nie działa tym bardziej wspólna waluta to nic odkrywczego. Wolny handel i strefa schengen to akurat atuty. Ogólnie tym firma ma większą konkurencje tym musi być lepsza, bo to dodatkowa motywacja do rozwoju i innowacji. Wolny rynek jest zły? http://www.youtube.com/watch?v=v1U1Jzdghjk\n---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Likwidacji polskiego przemysłu nie dokonano z powodów ekonomicznych ale politycznych i zrobiły to Solidaruchy instruowane i opłacone z Zachodu. Gadanie o FREE czy nie free do jest dla durnego ludu. To byli i są zdrajcy\nCieszę się Panie WOŚ, że na końcu podał Pan słuszną wykładnię swojego tekstu! Pozostawienie go bez tych zastrzeżeń mogłoby sugerować, że jest Pan faktycznie eurosceptykiem, a to przecież (jak wie cały oświecony świat) coś najgorszego na świecie! No, krytykować można, tylko "wicie, tak iteligentne jakoś", i żeby "motłoch" nie doszedł do wniosku, że jest jakaś alternatywa lub popełniono fundamentalne błędy - lub co gorsze, że są one popełniane nadal! Wicie przecież, że komisarze UE widzą wszystko i już pracują nad kilkoma setkami tysięcy stron dyrektyw, które to wszystko naprawią! No i jeszcze jedno, jak jacyś inni dzienikarze nie będą się wykazywać taką czujnością jak Wy, to trzeba się będzie zastanowić nad dyrektywą regulującą dopuszczalną krytykę UE (bo nieświadomi obywatele mogą stracić poczucie ogarniającego ich szczęścia po przeczytaniu takich tekstów bez wyjaśnienia jak w Waszym)!\n--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Tak jest! zgoda ! Powody polityczne i zdradzieckie zostały wprowadzone pod płaszczykiem "gospodarki rynkowej" czyli wolnego handlu. Tłuczono nam to w mediach i na uczelniach że to dobre... i zrobiono z nas durny lud, byłem wtedy bardzo młody ..niestety teraz już nie ma co zbierać po naszym przemyśle :(\nPrawdomówny artykuł, wszystko zgodnie z przesłością i teraźniejszością. Myślę podobnie, ale Pan zwrócił mi uwagę na kilka ciekawych aspektów. Lektura dla każdego.\nNapiszę krótko; 1-jeśli ktokolwiek otwiera wszystkie regulacyjne zawory i łączy we ---wspólny system naczyń połączonych--- płynne rynki to może być spokojny o efekt ---kto kogo zaleje--- przykład; - masz licznik np. RWE…? To znaczy, że łączem tego regionalnego monopolisty przelewasz prosto do państwa…X ,daruj tu bajki o konkurencji. - Zadaj adekwatne pytanie ---wice-wersa---np. czy Szanowne państwo…X odda do np. PGE miasto Berlin, Monachium albo Hamburg…? Żeby Twoje państwo dostawało przelewy w EUR. - Czy więc te "naczynia połączone" na pewno "nigdzie" nie maja "zaworów odcinających"…? - Czy tylko Ty ---pootwierałeś się--- i "oddajesz krew" w zamian otrzymując…perkal i paciorki…? Wasz - link - http://forsal.pl/artykuly/718235,praktiker-bankrutuje-w-niemczech-polskie-banki-najlepsze-w-regionie-przeglad-prasy-forsal-pl.html stopy poleciały na dno a realne koszty kredytów (czytaj Hamulce gospodarki prawie nie drgnęły, jest to jeden z najwazniejszych parametrów pobudznia lub degradacji inwestycji w kryzysie gospodaczym - realne koszt pieniądza porównaj np z Niemcami, USA, itp. - róznice 2-cyfrowe...! ) Cyt; -"Polskie banki potęgą w Europie Środkowej Po raz pierwszy w historii w corocznym raporcie Inteliace o największych bankach Europy Środkowej w pierwszej dziesiątce znalazło się aż pięć polskich banków..........................Aktywa naszych banków wzrosły w 2012 roku o 12,9 proc., chociaż w dwóch trzecich wzrost ten jest spowodowany umocnieniem się złotego w stosunku do euro".\nFajne – CZYSTA KASA PRZELEWEM ZA GRANICĘ a CAŁY BRÓD, ZADYMIENIE, CO-2, CERTYFIKATY i PROBLEMY ZASTAJĄ NA WSCHODZIE. Drang nach Ostem, pogratulować s.sss.ssss.trategi, spektakularne medale pewne, ekipa "dyplo-matołków" klepana publicznie (jak dojna krasula) a może nawet nagroda przynajmniej Raichenau-a "z okazji" tajnego paktu Z RAPALLO,\nGratuluję autorowi - Rafałowi Woś świetnego artykułu, który wybiega poza lansowany nam powszechnie obraz sukcesu euro i globalizacji. W realnym życiu chodzi przecież o to aby "Kowalski" miał gdzie zarobić. Z moich obserwacji wynika, że ekonomicznym beneficjentem integracji europejskiej są koncerny i bankowcy. Taką ocenę wyrażają również przeciętni Niemcy, którym poziom życia po wprowadzenia euro wyraźnie się obniżył. Ponadto bezpieczeństwo socjalne Niemców zostało zastąpione możliwością znalezienia nisko płatnej pracy w agencji pracy tymczasowej. Jeżeli Niemcy są niezadowoleni z ekonomicznych efektów integracji europejskiej i globalizacji to co mają powieczieć inne narody. W tym kontekście brak euro jest naturalną zaporą przed niszczeniem polskiej gospodarki przez obcy kapitał, ponieważ zwiększa poziom ryzyka dla firm zagranicznych. Utrzymanie złotego jako naszej waluty powoduje, że zbyt duży import zagraniczny spowoduje osłabienie zł a tym samym wzrost naszej konkurencyjności.\nJak można tworzyć unię polityczną jeśli unia gospodarcza nie działa? To, że unia gospodarcza nie działa widzimy po rynku pracy, firmy zamiast przenosić się do Polski i korzystać z niższych płac siedzą w miejscu, albo wręcz uciekają do krajów o wyższych płacach jak Fiat. To nie jest unia do której wstępowaliśmy i która działała przez dziesięciolecia. Anglicy mają rację, że się wyprowadzają, my powinniśmy zrobić to samo i poszukać najpierw unii gospodarczej, może w naszej części Europy.