PRZEŹROCZA Z MINIONEGO CZASU\nNotatkę dodano:2014-09-14 21:28:44\nNieobecność, powrót, skoki to tu, to tam. Nie wszystko z własnej woli, i nie wszystko z konieczności. Jutro Wrocław i badania Kleszczyka, może aby nie myśleć przez te ostatnie godziny, włączę przeźrocza z minionych chwil nieobecności tutaj. Jak zawsze przeszedł mi ten czas w tempie zastraszającym. Praca i pobyt u mamy, jakieś czynności w ogródku, działalność zupełnie syzyfowa. Mam świadomość, że jeszcze nie raz czeka mnie walka ze spadającymi liśćmi, jakieś zgniłe owoce, wilgotne już rozkładające się szczątki roślin. Dziś doprowadzone do ładu, jutro powróci do stanu sprzed mojej działalności. W amoku tych działań, zapominam zupełnie o jakiejkolwiek dbałości o fason, choćby w szczątkowej postaci. Czarny podkoszulek po starszym synu dożywa swojej przydatności na grzbiecie matki, właśnie w takich nie do końca eleganckich zajęciach. Czarne spodnie, którym daleko do jakiegokolwiek wspomnienia o fasonie. Nie przywożę do mamy swoich ubrań do czarnej roboty, te czarne znaleziska w moim mało wymagającym mniemaniu zupełnie wystarczą. Nie ważne staje się jak wyglądam, co dzieje się z moimi niesfornymi włosami, ciągle się gdzieś o jakieś gałęzie haczącymi, wyłażącymi spod nieumiejącej utrzymać ich w ryzach gumki. Po godzinie działalności mogę stanąć w szeregu z lumpiarskim półświatkiem. Nie odstaję od nich wizualnie. Może jedyną różnicę stanowi pot, który jak zawsze w nadmiarze opuszcza moją skórę, przy tych ogródkowych zajęciach. Półświatek raczej w pewnej stagnacji, przybierając wersję spoczynkową nie wylewa za wiele kropel potu. Tym ich przebijam w tej konkretnej godzinie. Mama nie byłaby sobą, gdyby dała mi zrobić to, co zaczęłam bez swoich dyrektyw i uwag. Tym razem nie poddaję się sugestiom i przykazom. Na wyraźny sprzeciw, mama usuwa się z mojego terytorium. Czeka na dostawę ziemniaków na zimowe zapasy, a przy okazji zajmuje się porządkami z drugiej strony domu. Mogę skończyć to co zaczęłam, po swojemu, dokładnie na tyle na ile to możliwe. I tak jutro, pojutrze niewiele z mojej pracy będzie widać. Ziemniaki dojechały. Dwudziestopięcio kilogramowe worki nie są może zbyt wygodne, jednak w zasięgu moich możliwości siłowych. W dalszym ciągu nie zwracam uwagi na dbałość o wygląd. Rwanie, podrzut, oczywiście bez treningu i wprawy, worek z ziemniakami gdzieś w połowie mojej postaci znajduje swoje miejsce transportu, wcześniej ocierając się całą swoją pylistą powierzchnią o uda i brzuch. Czarna koszulka i spodnie zmieniają swoją pierwotną barwę na zakurzony brąz z rodzaju ugier jasny plus ochra z domieszką sjeny palonej. Ziemniaki lądują w miejscu przeznaczenia, a ja z poczuciem dobrze spełnionego syzyfowego działania, mogę sobie spokojnie z frontowej strony domu chwilę odpocząć delektując się dojrzałą kiścią winogrona. Z tym soczystym smakiem na ustach, pełną ulgą po skończonej pracy, zapominam zupełnie o swoim wyglądzie. Tak mi dobrze, że kiedy podjeżdżają jacyś elegancko ubrani młodzi ludzie dziwi mnie ich stanowczo za długo zatrzymujący się na mnie wzrok. Oboje ubrani jak na wielkie święto, pełna gala, a ja na wjeździe garażowym z tą nieszczęsną soczystą kiścią w przybrudzonej dłoni. Najpierw on, dłużej niż na to zasługuję z uwagi na osiągnięty wiek, później ona również stanowczo za długo jak na konkurencję dla siebie, z tejże samej przyczyny, przyglądają mi się zatrzymując pełen potępienia wzrok na mojej nędznej postaci. Odrobinę dziwi mnie to zainteresowanie, bo i cóż ciekawego można zobaczyć w mojej osobie?. Że sobie ktoś po pracy chwilę stanie, jedząc winogrona? Dopiero po chwili, pusty śmiech mnie ogarnął, jak zorientowałam się co ich w moim wyglądzie najbardziej przykuło. Nie była to w żaden sposób konkurencja, ani przebrzmiała uroda, ani szlachetność postaci. Zakurzony brud na prawie całym przodzie mojej postaci, upodabniający mnie do robotnika w najniższej grupie zaszeregowania wykonującego roboty ziemne, bez biegłości w sztuce. Jeśliby komu przyszło do głowy postawić mnie obok tych młodych ludzi tak eleganckich i szykownych wyglądałabym na ich tle niczym brudny kominiarz w gronie pierwszokomunijnych dziewczynek. Nie przypuszczałam, że aż tak dalece mogę zapomnieć o tym jak wyglądam, i w zasadzie jak bardzo można nie wzruszać się sobą w takim dalekim od jakiegokolwiek ideału stanie. Zapewne jeślibym miała świadomość swojej wizualizacji skryłabym się przed ludzkim wzrokiem, jednak zapomniawszy, o tym, beztrosko nic sobie nie robiłam z oceny mojej postaci przez tych młodych ludzi, którym może nigdy nie przyjdzie w udziale podobny poziom utytłania i beztroski z tym związanej. Za mało we mnie damy, jednak nie płaczę z tego powodu, tych lalkowatych dam wystarczająco dużo na świecie, a takich jak ja...?\nNotatkę dodano:2014-09-12 20:29:21\nNadchodząca i coraz bardziej wyczuwalna jesień zaczyna oddziaływać na nas z każdą chwilą mocnej. Wilgotne, mżące dni, szarość, nie tylko pieczętują koniec lata jako tę porę, której za mało, za szybko się kończy. Ta otaczająca coraz bardziej ponura rzeczywistość powoduje też pewien stopień nerwowości i drażliwości. Niewinne słówka stają się niczym iskra zapalająca nagromadzoną w nas jakąś wybuchowość. Niewiele znaczące sytuacje w normalnych warunkach rozwiewające się niczym coś, co nic nie znaczy, teraz pęcznieją, nabrzmiewają, aby w końcu z pełnią negatywnych odczuć wybuchnąć. Atmosfera od takich wybuchów zamiast stawać się klarowna, zagęszcza się i kwasi, jeden na drugiego zaczyna się boczyć, krzywo patrzeć. Przyzwyczajeni do czasu urlopów, kiedy niepełna obsada musiała sprężać się na tyle, aby wszystko na czas wykonać, teraz jakby nas za wiele. I zamiast cieszyć się z mniejszego nawału obowiązków, ten nadmiar wolnego czasu właśnie tak wybucha. Przytłaczająca szarość chyba jeszcze tą drażliwość potęguje i nagle okazuje się, że mamy dość jesieni, pracy, ogarnia nas jakieś smutne uczucie zniechęcenia. I właśnie w takim czasie, w jakimś akcie obronnym przed tą stresogenną sytuacją chciałabym coś, gdzieś... jakaś ucieczka w nieznane, w dalekie, byle było słoneczniej, kolorowiej, inaczej niż tu. Takie myśli rodzą się w mojej głowie, pokołaczą się w niej, poobijają i jedyne ich ujście, to te parę słów. Nic nie zostanie zrealizowane, żadne ucieczki nie będą wprowadzone w życie. Oprócz tej jednej, w wyobraźni. Jestem gotowa do nowych przedsięwzięć, które choć na krótki moment oderwą mnie od obowiązków zawodowych, co da iluzję paru innych chwil. Niech by tylko jakieś hasło padło, już mogę działać, ruszam z pełną werwą, aby tylko pożyć inną rzeczywistością, a nie tą zatęchłą, frustrującą. Może potrzebuję odskoczni, czegoś innego żeby nie znajdować się wciąż w takim samym, monotonnym kieracie. Kto wie, czego bym szukała, gdyby nie domowa kotwica, w postaci rodziny, obowiązków. A tak z jednej strony goni człowieka tam, gdzie inaczej, zarazem zatrzymując dużym poczuciem obowiązku. Dualizm, powodujący w efekcie pozostanie w tym samym od lat miejscu. Za mało we mnie chcenia, do odrzucenia kotwicy, a może już nie potrafię jej podnieść, lub nie chcę. Tylko po co te myśli, które stwarzają iluzję kolorowszego gdzieś?. Może aby znaleźć tę odwagę do ucieczki trzeba jej tak naprawę pragnąć, a ja pragnę tylko chwil odskoczni, nie całkowitej zmiany. Nawdycham się tymi innymi momentami, i wracam karnie w kieracik, do następnego przełomu pór roku. Zamiast pogrążać się w marazmie codzienności otoczonej wszechobecną szarością, wilgocią, chłodem przez momencik wyobraźnia przetransportuje mnie tam gdzie lepiej. Przecież w realnym świecie wcale lepiej być nie musi, ale od czegóż mam fantazję, która rozbuduje wizje, doda barw, i spowoduje zapomnienie o szkolnych zebraniach, kłótniach w pracy, chorobach, śmierci i zbliżającej się ponurej jesieni. Nie za daleko się wybiorę, bo kto wie, może mi się za bardzo spodobać, i stanę się nieszczęśliwa, z coraz większym brakiem tego wymyślonego miejsca. Jednak tak troszkę, kawałeczek i przez chwilkę warto zmienić ten otaczający świat na ideał z wyobraźni. Gdzieś wyruszyć, coś posmakować, czegoś dotknąć i poczuć, bez wyrzeczeń, wyrzutów sumienia. Rzeczywistość z moją mentalnością i przywiązaniem do wyrobionego latami stanu rzeczy nie pozwala na szaleńcze eskapady, jednak od czegóż marzenia, po co wyobraźnia, jeśli nie można choć raz na jakiś czas pozwolić jej zadziałać i przez chwilę odskoczyć gdzieś w nierealność. Dobrze mi w moim świecie, nie szukam innych, choć to wcale nie wyklucza, że czasami chciałoby się czegoś innego, nieznanego, obcego, dla samego faktu możliwości zmiany choćby tylko na utopijnie lepsze.