Twórca "śmiechu warte" donosił na marszałka Senatu\nLeszek Szopa, twórca telewizyjnego hitu lat 90-tych "śmiechu warte" publicznie przyznał, że w latach 70 współpracował z Departamentem I MSW i donosił na obecnego Marszałka Senatu Bogdana Borusewicza. Zarzeka się, że informował go o tym jeszcze w latach 70-tych i przeprasza za "gówniarstwo". Jak donosi "Rzeczpospolita" - Marszałek przeprosin nie przyjął.\n17 sierpnia 2007, 7:35\nKiedyś mówił, że nie był w PZPR - teraz, że tego nie ukrywał\n-Byłem w PZPR i sześć lat temu powiedziałem to Lechowi Kaczyńskiemu - mówi były szef MSWiA Janusz Kaczmarek w wywiadzie dla "Gazety Wyborczej". To odpowiedź na wczorajsze oświadczenie prezydenta.\n17 sierpnia 2007, 6:47\nAktualizacja: 17 sierpnia 2007, 6:52\nNiebo rozszalało się nad Łodzią\nNawałnica nad Łodzią. W województwie łódzkim rozszalała się gwałtowna burza z porywistym wiatrem. W Pożdżenicach w gminie Zelów wichura łamała drzewa i zrywała dachy z domów.\n17 sierpnia 2007, 5:04\nAktualizacja: 17 sierpnia 2007, 5:43\nPiS nie podaruje Kaczmarkowi\nProkuratura i ABW sprawdzą każdą sprawę, w której pojawia się nazwisko byłego ministra spraw wewnętrznych i administracji Janusza Kaczmarka - donosi "Dziennik". Ma to być cena za ostrą krytykę rządu, a w szczególności ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro.\n17 sierpnia 2007, 3:53\nPremier jak Wielki Brat?\nKontrolowanie bez uprzedzenia, po godzinach pracy i w dni wolne oraz żądanie wydania dokumentów w każdej chwili zakłada projekt, który leży już na biurku szefa rządu - donosi "Życie Warszawy".\n17 sierpnia 2007, 3:18\nAktualizacja: 17 sierpnia 2007, 4:33\nWarszawiacy nie wierzą w jutro\nMieszkańcy stolicy są to samotni, podejrzliwi i zestresowani ludzie. Nie wierzą, że jutro będzie lepiej i są przemęczeni, a z problemami radzą sobie przy użyciu leków od bólu głowy - o mieście ludzi wypalonych pisze "Życie Warszawy".\n17 sierpnia 2007, 2:39\nAktualizacja: 17 sierpnia 2007, 3:36\nJak polują Łowcy Perseidów\nWychodzą o zmierzchu. Kładą się na trawie na plecach. Do domów wracają dopiero, kiedy wzejdzie słońce. Wtedy zaczynają wprowadzać dane do komputerów.\n17 sierpnia 2007, 0:30\nRusza Off Festiwal\nPonad 40 artystów z polski i zagranicy weźmie udział w tegorocznej, drugiej edycji Off Festiwalu.\n17 sierpnia 2007, 0:27\nZiobro: do końca życia będę szczęśliwy, że wziąłem dyktafon\n- Dyktafon do Andrzeja Leppera wziąłem ze względu na charakter rozmowy i rozmówcy - powiedział w magazynie "24 Godziny" Zbigniew Ziobro. Minister sprawiedliwości zdradził, że najpóźniej za trzy tygodnie poznamy wyniki śledztwa w sprawie Janusza Kaczmarka.\n16 sierpnia 2007, 21:04\nJakubowska: Popełniłam przestępstwo\n"Lwicy lewicy" grożą dwa lata więzienia za jazdę w stanie nietrzeźwym. Rozpoczął się proces byłej posłanki SLD i szefowej gabinetu politycznego byłego premiera Leszka Millera, Aleksandry Jakubowskiej.\n16 sierpnia 2007, 20:38\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 20:57\nNiemcy: Zestawienie Steinbach z Hitlerem niedopuszczalne\nRozpowszechnianie ulotki Powiernictwa Polskiego, na której widnieją obok siebie podobizny Eriki Steinbach, żołnierza Waffen SS, niemieckiego średniowiecznego rycerza i cytat z Hitlera jest zakazane - orzekł niemiecki sąd. Autorzy zapewniają: -Nie damy sobie zamknąć ust.\n16 sierpnia 2007, 18:39\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 20:39\nPoprawka z magisterki\nDyplomy wydane przez Wyższą Szkołę Społeczno-Gospodarczą w Tyczynie okazały się nic nie warte. Teraz absolwenci walczą o swoje prawa.\n16 sierpnia 2007, 20:22\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 20:32\nGen. Polko: Amerykańscy żołnierze to bardzo spokojni ludzie\n- Ataki terrorystyczne na obiekty wojskowe zdarzają się niezmiernie rzadko - minister obrony i szef Biura Bezpieczeństwa narodowego rozwiewali dziś obawy samorządowców z podsłupskiego Redzikowa, gdzie może stanąć amerykańska baza przeciwrakietowa.\n16 sierpnia 2007, 16:17\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 19:50\nPościg i strzały na ulicach Warszawy\nPo dramatycznym pościgu ulicami warszawskiej Pragi, stołecznym policjantom udało się złapać groźnego przestępcę. Marcin N. był poszukiwany przez niemiecką policję europejskim nakazem aresztowania za napady i rozboje.\n16 sierpnia 2007, 15:41\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 18:47\nMSZ: Fotyga nie mówiła o "spisku", ani "upokorzeniu"\nMinister spraw zagranicznych Anna Fotyga nie mówiła o Niemczech jako o "historycznym wrogu Polski". Artykuł w "Dzienniku", zarzucający jej takie słowa, jest przekłamaniem - mówi IAR Robert Szaniawski, rzecznik prasowy MSZ.\n16 sierpnia 2007, 13:35\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 18:30\nKwaśniewski nie chce być posłem\n- Ani do Sejmu, ani do Senatu nie kandyduję - zapewnia były prezydent dementując doniesienia "Metra".\n16 sierpnia 2007, 15:25\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 17:49\nSamoobrona: Ciężko, by Ziobro sam na siebie doniósł\nOdsłuchanie nagrania rozmowy Zbigniewa Ziobry z Andrzejem Lepperem nie potwierdziło, by minister sprawiedliwości uprzedził lidera Samoobrony o planowanej akcji CBA w resorcie rolnictwa. Samoobrona do informacji prokuratury podchodzi sceptycznie.\n16 sierpnia 2007, 15:58\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 17:40\nRutkowski pobity i wyrzucony z imprezy\nKiedyś najsłynniejszy detektyw w Polsce, obecnie podejrzany m.in. o pomoc mafii paliwowej i wyłudzanie pieniędzy były poseł Krzysztof Rutkowski został pobity i wyrzucony z imprezy Stadium of Sound na stadionie Lecha Poznań. Nasz internauta przesłał nam nagranie szamotaniny.\n16 sierpnia 2007, 15:13\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 17:02\nKaczmarek pod lupą Ministerstwa Sprawiedliwości\nMinisterstwo Sprawiedliwości bada rewelacje tygodnika „Wprost” na temat przeszłości Janusza Kaczmarka - donosi RMF FM. Gazeta napisała, że były szef MSWiA nadzorował w 1993 roku nielegalną operację UOP.\n16 sierpnia 2007, 16:50\nPO raportuje: CBA łamało prawo\nW sprawie "afery gruntowej" Centralne Biuro Antykorupcyjne działało z naruszeniem prawa - wynika z anonimowego raportu Platformy Obywatelskiej. Raport krytykuje PiS, chwalą politycy SLD i niedawni koalicjanci Prawa i Sprawiedliwości.\n16 sierpnia 2007, 14:15\nAktualizacja: 16 sierpnia 2007, 16:33\nAntyszczepionkowcy otoczyli mobilny punkt szczepień. Medycy wezwali policję, będzie 15 wniosków do sądu\nMarty Baron, były redaktor naczelny "The Washington Post" i "The Boston Globe", w "Rozmowach na 20-lecie" w TVN24\nBartłomiej Sienkiewicz na temat wniosku o uchylenie immunitetu Marianowi Banasiowi, szefowi NIK\nWybuch w budynku mieszkalnym w Safronce. Dwie osoby trafiły do szpitala\nObchody 77. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego w wielu miastach. Dźwięk syren, minuta ciszy, wieńce i znicze


VII Międzynarodowy Festiwal Kameralistyki Ensemble im. Księżnej Daisy - 2010\nW dniach od 18 do 28 sierpnia 2010 roku w Zamku Książ po raz siódmy odbędzie się Międzynarodowy Festiwal Kameralistyki Ensemble im. Księżnej Daisy. W ramach Festiwalu odbywały się także Kursy Interpretacji Muzyki Kameralnej oraz Warsztaty Autorskie im. Jerzego Grzegorzewskiego. Formuła Festiwalu jest niespotykana w Europie i cieszy się ogromnym powodzeniem wśród uczestników i publiczności z całego świata.\nChopin zabrzmi na Zamku\n8 sierpnia 2010r. (niedziela) o godz. 19.00 w Sali Maksymiliana odbędzie się koncert muzyki Chopina w wykonaniu Macieja Poliszewskiego. Koncert jest organizowany przy współpracy z Towarzystwem im. Fryderyka Chopina w Warszawie jako jeden z 200 koncertów w Polsce w ramach programu "Chopin 2010". Wstęp na koncert jest bezpłatny.\nKoncert wykładowców i uczestników Festiwalu Sudeckiego\n25 lipca 2010r. w Sali Maksymiliana o godz. 19:00 odbędzie się koncert w wykonaniu wykładowców i uczestników Festiwalu Sudeckiego.\nDawne fotografie Książa Louisa Hardouin\nTworząc zamkowe archiwum zarząd zamku intensywnie zbiera materiały związane z Książem i jego mieszkańcami. Ostatnie poszukiwania doprowadziły do Kanady, gdzie od lat mieszka Pani Jean Wessel - wnuczka ostatniego szefa kuchni Hochbergów, a jednocześnie zapalonego dokumentalisty i miłośnika Książa - Louisa Hardouin.\nW piątkowe przedpołudnie dotarła do zamku niewielka paczka. Przesłany przez Panią Wessel album, z herbem Hochbergów na okładce wydany w Freiburgu (Świebodzice) zawiera 137 zdjęć dokumentujących zamek, jego otoczenie i architekturę w latach 1909-1930. Ponad połowa zdjęć nie była nigdy dotąd publikowana. Po raz pierwszy można ujrzeć komnaty zamkowe w pełni wyposażone, nieistniejące już rzeźby na tarasach, zbiory porcelany chińskiej, cenne gobeliny, czy pracowników zamkowej kuchni. Album przedstawiał zamek jakiego już nie ma...\nW dniach od 11 do 21.07.2010r. trwać będzie III Książański Plener Plastyczny. Artystów przy pracy będzie można podziwiać w różnych miejscach w zamku.\nZamek Książ wyjątkowo działa na wyobraźnie i potencjał twórczy. Obiekt wspaniale się prezentuje zarówno w oku kamery czy aparatu fotograficznego jak i na płótnie i w farbach.


Mamy świeżo zainwestowany w ten 21st stulecie przy dostawanie online " rezygnować nasz miejscowy Port od Felixstowe. Ten port ma rozwijał pewien wymyślny zestaw komputera , wiedział równie Felixstowe Ładunek okrętowy Przetwarzanie System FCPS ), posiadał a propos Felixstowe Port Wspólnota który także służy inny UK porty.\nChwila użytkownik od FCPS , my puszka metalowa wykopać w głąb ten miejsce pobytu od specyfik załadowanie. Import informacja wobec który my puszka metalowa sprawozdanie w tył wobec nasz klientela informowanie im od ich ładunek okrętowy holowanie. Taki informacja zawiera ETA w ten UK , Opłaty trwający ponosić z powodu Nabrzeże renta etc HM Operacje celne stan i dużo liczniejszy.\nFCPS także ma inny pożyteczny rysy twarzy wobec ciągnąć taki jak trwający wypłacalny zwolnienie z pracy twój własny załadowanie wobec twój własny pragnął szpilka / rejestracja liczba , i wyrównywać zakładać pogoda albo nie wywóz załadowanie jesteście zerezerwowany w tył do mola an walor nie zbiornik ciągnąć puszka metalowa ofuknąć przy.\nPaul Oven, MD , jest zacytować równie powiedzenie " dzięki FCPS , my nie dłuższy mieć ten zawód od nie posiadanie wizja przez nasz załadowanie. Muszę powiedzieć to jest pewien wart zachodu inwestycja "\nTen FCPS port wspólnota system działa w osobisty UK porty i znajdujący się w głębi kraju zwolnienie rozmieszczenia , wliczając w to Felixstowe Thamesport Teesport Grangemouth , Londyn i Liverpool. Ono dostarcza pod kątem ten elektroniczny wymiana informacji pomiędzy wszystko port sektory , wliczając w to Załadowanie Linie / Pośrednicy , Port Władza , Końcowy Kino operator , Urząd celny i inny Rząd Agencja , Rozrachunek Pośrednicy / Urząd celny Pośrednicy i droga i rygiel ciągnąć / kino operator. Elektroniczna Wymiana Danych EDI ) jest używany obszernie. FCPS osłony towary importowane , towary eksportowe transhipments , niebezpieczny / hazardowy wyroby i Morski Statystyka informujący. FCPS jest operowany przy Morski Ładunek okrętowy Przetwarzanie SA. Ten zakład także posiada Portyk Ltd , kino operator od ten świeży wierzyciel Destin8 wspólnota system i przedsiębiorca międzynarodowy konsultant.\n<< W tył wobec nowiny


NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY 11 czerwca 2017 – Parafia Chrystusa Dobrego Pasterza w Jesionce\nNAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY 11 czerwca 2017\nOpublikowano 12 czerwca 2017 20 sierpnia 2017 przez admin\n1. Dzisiaj, w uroczystość Trójcy Przenajświętszej, ze szczególną czcią Kościół wypowiada modlitwę: „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu…”. Warto też zdać sobie sprawę, że ile razy świadomie i pobożnie wykonujemy znak krzyża, modlitewnie wielbimy Trójcę Przenajświętszą – jednego Boga w trzech Osobach. Jeśli dzisiaj człowiekowi, nawet chrześcijaninowi, trudno pojąć tę prawdę, tym bardziej potrzeba naszej modlitwy o Bożą mądrość i o światło Ducha Świętego. Oby wszystko w naszym życiu było czynione na chwałę Trójcy Świętej.\n2. W najbliższy czwartek, 15 czerwca, będziemy celebrować uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa – Boże Ciało. Z Chrystusem utajonym w Najświętszym Sakramencie wyjdziemy w uroczystej eucharystycznej procesji z kościołów na ulice naszych miast i drogi naszych wiosek. Będziemy dziękować Panu Bogu za dar Eucharystii, będziemy prosić Chrystusa o błogosławieństwo i pokój dla Kościoła powszechnego, dla naszej Ojczyzny i naszego narodu. W tym roku nasze zamyślenie modlitewne będziemy kierować w kierunku tajemnic fatimskich. Udział w tej procesji jest publicznym wyznaniem wiary w to, że Pan Jezus jest wśród nas, w naszym życiu zawsze obecny. Przygotujmy cztery ołtarze, udekorujmy nasz parafialny wieczernik i nasze domy, mieszkania, a przede wszystkim otwórzmy Panu Jezusowi nasze serca, aby mogło je opromienić Jego błogosławieństwo.\n3. W Boże Ciało Msze Święte o godz. 9. 00 i 11. 30. Uroczysta procesja ulicami naszej parafii wyruszy z kościoła po sumie. O przygotowanie tradycyjnych ołtarzy na procesję prosimy mieszkańców Franciszkowa, Suchej, Jesionki i Łubna.\n4. Święto Rodziny gromadzi całe pokolenia naszych parafian oraz ich przyjaciół. Był to czas wypełniony przede wszystkim modlitwą podczas uroczystej Eucharystii, a następnie grami, zabawami oraz pokazami i koncertami muzyki religijnej i rodzinnej. Ten festyn jest wpleciony w kalendarz wydarzeń naszych mieszkańców i jest niezwykle ważnym wydarzeniem integrującym całą społeczność lokalną. Składam serdeczne Bóg zapłać wszystkim, którzy wzięli udział w tym święcie; tym, którzy bezinteresownie zaangażowali swój czas i środki, aby to wydarzenie mogło się odbyć, naszym sponsorom zawsze wspierającym nas w tym dziele, wszystkim, którzy jakikolwiek sposób przyczyniają się do budowania jedności naszej rodziny parafialnej. Poprawiny na wakacje.\n5. Na następną niedzielę proszę posprzątanie naszej świątyni kolejnych mieszkańców Franciszkowa.\n6. Po parafii peregrynuje obraz Matki Bożej Jasnogórskiej. Módlmy się w rodzinach zawierzajmy Je Matce Bożej. Ofiary składane przy peregrynacji przeznaczone są na organy.\n7. Bóg zapłać za ofiary na budowę i remonty kościołów.\n8. W tym tygodniu pożegnaliśmy + Janinę Łapińską. Intencje Mszy Świętych od uczestników pogrzebu 2. 07. 2017 g. 9. 00 i 21. 07. 2017 g. 19. 00.\nIntencje Mszalne 11 – 18.06.2017 roku.\nUroczystość Najświętszej Trójcy 11 czerwca\n9.00 + Wandę Maciak, Kazimierza i Stanisława Wardziaków\n19.00 + Annę Bonikowską – intencja od rodzin Bonikowskich i Wójcickich\nWtorek 13 czerwca św. Antoniego z Padwy\nŚroda 14 czerwca bł. Michała Kozala, biskupa i męczennika\n19. 00 + Irenę, Wacława i Teresę Kadzikiewiczów, cr. Kadzikiewiczów\nCzwartek 15 czerwca Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało)\n9. 00 + Jana Poszwińskiego\n19. 00 + Stanisławę, Antoniego, Jacka, Stefana i Jadwigę Sadowskich, Grzegorza Kapuścińskiego\n8. 00 + cr. Garbalińskich, Wojtkiewiczów, dusze w czyśćcu cierpiące\n19. 00 + Edmunda, Stanisławę i Matyldę Bronowskich, Antoniego, Jadwigę i Edwarda Stolarskich\nJedenasta Niedziela Zwykła 18 czerwca\n9.00 + cr. Rembiszewskich, Dwurzników, Bronowskich i Stolarskich, dusze w czyśćcu cierpiące


Pijany mężczyzna spał na torach. Nad nim przejechał pociąg. - Wiadomości Fakty Wydarzenia Ełk | dm.elk.pl | Wiadomości Fakty Wydarzenia Ełk | dm.elk.pl\nHome / Aktualności / Pijany mężczyzna spał na torach. Nad nim przejechał pociąg.\nPijany mężczyzna spał na torach. Nad nim przejechał pociąg.\nO niebywałym szczęściu może mówić 61-latek, który spał na torowisku pomiędzy szynami. Przejechał nad nim pociąg relacji Ełk -Białystok. Mężczyzna doznał jedynie otarć naskórka na głowie, a obudziły go dopiero służby udzielające mu pomocy. Badanie stanu trzeźwości wykazało 3,5 promila alkoholu w jego organizmie.\n– Wczoraj (8 lutego – red.) późnym popołudniem policjanci zostali poinformowani o zdarzeniu na torach – mówi st. sierż. Agata Kulikowska de Nałęcz, oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Ełku. – Okazało się, że przed stacją Prostki maszynista zauważył leżącego na torach człowieka. Po wyhamowaniu pociągu śpiący mężczyzna znalazł się pod trzecim wagonem składu pociągu. Spod maszyny został wydobyty przez strażaków ochotników. Okazało się, że mężczyzna ma jedynie niegroźne otarcia naskórka na głowie. Poważnych obrażeń udało mu się uniknąć, ponieważ leżał na torowisku pomiędzy szynami. W chwili zdarzenia był w stanie upojenia alkoholowego. Miał 3,5 promila alkoholu we krwi. Z uwagi na ten stan został w szpitalu na obserwacji. 61-latek w ogóle nie pamiętał tego zdarzenia.\n6 odpowiedzi na “Pijany mężczyzna spał na torach. Nad nim przejechał pociąg.”\nRedakcja chyba tez w stanie upojenie. Wczoraj byl 7 lutego\nGrut to się dobrze ułożyć ! pisze:\nMiał długie łóżko – mógł wyciągnąć nogi… a gdy przyjechała odpowiednia kołdra – jeszcze miał zapas……. I jak tu miał się obudzić ?!\nGrunt to się dobrze ułożyć ! pisze:\n8 lutego 2018 o 23:25\nNarzekają na kolej pisze:\n8 lutego 2018 o 23:47\na tu proszę bardzo – jak extra śpi się na torach….\nGłuchy ? pisze:\nTo, że się nie obudził to pewnie przez starą – z przyzwyczajenia….


Meizu NIUX pokazuje Samsungowi gdzie jego miejsce\nAutor: Kamil Lewicki Kategoria: Newsy Data publikacji: 14-09-2015\nJuż wkrótce Meizu oficjalnie ujawni swojego nadchodzącego flagowca. 25 września światło dzienne ma ujrzeć Meizu Pro 5 zwany również Meizu NIUX. Zdążył się on jednak pojawić w benchmarkach, dzięki czemu wiemy jak mocny jest ten sprzęt i jakie podzespoły sprawiają, że topowe modele Samsunga pozostają daleko w tyle.\n[Recenzja] Microsoft Surface Pro X – świetny laptop, ale musisz znać jego ograniczenia\nPoznaliśmy wygląd Meizu 16T i większą część jego specyfikacji na chwilę przed premierą\nPoznaliśmy datę premiery Meizu 16T i jego częściową specyfikację\nO zbliżającym się Meizu NIUX wiemy, że pojawić się może w dwóchwersjach. Jedna z nich będzie wyposażona w jednostkę MediaTek MT6797, drugą zaś napędzać będzie Exynos 7420, który jest świetnie znany z zastosowania go w modelach Samsunga. Do benchmarków trafiła właśnie ta druga wersja, więc sprawdźmy jak producent dał sobie radę. W teście GeekBench Meizu NIUX na pojedynczym rdzeniu uzyskał wynik 1550, na kilku zaś 5593. Jeśli te wyniki zestawilibyśmy z Samsungiem Galaxy Note 5, który również wyposażony jest w procesor Exynos 7420 zobaczylibyśmy, że Samsung pozostaje trochę w tyle z rezultatami 1490 oraz 4950.\nMeizu Pro 5 pojawił się również w bazie GFXBench, dzięki temu możemy poznać bliżej jego specyfikację. NIUX charakteryzuje się olbrzymim ekranem o przekątnej 5,8 cala i rozdzielczości Full HD, 4 GB pamięci RAM oraz 64 GB pamięci wewnętrznej. Ponadto kamera główna cechuje się 20 megapikselową matrycą, zaś aparat znajdujący się na froncie urządzenia wykona zdjęcia wielkości 5 megapikseli. Urządzenie działać będzie na Androidzie Lollipop w wersji 5.1.1.


