27 Sierpień 2016 Pamiętne dzieło Felliniego zostało tak zatytułowane zgodnie z kolejnym miejscem na liście jego filmów. Wychowałem się na nim i do dzisiaj jestem mu wierny. Wzruszenie wywołuje we mnie fakt, że i ja mam swoje skromne „osiem i pół” w postaci lat spędzonych w Gdańsku, które wieńczą długie życie zawodowe w teatrach operowych. Dla mnie z wielu względów to były lata najpiękniejsze. Odnalazłem sens spektakli muzycznych, którego wcześniej nie mogłem uchwycić i uwierzyłem, że niezależnie od gustów i aktualnych tendencji, sztuka ma swoje trwałe podstawy obiektywnych wartości. Nie spodziewam się rzetelnej oceny tych lat w podsumowaniach towarzyszących zwykle zmianom dyrekcji w polskich teatrach. Takie już mamy obyczaje, że tylko o zmarłych nie mówi się źle, a ocena żyjących musi się odleżeć i poczekać, aż opadną emocje tych, co mieli za złe preferencje artystyczne teatru, niezgodne z ich upodobaniami. Nie uniknę więc głosów napastliwych i tryumfujących, że skończyły się apodyktyczne rządy Weissów, którzy nie dopuszczali do głosu operetek i baletu klasycznego. Mam nadzieję, że czas pokaże lepiej niż moje powtarzane wielokrotnie argumenty, dlaczego te dwa mityczne gatunki nie są już dzisiaj możliwe jako propozycje wartościowe artystycznie. Przy całym szacunku dla historycznych dokonań artystów tych gatunków, nie wierzę, by można było uprawiać je dalej bez ironicznego cudzysłowu. Natomiast jestem pewien, że czas pokaże również sens stawiania wciąż na muzykę poważną w jej najwyższym wymiarze i traktowanie z największą atencją teatru budowanego na niej. Taka muzyka wymaga mistrzostwa osiągalnego jedynie przez nielicznych obdarzonych talentem i pracowitością. Tylko ci wybrańcy – muzycy, śpiewacy, tancerze mogą dać publiczności głębokie i piękne wzruszenia zmierzające do wymarzonego katharsis oczyszczającego sumienia. Taki był mój cel przez te lata i wierzę, że zdarzało mi się go w Operze Bałtyckiej osiągnąć. Dotacja na mój teatr rosła od 11i pół miliona do 16 i pół w 2011 roku, a potem zmalała do 15 i pół na dzień dzisiejszy. Jesteśmy wciąż najbiedniejszą operą w Polsce. To w sposób kategoryczny rzutuje na ilość granych spektakli, jeśli się chce zapewnić im odpowiedni poziom. Zagraliśmy tych spektakli 860, a obejrzało je prawie 350 tysięcy widzów. Daliśmy 40 premier na dużej scenie, bo nie stosowaliśmy rutynowej sztuczki wykazywania dla celów statystycznych kameralnych występów dla garstki widzów jako pozycji repertuarowych. Nasza średnia widownia rosła od 309 sprzedanych biletów w pierwszym roku działalności do 429 w roku obecnym. Ilość nigdy nie była naszym idolem. Była nim zawsze i niezmiennie jakość.\nWysoki poziom przede wszystkim zapewniają dyrygenci i soliści w tym arcytrudnym gatunku sztuki, jakim jest opera. Trzeba ich szukać nie tylko w kraju, ale i na świecie, co wiąże się z kosztami i dysproporcją pomiędzy zarobkami gości, a tych, którzy pracują u nas na etatach. Te różnice budzą zawsze złe emocje, ale każdy, kto orientuje się w zarządzaniu instytucją artystyczną, wie, że nie sposób ich uniknąć. Jeśli się uprawia bezkompromisową politykę zatrudniania lepszych i nie angażowania gorszych, trzeba się pogodzić z wiecznymi pretensjami i atakami tych, którzy czują się niedocenieni. To gorzki dyrektorski chleb powszedni i przez te lata pokornie się nim karmiłem. Nie mam o to do nikogo żalu. Osłodą było wychowanie sobie grona oddanych, wspaniałych artystów, którzy wiedzą, że Opera Bałtycka była za mojej dyrekcji miejscem szczególnym, a każda chwila pracy tutaj miała swoją świąteczną aurę, związaną z wyraźnie wskazanym celem, jaki nam przyświecał. Największą jednak nagrodą w tej pracy było docenianie jej przez widownię, tak czasami nieufną i zaskoczoną trudnymi propozycjami, ale przecież jakże często kończącą spotkania z nami stojącą owacją.\nSzczególne miejsce w dorobku moich ośmiu z połową lat zajmuje Bałtycki Teatr Tańca stworzony i prowadzony przez Izadorę Weiss. Ich spektakle dały Operze Bałtyckiej szczególną wartość i jestem dumny, że mimo niesprzyjającej atmosfery związanej z rewolucyjnym charakterem zmian podjętych przez Izadorę, udało mi się wytrwać do końca w obronie jakości artystycznej jaką tworzyła i którą nie tylko ja uważam za jedno z najpiękniejszych zjawisk w kulturze teatralnej Polski ostatniej dekady. Wierzę, że przed jej zespołem długa droga do światowych sukcesów. Wszędzie, gdzie się pojawili, w kraju, czy za granicą, byli przyjmowani z zachwytem. Rozumiem, że nowa dyrekcja marzy o powrocie do baletu klasycznego, więc dla BTT nie ma miejsca na dalszą pracę w Gdańsku, ale nie mogę nie wyrazić żalu, że temu znakomitemu zespołowi grozi zagłada, jeśli jakaś stabilna budżetowo instytucja nie udzieli mu wsparcia. Nie da się utrzymać takiej profesjonalnej grupy wyspecjalizowanych artystów środkami fundacji bez zaplecza scenicznego. Tworzą teatr tańca, a nie okazje do uprawiania ruchu dla samego ruchu w jakichkolwiek okolicznościach.\nPracowałem przez te lata z wieloma wspaniałymi ludźmi, artystami i fachowcami w różnych dziadzinach. Pragnę im tą drogą wyrazić swoją wdzięczność i podziękowania za wysiłek ponad wynagrodzenie jakie otrzymywali. W ciągu ośmiu lat zarobki miesięczne moich 250 pracowników wzrosły o 1200 złotych średnio. Ale dzisiaj wszyscy uznajemy, że zarabiają za mało w stosunku do swoich kwalifikacji. To bolączka całej sfery kultury w naszym państwie. Wzrost ogólnego budżetu na kulturę dał się zauważyć w niektórych spektakularnych inwestycjach, czy okazjonalnych wydarzeniach, ale najmniej był odczuwalny tam, gdzie jest najpotrzebniejszy, czyli w instytucjach kultury będących jedyną gwarancją jej rozwoju i azylu dla artystów, którzy, w poszukiwaniu niezbędnych dla ducha narodu wartości, nie mogą się wciąż uganiać za każdą złotówką na rynku chałtur i reklam. Wiem, że to wołanie na puszczy, ale właśnie nim zakończę swoje podsumowanie. Duch narodu to bezcenne i delikatne zjawisko. Nigdy nie dość wołania w jego obronie. Ten duch żyje w sercach wolnych twórców i ich indywidualnych odbiorców, a nie w popularnych masówkach i powszechnie akceptowanych sloganach. Zaszufladkowany do Opera bałtycka | Brak komentarzy »\tPrzyjacielska pożyczka\n28 Lipiec 2016 Piękne to były czasy, kiedy nie istniała jeszcze w naszej siermiężniej rzeczywistości sieć lichwiarskich banków udzielających pożyczek w każdej chwili, w każdej wysokości, byle tylko podpisać papier i oddać się w niewolę spłacania procentów. Wtedy każdy potrzebujący zwracał się do krewnego, lub przyjaciela i pożyczał w słusznej wierze, że będzie musiał oddać tyle, ile otrzymał. Niektórzy dawali pod zastaw jakieś fanty, jak na przykład kamerę, którą mój druh wręczył kobiecie udzielającej mu pożyczki. Przedtem tę kamerę pożyczył ode mnie. Tak się potem nieszczęśliwie złożyło, że ani ona pieniędzy, ani ja mojej kamery nigdy już nie zobaczyłem, ale takie wypadki zdarzały się rzadko. Dług był sprawą honorową, jak danie słowa, czy inne zobowiązania nieprzekładalne na pisma notarialne. Dzisiaj zwyczaj pożyczania zaginął, bo są banki i każdy się dziwi, że prosi się o pieniądze przyjaciela, skoro od tego są lichwiarze profesjonalni.\nAle takie przyjacielskie pożyczki przetrwały w teatrach. Od lat borykają się one z niedoinwestowaniem biorącym się stąd, że stanowią w gospodarce rynkowej ten sam kuriozalny wyjątek jak wojsko, policja, służba zdrowia (częściowo) i powszechne nauczanie, które to dziedziny istnieją dzięki bezzwrotnym dotacjom. Oczywiście istnieje silna tendencja skomercjalizowania teatrów, ale ponieważ z natury swojej nie są dochodowe, te próby kończą się zwykle wysypem szmiry i bylejakości. Wysoka sztuka nie jest w stanie utrzymać się sama. Patrzą na to niechętnym okiem urzędy odpowiedzialne za przyznawanie dotacji publicznych na instytucje kultury i próbują dyscyplinować rozrzutnych dyrektorów w taki sposób, że zapewniają utrzymanie gmachu, etaty stałych pracowników i inne koszty, których nie da się uniknąć. Te wydatki są przez nich ściśle kontrolowane. Natomiast honoraria artystów doangażowanych do spektakli, realizatorów premier, autorów dzieł i wszystkie tego typu koszty, których wielkość zależy od skomplikowanych negocjacji i ma charakter zmienny, są traktowane podejrzliwe (jakże słusznie w niektórych przypadkach) i ograniczane do minimum. Plan jest taki, żeby dyrektorzy sami skombinowali te pieniądze, najlepiej od sponsorów, którzy często ratują różne przedsięwzięcia artystyczne drobnymi datkami. Niestety w operze drobne datki nie mają zastosowania. Premiera kosztuje ponad pół miliona, a każdy spektakl kilkadziesiąt tysięcy. Sponsorów na takie ekscesy nie można policzyć nawet na palcach jednej ręki. Sztuka zarządzania takimi wydatkami polega na tym, żeby zaangażować możliwie najlepszych realizatorów i solistów o najmniej wygórowanych stawkach. Kiedy jest się z większością z nich zaprzyjaźnionym, daje to ogromny przywilej udzielanego przez nich rabatu, a potem jeszcze cenniejszą zgodę na odległy termin wypłaty. W sytuacji jakichkolwiek kłopotów finansowych, a tych jest coraz więcej, prosi się artystów o prolongatę zadłużenia, a potem o jeszcze jedną i tak brniemy w rosnący nawis, który możemy zlikwidować na początku następnego roku budżetowego. Czasem przyjaciele tracą cierpliwość i domagają się wypłaty natychmiast. Możemy tym żądaniom ulec tylko w taki sposób, że pozostali zgodzą się poczekać w kolejce jeszcze dłużej. Nie muszę tłumaczyć, jakie to rodzi napięcia, stres i utratę zaufania wraz ze zdrowiem. Najgorsze, że tych niecierpliwych na ogół przestajemy angażować, nie zważając na ich artystyczną wartość. To nawet nie chodzi o jakiś odwet, tylko praktyczny powód, żeby już nie utrudniali życia w przyszłości. Jeden z moich znakomitych solistów pytał, dlaczego podejmuję się zobowiązań, skoro nie mam na nie stu procentowego zabezpieczenia. Wyjaśniłem, że gdybym działał wyłącznie w ramach tych stu procent, to nie moglibyśmy zrealizować premiery, a on by nie śpiewał. Więc niech przemyśli, czy lepiej jest śpiewać i być wierzycielem teatru, który prędzej czy później zapłaci, czy też nie śpiewać w ogóle.\nZaszufladkowany do Opera bałtycka | 4 komentarzy »\tOdpowiedzialność\n19 Lipiec 2016 Nie jestem mściwy. Z dawnych czasów pozostało we mnie wiele przekonań, a wśród nich skłonność do wybaczania ludzkich słabości. Któż z nas jest bez grzechu? Kto nie popełnił w swoim życiu błędów, które zwiększyły i tak już nadmierną pulę zła na tym padole łez? Staram się więc rozumieć błądzących i wybaczać im, jeśli krzywda dotknęła mnie lub moich bliskich. Uważam jednak, że należy wystrzegać się szkodliwej we wszystkich sztukach przesady również w sztuce wybaczania. Każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie. Tak jak sędzia skupia się nad wymierzeniem kary odrębnej od innych i analizuje wnikliwie konkretny przypadek, tak i my w swojej dobroduszności nie powinniśmy generalizować, lecz każdy nasz akt wybaczania przemyśleć, czy rzeczywiście zwiększy on pulę dobra w świecie, czy też przedziwnym trafem ją zmniejszy. Trudna sprawa, ale nie trzeba się zniechęcać trudnościami zbyt pochopnie.\nZdarza się więc, że postanawiam nie darowywać krzywdy i oddać temu, kto mi ją wyrządził ząb za ząb w myśl prastarej intuicji Hammurabiego. Niech więc nie dziwią się moi krzywdziciele, że okażę się w wyjątkowych przypadkach człowiekiem mściwym, chociaż powszechnie wiadomo, że taki nie jestem. Wierzę jednak w coś, co nazywamy odpowiedzialnością za popełnione czyny, wypowiedziane słowa, czy nawet błędy, które wynikają nie zawsze ze złej woli. Odpowiedzialność to wielka sprawa! Od lat moim idolem politycznym jest minister Ćwiąkalski, który podał się do dymisji, chociaż nie miał wpływu na to, czy jakiś więzień powiesi się w celi, czy nie. Po prostu wziął na siebie odpowiedzialność za błąd swojego resortu i uznał, że nie może nim dalej kierować, jakby nic się nie stało. Szkoda, że do takiej odpowiedzialności nie poczuwali się nieszczęśni biesiadnicy knajpy „Sowa i przyjaciele”, bo być może Polska wyglądałaby dzisiaj inaczej, gdyby w swoim czasie poszli w ślady ich kolegi Ćwiąkalskiego.\nJuż widzę, jak zaskoczeni moi czytelnicy zachodzą w głowę, do kogo ja właściwie piję. A no, powiedzmy, że do prezydenta Francji, który jest zdumiewającym przeciwieństwem ministra Ćwiąkalskiego i trwa w najlepsze na złotym tronie, mimo masakry, jaka przydarzyła się z powodu opieszałości jego policjanta, który puścił dalej ciężarówkę z rzekomymi lodami. Oczywiście, że prezydenta przy tym nie było, ale czy słowo odpowiedzialność znaczy tylko sporadycznie? Czy dla prezydenta Clintona nic nie znaczyła dymisja Nixona? Czy dla naszych władców nic nie znaczą kompromitacje korupcyjne i majątkowe? Czy skandaliczne wypowiedzi ministrów nie dotyczą odpowiedzialności premiera, który ich powołał? Czy szkody\njakie wyrządzają urzędnicy swoimi bezmyślnymi decyzjami nie dotyczą odpowiedzialności zwierzchnika, który ich powołał? Te pytania nie dają mi spokoju i będę je w takim razie dalej drążył, bo przecież chodzi o pryncypia, które są solą naszego istnienia społecznego. Dotyczy to również mojej odpowiedzialności za losy Opery Bałtyckiej powierzonej mi prawie dziewięć lat temu. Mówiąc o losach mam na myśli przede wszystkim ludzi pracujących tutaj przede mną, angażowanych przeze mnie i będących dalej pracownikami, kiedy mnie tu już nie będzie. To z ich powodu wyraziłem przekonanie podczas przesłuchania konkursowego, że niezbędna jest w mojej instytucji podwyżka w minimalnej kwocie 200 złotych na głowę, czyli zwiększenie budżetu o półtora miliona. Uprzedziłem, że ta podwyżka zmieni tylko jakość życia pracowników, natomiast nie zmieni ona ilości spektakli, ani ich jakości. Wiedziałem, że taka deklaracja redukuje moje szanse konkurowania z innymi kandydatami, którzy twierdzili, że w ramach obecnej dotacji można grać lepiej i więcej.\nPrzyznaję, że moja wizja teatru operowego nie jest popularna. Elitarność jakości, o którą walczyłem tu przez lata, jest dzisiaj wartością wywołującą wiele niechęci. Usłyszałem nie raz podczas mojej dyrekcji, że na taki ambitny teatr władz wojewódzkich nie stać. Czuję się za to całkowicie odpowiedzialny i rozumiem, że muszę ustąpić komuś, kto dostosuje swój repertuar do możliwości lokalnych i gustów szerszej publiczności, niż ta, do jakiej starałem się adresować moje spektakle. Najbardziej szkoda mi Bałtyckiego Teatru Tańca, który stał się zjawiskiem nie tylko w skali Trójmiasta. Dzisiaj musiałem podjąć decyzję o likwidacji tej nazwy, a więc i tej marki, jaką Izadora Weiss podbiła publiczność w Gdańsku i wielu innych miastach, również za granicami kraju. Zespół tancerzy będzie funkcjonował dalej jako balet Opery Bałtyckiej zgodnie z wolą nowego dyrektora. Czuję się również za to całkowicie odpowiedzialny i odchodząc ze stanowiska poświęcę się naprawieniu tej szkody i wyrwy w kulturze polskiej. Piękne spektakle mojej genialnej żony pojawią się gdzie indziej, a tu wreszcie przestanie gryźć w oczy legalny, zgodny z tradycją teatralną, ale irytujący niejednego, a zwłaszcza niejedną, nepotyzm. Za niego też czuję się odpowiedzialny, ale za jego uprawianie oddałbym życie, a cóż dopiero dyrektorski stołek. Nepotyzm zresztą jest stary jak świat i za chwilę pojawi się z pewnością w Operze Bałtyckiej pod jakąś inną postacią. Oby tylko towarzyszył mu talent na miarę Izadory Weiss.\nZaszufladkowany do Opera bałtycka | 4 komentarzy »\tĆwierć wieku na scenie\n26 Czerwiec 2016 Tyle mija od chwili, gdy Maria Krzyszkowska zaangażowała do Teatru Wielkiego w Warszawie najzdolniejszą w klasyce spośród swojego rocznika absolwentkę warszawskiej szkoły baletowej. Polecono jej przygotować się do jesiennego debiutu w słynnym Pas de quatre z Jeziora Łabędziego. Pamiętam ten pierwszy spektakl Izadory, bo byłem jej wielbicielem od czasu, kiedy jako uczennica szkoły tańczyła w mojej Traviacie w Operze Narodowej Cygankę na stole salonu ruletki. Potem jako wciąż filigranowa, ale już dorosła tancerka, brała udział w wielu moich spektaklach operowych. Jako Chawa wystąpiła w moich inscenizacjach w Krakowie, Wrocławiu i Poznaniu. I tutaj, właśnie w dzień spektaklu, wzięliśmy ślub. Wesele musiało zaczekać, aż skończą się brawa i opadnie kurtyna, bo panna młoda nie miała w „Skrzypku” zastępstwa. Od tej chwili występowała jako Izadora Weiss.\nPracowała jako tancerka, studiując jednocześnie choreografię w Akademii Muzycznej w Warszawie. Jest autorką choreografii do trzydziestu oper w mojej reżyserii, ale jej debiut samodzielnego twórcy autorskiego spektaklu miał miejsce w Teatrze Wielkim w Poznaniu i był to Koncert Skrzypcowy Krzysztofa Pendereckiego. Teraz jej jubileusz wypadł w czasie premiery ostatniego dzieła stworzonego dla BTT „Tristan & Izolda” również do muzyki Krzysztofa Pendereckiego. To znacząca klamra w jej muzycznych preferencjach. Wielomiesięczna praca nad ułożeniem kompozycji pochodzących z różnych okresów twórczości Mistrza zyskała jego aprobatę i dla wielu znawców jest dowodem niezwykłej intuicji muzycznej choreografki. Izadora Weiss stworzyła spektakl trudny i niezwykły w swojej warstwie emocjonalnej. Bogactwo szczegółów intelektualnej opowieści o miłości, która może być najwyższym stanem ducha, ale też bywa przekleństwem rujnującym życie, zadziwia misterną konstrukcją ułożoną tak, jakby Krzysztof Penderecki pisał do niej muzykę, jak do nakręconego wcześniej filmu. We wtorek na ostatnim spektaklu Izadory i jej BTT w Operze Bałtyckiej będzie obecny sam kompozytor. To dla nas prawdziwy zaszczyt, że jeden z największych na świecie artystów naszych czasów jest obecny dwukrotnie w naszym teatrze na spektaklach do jego muzyki. Właśnie nie na premierach, gdzie większość gości to vipy z darmowymi zaproszeniami, tylko na szeregowych spektaklach z prawdziwą publicznością, która zapłaciła za bilety i okazuje swoje gorące uczucia znacznie bardziej spontanicznie i szczerze. Dopiero wtedy można ocenić właściwą rangę dzieła teatralnego. Moja wieloletnia praktyka uczy, że nie należy nigdy mierzyć wartości realizacji podczas wieczoru premierowego. Właściwą ocenę daje w teatrze najpierw zespół techniczny w czasie prób i w ich głos należy się bardzo uważnie wsłuchiwać, a potem publiczność trzeciego i czwartego spektaklu, kiedy osiąga on swój dojrzały kształt w kontakcie z widownią. Cieszę się, że Mistrz jest obecny właśnie w takim momencie i może odczuć owacje, stojąc wśród odbiorców swojej sztuki, a nie tylko na scenie w światłach jupiterów. Od lat chodzimy z Izadorą na szeregowe spektakle, bo tylko tam można uwierzyć w sens naszej pracy. A nie jest to wiara oczywista.\nZaszufladkowany do Opera bałtycka | Brak komentarzy »\tPuchy we łbie\n16 Czerwiec 2016 W pierwszym roku mojej pracy w Operze Bałtyckiej miałem ciekawe doświadczenie w związku z podwójną obsadą. Podwójna obsada generalnie obfituje w ciekawe doświadczenia i już młody Mozart napisał o tym śliczną operkę „Dyrektor teatru”. W moim przypadku na głównej roli było dwóch solistów deklarujących swoje przywiązanie wobec Bałtyckiej i lokalny patriotyzm. Śpiewali spektakle na zmianę z równym powodzeniem, ale jeden z nich był w Gdańsku mało znany, a drugi wielce popularny. Ten drugi zajrzał na spektakl kolegi, by podpatrzeć jak mu idzie, co jest rzadkim zjawiskiem przy dwóch obsadach. Wchodząc w ostatniej chwili na widownię zapełnioną umiarkowanie, zatarł z satysfakcją dłonie i z diabolicznym uśmieszkiem, nie zauważywszy mnie w półmroku, syknął do bileterki: „Ohoho, puchy!”. Ta radość była tak spontaniczna i szczera, że miałem wyrzuty sumienia, kiedy zgodnie z moim etosem teatralnym pozbawiłem go szansy śpiewania w tym spektaklu.\nRadość z pustej widowni jest zrozumiała w ramach rywalizacji pomiędzy teatrami, ale zasadniczo powinna być obca ludziom kultury, bo przecież wszystkich nas dotyczy powolna, ale nieuchronna degradacja żywego teatru wobec kina, festiwali muzyki popularnej, pseudo operowych chałtur, czy wreszcie boisk wszelkiego rodzaju. Teatry, rzecz jasna, przetrwają i ich terapeutyczna funkcja wobec schorowanego społeczeństwa będzie się pogłębiać, ale z pewnością nie będzie można jej mierzyć słupkami oglądalności. Kiedy więc słyszę ze strony mojego przełożonego, że na jakimś moim spektaklu nie było pełnej widowni, staram się go przekonać, że na przykład „Otello” Verdiego został wystawiony w bardzo symboliczny i niełatwy w odbiorze sposób i że to nie deprecjonuje jego wartości w ramach zadań, jakie moja instytucja ma wpisane do regulaminu. Natomiast kłamliwe wpisy w dark roomie internetu, że mam „puchy” na widowni staram się ignorować, bo każdy anonim oprócz Galla Anonima budzi moją szczerą pogardę i niesmak. Stwierdzam stanowczo, że suma frekwencji w Operze Bałtyckiej za mojej kadencji jest wysoka i zadowalająca. Przy tak ambitnym repertuarze i zerowym umizgiwaniu się do przeciętnych gustów sympatia i szacunek mojej wiernej publiczności były jasną kartą w rejestrze przeżyć na dyrektorskim fotelu. Znam wszystkie opery polskie z wyjątkiem tej na zamku w Szczecinie, która wkrótce odciśnie swoje wpływy w Trójmieście, i twierdzę, że na ich tle nasza gdańska widownia nie tylko nie świeciła pustkami, ale zadziwiała frekwencją na takich trudnych spektaklach jak „Madame Curie”, „Ariadna na Naxos”, „Salome”, „Skrzypce Rotszylda i Gracze”, „Cosi fan Tutte” czy „Ubu Rex”. Największą radość sprawiły mi jednak ostatnie spektakle „Czarnej Maski” w czerwcu, kiedy przy zapełnionej po brzegi widowni mieliśmy długie stojące owacje. Krzysztof Penderecki stojąc ze mną w kulisie przed wejściem na ukłony z satysfakcją stwierdził, że jest zaskoczony znakomitą publicznością, bo przecież to był szeregowy spektakl w drugim bloku, a nie premiera. Powiedziałem, że właśnie na premierach jest najwięcej wolnych miejsc, bo vipy potwierdzają zaproszenia, a potem nie raczą się zjawić.\nOczywiście nabita widownia i stojące owacje na każdym spektaklu „Strasznego Dworu”, który kończył moją wieloletnią pracę w Operze Bałtyckiej, nie muszą być dla sceptyków dowodem sukcesu. Ale trzeba mieć dużo złej woli i pusty łeb, żeby wypisywać o naszym teatrze hejty atakujące brak frekwencji. W ramach wspomnianej konkurencji kilkoro muzyków orkiestry, niezadowolonych z działalności BTT, regularnie donosiło w sieci, że spektakle Izadory Weiss nie cieszą się powodzeniem i nie są potrzebne, ale tym się akurat najmniej przejmuję w świetle wielkiego sukcesu, jaki jej zespół osiągnął nie tylko za granicą, czy w Warszawie, ale i w Trójmieście, gdzie ma wierną, wspaniałą publiczność, a na ostatni blok czterech spektakli ich najnowszej premiery „Tristana & Izoldy” pozostało już kilka biletów. Zaszufladkowany do Opera bałtycka | 2 komentarzy »\tWielka Ewa\n5 Maj 2016 Zakończył się konkurs na nowego dyrektora opery we Wrocławiu. To oznacza, że z tego stanowiska odchodzi z końcem sezonu jedna z najwybitniejszych liderek naszego środowiska. Dyrektor Ewa Michnik jest warta poważnej książki, ale niech ta moja skromna laudacja będzie impulsem do jej napisania przez kogoś kompetentnego z grona jej wielbicieli, a jest to grono niemałe.\nMiałem zaszczyt być przez wiele lat jej przyjacielem i wiernym uczniem w trudnej dyscyplinie zarządzania operową instytucją. Podziwiałem ją, mimo różnic w naszych systemach wartości estetycznych. Byłem jej wiernym reżyserem i zawdzięczam jej bezcenne wzruszenia na naszych wspólnych premierach i podczas licznych podróży artystycznych, jakie przez długie lata współpracy dane nam było odbyć. Jest wspaniałym opiekunem swoich artystów i pracowników teatralnych, ale jest też niezawodnym opiekunem tych, którzy znaleźli się w potrzebie. Niejeden raz odczułem, ile znaczy jej pomocna dłoń w sytuacji, kiedy ziemia usuwała mi się spod stóp. Jej życiowa mądrość idzie w parze ze wspaniałą kobiecą intuicją, pozwalająca bezbłędnie rozpoznać kto kim naprawdę jest, mimo sprytnych masek, jakie się rutynowo zakłada stając przed potężnym dyrektorem. Była rzeczywiście potężna dzięki swojej umiejętności zarządzania wielkim organizmem, jakim jest opera i dzięki talentowi do zjednywania sympatyków dla swoich wspaniałych, pełnych rozmachu projektów. W pozyskiwaniu życzliwości władz i sponsorów nie miała sobie równych w Polsce. Może tylko Waldemar Dąbrowski może się mierzyć z nią w tej dyscyplinie. Wraz ze Sławomirem Pietrasem tych troje pozostanie już na zawsze w panteonie największych dyrektorów naszych czasów. Ale Ewa w ich gronie odznacza się jeszcze tym, że jest wybitną artystką. Jej dorobek muzyczny jest imponujący. Wszechstronność zainteresowań od baroku po muzykę współczesną, uczyniła z niej jednego z najznakomitszych dyrygentów operowych w naszym kraju. Opera we Wrocławiu osiągnęła pod jej rządami wysoki poziom wykonawczy o jakim wiele europejskich teatrów może sobie pomarzyć. Bezkompromisowość i niezwykła pracowitość siłą rzeczy udzielała się nam, pracującym pod jej kierunkiem artystom różnych dyscyplin. Do legendy przejdzie jej punktualność w rozpoczynaniu każdej próby, jej bezwzględne egzekwowanie tego wszystkiego, co kompozytor umieścił w partyturze, jej wymaganie od każdego wykonawcy szacunku dla muzyki i sceny teatru, która była dla niej całym światem.\nMam nadzieję, że jeszcze nie raz stanie za pulpitem w jakimś gościnnym teatrze. Szkoda, że i ja odchodzę z gdańskiej dyrekcji, bo z pewnością namawiałbym ją do zadyrygowania w Operze Bałtyckiej. Mam nadzieję, że jeszcze przez długi czas będzie dla nas wzorem niezłomności i twardego charakteru. Ale przede wszystkim mam nadzieję, że kiedyś przed operą we Wrocławiu, najlepiej tam, gdzie opętani związkowcy stawiali jej na złość drogowskaz do Bochni, kiedy zaczynała swoje dyrektorowanie po opuszczeniu Krakowa, że tam właśnie stanie pomnik Wielkiej Ewy, dzięki której Wrocław pokochał sztukę operową. Zaszufladkowany do Opera bałtycka | 1 komentarz »\tIść, czy nie iść w zawody?\n6 Kwiecień 2016 Oto jest pytanie, bardzo aktualne w naszych czasach. Powszechna konkurencja wszystkich we wszystkim, wolny rynek zmuszający do niekończących się wyborów, presja ofertodawców i reklamożerców – wszystko to sprawia, że musimy się przyzwyczajać do permanentnych zawodów w każdej dziedzinie, jeśli chcemy coś osiągnąć. Wyścig szczurów – powiadają niechętni, ale takie pogardliwe określenia zwykle ułatwiają oceny, upraszczają zawiłości i nie mają nic wspólnego z rzetelną odpowiedzią, jak się w tym powszechnym wyścigu zachować. Co by nie sądzić o wyścigach, ustawy stanowią, że coraz więcej kierowniczych stanowisk musi być obsadzanych zwycięzcami konkursów. Rzecz w tym, że łatwiej wskazać w finale zwycięzcę, niż skompletować kompetentne grono sędziów. Ta uwaga w najmniejszym stopniu nie dotyczy rozstrzygniętego na początku roku konkursu na dyrektora Opery Bałtyckiej.\nWielu życzliwych i nieżyczliwych komentatorów wytykało mi wahania w związku z udziałem w tym konkursie. Początkowo byłem zdania, że moje osiem i pół roku na stanowisku dyrektora opery, to ilość czasu w zupełności wystarczająca do zbudowania własnego wizerunku teatru, zaprezentowania jego możliwości i wyczerpania mocy twórczej. Uważam, że dłuższe rządy nie wnoszą niczego nowego poza stagnacją artystyczną. A jednak uległem namowom niektórych moich autorytetów w kręgach władzy, w środowisku operowym i dziennikarskim oraz licznym miłośnikom wśród wiernej widowni. Zasadniczym powodem było przekonanie, że należy zadbać o dalszy rozwój i imponującą karierę Bałtyckiego Teatru Tańca. Ten fenomen artystyczny wykreowany przez Izadorę Weiss miałby dramatycznie utrudnioną sytuację we współpracy z jakimkolwiek innym dyrektorem. Wymagania organizacyjne tego wspaniałego zespołu są ogromnym wyzwaniem dla każdego menadżera, który chciałby utrzymać obecny poziom. Opera Bałtycka od lat boryka się z poważnym niedoinwestowaniem. Od 2011 roku, kiedy dotacja była najwyższa, koszty utrzymania systematycznie rosły, a dotacja malała. Uważam, że na dzień dzisiejszy mojemu teatrowi brakuje 1200000 złotych, żeby podnieść każdemu pracownikowi pensję o 200 złotych brutto. Przy ogólnopolskich podwyżkach płac, to nie są wygórowane żądania dla tak wysoko wykwalifikowanych artystów i fachowców z innych dziedzin. Ten postulat był moim zasadniczym punktem w wystąpieniu konkursowym. Podkreśliłem, że taki wzrost zarobków nie będzie miał w konsekwencji zwiększenia aktywności teatru i ilość spektakli pozostanie bez zmian. Wiedziałem, że moi przełożeni, z których trzy osoby były w składzie komisji konkursowej, nie zgadzają się na zwiększenie dotacji. Moje wystąpienie było więc klasycznym błędem zawodnika, który na starcie funduje sobie punkty karne. Jeden z konkurentów przedstawił brawurowy plan nowej aktywności teatru, w którym była mowa o „wyjściu do ludzi”, „programach edukacyjnych”, „teatrze tętniącym życiem” i wielu innych tego typu deklaracjach, które uważam za puste frazesy, bo teatr tętni życiem wtedy, gdy wieczorem kurtyna idzie do góry i na scenie dzieją się cuda najwyższej próby, a wychodzić do ludzi nie ma potrzeby, skoro to ludzie zasadniczo mają przyjść do teatru. Natomiast najlepszy program edukacyjny, jaki znam, to piękne przedstawienie, po którym dziecko zabrane na nie przez rodziców, zadaje w domu mnóstwo pytań prosząc o wyjaśnienie tego, czy innego cudu. Taka jest moja wiara i dałem jej wyraz podczas przesłuchania. Jednak przeważyło szalę to, że zwycięzca konkursu stwierdził, że program, który zaprezentował, wykona w ramach istniejącej dotacji. No, gdybym siedział w komisji, też bym jemu przyznał palmę pierwszeństwa. Tak więc moja wizja kosztownej opery elitarnej na najwyższym możliwym poziomie muzycznym przegrała z wersją taniej opery ludycznej skupionej na zaspokajaniu istniejących już gustów, zamiast rozbudzania nowych. Nie mam o to do nikogo pretensji, bo jak wielu moich przeciwników zgadzam się, że za pieniądze publiczne nie wystarczy realizować swoje własne ambicje, tylko należy się wsłuchiwać w głosy większości i wychodzić naprzeciw ich postulatom. To przecież sprawdzona doktryna telewizyjna, w której słupki oglądalności decydują o programie i składzie ekipy, która go realizuje. Mogę tylko ubolewać, że nie mam bogatego wujka, który popierałby moje ambicje i pozwolił mi przekonywać innych, że są warte więcej, niż popularne słupki. Czy w takim razie warto było startować w zawodach, które wymagają respektowania określonych reguł, jakich się nie chce przyjąć? Moja odpowiedź wciąż brzmi – warto. Trzeba iść w zawody i próbować bronić wartości, w które się wierzy, dopóki starcza tchu w piersiach. Trzeba też umieć przegrywać – doda ten i ów, ale to już zupełnie inna historia. Nie spotkałem mądrego, który byłby biegły w tej dyscyplinie.\nZaszufladkowany do Opera bałtycka | 1 komentarz »\tCzarna Maska w Operze Narodowej\n31 Marzec 2016 Opera Bałtycka na zaproszenie Stowarzyszenia Ludwiga van Beethovena Elżbiety Pendereckiej i Dyrektora Opery Narodowej Waldemara Dąbrowskiego miała zaszczyt gościć na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie z arcydziełem Krzysztofa Pendereckiego Czarna Maska. To, jak już pisałem, najtrudniejsze dzieło operowe w literaturze światowej poprowadził brawurowo Szymon Morus, wielka nadzieja polskiej dyrygentury, ze wsparciem trzech niezbędnych w tym utworze dyrygentów, czyli Adiego Bara, Jakuba Kontza i Anny Michalak. W ascetycznej scenografii Hanny Szymczak moi ukochani soliści: Kasia Hołysz, Sylwester Kostecki, Piotrek Nowacki, Karolina Sikora, Robert Gierlach, Ryszard Minkiewicz, Olek Kunach, Karolinka Sołomin, Ania Fabrello, Rysio Morka, Stanisław Kierner, Monika Fedyk, Jacek Batarowski, Joasia Wesołowska, Rafał Sambor i Krzysztof Rzeszutek dali mistrzowski popis teatralnego kunsztu, tak rzadkiego w spektaklach operowych. Stojąca owacja nabitej do ostatniego miejsca sali Teatru Wielkiego była wspaniałym podziękowaniem za wysiłek tych artystów i za dar, jakim dla polskiej kultury jest twórczość niezmordowanego Mistrza Pendereckiego, który dziękował gdańskim artystom za tę wspaniałą pracę na scenie i potem każdemu z osobna w kuluarach. Ten sukces nie byłby możliwy bez wysiłku mojej ekipy technicznej z kierownikiem Adamem Jabłonowskim i Piotrem Miszkiewiczem, autorem świateł, na czele, ale również bez wsparcia jakiego udzieliła nam ekipa techniczna Teatru Wielkiego pod dowództwem Janusza Chojeckiego. Wielkie dla nich wszystkich podziękowania, że mogłem w tak godny i spektakularny sposób pożegnać się z moją Operą Bałtycką. Wielkie podziękowania dla mojej cudownej orkiestry, która już nie chce ze mną pracować, bo liczy na łatwiejsze życie pod nową dyrekcją, ale która włożyła w ten arcytrudny tytuł pożegnalny cały swój talent i ogromną pracę, za którą jestem im wdzięczny. Wdzięczny jestem również i chórowi za to, że kiedyś zainicjował powołanie mnie na dyrektora, a teraz zmęczony biedą liczy na to, że pod nową dyrekcją będzie prowadził bardziej godziwe życie. A szczególnie wdzięczny jestem Bałtyckiemu Teatrowi Tańca, który sprawił, że naszą Czarną Maskę widzowie będą pamiętać do końca życia. Choreografia Izadory Weiss w tym spektaklu zajmuje niewiele czasu, ale jest tak mocnym akcentem, że przesłanie tego spektaklu porównywane jest z arcydziełem literatury światowej jakim jest „Uległość” Michela Houellebecqa. Oczywiście, że zachwyty warszawskie nie muszą być dla Gdańska, który nas już nie chce, żadnym punktem odniesienia, ale warto będzie o nich pamiętać, kiedy zatęsknicie za nami i przypomnicie sobie, żeście byli z nas dumni. Może trochę to kosztuje, ale wierzę, że warte jest tej ceny.\nZaszufladkowany do Opera bałtycka | 2 komentarzy »\tCzarna Maska\n20 Marzec 2016 To moje pożegnanie z Operą Bałtycką. Być może jest to moje pożegnanie z operą w ogóle. Pewnie nie wszystkich to interesuje, ale zwierzam się z tego, by chociaż częściowo wytłumaczyć się z funeralnej mszy, jaką stał się dla mnie ten spektakl.\nOpowieść o urodzinowym przyjęciu Burmistrzowej w małym miasteczku na Śląsku jest okruchem zwierciadła, w którym przeglądają się problemy Europy sprzed lat, ale również tej dzisiejszej. Ten spektakl jest więc moim pożegnaniem z Europą, którą kochałem i którą wspólnie z milionami wierzących w jej idee starałem się budować przez całe życie. Mój wkład jest skromny, ale nieskalany wątpliwościami w sens tego budowania. Ostatnio jednak dostrzegam fałszywe założenia, jakie budowniczym Europy przyświecały od upadku komunizmu. Idee, w które wierzyłem oparte są na kłamstwach. Straciłem nadzieję, że Europa przezwycięży plemienne waśnie i swoją pychę dawnych kolonizatorów. O tym również jest ten spektakl.\nW nadciągającej zagładzie starych wartości być może tkwi ziarno odrodzenia nowego typu człowieka i jakiegoś nowego rodzaju braterstwa. Ale nie chcę w tym brać udziału, ani się tym interesować tak samo, jak nie chcę się interesować nowym gatunkiem teatru muzycznego, który być może powstanie na gruzach dawnej opery. Zwycięstwo popkultury i demokratycznego artyzmu obserwuję ze zgrozą i rozpaczą, że większość tak łatwo dała się oszukać.\n„Czarna Maska” mojego Mistrza i drogiego Przyjaciela jest najtrudniejszym arcydziełem operowym, z jakim miałem do czynienia. Wśród setki dzieł, jakie zrealizowałem jako reżyser, to ostatnie wymaga największej precyzji i poczucia odpowiedzialności za każde słowo i każdy takt. Podchodziłem do tej realizacji dwukrotnie. Dopiero za trzecim razem znalazłem tak wspaniałych współpracowników i wykonawców, że odważyłem się doprowadzić swoją pracę do końca. Mam nadzieję, że jej rezultat pozostanie w pamięci mojej drogiej publiczności na długie lata. Zaszufladkowany do Opera bałtycka | 2 komentarzy »\tNorma zero\n12 Marzec 2016 Pan Marszałek Mieczysław Struk w swoim ostatnim wywiadzie był łaskaw odnieść się do wypracowanego przeze mnie systemu wynagradzania pracowników Opery Bałtyckiej, poddając w wątpliwość jego zalety. Rozumiem, że na marszałku województwa ciąży poważna i rozległa odpowiedzialność za zróżnicowane przejawy społecznej działalności i jej wysokie koszty. Jest rzeczą naturalną, że nie może on być specjalistą w każdej dziedzinie i dokładnie orientować się w każdej podległej mu branży. Wydaje mi się jednak, że dysponuje sztabem pracowników, którzy powinni rzetelnie informować marszałka o różnych specyficznych zagadnieniach, nie uciekając się do takich na przykład opinii, że „dyrektor Weiss nie lubi sponsorów”. Czuję się jednym z takich pracowników, więc pozwolę sobie przekazać kilka informacji dotyczących owego „systemu” płac, który wydaje się chybiony. Ponieważ dyskusja na ten temat przeniosła się, nie z mojej winy, na płaszczyznę medialną, proszę o wyrozumiałość, że i ja zdecydowałem się na tej płaszczyźnie składać wyjaśnienia.\nOd 2011 roku, kiedy to dotacja na Operę Bałtycką wynosiła 16,4 miliona, jej wielkość zmalała w 2013 do 14,1 miliona, by znów stopniowo rosnąć do roku bieżącego, kiedy otrzymujemy od organu założycielskiego 15,4 miliona złotych, czyli wciąż o milion mniej, niż pięć lat temu. A przecież ludzi i zadań jest wciąż tyle samo. Jednak samorząd wojewódzki, na którego utrzymaniu jesteśmy, uważa, że opera jest zbyt kosztowna, w porównaniu z innymi instytucjami kultury. Nasze koszty są jednak większe nie tylko z powodu liczby 250 pracowników, ale również z powodu ich specyfiki i wysokiej specjalizacji. Jest wśród nich wielu wybitnych muzyków, których zarobki są żenująco niskie. Oprócz tego wspiera nas partner strategiczny, którym jest „Lotos”. Ta pomoc pozwala zrealizować jedną premierę w roku. Drugą zapewnia pomoc miasta Gdańska. Niestety, nie uzyskaliśmy, mimo wielu starań, wsparcia ministerstwa, jakie na przykład, dzięki zaangażowaniu ministra Zdrojewskiego, otrzymuje Opera Dolnośląska. Połowa oper w Polsce jest tego poparcia pozbawiona, ale mam nadzieję, że dzięki staraniom dyrektorów tych poszkodowanych placówek, rażącą niesprawiedliwość będzie można zredukować. Deficyt finansowy od lat powoduje, że niemożliwe są jakiekolwiek podwyżki płac. Jednocześnie Opera Bałtycka odnosi coraz większe sukcesy artystyczne i może się poszczycić udokumentowaną wysoką pozycją w rankingu 10 polskich teatrów operowych. Od wymienienia jej przez BBC jako jednej z dziewięciu najciekawszych placówek operowych w Europie, po wysyłanie jej w ramach czołówki polskich zjawisk artystycznych do Chin jako reprezentacji kultury polskiej w projekcie azjatyckim Instytutu Mickiewicza, Opera Bałtycka może się chlubić znakomitymi recenzjami i aplauzem wiernej publiczności, która nam zaufała, że każdy spektakl przygotowujemy tak starannie jak premiery. Mimo tej jakości budowanej przez lata wytężonej pracy, jesteśmy wciąż na szarym końcu oper polskich pod względem otrzymywanej dotacji. Dla pracowników jest to sygnał, że nie warto się starać.\nStworzyłem więc system, w którym zarobki są bezpośrednio związane z ilością granych spektakli. Ponieważ do każdego z nich prowadzimy liczne próby i przygotowania, zasada jest taka, że jeśli ktoś nie bierze w nich udziału, na przykład z powodu choroby, nie gra również spektakli i nie ma z tego tytułu dodatkowego wynagrodzenia. Ten związek znacznie podniósł wskaźniki zdrowotne w naszych zespołach. Na zwolnienia lekarskie idzie się u nas rzadziej niż w innych teatrach. Obniżając stopniowo normy z trzech do zera, dotarłem w tym roku do granicy możliwości poprawiania bytu moim pracownikom. Związki zażądały więc kategorycznie podwyżki do pensji podstawowej, a kiedy odmówiłem, weszły ze mną w spór zbiorowy, który trwa do dzisiaj. Ten spór w żadnym wypadku nie zaszkodził naszej merytorycznej współpracy i zespoły pracują dalej bez zakłóceń, rozumiejąc, że tylko wysoka pozycja artystyczna może być kartą przetargową we wszystkich negocjacjach finansowych.\nŚredni zarobek miesięczny w Operze Bałtyckiej w ciągu ostatnich trzech lat wzrósł z 3315 złotych do 3662. To się stało za sprawą mojego systemu nadnormówek i pokazuje, że w zasadzie dzieje się coraz lepiej, ale przecież tu są ludzie, którzy zarabiają nie tylko więcej, ale i mniej, niż ta średnia. Najważniejsze jest jednak to, jaka jest relacja tej średniej do średniej krajowej. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że mamy do czynienia z instytucją wysokiej jakości i specjalizacji, to każdy przyzna, że panuje u nas zawstydzająca bieda. Zdecydowałem więc, że w tym roku wszyscy dostaną 200 złotych do podstawowej pensji, żeby pochodne, a w tym nadnormówki, dały ludziom poczucie rekompensaty za wysiłek osiągnięcia tej pozycji w świecie opery, jaką Bałtycka bezsprzecznie piastuje. Mogłem to zrobić jedynie kosztem ilości spektakli, bo tylko taka oszczędność jest w operze możliwa. Potężna dotacja, która tak bulwersuje mniejsze instytucje, w ogromnej większości idzie na koszty stałe, jak płace , utrzymanie gmachu, podatki i ZUS, który pochłania rocznie prawie jedną czwartą tej dotacji. Na działalność, czyli granie przedstawień i premiery pozostaje również około jednej czwartej. Każdy spektakl operowy kosztuje ponad 80 tysięcy, a każdy baletowy połowę tej sumy. Premiera to średnio pół miliona złotych. Łatwo więc policzyć, co się musi stać, kiedy podwyżka po doliczeniu wszystkich pochodnych kosztowała by nasz budżet 1 200 000 złotych. Na taką redukcję spektakli nie zgodził się departament kultury urzędu marszałkowskiego, zabraniając mi generować koszty, które mogłyby obciążyć mojego następcę na stanowisku dyrektora. Niefortunny protest związkowców przed urzędem Pana Marszałka był wynikiem desperacji, że obiecana podwyżka nie doszła do skutku. Czuję się za to odpowiedzialny, ale nie widzę żadnego racjonalnego rozwiązania, którego we własnym zakresie mógłbym się podjąć. Zwiększenie normy granych spektakli i danie podwyżki pod tym warunkiem, byłoby oszustwem, bo pracownicy by na tym faktycznie stracili. Norma zero brzmi groźnie dla kogoś, kto nie wie, że za tą nazwą nie kryje się nieróbstwo, tylko ciężka praca nad przygotowaniem spektaklu, za który dodatkowe wynagrodzenie jest skromnym, symbolicznym często dodatkiem do gołej pensji.\nZaszufladkowany do Opera bałtycka | 5 komentarzy »\t« Starsze wpisy\nKategorie\tOpera bałtycka (175)\nOpera Blog jest oparty na platformie WordPress