\nU nas w States tez integration i one currency. Tez differences w regionach. U was w Poland nie denerwowac sie na diferences. U was w Poland myslec. Syn moja siostra ma business in Poland, on Polak. I jego niszczyc inne Polaki, bo on jest dobry. Sasiad go nie lubic, bo ma dobry car. Koledzy go nie lubic bo ma beautiful wife & money & sukces. Konkurencja go niszczyc bardzo zle metoda. Lokalny szerif go niszczyc. Bank nie dac dobry credit bo bank nie from Poland. Wszyscy go niszczyc. Syn moja siostra robic patenty. Polaki nienawidziec patenty i innovators. Deutschland duzo patenty i duzo $$$. Polak malo patenta i mao $$$. Duzo patents = malo work hours. http://europa.eu/rapid/press-release_MEMO-12-834_en.htm\nuff...coraz więcej takich poglądów w oficjalnych mediach; godzi się zatem oddać honor tym alternatywnym środkom przekazu informacji, które od lat, szczególnie od końca 2008r. pisały to samo zamknięte w kloace z tabliczką "teorie spiskowe"; tak, tak pamiętajmy o tym jedna waluta oznacza dla biednych większą biedę a dla bogatych większe bogactwo; tylko komplementarne systemy walutowe (waluty lokalne, de facto barterowe) dają możliwość uczciwego wolnorynkowego systemu; ale wolny musi być fundament - czyli waluta obecnie zarezerwowana do multiplikowania przez bansterski kartel podtrzymywany przez wasalne rządy tzw. polityków z naszego nadania :-(\n------------------------------------ Dzieki wolnemu rynkowi "niemyśląca istoto"(przepraszam ale to co piszesz to bzdurna ideologia którą wciśnięto Ci w głowę) nie ma polskiego przemysłu i polskiego kapitału(I PROSZĘ NIE PIEPRZYĆ ŻE KAPITAŁ NIE MA NARODOWOŚCI BO MA), wrzucono nas na morze pełne wysokich fal w szalupie ratunkowej...czy Ty na prawdę nie widzisz co się działo i dzieje z polską gospodarką?. Nie neguję idei wolnego handlu tylko sposobu jego wprowadzania. Największe koncerny światowe są państwowe! wolny handel czyżby? to co robią państwa jako właściciele tych koncernów?? Dzięki tej idei wolnego handlu masz kłopoty z w gospodarce związane z bezrobociem. Np. konkurencję z Chin po zaniżonych cenach i konkurencję z Niemiec po zaniżonych cenach. Dotacje z UE to wolny handel?????? hahahhahahahahahahahah a świstak siedzi bo sreberka były kradzione. Mechanizm działania dotacji na korzyść zachodnich firm żeby nie mówić że niemieckich jest chyba oczywisty .. czy trzeba go rozpisać? a ten propagandowy filmik można zestawić z całkiem innymi wskaźnikami korelującymi bogactwo z np przeszłością kolonialną. Statytstykę można wytłumaczyć na dziesiątki sposobów i można uzyskać zgoła odmienne wnioski


Zbawienne działanie ziół znane jest od pokoleń. Nasze prababki i babki zbierały zioła na okolicznych łąkach, susząc i robiąc z nich zdrowotne napary. Po dzień dzisiejszy kuracje ziołowe cieszą się uznaniem. W wielu lekach farmakologicznych zioła występują jako pomocny dodatek. Dawniej medycyna nie była tak daleko posunięta, więc często były jedynym ratunkiem dla chorego. W dzisiejszych czasach zioła goszczą w domach nie tylko jako surowiec pomocniczy w chorobie, lecz także jako doskonałe przyprawy. Uprawiane są nawet plantacje tych magicznych roślin w celach doświadczalnych jak i handlowych. Miejmy na uwadze jednak, że nie w każdym schorzeniu zioła okażą się pomocne. To jak je dobrać powinien określić lekarz. Eksperymentowanie może być szkodliwe. Mimo tego i tak chętnie sięgamy po nie niż po środki chemiczne. Zioła zawierają naturalne substancje czynne, które nie gromadzą się w organizmie, więc nie mogą zaszkodzić przy rozważnym stosowaniu ich. Lepiej postawić na owoce natury niż na wiarę w cudowne leki z apteki.\nPublished 27 sierpnia 2017 | By admin


O rasach Owczarek kaukaski\nNiedźwiadek ze Stadionu Dziesięciolecia\nMiejska legenda głosi, że handlarz ze wschodu sprzedał na Stadionie Dziesięciolecia pewnemu warszawiakowi szczeniaka owczarka kaukaskiego. Dopiero później zadowolony ze swojego zakupu mieszkaniec stolicy odkrył, że zamiast psa przyprowadził do domu małego niedźwiadka.\nGrupa II, sekcja 2.2, owczarki\nnieustępliwy, odważny, spostrzegawczy, pewny siebie, niezależny\nkażde poza czarnym, wątrobianym i niebieskim\nSzczenięta owczarka kaukaskiego przypominają puszyste, małe niedźwiadki. Jednak te małe, puszyste kulki bardzo szybko wyrastają na silne i potężne czworonogi o równie silnym charakterze. Kaukazy to psy niezależne, które od najmłodszych lat wymagają konsekwentnego opiekuna i właściwej socjalizacji. Jakiekolwiek braki w socjalizacji i podstawowym szkoleniu mogą skutkować wykształceniem się u psa agresywnych zachowań. Czasem można spotkać się z opinią, że kaukazy to psy mało inteligentne, które niezbyt dobrze radzą sobie w nauce. Jeśli tylko naukę z owczarkiem kaukaskim rozpoczniemy odpowiednio wcześnie, można psa nauczyć naprawdę wiele. Kaukaz to jednak pies dla doświadczonego opiekuna - źle poprowadzony może mieć problemy z agresją w dorosłym życiu.\nŻywienie psów rasy owczarek kaukaski\nPomimo swoich gabarytów, owczarek kaukaski uchodzi za psa ekonomicznego w utrzymaniu. Dawniej żyjące wysoko w górach kaukazy żywiły się tym, co upolowały lub zdobyły, dlatego też do perfekcji opanowały umiejętność oszczędzania energii. Dzięki temu wystarcza im naprawdę niewielka ilość karmy dla psa, o czym warto pamiętać przy podawaniu posiłków. Psy tej rasy są podatne na skręt żołądka, dlatego zaleca się podawanie mniejszych porcji karmy, ale częściej. By dodatkowo zminimalizować ryzyko wystąpienia skrętu żołądka u owczarka kaukaskiego warto standardową miskę zamienić na miskę spowalniającą jedzenie. Owczarkom kaukaskim warto podawać karmę dla psów ras olbrzymich - wzbogacona glukozaminą i chondroityną formuła zadba o dobre zdrowie stawów pupila.