"Szpital Przemienienia" Stanisław Lem - e-book - e-booki\n„Szpital Przemienienia” Stanisław Lem – e-book\nSzpital Przemienienia – Lema powieść współczesna z lat 40-tych – ma akcję osadzoną w szpitalu psychiatrycznym w czasie okupacji hitlerowskiej, a poświęcona jest dylematom moralnym, przed którymi stoi lekarz, zmuszony rozstrzygać, gdzie są granice człowieczeństwa i jak tego człowieczeństwa bronić przed zorganizowanym nihilizmem.\nBohater książki, Stefan Trzyniecki, podejmuje jako początkujący lekarz-psychiatra praktykę w szpitalu, który leży na uboczu i na pewien czas staje się oazą dla ludzi uciekających przed wojną. Toczą się tam – jak w innej oazie: sanatorium z Czarodziejskiej góry Manna – dyskusje o świecie, człowieku i filozofii życia. Bryluje w nich ekscentryczny poeta Sekułowski, który dostrzega przede wszystkim przyrodzoną nędzę ludzkiej egzystencji, kontrast między małością człowieka a ogromem kosmosu, przerastającego nieskończenie ludzkie normy etyczne i skrupuły. Inną wersję tego nihilizmu demonstruje doktor Kauters, który w cierpiących pacjentach dostrzega jedynie ciekawe medycznie przypadki, preparaty anatomiczne, odmawiając im uznania i troski jako ludzkim osobom.\nMomentem próby dla uczestników dyskusji i całej załogi szpitala stanie się wkrótce akcja eksterminacyjna chorych, przeprowadzana przez hitlerowskie władze. W jej trakcie nihiliści, którzy pozbyli się wiary w istotność etycznego fundamentu ludzkości, okazują się żałośnie słabi i przegrywają z kretesem jako ludzie, podczas gdy obrońcy wartości zdolni są do heroizmu, co im pomaga w przetrwaniu.\nSzpital Przemienienia to jedna z pierwszych tak mocnych deklaracji autora, który – świadom kosmicznej skali theatrum, w którym działają ludzie i względności wszystkiego, co stwierdzimy z antropocentrycznej perspektywy – opowiada się zarazem z mocą przeciw nihilizmowi, a w obronie „etycznego kręgosłupa ludzkości”, czyli zbioru moralnych aksjomatów, które nie zawsze da się uzasadnić logicznie, ale bez których nie sposób zachować gatunkowej tożsamości – a także żyć godziwie.\nPociąg stał w Nieczawach krótko. Ledwo Stefan przebił się przez ciżbę ku drzwiom i skoczył na ziemię, lokomotywa sapnęła i koła poczęły stukać za jego plecami. Już od godziny martwił się, że nie wysiądzie, i problem ten przesłonił mu wszystko inne wraz z samym celem podróży. Teraz, wdychając powietrze aż ostre po wagonowym zaduchu, kroczył niepewnie, mrużąc oczy od słońca, zarazem oswobodzony i bezradny, jakby wyrwany z ciężkiego snu.\nBył jeden z ostatnich dni lutego, z niebem pełnym jasnych chmur o rozpalonych do białości obwódkach. Podmywane odwilżą śniegi osiadły ciężko w kotlinach i wąwozach, obnażały ścierniska, kępy krzaków, czarne od błota drogi i gliniaste stoki wzgórz. W jednolitą dotąd biel krajobrazu wstępował zwiastun przemian – chaos.\nMyśl tę przypłacił Stefan nieostrożnym stąpnięciem i woda chlupnęła mu do bucika. Wzdrygnął się z obrzydzeniem. Coraz słabsze sapanie lokomotywy rozpłynęło się za wzgórzami bierzynieckimi; dał się wtedy słyszeć szmer podobny do ćwierkania świerszczy, nieuchwytny, płynący zewsząd, jednostajny odgłos tajania. W swoim włochatym raglanie, w miękkim filcowym kapeluszu i płytkich miastowych bucikach był Stefan na tle rozległego pogórza postacią mocno nie na miejscu i zdawał sobie z tego sprawę. Drogą wspinającą się ku wsi mknęły rozdygotane, rażące oczy blaskiem strugi. Skacząc z kamienia na kamień, dotarł wreszcie do rozstajów i spojrzał na zegarek. Dochodziła pierwsza. Pogrzeb nie był wyznaczony na określoną godzinę, lecz należało się spieszyć. Trumna z ciałem wyjechała z Kielc jeszcze wczoraj. Znajdowała się więc już w domu stryja Ksawerego, ale mogła też być w kościele, bo w telegramie był taki niejasny zwrot o mszy. Czy może o egzekwiach? Nie mógł sobie przypomnieć, a to, że rozważa kwestie liturgiczne, zdenerwowało go. Do domu stryja było dziesięć minut drogi, tyleż na cmentarz, ale jeśli kondukt będzie szedł okrężnie, by wstąpić do kościoła… Niezdecydowanie Stefana wzrosło. Ruszył ku zakrętowi szosy, przystanął, cofnął się parę kroków i znów się zatrzymał. Wśród pól zobaczył starego chłopa, który szedł z dala miedzą, trzymając na ramieniu krzyż, jaki zwykle nosi się przed pogrzebem. Stefan chciał zawołać na niego, ale się nie odważył. Zacisnąwszy zęby, puścił się wielkimi krokami w stronę cmentarza. Chłop doszedł do muru cmentarnego i znikł. Nie było widać, by szedł dalej, ku wsi, więc Stefan z desperacją zagiął poły płaszcza i unosząc je jak kobieta, coraz karkołomniej sadził przez kałuże. Droga na cmentarz omijała niewielki pagórek, porosły gęsto leszczyną. Stefan pobiegł na przełaj, nie zważając na zapadający się śnieg i chlaszczące po twarzy witki. Naraz gęstwina się skończyła. Zeskoczył na drogę tuż przed cmentarzem. Cicho tu było i pusto, po chłopie ani śladu. Pośpiech Stefana rozwiał się nagle. Posępnie obejrzał ubłocone po kostki stopy i zgrzany, oddychając głębiej, zajrzał ponad furtą do środka. Na cmentarzu nie było nikogo. Pchnięta furta zakrakała przeraźliwie i umilkła w żałosnym stęknięciu. Brudny, zaskorupiały śnieg okrywał faliście groby, rozchylając się lejowato u podnóża krzyży. Ich drewniane szeregi urywały się u kępy dzikiego bzu; dalej stały kamienne nagrobki księży nieczawskich i większy od nich, odosobniony grobowiec rodzinny Trzynieckich, czarny ze złotymi literami dat i nazwisk, z trzema brzozami u granitowego wezgłowia. W pasie pustej przestrzeni, oddzielającej grobowiec od reszty cmentarza jak ziemia niczyja, ziała jama świeżo wykopanego grobu, plamiąca gliną białe otoczenie. Stefan przystanął zaskoczony. W grobowcu nie było już widać miejsca, a na powiększenie go nie starczyło czasu lub środków i Trzyniecki miał iść do gliny jak byle kto; Stefan wyobraził sobie, z jakimi uczuciami stryj Anzelm zarządził przewiezienie zwłok, ale innej drogi nie było: tu chowało się wszystkich umarłych, bo Nieczawy należały niegdyś do Trzynieckich, a choć na koniec został tylko dom stryja Ksawerego, zwyczaj przetrwał i po każdej śmierci rodzina słała z całej Polski swych przedstawicieli na pogrzeb.\nZ ramion krzyży, z gałązek dzikiego bzu zwisały szkliste sople, woda cykała z nich cicho, dziurawiąc śnieg. Stefan postał chwilę nad otwartym grobem. Należało iść do domu, lecz tak nie miał na to ochoty, że ruszył między krzyże wiejskiego cmentarza. Nazwiska, wypalone drutem na deseczkach, zmieniały się w czarne zacieki, wiele znikło całkiem, pozostawiając gładkie drewno. Brnąc w śniegu, który ziębił mu stopy, Stefan obszedł cmentarz dokoła i przystanął nagle nad grobem, na którym stał duży brzozowy krzyż z przybitym kawałkiem blachy. Widniał tam napis z zakrętasami:\nPrzechodniu Powiedz Polsce Tu Leżą Jej Syny\nByli Jej Posłuszni do Ostatniej Godziny.\nNiżej widniały nazwiska z wymienionymi szarżami. Jako ostatni figurował żołnierz nieznany. Była jeszcze data z września ’39 roku. Od tego września nie minęło i sześć miesięcy, ale napis nie przetrwałby w słotach i mrozach, gdyby go nie odnawiała czyjaś pamiętliwa ręka. O pamięci świadczyły też gałęzie jedliny, okrywające grób dziwnie mały: trudno było uwierzyć, że spoczywa w nim kilku ludzi. Stefan postał tu chwilę, zarazem poruszony i niepewny, bo nie wiedział, czy uchylić kapelusza; nie mogąc się zdecydować, poszedł dalej. Ziąb śniegu dawał mu się we znaki; uderzając bucikiem o bucik, znów spojrzał na zegarek. Było dwadzieścia minut po pierwszej i należało się pospieszyć, jeśli miał zdążyć do domu, pomyślał jednak, że czekając tu na kondukt, znakomicie uprości swą ceremonialną obecność na pogrzebie, zawrócił więc i raz jeszcze przystanął nad rozkopaną ziemią, która przyjąć miała ciało stryja Leszka. Zajrzawszy w głąb pustej jamy, Stefan zauważył, jaka jest głęboka. Świadomy tajników techniki grzebalnej, pojął, że grób pogłębiono umyślnie, aby mógł w przyszłości zawrzeć jeszcze jedną trumnę – ciotki Anieli, wdowy po stryju Leszku. Odkrycie to dotknęło go jak podpatrzona niechcący niegodziwość; mimo woli cofnął się od dołu i w oczy rzuciły mu się szeregi koślawych krzyży. Jego umysł był jakby uwrażliwiony samotnością, i to, że różnice stanu posiadania trwają dalej w zgromadzeniu umarłych, wydało mu się absurdalne i nikczemne. Przez chwilę oddychał głębiej. Panowała zupełna cisza. Od niedalekiej wsi nie dobiegał najsłabszy odgłos, nawet wrony, których krakanie towarzyszyło mu przedtem w wędrówce, ucichły teraz zupełnie. Krótkie cienie krzyży leżały na śniegu, ziąb od nóg podchodził przez ciało do serca. Kuląc się, wcisnął ręce do kieszeni i w prawej odkrył małe zawiniątko – paczuszkę z chlebem, którą matka wetknęła mu, nim wyszedł z domu. Raptownie poczuł głód, wydobył chleb z kieszeni i odwinął cienki papier. Między kromkami różowiło się nieco szynki. Przybliżył chleb do ust, lecz nie mógł jeść nad rozkopanym grobem. Mówił sobie, że to przesąd, bo cóż takiego ostatecznie – jama wykopana w glinie – a jednak nie zdołał się przemóc. Z pajdką chleba w ręku pobrnął ku furcie cmentarnej. Idąc tak, mijał bezimienne krzyże, w ich nieforemnych kształtach daremnie szukało się jakichś cech indywidualnych, świadczących o ich pośmiertnych właścicielach. Pomyślał, że troska o trwałość grobów jest wyrazem niepamiętnych czasów sięgającej wiary, iż mimo twierdzenia religii, wbrew oczywistości gnicia, na przekór świadectwu zmysłów zmarli wiodą w głębi ziemi jakieś istnienie; może niedogodne, wstrętne nawet, ale przecież istnienie, toczące się póty, póki nad ziemią stoją jeszcze jakieś znaki rozpoznawcze.\nDotarł do furty, raz jeszcze spojrzał z oddali na rzędy krzyży zanurzonych w śniegu i żółtawą plamę wykopanego grobu i wyszedł na błotnistą drogę. Kiedy przemyślał do końca ostatni wywód, absurdalność zabiegów cmentarnych stała się dlań oczywista i swój udział w dzisiejszym pogrzebie odczuł jako coś żenującego. Przez chwilę był nawet zły na rodziców, że nakłonili go do tej eskapady, tym dziwniejszej, że właściwie nie był tu sobą, lecz przedstawiał chorego ojca.\nJadł teraz powoli chleb z szynką, zwilżając kęsy śliną i przełykając z pewnym trudem, bo mu zaschło w gardle. W głowie myśli biegły dalej. Tak, to zupełnie pewne, rozważał, że ludzie jakąś najbardziej głuchą na argumenty świata częścią swego jestestwa wierzą w owo właśnie przez niego odkryte „trwanie zmarłych”, gdyby bowiem troska o groby była tylko wyrazem miłości i żalu za utraconym, zadowoliliby się opieką nad naziemnym, widomym kształtem grobu. Sprowadzając jednak motywy cmentarnej działalności ludzi do takich uczuć, nie sposób wytłumaczyć dbałości o wygodę zwłok, która każe zmarłych ubierać, kłaść im poduszeczki pod głowy i zamykać ich w futerałach jak najodporniejszych na działanie sił przyrody. Postępującymi tak musi powodować ciemna i nierozumna wiara w dalsze trwanie zmarłych – to okropne, przerażające żywego trwanie w ciasnym zamknięciu trumny, które widać lepsze być musi jednak w ich instynktownym mniemaniu od całkowitego unicestwienia i zespolenia z ziemią.\nSam o tym nie wiedząc, zaczął iść w stronę wsi, a zarazem wieży kościelnej błyszczącej w słońcu. Nagle dojrzał na zakręcie szosy jakiś ruch i nim jeszcze pojął, co się tam dzieje, pospiesznie wetknął chleb do kieszeni.\nTam, gdzie szosa omijała wzgórze, biegnąc pod jego stromą gliniastą ścianą, ukazała się ciemna plama pochodu. Ludzie byli tak daleko, że nie rozróżniał twarzy, widział tylko sunący przodem krzyż, tuż za nim białe plamki księżych komży, dach samochodu i głębiej sporo maleńkich figurek, które poruszały się tak wolno, jakby przestępowały w miejscu z nogi na nogę, kołysząc się pewno majestatycznie, ale pomniejszenie, sprawione odległością, czyniło te ruchy prawie groteskowymi. Trudno było wziąć ten miniaturowy pogrzeb serio i oczekiwać go z należytą powagą, nie łatwiej też iść mu naprzeciw. Było to jakby przypadkowo uronione zbiorowisko ciemnych laleczek sunących u podnóża wielkiego gliniastego obrywu, a wiatr przynosił odeń strzępki niezrozumiałego zawodzenia. Stefan chciał znaleźć się tam jak najszybciej, nie śmiał jednak ruszyć się z miejsca i tylko, zdjąwszy kapelusz, od czego wiatr potargał mu natychmiast włosy, czekał nieruchomo na skraju drogi. Ktoś nieświadomy nie mógłby pojąć, czy jest on spóźnionym uczestnikiem żałobnej uroczystości, czy tylko przypadkowym przechodniem. Postaci idących rosły, w miarę jak się zbliżali, i niepostrzeżenie przekroczyły granicę tego oddalenia, którego efekt tak osobliwe wywarł wrażenie na patrzącym. Na koniec Stefan poznał starego chłopa idącego na czele z krzyżem, obu księży, wlokącą się za nimi ciężarówkę z pobliskiego tartaku i wreszcie całą, kroczącą w rozsypce rodzinę. Nieskładny śpiew kobiet wiejskich powtarzał się monotonnie bez jednej przerwy; gdy orszak był ledwo kilkanaście kroków od Stefana, dało się słyszeć dzwonienie – zrazu kilka nierównych dźwięków, potem uderzenia pełne, mocne, z dostojeństwem rozpływające się po okolicy. Gdy dzwon przemówił, Stefan pomyślał, że najpierw musiał pociągnąć za sznur mały Wicek od Szymczaków, którego odpędził zaraz jedynie powołany do dzwonienia rudy Tomek, ale natychmiast uświadomił sobie, że „mały” Wicek musi być już parobkiem w jego, Stefana, wieku, a po Tomku ślad zaginął, odkąd wyjechał do miasta. Widać jednak walka o prawo dzwonienia trwała w młodym pokoleniu Nieczaw.\nTrafiają się w życiu sytuacje nieprzewidziane podręcznikiem dobrych manier, tak trudne i drażliwe, że pokonać je można tylko wielkim taktem i pewnością siebie. Stefan, pozbawiony tych cnót, nie miał pojęcia, w jaki sposób przyłączyć się do orszaku, i stał niezdecydowany, czując wyraźnie, że go dostrzeżono, co zwiększyło jeszcze jego pomieszanie. Szczęśliwie przed samym kościołem pochód się zatrzymał, jeden z księży podszedł do szoferki i pytał o coś kierowcę, który kiwał potakująco głową, a nieznani Stefanowi chłopi wleźli na samochód i jęli ściągać trumnę. Uczyniło się pewne zamieszanie, w którym Stefan zdołał szybko przymknąć do grupy stojącej koło auta. Zauważył właśnie krępą postać i szpakowatą, wbitą w ramiona głowę stryja Ksawerego, który podtrzymywał ciotkę Anielę, całą w czerni, gdy od trumny rozległo się przytłumione wołanie: trzeba było więcej ludzi, by wnieść ją do kościoła. Stefan rzucił się tam, że jednak, jak zwykle wtedy, gdy trzeba było na oczach wszystkich podjąć jakąś choć trochę odpowiedzialną czynność, bardzo się speszył, jego gotowość działania objawiła się jedynie nerwowym podreptywaniem przy pace ciężarówki; ostatecznie trumna wzniosła się nad głowy obecnych bez jego pomocy, a jemu dostała się tylko do niesienia futrzana burka, którą w ostatniej chwili zrzucił z siebie i podał mu najstarszy brat ojca, stryj Anzelm.\nBurkę tę wniósł Stefan do kościoła, wchodząc jako jeden z ostatnich, lecz pełen przeświadczenia, że dźwigając ów ogromny błam niedźwiedzi, i on przyczynia się do sprawnego przebiegu ceremonii. Dzwon zakończył swą monotonną pieśń zająkliwym uderzeniem, obaj księża na chwilę znikli, potem znów się ukazali, podczas gdy rodzina sadowiła się w ławkach, i od ołtarza pobiegły pierwsze, wypowiedziane po łacinie słowa egzekwii.\nNa dobrą sprawę Stefan mógł usiąść, bo i miejsca w ławkach było sporo, i futro stryjowe nie należało do lekkich, ale wolał stać w głębi nawy ze swym brzemieniem, może właśnie dlatego, że mu ciążyło i przez to jakby kompensowało jego nieśmiałość z poprzedniej chwili. Trumna stała już na wprost ołtarza, a stryj Anzelm, zapaliwszy wokół niej świece, podszedł stamtąd prosto ku Stefanowi, który nawet się tym trochę zmieszał (liczył na ciemność panującą u stóp filara, pod którym stał). Uścisnąwszy jego ramię, stryj wyszeptał pod śpiewny głos księży:\n– Ojciec chory?\n– Tak, proszę stryja. Miał wczoraj atak.\n– Te kamienie, co? – rzekł stryj swoim przeraźliwym szeptem i chciał wziąć futro z rąk Stefana, który go jednak nie puścił, bąkając:\n– Ależ nie, ależ proszę, ja, ja już będę…\n– No dajże mi futro, ośle, przecie tu zimno jak w psiarni! – powiedział stryj dobrodusznie, lecz prawie na głos, zarzucił na ramiona burkę i odszedł do ławki, w której siedziała wdowa, pozostawiając Stefana jak niepysznego; młody człowiek czuł jeszcze dobrą chwilę, jak palą go policzki.\nTen w gruncie rzeczy drobny incydent zepsuł mu cały pobyt w kościele. Ochłonął dopiero po dobrej chwili, dostrzegłszy stryja Ksawerego siedzącego na skraju ostatniej ławki. Z pewną pociechą pomyślał, jak nieswojo musi czuć się Ksawery, ateusz tak wojujący, że próbował nawracać każdego nowego proboszcza. Był to stary kawaler, raptus i weredyk, zagorzały prenumerator biblioteki Boya, zwolennik regulacji porodów i w dodatku jedyny lekarz w promieniu dwunastu kilometrów. W swoim czasie krewni z Kielc usiłowali wyprzeć go ze starego domu, prowadząc z nim przez lata walkę w sądach powiatowych i okręgowych, lecz Ksawery wygrał wszystkie procesy i jeszcze im tak chytrze – jak powiadał – naubliżał, że nic mu zrobić nie mogli. Teraz siedział ciężko, położywszy wielkie ręce nieruchomo na pulpicie, oddzielony ławką od pokonanych krewnych.\nKiedy organy odezwały się swym głębokim głosem, drgnęło coś w Stefanie przypomnieniem dawnej, gorącej i pokornej świętości, która parzyła jego duszę, gdy był całkiem mały; muzykę organową miał zawsze w wielkim poważaniu. Egzekwie toczyły się w największym porządku; jeden z księży rozpalił kadzidło w małym kaganku i obszedł trumnę, otaczając ją kłębem wonnego, choć trącącego spalenizną dymu. Stefan poszukał oczami wdowy – siedziała w drugiej ławce, skulona, cierpliwa, dziwnie obojętna na słowa księży, którzy w girlandach łaciny coraz wyśpiewywali jej nazwisko, a zarazem nazwisko zmarłego, powtarzając je podniośle i jakby natarczywie – ale nie zwracali się do ucha żadnego z żywych, tylko do Opatrzności, i ją prosili, błagali, nakazywali jej niemal życzliwość dla tego, którego już nie było.\nOrgany zamilkły i znów trzeba było wziąć na barki trumnę osadzoną na katafalku przed ołtarzem, lecz teraz Stefan nawet nie próbował się tam zbliżyć; wszyscy wstali i, pokaszlując, gotowali się do dalszej drogi. W momencie gdy trumna, chwiejąc się łagodnie, opuszczała przyciemnioną nawę, na samych schodkach kościoła nastąpiło zamieszanie – ta podługowata, ciężka skrzynia groźnie zapadła się przodem, lecz natychmiast las wzniesionych rąk przywrócił jej równowagę, tak że tylko kołysząc się żwawiej, jakby podniecona tym, co omal nie nastąpiło, wychynęła na niskie już słońce.\nW owej chwili przemknęła Stefanowi przez głowę bardzo głupia i makabryczna myśl, że osobą w trumnie na pewno był stryj Leszek, bo on zawsze lubił narwane kawały, nawet w uroczystych sytuacjach. Myśl tę zaraz stłumił, a raczej wyprowadził na płaszczyznę zdrowego rozumowania: że jest to absurd, a trumna zawierała nie stryja, tylko jakąś pozostałość, jakąś resztę po jego osobie, tak żenującą i kłopotliwą, że dla jej usunięcia ze środowiska żywych obmyślono i zainscenizowano całą tę nieco długotrwałą, zawiłą i z lekka fałszem pobrzmiewającą historię.\nTymczasem szedł już z innymi za trumną, kierującą się ku rozwartej na oścież furcie cmentarza. Otaczający go orszak składał się z jakichś dwudziestu osób; spotkane z dala od trumny, robiły wrażenie nieco dziwaczne, bo stroje ich stanowiły coś pośredniego między ubraniem na dłuższą podróż (jako że wszyscy niemal przyjechali do Nieczaw z daleka) a odzieniem wizytowym z przeważającą barwą czerni. Zarazem większość mężczyzn nosiła angliki z cholewami, a niektóre kobiety miały na nogach podobne do butów, sznurowane, wysokie, futrem lamowane trzewiki. Ktoś, kogo z tyłu nie mógł Stefan rozpoznać, miał na sobie żołnierski płaszcz bez wszelkich dystynkcji, z oderwanymi jakby siłą patkami, ściągnięty mocno pasem; ten płaszcz, na którym przez długą chwilę zatrzymało się spojrzenie Stefana, był tu jedynym przypomnieniem kampanii wrześniowej, chociaż nie – zdecydował po sekundzie – świadczyła o niej też nieobecność tych, którzy w innych okolicznościach zjawiliby się tu na pewno, jak stryj Antoni i kuzyn Piotr, obaj przebywający w niewoli niemieckiej.\nŚpiew, a raczej zawodzenie kobiet wiejskich, powtarzający rozwlekle „wieczne odpoczywanie racz mu dać, Panie, a światłość wiekuista…”, niecierpliwił Stefana krótko, bo wnet przestał docierać do jego świadomości. Orszak wydłużył się, a potem skupił u wejścia cmentarnego i za wzniesioną wysoko trumną popłynął czarnym sznurem między grobami. Nad otwartą mogiłą znów rozpoczęły się modły. Stefanowi było ich już trochę nadto i pomyślał nawet, że gdyby był wierzący, uznałby takie ciągłe ponawianie próśb za natręctwo wobec istoty, do której były kierowane.\nZanim ostatnia uwaga uformowała się w nim do końca, ktoś pociągnął go za rękaw. Odwrócił się i ujrzał otoczoną kołnierzem futra szeroką, z orlim nosem twarz stryja Anzelma, który spytał go, znowu zbyt głośno:\n– Jadłeś już dziś co? – i nie doczekawszy się odpowiedzi, dodał szybko:\n– Nic się nie bój, będzie bigos! – po czym klepnął go w plecy i garbiąc się, przemykał między stojącymi, zwróconymi w stronę wciąż jeszcze pustego grobu. Dotykał każdego palcem, poruszając przy tym wargami, co mocno dziwiło Stefana, dopóki się nie zorientował w prozaiczności stryjowego postępowania: Anzelm liczył po prostu obecnych. Zaraz też wydał gromkim szeptem dyspozycję chłopakowi, który najpierw z prostaczą rewerencją wycofał się z czarnego kręgu, a znalazłszy się za furtą, pognał prosto do domu Ksawerego.\nZakończywszy swą gospodarską czynność, stryj Anzelm stanął, czy to umyślnie, czy przez przypadek, znowu u boku Stefana i znalazł nawet chwilę, by zwrócić jego uwagę na malowniczość grupy otaczającej grób. A właśnie czterech rosłych chłopów uniosło trumnę na sznurach i jęło opuszczać ją w głąb ziejącego wnętrza, aż spoczęła, ale trochę krzywo, tak że jeden z nich musiał, zapierając się posiniałymi rękami o brzeg ziemi, pchnąć ją mocno butem. Taka obcesowość wobec przedmiotu, który przez cały czas do tej chwili otaczany był nieustanną czcią, dotknęła przykro Stefana. W tym fakcie znalazł jeszcze jedno potwierdzenie swej tezy, że żywi, mimo całej kunsztowności postępowania, jakim usiłują nadać okrągłość okrutnie kanciastemu przejściu od życia do śmierci, nie potrafią jednak znaleźć wobec umarłych jakiejś jednolitej a ciągłej postawy.\nGdy łopaty, pracujące z zapałem przechodzącym w zawziętość, zamknęły grób i uklepały nad nim wydłużoną pryzmę gliny, jawnie ukazała się wojenna specyfika tego pogrzebu, nie do pomyślenia było bowiem, żeby uchodząc z cmentarza, zostawiało się grób jednego z Trzynieckich, nie zasypawszy go kwiatami, ale tej pierwszej powrześniowej zimy trudno było o tym myśleć. Zawiodły nawet szklarnie bliskiego majątku Przetułowiczów, bo szyby wytłuczone zostały w czasie walk, tak że nagrobek powstał tylko z naręczy gałęzi jodłowych, i oto po odmówieniu ostatniej modlitwy, przeżegnawszy się, wszyscy nieznacznie podawali plecy wzgórkowi pozieleniałej gliny i jeden za drugim wyciekać poczęli śnieżystymi ścieżynami na pełną błota i kałuż wiejską drogę.\nKiedy księża, przemarznięci jak wszyscy, zdjęli swe białe komże, od razu się jakoś uzwyczajnili, podobną, choć mniej wyrazistą przemianę widziało się w innych obecnych: opadała z nich uroczysta powaga, jakieś zwolnienie ruchów i spojrzeń, i naiwnemu obserwatorowi mogłoby się zdawać, że ci ludzie do tej pory stąpali cały czas na palcach, czego naraz zaniechali.\nW drodze powrotnej Stefan manewrował tak, żeby się czasem nie dostać w pobliże ciotki Anieli-wdowy, nie żeby jej nie lubił albo nie współczuł, przeciwnie, było mu jej żal, tym bardziej że wiedział, jak kochające się stanowili ze stryjem małżeństwo, ale mimo gorączkowych wysiłków nie mógł wykrzesać z siebie ani jednego zdania kondolencji. Przez ten popłoch wewnętrzny zapędził się na czoło wracających, gdzie stryj Ksawery wiódł pod rękę ciotkę Melanię Skoczyńską. Był to widok tak dziwny i rzadki, że Stefan aż się zdumiał, stryj bowiem ciotki Melanii nie znosił w sposób wszechstronny, nazywał ją ampułką ze starym jadem i mawiał, że trzeba dezynfekować ziemię ze śladami jej stąpnięć. Ciotka Melania, stara panna, z dawien dawna trudniła się jątrzeniem waśni wewnątrzrodzinnych w ten sposób, że sama zachowując całą słodycz neutralności, z domu do domu przenosiła jadowite powiedzonka i plotki, od czego powstawały wielkie kwasy i dużo szkody, ponieważ Trzynieccy byli wszyscy i krewcy, i niezmiernie konsekwentni w raz wzbudzonych uczuciach. Dojrzawszy Stefana, Ksawery zawołał z daleka:\n– Witaj, bracie w Eskulapie! Masz już dyplom, co?!\nStefan musiał naturalnie przystanąć dla przywitania i z rozmachem tknął wyziębłą dłoń ciotki-panny nosem, po czym już we troje ruszyli ku domowi, który wyłonił się spośród drzew, żółty jak jajko, istny dworek z klasycznymi kolumienkami i wielką werandą wychodzącą na sad owocowy. Przed wejściem przystanęli, czekając na nadchodzących. W stryju Ksawerym znienacka ocknął się gospodarz, zaczął więc zapraszać wszystkich do środka z takim impetem, jakby krewni mieli właśnie zamiar rozsypać się po śnieżystej i grząskiej okolicy. W samych drzwiach przeszedł Stefan krótką, lecz przejmującą mękę wielokrotnych powitań, które zawieszone na czas pogrzebu obruszyły się nań teraz lawiną. Musiał dobrze uważać, by całując na przemian ręce i kłujące policzki, nie pochylić się ku jakiejś męskiej dłoni, co mu się czasem trafiało. Nie wiedział nawet, kiedy wśród szurania butów i wywijania rękawami zdejmowanych okryć znalazł się w bawialnym. Na widok ogromnego zegara szafkowego z mosiężnymi wagami poczuł się naraz ogromnie swojsko, bo pod przeciwległą ścianą, pod rogatym czerepem jelenim rozkładano dlań posłanie, ilekroć przyjechał do Nieczaw; po kątach stały poprzetrącane fotele, z którymi w dzień walczył, dobierając się do ich włosianych wnętrzności, a w nocy budziło go czasem basowe wydzwanianie godzin i tarcza zegara majaczyła nieziemsko z mroków odbitym gdzieś księżycowym światłem, okrągła, chłodna, pomieszana ze snem i jaśniejąca nieruchomo, właśnie jak księżyc. Nie mógł się jednak oddać wspomnieniom dzieciństwa, bo w pokoju zapanował znaczny ruch. Panie siadały na fotelach, panowie, stojąc, otoczyli się chmurą papierosowego dymu, rozmowa nie rozgrzała się jeszcze, a już otwarły się oba skrzydła drzwi do jadalnego i na progu stanął Anzelm. Z marsem dobrodusznego, roztargnionego nieco cezara prosił wszystkich do stołu. O stypie nie było oczywiście mowy, słowo to zadźwięczałoby niestosownie, po prostu proszono stroskanych i znużonych podróżą krewnych na skromną przekąskę.\nBył tu, wśród rodziny, jeden z księży, którzy wiedli orszak na cmentarz, chudy, z twarzą żółtawą, zmęczoną, ale uśmiechniętą, jakby zadowolony z tego, że wszystko odbyło się tak składnie. Ksiądz ten, nachylając się nisko a sztywnie, rozmawiał z seniorką rodu Trzynieckich, ciotką-babką Jadwigą, maleńką, w przydługich i zbyt obszernych sukniach, jakby zwiędła i skurczyła się, trwając nieustannie w ich wnętrzu, tak że musiała trzymać ręce uniesione modlitewnie w górę, by się jej żaboty rękawów nie zesunęły do końca na wyschłe paluszki. W jej małej, trochę płaskiej i właściwie niestarej twarzy czaił się wyraz nieobecności i przekory, jak gdyby wcale nie słuchając księdza, obmyślała właśnie jakiś po starczemu dziecinny psikus. Wodziła po otoczeniu zaokrąglonymi, błękitnymi oczami i naraz, upatrzywszy sobie Stefana, kiwnęła nań zgiętym w haczyk palcem. Młody lekarz przełknął z determinacją i zbliżył się, ksiądz zastygł, a ciotka-babka patrzała z dołu na Stefana pilnie i jakoś chytrze, aż powiedziała zdumiewająco grubym głosem:\n– Stefan, syn Stefana i Michaliny?\n– Tak, tak – gorliwie przyświadczył zapytany.\nCiotka-babka uśmiechnęła się do niego, nie wiadomo, czy rada swej pamięci, czy wyglądowi ciotecznego wnuka; ujęła dłoń Stefana swą do ostrości chudą rączką, zbliżyła ją do oczu, przyjrzała się jej z obu stron, a potem raptownie puściła, jakby nic tam nie znalazła ciekawego. Znów złączyła jasne oczy ze wzrokiem otumanionego tym wszystkim Stefana i rzekła:\n– A wieszże ty, że ojciec twój świętym chciał zostać?\nGdaknęła cichuteńko trzy razy i zanim Stefan mógłby coś odpowiedzieć, dodała ni w pięć, ni w dziewięć:\n– Mamy jeszcze gdzieś jego powijaki, zachowały się.\nPotem zapatrzyła się prosto przed siebie i już się więcej nie odezwała. Tymczasem stryj Anzelm pojawił się znowu i już energiczniej prosił wszystkich do jadalnego, na koniec z prześlicznym ukłonem zwrócił się w stronę ciotki-babki i ruszył z nią w pierwszą parę, za nim zaś pociągnęli inni. Ciotka-babka nie zapomniała o Stefanie, bo życzyła sobie, żeby usiadł przy niej, co uczynił z jakąś radosną rozpaczą; trafia się człowiekowi przeżywać podobne zbitki odległych od siebie uczuć. Zasiadanie do stołu odbyło się odrobinę chaotycznie; zjawił się niewidzialny dotąd gospodarz, stryj Ksawery, z ogromną porcelanową wazą, którą poprzedzał obłok zawiesistej woni bigosowej, i obchodząc wszystkich po kolei, swą lekarską ręką o zażółconych nikotyną palcach czerpał chochlą bigos i opuszczał go w talerze z takim rozmachem, że kobiety usuwały się w trwodze o całość toalet, przez co nastrój od razu zrobił się cieplejszy. Mówiono wciąż o tym samym: o pogodzie i nadziejach na wiosenną ofensywę aliantów.\nPo lewicy Stefana siedział wysoki, barczysty mężczyzna, który zwrócił przedtem jego uwagę wojskowym płaszczem. Był to krewny matki Stefana, Grzegorz Niedzic, dzierżawca z Poznańskiego. Przez cały czas milczał, a gdy zajął jakąś pozycję, nieruchomiał w niej, jakby kij połknął, uśmiechnął się tylko prosto, nieśmiało i jakoś bardzo po dziecinnemu, jakby przepraszał za kłopot, który sprawia tu swoją osobą; uśmiech ten osobliwie kontrastował z jego ogorzałą, wąsatą twarzą i z ubraniem, które zrobione było z wojskowego koca i uszyte najwidoczniej domowym sposobem, bo leżało na nim fatalnie.\nCzuło się przy stole, że taka pogrobowa uroczystość to dla zebranych nie pierwszyzna, a Stefanowi przyszło do głowy, że biesiadującą tak rodzinę widział po raz ostatni na Boże Narodzenie w Kielcach. Dawało to do myślenia, bo powszechne zgody były rzadkie i jednoczyły krewnych wyłącznie dokoła pogrzebów, ale choć wówczas nikt bliski nie zmarł, to jednak natężenie powszechnego żalu było podobne, bo przecież działo się to świeżo po pochowku ojczyzny, tak że ówczesna zgodliwość nie stanowiła żadnego wyjątku z reguły.\nStefanowi niełatwo przebywało się w tym zgromadzeniu, i to z wielu powodów. W ogóle nie lubił tłumnych, a już specjalnie uroczystych zebrań, dalej: widząc naprzeciw księdza, czuł, że obecność takiej świętej osoby niechybnie sprowokuje Ksawerego do bluźnierstw i docinków, a skandalów nie cierpiał organicznie, na koniec czuł się źle dlatego, że jego ojciec (którego tu przedstawiał) nie cieszył się w rodzinie najlepszą sławą jako jedyny, odkąd pamięć sięga, pośród ziemian i lekarzy wynalazca, i to taki, który choć dobiegał już szóstego krzyżyka, nic właściwie nie wynalazł.\nNastroju tego nie osładzało sąsiedztwo Grzegorza Niedzica, który wydawał się urodzonym niemową, bo na próby nawiązania rozmowy odpowiadał tylko ocieplaniem uśmiechu i spojrzeniami znad talerza pełnymi sympatii, lecz tego było Stefanowi mało, łaknął pogrążenia w rozmowie, tym bardziej że widział czarne błyski oczu Ksawerego, który najwyraźniej już coś szykował. Jakoż, gdy zapanowała względna cisza, przerywana tylko stukaniem łyżek o dna talerzy, stryj odezwał się:\n– Mój Stefanku, ale w kościele toś się musiał czuć jak eunuch w haremie, co?\nOdzywka ta miała rykoszetem ugodzić księdza i stryj gotował sobie pewno zaostrzony ciąg dalszy, lecz nie było mu dane zakosztować wrażenia swych słów, bo krewni jak na komendę zaczęli mówić głośno i szybko, wszyscy bowiem wiedzieli, że Ksawery takie rzeczy mówić musi, jak i to, że jedynym sposobem jest pospieszne głuszenie ich hałasem ogólnej rozmowy. Potem jedna z usługujących kobiet wiejskich wywołała stryja do kuchni na poszukiwania zimnego schabu, który się gdzieś zawieruszył, i w posiłku nastąpiła nieprzewidziana przerwa. Stefan umilał ją sobie oglądaniem kolekcji lic rodzinnych. Pierwszeństwo przyznawał niewątpliwie stryjowi Anzelmowi. Rozrosły, tęgi, choć nie gruby, masywny raczej, miał Anzelm twarz niepiękną, lecz jakoś po pańsku pyszną i umiał ją nosić wspaniale. Zdawało się, że wraz z burką niedźwiedzią jest ona ostatnią pozostałością po wielkich dobrach ziemskich, które utracił był ze dwadzieścia lat temu. Podobno przez folgowanie rozlicznym namiętnościom, ale Stefan nie wiedział o tym nic pewnego. Wiadomo było jedynie, że Anzelm jest zarazem energiczny, łaskawy i gniewliwy; gniewać się umiał przy tym jak nikt w rodzinie – po pięć, a i po dziesięć lat, tak że nawet ciotka Melania zapominała, o co właściwie poszło. W takich długotrwałych waśniach nikt nie ważył się pośredniczyć, bo zdradzenie przed stryjem niewiedzy o przyczynie obrazy powodowało automatycznie objęcie klątwą jego gniewu także niezręcznego mediatora. Tak właśnie sparzył się raz ojciec Stefana. Wszystkie jednak potężne, wrogie uczucia milkły w stryju Anzelmie, jak w ogóle w rodzinie, kiedy umierał krewny; wywołana tak „treuga Dei” trwała, zależnie do okoliczności, kilka do kilkunastu dni. Wtedy jego przyrodzona dobroć jaśniała w każdym spojrzeniu i słowie, tak niewyczerpanie szczodra i niepamiętliwa, że za każdym razem Stefan najgłębiej był przekonany, iż to nie zawieszenie gniewów, lecz całkowity ich odpust. Potem jednak naruszony bliską śmiercią porządek stryjowych uczuć restaurował się, nieubłagana surowość triumfowała na dalsze lata i wszystko pozostawało bez zmian – do następnego pogrzebu.\nTa odporność stryja Anzelma i jego wzruszeń na czas niesłychanie imponowała Stefanowi w chłopięctwie; później, w latach studiów, pojął częściowo jej mechanizm. Ongiś wielki gniew stryja popierała materialna potęga jego dóbr, czyli, mówiąc prościej, szło o schedę, ale dzięki nieugiętości charakteru Anzelma gniew jego przetrwał w kręgu rodzinnym utratę majątku, tak że obawiano się go nadal, choć nie stała już za tym groźba wydziedziczenia. Jednakże nawet odkrywszy ów klucz, Stefan nie wyswobodził się od mieszaniny szacunku i trwogi przed najstarszym bratem ojca. Zimny schab znalazł się nieoczekiwanie w samym jadalnym, wewnątrz czarnego kredensu; gdy tę ogromną bryłę mięsa wydobyto z czeluści starego mebla, jego czarna barwa zestroiła się w myśli Stefana z kolorem trumny i zrobiło mu się na chwilę nijako. Naraz z tupotem i hałasem wniesiono przez korytarzowe drzwi szereg pieczonych kaczek, słoje cierpkich brusznic i półmiski z dymiącymi ziemniakami; zapowiedziana przedtem skromna przekąska jawnie zmieniła się w ucztę, tym bardziej że stryj Ksawery dobywał z kredensu flaszkę po flaszce wina. Dystans do obecnych, wciąż żywy w Stefanie, teraz wzrósł jakby skokiem; przez cały czas gorszył się po trosze tonem rozmowy i wprawą, z jaką omijała ona śmierć, która przecież była jedynym powodem tego spotkania, teraz owo zgorszenie skulminowało w nim i raziło go już wszystko, z żalami za utraconą ojczyzną włącznie, którym towarzyszyły żwawe ruchy sztućców i szczęk. Gdy zaś przypomniał sobie stryja Leszka, który leżał pod gliną na pustym cmentarzu, wydało mu się, że tylko on jeszcze o nim pamięta; z niechęcią patrzał na zaczerwienione twarze biesiadników, a jego oburzenie przekroczyło krąg rodziny i stało się pogardą dla świata. Chwilowo nie mógł jej dać wyrazu inaczej niż przez wstrzymywanie się od jedzenia, co uczynił tak dobrze, że wstał od stołu prawie głodny.\nZanim to nastąpiło, w milczącym dotąd Grzegorzu Niedzicu, jego sąsiedzie od lewej, zaszła zmiana. Już od dłuższej chwili ocierał kłopotliwie wąsy, zerkał nieśmiało to na boki, to ku drzwiom, jakby mierząc oczyma odległość; najwyraźniej szykował się do czegoś. Nagle pochylił się do Stefana i szeptem wyjawił mu, że musi już iść, bo zaraz ma pociąg do Poznania.\n– Co, chcesz jechać na noc? – zdziwił się trochę bezmyślnie Stefan.\n– Tak, jutro rano muszę być w pracy.\nZaczął mu tłumaczyć, że tam, w Poznańskiem, Niemcy ledwo tolerują Polaków i zwolnienie na jeden dzień zdobył z wielkimi trudnościami; całą noc jechał do Nieczaw, a teraz jest czas najwyższy na powrót… Nie dokończywszy nieskładnej przemowy, wielki wąsacz naraz wciągnął powietrze, wstał gwałtownie, omal nie ściągając obrusa z zastawą, i kłaniając się ślepo na wszystkie strony, jął się przepychać ku drzwiom. Odezwały się pytania, protesty, lecz uparty milczek raz jeszcze w pas skłonił się wszystkim od progu i znikł w przedpokoju. Pobiegł tam stryj Ksawery; po chwili huknęły drzwi wyjściowe. Stefan spojrzał w okno. Na dworze panowała już ciemność. W wyobraźni zamajaczyła mu wysoka postać w kusym płaszczu żołnierskim, krocząca błotnistą drogą… Spojrzał na opustoszałe krzesło po swej lewicy, dostrzegł, że wykrochmalone frędzle zwisającego nisko obrusa są tam pooddzielane od siebie i rozczesane starannie pracowitą dłubaniną, i serce ścisnęło mu się od ciepłego, serdecznego żalu za tym nieznanym właściwie, dalekim kuzynem, który przez dwie noce trząsł się w ciemnym, nieopalonym wagonie, żeby kilkaset kroków towarzyszyć umarłemu.\nStół, od którego wstawano, jak zawsze po obfitym posiłku wyglądał żałośnie – na talerzach piętrzyły się ogryzione szkielety, pokryte zastygłym tłuszczem. Zapadła chwila ciszy, w której mężczyźni sięgali do kieszeni po papierosy, ksiądz przecierał irchą okulary, a ciotka-babka popadła w osłupiałe zamyślenie, które byłoby podobne do drzemki, gdyby nie to, że oczy miała szeroko otwarte. W tym powszechnym milczeniu rozległ się bodaj po raz pierwszy głos Anieli-wdowy. Nie ruszając się ze swego miejsca, nieruchoma, z pochyloną głową, powiedziała w obrus:\n– Wiecie, to wszystko jest jakieś takie śmieszne…\nI głos jej się załamał. Spotęgowanego milczenia, jakie nastąpiło, nikt nie potrafił przerwać; nic podobnego nie było we zwyczaju, nikt nie był na to przygotowany. Ksiądz podszedł wprawdzie zaraz do ciotki Anieli, poruszając się z taką jakąś zakłopotaną wprawą jak lekarz, który winien udzielić rychłej pomocy, choć nie bardzo wie jak, ale na tym skończył i stał nad nią, czarną, sam czarny w sutannie, z cytrynową twarzą i podpuchłymi powiekami, mrugając, aż wybawiła wszystkich służba, a raczej grające jej rolę dwie kobiety wiejskie, które weszły i z ogromnym hałasem poczęły zbierać talerze i półmiski.\nW półmrocznym bawialnym, opodal błyskających szybek dębowej biblioteki, pod mosiężną, kopcącą z lekka lampą naftową w pomarańczowym abażurze stryj Ksawery porozumiewał się pospiesznym półszeptem z krewnymi. Jednych namawiał na nocleg, innych informował o połączeniach kolejowych, dyrygował, kiedy kogo trzeba będzie zbudzić; Stefan chciał pierwotnie wyruszyć w drogę powrotną, ale dowiedziawszy się, że ma pociąg dopiero o trzeciej nad ranem, osłabł w tym postanowieniu i bez oporu dał się namówić na pozostanie do jutra. Miał spać właśnie w bawialnym, naprzeciw zegara, musiał więc czekać, aż wszyscy się rozejdą. Gdy to wreszcie nastąpiło, niedaleko już było do północy. Stefan szybko się umył, rozebrał pod ledwo-ledwo migocącą lampą, zdmuchnął jej płomyk i z nieprzyjemnym dreszczem wsunął się pod chłodną kołdrę. Senność, którą czuł przedtem, jak ręką odjęło. Leżał długo na wznak, nie mogąc usnąć, a zegar, niewidzialny w zupełnej ciemności, majestatycznie, z jakimś przesadnym naciskiem wydzwaniał kwadranse i godziny.\nMyśli jego, zrazu nieokreślone i niewyraźne, krążyły wokół strzępów przeżytego dnia, zmierzając jednak wolno, jakby nieuchronnie, w jedną stronę. Cała rodzina miała w charakterze ogień i kamień, pasję i nieustępliwość. Trzynieccy z Kielc słynęli z chciwości, stryj Anzelm ze swych gniewów, ciotka-babka z jakiegoś, przez czas przymglonego, miłosnego szaleństwa; ta siła fatalna umiejscowiała się rozmaicie w różnych ludziach: ojciec Stefana był wynalazcą, wszystko inne robił z musu, opędzał się od świata jak od much, gubił nieraz dni, przeżywał dwa razy czwartek, a potem okazywało się, że uronił środę, ale to nie było prawdziwe roztargnienie, a tylko nadmierna koncentracja na tej idei, która w tym czasie akurat go opętała. Kiedy nie spał ani nie chorował, można było dać głowę, że siedzi w swym miniaturowym, na poddaszu urządzonym warsztacie, pośród gazowych i spirytusowych płomieni, rozgrzanych narzędzi, w zapachu kwasów i metali, i przymierza coś, szlifuje, zespala, a wszystkie owe czynności, składające się na proces wynajdywania, nigdy nie ustawały, choć odmieniały się wynalazcze zamierzenia. Z jednego niepowodzenia ojciec wchodził w następne z jednakową wiarą i pasją, tak silną, że na obcych czynił wrażenie odrętwiałego, czy wręcz bezmyślnego. Stefana nigdy nie traktował jak dziecko. Do malca, który zjawiał się w półmrocznym warsztacie, przemawiał tak, jak się mówi do dorosłego, ale takiego, który na przykład niedosłyszy, więc konwersacja z nim ciągle się rwie i pełno w niej nieporozumień. Nie bacząc na to, z ustami pełnymi śrubek, w popalonym fartuchu, przechodząc od tokarni do imadła i na powrót do tokarni, mówił do niego, jakby wykładał z przerwami, wypełnionymi szczególnie skupionym majstrowaniem. A o czym mówił? Stefan nie wiedział teraz dobrze, bo kiedy słuchał owych przemówień, był zbyt mały, by pojąć ich sens, ale zdaje się, że mawiał na przykład tak: „Tego, co było i minęło, nie ma, tak jak gdyby tego w ogóle nigdy nie było. To jest jak ciastko wczoraj zjedzone, nic z niego nie masz. Dlatego można by sobie dorobić przeszłość, której się nie miało; jeśli się w nią tylko uwierzy, to już będzie tak, jakby się ją naprawdę przeżyło”.\nRaz powiedział mu znów: „Czy chciałeś przyjść na świat? Prawda, że nie? No, nie mogłeś chcieć, kiedy cię nie było. Widzisz, ja też nie chciałem, żebyś ty przyszedł na świat. To znaczy chciałem syna, ale nie ciebie, bo przecież ciebie nie znałem, więc nie mogłem cię chcieć… Chciałem syna w ogóle, a ty jesteś ten rzeczywisty…”.\nStefan właściwie rzadko się odzywał i o nic ojca nie pytał, ale zdarzyło się (miał z piętnaście lat), że spytał, co ojciec będzie robił, kiedy mu się już uda opracowywany wynalazek. Ojciec nachmurzył się, a po dłuższym milczeniu odparł, że zajmie się wynajdywaniem czegoś innego. „Po co?” – spytał pochopnie Stefan. Pytanie to, jak i pierwsze, podyktowane było głęboko ukrywaną, ale tężejącą z latami niechęcią do osobliwego zawodu ojca, który – o tym wiedział chłopiec aż nazbyt dobrze – był przedmiotem powszechnego wydziwiania, a odium tej dziwności padało i na niego. Spytany przez podrastającego syna pan Trzyniecki powiedział mu: „Stefku, tak pytać nie wolno. Widzisz, gdyby umierającego spytać, czy chce jeszcze raz żyć od nowa, na pewno się zgodzi i nie będzie wcale pytać, po co ma żyć. To samo jest z moją pracą”.\nTa praca, żarliwa i wyczerpująca, nie przynosiła nic, tak że dom utrzymywała matka Stefana, a ściślej mówiąc, jej ojciec. Pan Trzyniecki żył więc na utrzymaniu żony, co do tego stopnia oburzyło Stefana, gdy się o tym dowiedział, że przez jakiś czas pogardzał ojcem. Podobne, choć nie tak silne uczucia żywili dla Trzynieckiego jego bracia, ale z czasem wszystko to się jakoś utarło, jak każdy stan trwający dość długo, by nań ludzie zobojętnieli. Pani Trzyniecka kochała męża, niestety, wszystko, co robił, leżało poza granicami jej pojmowania; toczyli ze sobą walkę podjazdową, nie bardzo o tym nawet wiedząc, albowiem było to ścieranie się przedmiotów należących do dwóch sfer: warsztatu i mieszkania; ojciec nie chciał nawet umyślnie przekształcić pokojów w dalszy ciąg warsztatów, ale to jakoś samo się działo; na stołach, na szafach, biurkach wyrastały spiętrzenia drutów i mechanizmów, a matka drżała o swoje obrusy, koronkowe serwety, rododendrony i araukarie; ojciec nie lubił tej zieleniny, ukradkiem podrywał korzenie, radował się skrycie objawami więdnięcia, matka wielkimi sprzątaniami usuwała to jakiś drut bezcenny, to jakąś niezastąpioną śrubkę, a wszystko to działo się niechcący. Pracując, pan Trzyniecki przebywał jakby w dalekiej podróży, z której wracał na dobre tylko w okresach powtarzającej się choroby. Choć pani Trzyniecka troskała się tym cierpieniem prawdziwie, to jednak najspokojniejsza była wówczas, gdy mąż leżał w łóżku, pojękujący, bezradny, obłożony termoforami, bo wtedy przynajmniej rozumiała, o co mu chodzi i co się z nim dzieje.\nMocny dźwięk bijącego zegara dzielił ciemność ponad leżącym Stefanem, którego myśli odeszły teraz od domu rodzicielskiego i wróciły do przeżytego dnia. Rozpatrywana czystym rozumem więź rodzinna, owo wzajemne uwikłanie interesów i uczuć, wspólnota wobec narodzin i zgonów, wszystko to wydawało mu się jałowe i nużące. Czuł w piersi pieczenie jakiegoś żaru demaskatorskiego, majaczyło mu się, że musi wykrzyknąć w twarz rodzinie okrutną prawdę sprowadzającą całą jej codzienną i odświętną krzątaninę do zera, ale kiedy szukał słów, którymi mógł się odezwać do żywych, myśl jego dotknęła stryja Leszka i znieruchomiała, jakby się przeląkł. Gdy się to stało, nie przestał myśleć, lecz teraz myśli rozwijały się w nim jakoś samochcąc, a on je tylko obserwował. Ogarniało go miłe znużenie, przeczucie bliskiego snu, i wtedy właśnie wspomniał zbiorowy grób na cmentarzu wiejskim. Zwyciężona ojczyzna zmarła, to była przenośnia, ale ten mały żołnierski grób nie był przecież przenośnią, cóż można było tam uczynić innego, jak stać, milcząc, z sercem ściśniętym boleśnie i słodko w przeczuciu wspólnoty, większej od osobniczego życia i osobniczej śmierci. A opodal stryj Leszek. Stefan widział jego nieprzysypany śniegiem, nagi grób tak wyraźnie, jakby już spał. Ale nie spał, i naraz ojczyzna zmieszała się w nim z rodziną, obie, osądzone przez rozum, żyły w nim dalej, czy może on żył w nich, ach, nic już nie wiedział i tylko, zasypiając, przycisnął ręce do serca, bo mu się zwidziało, że wyzwolić się od nich – znaczyłoby to samo, co umrzeć.