Słodka chwila z prosecco w Restauracji Cała Naprzód | Super Prezenty\nWstecz | Strona główna Słodka chwila z prosecco w Restauracji Cała Naprzód\nSłodka chwila z prosecco w Restauracji Cała Naprzód\nSłodka chwila z prosecco w Restauracji Cała Naprzód (59,00 zł)\nPora wziąć uczucie w swoje ręce i „zaserwować” sobie odrobinę pokusy! Słodka chwila z Prosecco w restauracji Cała Naprzód to definicja piękna w bajecznych potrawach i aromatach pochodzących jakby z innego świata. Może kilka przykładów? Wyobraźcie sobie baśniową krainę pokrytą śnieżnym puchem, gdzie ostatnie liście opadające z gałęzi formują czerwonawą ścieżkę – to synestezyjny obraz, który utkwi pod Waszymi podniebieniami, gdy tylko spróbujecie lodów z sosem owocowym. A gdyby tak ugryźć kwestię ciast z zupełnie innej strony? Sernik cynamonowo – miodowy jest niecodzienną interpretacją tak popularnego deseru, a co za tym idzie – zaskakuje i porywa gdzieś daleko, dokąd nie dociera niedoskonała smuga. Nie bez kozery wspominamy o doskonałości, bowiem jako znaki rozpoznawcze lokalu właściciele stawiają sobie jakość, świeżość i bezwzględną selekcję używanych składników. Jeżeli pragniecie posłuchać, co mają do powiedzenia mury niezwykle klimatycznego miasta, zacznijcie od deseru w lokalu, który będzie prologiem tej opowieści. Nie zapomnijcie o lampce prosecco! To ono wzbije tumany zachwytu, a przecież o to chodzi w doskonale rozpoczętym dniu!\nHistoria zaczyna się w Ośrodku Kultury Miejskiej w Gdańsku. To tam, na czwartym piętrze - sąsiadując z legendarnym „Żurawiem” - znajduje się odłamek innej rzeczywistości. Widok na panoramę miasta, rozbryzgującą się we wpatrzonych tęczówkach bezapelacyjnie dodaje temu sycącemu pakietowi. Niewielu jednak potrafi wyjaśnić, co jest przyczyną uczucia „jakby było się w domu”. Cztery ściany okalające kilkanaście stolików nakrytych śnieżnobiałymi obrusami, a na każdym z nich pomarańczowy żuraw, starannie wymodelowany przez pracujących tam specjalistów. I krzesła; dębowe, o standardowym designie, obite kremową skórą. Więc o co chodzi? Co takiego się tam dzieje, że ludziom ciężko wyjaśnić to śmiałe stwierdzenie? Masowa hipnoza? Zaklęte potrawy? Nie. To po prostu znakomici kucharze - coś tak oczywistego w czasach nieoczywistych oczekiwań.\nPrezent zawiera: 2 lampki prosecco i 2 dowolne desery z aktualnego menu.\nRestauracja Cała Naprzód ul. Tokarska 21-25 (Ośrodek Kultury Morskiej IV piętro) Gdańsk (ShowOnMap)\nWymagana wcześniejsza rezerwacja. Na realizację weź ze Sobą voucher podarunkowy. Przy rezerwacji podaj Organizatorowi numer kuponu. Voucher zawiera 2 kieliszki szampana i 2 x dowolny deser z karty.\nSłodka chwila z prosecco w Restauracji Cała Naprzód 59,00 zł Do koszyka\nDeser dla Dwojga w Restauracji Cała Naprzód „Restauracja Cała Naprzód“ , Gdańsk 2 os. 69,00 zł Dowiedz się więcej\nTylko u nas Voucher do Hard Rock Cafe Gdańsk Trójmiasto, Gdańsk Od 49,00 zł Dowiedz się więcej\nPedicure hybrydowy w Kielcach „Lumiere“ , Kielce 99,00 zł Dowiedz się więcej\nTylko u nas Zwiedzanie muzeum wódki z degustacją czekoladek „Jakob Haberfeld Story Vodka Museum & Music Pub“ 1-2 osób Od 39,00 zł Dowiedz się więcej\nJedzenie z dowozem Gdańsk „Restauracja Harmonia“ , Trójmiasto, Gdańsk 1 os. Od 60,00 zł Dowiedz się więcej