\nOKRUCHY NA PODŁODZE\nNotatkę dodano:2014-09-10 20:43:51\nOkruszki, które spadły ze stołu pokrywając sobą podłogę sprawiają zarazem, że nie widzimy już samej podłogi tylko przeszkadzające okruchy. Moje życiowe sprawki właśnie niczym takie okruszki, przykrywają sobą to co nie moje choć ważne, smutne, powodujące różnorodność moich odczuć. Ktoś mówi, dlaczego jesteś jakaś nieswoja, w domyśle poważna, bez tego durnowatego nadmiaru chęci. Nie chcę tłumaczyć, choć mówię, że to nie moje problemy. Przecież nie swoimi się chyba nie przejmujesz...\nWłaśnie zdarza się, że się przejmuję, nie przechodzę obojętnie. Potrafią mną „tąpnąć” na tyle mocno, że widoczne to jest w moim zachowaniu. Potrzebny czas. Nie tyle jego muszę mieć ile ci, których bezpośrednio te sprawy dotykają, jednak parę dni na powrót do normalności mieć potrzebuję. Niewiele mogę z tym stanem rzeczy począć, widocznie wadliwy model. Nie każdy rozumie, bo przecież tak jest łatwiej, prościej, mniej skomplikowanie i klarowniej. Tylko własne sprawy, na resztę pancerz, przez który tylko jakieś szczątki współczucia przechodzą. Nie udaje mi się wyhodować takiej osłony, zresztą pewnie nawet nie potrafiłabym z nią funkcjonować tak gładko, jak ci, którym ona w wyposażeniu przypisana. Coś się wydarzy, mną zatrzęsie, wyhamowuję w normalności, podłoga z czyichś spraw staje się czysta, widzę ją dokładnie i musi spaść warstwa okruchów z moich sprawek, abym nie patrzyła na to co pod nimi. Abym zajęła się tylko moimi okruszkami. Zajmuję się nimi, ale i podłogę widzę, tylko ten obraz rozproszony.\nMoje sprawki dziś dały mi spotkanie z dawno nie widzianą koleżanką z jednej klasy w podstawówce, z jednej klatki, z którą dawne dzieciństwo parę wspólnych chwil miało. Zmieniłyśmy się, ona do pracy, ja na basen, każda pędzi w jakimś celu. Nasze drogi się na tę krótką chwilkę przecięły. Parę zdań, wyrywkowo o różnych sprawach, tak innych od tych sprzed czasów wspólnych zabaw i szkoły. Pobieżne wymiany nowinek, mój poranny słowotok, kiedy w tym krótkim czasie chcę upchnąć jak najwięcej z minionego czasu.\nJej : ...”pozdrów rodziców”, moje:.. „ tylko mamę, bo tata nie żyje...”, jakaś kurtuazja, słowa. I łapię się na pewnym poziomie obojętności. Czas sprawił, że potrafię już normalnie stwierdzić fakt, że mojego taty nie ma. Robi mi się smutniej, jednak ten poziom smutku to zaledwie cień, jakiś mikron z tego co było dawniej. Mówią czas goi rany. Czas najlepszym lekarstwem. Przekonujemy się o tym niejednokrotnie, staje się to naszym udziałem. Coś, co głęboko przeżywany, co zabiera nam umiejętność normalnego funkcjonowania, powoduje, że wydajemy się niczym bezwolne kukły, wraz z mijającym czasem powoduje powrót do tej ogólnie rozumianej normalności. Jakaś cząstka w nas ciągle daje pamięć o osobie, której nie ma, jakieś drobiazgi przywołują obrazy i wspomnienia, jednak nie są one już tak mocne, już da się żyć. Im więcej okruszków czasu, tym mniej widzimy podłogę. Wymiatamy je czasami, a czasami zapominamy, zresztą codziennie spadają nowe i nowe. Niech spadają, niech dają normalnie żyć, choć wiem, że ich obecność nie powoduje u mnie powstawania skorupy obojętności, na smutne sprawy, które się dopiero wydarzą.\nNotatkę dodano:2014-09-08 22:28:44\nKażdy dzień, choć z pozoru podobny do siebie, potrafi jakąś swoją cząstką zaskoczyć. Nie zawsze mamy na tyle szeroko otwarte oczy aby zauważyć, aby z tych szczegółów choć mały drobiazg nas na sobie zatrzymał. Biegniemy, patrzymy nie widząc, słuchamy nie słysząc, wyłączamy odbiór świata. Pewnie, że można bez tych szczegółów, że da się radę tylko pobieżnie przyjmując otoczenie przeżyć swoje życie. Przecież nic tak naprawdę szczególnego nas nie może spotkać, wszystko już było, każdy scenariusz wydaje się przerobiony po wielokroć, każda ewentualność kiedyś nam się wydarzyła. Wszystko co będziemy mieli do przeżycia przeżyjemy, złapiemy tyle ile się da, lub ile nam potrzebne. Czym mogłabym podkreślić ten mój mijający już dzień, aby zapamiętać jego szczególność, wyjątkowość? Przypieczętuję jego obraz niesamowitym widokiem księżyca. Po raz pierwszy dane mi było widzieć jego barwę o takim natężeniu czerwieni. Nie był srebrny, złoty, otulony chmurami, wynurzający się spoza nich, był niesamowicie wprost przesycony barwą, którą mogłabym porównać do dojrzałej, zrumienionej skórki czerwonego grapefruita. To nie była czysta czerwień, ani głęboki pomarańczowy, to były właśnie te dwie barwy przełamujące się nie dające w żadną stronę możliwości przypisania jednej konkretnie. Piąta rano, już niewiele drogi temu księżycowi pozostało po naszym niebie, i uczynił z siebie, może szczególnie dla mnie to widowisko. Pełnia w odcieniu dojrzałego egzotycznego owocu. Zaskoczył mnie ten widok, przyciągał magnetycznie. Może ten jeden raz dane mi było dostrzec akurat taką jego postać, upodobnioną do zachodzącego słońca. Czy ta wyjątkowa barwa coś oznacza w nadchodzących dniach, czy związana jest z przepowiedniami, jakieś proroctwo sobą daje? Nie wiem, dla mnie było obrazem wyjątkowym, widzianym po raz pierwszy, i wartym zapamiętania. Pośród normalnych, zwykłych dni, mała plama impresji. Może takie obrazy muszą zakodować się gdzieś w środku mnie, abym miała siłę do przyjmowania tego co przyziemne i smutne. Tego co stara się zmniejszać pokłady nadziei, co ciągle budzi moje niezrozumienie i bunt. Zdaję sobie sprawę, że nic zmienić nie mogę i poczucie tej bezsilności jest niczym brzemię, którego nie jestem w stanie się pozbyć. Chciałabym ubrać się w podejście obojętności, nałożyć na siebie niczym gruby kaftan nieprzejmowanie się, a nie umiem. Nawet jeśli twarz będzie się uśmiechać, środek wyje z własnej niemocy.\nJakiś czas temu pisałam, o walce pewnej rodziny. Myślę, że nie nadużyję żadnych ustaw o ochronie danych, nie naruszę czyichś dóbr, wymieniając z imienia głowę tej rodziny. Adam Popiel. Dowiedziałam się, że przegrał swoją walkę. Pozostawił kochającą żonę, i maleńkiego synka, oraz gdzieś w tle ludzi, którzy z całego serca życzyli im jak najlepiej, chcieli pomóc, trzymali kciuki za powodzenie.\nW takich chwilach każde moje słowo mogłoby być odebrane jako bluźnierstwo, nie będę się rozpisywać, nie będę bluźnić tylko zapytam: dlaczego?. Dlaczego jedną ręką dajesz, a drugą pokazujesz moc odbierając?\nAdamowi się nie udało, jest jeszcze jego maleńki chory synek, jeśli ktoś chce wesprzeć jego leczenie podaję link do strony na fb, gdzie można znaleźć potrzebne do tej pomocy informacje. Ta walka ciągle trwa, i o tym trzeba pamiętać. Nawet wtedy, kiedy nadzieja zdaje się umierać.\nMYŚLI PROWADZĄCE DO WRÓBLA\nNotatkę dodano:2014-09-07 20:03:06\nNiedzielny poranek inny od pozostałych. Tym razem nie ja, a małżonek wyrusza do pracy. Przymus, obowiązek, siła wyższa, konieczność. Nie jesteśmy panami swojego losu i bywają takie sytuacje, że nie ma innego wyjścia, trzeba się podporządkować robiąc coś nie do końca w zgodzie z pragnieniami. Miał na ten weekend pragnienia, plany, które przybrały zupełnie niespodziewany obrót. I znowu się rozmijamy, wyrywając szczątkowe okruchy na nasz wspólny czas. Ja z Kleszczykiem w domu, z normalnym harmonogramem na niedzielę, jakieś kulinarne starania. Zresztą kto wie, co przyniosą nadchodzące chwile. Wiem co powinnam, co muszę, jednak ile z tego będzie i w jaki sposób wykonane już nie do końca pewne. Wykorzystuję ranek na parę słów. Już zapomniałam o niedawnym urlopie, nie przywykłam do późnego wstawania, w moim zegarze biologicznym niewielkie tylko przesunięcie nastąpiło. Być może odgórnie skazano mnie na to poranne wstawanie, kiedy jeszcze ciemno na zewnątrz. Trzy minuty przed budzikiem, jeśli nawet nie dla siebie nastawionym tylko dla męża, rzut okiem na świecące cyferki ukazujące czas, sen gdzieś odchodzi, a walanie się w samotnym łóżku wydaje się pozbawione sensu. Z ciemności za oknami powoli wyłania się szarość przechodząca w coraz jaśniejszy dzień. Jeszcze nie wiem jaki on będzie, czy słoneczny jak wczoraj czy mglisty. Wrzesień już daje wyraźnie odczuć zbliżającą się jesień. Lipy prekursorki pozbywają się liści, pod dębami coraz więcej żołędzi, chore kasztanowce straszą nadmiarem brązu. Jeszcze z pewną rezerwą w odczuwaniach, jednak już mam świadomość rozpędzania się tej pory roku w najbardziej niechcianym kierunku. Mam pewność, że nim świat się ogołoci z barw będzie jeszcze apogeum