Słowacja Podróż - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: słowacja podróż\n...wysokości pomiędzy stacją początkową a końcową wynosi blisko 900 metrów. Podróż niewielkim wagonikiem na niespotykaną w Polsce wysokość 2634 m n.p.m. trwa kilka minut. Na górze znajduje się taras...\n..., wybierzmy się statkiem wycieczkowym do Devina, gdzie warto posnuć się wśród malowniczych ruin zamku. Półtoragodzinna podróż pozwoli nasycić oczy widokami miasta z perspektywy rzeki i nabrać przekonania, że...\nWybierasz się na Słowację i nie wiesz, jak się przygotować? Kiedy najlepiej wyruszyć w podróż i jaki środek transportu wybrać? Jakich dokumentów potrzebujesz by móc przekroczyć granicę? Poznaj parę przydatnych wskazówek, dzięki którym organizacja wakacyjnej wyprawy stanie się przyjemnością!\n...nonszalancko opiera się o stojący snowboard. Południowoafrykański instruktor to żywy symbol przemiany, jaka się tu dokonała. Kiedy kilka lat temu Słowacja przystąpiła do strefy euro, praktycznie z dnia na(...) swojego kursanta, ja w szałasie na stoku jem – tradycyjnie, na szczęście, tu nic się nie zmieniło – vyprážaný sýr s tatárskou omáčkou i czekam na kolejną lekcję. Ta okazuje się podróżą w czasie. Pod...