Detention - muzyczny powrót do korzeni serii Silent Hill? | 1ndie World\nJeżeli należycie do grona sympatyków gier spod znaku survival horror, to produkcja tajwańskiego niezależnego studia RedCandleGames będzie dla Was odpowiednim tytułem. Gra Detention opowiada historię dwóch bohaterów pozostawionych samych sobie w opuszczonej na wzgórzu szkole, z której próbują uciec, ponieważ mroczna historia tego miejsca stała się siedliskiem dla potworów czyhających na życie śmiertelników.\nDetention zatem potrzebowało odpowiedniej oprawy dźwiękowej, do której przygotowania zasiadł Weifan Chang, należący do pokolenia młodych kompozytorów, aczkolwiek mający już na swoim koncie wiele udanych, choć niekomercyjnych produkcji. Producentom gry oraz autorowi ścieżki dźwiękowej zależało na jak najlepszym odwzorowaniu mrocznej atmosfery panującej w produkcji, a w szczególności na nadaniu niepewności towarzyszącej graczom w trakcie rozgrywki. W związku z tym za pomocą dźwięków pokazano nie tylko dreszcz emocji panujący za oknem w postaci pogody, ale również dzięki użyciu syntezatorów przedstawiono emocje i niepewność bohaterów. Premiera Detention została zapowiedziana na 12 stycznia i pojawi się w ofercie platformy Steam, zaś jeżeli chodzi o ścieżkę dźwiękową, ta zostanie udostępniona dzień później m.in. w serwisie Bandcamp.\nMuzyka jest jak delikatna metafora w opowieści. Lubię zawierać w swojej muzyce nienamacalne sugestie, które pozwalają wszystkim słuchającym mojej muzyki wejść w zaprojektowaną przeze mnie przestrzeń. Od 2006 roku, kiedy rozpocząłem swoją karierę zawodowego kompozytora, skomponowałem muzykę do licznych odcinków seriali telewizyjnych, gier na platformy PC/iOS/Android, reklam oraz filmów. Gdy pracuję nad muzyką osadzoną w różnych realiach: od starożytnych eposów po romanse science fiction z akcją toczącą się w przyszłości, a nawet filmy i gry grozy, moja praca prowadzi mnie ku konkretnej opowieści w określonej chwili, z którą mogę się bawić do woli.\nWychowując się na Tajwanie, od dziecka grałem w japońskie gry i oglądałem amerykańskie filmy. Muzyczne elementy tych miejsc głęboko wpłynęły na mój styl komponowania. Poza muzyką, Osamu Tezuka, japoński mistrz mangi, jego praca i opowieści o miłości i życiu zawarte w jego arcydziełach, miał głęboki wpływ na moją pracę.\nLink do muzyki: https://soundcloud.com/weifan-1/detention-main-theme\nLink do strony z grą: http://store.steampowered.com/app/555220/\nLink do gry: http://redcandlegames.com/detention/?lang=en\n22:53 11 Styczeń 2017