ciepłych kolorów, remisja niczym w chorobie, chwilowe oszukanie przed szarością i bielą. Każdego roku to samo, choć nie tak samo. Wczoraj działka, coraz bardziej ogołocona, już nie przyciąga nadzieją dojrzewających owoców, zielenią i rozkwitem. Teraz czeka na niej tylko praca, mająca doprowadzić do jakiegoś porządku dla ludzkich oczu. Nie pragnę takich jesiennych na niej wizyt. Zresztą nie wiem czy zdążę ogarnąć całość, aby w jakimś przyzwoitym stanie wszystko pozostawić. Za daleko, za mało wolnego, a i to wolne już zaplanowane w innych kierunkach. Za tydzień wizyta we Wrocławiu z Kleszczykiem, na którą czekam, zarazem obawiając się. Próbuję te myśli od siebie odgonić, zająć się czymś innym aby rozrzedzić ich intensywność, nie zawsze się to udaje. Im bliżej wyznaczonego terminu tym ciężej. Może dlatego, chciałbym aby już było po wszystkim, nawet kosztem zbyt szybkiego upływu czasu. Nie lubię oczekiwania. Bywa czekanie dające nadzieję na coś dobrego, bywa z perspektywą niewiadomego i bywa niczym kat zabierające i zabijające nadzieję. Różne te czekania w życiu się przydarzają. Chyba jedynie to pierwsze jakoś łatwo przychodzi, kiedy każdy dzień zbliża do spraw miłych. Teraz czekam na niewiadome i może dlatego chciałabym już mieć za sobą. Tylko tydzień z każdą mijającą godziną kurczący się, ale wiem, że będzie się zarazem ten czas magicznie przeciągał. Powinnam znaleźć sobie zajęcie na tyle absorbujące aby nie myśleć, jednak nie potrafię tak do końca wyłączyć tej świadomości. Skoro niewiele mogę poradzić nie pozostaje nic innego jak odczekać a kiedy już nadejdzie ten czas przyjąć co zostanie ofiarowane.\nLudzie przyjmują wiele z tego co zostaje im ofiarowane przez los, czasami potrafią odwrócić się plecami do całego dotychczasowego życia, rzucić się w wir wizji, omamów, spalić mosty i pozostać z pustymi garściami. Ktoś dojrzały, dla odmiany kobieta, a nie wiarołomny mężczyzna. Status materialny sporo powyżej średniej krajowej, wiek sporo powyżej granicy pełnoletności, odchowane dzieci, i czegoś za mało. Zapewniający wysoki poziom życiowy małżonek, czegoś prócz dóbr materialnych nie zapewniał w wystarczających ilościach połowicy. Znalazła sobie młokosa w wieku jak jeden do dwóch, w proporcjach do swoich przeżytych lat. On myślał, że trafił na żyłę złota, ona otumaniona młodą werwą liczyła na podobne zasoby w każdej dziedzinie. Werwa u niego występowała tylko w pewnych sferach dalekich od materialnych, u niej żyła złota stanowiła jak się okazało aktywa małżonka. Wiarołomnej mąż nie pragnął, kochanek z werwą z pustej studni wody nie naczerpie, ona została z pokaźnym wiekiem i pustymi rękoma. Ktoś określił, „zbłądziła”, jak świat stary tak i podobnych przykładów błądzenia na każdym kroku wiele. Ludziom czegoś brak, do dobrego przywykają, niszczą a później okazuje się za daleko zabrnęli i mają okazję poczuć jak może być kiedy dobre mija. Czasami nie warto wyciągać ręki po więcej, choć akurat tej mądrości do siebie nie przypuszczają ci co sądzą, że ich oczekiwanie lepszego ma podstawy powodzenia. Teraz ona też czeka na coś, tylko tak naprawdę jej oczekiwanie może bardziej niepewne od mojego. Inny jego rodzaj z jeszcze jedną różnicą. Ja w swoim oczekiwaniu mam na kim się wesprzeć, a ona …. Sama dokonała wyboru, który chyba w wyniku inny ma smak niż początkowo zapowiadany. Wielkiej mądrości są nasze ludowe przysłowia, niepozorne, i proste, jak choćby to o wróblu w garści...\nNIE CHCĘ WOJNY\nNotatkę dodano:2014-09-06 06:54:42\nCiągła szarpanina z wiecznym brakiem czasu powoduje, że choć bardzo chcę, nie zawsze odnajduję go na tyle aby robić to co lubię. Mieć czy być. Niby dylemat odnoszący się do dóbr materialnych, który jeśli go przyporządkować okazuje się, swoim spektrum zajmuje tak naprawdę prawie każdą naszą działalność. Inna forma wyrażenia i mogłabym odnieść jego meritum także do swojego ciągłego braku czasu. Chciałabym i napisać, i poczytać, i zrobić jeszcze parę górnolotnie mało przydatnych spraw a okazuje się, że ugotowanie zupy ważniejsze, że zrobienie zamówienia na przyprawy lepiej też mieć po stronie wykonane. Przyziemność nie daje na tyle mocy aby zostawić ją i zająć się przyjemnościami. Niematerialne przyjemności nawarstwiają się w swojej niemocy wykonania, spychane ad acta. Ciekawa jestem, czy jeślibym została postawiona przed możliwością robienia tylko tego co powodowałoby moje „być”, nie okazałoby się nagle, że zatęskniłabym za wszystkimi lub choć częścią spraw powodujących w normalnych warunkach „mieć”. Nie sprawdzę i nie rozwiążę dylematów, podobnie jak nie ma we mnie mocy na zmianę tego co zaczyna zaprzątać lub choćby naznacza nasze rozmowy, spotkania. Nie interesuję się polityką, ale ona podstępnie włazi w moje życie. Nie pomaga nieoglądanie serwisów informacyjnych, niesłuchanie radia. Otwieram pocztę i zastaję wiadomość z pytaniem: „Grozi nam wojna? Wypowiedz się!”. Po wejściu w treść coraz mocniejsze słowa :”Czy wybuchnie wojna, a jeśli tak, to czy Polska powinna wziąć w niej udział”. Nie rozumiem takiego podejścia, jak nie potrafię zrozumieć, tego, że ktoś mógłby wojny chcieć. Nie pojmuję działań pana Putina, nie dochodzą do mnie żadne argumenty za działaniami zaczepnymi. Kiedyś pisałam o swoim do wojen stosunku, nie zmienił się on i sądzę w dalszym ciągu nie ulegnie zmianie. Duzi polityczni okutani w agresję chłopcy chcą kosztem wielu, zupełnie niezainteresowanych przelewem krwi pobawić się w wojenkę. Mi ta zabawa nie jest ani do mojego „mieć” ani „być” potrzebna. Nie pragnę adrenaliny, niepewności, obawy, niepokoju i niebezpieczeństw. Jeśli w cywilizowanym świecie znajduje się miejsce dla takich, którzy tego wszystkiego pragną, może niech ogłoszą zbiórkę w jakimś oddalonym, ustronnym miejscu, bez udziału postronnych i naparzają się do woli, do ostatniej swojej własnej!! kropelki krwi. Nie będę ich żałować, nie będę wyrażać kondolencji. Co jakiś czas w różnych stronach naszego globu pojawiają się jednostki naznaczone jakimś diabelskim piętnem, które każe i pomaga doprowadzić świat lub jakiś jego wycinek na skraj wojny. Giną ludzie, całkiem niezasłużenie i niewinnie, kiedy te indywidua prosperują całkiem dobrze przyglądając się i wyciągając ręce po coraz więcej nie swojego. Zapominają, jaki przeważnie jest koniec takich jak sami. Ich psychika nie dopuszcza możliwości niepowodzenia i brną coraz dalej w tym tragicznym szaleństwie zupełnie oderwani od rzeczywistości. Najgorsza w tych istotach jest ich pozbawiona jakiegokolwiek humanitaryzmu czy ludzkich odruchów psychika. Moje niezrozumienie budzi niemoc całego, wielkiego przecież świata, który delikatnie wyraża swój sprzeciw, krygując się aby nie ubodło szaleńca, grozi paluszkiem, niczym do małego dziecka mówiąc:”nu, nu, nie ładnie, tak się nie robi”. A przecież ten szaleniec nic sobie z tego nie robi, bo nie obchodzą go delikatne gesty, nie uwrażliwiony jest na głaskanie, czy spokojny sprzeciw. Czyżby nie było mocy na drastyczną terapię tam gdzie powinna ona być przeprowadzona zanim wariat nie nabroi za wiele ? Czyżby historia za mało nas nauczyła, że pozwalamy nawet na samą myśl o możliwości wojny. „Człowiek mądry uczy się na cudzych błędach...” . Może najwyższy czas choć z tej mądrości wyciągnąć naukę, nim będzie za późno dla takich jak ja na ich „być” i „mieć”. Obiecuję nie interesować się polityką, tylko niech ona da mi normalnie, spokojnie żyć.\nNotatkę dodano:2014-09-03 20:30:29\nOpętańcze wypełnienie czasu, mojego wolnego od zawodowych zajęć dnia, spowodowało poczucie deficytu chwil na prawdziwe lenistwo. Nie zdążyłam. Tylko tak naprawdę, czy ich chciałam?. Jeślibym prawdziwie pragnęła, wyskrobałabym czas na leżenie odłogiem dla ciała, spowolnienie działalności, bezsensowne obijanie się po kątach mieszkania. Widocznie nie było mi to dziś potrzebne w ilościach nadmiernych, jednak tej odrobiny, która w wolnym dniu powinna się należeć teraz żałuję. Nie było obiboctwa, a jednak znalazłam czas na wiele. Ranny kołowrotek z odprowadzeniem młodego do szkoły, samotny wypad na grzyby, wędrówki po zakątkach z dala od nawołujących się grzybiarzy. Zbyt mało czasu na nasycenie się samotnością i lasem, bo przecież już zbliża się godzina odbioru Kleszczyka, obiad, dwa wsady do pralki, oprawienie grzybów, pobyt na placu i wreszcie chwila spokoju. Niby nic a wszystko zabiera czas, którego jakoś stanowczo za mało. Dobrze, że choć te leśne godziny wyciszenia dla siebie wyrwałam. Łażąc po lesie był czas na przemyślenia i pośród innych refleksji wróciłam myślami do dzisiejszego wyjścia do szkoły. Samo wyjście nawet niewielkie w tych przemyśleniach miało znaczenie. Inny drobiazg, nieistotny dał mi do myślenia.