Skąd wziąć ciuchy dla dużej dziewuchy? | Moich 100 błędów wychowawczych\nSkąd wziąć ciuchy dla dużej dziewuchy?\n23.08.2012 2 796 odsłon 1 komentarz\nMatka Sanepid ma w mieście komis dziecięcy. Bardzo lubi tam zaglądać, bo cuda tam można znaleźć i płacze strasznie, że nie było go 4-5 lat temu, kiedy to przygotowywała wyprawkę dla Córki Pierwszej. Teraz jednak oddaje tam swoje podziecięce klamoty, ciuszki, pierdołki i co jakiś czas się pyta czy coś się sprzedało. Ogólnie dla komisu ze sprzedaży zostaje 20%. Niby sporo, ale jak sobie czasami Matka na allegro coś wystawiła, to też płaciła za wystawienie (często wielokrotnie), prowizję, ostatecznie puszczała wsio po złociaku, potem zapierniczała na pocztę, wysyłała, czekała na komentarz.\nW komisie zdjęć nie trzeba robić, opisów, nie trzeba się cyrtolić z kupującym. Chciał – wziął. Widziały gały etc.\nNo i tak ostatnio Matka coś tam zaniosła, ale w rozliczeniu nic nie wzięła. Jednak zaczęła zauważać, że Córka Pierwsza cosik tak schudła i się w górę wyciągnęła, a długie spodnie z wiosny teraz są trzy czwarte.\nI dzisiaj w rozliczeniu za zostawione bambetle ubrała CP. Wzięła śliczny cieniutki dresik szaro-żółty, idealny do przedszkola, bordowe spodnie dresowe z Hello Kitty, fioletową atłasową spódniczkę i białą bluzkę z krótkim rękawkiem. Się Matka ucieszyła, że siatę ciuchów w rozliczeniu bezgotówkowym zgarnęła.\nWiwat komisy! Wiwat używki! Wiwat ekobazarki i szafingi!\nPoprzedni wpisO sikaniu 2Następny wpisMatka ma dylemat\nOne thought on “Skąd wziąć ciuchy dla dużej dziewuchy?”\n28.12.2012 o 21:56\nI wiwat ciuchaki – mój dzieciak właściwie cały tam ubierany. Ah te Nexty za zybla! Dziś nawet wyfasiła dziewczyna Levi Straussy za 7 złociszy 🙂