LEKI NA PRAWIDŁOWĄ PRACE JELIT | InfoZdrowie24.pl\ntarczycę. Nieprawidłowa praca tarczycy zwykle utrzymuje się przez całe życie, dlatego leki trzeba przyjmować już zawsze. > Zobacz: Niedoczynność tarczycy: przyczyny, objawy, badania Niedobór wzrostu: diagnostyka Pierwszy krok to opinia pediatry. Lekarz mierzy dziecko za pomocą siatki centylowej i\nżywieniowych zwyczajów. Jeśli napad kolkowy nie mija przez kilka godzin, brzuch jest wyraźnie napięty, dolegliwość nasilona, nietypowa, lepiej skontaktować się z lekarzem. Także wtedy, gdy często masz takie problemy. Zaparcia, nagromadzenie gazów , nieprawidłowa praca jelita cienkiego bywa czasem grupą objawów\npowoduje wysoką śmiertelność u ludzi (ok. 20 proc.). Ciężka, dot. jelit, nawet 100% zakażonych. Nie dziwi zatem ewentualne zainteresowanie terrorystów, potencjalne prace laboratoryjne nad wyselekcjonowaniem wyjątkowo skutecznych mutacji, ale w ośrodkach rządowych: przede wszystkim stworzenia leków\nDołącz do Zdrowia na Facebooku! Nie wymaga specjalnego traktowania. Jako sukulent potrzebuje jedynie dużo światła oraz podlania raz na tydzień. Tym niewielkim nakładem sił i pracy można zyskać naturalny i bardzo skuteczny lek na różnego typu dolegliwości. Mimo że może działać na wielu polach\nwięcej Porady lekarzy i ekspertów o: leki na prawidłową prace jelit\nleczenie powinno opierać się na wyniku badania mikrobiologicznego kału. Co więcej, stosowane leki mogą same w sobie dawać objawy niepożądane w postaci bólów brzucha i biegunki. W przypadku utrzymujących się dolegliwości, wskazana będzie konsultacja gastroenterologiczna ukierunkowana na diagnostykę zaburzeń\nmetrazol, duomox , poniewaz wyszedł też dodatni wynik na Hb pylori. Jednak przyjmowane leki\nlub przy grypie jelitowej), które znika na chwilę, podczas jedzenia, wzdęcia\nPodstawą zawsze powinno być zaadresowanie przyczyn problemu. Jeśli mowa o niskiej pracy tarczycy może to być zła praca jelit, nieprawidłowe reakcje systemu odpornościowego, zaburzenie równowagi bakteryjnej jelit, niedobory składników odżywczych, problemy z nadnerczami czy nadmiar toksyn. Nasze systemu\nnarzuceniu sobie ostrych ograniczeń żywieniowych, czyli wyeliminowaniu glutenu i produktów mlecznych, wciąż cierpi na wzdęcia, a gazy nadal im przeszkadzają w normalnym funkcjonowaniu i zatruwają atmosferę wokół.\nCo gorsza, nieprzyjemności na tym się nie kończą. Gazy są oznaką rozregulowania pracy jelit i\nRe: prosba o rade-odstawienie leków\npotwierdzi, to jedynym rozwiązaniem dla mnie będzie uzupełnienie niedoborów i zadbanie o prawidłową pracę jelit a głowa naprawi się sama:)\nzdaje sobie sprawę, że za naszą odporność odpowiada w dużej mierze jelito, które jest najważniejszą barierą ochronną naszego orgaznizmu i stanowi aż 70% całego układu immunologicznego. Prawidłowo funkcjonujące jelito zapewnia odpowiedni układ mikroflory i stymuluje do pracy układ odpornościowy.\nfarmakologicznie. Do środków zapobiegających lub łagodzących dolegliwość zaliczyć należy leki rozkurczowe, przeczyszczające, przeciwdepresyjne i normalizujące pracę układu pokarmowego.\nWzdęcia, towarzyszące zespołowi jelita nadwrażliwego, można leczyć nieco swobodniej, stosując łatwo dostępne i bezpieczne leki\n> stów" sama się przekonasz ;)\n> Także zaczęłabym od diagnostyki i uzupełniania niedoborów - i hormonów, i żelaz\nJa mam rozregulowane.. trudno mi dojśc do prawidłowej pracy\nRe: Nasz Najważniejszy Ośrodek Percepcji lekarstw ,tabletek itp. na uśmierzanie bólu ) ,niestety mentalność zachodu chołduje przekonaniu / modzie na lekomanię - branie leków jak coś dolega,nieraz graniczy to z hippohondryzmem -autosugestią wywołaną psychiką ,że bez tabletki itp. nie przejdzie .\nbywają objawem poważnych schorzeń, szczególnie, gdy rytm wypróżnień nagle się zmienił, bez wyraźnej przyczyny. Tylko w reklamie pracę układu pokarmowego wyregulujesz bez wysiłku, za pomocą suplementów. W rzeczywistości z czasem nasilają problem (rozleniwiając jelita), a uporczywe problemy trzeba wyjaśnić\npo ataku bólu również erytrocyty, bo ból wiąże się zwykle z kaleczeniem ścianek moczowodów. Wymioty mogą też wskazywać na nieprawidłową pracę wątroby. Może być to kamica żółciowa. Doraźnie pomaga picie dziurawca; może być wyciąg lub zaparzane fixy. Te maczałki mogą z powodzeniem zastąpić herbatę i\nNiedowładność spastyczna kończyn dolnych Czy zatkane ucho to normalny objaw podczas przeziębienia? Ból stopy w okolicach palców Przeszczep a rak trzustki Badanie na płodność Jak długo można bezpiecznie stosować różaniec górski? Bolące i łzawiące oczy REKLAMA