\nRekomendowane karmy dla owczarka kaukaskiego:\nOwczarki kaukaskie to perfekcyjne psy na domowego stróża. Nie można jednak takiego pupila zupełnie oddzielać od jego opiekunów i innych zwierząt. Pozbawiony kontaktu z ludźmi i zwierzętami kaukaz może stać się trudny do opanowania.\nOwczarek kaukaski zajmuje dumną pozycję na liście jednych z najstarszych ras psów. To czworonogi wywodzące się z Kaukazu, gdzie znane były już od wieków. Dowody archeologiczne wskazują, że psy w typie kaukaza znane były ponad 6000 lat temu, jeszcze Mezopotamii. W górach Uralu i Kaukazu owczarki strzegły stad na wysokościach sięgających ponad 5000 m n.p.m.. Do XX wieku kaukazy cieszyły się popularnością wyłącznie w swoich ojczystych stronach, a do Europy trafiły najprawdopodobniej w okresie powojennym. Pewne źródła historyczne wskazują, że talent do stróżowania owczarków kaukaskich wykorzystywano do pilnowania Muru Berlińskiego.\nKaukazy to psy o imponującej i masywnej budowie ciała. Pokryte gęstą sierścią, umięśnione psy nie bez powodu przywodzą na myśl niedźwiedzia. Owczarki kaukaskie można spotkać w rozmaitych umaszczeniach, dozwolone są również różne długości sierści. Jedyne, wykluczone we wzorcu kolory sierści to czarny, brązowy wątrobiany oraz niebieski.\nKaukazy to rewelacyjne psy do stróżowania, nie jest to jednak czworonóg, którego można pozostawić samemu sobie. Idealny opiekun owczarka kaukaskiego będzie traktował czworonoga jak swojego najbliższego przyjaciela i partnera. To psy, które świetnie odnajdują się w towarzystwie ludzi, innych psów i kotów, o ile tylko w latach szczenięcych zadbano o właściwą socjalizację. Owczarki kaukaskie pewną dozę agresji mają wpisaną w swoją naturę - dobry opiekun nie będzie jej dodatkowo rozbudzał, tylko otoczy psa odpowiednią opieką, by zwierzak czuł się kochany. Opiekun kaukaza nie musi być wielbicielem sportu - temu owczarkowi w zupełności wystarczą regularne spacery i lekkie aktywności. Nie jest to natomiast najlepszy wybór dla psiarza mieszkającego w bloku. Pies o takich gabarytach nie będzie czuł się komfortowo w małej przestrzeni mieszkalnej.\nKaukaz to pies niezależny i samodzielny. Czworonóg tej rasy może nie wykazywać nadmiernego zainteresowania pracą z człowiekiem. Mimo to jest to naprawdę wierny i bardzo przywiązany do swojego opiekuna pies. Ma mocno rozwinięty instynkt terytorialny, co czyni z przedstawiciela tej rasy idealnego stróża. Do swoich domowników, w tym innych psów oraz kotów, Kaukaz nastawiony jest przyjaźnie. Owczarek kaukaski to pies bardzo opanowany i niezmiernie spokojny, nie da się go łatwo wyprowadzić z równowagi.\nPokryty gęstym i grubym futrem Kaukaz wymaga regularnego czesania szczotką dla psa. W zupełności wystarczy wyczesać owczarka kaukaskiego raz na tydzień, a w okresie linienia zwiększyć częstotliwość zabiegu i czesać psa nawet codziennie. Owczarka kaukaskiego wystarczy umyć szamponem dla psa raz na jakiś czas, najlepiej gdy pies jest wyraźnie zabrudzony lub niezbyt przyjemnie pachnie. Jeśli pies wystarczająco nie ściera sobie pazurów podczas spaceru, koniecznie trzeba kontrolować ich długość i w razie potrzeby skracać. Po długich spacerach na poduszki łap najlepiej nałożyć balsam pielęgnacyjny do psich łap.\nCena owczarka kaukaskiego jest uzależniona od wieku, płci ale przede wszystkim pochodzenia psa. Jeśli zastanawiasz się ile kosztuje owczarek kaukaski, cena takiego psa oscyluje między 3000 a 4000 zł.\nPolecane produkty dla owczarka kaukaskiego:


» Bastei – jak dojechać, gdzie parkować | Vadim Pacajev Blog\nNiesamowitą formację skalną Bastei w Szwajcarii Saksońskiej opisywałem niedawno tutaj.\nDzisiaj o tym jak tam dojechać, gdzie parkować samochód i ile to kosztuje.\n– Z Gdańska (wg uznania którędy) do stajemy się do Niemiec i kierujemy się na Drezno autostradą A4 , mijamy Drezno i skręcamy w drogę nr 17 (E55) w kierunku Czech i następnie zjeżdżamy w drogę 172a i kierujemy się na miejscowość Pirna , przekraczamy Łabę i jedziemy do Rathen a właściwie do Niederrathen bo tak nazywa się ta część Rathen położona po tej stronie co Bastei , ulicą Basteistrasse. Są tam już drogowskazy do Bastei oraz pokazujące kierunek na parking.\nSame miasteczko wyłączone jest z ruchu samochodowego (tylko mieszkańcy mogą wjechać), parkujemy więc ok 2 km przed miejscowością na dobrze oznaczonym parkingu P+R.\n3. DOJŚCIE DO BASTEI\nZ parkingu , możemy dojść pieszo , oznaczonym szlakiem pod górę. czas dojścia 40 min do godziny, w zależności od kondycji i samozaparcia 😉\nMożliwy jest także dojazd Shuttle Busem kursującym z parkingu pod hotel przy Bastei.\nParking – 3 Euro / dzień\nShuttle bus (opcja) – 4 Euro familly ticket (nie znam szczegółów szedłem pieszo)\nWejście na most i punkty widokowe jest bezpłatne.\nDodatkowo płatne – wejście na kładki widokowe pomiędzy skałami – pozostałości po zamku Neutrathen – 2 Euro (Warto dopłacić! chyba że masz lęk wysokości… 😉 )\nKosztów dojazdu nie liczę, to każdy musi wyliczyć sobie sam. Ja byłem tu po drodze do Pragi.\nZ Rathen pojechałem a nocleg w miejscowości Tisa w Czechach (duuuuużo taniej niż po niemieckiej stronie a ledwie 30 – 40 km dalej). Kliknij w link aby uzyskać najniższą cenę: http://www.booking.com/hotel/cz/pytloun-ostrov.pl.html?aid=388624\nZ Tisy do autostrady na Pragę także jest tylko kilkanaście kilometrów, tak więc jako przerywnik w podróży warto zawitać w to cudowne miejsce.\nbasteiBasteibrückeblog podrozniczyblog podróżnikadojazd do basteigóry połabskiejak dojechac do basteiNationalpark Sächsische Schweizniemcyparking basteirathensaksoniaszwjcaria saksońskaw niemczech\nKomunikacja miejska w Kaliningradzie – czyli jak, czym i za ile ?