Electric Callboy zagrali koncert w Krakowie [GALERIA ZDJĘĆ]\nAutor: Paulina Łyszko maja 02, 2022\nElectric Callboy w Krakowie/fot. Paulina Łyszko\nZespół Electric Callboy 29 kwietnia zagrał koncert w Krakowie. Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć z tego wydarzenia!.\nElectric Callboy w piątek - 29 kwietnia 2022 roku - zagrał elektryzujący koncert w krakowskim Hype Parku w ramach Hypa Hypa European Tour 2022. Wydarzenie było całkowicie wyprzedane, a tłumnie przybyła widownia bawiła się doskonale jeszcze przed wejściem pierwszego z dwóch suportów grupy.Dobra zabawa wręcz unosiła się w powietrzu!\nWieczór rozpoczął występ fińskiej formacji One Morning Left. Support został gorąco przyjęty przez publikę. Drugi z zespołów - Blind Channel - rozgrzał krakowskich fanów do czerwoności i przygotował na wyjście gwiazdy wieczoru.\nPodczas koncertu Electric Callboy oczywiście nie mogło zabraknąć utworów z najnowszego wydawnictwa grupy, EP-ki MMXX. Grupa zagrała także starsze utwory, w tym gorąco przyjęty Best Day. Zobaczcie galerię zdjęć z występu grupy (zdjęcia One Morning Left i Blind Channel ukażą się w osobnym artykule).


Kolejny zawodnik opuszcza WWE! – WrestleSpot.pl\n– Niedawno poinformowaliśmy Was, że Dean Ambrose nie przedłuży kontraktu z WWE i opuści federację po WM35.\nWięcej o decyzji Ambrose’a przeczytacie tutaj.\nPWInsider informuje, że kolejna osoba pożegnała się z federacją Vince’a McMahona. Według źródeł portalu, Hideo Itami poprosił o rozwiązanie swojego kontraktu z WWE, a włodarze federacji ponoć wyrazili na to zgodę.\nJuż kilka dni temu pojawiły się spekulacje odnośnie odejścia Itamiego z WWE. Podczas Pre-Show Royal Rumble 2019, gdzie w Fatal 4-Way matchu o pas Cruiserweight został przypięty przez Buddy Murphy’ego, komentatorzy kilkukrotnie wspominali o tym, że Hideo jako jedyny z czwórki zawodników nie był mistrzem Cruiserweight. Dzień później zawodnik zmienił nazwę swojego Twittera na „KENTA”. Pod tym ring name’em pracował w federacjach niezależnych przed przyjściem do WWE. Zawodnik pracował na ostatnich nagraniach gali 205 Live, która została wyemitowana wczoraj. Po przegranym pojedynku z Akirą Tozawa, na swoim Twitterze napisał „Dziękuję Wam”\nZawodnicy WWE nie pozostali dłużni i również podziękowali Itamiemu za wspólną pracę w ringu:\nThank you pic.twitter.com/x4PASEbYTU\n— Cedric Alexander (@CedricAlexander) January 30, 2019\nThank you pic.twitter.com/qyNdhtsS67\n— ASUKA / 明日華 (@WWEAsuka) January 30, 2019\nEien no shin’yu ❤ pic.twitter.com/wHL9BJT1Xo\n— Billie Kay (@BillieKayWWE) January 30, 2019\nThank you @HideoItami.\nIt was an honor to share the ring with you.\n— Mustafa Ali / Adeel Alam (@MustafaAliWWE) January 30, 2019\n— My Shoot Name Brand (@WWEMaverick) January 30, 2019\nGracias KENTA San!!!\n— °Raúl Mendoza° The Prestige (@RaulMendozaWWE) January 30, 2019\nHideo Itami związany z WWE był od 2014 roku, gdzie 11 września 2014 roku zadebiutował na NXT Takeover: Fatal 4-Way. Przez trzy kolejne lata zawodnik brał udział w różnych feudach w NXT i zmagał się z kontuzją barku, która wykluczyła go na ponad 6 miesięcy. Od 2017 roku Itami pracował na 205 Live w dywizji Cruiserweight. Przez te wszystkie lata Hideo nie zdobył żadnego tytułu mistrzowskiego.\nLesnar ostrzega Rollinsa, Balor odnośnie wielkiej wygranej oraz więcej!\nComments | Lip 5, 2015\nTriple H o Rondzie Rousey, Dlaczego AJ Styles nie walczy na tygodniówkach? Kto zawalczy w HIAC Kickoff?