RAPORT-wto - 06/2004 - Altair Agencja Lotnicza\nRAPORT-wto - 06/2004\nWojna - biznes jak inne?\nPsy wojny w Iraku\nPapierowy offset pod dyktando\nPrzetarg pro forma?\nNa równych prawach - Polska w Europejskiej Agencji Obrony\nPOPRAD przeszedl chrzest\nTuż za polską granicą - Sztab unijnych operacji w Poczdamie\nCentrum w Dęblinie, L-159 dla Polski?\nKolejny krok ku Littoral Combat Ship\nNowe możliwości kartografii wojskowej\nPolski powrót do Indonezji\nNowy Hitfist 30 już w testach\nFONET dla armii szwedzkiej\nNowy system nadzoru polskich obszarów morskich\nMiny przeciwpiechotne - co dalej?\nPierwszy szwedzki lądowy stealth


Sukienka Dorota zielona w mazaje | sklep internetowy Modon.pl\nSukienka Dorota zielona w mazaje\nElegancka sukienka damska Dorota zielona w mazaje. Pięknie prezentuje się z eleganckimi czółenkami. Idealny model dla kobiet szukających wygodnych oraz modnych rozwiązań. Uszyto z najwyższej jakości materiałów w Polsce.\nElegancka sukienka damska Dorota zielona w mazaje. Wygodny, uciągliwy materiał. Produkt z krótkim rękawem, wykończony mankietem. Model z dekoltem okrągłym, z podszewką. Dół sukienki wykończony zwiewną falbanką. Model nie posiada zapięcia. W talii posiada pasek. Fason prosty, ukrywający mankamenty sylwetki. Model uniwersalny, idealnie sprawdzi się do pracy, na wyjścia wieczorowe, imprezy okolicznościowe. Wyprodukowano w Polsce.


GSK zainwestowało 300 milionów dolarów w biotechnologiczną firmę 23andMe - Puls Medycyny - pulsmedycyny.pl\nGSK zainwestowało 300 milionów dolarów w biotechnologiczną firmę 23andMe\nopublikowano: 02-08-2018, 14:43\nGlaxoSmithKline (GSK) wyłożyło 300 milionów dolarów i rozpoczęło współpracę z 23andMe – młodą firmą z siedzibą w Kalifornii, która działa w obszarze testów genetycznych. 23andMe udostępni farmaceutycznemu gigantowi dane genetyczne, które zostaną wykorzystane w pracach nad nowymi lekami.\n23andMe powstała w 2006 roku, jej prezeską jest Anne Wojcicki. Firma ma około ponad 5 milionów klientów, którym wykonuje testy genetyczne, szacujące np. ryzyko wystąpienia poszczególnych chorób lub określające z jakiego zakątka świata pochodzili przodkowie badanego.\nZainicjowana z GSK współpraca potrwa cztery lata, jej głównym celem ma być poprawa efektywności i bezpieczeństwa procesu wytwarzania nowych leków, zwłaszcza tych wykorzystywanych w terapii chorób nowotworowych. Przedstawiciele obu firm podkreślają, że ich podstawową motywacją jest dobro pacjenta – wykorzystanie materiału genetycznego pozwoli na lepsze ukierunkowanie nowych produktów leczniczych i leczenia na konkretne problemy zdrowotne. Kusząca dla firmy farmaceutycznej była z pewnością ilość klientów 23andMe – dane genetyczne 5 milionów osób to ogromna baza.\nWspółpraca między GSK i kalifornijską firmą wzbudza jednak pewne kontrowersje. Część ekspertów zauważa, że użycie danych genetycznych klientów 23andMe to poważne pogwałcenie ich prywatności. GSK odpiera te zarzuty – twierdząc, że 80 proc. korzystających z usług 23andMe wyraziło zgodę na wykorzystanie swojego materiału genetycznego w celach naukowych. Dodaje również, że rozpoznanie indywidualnego klienta na podstawie zgromadzonych genetycznych danych będzie niemożliwe.\nRozporządzenie ws. kontroli jednostek prowadzących działalność transplantacyjną w konsultacjach\nOrganizacje lekarskie: Polsce grozi katastrofa w służbie zdrowia\nNauka i badania / GSK zainwestowało 300 milionów dolarów w biotechnologiczną firmę 23andMe


KURIOZUM W PGE EKSTRALIDZE. MOŻLIWA WERYFIKACJA WYNIKU MECZU W LESZNIE! - Żużel - PoKredzie.pl\nKURIOZUM W PGE EKSTRALIDZE. MOŻLIWA WERYFIKACJA WYNIKU MECZU W LESZNIE!\nZ "Magazynu Żużlowego" CANAL+ po 2. rundzie PGE Ekstraligi dowiedzieliśmy się, że ci kibice, którzy po XV biegu meczu w Lesznie twierdzili, iż sędzia nie miał prawa zaliczyć wyniku 45:45, mogą mieć rację. "Sędzia powinien zaliczyć wyniki biegu XV w chwili zaistnienia zdarzenia, ale tak nie uczynił, przyjął kolejność przejechania linii mety" - tak orzekł ekspert sędziowski Leszek Demski.\nTakie stanowisko nie jest tylko telewizyjną opinią, albowiem oznacza, że ze względu na błąd regulaminowy zaistniała podstawa do weryfikacji wyniku. Przypomnijmy, że na torze wyścig nr XV arbiter rozstrzygnął jako zwycięstwo pary gości Zmarzlik - Woźniak 4:2, co uratowało Moje Bermudy Stali Gorzów remis meczowy 45:45. Ostatni bieg dnia i starcie Piotra Pawlickiego z Szymonem Woźniakiem wzbudziły mnóstwo kontrowersji, a sędzia Artur Kuśmierz przez wiele minut analizował sytuację, aby podjąć decyzję.\n- Ci, co się znają na żużlu, to wiedzą. Też mogłem wcześniej zasymulować... Ja jechałem swoją ścieżką. To są takie rzeczy, jakie w obecnym żużlu po prostu się wykorzystuje. To mój najlepszy wynik w Lesznie od roku - skomentował po meczu na antenie C+ Piotr Pawlicki, nie zgadzając się z werdyktem.\nPrzeciwnego zdania był gorzowianin. - Uważam, że Piotrek mnie faulował - przekazał reporterom Szymon Woźniak.\nOstatnia weryfikacja wyniku w Speedway Ekstralidze miała miejsce w 2013 roku, po anulowaniu zmiany "pustego pola" przez Artura Czaję w półfinale DMP. Pikanterii sprawie dodaje fakt, że zmiana ta zalecona była przez ówczesnego przewodniczącego jury meczowego... Leszka Demskiego.\n[Feralna sytuacja z XV wyścigu - slajd z Canal+ Sport]\nLeszek Demski Canal+\nLeszno Gorzów 2022\nUnia STal 2022