\nWczorajszy dzień był dla mojego dziecka pierwszym dniem w szkole, tak przynajmniej tą bytność z pełnym wyposażeniem odebrał. Tornister, zeszyty, kredki, pióro, jakieś książki, i wydawałoby się wszystkie rupiecie potrzebne pierwszoklasiście. Wszystkie prócz kleju. Jakoś nie pomyśleliśmy, nie spakowaliśmy, choć w szufladzie leży tego z sześć sztuk. I jak się okazuje wedle mojego syna, nie nadają się one do szkoły. Jakaż tego przyczyna, czyżby jakość kleju nie odpowiadała wymaganiom pierwszoklasisty? A może struktura klejowej masy nie spełnia jakichś wymogów, lub zbytni zapach powoduje odruchy wymiotne lub bóle głowy? Mi wystarczył jeden rzut oka na wzmiankowane kleje aby wiedzieć gdzie tkwi przyczyna zniechęcenia do nich. Jeden z nich w kolorze niebieskim, drugi różowym, sam kolor nic szczególnego. Tylko mąż robiąc zakupy dla wymagającego pierwszaka podszedł do nich chaotycznie, nie zwracając zbytniej uwagi na coś co jak się okazuje jest najistotniejszą sprawą w szkolnych przyborach. Nie ważne jest czy klej będzie kleił, ołówek gładko kreślił, gumka wymazywała to co nakreśli ołówek. Najważniejsze jest to co jest narysowane na opakowaniu kleju, na zewnętrznej farbie ołówka, obwolucie gumki. Zakupione przez męża kleje miały obrazki jakichś potwornych maszkaronów, które obecnie spełniają ważną rolę bycia idolów dziewczynek w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Ani to ładne ani ciekawe ale „dziewczyńskie”. Dla mnie choć płcią żeńską jestem bez dwóch zdań żadnego w tym piękna nie widzę, cóż mój gust widocznie przeżytymi latami wypaczony i wyrugowany z poczucia estetyki. Jednak nie to jest najistotniejsze w moich przemyśleniach. Nawet nie to jest ważne, że moje lata szkolne upłynęły na jednakowo szaroniebieskich zeszytach, którym przypisywanie płci nikomu z nas nie przyszłoby do głowy. Mieliśmy jednakowe kredki z obrazkiem misia, jednakowe przeważnie żółtopomarańczowe ołówki które różniły się oznaczeniem twardości grafitu, klej w postaci gumy arabskiej w specyficznej lekko stożkowej szklanej butelce lub biurowy w metalowych tubkach. Bywało, że odrobina kolorytu i zapachu wkradała się do naszych piórników za sprawą chińskich gumek. Zakup przyborów szkolnych nie był napiętnowany estetycznym wyborem. A przede wszystkim nikomu do głów nie przyszła myśl, że coś nadaje się dla chłopca, a coś dla niego jest zupełne nieodpowiednie. To co kupowali nam rodzice miało się nadawać dla ucznia. Uczniowie to ogół młodych ludzi w określonym wieku, występujący w różnych, jak do tej pory dwóch określonych płciach (pominę wszelkie mutacje i dewiacje), i żadnego znaczenia nie miało to czy ich zeszyty będą się od siebie różnić. Możliwe, że siermiężność tamtych czasów coś nam zabrała, jednak nie zauważam u siebie zaniku oznak płci żeńskiej spowodowanych pisaniem w takim samym zeszycie jak pisał kolega siedzący dwie ławki dalej. Rodzice ówcześni kupowali to co było potrzebne, niezbędne i mieli ten komfort, którego pozbawieni są obecni rodzice. Komfort kupowania pozbawionych płci zeszytów, ołówków i klejów. Sami sobie utrudniamy życie, uczymy tych utrudnień swoje dzieci. Poddajemy się nim, aby dziecko nie odstawało od reszty rówieśników. Ja w całej swojej prostocie wyskrobałam płeć wspomnianym klejom, brutalnie używając nożyka pozbawiłam opakowanie dziewczyńskiego wizerunku. Było brzydkie, jest jeszcze brzydsze ale bez płci. O czasy o obyczaje....\nNotatkę dodano:2014-09-01 20:53:37\nWskakuję w ten wrzesień niczym pływak na głębinę, nie wiem do końca co czeka mnie w zetknięciu z lustrem wody. Uszy mam przepełnione dźwiękami żydowskiej muzyki, której energetycznych dźwięków dziś przy tym szarym dniu zapragnęłam. Nie otulam się nostalgicznymi piosenkami, nie chcę ich nastrojowego rzewnego płaczu. Przeciwwagę stanowią inne, pełne rytmu i dynamiki dźwięki, które miałam okazję w trakcie ostatniego pobytu we Wrocławiu gdzieś wśród ulicznych artystów usłyszeć. Nie zgłębiam się w pochodzenie czy etymologię, nie ważny autor, jego ojczyźniana przynależność, rasa, kolor skóry czy narodowość. Coś mi się podoba bez względu na te wszystkie czynniki, słucham. Nie dyskwalifikuję czegoś z uwagi na miejsce pochodzenia. Podobnie staram się nie przekreślać ludzi, nim ich nie poznam. Mam swoje pewne typy narodowościowe z którymi jednak z przyczyn kulturowych wolałabym nigdy się nie spotkać. Może niezrozumienie ich mentalności jest spowodowane nieznajomością źródeł, tradycji z których wynikają ich zachowania zupełnie sprzeczne z moimi środkowoeuropejskimi. Prawdopodobnie jest to uproszczenie, możliwe do korekty, tylko czy byłabym w stanie zrozumieć i przyjąć te odmienne zachowania a następnie się z nimi utożsamiać? Chyba za głęboko wrosłam w to co tu, to czym nasiąkłam od dzieciństwa. Nie jestem gąbką, którą można wyżąć i w miejsce cieczy, która wyciekła wcisnąć coś innego. Stara struktura gąbki jest na wskroś przeniknięta pierwotnie pobraną cieczą, nie da się jej wycisnąć na tyle dobrze aby nie pozostały żadne wątpliwości. Skrupuły są na swoim miejscu, sumienie gdzieś ulokowane, nawyki, zwyczaje, wszystko czym przesiąkłam w większym lub mniejszym stężeniu, ale moje, tutejsze. Staram się nie potępiać kogoś z powodu czy też samego faktu przynależności do nacji. Wiadomo, wychowanie, które z pewnym naciskiem ukierunkowywało nasze sympatie i antypatie do pewnych narodów, nawet w obrębie bliskich sąsiadów, jakiś ślad pozostawiło. I bliżej nam będzie do jednych w sympatii, z samego historycznego naznaczenia. Mogę nie mieć uprzedzeń do poszczególnego członka danej narodowości, jednak już całą nację z pewnym wahaniem ocenię. Historia z pewnym uporem się powtarzała, od niektórych ciągle po plecach i niższych partiach ciała dostawaliśmy, inni z lisią chytrością nas głaskali pięknie obiecując, nic w zamian prócz pięknych wizji nie dając. Naiwne polaczki niejednokrotnie dawały się nabierać niczym ufne dzieci. Oszukane kolejnymi pięknymi słówkami dalej wierzyły w dobre intencje, tłumacząc sobie obiecujących w jak najbardziej usprawiedliwiający sposób. Może tak mamy, jak otwarcie dostajemy w łeb, nie lubimy, jak nas umiejętnie okłamują mimo wszystko będziemy wiecznie przekonani o wspaniałomyślności naznaczonej pechem sytuacji. Chcieli ale nie wyszło... Może więc nie będę wdrażać się w żadne przynależności, niech sobie wykonuje utwór kto chce, dam się ponieść tylko muzyce, bez jakiejkolwiek historycznej czy rasowej traumy.\nNotatkę dodano:2014-08-31 19:08:28\nUlotna pamięć nie daje zapamiętywać całego ogromu wydarzeń, które nam się w życiu przydarzają. Pamiętam co wydarzyło się tydzień temu, bo miało to jakieś znaczenie odmienne od codzienności. Poszperanie w szufladkach własnej pamięci może nawet dałoby mi odtworzyć co wydarzyło się miesiąc temu, jednak głębsze wnikanie nie dałoby już za wielu pozytywnych wyników przeszukiwania co, kiedy, z kim mi się wydarzyło większy wycinek czasu temu. Moje notatki prowadzone przez ostatnie półtora roku mogłyby mi pomóc w odnalezieniu wydarzeń mających miejsce w opisywanym okresie. Nie są te zdarzenia opisywane szczegółowo, więc i przypominanie byłoby szczątkowe. Na tym polega wybiórczość tego co zapamiętujemy. Nasze osobiste umiejętności zapamiętywania też mają tu znaczenie, jednemu zostaje więcej, drugiemu zaledwie pyłek, szczątki. Nie zaśmieca nam się głowa bo i nie wszystko warte pozostania w labiryncie szarych komórek. Z jakiejś przyczyny udaje mi się zapamiętywać dosyć sporo z tego co spotyka mnie na własnej drodze życia. Jakieś powiązania, wspomnienia, nikłe ślady spraw ważnych i tych całkiem nieistotnych. Nie pamiętam, co miało miejsce dwa lata temu, pięć, dziesięć ale dosyć wyżłobione mam w pamięci wydarzenia z końca sierpnia dwadzieścia pięć lat temu. Nie jest to mam nadzieję objaw Alzheimera, bo i w zakresie zapamiętania tamtego okresu pewne luki u mnie występują. Jednak poza lukami sporo z tamtego czasu udało mi się zachować i jeśli jednak dopadnie mnie wyżej wspomniana choroba, to jeżeli zapamiętam miejsce zapisywania tych notatek będzie szansa na terapeutyczny powrót do przeszłości. Dwadzieścia pięć lat temu kończyła się wraz z sierpniem nasza poślubna podróż. Górnolotne nazwanie tamtej wyprawy, wynikało z faktu odbycia jej po naszym ślubie więc nie było powodu do nazywania jej inaczej. Nie miała też ta nasza