S-Cross 1.4 - Strona 3 - Suzuki Klub Polska - Forum Dyskusyjne - www.suzukiklub.pl\nTytuł: Re: S-Cross 1.4\nPost: 21-01-2018, 09:32\nSuzuki: Suzuki S Cross\nJa też takie odniosłem wrażenie, ale to były jazdy testowe i po obwodnicy. W warunkach miejskich nie jechałem.\nPost: 21-01-2018, 13:34\nWizualnie z zewnątrz Vitara wydaje się być fajniejsza (wewnątrz już mniej) ale gdybym miał wybierać powtórnie, to znowu wybrałbym S-crossa.\nPost: 22-01-2018, 10:37\n70 gdy inni jadą 30 ? Gdzie tu rozsadek ? Gdzie dostosowanie predkosci do warunkow na drodze ?\nUwierz mi ze inni kierowcy nie bluzgali na Ciebie dlatego ze ich wyprzedziles lecz dlatego ze jechales nierozsadnie i niebezpiecznie...\nTy to napisałeś na poważnie?!\nA nie przyszło Ci do głowy, że na początku tej całej kolumny jedzie "dziadek" z wychuchanym okienkiem 3cmx3cm, i jedzie 30 km/h bo tylko wtedy może dostrzec cokolwiek za szybą, albo jedzie auto na oponach letnich, albo pierdyliard innych dziwnych zawalidróg, bo spadło 3 cm śniegu, który już dawno stopniał, a widać go tylko na polach w oddali. Ale dla niego/niej tak wygląda "dostosowanie prędkości do warunków na drodze".\nTemat samochodów przyspieszających w momencie wyprzedzania, bądź tych jadących lewym pasem, bo za 3 km, na czwartym z kolei skrzyżowaniu mają skręcać w lewo w ogóle pominę, bo to jest nie do ogarnięcia i nie do wyplewienia...\nNapiszę tylko jeszcze, że jak wyprzedzam Suzuki, to jeszcze jest w miarę wszystko ok...gorzej jak wyprzedzę Matizem...wtedy naprawdę zaczynam się bać, bo ludzie przestają nad sobą panować po takiej obrazie...\nPost: 22-01-2018, 15:39\nMatizem? Spróbuj pojechać w trasę Fiatem 500 (tym najmniejszym), a już szczególnie jak za kierownica siedzi\n"baba" (czytaj moja żona, bo to jej samochód). Wtedy się zaczyna, zwłaszcza jak w wyprzedzanym Passeratti też siedzi "baba", toż to zniewaga wymagająca krwawej zemsty\nPost: 22-01-2018, 17:36\nbo spadło 3 cm śniegu, który już dawno stopniał, a widać go tylko na polach w oddali. Ale dla niego/niej tak wygląda "dostosowanie prędkości do warunków na drodze".\nTo ja wole takiego co jedzie 30km/h w błocie pośniegowym (jak relacjonowal macioo), niz takiego co taką kolumnę wyprzedza jadąc 70km/h na tym samym błocie pośniegowym.\nPost: 22-01-2018, 18:26\nTo wytłumacz mi proszę co to za różnica i w czym ci przeszkadza, że wyprzedzam cię jadącego w kolumnie, a jadącego samotnie? Nie rozumiem takiej filozofii: sam nie daję rady, to inni też niech się wloką!\nPost: 22-01-2018, 19:42\nNie przeszkadza mi ze mnie wyprzedzasz.\nPrzeszkadza mi ze jedziesz za szybko w stosunku do warunków jakie panują na drodze i tym samym jestes zagrozeniem dla innych uzytkowników drogi...\nPost: 22-01-2018, 20:05\nA kto określa że już jest za szybko ? Jest na to jakaś norma ?\nTe same warunki: auto klasy B na zimówkach, auto klasy D na letnich, ciężarowy , no i 4x4 mają jechać ta samą szybkością ?\nOstatnio zmieniony 22-01-2018, 20:08 przez MS, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost: 22-01-2018, 20:06\nTo jest twoja subiektywna ocena oparta na twoich umiejętnościach i możliwościach twojego samochodu. Osobiście uważam, że dużo większe zagrożenie stwarza imbecyl w tej kolumnie, który przyspiesza (podjeżdża) , a tym samym uniemożliwię wyprzedzanie etapami. Nie wymagam, żeby ułatwiał mi życie w jakikolwiek sposób. Ma po prostu nie przeszkadzać. Podejmując manewr wyprzedzania oceniam sytuację (odległości między pojazdami) i jeżeli planowałem wrócić na swój pas , a idiota daje mi "nauczkę", to kto tu naraża bezpieczeństwo. Znam ludzi, którzy gdy jest ślisko nie wyjeżdżają na ulicę nie czując się na siłach (szacunek) ale czy to oznacza, że wszyscy mają zostać na parkingach? Moja żona nie jeździ nocą, bo według niej słabo widzi i po prostu nie jedzie, ale nie uważa, że ja narażam czyjeś bezpieczeństwo, bo nocą jeżdżę chociaż sokolego wzroku nie mam.\nTo mi trochę przypomina pewną sytuację, której byłem świadkiem. Stałem w korku na drodze między miastami , spowodowanym wypadkiem. Po chwili Toyota LC stojąca przede mną zjechała do rowu i na łąkę. Gość spokojnie objechał zator z bananem na paszczy. Popatrzyłem na niego z zazdrością, bo mój samochód takich możliwości mi nie oferował.\nPost: 22-01-2018, 20:59\nSytuacja z zeszłego tygodnia przebija to wszystko:\n8:00 rano po nocy obfitych opadów śniegu, droga powiatowa, więc warunki takie sobie (rozjeżdżone błoto śniegowe, dwa czarne pasy od kół). Teren niezabudowany bez dodatkowych ograniczeń.\nDojeżdżam z 3 innymi samochodami (V=80 km/h) do kolumny 5-6 samochodów jadącej ok. 50-60 km/h. Przede mną Audi A6 Quattro, za mną jakiś Focus. Na przodzie (jak się później okazało) nieco przerażona kobieta w Yarisie, nadająca tempo\nNiestety z przeciwka ciągle coś jedzie i są co chwilę łuki.\nNagle wszyscy zaczynają hamować z 60 do 40-30 km/h. Hamuję spokojnie z nimi, a tu z lewej widzę i słyszę ryczące, przyspieszające gwałtownie czarne BMW!\nNajwyraźniej dla kierowcy tego samochodu równoczesne hamowanie 5 samochodów oznacza OKAZJĘ żeby ich wszystkich wyprzedzić\nUdaje mu się wyprzedzić 3 kolejne samochody, ale ponieważ hamowanie było przed momentem, odstępy pomiędzy samochodami są za małe żeby szybko wskoczył, więc wszyscy za nim hamują do ok. 20 km/h, a gość w dostawczym Iveco jadącym z przeciwka prawie hamuje do zera, żeby łoś się zmieścił...