Książka "3 Godziny" | Subiektywnie o książkach\nOpinie użytkowników FB:\nKatarzyna Poczekajewicz Genialnie ujęta historia miłości i jej przeszkody. Myślę, że wiele osób pomyśli: "też tak miałem/mam. Życzę bohaterom książki, aby wszystko się ułożyło po ich myśli.\nEdyta Uścińska 100% samej prawdy nie mogę się doczekać całej opowieści\nAlicja Brzezińska Nic dziwnego, że dwie tak pozytywne osoby postanowiły napisać razem wartościową książkę! Piękne uśmiechy i życzę Wam takich jak najwięcej.\nKatarzyna Kowieska aż się rozmarzyłam i czekam na więcej...i więcej....\nKrzysztof Rykiel Czytam wasze fragmenty, właśnie oglądałem filmik na YT i nie mogę się doczekać zobaczenia całości. Te strzępki informacji coraz bardziej mnie zaciekawiają...\nLeszek Wesołowski Ciekawy pomysł okładki, podoba mi się, tylko cały czas zastanawia mnie, co symbolizują te 3 godziny?\nW czasie pisania książki, w ciągu zaledwie dwóch miesięcy, odezwało się do nas kilkanaście osób z tych, którym kiedyś pomagaliśmy. Nie wiedziały nic o książce, często dawno się nie widzieliśmy, nie słyszeliśmy, a jednak zadzwoniły lub napisały do nas, dziękując za to, co zrobiliśmy dla nich, czasem po prostu mówiąc, że spotkanie z nami zapoczątkowało w ich życiu zupełnie nowy rozdział. W niektórych wypadkach nie zrobiliśmy nic, ot czasem dobre słowo, czy poklepanie po ramieniu, ale to wystarczyło. Nie ma przypadków.\nTo nie zbieg okoliczności, to nie chwilowy pomysł. “3 Godziny” to wynik wieloletniej, ciężkiej pracy nad sobą, przy jednoczesnym ogromnym pragnieniu pomagania innym. Z każdą kolejną stroną było coraz bardziej pewne, że książka będzie pełniła wspierającą rolę dla każdego, kto chce wziąć życiowe sprawy w swoje ręce.\nWierzymy, że ta książka, niezwykła historia ludzi po przejściach i wszystkie zawarte w niej porady pomogą Tobie i wielu ludziom nie popełnić niektórych błędów, a gdy to już się stało, wyjść z opresji obronną ręką. Pragniemy podzielić się z Wami doświadczeniami nie tylko swoimi, ale również Laury i Witka, pisząc bez skrępowania nawet o najtrudniejszych sprawach, których wiele osób w ogóle nie porusza.\nZłe wiadomości zazwyczaj bardzo szybko się rozchodzą. Chcemy to zmienić i sprawić, by równie szybko lub nawet szybciej rozprzestrzeniały się między ludźmi dobre wieści, dobre wzorce, “smaczne” przepisy na chleb powszedni z własnego ciasta.\nKsiążka “3 Godziny” to oparta na faktach historia dwojga ludzi po przejściach, poznanych przez portal randkowy, pisana ich własnymi słowami. Opowieść przeplatana jest autentycznymi mailami, fragmentami rozmów telefonicznych i internetowych. Laura i Witek poznają się dzięki testowi doboru partnerów. Po przeczytaniu jego opisu, Laura nie ma żadnych wątpliwości, że chce poznać właśnie tego mężczyznę. Między dwojgiem dotąd obcych sobie osób w błyskawicznym tempie nawiązuje się bardzo silna i głęboka więź. Obydwoje weszli do gry, każde ze swoją talią kart. Odkrywając je po kolei, przekonują się, że wszystkie karty są identyczne. Okazuje się, że to właśnie podobieństwa się przyciągają, jednak nie wszystko im sprzyja. Zakochani zmagają się nie tylko ze swoimi przyzwyczajeniami, doświadczeniami z poprzednich związków czy obawami przed nową relacją, ale także z realnymi atakami najbliższych.\nAutorzy “3 Godzin” poruszają tematy tabu, wyciągają bez skrępowania na światło dzienne wszystkie problemy, z którymi większość z nas boryka się na co dzień, lecz nikt nie ma odwagi o nich mówić. Niezależnie od tego czy jesteś mężczyzną czy kobietą, doświadczasz w swoim życiu bezpośrednio lub pośrednio samotności, odrzucenia, braku zrozumienia, akceptacji, wsparcia, miłości, wolności i braku poczucia bezpieczeństwa. Jeśli w Twoim życiu, bez względu na to, czy masz kilkanaście czy kilkadziesiąt lat znacznie więcej jest decyzji podyktowanych przez utarte schematy i konwenanse niż Twoich własnych, to ta książka z pewnością pokaże Ci, jak można to zmienić.\nTa historia, podyktowana samym życiem, wskazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych. Autorzy dają konkretne wskazówki, jak z determinacją i odwagą pokonać drogę do happy end’u. Każdy rozdział opatrzony jest konkretnymi i praktycznymi komentarzami coachów i psychologów. Czytając “3 godziny” odzyskujesz wiarę w to, że możesz sam, świadomie kierować swoim życiem.\nTeraz już nic nie będzie takie samo…\nInnymi słowy, książka jest :\n- o spojrzeniu na idealną miłość poznaną przez internet okiem kobiety i mężczyzny,\n- o obiekcjach starszego pokolenia wobec ludzi poznających się przez internet,\n- o wątpliwościach i obawach wejścia w nowy związek po nieudanym małżeństwie,\n- o tym, że po rozwodzie można “pozwolić” sobie na szczęśliwe życie, partnerstwo, rodzinę\n- o wychowaniu w realiach polskiej rodziny, która pozwala na miłość tylko pod pewnymi warunkami i koniecznie w kolejności: “ucz się, znajdź pracę, potem ślub, dziecko i radźcie sobie sobie sami, w końcu jakoś to będzie”,\n- o braku odwagi w mówieniu tego, co najważniejsze i polskim nawyku zamiatania brudów pod dywan,\n- o wpajanych w nas przez całe życie schematach, które nie pozbawione swojej siły są powielane z pokolenia na pokolenie i odbierają nam samodzielne myślenie,\n- o “trudnych” rozmowach między dorosłymi dziećmi i ich rodzicami,\n- o odwadze konfrontacji swoich problemów ze specjalistą,\n- o dojrzałości do świadomego, partnerskiego związku i sposobach budowania go,\n- o determinacji, odwadze i zaufaniu w to, co nas spotyka,\n- o wierze w Boga, wierze w przeznaczenie,\n- o istnieniu brakującego “puzzla”, który idealnie pasuje do naszej układanki.\nAutorzy książki “3 Godziny” są na co dzień coachami Laury i Witka. Znają niezwykle dobrze historię bohaterów, ich perypetie i problemy, aktywnie ich wspierając w codziennej pracy nad rozwojem osobistym i budowaniem wartościowych relacji. Dzięki temu para ma szansę na naprawdę zgodne partnerstwo w ich związku. Jest to możliwe przede wszystkim dzięki konsekwentnemu i szczeremu zaangażowaniu obu stron.\nLaura i Witek nie bez powodu wybrali Ewelinę i Adama, gdyż obie pary łączy podobna historia. Autorzy poznali się w taki sam sposób i są nadal parą. Zatem zainspirowani nie tylko swoimi doświadczeniami pragną przekazać w książce “3 godziny” i na własnych szkoleniach, że tam, gdzie w oczach innych i Twojej własnej świadomości życie się kończy, to faktycznie rozpoczyna się nowa rzeczywistość. Startuje się wtedy z zupełnie innego pułapu i z innym doświadczeniem. Autorzy dają konkretne wskazówki i porady, jak zmienić swoje życie zaczynając od myślenia, a potem konsekwentnie, krok po kroku, realizować drogę do wyznaczonego celu, nie zbaczając z niej i nie zadowalając się substytutami.\nEwelina Jasik - life coach, trener rozwoju osobistego. Emanuje ciepłem i serdecznością, a jednocześnie jest rzetelnym fachowcem, który potrafi pomóc, pokazać, znaleźć najlepsze rozwiązanie. Autorka wielu szkoleń, budzących zapał do życia, szczególnie u pań. Nie uczy tylko teorii, pokazuje również praktyczne podejście, także z własnego doświadczenia.\nAdam Jakubiak - trener motywacyjny. Od kilku lat aktywnie wspiera i motywuje osoby, które straciły wiarę w siebie i swoje możliwości, zarówno na gruncie prywatnym, jak i biznesowym. Zaraża optymizmem i nie pozwala wrócić do dawnego schematycznego myślenia, co stanowi świetny początek, dla nowych zmian w życiu każdego, kto korzysta z pomocy Adama.\nWięcej o książce dowiecie się na:\n(tu można wesprzeć projekt również mniejszymi sumami)\nFragmenty książki, jakie miałam okazję przeczytać, zapowiadają naprawdę interesującą lekturę. Zachęcam Was do zajrzenia na stronę projektu :)\nLustro Rzeczywistości 15 października 2014 15:49\nKolejna ciekawa inicjatywa ;) Mam nadzieję, że wiele osób wesprze ten projekt.\nMagdalena T. 15 października 2014 16:28\nCiekawy projekt. Z chęcią się z nim bliżej zapoznam :)\nWidzę, że pojawia się coraz więcej takich i tym podobnych akcji.\nAleksandrowe myśli 15 października 2014 16:31\nBrzmi ciekawie. Liczę, że projekt wypali i będziemy mogli poznać historię Laury i Witka :) powodzenia :) Trzymam kciuki :)\nBartłomiej Grabowski 15 października 2014 17:28\nmintelegance89 15 października 2014 17:35\nNala 15 października 2014 17:40\nRzeczywiście interesujące :d Chętnie przyjrzałabym się temu bliżej :)\nThieving Books 15 października 2014 18:27\nFajna tematyka, zdecydowanie na czasie. Życzę powodzenia :)\nMirabelkowa Biblioteczka 15 października 2014 18:48\nCyrysia 15 października 2014 18:53\nTrzymam w kciuki za powodzenie projektu, bo historia tej książki jest niezwykle wartościowa, gdyż oparta na faktach,.\nMadziakowo 15 października 2014 19:10\nUjrzeć słowa 15 października 2014 21:50\nmam nadzieje, że naprawdę warto :)\nanna 16 października 2014 07:57\nMiałam ostatnio nagranie do TVN Style i dopiero teraz skojarzyłam, że koło mnie na fotelu siedzieli Ewelina i Adam. :)\nMartyna K. 16 października 2014 09:52


Jak Kara Wpływa Na Zachowanie Psa? 🐶 Pl.SecretToHappyPets.com\nTak doskonałe, jak nasze szczenięta, czasami popełniają błędy i wymagają korekty. Jednak sposób poprawienia psa jest niezwykle ważny. Karanie psa za pewne działania może w rzeczywistości prowadzić do wzrostu niewłaściwego zachowania, a nawet agresywnego zachowania.\nNegatywne kary w treningu psów\nKorelacje między karaniem psów i dzieci\nJakie zachowania karze eksponowane psy?\nPozytywne wzmocnienie w treningu psów\nCzy kara może być pozytywna?\nTak doskonałe, jak nasze szczenięta, czasami popełniają błędy i wymagają korekty. W jaki sposób korygujesz swojego psa, ma jednak ogromne znaczenie. Karanie psa za pewne działania może w rzeczywistości prowadzić do wzrostu niewłaściwego zachowania, a nawet agresywnego zachowania. Ważne jest, aby skupić się na pozytywnym wzmocnieniu podczas treningu psa i uniknąć kar, które mogą mieć trwałe negatywne skutki.\nPrzede wszystkim kara nie jest najlepszym słowem do wykorzystania u naszych futrzastych przyjaciół. Kiedy twój pies źle się zachowuje, powinien zostać poprawiony lub wyszkolony, aby postępował właściwie, zamiast być "karany". Jednak niektórzy trenerzy psów stosują techniki treningowe oparte na "dyscyplinie", które wiążą się z siłą fizyczną.\nTypowe techniki karania (lub konfrontacyjne) obejmują: ostre korekty smyczy, uderzanie lub kopanie psa, używanie szoku elektrycznego, stosowanie siły fizycznej w celu popchnięcia psa w uległe położenie, lub "alfa roll", co zmusza psa do rzucenia się na jego z powrotem w uległej pozycji. Inne techniki obejmują krzyczenie i warczenie przy psie, chwytanie psiej szyi lub spryskiwanie go pistoletem na wodę.\nWierzący w szkolenia oparte na dyscyplinie twierdzą, że właściciele psów muszą twierdzić, że są "alfa" lub "przywódcą stada", stosując fizyczne manipulacje i zastraszanie. Twierdzą, że taktyka siły fizycznej powinna zmusić psa do przyjęcia podporządkowanej roli. Ta ideologia zyskuje na popularności, chociaż badania sugerują, że takie praktyki są bezproduktywne.\nDoktor Stanley Coren, profesor psychologii na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej, wskazuje na psychologiczne korelacje między psami i ludzkimi dziećmi w Psychology Today. Dowody sugerują, że umysł psa jest w przybliżeniu odpowiednikiem umysłu 2-3-letniego dziecka. Ta korelacja oznacza, że studiowanie psychologii młodych ludzi może pomóc nam lepiej zrozumieć umysły i zachowania naszych psów. Badanie w czasopiśmie Pediatria spojrzał na efekty klapsów (kara fizyczna) na małe dzieci. Catherine Taylor i badacze z Uniwersytetu Tulane donoszą, że dzieci, które otrzymywały lanie częściej w wieku trzech lat, były o wiele bardziej agresywne w wieku pięciu lat. "Szanse na to, że dziecko będzie bardziej agresywne w wieku pięciu lat wzrosły o 50 procent, jeśli otrzyma on klapsa więcej niż dwa razy w miesiącu przed rozpoczęciem badania" - powiedział Taylor. Z powodu obfitych odkryć takich jak ta, Amerykańska Akademia Pediatrii postanowiła nie popierać klapsów pod żadnym pozorem. Te odkrycia u ludzkich dzieci wiele mówią nam o tym, jak powinniśmy podejść do korekty z naszymi psami. Naukowcy przeprowadzili jednak eksperymenty z psami, które doprowadziły do podobnych wniosków.\nMeghan Herron i jej koledzy z Wydziału Medycyny Weterynaryjnej na Uniwersytecie w Pensylwanii donieśli, że techniki karania stosowane podczas treningu psów mają tendencję do zwiększania agresji u zwierząt, podobnie jak klaps zwiększa agresję u ludzkich dzieci. Poziom agresji prezentowany przez psy zależy od zastosowanej techniki karania. Czterdzieści trzy procent badanych psów wykazywało zwiększoną agresję podczas uderzenia lub kopnięcia, ale tylko 3 procent wykazywało zwiększoną agresję, gdy usłyszano dźwięk korekcyjny, taki jak "Schtt!" lub "Uh-uh!" Oto więcej kar naprawczych i korelacja procentów psów, które wykazywały agresywne reakcje.\nUderzanie lub kopanie - 43%\nWarczenie u psa 41%\nPrzymusowe zwolnienie przedmiotu - 38%\nAlfa roll - 31%\nRozpylona woda - 20%\nPrzymusowa dominacja w dół- 29%\nChwyć kark - 26%\nStare zagrożenie - 30%\nKrzycząc "Nie!" - 15%\nKorekcja kołnierza pręta-11%\nKorekta smyczy- 6%\nKorekcja dźwięku "Schhtt" - 3%\nWzrost agresji jest jasny, gdy pies jest fizycznie karany. O wiele więcej szkód można również wyrządzić psom wewnętrznie. Pies, który został pokonany poza treningiem i jest fizycznie wykorzystywany, może:\nBądź nieufny i wycofaj się z ludzi\nBądź wrogi i złośliwy wobec ludzi\nStań się przygnębiony i pokonaj\nBądź spokojny i cichy\nNie chcesz już grać\nBój się odkrywać otoczenie lub wyjść na zewnątrz\nPrzed próbą szkolenia swojego psa lub zmiany jego zachowania w jakikolwiek sposób, najpierw chcesz zrozumieć jego zachowanie. Zrozumienie, w jaki sposób twój pies myśli, dlaczego robi to, co robi, akceptując jego ograniczenia i wykorzystując jego potencjał, to kluczowe pierwsze kroki w procesie szkolenia.\nKiedy zamierzasz poprawić psa, ważne jest, aby zrobić to natychmiast. Złap psa na gorącym uczynku i popraw go w tym miejscu. W ten sposób twój pies wie dokładnie, dlaczego jest poprawiany, a nie tylko uczy się bać ciebie i działać uległości, gdy wydajesz się zły lub zirytowany.\nNajlepszą taktyką poprawiania psa podczas treningu i po nim jest pozytywne wzmocnienie. Zamiast karać złe zachowanie, nagradzaj dobre zachowanie. Zazwyczaj robi się to, dając swojemu psu przyjemność, zabawkę lub pochwałę za każdym razem, gdy wykona pożądaną akcję. Najważniejszymi kluczami do uzyskania pozytywnego wzmocnienia w pracy są spójność i czas. Podobnie jak wtedy, gdy poprawiasz swojego psa, chcesz natychmiast nagradzać jego dobre zachowanie i za każdym razem, gdy gra tak, jak powinien. Spójność i perfekcyjne wyczucie czasu pozwalają Twojemu psu dokładnie wiedzieć, jakie zachowanie jest nagradzane. Nasze psy są motywowane chęcią zadowolenia i chętnie otrzymają pozytywne wzmocnienie. Kiedy twój pies źle się zachowuje, żując na przykład but, powiedz "Nie" mocno, ale nie gniewnie. Ważne jest, aby nie skarcić swojego psa, ale przekierować jego energię. Powiedz "Nie" butowi, a następnie podaruj mu żuć zabawkę. Następnym razem, gdy żuje swoją zabawkę, pogłaskuj go po głowie i chwal go. Jego wola szybko kojarzy pozytywne wzmocnienie z prawidłowym zachowaniem.\nBadania potwierdzają, że techniki karania stosowane na psach mają ten sam skutek, co kara fizyczna wobec dzieci: Wzrost zachowań agresywnych, szczególnie wobec osoby stosującej karę. Z tego powodu jest mało prawdopodobne, że kara kiedykolwiek będzie pozytywna. Nawet jeśli widzisz tymczasową "poprawę" swojego psa po ukaraniu go, on tylko działa i słucha cię ze strachu. Na dłuższą metę jednak skończysz z psem, który nie tylko boi się ciebie, ale również agresywnie.\nWideo: Piła/region: wyższe kary za wyprowadzanie psa bez smyczy i kagańca\nIstnieje kilka różnych rodzajów robaków, które mogą zarazić twojego psa.