podróż wiele wspólnego z ogólnie pojętymi wzorami wyjazdów z filmów, romansideł ówczesnych ani tym bardziej obecnie odbywanymi w kierunku egzotycznych miejsc na mapie świata. Nasza wyprawa samym swoim zaczątkiem czyli wyborem miejsca docelowego rozpoczęła się z naznaczeniem pewnym szaleństwem. Zamknięte oczy, rozłożona mapa polski, strzał palcem w miejsce, które ma się stać tym wybranym. Mapa sporych rozmiarów więc na jej powierzchni miejscowości zarówno duże jak i całkiem małe. Ślepy traf ląduje na miejscowości Kamień, gdzieś w mazurskiej głuszy, najbliższa większa miejscowość to Ruciane Nida. Wyekwipowani w plecaki, namiot, śpiwory, beztrosko zapomniawszy o materacu, który zapobiegliwy mój tatuś w ostatnim momencie dostarcza tuż przed odjazdem pociągu, wyruszyliśmy w swoją podróż konsumpcji małżeńskiego stadła. Pociąg, autobus, autostop, piesze dystanse, pełen wachlarz tamtej wędrówki i sposób na dostanie się w upragnione miejsce. Młodość, miłość i niecierpliwość dodawały nam chyba skrzydeł w tym dotarciu na koniec świata. Nie zauważaliśmy niewygód, chłodnych poranków i wieczorów, braku kąpieli w tutejszym jeziorze, padającego deszczu, przemakającego namiotu i innych niedogodności, które niwelowane bliskością dały nam przeżyć na tym odludziu do końca planowanego czasu. Gdzieś poza nami, w cywilizowanym świecie szalała hiperinflacja, a nam wystarczało tamto odludne i zarazem wyludnione z powodu końca wakacji miejsce. Wspólne prysznice w męskim przybytku, z prozaicznego powodu cieplejszej wody, a może z paru innych powodów, które pewnego dnia stały się także powodem do zazdrości jednego z ostatnich turystów. Nie potrzebowaliśmy egzotyki, nic takiego nawet nie przychodziło nam do głów, wystarczaliśmy sobie sami w każdej godzinie na wyciągnięcie ręki. Parę dni w odcięciu od świata przekrajane bywało wypadami po pieczywo i podstawowe artykuły żywnościowe, bo jak się okazuje duchowość może nie potrzebuje jadła, jednak nasza cielesność jak najbardziej się go domagała. Pamiętam jak pewnego poniedziałkowego dnia, zaskoczeni zostaliśmy prawie czterokrotną zwyżką cen masła, które przez weekend spędzony bez prasy i radia oraz jakichkolwiek wiadomości z kraju dla nas były szokiem nie do zrozumienia. Dokładnie dwadzieścia pięć lat temu nasza podróż dobiegała końca, już wracaliśmy, z przestankiem oraz ostatnią nocą spędzoną w Olsztynie. Okazało się, że hiperinflacja zżarła naszą gotówkę bez naszego szaleństwa, podstępnie wysysając całą wartość z tego, co nam w portfelu pozostało. Ekstrawagancki pobyt w hotelu okazał się powyżej posiadanych funduszy. Staliśmy się biedakami, choć tak naprawdę nie czuliśmy tej różnicy statusu, nigdy nie będąc w zamożnej grupie społeczeństwa. W jakiś cudowny sposób trafiliśmy do schroniska młodzieżowego, znajdującego się nad jakąś szkołą, piętrowe łóżka rozdzieliły nas na tę noc. Naukowiec śpiący po sąsiedzku wzbudzający do dziś dnia nasze wspomnienia z pewnej fizjologicznej przyczyny, która może kolorytu nie dodała jednak zapamiętana przez nas została. Jutrzejszy dzień rozpoczął się dla nas dzwonkiem szkolnym, który przywrócił nas rzeczywistości. Nasz pobyt poza codziennością dobiegał końca. Nie wiedzieliśmy tak naprawdę co nas czeka, co nam przyniosą kolejne dni, miesiące i lata. Wierzyliśmy, że się uda i udało się. Bo tak naprawdę nie trzeba wiele aby być szczęśliwym, czasami wystarczy przemakający namiot w którym jest ta druga szczególna osoba. Chude lata mniej chude wtedy się wydają, a tłuste dużo tłuściejsze się okazują.\nBRZEMIĘ NAUKI CZY WIEDZY\nNotatkę dodano:2014-08-30 22:06:04\nPominąć, pisać, dać spokój, czy też zmobilizować się na tyle aby wbrew samopoczuciu parę słów po dzisiejszym dniu zostawić. Choć sam mijający dzień jakby chciał swoją miałkością przypieczętować kończący się miesiąc. Ogólny rozrachunek dni, które przeszły, określiłabym jako dobry czas, a właśnie ten dzisiejszy jakby miał nadzieję, że dzięki niemu obniżę ogólną średnią. W poniedziałek mam wrócić do pracy i moje ciało chyba się przeciw temu zaczyna buntować. Może to duch, który w spółce z powłoką cielesną zmówione pokazują, jak niewiele mogę kiedy one zaczną czynić wbrew mnie. Przypałętało się jakieś przeziębienie za sprawą małżonka, który drogę do naszego mieszkania gościnnie wskazał. Zaraza zadomowiła się ukradkiem, cichutko przyczaiła aby zaatakować w przeddzień powrotu do pracy. Oczywiście nie byłabym sobą, abym miała tak bez walki poddać się podstępnemu choróbsku. Nie ze mną te numery. Zapas chustek higienicznych mam zawsze jako żelazną rezerwę, najwyżej uszczuplę tylko po to, aby mieć powód do kolejnego zakupu. Syropy z bzu dodawane do herbaty z imbirem i kardamonem sprawdzają się i łykane bez wstrząsu obrzydzenia mam nadzieję pomogą. Inne sprawy przecież tuż za winklem czasu mnie i naszą rodzinkę czekają już za niewielki momencik. Kleszczyk idzie do szkoły jako pełnoprawny pierwszoklasista. Odbędzie się to przy udziale taty, który mam nadzieję udokumentuje to wydarzenie abym mogła w nim choć częściowo uczestniczyć. Niby ważny dzień, dla każdego z nas, te pierwsze godziny rozpoczynające czas spędzony w szkolnych murach, jednak tak naprawdę chyba niewielu z nas dokładnie pamięta co akurat tego pierwszego dnia ze szczegółami się wydarzyło. Więcej z tego pamiętają rodzice przyprowadzający swoje pociechy, niż one same. Podobnie ja, nie pamiętam jak wyglądały moje pierwsze dni w podstawówce. Samą podstawówkę z perspektywy minionego czasu oceniam bez większego pietyzmu, bardziej w negatywnym kierunku te moje oceny lewitują. Osiem lat z jedną klasą, jednym wychowawcą, paroma piętnami przyklejonymi i dźwiganymi aż do ukończenia edukacji na tym poziomie. Nie polubiła mnie podstawówka podobnie jak i ja jej nie pokochałam. Parę osób z którymi miło mi się spotkać po tych minionych wielu latach, a reszta do wymazania. Możliwe, że sposoby na wychowanie nas, jako trybików pewnego systemu w moim przypadku spaliło na panewce. Dom wpajał inaczej, szkoła rozbieżny wzorzec próbowała przekazać. Nawet nie dotyczyło to jakichś historycznych zaszłości które oświeceni rodzice mi wpajali. Nie żadne rewelacje z czarnymi kartami historii ani wywrotowe akcje rodziców były tu ważne. Sam sposób ich mojego wychowania był odrobinę odmienny od propagowanych wzorców w szkole podstawowej. Nie namawiali do bycia wbrew temu co nakazywano w szkole, jednak sami czasami postępowali inaczej niż uczyła szkoła. Zmysł obserwatorski małego człowieczka jest może nie wyrobiony, choć na tyle wyostrzony aby tę różnicę gdzieś w głębi umysłu zakodować. Niby mały człowiek niewiele robi, jednak raz zasiane ziarenko czeka tylko na odpowiednie warunki do wzrostu. W trakcie podstawówki moje ziarenko czynienia wbrew trwało w uśpieniu. Byłam grzeczną, cichą dziewczynką, starannie prowadzącą zeszyty jednak zupełnie nieaktywną. Przestraszoną, zahukaną, nieśmiałą która zawsze wolała być w ostatnim niewidocznym szeregu, ostatniej omijanej ławce. Najchętniej ubrałabym się w czapkę niewidkę która stanowiłaby mój strój przez całą podstawówkę. Niestety czapki niewidki nikt nie ofiarował, stawiając mój świat na codziennej pozycji przyczajenia aby przetrwać kolejny dzień. Przyklejone łatki piekły swoją nieprawdziwą wartością obniżając poczucie tego, ile tak naprawdę mogę, potrafię i jestem w stanie. Osiem lat, które gdyby czas mógł przejść jeszcze raz zupełnie inaczej bym spędziła. Ten pierwszy etap szkolnictwa chyba więcej mi zabrał niż dał. Przyjaźnie dziecięce nie przetrwały, nieśmiałość i wstydliwość raczej okazuje się bardziej przeszkadzała, z nauk niewiele zostało, choć czy można za to wszystko winić szkołę czy też mnie, nie rozwiążę tego dylematu. Było minęło, i może jednak na szczęście nie wróci. Później jeszcze miałam dwa takie przełomowe, kolejne stopnie edukacyjne. Każdy z nich coś po sobie zostawił, w czymś mnie ukształtował, czegoś nauczył, jakieś piętno po sobie pozostawiając. Co z tych edukacyjnych schodów było najważniejsze? Czy była to sucha wiedza, którą próbowano mi przekazać, czy też większą wartość po tym minionym czasie miały zupełnie od nauki odmienne sprawy? Nie pamiętam dziś wzorów, twierdzeń, schematów, wykresów i tabelek natomiast jakoś nie potrafię wykreślić wspaniałych ludzi, których tam poznałam, paru wydarzeń, relacji i przygód które więcej mnie nauczyły niż tomy książek. Widocznie nie do nauki scenarzyści na górze mnie stworzyli, nie pozostaje nic innego niż nieść to brzemię odnajdując w tym swoje zadowolenie.