\nPrzez następne 3-4 km widzę go cały czas jakieś 300-400 m z przodu, za autobusem... . Zyskał maks. 10 sekund.\nPewnie miał w tym BMW napęd na 4 koła, bo to było X6.\nPost: 22-01-2018, 21:32\nI jaka tu roznica ? Jeden w BMW 4x4 drugi w Scross 4x4.\nI jeden i drugi był przekonany ze moze szybciej, bardziej ryzykownie, bo auto lepsze (w koncu 4x4), no i umiejetnosci wyzsze niz wszyscy naokoło.\nW sam raz do kolejnego odcinka "Polskie drogi"\nPost: 22-01-2018, 23:40\n4x4 jest lepsze niż 2x4 na trudniejszej nawierzchni...\nZ umiejętnościami tak bywa, że jeden ma większe inny mniejsze...\nDebile wyprzedzający "na trzeciego" zdarzają się niezależnie od nawierzchni, posiadanego napędu, pory roku...\nPodciąganie pod jeden mianownik obu sytuacji (nie widząc osobiście żadnej z nich) świadczy o... (niech każdy sobie dopowie).\nPost: 23-01-2018, 08:00\nKażdy ma poniekąd racje. Trzeba przyznać, że napęd na 4 koła sprawia, że auto ma lepszą przyczepność i można sobie pozwolić na więcej, tylko co w momencie, gdy przy tych 70-80 km/h na śliskiej nawierzchni przyjdzie nam awaryjnie zahamować? Co wtedy?\nPost: 23-01-2018, 11:13\nAle nikt tu nie pisał o sytuacji z wyprzedzaniem "na trzeciego", awaryjnym hamowaniem itd., tylko o zwykłym wyprzedzaniu bez łamania przepisów kodeksu ruchu drogowego, a wręcz o łamaniu przepisów przez osoby, które się wyprzedza, bądź próbuje wyprzedzić, bo się nie da przez czyjąś złośliwość. Sam znam osobę, która celowo przyspiesza w warunkach "błota pośniegowego" w miejscach, gdzie można by ją wyprzedzić, bo przecież nie po to mył auto, żeby mu teraz ktoś wjechał przed niego i mu całe wybrudził tym, co mu leci spod kół...\nSytuacja sprzed kilku dni, gdzie jadę sobie z górki, nikogo przede mną, ani z naprzeciwka. Z bocznej wyjeżdża przede mną auto. Dojeżdżam do niego, jest jeszcze kawałek przerywanej, przyspieszam, żeby go wyprzedzić, a tu nagle z rury wydechowej przede mną pół rafinerii się wykopciło, więc stwierdziłem, że nie będę jednak ryzykował i odpuściłem wyprzedzanie. Za 200 metrów hamowanie prawie do zera, bo gość przede mną skręcał w jakąś polną drogę...zabić to mało.\nAlbo dzisiejsza sytuacja...jedzie baba lewym pasem, prawy oczywiście wolny, więc nawet nie mrugam, żeby zjechała, bo szkoda świateł, tylko omijam ją prawym, a tu nagle gwałtowne przyspieszenie, żebym tylko z powrotem nie wskoczył na lewy pas przed nią wyprzedzając auto, do którego dojeżdżałem już na prawym pasie, po prostu masakra!\nI takie sytuacje są praktycznie codziennie na trasie 70 km. Jak jadę z żoną, to ona mówi, że czasem nie wierzyła w to co jej opowiadałem, ale widzi, że jednak ja za każdym razem trafiam na takich "artystów".\nPost: 23-01-2018, 18:24\nDzisiaj wysłałem film z kurierem UPS wyprzedzającym sznur samochodów na podwójnej, skrzyżowaniu i pasach. Walił mi na czołowo, dzięki przytomności ostatniego wyprzedzanego (hamował i odbił w prawo), idiota nie przywalił mi Oplem Vivaro na czołowo! Za kierownicą jakiś szczyl! Postanowiłem nie popuścić. Tak wiem, jestem kapusiem, donosicielem, sygnalistą!\nPost: 23-01-2018, 19:44\nI bardzo dobrze ze wysłales film.\nTakie zachowania trzeba tepić, zawsze.\nPost: 13-03-2018, 07:34\nRejestracja: 22-01-2016, 21:14\nTak wiem, jestem kapusiem, donosicielem, sygnalistą!\nNie jesteś...trzeba tępić jełopów na drodze a w ostatnim miesiącu dwa razy zapodałem filmiki na Policję. Na podstawie tego co zapodałem w sierpniu ubiegłego roku kierowca TIRa został surowo ukarany bo gdyby nie moja przytomność umysłu skończyłoby się bardzo źle\nJechałem z 4 letnim dzieckiem więc nie zamierzałem odpuścić debilowi.\nA w lutym za rok kończy mi się leasing i chyba zmienię autko, oczywiście jednym z faworytów jest ponownie S-cross bo w tym 1.6 z 2015 roku to jestem zakochany. Autko oczywiście wystawię na sprzedaż więc może ktoś się skusi z forum a teraz czas na 1.4 turbo, dobry wybór ?\nNaturalnie próbował będę i inne a decydującą rolę odegra też to co zaproponują poszczególnie "dilerzy". W lutym 2016 roku kiedy brałem model z 2015 r., Suzuki okazało się najhojniejsze.\nPost: 13-03-2018, 08:34\nW tym roku była mała szansa ale była by sobie po śniegu pośmigać. W tym krótkim czasie jak miałem śnieg (nad morzem mało było i krótko):\n1. wyjeżdżając z mojej drogi na główną, 90 stopni w lewo, na ośnieżonej głównej drodze autem prawie zawsze zarzucało ale wciśnięcie gazu szybko korygowało tor jazdy. Autko genialnie radzi sobie z bocznym uślizgiem, ESP radzi sobie fajnie. Ta sama sytuacja w trybie sport .... masakra drift i jazda bokiem Auto przy dodaniu gazu jedzie sobie jak chce. Tryb snow jest bardzo fajny\n2. hamowanie - jak każde inne auto, abs skrzeczy i sie jedzie dalej\n3. jazda po linii prostej nawet po ośnieżonej drodze czy błotku pośniegowym w trybie snow - IMHO bardzo stabilne. Wyprzedzanie wykonuje się pewnie i spokojnie, nawet jak miedzy czarnymi pasami jest zalegający śnieg, delikatnie tylko trzeba te pasy zmieniać i jak juz auto na prostej to gaz delikatnie i jedzie\nReasumując: tryb snow na zimowe warunki jest .. eh fajny Jak jeszcze dobre nowe zimówki na kołach to już w ogóle bajka\nPost: 13-03-2018, 09:02\nA tak na marginesie jeszcze...czy nowy s-cross 1.4 jest już w miarę dobrze wyciszony w porównaniu do 1.6 ?