10 zasad jedzenia intuicyjnego, czyli żegnajcie diety | Verdum.pl\n3 czerwca 2020 3 czerwca 2020 .\t10 zasad jedzenia inuicyjnego, Elyse Resch, Evelyn Tribole, Evelyn Tribole Elyse Resch, Intuitive Eating - A Revolutionary Program That Works, jedzenie intuicyjne, jedzenie intuicyjne zasady, Jem intuicyjnie, Jem Intuicyjnie - Rewolucyjny program, koniec diet, który działa, zasady jedzenia intuicyjnego\nJedzenie intuicyjne to nie dieta, tylko filozofia żywienia. Zakłada ona, że nasz organizm ze swej natury wie najlepiej co i w jakiej ilości jest mu potrzebne, jednak w toku ewolucji i wychowania zagłuszyliśmy tą wewnętrzną mądrość. Wsłuchanie się w siebie i odrzucenie narzuconych z zewnątrz przekonań pozwala nam na nowo zbudować zdrową relację z jedzeniem, tak by przestało ono być źródłem problemów, a stało się naszym naturalnym sojusznikiem w walce o jak najdłuższe zachowanie zdrowia i urody.\nJedzenie intuicyjne nie oznacza, że możemy jeść co nam się żywnie podoba bez patrzenia na konsekwencje. To oznaczałoby bezmyślność, podczas gdy w tej koncepcji żywieniowej chodzi o coś zgoła innego. O odrzucenie mentalności wszystko albo nic. O zrozumienie, że by być zdrowym nie trzeba wyeliminować połowy naszej obecnej diety, często bowiem nawet niezbyt bogate w składniki odżywcze produkty nie są całkowicie pozbawione wartości. O dokonywanie takich wyborów, które nie tylko odżywiają nasze ciała, ale także są satysfakcjonujące dla podniebienia. O uzmysłowienie sobie na jak wiele sobie możemy pozwolić bez osądzania się, gdy zjemy więcej. U osób cierpiących na nadwagę zastosowanie tej koncepcji żywieniowej pozwala w bezbolesny sposób raz na zawsze rozwiązać problemy z nadmiarem kilogramów.\nOto dziesięć podstawowych zasad jedzenia intuicyjnego przedstawionych przez amerykańskie dietetyczki Evelyn Tribole i Elyse Resch w książce Intuitive Eating – A Revolutionary Program That Works (w Polsce wydanej pod tytułem Jem Intuicyjnie – Rewolucyjny program, który działa przez wydawnictwo Harmonia):\n1. Jedzenie intuicyjne – zrezygnuj z diet\nCzy znacie kogoś, kto tylko raz był na diecie? Ja nie znam. Dlaczego? Ponieważ tymczasowa, restrykcyjna dieta na dłuższą metę nie działa. Osoby, które w ten sposób próbują schudnąć potrafią latami oszukiwać się próbując coraz to nowszych, mniej i bardziej absurdalnych diet. Z wiadomym rezultatem.\nTo błędne koło, w które tak wielu wpada prowadzi do rozregulowania organizmu, problemów ze zdrowiem, zniechęcenia i obniżonego poczucia wartości wywołanego licznymi nieudanymi próbami stracenia zbędnych kilogramów. I o ironio, bardzo często w wyniku kolejnych diet nie tylko nie chudniemy, ale wręcz przeciwnie z powodu efektu yo-yo przybieramy na wadze.\n2. Jedzenie intuicyjne – rozpoznaj głód\nGłód jest tylko jednym z powodów dla których sięgamy po jedzenie. Powinien być jedynym. Tymczasem jemy, bo się nudzimy, bo oglądamy telewizję, bo uważamy, że już powinniśmy, mimo że jeszcze nie jesteśmy głodni, bo chcemy zagłuszyć stres i złe emocje, bo uczeni jesteśmy opróżniać talerz do końca.\nNaucz się odróżniać prawdziwą potrzebę jedzenia od chęci odwrócenia uwagi za pomocą żywności od swoich problemów. Głód nie jest wrogiem, ale komunikatem, że twój organizm do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje nowej dostawy energii i składników odżywczych. Wsłuchaj się w niego. Przypomnij sobie jak to jest być naprawdę głodnym? Pamiętasz jak inaczej wszystko wtedy smakuje. Zwykła kromka chleba z masłem jest jak delicje.\n3. Jedzenie intuicyjne – nie walcz z jedzeniem\nKiedy przestaniesz dzielić pokarm na “dobry” i “zły” i zaczniesz jeść z umiarem wszystko czego chcesz, nagle okaże się, że jedzenie nie ma nad już tobą władzy, że nie zaprząta każdej twojej myśli. Im mniej rygorystyczny jest twój sposób żywienia, tym mniej odczuwasz pokus i mniej masz zachcianek.\nPrzestań traktować jedzenie jak nieprzyjaciela. Wszystko jest dla ludzi, jeżeli oczywiście lekarz nie powie inaczej. To popadanie ze skrajności w skrajność jest źródłem problemów. Restrykcyjny sposób żywienia, diety eliminacyjne i mono składnikowe powodują, że jedzenie zamiast być przyjemnością, staje się źródłem udręki.\n4. Jedzenie intuicyjne – walcz z własnym fanatyzmem żywieniowym\nPrzestań kierować się sztywnymi zasadami żywieniowymi, bądź elastyczny. Tak, to dobrze nie jeść kilka godzin przed położeniem się spać, ale jeżeli jesteś głodny, nie zmuszaj siebie do rezygnacji z jedzenia. Tak, słodycze to zazwyczaj mnóstwo pustych kalorii, ale jeżeli masz na nie ochotę, od czasu do czasu nie zaszkodzą.\nZamiast stosować surowe reguły zastanów się, czy i dlaczego chcesz coś zjeść. Czy na pewno jesteś głodny, czy jedynie zmęczony, a może tylko lekko odwodniony. Wprowadź własne małe zasady, ale nie bądź wobec nich bezkrytyczny i nie stosuj ich dogmatycznie. Adoptuj je do okoliczności, reagując w konkretnej sytuacji.\n5. Jedzenie intuicyjne – przestań jeść, kiedy jesteś syty\nSłuchaj sygnałów, które wysyła ci twoje ciało. Informacja o sytości dociera do naszego mózgu po około dwudziestu minutach. Często nie wiedząc o tym, że zjedliśmy już wystarczająco dużo, konsumujemy dalej. Dlatego powinno się spożywać jedzenie powoli, przedłużając gryzienie i przeżuwanie pokarmów. Dobrze jest także w trakcie posiłku robić sobie krótkie przerwy, by nie przegapić momentu w którym jesteśmy już syci.\nNie warto także narzucać sobie bezwzględnej zasady, że przerwa między posiłkami powinna wynosić co najmniej trzy godziny. Nieuświadomiona obawa przed długim okresem bez jedzenia powoduje, że najadamy się na zapas ignorując uczucie sytości.\n← Gofry chrupiące na zewnątrz i miękkie w środku\nSos bolognese – krok po kroku →\n12 czerwca 2019 . Możliwość komentowania Amigdalina – czy rzeczywiście pomaga w leczeniu raka, czy to tylko mit? została wyłączona\n4 marca 2020 . Możliwość komentowania 15 właściwości zdrowotnych i leczniczych awokado została wyłączona\n18 stycznia 2020 . Możliwość komentowania Witamina B2 – funkcje, źródła, niedobór, nadmiar została wyłączona


Metmax - Wały napędowe - regeneracja, naprawa, wyważanie - Katalog stron samochodowych\nSzczegóły strony metmax.com.pl:\nTytuł: Metmax - Wały napędowe - regeneracja, naprawa, wyważanie\nSłowa kluczowe: wały napędowe, łożyska pośrednie, naprawa wałów napędowych, regeneracja wałów, wyważanie wałów\nOcena: 5.6/10 (116 głosów)\nFirma godna polecenia. Pełen profesjonalizm. Szybko i sprawnie.\nChris » (raport)\nBardzo profesjonalna, rzetelna firma. Działają szybko i sprawnie. Polecam!\nGraal » (raport)\nDostałem namiar od znajomego i skorzystałem z usługi w firmie Metmax. O wałach napędowych wiedzą chyba naprawdę wszystko. Szybko, solidnie, z gwarancją i niedrogo!\nE2rd.K » (raport)\nBardzo solidna i rzetelna firma, godna polecenia. Miła i sprawna obsługa, dobra lokalizacja, a także w pełni profesjonalny serwis i zapas części zamiennych "od reki" stawia ich na pozycji lidera branży.\nJadorot » (raport)\nSzybko, sprawnie i rzetelnie. Po prostu super obsługa...\nChyba najlepszy serwis wałów napędowych jaki spotkałem w okolicy. Wszystko tak jak sobie to wyobrażałem i dlatego gorąco polecam. Doskonała komunikacja, łatwy dojazd i niezwykle sympatyczna, profesjonalna obsługa zasługuje na wyróżnienie.\nPodlinkuj stronę metmax.com.pl:\n114 1 581


Aluminiowy przedni mechanizm różnicowy do 1/10 RC Crawler Car TRAXXAS TRX-4 1 #- Tomtop.com\nAluminiowy przedni mechanizm różnicowy do 1/10 RC Crawler Car TRAXXAS TRX-4\n8.99 Discount: 22% OFF DARMOWA DOSTAWA\nTylko US$8.99 + szybka bezpłatna dostawa. Kupuj najlepiej 1 # Aluminiowy przedni mechanizm różnicowy do 1/10 RC Crawler Car TRAXXAS TRX-4 na sprzedaż - Tomtop.com.\nTa wytrzymała aluminiowa płyta ochronna będzie chronić Twój dyferencjał i sprawi, że będzie wyglądać dobrze. Ta część działa zarówno na przód, jak i tył. Łatwe do zainstalowania.\nMateriał ze stopu aluminium, trwała i wysokiej jakości osłona przednia\nNadaje się do skutera RC Crawler z napędem 1/10 TRX-4\nNazwa przedmiotu: Ochronnik różnicowy\nPasuje do: Crawler TRX-4 RC\nRozmiar produktu: 55 * 45 * 15mm\nRozmiar paczki: 14 * 6,5 * 2 cm / 5,5 * 2,6 * 0,8 cala\nWaga opakowania: 28g / 1,0oz\n2 * Przedni ochronnik różnicowy


Niemcy Zachodnie (właściwie Republika Federalna Niemiec) – określenie państwa niemieckiego leżącego w obecnej zachodniej części Niemiec w okresie 1949-1990.Broń masowego rażenia, broń masowej zagłady – współczesne środki walki przeznaczone do rażenia organizmów żywych i częściowo sprzętu bojowego na ogromną (masową – stąd nazwa) skalę, tzn. na wielkich obszarach. Stosowany jest skrót: broń ABC (od pierwszych liter: atomowa, biologiczna, chemiczna) lub broń NBC (nuklearna, biologiczna, chemiczna).\nTeatr faktu – nurt w teatrze, w którym spektakl oparty jest na scenariuszu, stanowiącym montaż dokumentów (tj. protokołów, listów, rejestracji dźwiękowych i filmowych). Przedstawienie teatru faktu często utrzymane jest w konwencji śledztwa lub rozprawy sądowej. Jego tematem są zazwyczaj wydarzenia społeczne bądź sprawy polityczne o wysokim oddźwięku (najczęściej dotyczących zbrodni wojennych, odpowiedzialności za użycie broni masowej zagłady, itp.). Nierzadko widzowie przedstawienia stawiani są w roli obserwatorów procesu, dylematem inscenizatora i krytyki pozostaje kwestia granicy między zarejestrowaną prawdą a wystawianą na scenie fikcją. Na potrzeby teatru faktu powstają sztuki teatralne, które tworzą nurt literacki, określany mianem dramatu faktu. Elementy teatru faktu pojawiają się także w innych, niezwiązanych z nim bezpośrednio, utworach i realizacjach scenicznych.\nMikołaj II Aleksandrowicz Romanow, ros. Николай II, Николай Александрович Романов (ur. 6 maja/18 maja 1868 w Sankt Petersburgu, zm. w nocy z 16 na 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – ostatni cesarz Rosji, panujący w latach 1894-1917. Koronowany w Moskwie 14 maja/26 maja 1896; syn Aleksandra III z dynastii Romanowów i jego żony carycy Marii Fiodorowny. Święty prawosławny.Zbrodnie wojenne – według traktatu wersalskiego, wszelkie działania, które naruszają prawa i zwyczaje wojenne (artykuł 228), a także bulwersujące międzynarodową moralność i powagę traktatów (artykuł 227).\nDo prekursorów teatru faktu należał Erwin Piscator. W 1927 roku zrealizował spektakl Rasputin, die Romanows, der Krieg, und das Volk, das gegen die aufstand (Rasputin, Romanowie, wojna i lud, który przeciwko nim powstał), w którym wykorzystywał fragmenty rzeczywistych kronik filmowych z działań wojskowych. Podczas spektaklu wyświetlał także kalendarium wojny wraz z danymi statystycznymi na temat ofiar i fragmenty z listu cara Mikołaja II do żony, który kontrastował z okrucieństwem toczonych walk, tworząc ironiczny kontekst dla pozostałych scen. Taki sposób przedstawiania rzeczywistości budził silny oddźwięk. Cesarz Wilhelm II wygrał proces o obraźliwe przedstawienie jego osoby, po którym aktorzy Piscatora odczytywali ze sceny fragmenty wyroku.\nRozprawa sądowa – porządek zasadniczych czynności podejmowanych na sesji sądowej w celu rozpoznania sprawy, to jest orzeczenia o prawach i obowiązkach zainteresowanych.List – gatunek literatury stosowanej, pisemna wiadomość wysyłana przez jedną osobę (nadawcę) do drugiej (adresata). Sztuka pisania listów (zgodnie z panującymi obyczajami) to epistolografia.\nSzczególną popularność teatr faktu zyskał w latach 60. w RFN. Rolf Hochhuth stworzył sztukę Namiestnik, Heiner Kipphardt Przesłuchanie J.R. Oppenheimera, a Peter Weiss Dochodzenie, Pieśń o luzytańskim straszydle oraz Viet-Nam Diskurs.\nTeatr faktu w Polsce[ | edytuj kod]\nPrzykładem teatru faktu w Polsce jest Epilog norymberski Jerzego Antczaka (Teatr Telewizji, 1969) i Oskarżony: Czerwiec '56 Izabelli Cywińskiej (Teatr Nowy w Poznaniu, 1981)\n↑ Małgorzata Semil, Elżbieta Wysińska: Słownik współczesnego teatru. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1990, s. 349. ISBN 83-221-0444-8.\nChristopher Innes: Teatr po I i II wojnie światowej. W: Historia teatru. John Russel Brown (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 396-397. ISBN 83-06-00252-0.\nFilmPolski.pl, „FilmPolski” [dostęp 2018-05-30] (pol.).\nŚledztwo - podstawowa forma prowadzenia postępowania przygotowawczego, uregulowana przez przepisy kodeksu postępowania karnego.Izabella Cywińska, właśc. Maria Izabella Cywińska-Michałowska (ur. 25 marca 1935 w Kamieniu Puławskim) – polska reżyser teatralna i filmowa, krytyk filmowy, była minister kultury, w latach 2008–2011 dyrektor artystyczny Teatru Ateneum w Warszawie.\nErwin Max Friedrich Piscator (ur. 17 grudnia 1893 w Ulm, zm. 30 marca 1966 w Starnbergu), niemiecki reżyser teatralny – reformator i teoretyk współczesnego teatru, twórca teatru politycznego i koncepcji artystycznej teatru masowego.