Włodi wraca z nowym singlem i zapowiada solowy album! | Popkiller\n„Z Planem” to utwór, w którym Włodi pokazuje, że jest ULTRASEM w swoim fachu. Ciągle pozostaje oddany temu co robi i konsekwentnie zmierza do obranego celu. Każda płyta to dla niego restart, a dla nas to jakość i pewność nowych, niebanalnych, przy tym mocnych oraz prawdziwych wersów, w których jeszcze mocniej zaznacza pozycję rapera, którego wizytówką jest autentyczność. Klip wyreżyserował Maciej Lipiński z M.L FILMZ.\nZa produkcję pierwszego singla odpowiada Smokin natomiast projekt okładki wykonał znany już z wcześniejszych prac z Włodim – Lis Kula. Na okładcę singla „Z Planem” znajdziemy ukryty tytuł nowego wydawnictwa Włodiego - Czy wiesz już jaki?\nVideo of Włodi - Z Planem (prod. Smokin)\nKurde napisal(a) 2 tygodnie 1 dzień temu:\nWłodka szanuje, ale jego solowe produkcję za cholere mi nie podchodzą. Monotonia. Ale życzę mu jak najlepiej.


Dwie butelki whisky będą go drogo kosztować! - naOSTRO.info\nDwie butelki whisky będą go drogo kosztować!\nNawet do 10 lat więzienia grozi 55-letniemu ostrowczaninowi, który włamał się do jednego z barów na terenie miasta. Jak tłumaczył ostrowieckim mundurowym, był mocno „spragniony”, a żeby lepiej się poczuć i „poprawić” sobie humor postanowił włamać się do zamkniętego lokalu. Jednak po spożyciu alkoholu jego stan zamiast się poprawił, mocno się pogorszył. Z pomocą mężczyźnie musiało przyjść pogotowie ratunkowe.\nfot. Łukasz Grudniewski.naOSTRO.info\nW ubiegłym tygodniu do Komendy Powiatowej Policji w Ostrowcu Świętokrzyskim wpłynęło zawiadomienie dotyczące kradzieży z włamaniem do jednego z barów piwnych w mieście. Z przekazanych informacji od zgłaszającego wynikało, że sprawca dokonał kradzieży dwóch butelek whisky. Wartość strat oszacowano na kwotę ponad 100 złotych. Sprawą od razu zajęli się funkcjonariusze z Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu i Przestępczości Nieletnich.\nW miniony piątek 55-letni mieszkaniec miasta odpowiedzialnego za to przestępstwo „wpadł” w ręce mundurowych. Mężczyzna przyznał się, że do lokalu wszedł wybijając szybę w oknie za pomocą muszli klozetowej, znalezionej na pobliskim śmietniku. Jak twierdził, był mocno „spragniony”, ażeby lepiej się poczuć postanowił włamać się do zamkniętego lokalu. Po spożyciu alkoholu jego stan uległ pogorszeniu i został ostatecznie zabrany przez załogę karetki pogotowia do szpitala. Miłośnik mocnych trunków po dwóch dniach postanowił powtórzyć wizytę w lokalu. Tym razem 55-latek rozciął folię zabezpieczająca uprzednio wybitą przez siebie szybę. Łupem rabusia znów padł alkohol o wartości ponad 100 złotych. W miniony piątek włamywacz usłyszał zarzuty, do których się przyznał. Za popełnione przestępstwo „amatorowi” cudzych alkoholi grozi kara pozbawienia wolności do 10 lat.\nW tym artykule:amator cudzych alkoholi, amator whisky, amator wyskokowych trunków, fakty, Komenda Powiatowa Policji w Ostrowcu Świętokrzyskim, KPP w Ostrowcu Św., Ostrowiec Św., whisky\nSprawa Dariusza Czupryńskiego trafi do sądu pracy? Radni nie wyrazili zgody na jego zwolnienie!\nO wpływie epidemii na zdrowie psychiczne podczas webinarium!


Koalicja Obywatelska przeciw podwyżkom dla polityków\n2 sierpnia, 2021 2 sierpnia, 2021 Lilia Łada\tBrak komentarzy\tDonald Tusk, Koalicja Obywatelska, podwyżki, promoslider, promoten, Sejm\nKlub KO zapowiedział złożenie w Sejmie projektu ustawy anulującej podwyżki wynagrodzeń dla parlamentarzystów, premiera i wiceministrów. “Podwyżek od Andrzeja Dudy nie chcemy” – zadecydowali posłowie KO.\nDecyzja zapadła po dzisiejszej naradzie parlamentarzystów Koalicji Obywatelskiej z Donaldem Tuskiem, jak podaje portal money.pl. Informację potwierdził rzecznik prasowy PO Jan Grabiec – klub KO ma złożyć projekt ustawy dotyczącej podwyżek o uchyleniu podwyżek przyznanych decyzją prezydenta Andrzeja Dudy i premiera Mateusza Morawieckiego, który ma zablokować podwyżki dla polityków do końca tej kadencji parlamentu. Jak podkreślił, KO nie chce podwyżek od prezydenta i partii rządzącej, nie chce też mieć z nimi nic wspólnego. Stąd projekt ustawy, która ma je wycofać.\nPrzypomnijmy, że zgodnie z rozporządzeniem prezydenta Dudy od sierpnia miałyby wzrosnąć pensje wiceministrów – prezydent skarżył się, że nie sposób nikogo znaleźć do pracy w Pałacu Prezydenckim za obecną stawkę. Z tego powodu też wzrosłyby wynagrodzenia parlamentarzystów i premiera, ponieważ przysługuje im wynagrodzenie, które odpowiada 80 proc. wysokości wynagrodzenia wiceministra w randze podsekretarza stanu.\nO podwyżkach już negatywnie wypowiedziało się wielu polityków.\nTenPoznan.pl - Biznes i Finanse - Koalicja Obywatelska przeciw podwyżkom dla polityków


Teraz Biblia Audio – Stary i Nowy Testament dostępna na pendrive zapakowanym w piękne prezentowe pudełko przewiązane złotą wstążką. W zestawie znajdują się dwie karteczki (ślubna oraz przeznaczona na dowolną okoliczność) z miejscem na życzenia dla Twoich bliskich. Zawartość pendrive można wgrać na dowolny nośnik audio lub słuchać podczas podróży autem. To wyjątkowy prezent na każdą okoliczność!\nBiblia Audio – Stary i Nowy Testament to porywające słuchowisko opatrzone specjalnie skomponowaną ścieżką dźwiękową, wzbogacone o efekty specjalne i odgłosy Izraela. To wszystko po to, aby zabrać Was do niesamowitego biblijnego świata. Posłuchaj ewangelii, przypowieści, psalmów i listów opowiedzianych na nowo głosami wybitnych polskich aktorów. To niesamowite doświadczenie pobudza wyobraźnię i w niesłychanie wciągający sposób pozwala przeżyć wyjątkowe biblijne historie.\nW Wasze ręce oddajemy nową wersję Biblii Audio z dźwiękiem binauralnym, który pozwala na jeszcze głębsze doświadczanie zapisanych na nośnikach historii. Załóż słuchawki i poznaj dźwięk 3D, który Cię otoczy, abyś poczuł się, jakbyś był w Izraelu.\nUdział w nagraniach wzięli m.in.: Jerzy Trela, Anna Dymna, Krzysztof Globisz, Franciszek Pieczka, Piotr Adamczyk, Magdalena Cielecka, Robert Więckiewicz, Miłogost Reczek, Kinga Preis, Edyta Olszówka, Anna Seniuk, Roman Kłosowski, Anna Polony, Teresa Budzisz – Krzyżanowska, Piotr Polk, Adam Woronowicz, Krystyna Janda, Mariusz Benoit, Miłogost Reczek, Wojciech Malajkat, Cezary Żaki i wielu innych.\nPendrive zawiera pełną treść Starego i Nowego Testamentu. To wyjątkowe słuchowisko powstało w oparciu o Biblię Tysiąclecia (1965 wyd. V), a każda z Ksiąg Starego i Nowego Testamentu podzielona jest na rozdziały, co ułatwia nawigację pomiędzy poszczególnymi częściami. Całość stanowi spójną opowieść podzieloną na 1324 rozdziały.\nNośnik: PENDRIVE USB 2.0 8 GB\nNiektóre odtwarzacze posiadają limit odtwarzania ilości plików znajdujących się w jednym folderze - nie może być więcej niż 1000 plików w jednym miejscu. Jeżeli pendrive nie odtwarza się na Państwa sprzęcie lub pokazuje, że brakuje jakiś plików proponujemy następujące rozwiązanie:\nSklep stacjonarny przy ul. Stachury w Warszawie nieczynny do odwołania.\nKategoria:BIBLIA AUDIO superprodukcja, STARY I NOWY TESTAMENT PENDRIVE PREZENT, Strona główna


Linie Air France będą latać z Kraków Airport - Rynek Lotniczy\nLinie Air France będą latać z Kraków Airport\nAir France, CDG, Kraków Airport, Lotnisko Charlesa De Gaulle'a, Nowe połączenia lotnicze, Paryż Roissy Charles de Gaulle, Port Lotniczy Kraków Balice\nKraków , Paryż\nNowe połączenie z Paryża (CDG) do Portu Lotniczego Kraków-Balice uruchomi od sezonu letniego 2020 jeden z największych przewoźników w Europie, Air France. Będzie to już trzecie miasto w Polsce z którego pasażerowie zyskają dostęp do bogatej oferty lotów francuskiego przewoźnika.\nFrancuskie linie lotnicze Air France ogłosiły, że uruchamiają nowe, regularne połączenie z Polską. Z początkiem przyszłorocznego sezonu letniego, czyli od 29 marca 2020 roku samoloty przewoźnika będą latały codziennie na trasie Kraków – Paryż. Samoloty będą lądować na jednym z największych europejskich lotnisk – do portu lotniczego im. Charlesa de Gaulle’a w Paryżu.\nMieszkańcy Krakowa i całej Małopolski zyskają wygodne połączenie z Francją oraz dostęp do 195 destynacji w 92 krajach na całym świecie, oferowanych przez francuską linię lotniczą. Do tej pory Air France oferował loty z Warszawy, a od maja ubiegłego roku również z Wrocławia. Loty na trasie Paryż – Kraków odbywały się jedynie podczas Światowych Dni Młodzieży w Polsce (latem 2016), teraz trasa do i z Krakowa wchodzi do rozkładu przewoźnika jako stałe połączenie. Łącznie ze stolicą Małopolski oferta Air France z Polski do Francji będzie obejmować 41 lotów tygodniowo.