\nPost: 13-03-2018, 15:43\nTak się nie zachwycaj tym wyprzedzaniem bo jak ja napisałem, że wyprzedzałem jak inni jechali wolniej, to mało nie zostałem zlinczowany przez niektórych\nFaktycznie, to jest pierwszy samochód w którym tak czuję różnicę pomiędzy poszczególnymi trybami (nie mam zbyt doświadczenia z półką premium), bo zazwyczaj ten przełącznik SPORT, bardziej działa na samopoczucie kierowcy niż na samochód.\nPost: 16-04-2018, 20:17\nRejestracja: 16-04-2018, 20:14\nWitam, zastanawiam się poważnie nad zakupem S-cross z silnikiem 1.4. Czy jesteście zadowoleni z tego silnika? Jak z jego apetytem na olej - czy ten problem nie dotyczy tych silników?\nPost: 16-04-2018, 20:31\nMam go tylko 2miesiące ale zrobiłem 6000km. Na razie pozytywnie. Na bagnecie olej w okolicach max do tej pory ale czy obejdzie się bez dolewki do wymiany to nie wiem. Aso zapewniało, że apetytu na olej ten silnik nie ma ale im to bym nie wierzył do końca.\nPost: 16-04-2018, 22:09\nJa mam prawie 40 000 kilometrów i nawet nie wiem, gdzie jest bagnet...\nPost: 17-04-2018, 07:29\nJa też jestem z silnika bardzo zadowolony. Przez ponad rok i 15 tys. km nie wymagał dolewek oleju - chociaż wiem gdzie jest bagnet i sprawdzałem raz na jakiś czas\nNa pewno dla dynamiki warto, Suzuki są dość lekkie, więc te 140KM robi swoje. Mam S-Crossa Allgrip z automatyczną skrzynią, a spalanie z wszystkich tankowań mieści się w widełkach od 6,4 do 8,7 litra (liczonych ręcznie, bo komputer trochę zaniża).\nPost: 17-04-2018, 09:17\nRacja, komp zaniża jakieś 0,5litra na 100km. Wizja braku konieczności dolewek w dobie obecnych turbobenzyn cieszy.\nCo do spalania to poniżej 7.0 w wersji allgrip i automacie ciężko raczej zejść tak jak pisze kolega wyżej.


Rins pozytywnie o nowym silniku Suzuki – MOTOGP.PL\nHome / MotoGP / Rins pozytywnie o nowym silniku Suzuki\n29 stycznia 2018\t0 665 Razy\nZespół Suzuki intensywnie pracuje w Malezji, by nie powtórzyć zeszłorocznych błędów i odpowiednio skonfigurować jednostkę napędową. W ubiegłym sezonie japoński zespół stracił wiele miesięcy, by powrócić do przyzwoitej formy. Tym razem, zdaniem Alexa Rinsa, już teraz udało się zrobić duży krok do przodu.\n“Prawdą jest, że mocno poprawiliśmy silnik. Dzisiaj skupiliśmy się trochę na pakiecie na 2018 rok, wczoraj rozpoczęliśmy już jego sprawdzanie i był naprawdę dobry, ponieważ znaleźliśmy odpowiednie ustawienia. Sądzę, że mieliśmy dobry rytm.” – powiedział po poniedziałkowych przejazdach Alex Rins.\n“Dzisiaj mieliśmy trochę roboty nad pracą silnika, aby być zabezpieczonymi w stu procentach. W Japonii pracowali przez zimę bardzo ciężko. Poprawili nieco (motocykl) we wszystkich obszarach: jeśli chodzi o moc, i jeśli chodzi o skręcanie. To właśnie tam traciliśmy w zeszłym roku.” – dodał.\n“Mocno poprawiliśmy silnik. W tym momencie dotykamy tylko silnika i ustawień, nie ruszamy w ogóle podwozia. Mamy w planie testy podwozia, ale nie chcemy popełniać błędu z zeszłego roku. Dziś skupialiśmy się więc tylko na silniku. Trochę poprawiliśmy elektronikę, ale silnik to duży krok naprzód, to duża różnica.” – zakończył.\nalex rins motogp sepang suzuki\t2018-01-29\nTagi: alex rins motogp sepang suzuki


Dystrybutor artykułów spożywczych rozwija system lojalnościowy dla sklepów - Hurt i franczyza\nDystrybutor artykułów spożywczych rozwija system lojalnościowy dla sklepów\nAutor: dlahandlu.pl 18 lutego 2011 11:51\nSpółka Rovita, dystrybutor artykułów spożywczych, powołał nową spółkę o nazwie PrimoPartner, której zadaniem będzie realizacji projektu rozbudowy systemu lojalnościowego playback m.in. dla sklepów spożywczych pod tą samą nazwą.\nRovita S.A. jest spółką prowadzącą dystrybucję artykułów spożywczych na terenie polski. Firma działa od 1991 roku i zdobywa doświadczenie w handlu artykułami FMCG. Prowadzimy sprzedaż towarów z dowozem do klienta w ciągu 24 godzin. Zasięg działania to województwa: małopolskie, podkarpackie, świętokrzyskie, lubelskie i mazowieckie. W portfolio jest ok. 6500 pozycji asortymentowych od ponad 90 producentów. Firma posiada również sklep internetowy, umożliwiający składanie zamówień on-line przez całą dobę 7 dni w tygodniu oraz halę cash&carry w Jaśle.\nRovita RSS FMCG RSS systemy lojalnościowe RSS dystrybucja RSS


Wielki sukces Natalii Maliszewskiej. Polka najlepsza na 500 metrów w zawodach PŚ w Pekinie | Gazeta Lubuska\nSport z kraju i świata\nPS 23 października 2021, 23:33\nWielki triumf Natalii Maliszewskiej w pierwszych w sezonie zawodach Pucharu Świata w short tracku. Polka okazała się w Pekinie bezkonkurencyjna na swoim koronnym dystansie 500 m. To świetny prognostyk przed zbliżającymi się wielkimi krokami igrzyskami olimpijskim, które również rozegrane zostaną w stolicy Chin.\nMaliszewska zaprezentowała się w Pekinie ze świetnej strony. W sobotę we wcześniejszych rundach dwukrotnie poprawiła rekord Polski. W finale finiszowała przed Włoszką Arianną Fontanną i Koreanką Minjeong Choi. Sam przebieg decydującej rywalizacji miał jednak swoją dramaturgię, doskonale znaną kibicom short trucku na całym świecie. Maliszewska, prowadząc w wyścigu, potknęła się i upadła. Po chwili na lodzie leżały jednak także trzy inne zawodniczki i rywalizacja musiała zostać powtórzona. Mimo otarć i rany na nosie to właśnie Polka okazała się najsprytniejsza i najszybsza w powtórce i mogła po minięciu linii mety unieść ręce w górę w geście triumfu.