Co nam niosą planety tej wiosny? Poznaj prognozę astrologiczną i zobacz, co nas czeka! | Astromagia\n13 maja Jowisz wchodzi do Ryb. To dobra wiadomość dla urodzonych ze Słońcem na początku Ryb, a także Raka lub Skorpiona.\nPrognoza astrologiczna na wiosnę 2021 roku\nTegoroczna wiosna zaczęła w sobotę 20 marca o godz. 10.39. Słońce weszło do znaku Barana. Zaraz potem, następnego dnia, do Barana weszła też Wenus, która jest w koniunkcji ze Słońcem. Koniunkcja Słońca i Wenus potrwa do połowy kwietnia. Słońce w koniunkcji z Wenus oznacza sprzyjający czas dla bycia razem, spotykania się, odnawiania kontaktów, imprezowania – chociaż domyślamy się, że podczas pandemii to wszystko będzie się odbywać głównie przez Internet. Ale dobre i to.\nGdzie są pozostałe planety? Merkury jest w Rybach – co oznacza, że mimo energii żywiołu ognia, wprowadzanej przez Słońce i Wenus w Baranie, będziemy jednak dość marudni, skłonni do fantazjowania i chętniej będziemy sobie coś wyobrażać, niż ściśle myśleć i planować. Merkury w Rybach bardziej sprzyja poetom niż inżynierom!\nNa szczęście Mars jest w Bliźniętach\nJuż 24 marca przechodzi przez ognisty punkt harmoniczny 12° Bliźniąt – ten dzień więc, jak i sąsiednie, sprzyja zdecydowanemu działaniu, temu, żeby „zebrać się i gdzieś pójść”, sprzyja też wygrywaniu konkursów, zawodów i zdawaniu egzaminów. Trzymamy kciuki.\nW pierwszych dniach wiosny Mars będzie też ustawiony w trygonie do Saturna: Saturn w Wodniku, a Mars w tych samych stopniach, ale w znaku Bliźniąt. Więc chociaż Merkury, będąc w Rybach, będzie nas zwodzić niepotrzebnymi wahaniami, wątpliwościami i zagapianiem się, to Mars współdziałający z Saturnem sprzyjają trzymaniu się prostych dróg i temu, żeby nie przejmować się i zdecydowanie realizować swoje plany. To będzie dobry czas na wiosenne porządki, remonty i na pozbywanie się zakurzonych staroci i rupieci. Również ze swojego umysłu: precz z przesądami! – szczególnie odkąd 4 kwietnia Merkury przejdzie wreszcie z Ryb do dziarskiego Barana.\nTrwa kwadratura Saturna do Urana\nTo ten układ planet, który wisi nad nami przez cały bieżący rok. Co on sprawia? Głównie to, że bardziej niż w zwyczajnych czasach zależymy od tego, co dzieje się ogólnie w świecie, w polityce, zależymy od masowych trendów. Jeden z nich jest oczywisty: to ta nieszczęsna pandemia, związane z nią ograniczenia i konieczność słuchania rządowych rozporządzeń. Szczęśliwie teraz na wiosnę ta kwadratura słabnie, „rozłazi się”, przestaje być ścisła i przez to tak uciążliwa, więc wraz z wiosną będzie więcej swobody.\n28 marca jest pełnia Księżyca: pierwsza wiosenna pełnia\nTo ta pełnia, po której w pierwszą niedzielę świętujemy Wielkanoc. Słońce jest w 8° Barana, Księżyc naprzeciwko w Wadze. Wenus jest nadal w koniunkcji ze Słońcem. Podczas tej pełni, światła, czyli Słońce i Księżyc, rozdrażniają Urana! Tworzą do niego aspekty półsekstyl i kwinkunks; poprzez inne aspekty poruszone też zostają Pluton i Jowisz. W tym momencie zaczną dobijać się – jak chochliki zamknięte w szafie! – różne problemy i wyzwania, które do tej pory lekceważyliśmy, o których woleliśmy nie wiedzieć. Ale nie da się dłużej na nie przymykać oczu. Zaczną na jaw wychodzić usterki i awarie, brzęcząca blacha w samochodzie, zacinający się klucz w zamku, zawadzająca plomba w siódemce, nierozliczony PIT, nieodpowiedziane e-maile… Oby tylko coś gorszego z tego nie wyszło…\nTuż przed Wielkanocą czas zagęszcza się i zaczyna go brakować, tym bardziej że Mars przechodzi przez nadaktywną strefę około 17° Bliźniąt, Wenus i Słońce przez podobną okolicę 13° Barana, skąd wołają nie „kocham”, tylko „musisz!”, a Merkury mija Neptuna, przez co „spokojnie” może nas wprowadzić w doskonałe pomieszanie. Robi się „urwanie głowy” i „wszystko naraz”.\n14 kwietnia zaczyna się wchodzenie planet do znaku Byka\nDo Byka wchodzi Wenus, co działa jak przysłowiowa oliwa wylana na fale: duch czasu uspokaja się i łagodnieje. Wkrótce, 19 kwietnia, do Byka przechodzą Merkury i Słońce. Wszystko byłoby pięknie: energie Byka sprzyjają przyjemnościom i sukcesom, spijaniu śmietanki… gdyby nie to, że w tymże Byku czai się Uran!\nTo jest największy paradoks obecnego układu planet: że Uran, planeta zrywów, niepokojów, nowości i rewolucji, zanurzył się w tym dobrodusznym Byku, całkiem mącąc jego naturę. Bo to tak, jakby w miękkiej i pachnącej pościeli znaleźć…jeża. I tak, po kolei, na tego jeża-Urana natykać się będą: Wenus już 23 kwietnia, Merkury następnego dnia: 24 kwietnia, Słońce 30 kwietnia z ciągiem dalszym 1 maja i w dniach następnych. Przez to ostatnia dekada kwietnia i początek maja pełne będą wydarzeń niespodziewanych, paradoksalnych, takich, że „wszystko jest inaczej, niż być powinno”. Planety idące przez Byka też będą natrafiać na kwadraturę od Saturna w Wodniku. Nie będzie więc lekko, także w sprawach światowych, w polityce i w gospodarce.\nUwaga zmiany - Jowisz w Rybach\nTymczasem 13 maja dokonuje się inna znaczna zmiana na niebie: Jowisz wchodzi do Ryb. I w pierwszych stopniach Ryb pozostawać będzie aż do końca lipca. Tutaj, na granicy Wodnika i Ryb, Jowisz wykonuje swoją coroczną pętlę. To jest dobra wiadomość dla urodzonych ze Słońcem na początku Ryb, a także Raka lub Skorpiona: dla was zaczyna się okres życiowego wyżu i prosperity, który powtórzy się jeszcze na przełomie grudnia 2021 i stycznia 2022 – bo Jowisz wtedy jeszcze raz przejdzie przez początek Ryb, zsyłając wam kolejne sukcesy.\nPo drodze jednak są momenty, na które należy uważać. Oto w niedzielę 5 czerwca Mars ustawi się w opozycji do Plutona. Nieprzyjemny moment… Warto wtedy i w sąsiednich dniach bardziej zadbać o bezpieczeństwo, unikać ryzyka, nie planować jakichś „wyżyłowanych” akcji. Tym bardziej, że znów zaostrzy się kwadratura Saturna do Urana i nasza „wędrówka przez czas” zacznie przypominać jazdę po wybojach. Niedługo potem Mars wejdzie na kolejną opozycję: do Urana… ale to już będzie latem.\nTAGI: wiosna, astroprognoza


Zlecę Rozbiórkę Stodoły w Opolu Lubelskim, 2020\n156 Klientów z kategorii Zlecę rozbiórkę stodoły w Opolu Lubelskim\nOtrzymuj zlecenia dla Specjalistów od Wyburzeń i Rozbiórek w Opolu Lubelskim\nSzukasz nowych Zleceń na Rozbiórkę z Opola Lubelskiego i okolic? Załóż konto i otrzymuj bezpłatne powiadomienia o Klientach poszukujących Specjalistów na Oferteo!\nZlecę rozbiórkę stodoły porównaj ceny i koszty w Opolu Lubelskim\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu? A może interesuje Cię najtańsza oferta na zlecę rozbiórkę stodoły w Opolu Lubelskim? Złóż zapytanie, a firmy z Opola Lubelskiego same prześlą wyceny.\nInne pobliskie usługi: Kupię wywrotkę Puławy, Bramy Ryki, Kupię kontener Włodawa\nJeśli interesują Cię opinie na temat zlecę rozbiórkę stodoły, szukasz porad lub ofert skontaktuj się z fachowcami z Opola Lubelskiego. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się zlecę rozbiórkę stodoły w Opolu Lubelskim, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\nPodobne zlecenia: Wywóz gruzu Opole Lubelskie, Wyburzenia Opole Lubelskie, Rozbiórka Opole Lubelskie, Kruszenie gruzu Opole Lubelskie, Rozbiórka budynku gospodarczego Opole Lubelskie, Wyburzenie domu Opole Lubelskie, Zlecę wyburzenie Opole Lubelskie


Policyjny pościg za volkswagenem. Kierowca miał blisko 3 promile - Moja Ostrołęka - lepsza strona miasta\nPolicyjny pościg za volkswagenem. Kierowca miał blisko 3 promile\nOgromnym brakiem wyobraźni wykazał się 25-letni mieszkaniec powiatu ostrołęckiego, który mając prawie 3 promile alkoholu w swoim organizmie najpierw znaczenie przekroczył prędkość, a potem nie zatrzymał się do policyjnej kontroli. Funkcjonariusze policji ruszyli za nim w pościg.\nDo zdarzenia doszło w sobotę 26 października. Policjanci, którzy na co dzień dbają o bezpieczeństwo na drodze, w związku ze zgłoszeniem mieszkańców przekazanym za pomocą Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa, kontrolowali prędkość kierowców w Żabinie (gm. Goworowo).\nReklama - Mundurowi zauważyli w pewnym momencie kierującego volkswagenem sharanem, który na ograniczeniu prędkości do 60 km/h jechał z prędkością 90 km/h. W związku z powyższym mundurowi pokazali kierowcy przy pomocy tarczy wyraźny sygnał do zatrzymania. Mężczyzna zignorował je i zaczął uciekać, funkcjonariusze ruszyli za nim w pościg radiowozem oznakowanym używając sygnałów świetlnych i dźwiękowych. Po przejechaniu kilkuset metrów kierowca volkswagena zjechał na jedną z posesji, porzucił swoje auto i próbował uciekać. Szybko jednak został zatrzymany i obezwładniony przez mundurowych - informuje podkom. Tomasz Żerański, rzecznik prasowy Komendy Miejskiej Policji w Ostrołęce.\nBezmyślnym kierowcą okazał się 25-letni mieszkaniec powiatu ostrołęckiego. Wynik badania jego trzeźwości szybko wskazał prawdopodobną przyczynę ucieczki. Miał w organizmie prawie 3 promile alkoholu. Dodatkowo sprawdzenie mężczyzny w policyjnym systemie wykazało, że posiada on sądowy dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony właśnie za jazdę pod wpływem, alkoholu.\nReklama 25-latek został zatrzymany i osadzony w policyjnym areszcie. Dzięki właściwym działaniom policjantów z ostrołęckiej drogówki nie uniknie odpowiedzialności.\n- Pamiętajmy, że alkohol spowalnia naszą reakcję. Nie zapominajmy o surowej odpowiedzialności karnej, jazda w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem zagrożonymi karą do dwóch lat pozbawienia wolności. Natomiast za spowodowanie wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym możemy trafić do zakładu karnego na 12 lat. Weźmy to pod uwagę, zanim popełnimy być może największy błąd swojego życia - przypomina oficer prasowy.\nWyświetleń: 4239 komentarze: 4\njak @ 13:33, 28.10.2019\nbrawo POLICJA ale gdzie są wyrywkowe badania trzeźwości ,czy tylko jak naczelnik zarządzi " akcję" ?\nTak @ 14:40, 28.10.2019\nGość @ 17:13, 28.10.2019\nostrołęczanin @ 20:20, 28.10.2019\nDekli nie brakuje.Brawo policja, tępić takich ,,gości,,


Osłona na krawędź blachy nacięta OKB-N\nOsłona na krawędź blachy nacięta OKB®-N\nOsłony krawędzi OKB®-N wykonujemy z bezołowiowego i bezkadmowego PCV. Osłony mają przekrój w kształcie litery U i są nacinane co 5 - 10mm. Dzięki nacięciom mają dużą giętkość i elastyczność. Odpowiednio dobrane do grubości blachy pewnie trzymają się krawędzi bez potrzeby przyklejania. Zapewniają dobrą osłonę i pewną izolację.\nProdukowane przez nas osłony nie reagują na działanie olejów, kwasów i typowych rozpuszczalników stosowanych przy czyszczeniu i konserwacji aparatów i urządzeń elektrycznych.\nOsłony krawędzi OKB®-N są samogasnące i przeszły pozytywnie pełny cykl badań dotyczących palności zgodnie z normą Underwriters Laboratories Inc. UL 1581 metoda VW-1, potwierdzony przez Test Report.\nJako zabezpieczenie kabli, linek i przewodów przed uszkodzeniem. Stosowane do ochrony kabli w przepustach w ściankach z blachy. Dzięki nacięciu pozwalają na wykonanie przepustów o kształtach nieregularnych, owalnych i okrągłych o małych średnicach.\nCzarny, biały, czerwony, szary, niebieski, żółty, fioletowy lub inne na zamówienie.\nod -30 oC do +70 oC.\nZakres grubości blach:\nod 0,4mm do 3mm\nNa zamówienie wykonujemy osłony OKB®-N na dowolną grubość blachy z przedziału 0,5mm do 3mm.\nProdukcja Osłon Krawędzi Blachy OKB®-N odbywa się zgodnie z wymogami DYREKTYWY 2015/863/UE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (Dyrektywa RoHS3) z dnia 31 marca czerwca 2015r w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.\nNasze osłony krawędzi posiadają badania i atesty:\n- Odporność na palenie wg UL 1581:2001 metoda VW-1\nTabela prezentująca typowe wykonania osłon OKB®-N z ich podstawowymi wymiarami.\nTYP GRUBOŚĆ BLACHY\nOKB-N-0.5 0.4-0.6 4 6\nOKB-N-1 0.7-1.1 4.5 8\nOKB-N-1.5 1.2-1.6 5 9\nOKB-N-2 1.7-2.2 5.5 10\nOKB-N-2.5 2.3-2.6 6 12\nOKB-N-3 2.7-3.3 6.5 13\n© 2004-2019, Wytwórnia Artykułów z Tworzyw Sztucznych - Dariusz Kurant


Wiskozowa bluzka z ozdobną lamówką. Luźny fason. Ponadczasowy biały kolor. Półokrągły dekolt. Rękawy o długości 3/4 ozdobiono dekoracyjnym wiązaniem. Modelka na zdjęciu ma 177 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 36.