\nOd 29 marca 2020, 7 dni w tygodniu, samolot Air France wystartuje z lotniska im. Charlesa de Gaulle’a o godzinie 9:20, aby wylądować w Kraków Airport o godzinie 11:25. Loty powrotne na nowej trasie zaplanowano w godzinach: wylot z Krakowa - 12:15 i przylot do Paryża o 14:30. Nowy lot o numerach AF1878 i AF1879 będzie obsługiwany maszyną Airbus A320 ze 168 miejscami na pokładzie w dwóch klasach: biznes (12 miejsc) i ekonomicznej (156 miejsc).\n– Polska niezmiennie pozostaje ważnym rynkiem, na którym Grupa Air France KLM koncentruje swoją uwagę. W ciągu ostatnich 6 lat, prawie co roku otwieramy nową trasę, a liczba lotów oferowanych przez Air France-KLM każdego tygodnia wzrosła więcej niż dwukrotnie w stosunku do 2015 roku, kiedy lataliśmy tylko z Warszawy. Dzięki rozpoczęciu nowych lotów Air France z Krakowa, nasza globalna oferta z Polski będzie wynosić już 111 lotów tygodniowo – z Warszawy, Krakowa, Gdańska i Wrocławia do Paryża i Amsterdamu, a stamtąd dalej w świat – mówi Frantisek Siling, dyrektor generalny sprzedaży Air France i KLM w Polsce.\nJak dodaje, Kraków pozostaje miastem, cieszącym się niezmienną popularnością wśród zagranicznych turystów, a otwarcie nowego połączenia to także szansa na skorzystanie z imponującej siatki paryskiego lotniska. – Przez Paryż można aktualnie podróżować do 195 miast w 92 krajach na świecie. Co więcej, nowy lot Air France świetnie uzupełni obecną ofertę trzech lotów z Krakowa oferowanych przez KLM, tak więc teraz nasi klienci będą mieli do dyspozycji 4 wygodne połączenia dziennie do portów przesiadkowych w Paryżu i Amsterdamie i pełen dostęp do wspólnej siatki połączeń Air France-KLM na całym świecie. Otwiera to liczne możliwości zarówno dla turystyki, jak i biznesu. Należy pamiętać, że Kraków jest ważnym ośrodkiem gospodarczym kraju. Mamy w związku z tym nadzieję, że wraz z nowym lotem Air France między Polską a Francją przybędą tu nie tylko zagraniczni turyści ciekawi atrakcji południowej Polski, ale też nowe firmy i nowe relacje biznesowe – przekonuje.\nParyż jednym z największych hubów europejskich\n– W ostatnich latach liczba pasażerów na trasach z Kraków Airport do Francji wzrosła ponad dwukrotnie, co potwierdza, że kierunki francuskie są jednymi z najbardziej popularnych i najszybciej rozwijających się destynacji z Kraków Airport. Oferta Air France to odpowiedź na zapotrzebowanie naszych pasażerów, którzy coraz częściej chcą latać do francuskiej stolicy. Kraków i Paryż to wyjątkowe miasta europejskie, które od zawsze przyciągały tłumy turystów. To także ważne punkty na mapie biznesowej. Kolejne, nowe połączenie przyczyni się więc także do dalszego rozwoju relacji gospodarczych polsko – francuskich – mówi Radosław Włoszek, prezes zarządu Kraków Airport.\nParyż to jeden z największych węzłów komunikacyjnych w Europie, stąd linia Air France oferuje loty we wszystkich kierunkach świata. Podróżni z Krakowa korzystający z nowego rejsu Air France, mogą jeszcze tego samego dnia przesiąść się w Paryżu na loty m.in. do: Nowego Jorku, Waszyngtonu i Montrealu, a także do Singapuru, Szanghaju, Pekinu, Tokio i Sao Paulo. Lecąc AIR FRANCE lub KLM z Krakowa (z przesiadką w Paryżu lub Amsterdamie) klienci korzystają też z dobrych godzinowo połączeń do Atlanty, Bostonu, Toronto, San Francisco i Los Angeles.\nEmirates otworzą połączenie do Meksyku przez Barcelonę\nEmilia Derewienko 17 lipca 2019\nBydgoszcz: Rekordowa liczba operacji lotniczych w czerwcu. Będzie więcej lotów do Dublina\nEmilia Derewienko 15 lipca 2019\nWizz Air poleci z Budapesztu do Kazania w Rosji


Krwawy Wołyń '43 [RECENZJA, KONKURS] | Pabianice - portal informacyjny, wiadomości - pabianice.tv\nNakładem wydawnictwa Bellona ukazała się książka „Krwawy Wołyń ’43. Niepokonana Polska Twierdza”. Jej pierwsze wydanie (rok 2014) nosi tytuł „Czerwone noce”. To pierwsza publikacja o powstaniu i przetrwaniu organizacji samoobrony ludności polskiej we wsi Przebraże na Wołyniu. Narracja prowadzona jest na blisko 400 stronach w konwencji wspomnień. Przedstawia je autor Henryk Cybulski – komendant najbardziej znanego ośrodka samoobrony. Wspomnienia przygotował już latach 60., lecz za PRL nie ujrzały one światła dziennego.\nW autorskim wprowadzeniu czytamy m.in.: „W niniejszym pamiętniku dążyłem do maksymalnie obiektywnego i dokładnego przekazania wszystkiego, co wiem o obronie Przebraża. Ogromny dystans czasowy powoduje, że byłoby rzeczą niemożliwą odtworzyć całość dziejów samoobrony, opierając się wyłącznie na własnej pamięci. Toteż niezwykle przydatne okazały się zachowane do dziś notatki robione na gorąco w pamiętnych dniach walki oraz relacje naocznych świadków i uczestników tamtych wydarzeń”. Wynika z nich np., że Ukraińcy niejednokrotnie chronili Polaków przed banderowcami. Oczyma świadków śledzimy m.in. „przeprowadzkę” Żydów do lasu czy kontakty samoobrony z radzieckimi partyzantami.\nNa pewno, poza plastycznie, wiarygodnie pokazaną historią, wartością publikacji jest też wstęp pióra Stanisława Wrońskiego. W żadnym razie nie usprawiedliwia on zabijania, ale pokazuje politykę przedwojennego rządu RP, która wytworzyła podłoże do rozwoju skrajnych ruchów na terenie zachodniej Ukrainy. Wroński pisze: „Już przytoczone fakty wystarczą do stwierdzenia, że nacjonalizm ukraiński miał podatny grunt do działania i za jego rozkwit odpowiedzialne są przede wszystkim władze polskie”. Dowiadujemy się, że przy druzgoczącej przewadze liczebnej ludności ukraińskiej, mniejszość polska miała lepsze warunki życia. Do Polaków należało 77,3% ziemi obszarniczej, wrogość pogłębiła się w wyniku akcji osadniczych. W zarządach gmin wiejskich pracowało 69% Polaków, a 26% Ukraińców. W miastach było jeszcze gorzej. Katolicyzm stał się wobec prawosławia religią uprzywilejowaną.\nUkraińcy wiedli nędzny żywot, chodzili boso czy w kapciach z łyka. Program rządu londyńskiego włączenia Wołynia do Polski leży u podstaw eskalacji konfliktu. Prowodyrom łatwo było pozyskać do szeregów UPA chłopów, strasząc ich powrotem rządów obszarników. Tę książkę warto przeczytać, choć od czasu do czasy natkniemy się na korektorskie przeoczenia.\nUwaga – jutro (25.11.) na naszym FB około godz. 21.00 ogłosimy konkurs, w którym nagrodą będzie recenzencki egzemplarz książki.\nTego samego wydawnictwa. POLECAMY:\n2 komentarze do “Krwawy Wołyń ’43 [RECENZJA, KONKURS]”\n25 listopada 2016 o 21:10\nignorujecie czytelników dawno minęła już 21.00 a konkursu nie ma wstyd\nByło napisane około godz. 21.00. Puściliśmy po tej godzinie. Zapraszamy\nremont Zamkowej i torowiska Maria Wrzos-Meus (Nie)daleko od szosy Ksawerów park Wolności Krzysztof Ciebiada Grzegorz Mackiewicz Furman Aflofarm Agnieszka Owczarek Strzelnica Andrzej Żeligowski afera receptowa Maciej Łuczak SLD Krzysztof Rąkowski


Brak gotówki to same korzyści? Większość jest teoretyczna\nNowe badania przeprowadzone przez Uniwersytet Georgii dowodzą, że pozbycie się gotówki mogłoby ostatecznie przynieść korzyści przeciętnej rodzinie, ale tylko wtedy, gdyby równolegle z tym wprowadzono pewną zmianę: obniżono podatki. Choć niektórzy eksperci przewidują, że społeczeństwo w końcu pozbędzie się fiat currency, pomysł ten jest kontrowersyjny — fizyczna gotówka jest przecież całkowicie anonimowa i prywatna, w przeciwieństwie do transakcji cyfrowych.\nWarto przeczytać: Total War: Warhammer III — jesteśmy po pierwszej rozgrywce!\nPozbycie się gotówki tylko przy niższych podatkach\nAnonimowa natura gotówki sprawia, że jest to miecz obosieczny: oferuje prywatność, której nie można uzyskać za pomocą waluty cyfrowej — pomijając niektóre kryptowaluty — ale z tą wadą, że ułatwia nielegalne działania i unikanie płacenia podatków. Ktoś może na przykład nie zgłosić pewnych transakcji lub opłat a usługi. Tym samym budżet państwa notuje ciągłe straty. Właśnie w tym tkwi potencjalna korzyść ze społeczeństwa bezgotówkowego, na które wskazuje badanie. Pozbywając się gotówki i tym samym obniżając podatki, rząd mógłby zwiększyć z nich wpływy. Badanie wykazało, że samo to nie przyniosłoby korzyści przeciętnej rodzinie, ale zmiana, która z tego wynika, mogłaby.\nZobacz też: Bestsellery na Steamie w promocji na początek tygodnia. Setki gier na PC w kapitalnych cenach!\nTyle jeśli chodzi o teorię. W praktyce jednak szanse na to, że rząd obniży podatki, są niewielkie. Większe wpływy do budżetu również mogą, ale nie muszą przełożyć się na poprawę sytuacji przeciętnego obywatela. W końcu nie ma gwarancji, że zamiast na naprawę dróg dodatkowe środki zostaną przeznaczone na przykład na wyższe nagrody i premie dla dyrektorów spółek państwowych, lub bezsensowne inwestycje, które nie mają najmniejszego sensu, a w przyszłości będą mogły generować dodatkowe straty. Dodatkowo pozbycie się gotówki zwiększy kontrolę nad społeczeństwem, obdzierając je z anonimowości transakcji.