\n– Chciałabym wszystkim bardzo podziękować. Tym, co trzymali kciuki i dmuchali w telewizor i mi w plecy, abym jechała jak najszybciej. Jak widzieliście: biegi były fantastyczne i czasy były fantastyczne. Może ten finałowy bieg nie był tak idealny, jak bym chciała, ale wyjechałam z niego z medalem, a to liczy się na samym końcu – oceniła zwyciężczyni zawodów.\nSobotni triumf w zawodach Pucharu Świata jest jej trzecim takim osiągnięciem w karierze. W 2018 roku wygrywała w Calgary i Salt Lake City. Na dystansie 500 m Polka wygrała klasyfikację generalną PŚ 2018/2019, była wicemistrzynią świata (2018) i mistrzynią Europy (2019). Maliszewska w Pekinie po raz 11. na podium Pucharu Świata.\nMaliszewska przyznała, że czuje się fantastycznie, bardzo dobrze. – Czuję się mega przygotowana. To nie jest jeszcze ostatnie słowo, które powiedziałam, bo wciąż jesteśmy w grze. Dziękuję bardzo wszystkim i pozdrawiam wszystkich sponsorów, którzy są ze mną, bo gdyby nie wy, byłoby dużo, dużo trudniej. Pozdrawiam wszystkich. Do następnego – dodała z uśmiechem.\nW Pekinie na dystansie 500 rywalizowały także siostra Natalii – Patrycja Maliszewska oraz Nicola Mazur, które odpadły na etapie ćwierćfinałów. Rywalizacja w stolicy Chin to wielki powrót short tracku na światowe areny po 1,5 roku przerwy wymuszonej przez pandemię koronawirusa SARS-CoV-2.\nWygrana na inaugurację sezonu 2021/2022 jest świetnym prognostykiem dla Maliszewskiej, bo już w lutym (4-20) w Pekinie rozgrywane będą zimowe igrzyska olimpijskie.\nMaliszewska zaprezentowała się w Chinach także w polskiej sztafecie na dystansie 3000 m. Razem z Nicolą Mazur, Kamilą Stormowską i Gabrielą Topolską w półfinale zajęły piąte miejsce, ale po dyskwalifikacji reprezentacji Francji awansowały o jedną lokatę i w niedzielę wystąpią w finale B.\nMateriał oryginalny: Wielki sukces Natalii Maliszewskiej. Polka najlepsza na 500 metrów w zawodach PŚ w Pekinie - Gazeta Pomorska\n29 listopada 2021, 4:31\nMiłosny horoskop na grudzień 2021 dla Byków. Co przygotowały dla Ciebie gwiazdy w temacie miłości?


Finaliści konkursu na recenzję wybrani\n1. Ogólnopolski Konkurs im. Andrzeja Żurowskiego\nKapituła 1. Ogólnopolskiego Konkursu im. Andrzeja Żurowskiego na recenzję teatralną dla młodego krytyka 2014 zakwalifikowała do finału recenzje pięciu autorów.\nDo finału 1. konkursu kapituła zakwalifikowała recenzje pięciu autorów:\n- Ewy Uniejowskiej z Warszawy.\nUroczysta gala i wręczenie nagrody w wysokości 10 tysięcy złotych odbędzie się 18 maja 2014 o godz. 17.00 na Małej Scenie Teatru Miejskiego im. W. Gombrowicza w Gdyni.\nIdea Konkurs im. Andrzeja Żurowskiego powstała rok temu w kwietniu. Wtedy to sekcja polska Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych (A.I.C.T.) zwróciła się do prezydenta Gdyni Wojciecha Szczurka z propozycją stworzenia takiego konkursu, bowiem prof. Andrzej Żurowski - nieżyjący znakomity znawca Szekspira, autor kilkuset publikacji, przez lata wiceprezes światowego A.I.C.T. - był mieszkańcem Gdyni ponad 20 lat, a przez całe swe życie śledził wszystko, co dzieje się w trójmiejskich, polskich i światowych teatrach nie tylko w repertuarze szekspirowskim. Jurorował w najbardziej prestiżowych konkursach teatralnych na świecie, przewodniczył obradom najważniejszych kongresów teatralnych. Jego dorobek krytyczny i naukowy jest niekwestionowaną wartością w rozwoju teatrologii polskiej.\nDo 1. konkursu, który trwał bardzo krótko, bo zaledwie cztery miesiące (grudzień 2013- 31 marca 2014) wpłynęło 51 prac 17 autorów. Od tegorocznego Festiwalu R@port konkurs będzie trwał już rok, bowiem regulamin konkursu mówi, że zgłaszać do konkursu można prace opublikowane w różnych mediach pomiędzy festiwalami. Regulamin konkursu ograniczał też wiek autorów recenzji. Mogli startować tylko ci, którzy nie ukończyli 30 lat. Jak się okazało, była to cezura, która wyeliminowała wielu młodych, twórczych recenzentów. Kapituła konkursu, której przewodniczy dr Tomasz Miłkowski postuluje, by do konkursu mogli zgłaszać prace recenzenci do 35 roku życia, bowiem recenzowanie spektakli teatralnych to sztuka wymagająca dużej wiedzy, ale też i pisarko-krytycznego doświadczenia - podsumował Tomasz Miłkowski.\nKapituła Konkursu powołana przez prezydenta Gdyni Wojciecha Szczurka, to reprezentanci szerokiego środowiska teatralnego: prof. Bożena Frankowska, krytyk teatralny i wykładowczyni na Wydziale Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej im. Zelwerowicza w Białymstoku, Sławomira Łozińska, - aktorka, ale również przez kilka lat dyrektorka Teatru Ateneum w Warszawie i wykładowczyni w Akademii Teatralnej w Warszawie, dr Maria Napiontkowa - teatrolog, historyk teatru, autorka wielu publikacji, pracuje Instytucie Sztuki PAN w Zakładzie Historii i Teorii Teatru, Remigiusz Grzela - dramaturg, związany ongiś z Teatrem na Woli w Warszawie, Krzysztof Miklaszewski - twórca teatralny, aktor, reżyser, znawca teatru Tadeusza Kantora, dr Tomasz Miłkowski, prezes polskiej sekcji AICT, teatrolog, krytyk, wykładowca na Wydziale Wiedzy o Teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie, Maciej Prus - reżyser, twórca znaczących w historii polskiego teatru spektakli.