WYNIKI TESTÓW ZDERZENIOWYCH EURO NCAP | Isuzu D-Max | 2020\n17-12-2020 | tekst: Maciej Kalisz | foto: Euro NCAP\nMasywny pick-up Isuzu zaskoczył przede wszystkim wysokim stopniem ochrony potrąconego pieszego i rowerzysty. Wyróżnia się również w zakresie bezpieczeństwa dzieci podróżujących w fotelikach zamontowanych na kanapie.\nIsuzu D-Max to średniej wielkości pick-up spokrewniony z Chevroletem Colorado. Na rynku zadebiutował w 2002 roku, dziś w salonach sprzedaży obecna jest III generacja.\nModel ten ma nieco krótszą historię w testach zderzeniowych Euro NCAP. Po raz pierwszy oceniono go w 2012 roku z wynikiem czterech gwiazdek. Obecny otrzymał komplet. Obu wyników, z uwagi na stosowanie różnych kryteriów testów, nie można ze sobą porównywać.\nD-Max oferowany jest w trzech wersjach nadwozia - z pojedynczą, wydłużoną i podwójną kabiną. Od tego wyboru zależy dostępność wyposażenia. Tu mamy cztery poziomy - L, LS, LSX i LSE.\nDo tegorocznych testów Euro NCAP trafił model z podwójną kabiną, który homologowany jest dla pięciu osób. Według specyfikacji wyposażono go między innymi w: poduszki powietrzne przednie, boczne, kurtynowe oraz chroniącą kolana kierowcy i centralną pomiędzy fotelami, wyłącznik działania przedniej poduszki powietrznej pasażera, mocowania Isofix (i-Size) na skrajnych miejscach kanapy, pasy bezpieczeństwa z napinaczami i ogranicznikiem napięcia, sygnalizację niezapiętych pasów dla wszystkich miejsc, asystenta utrzymania wybranego pasa ruchu, system powiadamiania służb ratunkowych eCall, tempomat oraz system autonomicznego hamowania awaryjnego przed przeszkodą z funkcją wykrywania obecności pieszego, a także asystentem skrętu.\nBezpieczeństwo dorosłych: 32,2 pkt. (84 proc.)\nPodczas testu zderzenia czołowego III generacji Isuzu D-Max z przeszkodą mobilną zarówno u kierowcy, jak i pasażera siedzącego obok doszło do różnego stopnia obrażeń nóg i klatki piersiowej.\nPrzy uderzeniu przodem w przeszkodę stałą zarówno ochrona kierowcy była na optymalnym poziomie. Natomiast u pasażera (siedzącego tym razem z tyłu po przekątnej) odnotowano przeciążenia klatki piersiowej.\nW tej części testów Euro NCAP przyznano 11,2 z 16 do zdobycia punktów.\nPodczas zderzenia bocznego (z platformą mobilną) i uderzenia w słup ochrona kierowcy była na optymalnym poziomie.\nW nowych próbach Euro NCAP ochrona kierowcy przy uderzeniu w bok (przeciwna strona, bez użycia poduszek) była na dostatecznym poziomie. Zakres ochrony centralnej poduszki (kierowca+pasażer) także oceniono pozytywnie. W sumie przyznano 15,5 z 16 punktów.\nPrzy uderzeniu w tył pick-upa profile wszystkich zagłówków i oparć foteli zapewniły optymalną ochronę kręgów szyjnych i głowy podróżujących osób (3,5 z 4 pkt.).\nNowe Isuzu D-Max zostało wyposażone w kartę ratunkową pojazdu, system eCall oraz hamulec pokolizyjny (zapobiega bezwładnemu przesuwaniu się pojazdu po zderzeniu). Stąd maksymalna ocena 2 pkt.\nBezpieczeństwo dzieci: 42,2 pkt. (86 proc.)\nDo testów z manekinami 6- i 10-letniego dziecka wybrano foteliki Britax-Romer (odpowiednio) KidFix2 i podkładki podwyższającej Graco Junior.\nPodczas zderzenia czołowego (z barierą mobilną) oraz przy uderzeniu w bok (od strony większego manekina) poziom ochrony dzieci był na optymalnym poziomie. Stąd punktacja - odpowiednio - 16 i 8 pkt.\nPoczyniono także uwagi do jakości montażu fotelika Britax-Romer TriFix za pomocą systemu Isofix na skrajnych miejscach kanapy. Ostatecznie przyznano 11,2 z 12 punktów.\nOchrona pieszych i rowerzystów: 37,2 pkt. (69 proc.)\nKonstrukcja pick-upa Isuzu za poziom ochrony nóg (wysokość zderzaka) potrąconej osoby otrzymała 6 punktów. Natomiast miednicy (przedni pas) 5 z 6 pkt. Dla tułowia i głowy największe zagrożenia stanowiły słupki A (17,8 z 24 pkt.).\nW tej części testów nowa generacja D-Maxa otrzymała 8,8 z 18 punktów. W próbach z udziałem pieszego 5/9 pkt. - do pełnej oceny zabrakło funkcji wykrywającej obecność pieszego podczas skrętu w prawo. Były również zastrzeżenia do działania systemu przy wyjściu pieszego zza przeszkody.\nW przypadku rowerzysty to 3,9 z 9 pkt. Tu zastrzeżenia były do dwóch z trzech scenariuszy - przejazd przed maską samochodu i wyjazd zza przeszkody z drogi poprzecznej.\nSystemy podnoszące bezpieczeństwo: 13,4 pkt. (83 proc.)\nZ elementów podnoszących bezpieczeństwo, których działanie oceniane jest przez Euro NCAP III-generacja Isuzu D-Max została wyposażona w: sygnalizację niezapiętych pasów bezpieczeństwa dla wszystkich miejsc (2 pkt.), układ monitorowania zmęczenia kierowcy (1 pkt.), tempomat z ogranicznikiem prędkości (2,3 z 3 pkt.), asystenta utrzymania wybranego pasa ruchu (3,5 z 4 pkt.) oraz system autonomicznego hamowania awaryjnego przed przeszkodą (4,6 z 6 pkt.).\nW pierwszej sprawdzane jest współdziałanie systemu wykrywania ryzyka kolizji z reakcją kierowcy. Przypisano tu 7 scenariuszy drogowych: hamowanie przed stojącym pojazdem centralnie przed maską, jak i z lewej i prawej strony (50 proc. szerokości), kolejne w tym samym układzie, ale pojazd poprzedzający jest w ruchu i ostatni z nagłym hamowaniem pojazdu poprzedzającego. Zastrzeżenia były do działania tego ostatniego elementu.\nW drugiej części przyjęto te same scenariusze plus ósmy z manewrem skrętu w lewo. Tu oceniana jest autonomiczność systemów. Tu nie było żadnych zastrzeżeń.\nIsuzu D-Max podwójna kabina 4x4, pick-up\nWyniki powyższych testów Euro NCAP dotyczą wyłącznie III generacji Isuzu D-Max z podwójną kabiną zarówno z napędem na jedną, jak i dwie osie.


Artysta plastyk z wykształcenia a z zamiłowania kolekcjoner ciekawych historii, w tym także radiowych - Radio Opole\nRadio Opole » Radio Opole u Ciebie » Poznaj historie naszych słuchaczy » Artysta plastyk z wykształcenia a z zamiłowania ...\n2017-07-31, 12:00 Autor: Agnieszka Pospiszyl (oprac. MS)\nArtysta plastyk z wykształcenia a z zamiłowania kolekcjoner ciekawych historii, w tym także radiowych\nGrzegorz Fuławka [fot. Justyna Krzyżanowska]\nGrzegorz Fuławka z Kędzierzyna-Koźla często gości w naszym radiu. Ostatnio głównie w związku z walką grupy ponad stu powodzian z władzami miasta i powiatu. Domagają się przed sądami uznania, że nieudolnie prowadzona akcja w czasie powodzi 2010 roku spowodowała większe straty i zalanie m.in. ich domów. Ale pan Grzegorz nie tylko sprawami powodzi żyje. Bo żyje też radiem…\nArtysta plastyk z wykształcenia a z zamiłowania kolekcjoner ciekawych historii i zbieracz niesamowitych opowieści. Często dzieli się nimi m.in. ze słuchaczami Radia Opole. Jedna z najbardziej niesamowitych związana jest z papieżem Janem Pawłem II i… naszym redaktorem, Marianem Staszyńskim.\nKomentarze polityczne, opowieści i anegdotki w radiu muszą być, ale czym byłoby ono, gdyby nie muzyka. A jak się okazuje, muzyka odgrywa dużą rolę w życiu pana Grzegorza. Na swoim koncie ma on m.in. występ w Opolu, po sąsiedzku z nami, bo na deskach amfiteatru.\nRadio Opole u Ciebie - Grzegorz Fuławka cz. 1\nRadio Opole u Ciebie - Grzegorz Fuławka cz. 2\nRadio Opole u Ciebie - Grzegorz Fuławka cz. 3


Zakupione|Kuchnia, Kuchenka zabawkowa. Lodówka i piekarnik\nPodczas zabawy kuchnia wydaje dźwięki jak podczas gotowania. Święcą się światełka w palnikach, dzięki czemu gotowanie wydaje się jeszcze bardziej realistyczne. Ponadto kuchenka ma otwierany piekarnik i lodówkę oraz zamknięty obieg wody.\nKuchnia posiada dwa palniki, boczny blacik i zlewozmywak z kranem. Dodatkowo w zestawie wszystkie niezbędne akcesoria do udanego gotowania. Dziecko podczas zabawy kuchnią uczy się podstawowych prac domowych. Zabawka zajmie malucha na wiele godzin i dostarczy mu dużo radości i dobrej zabawy\nZabawka wykonana z bardzo dobrej jakości materiału – nie posiada ostrych krawędzi\nZestaw akcesoriów - 11 sztućców, 2 patelnie, 2 garnki, 4 talerzyki, 4 pokrywki, szczypce, mleko, tacka, kran oraz komplet warzyw i owoców!\nAutko Wywrotka Klocki


środa, 26. czerwca, 2019, 14:17\nDodano: 2015-10-19, Autor: Mikołaj Małkiewicz, Kategoria: Publicystyka, Liczba wyświetleń: 2602\nWita nas kolorowa okładka, która może budzić uśmiech politowania - nie nie jest źle zrobiona, po prostu czasy się zmieniły i dzisiaj na pewno zostało by to zrobione lepiej.\nDalej mamy spis treści z którego wynika, że książka jest naprawdę dla prawdziwych laików którzy widzą Amigę pierwszy raz na oczy. Następny rozdział powinni sobie przeczytać natomiast wszyscy którzy kupują Amigi w stanie rzekomo "fabrycznym" gdyż opisuje on co powinno znajdować się w pudełkach jeśli chodzi o modele A500/2000 i CDTV. Dalej autor pisze o tym jak podłączyć monitory różnego typu, telewizor i osobno jak podłączyć CDTV. Mamy opisy portów - ładnie opatrzone rysunkami i instrukcje obsługi pilota od CDTV.\nNa dział obsługa dyskietek tylko się uśmiechnąłem (na eXec.pl także piszemy o dyskietkach), przypomniała mi się tylko gra Rise of The Dragon gdzie dyskietek było... 10 sztuk (mi zawsze w takiej sytuacji przypomina się "Beneath a Steel Sky", gdzie było ich 15 :)).\nDalej mamy takie informacje jak: co to jest wskaźnik, jak korzystać z górnego menu, co to jest reset, ikony i okna.\nWorkbench - wstawka SZAMANa:\nJak widać w książce są także błędy merytoryczne. Workbench nie jest bowiem systemem operacyjnym, choć być może w tamtych latach mogło się Panu Pawłowskiemu tak wydawać. System operacyjnym Amigi jest AmigaOS, który posiada m.in. Kickstart, AmigaDOS i graficzny interfejs użytkownika Workbench.\nPrawidłowo powinno to brzmieć w następujący sposób:\nWorkbench to nazwa graficznego interfejsu użytkownika. Interfejs ten umożliwia sterowanie wszelkimi funkcjami Amigi, a jednocześnie jest tzw. systemem przyjaznym dla użytkownika (ang. User Friendly System)., to znaczy, że jak najbardziej stara się pomoc użytkownikowi w obsłudze. Workbench jest więc pośrednikiem pomiędzy Tobą, a systemem operacyjnym AmigaOS. Teraz omówimy poszczególne elementy Workbench'a.\nW książce znajdziemy jeszcze komendy Comand Line Interface czyli CLI oraz komunikaty błędów. Ostatnie strony to opis możliwości rozbudowy Amigi o nowe urządzenia, dział jak dbać o mysz oraz dane techniczne Amig wymienionych w tytule książki.\nCo było "na plus"?\nNaprawdę książka jest napisana bardzo zrozumiałym językiem co w przypadku książek dla początkujący jest bardzo ważne. W książce nie ma zbędnych zapychaczy, po prostu podstawowe informacje dla świeżego użytkownika Amigi.\nCo było "na minus"?\nKsiążka mało się tyczy CDTV, właściwie jeśli chodzi o jej standardowy wariant to informacje dla jej użytkowników są tylko w trzech miejscach, a mianowicie gdy autor opisuje co powinno być w pudełku, dane techniczne i dodatkowe wyposażenie dla CDTV. Być może książka jest odrobinę za krótka.\nKsiążka jest dobra, co prawda nie jest to majstersztyk, ale biorąc pod uwagę do kogo ta książka była adresowana to efekt końcowy można uznać za zadowalający. Książka przyjemna w odbiorze 8/10.\nzobacz inne nasze artykuły » komentarzy: 12


You are here: Home / Samochody / Łożyska – niepozorne detale\nMaszyny są często ogromnymi urządzeniami, a poruszenie ich z miejsca wymaga dużej siły, przekraczającej możliwości człowieka. Technika jednak, wykorzystująca podstawowe zasady fizyki sprawia, że można małym kosztem przesunąć lub obrócić duży ciężar.Krzysztof Kolumb na toczących się drewnianych balach przetransportował ogromne statki przez ląd i górę, kładąc podwaliny pod niepozorne elementy, jakimi są współczesne łożyska. Te niewielkie części konstruuje się w taki sposób, że potrafią bez większego problemu wprawić w ruch wielkie maszyny. Łożyska są dodatkowo wspomagane przez odpowiedni, bardzo śliski smar, który zwiększa zdolności ruchu. Ilość produkowanych łożysk jest ogromna, poczynając od niewielkich kółeczek, które dawniej służyły dzieciakom do zabawy, a skończywszy na wielkich elementach montowanych w silnikach statków oceanicznych czy innych mega maszynach. Łożyska mają też różne konstrukcje: proste, skośne, stożkowe, z kuleczkami czy walcami, jako elementami motoryki. Są one również wyjątkowo wytrzymałe, dzięki czemu mogą obracać i przesuwać ciężary. Bez tych niepozornych, ale niezwykle pracowitych detali trudno byłoby mówić o jakimkolwiek ruchu w mechanice. Wszelkie przeguby, elementy obrotowe maszyn i urządzeń pracują właśnie w oparciu o łożyska.\nŁożyska – niepozorne detale Reviewed by admin on środa, 6 marca, 2019 .\nMaszyny są często ogromnymi urządzeniami, a poruszenie ich z miejsca wymaga dużej siły, przekraczającej możliwości człowieka. Technika jednak, wykorzystująca podstawowe zasady fizyki sprawia, że można małym kosztem przesunąć lub obrócić duży ciężar.Krzysztof Kolumb na toczących się drewnianych balach przetransportował ogromne statki przez ląd i górę, kładąc podwaliny pod niepozorne elementy, jakimi są współczesne łożyska. Te […]


Książka od kuchni – blog recenzencki: "Polskie ścieżki masonerii" - Andrzej Zwoliński\nAmalia Grace 28 sierpnia 2014 22:19\nTematyka masonerii jest dla mnie interesująca, więc na pewno znalazłabym w tej książce wiele rzeczy, które urozmaicą moją wiedzę na dany temat :) Na pewno sięgnę po ten tytuł :)\nMartyna K. 29 sierpnia 2014 10:03\nJuż pisałam u Kasi Meres, że tematyka jest mi obca, ale możliwe, że kiedyś się skuszę.\nawiola 29 sierpnia 2014 11:14\nOstatnio stale napotykam się na tę książkę. Mam ją w planach.\nAdriana B 29 sierpnia 2014 14:00\nJa kompletnie nie mam pojęcia czym jest masoneria, więc nie sądzę iż byłaby to pozycja dla mnie\nCoś na ten temat wiem, a nie zaszkodzi dowiedzieć się więcej. Jeśli książkę spotkam, to przeczytam.Ale specjalnie nie będę szukać.