Wymagania i kryteria oceniania z języka angielskiego w klasie 1 w roku szkolnym 2014/ PDF Free Download\nDownload "Wymagania i kryteria oceniania z języka angielskiego w klasie 1 w roku szkolnym 2014/2015."\n1 Wymagania i kryteria oceniania z języka angielskiego w klasie 1 w roku szkolnym 2014/2015. Oceny klasyfikacyjne okresowe i roczne nie są średnią arytmetyczną otrzymanych ocen czą stkowych lecz średnią ważoną gdzie najwyższą wagę mają testy i sprawdziany - wystawione s ą w formie opisowej zgodnie ze Statutem Szkoły. Odpowiedź ustna - na bieżąco w zależności od potrzeb, co najmniej raz w semestrze. Sprawdzian/Test - co najmniej dwa w semestrze, co 2 rozdziały ( w razie potrzeby więcej); przechowywane w dokumentacji nauczyciela do wglądu dla ucznia i rodziców. Zakres zostanie podany przez nauczyciela z tygodniowym wyprzedzeniem. Uczeń ma prawo do jednorazowej poprawy przy czym w dzienniku zachowane są 2 oceny. Zadanie domowe -co najmniej raz na semestr; w zależności od potrzeb, oceniane na bieżąco. Aktywność - w zależności od potrzeb, wystawiana podczas lekcji Podręczniki i ćwiczenia - Brak książki lub ćwiczeń skutkuje odnotowaniem tego faktu w dzienniczku ucznia w rubryce do tego przeznaczonej. Zadania z zeszytu ćwiczeń oceniane najmniej raz w semestrze. Piosenki angielskie/recytacja rymowanek śpiewanie piosenki lub recytacja poznanej rymowanki oceniana zawsze w ustalonym z uczniami terminie po nauce na zajęciach i utrwaleniu w klasie ( piosenki wraz z tekstem i muzyką są na płycie CD dołączonej do podręcznika do ewentualnej powtórki w domu) Sposoby dokumentowania osiągnięć ucznia: dziennik lekcyjny; zeszyt ćwiczeń; dzienniczek ucznia Sposoby informowania ucznia o osiągnięciach w procesie edukacyjnym: 1. Na początku roku szkolnego nauczyciel informuje uczniów o zakresie wymagań z języka angielskiego obowiązującym w tym roku szkolnym oraz o sposobie i zasadach oceniania. 2. Wszystkie oceny są jawne i wystawiane według ustalonych kryteriów. Uczeń ma prawo zapoznać się z uzasadnieniem ustalonej oceny. 3. Informuje się ucznia w terminie zgodnym ze Statutem Szkoły o przewidywanej ocenie okresowej lub rocznej; Sposoby informowania rodziców o postępach w nauce lub ich braku: 1. Na spotkaniach klasowych z rodzicami; 2. Indywidualny kontakt rodziców z nauczycielem lub wychowawcą;\n2 3. Zapisanie ocen w zeszycie przedmiotowym lub dzienniczku ucznia; 4. Udostępnianie rodzicom do wglądu prac pisemnych uczniów; 5. Wszelkie pisemne uwagi nauczyciela oraz oceny powinny być podpisane przez rodziców lub prawnych opiekunów. 6. Zgodnie ze Statutem Szkoły informowanie rodziców o przewidywanej ocenie okresowej lub rocznej. Kryteria ocen z języka angielskiego: W klasie 1 przy ocenie brane jest przede wszystkim szczególnie pod uwagę: Opanowanie materiału w mowie Rozumienie tekstu słuchanego Zaangażowanie w pracę na lekcji Przygotowanie do lekcji Systematyczne i terminowe odrabianie zadań domowych Pozostałe kryteria przedstawiają się następująco: Wspaniale - 6 : uczeń w pełni opanował poznane wyrazy i wyrażenia i stosuje je swobodnie. Potrafi łączyć je w dłuższe zdania. Płynnie czyta proste zdania i prawidłowo wymawia wyrazy. Zawsze odrabia zadania domowe, jest bardzo aktywny i zaangażowany na każ dej lekcji a jego wiedza i umiejętności są na poziomie biegłym. Osiąga wysokie wyniki w konkursach językowych (jeśli są organizowane). Bardzo dobrze 5 : uczeń bardzo dobrze opanował materiał, sprawnie czyta i wypowiada się prostymi zdaniami, posiada dobrą wymowę, odrabia sumiennie zadania domowe, jest aktywny na lekcji i przygotowany. Dobrze 4 : uczeń opanował poznawany materiał w stopniu dobrym, powoli czyta i wypowiada proste zdania, posiada poprawną wymowę. Przeważnie odrabia zadania domowe, jest dość aktywny na lekcji Wystarczająco - 3 : uczeń opanował poznawane wyrazy i wyrażenia w stopniu dostatecznym. Odczytuje typowe wyrazy i wcześniej usłyszane proste zdania. Wypowiada się\n3 pojedynczymi wyrazami. Często ma problemy z wymową. Dość często nie odrabia zadań domowych. Rzadko jest aktywny na lekcji. Wymaga poprawy - 2 : uczeń ma braki w opanowaniu podstawowego słownictwa, rozpoznaje poznane wyrazy, ma jednak trudności z ich odczytaniem. Ma problemy z wymową wyrazów. Sporadycznie odrabia zadania domowe, nie udziela się na lekcji, często bywa nieprzygotowany. Jeszcze nie umie 1 : uczeń nie jest w stanie opanować podstawowego słownictwa, ma znaczne trudności z czytaniem, mówieniem i pisaniem typowych wyrazów. Bardzo słaba wymowa. Notorycznie nie odrabia zadań domowych, często jest nieprzygotowany. W przypadku uczniów ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu lub ze stwierdzonymi deficytami rozwojowymi stosuje się obniżone wymagania, uwzględniając zalecenia zawarte w opinii pedagogicznej, psychologicznej. Data... Podpis rodzica /prawnego opiekuna... Wymagania i kryteria oceniania z języka angielskiego w klasie 2 w roku szkolnym 2014/2015. Oceny klasyfikacyjne okresowe i roczne nie są średnią arytmetyczną otrzymanych ocen czą stkowych lecz średnią ważoną gdzie najwyższą wagę mają testy i sprawdziany - wystawione s ą w formie opisowej zgodnie ze Statutem Szkoły.\n4 Odpowiedź ustna - na bieżąco w zależności od potrzeb, co najmniej raz w semestrze. Sprawdzian/Test - co najmniej dwa w semestrze, co 2 rozdziały ( w razie potrzeby więcej); przechowywane w dokumentacji nauczyciela do wglądu dla ucznia i rodziców. Zakres zostanie podany przez nauczyciela z tygodniowym wyprzedzeniem. Uczeń ma prawo do jednorazowej poprawy przy czym w dzienniku zachowane są 2 oceny. Zadanie domowe -co najmniej raz na semestr; w zależności od potrzeb, oceniane na bieżąco. Aktywność- w zależności od potrzeb, wystawiana podczas lekcji. Kartkówki krótkie z bieżącego materiału sprawdzające omówiony zakres. Zeszyt przedmiotowy obowiązuje w trzy linie, sprawdzany raz w semestrze pod kątem przepisywania notatek, uzupełniania braków, estetyki itp. Podręczniki i ćwiczenia - Brak książki lub ćwiczeń skutkuje odnotowaniem tego faktu w dzienniczku ucznia w rubryce do tego przeznaczonej. Zadania z zeszytu ćwiczeń oceniane najmniej raz w semestrze. Piosenki angielskie/recytacja rymowanek śpiewanie piosenki lub recytacja poznanej rymowanki oceniana zawsze w ustalonym z uczniami terminie po nauce na zajęciach i utrwaleniu w klasie ( piosenki wraz z tekstem i muzyką są na płycie CD dołączonej do podręcznika do ewentualnej powtórki w domu) Czytanie ocena z czytania dotyczy zawsze czytanki poznanej na ostatniej lekcji. Sposoby dokumentowania osiągnięć ucznia: dziennik lekcyjny; zeszyt ucznia; zeszyt Cwwiczeń; dzienniczek ucznia Sposoby informowania ucznia o osiągnięciach w procesie edukacyjnym: 1. Na początku roku szkolnego nauczyciel informuje uczniów o zakresie wymagań z języka angielskiego obowiązującym w tym roku szkolnym oraz o sposobie i zasadach oceniania. 2. Wszystkie oceny są jawne i wystawiane według ustalonych kryteriów. Uczeń ma prawo zapoznać się z uzasadnieniem ustalonej oceny. 3. Informuje się ucznia w terminie zgodnym ze Statutem Szkoły o przewidywanej ocenie okresowej lub rocznej; Sposoby informowania rodziców o postępach w nauce lub ich braku: 1. Na spotkaniach klasowych z rodzicami; 2. Indywidualny kontakt rodziców z nauczycielem lub wychowawcą; 3. Zapisanie ocen w zeszycie przedmiotowym lub dzienniczku ucznia; 4. Udostępnianie rodzicom do wglądu prac pisemnych uczniów; 5. Wszelkie pisemne uwagi nauczyciela oraz oceny powinny być podpisane przez rodziców\n5 lub prawnych opiekunów. 6. Zgodnie ze Statutem Szkoły informowanie rodziców o przewidywanej ocenie okresowej lub rocznej. Kryteria ocen z języka angielskiego: W klasie 2 kryteria przedstawiają się następująco: Wspaniale - 6 : uczeń w pełni opanował poznane wyrazy i wyrażenia i stosuje je swobodnie. Potrafi łączyć je w dłuższe zdania. Płynnie czyta proste zdania i prawidłowo wymawia wyrazy. Zawsze odrabia zadania domowe, jest bardzo aktywny i zaangażowany na każ dej lekcji a jego wiedza i umiejętności są na poziomie biegłym. Osiąga wysokie wyniki w konkursach językowych (jeśli są organizowane). Bardzo dobrze 5 : uczeń bardzo dobrze opanował materiał, sprawnie czyta i wypowiada się prostymi zdaniami, posiada dobrą wymowę, odrabia sumiennie zadania domowe, jest aktywny na lekcji i przygotowany. Dobrze 4 : uczeń opanował poznawany materiał w stopniu dobrym, powoli czyta i wypowiada proste zdania, posiada poprawną wymowę. Przeważnie odrabia zadania domowe, jest dość aktywny na lekcji Wystarczająco - 3 : uczeń opanował poznawane wyrazy i wyrażenia w stopniu dostatecznym. Odczytuje typowe wyrazy i wcześniej usłyszane proste zdania. Wypowiada się pojedynczymi wyrazami. Często ma problemy z wymową. Dość często nie odrabia zadań domowych. Rzadko jest aktywny na lekcji. Wymaga poprawy - 2 : uczeń ma braki w opanowaniu podstawowego słownictwa, rozpoznaje poznane wyrazy, ma jednak trudności z ich odczytaniem. Ma problemy z wymową wyrazów. Sporadycznie odrabia zadania domowe, nie udziela się na lekcji, często bywa nieprzygotowany. Jeszcze nie umie 1 : uczeń nie jest w stanie opanować podstawowego słownictwa, ma znaczne trudności z czytaniem, mówieniem i pisaniem typowych wyrazów. Bardzo słaba wymowa. Notorycznie nie odrabia zadań domowych, często jest nieprzygotowany. W przypadku uczniów ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu lub ze stwierdzonymi\n6 deficytami rozwojowymi stosuje się obniżone wymagania, uwzględniając zalecenia zawarte w opinii pedagogicznej, psychologicznej. Data... Podpis rodzica/prawnego opiekuna...


Pokoje Gościnne Bożków - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 90 ofert noclegowychofert (0 w Bożkowie oraz 90 w okolicy)\nPokoje gościnne w Bożkowie, województwo dolnośląskie, powiat kłodzki\nPokoje gościnne w miejscowości Bożków. Porównaj możliwość zakwaterowania w Bożkowie w zależności od standardu oraz ceny. Bożków, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Bożkowie:\nnoclegi pracownicze Bożków


listopad | 2021 | Codziennik mławski – Mława\nKto by się spodziewał śniegu w końcu listopada? Korek aż do Mławki\nOpady śniegu sprawiły, że na drogach znów ślisko. Kierowcy stojący w długich korkach są rozżaleni na drogowców. – Zima zaskoczyła…\nPoniżej dane dotyczące zakażeń Covid-19 w naszym regionie na dzień 30 listopada 2021r. Województwo mazowieckie Liczba zakażonych: 3185 Liczba przypadków…\nMławscy kryminalni poszukują wandala, który korzystając z toalety poczekalni dworca PKP Mława, uszkodził dwa wrzutomaty i ukradł znajdujące się w…\nUwaga najmłodsi! Zapraszamy na III Osiedlowe Mikołajki\nW sobotę, 4 grudnia 2021, godz. 17:00 na placu wjazdowym na Osiedlu Młodych odbędą się III Osiedlowe Mikołajki. Już teraz…\nZe względu na awarię pieca w mławskim ratuszu oraz wymianę urządzenia i związaną z tym przebudowę instalacji centralnego ogrzewania, we…\nWczoraj około godziny 14-tej na krajowej siódemce w miejscowości Nowopole koło Unierzyża doszło do czołowego zderzenia dostawczego busa z samochodem…\nDramatyczne wydarzenia rozegrały się na jednej z głównych ulic Przasnysza. Jak się potem okazało, osiemnastoletnia kierująca seatem potrąciła trzech mężczyzna,…\nZakończył się już XVIII Ogólnopolski Festiwal Muzyki Młodzieżowej ROCKOWANIA w Mławie. To okazja dla fanów rocka, aby na żywo posłuchać…\n24 listopada 2021 roku w grupie „Gwiazdki” odbyła się uroczystość „Pasowania na przedszkolaka”. Dla dzieci była to pierwsza tak ważna…\nW związku z zarejestrowaniem nowego wariantu koronawirusa o nazwie omikron, którego przypadek zidentyfikowano w Niemczech, Ministerstwo Zdrowia postanowiło zmniejszyć limity…\nNa tymczasowym wiadukcie drogi krajowej nr 7 około godziny 19-tej zderzyły się dwie ciężarówki z naczepami. Nikt nie został poszkodowany,…\nKoronawirus w powiecie mławskim i u sąsiadów [29. 11. 2021]\nPoniżej dane dotyczące zakażeń Covid-19 w naszym regionie na dzień 29 listopada 2021r. Województwo mazowieckie Liczba zakażonych: 2749 Liczba przypadków…\nPijani kierowcy na Słowackiego, Studzieńcu i w Modle\nW miniony weekend, na drogach powiatu mławskiego nie zabrakło zatrzymanych przez Policję nietrzeźwych kierujących. Interweniowali także świadkowie. Zatrzymanym kierowcom, którzy…\nW miniony piątek wieczorem policjanci z raciąskiego komisariatu patrolujący teren miejscowości Unieck zwrócili uwagę na osobowe audi, którego kierowca na…\nW miniony piątek Konopki miały dwa powody do radości. Druhowie z miejscowej OSP otrzymali nowy wóz bojowy, a mieszkańcy zyskali…\nWczorajsze, obfite opady śniegu spowodowały, że na nowo wróciły stare problemy na drogach. Późnym wieczorem, w wielu punktach miasta kierowcy…\nHelena Grącka była gościem Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Zygmunta Krasińskiego w Ciechanowie. Biblioteka ta organizuje cykl spotkań z lokalnymi poetami…\nKolejna runda Warszawskiej Ligi Biegowej za nami. Nie zawiedli w niej lekkoatleci KS Zawkrze i ponownie zanotowali na swoim koncie…\nPodczas godziny wychowawczej uczniowie klasy 7 s w Szkole Podstawowej nr 7 w Mławie obchodzili andrzejki. Były sercowe puzzle, wróżba…\nUczniowie klasy 5a na zakończenie omawiania lektury „Chłopcy z Placu Broni”, samodzielnie przygotowali gry dydaktyczne. Wśród wielu ciekawych pomysłów pojawiły…