Celem ogólnym i długoterminowym projektu jest wzmocnienie administracji publicznej województwa zachodniopomorskiego w zakresie zdolności do udostępniania instytucjom publicznym, przedsiębiorcom i obywatelom informacji o gruntach, budynkach i lokalach, oraz zwiększenia możliwości wspierania działań zmierzających do rozwoju regionu oraz społeczeństwa informacyjnego. więcej...\nUmowa finansowa nr 215/2009 o dofinansowanie projektu PL0467 pn. "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego" ze środków Mechanizmu Finansowego EOG i Norweskiego Mechanizmu Finansowego.\nUchwała Nr 63 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 kwietnia 2010r. w sprawie przyjęcia protokołu końcowego odbioru robót na wykonanie projektów modernizacji ewidencji gruntów i budynków do realizacji projektu PL0467 pn. "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 61 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 23 marca 2010r. w sprawie powołania Kierownika projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr XXXI/87/2010 Zgromadzenia Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 23 marca 2010r. o zmianie uchwały nr XXVI/75/2009 w sprawie zatwierdzenia kierunków działania Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego związanych z realizacją przez Związek projektu pn. "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego" dofinansowanego ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego.\nUchwała Nr 60 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 18 marca 2010r. w sprawie przyjęcia protokołu końcowego odbioru robót na wykonanie projektów modernizacji ewidencji gruntów i budynków do realizacji projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 59 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 18 marca 2010r. w sprawie przyjęcia protokołu końcowego odbioru robót na "Opracowanie koncepcji technicznej i metodyki działania do realizacji projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 57 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 lutego 2010r. w sprawie powołania komisji odbioru projektów modernizacji ewidencji gruntów i budynków I Etapu i II Etapu do realizacji projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 56 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 22 stycznia 2010r. w sprawie powołania Komisji Rekrutacyjnej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 55 / 2010 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 22 stycznia 2010r. w sprawie powołania Komisji odbioru koncepcji technicznej i metodyki działania do realizacji projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budunkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 53 / 2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 grudnia 2009r. w sprawie zwiększenia środków przeznaczonych na sfinansowanie zamówienia publicznego na wykonanie projektów medernizacji ewidencji gruntów i budynków do realizacji projektu PL0467 "Pozyskanie i dystybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 52 / 2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 12 listopada 2009r. w sprawie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.\nUchwała Nr 50 / 2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 20 października 2009r. w sprawie powołania komisji odbioru I Etapu opracowania koncepcji technicznej i metodyki działania do realizacji projektu PL0467 "Pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 48 / 2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 14 sierpnia 2009r. w sprawie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.\nUchwała Nr 46/2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie zawarcia przez Związek Celowy Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego umowy o dofinansowanie projektu PL0467 - "Pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego".\nUchwała Nr 44/2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie odbioru warunków technicznych na opracowanie koncepcji technicznej i metodyki działania do realizacji projektu pn. "Pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego" oraz warunków technicznych na wykonanie projektów założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów w zakresie niezbędnym do założenia ewidencji budynków dla wszystkich obrębów powiatów ziemskich województwa zachodniopomorskiego nie posiadających założonej ewidencji budynków i lokali.\nUchwała Nr 43/2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie akceptacji umowy partnerstwa w sprawie realizacji projektu - pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego.\nUchwała Nr 42/2009 Zarządu Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie powołania Rady Programowej projektu pn. "Pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego" dofinansowanego ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego.\nUchwała Nr XXVI/75/2009 Zgromadzenia ZCPWZ z dnia 17 kwietnia 2009 roku w sprawie zatwierdzenia kierunków działania Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego związanych z realizacją przez Związek realizacji projektu pn. "Pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego" dofinansowanego ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego.\nUchwała Nr XXVI/74/2009 Zgromadzenia ZCPWZ z dnia 17 kwietnia 2009 roku w sprawie przystąpienia przez Związek Celowy Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego do realizacji wspólnego przedsięwzięcia - projektu pn. "Pozyskanie i dystrybucja informacji o budynkach na terenie województwa zachodniopomorskiego" dofinansowanego ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego.\nUchwała Intencyjna Nr XVIII/53/2008 Zgromadzenia ZCPWZ z dnia 27 marca 2008 roku w sprawie zabezpieczenia w budżecie Związku Celowego Powiatów Województwa Zachodniopomorskiego środków finansowych na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Pozyskanie i Dystrybucja Informacji o Budynkach na terenie Województwa Zacodniopomorskiego" na lata 2009-2011.\nUchwała Nr XV/45/2007 Zgromadzenia ZCPWZ w sprawie zatwierdzenia wniosku aplikacyjnego oraz studium wykonalności dla projektu „Pozyskanie i Dystrybucja Informacji o Budynkach na terenie Województwa Zachodniopomorskiego”.


Sprężarka Copeland Scroll Digital™ wykorzystuje podatność osiową spirali do regulacji wydajności, wymuszając rozdzielanie elementów spirali, co powoduje zatrzymanie przepływu czynnika bez zatrzymywania silnika sprężarki. W stanie odciążenia wydajność sprężarki jest zerowa. W stanie obciążenia spirale są ze sobą sprzęgnięte i wydajność sprężarki wynosi 100%. Elementy spirali rozdzielane są okresowo, co daje wydajność sprężarki uśrednioną w czasie odpowiadającą stosunkowi okresów z obciążeniem i bez obciążenia. Dzięki temu można uzyskać bezstopniową regulację wydajności w zakresie od 10 do 100%.\nJak działają sprężarki Copeland Scroll Digital (animacja)\nKatalog "Optimized Modulation for Buildings"\nInne metody regulacji wydajności


Na każdy temat? - Przewodnik Katolicki\nChociaż słoneczko nas zbytnio nie rozpieszcza, to wiele jest oznak nadchodzącej wiosny. Do kraju powracają z dalekich wojaży ptaki, ale akurat ich widok nie wzbudza w ludziach takiego, jak zazwyczaj, entuzjazmu. Bo kto wie, co przyniosą? Już drugi raz w tym roku te skrzydlate stworzenia stały się bohaterami medialnymi. Po katowickich gołębiach naszedł czas toruńskich łabędzi; kiedy padły,...\nOsobiście martwiłbym się bardziej tym, czy w naszych wioskach nie pojawią się wkrótce – jak to już było na Kaukazie – fałszywi przedstawiciele służb weterynaryjnych. W wioskach kaukaskich, pod pozorem ochrony przed wirusem ptasiej grypy, zdołali oni skonfiskować mieszkańcom niemałą ilość kur, kaczek i gęsi. Znając pomysłowość tych, którym bliskie są zbójeckie ideały „janosikowania”, można się spodziewać, że nie przepuszczą takiej okazji. Ale, póki co, pójdę chyba umyć ręce – mydłem! Zanim zjem kurczaka – upieczonego!