Medycyna po Dyplomie - Zmiany skórne o kolistym układzie\nW terapii ziarniniaka obrączkowatego główną rolę odgrywają glikokortykosteroidy stosowane w postaci iniekcji lub maści i kremów oraz inhibitory kalcyneuryny; skuteczna jest też krioterapia\nW grzybicy skóry gładkiej obrzeże zmian wykazuje cechy stanu zapalnego, który jest szczególnie nasilony w przypadku grzybicy odzwierzęcej\nSCLE to szczególna postać tocznia charakteryzująca się dużą nadwrażliwością na światło i łagodnym przebiegiem, niestety pozostawia odbarwienia\nPacjentka, 67 lat, została przyjęta do kliniki dermatologicznej z powodu utrzymujących się przewlekle od 4 lat zmian skórnych o specyficznym układzie. Wykwity były rozsiane, zlokalizowane na tułowiu, kończynach, karku oraz szyi. Zmiany początkowo miały charakter drobnych, skupionych, twardych i spoistych grudek oraz guzków o gładkiej powierzchni, które stopniowo się łączyły, powodując powstawanie kolistych, obrączkowatych i festonowatych układów o średnicy od 1 do 4 cm. Miały sinoczerwony kolor (ryc. 1).\nWykwitom skórnym towarzyszył niewielki świąd. W wywiadzie pacjentka podawała liczne choroby współistniejące, takie jak: cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, przewlekła choroba niedokrwienna serca, hipercholesterolemia oraz przewlekła niewydolność obwodowych naczyń żylnych. Z tego powodu kobieta przyjmowała w stałych zleceniach: insulinę, doustne leki hipoglikemizujące, indapamid, bisoprolol, ramipryl, izosorbid, trimetazydynę oraz rozuwastatynę. W wykonanych kontrolnych badaniach laboratoryjnych z istotnych odchyleń od normy stwierdzono hiperglikemię (glukoza 10,63 mmol/l, norma 4,1-5,5), nieznacznie podwyższone stężenie białka C-reaktywnego (CRP [C-reactive protein] 6,3 mg/l, norma <5), hipertriglicerydemię (TG 2,47 mmol/l, norma <1,7) i hipochloremię (Cl 95 mmol/l, norma 98-107), a w badaniu ogólnym moczu obfitą florę bakteryjną oraz krwinki białe zalegające pole widzenia. Pozostałe parametry laboratoryjne, takie jak: morfologia krwi, aminotransferaza asparaginowa (AspAT – aspartate aminotransferase), aminotransferaza alaninowa (AlAT – alanine aminotransferase), mocznik, kreatynina, wskaźnik filtracji kłębuszkowej (GFR – glomerular filtration rate), odczyn Biernackiego (OB), cholesterol całkowity, lipoproteiny o małej gęstości (LDL – low density lipoprotein), lipoproteiny o dużej gęstości (HDL – high density lipoprotein), sód i potas pozostawały w granicach normy.\nZiarniniak obrączkowaty (granuloma annulare) jest zapalną chorobą skóry o przewlekłym lub nawracającym charakterze. Etiologia schorzenia nie jest w pełni poznana. Opisywane jest częstsze [...]\nGrzybica skóry gładkiej (tinea cutis glabrae) jest chorobą wywołaną przez dermatofity, najczęściej Trichophyton rubrum oraz Microsporum canis. Typowo na skórze nieowłosionej, [...]\nPodostra skórna postać tocznia rumieniowatego\nPodostra skórna postać tocznia rumieniowatego jest szczególną postacią tocznia o wybitnej nadwrażliwości na światło i relatywnie łagodnym przebiegu. Częściej występuje u kobiet. Zmiany chorobowe [...]\nPokrzywka (urticaria) to niejednolita grupa zmian klinicznych o różnej etiologii, ale wspólnym obrazie klinicznym. Wśród najczęstszych czynników sprawczych wymieniane są: pokarmy i dodatki [...]\nRehabilitacja pacjentów po endoprotezoplastyce stawu biodrowego


6,75 (193 ocen\ti\t36 opinii) Zobacz oceny\nOczarowana Książkami | 2013-10-08\n„Herbata z jaśminem” to prawie rok z życia nastoletniej Martyny Kruk, zwanej Kurą. Dziewczyna wychowuje się w rodzinie alkoholików, którzy zwracają na nią uwagę, kiedy akurat mają na to ochotę. Jedynym wsparciem są dla niej przyjaciółka Kornelia/Nelson oraz babcia, zajęta opieką nad prababcią. Na drodze Kury stanie trzech chłopaków. Pierwszy to poznany na obozie pedantyczny i zapatrzony w siebie Grzegorz, który przytłacza ją swoją miłością. Kolejny to tajemniczy maturzysta Leon, który na każdym kroku stara się ją zaskoczyć oraz zapewnia wiele rozrywek podczas spacerów po Wrocławiu. Ostatni to o sześć lat starszy Maciej, pomagający jej w przedmiotach ścisłych i służący wsparciem w trudnych chwilach. W życiu Martyny dużo się dzieje, ale czy da sobie radę ze swoją ciężką sytuacją rodzinną oraz własnymi uczuciami?\nMam bardzo mieszane uczucia co do tej powieści. Z jednej strony posiada ona nietuzinkową fabułę, porusza bliskie współczesnym nastolatkom problemy i pokazuje, jakie przeszkody przewrotny los potrafi postawić na drodze człowieka. Co najważniejsze, książka daje nadzieję na lepsze jutro. Powieść ma kilka zalet, jednak jest ich za mało, abym była usatysfakcjonowana jej lekturą. Mimo wielu starań i prób nie polubiłam głównej bohaterki. Właściwie to przez większą część powieści była mi dość obojętna, co najwyżej denerwowała mnie. Owszem, współczułam jej ciężkiej sytuacji, ale nic poza tym. Pozostali bohaterowie też nie wzbudzają sympatii, a kilka pozytywnych postaci jest za idealna pośród reszty, co wzbudza jedynie nieufność. Często zachowanie bohaterów jest nieadekwatne do ich wieku i sytuacji, na przykład nastolatka skrzywdzona przez dojrzałego mężczyznę nie zachowuje się jakby przeżyła traumę, ale doprowadziła do niezręcznej sytuacji z kolegą. Wydaje mi się to dość szokujące. Trochę przeszkadzała mi także przewidywalność fabuły, brakowało mi jakiegoś większego efektu zaskoczenia.\n„Herbatę z jaśminem” czyta się szybko, jednak zdarzają się momenty, przez które ciężko przebrnąć. Akcja momentami mogłaby przyspieszyć, ponieważ fabule brakuje płynności. Na duży plus jest ukazanie stopniowej przemiany, przede wszystkim Martyny – w końcu nikt nie zmienia się z dnia na dzień i bez powodu. Kura musiała bardzo dużo przejść, aby pogodzić się z otaczającym ją światem i samą sobą. Podobało mi się także to, że chociaż autorka zwraca uwagę na wiele ciężkich tematów, to nie robi tego w moralizatorski sposób, tylko przemyca pomiędzy słowami. Książkę polecam nastolatkom, bo chociaż niektóre problemy w niej poruszone są zbyt płytko przedstawione, to w dużym stopniu ukazuje otaczającą je rzeczywistość. Powieść nie wciągnęła mnie ani nie zachwyciła, ale zainteresowała na tyle, abym chciała poznać losy bohaterów do końca, chociaż niektóre pytania pozostały bez odpowiedzi.


Gliwickie centrum handlowe nie zwalnia tempa - Centra handlowe - Handel - Portal informacyjny Handelextra.pl\nMedia Markt zajął lokal o powierzchni ponad 2,5 tys. mkw. i jest 60. placówką tej sieci w Polsce.\nPonadto od początku br. Europa Centralna przedłużyła umowy najmu z Bel-Polem (655 mkw.), Coccodrillo (69 mkw.), Crazy Bubble (12 mkw.) oraz Next Day (65 mkw.). W najbliższym czasie dwukrotnie powiększy się także salon Diverse.\nOd stycznia do marca centrum handlowe odwiedziło 18,2 proc. klientów więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku, zaś raportowane obroty zwiększyły się o 14 proc.\nWłaścicielem Europy Centralnej jest fundusz inwestycyjny Standard Life Investments. Centrum jest zlokalizowane przy skrzyżowaniu autostradowym Gliwice-Sośnica. Nieruchomość to 67 tys. mkw. z 2 300 miejscami parkingowymi. W gronie najemców Europy Centralnej znajdują się takie marki jak: Tesco Extra, Jula, Sports Direct, Jysk, Rtv Euro Agd, H&M, bank ING, Stradivarius, Rossmann, Takko Fashion i Douglas. Zarządcą obiektu jest Apsys Polska.\nnowi najemcy w Europie Centralnej\nnajemcy w Europie Centralnej\ncentrum handlowe w Gliwicach


Ogłoszenia z kategorii: Pozostałe - Ogłoszenia - NetKobieta\nŻywienie Dojelitowe w warunkach...\nDzieci i dorośli potrzebujący opieki paliatywnej i hospicyjnej otrzymają ją w naszym Domu Sue Ryder w Bydgoszczy. Wykonywane są między innymi: - diagnostyka, ...\nOleje Konopne CBDbio sklep...\nW naszym sklepie znaleźć można takie produkty, jak olej CBD, olejek konopny, czy susz cbd Każdy z nich pochodzi wyłącznie od sprawdzonego producenta z...\nOdlewniaPerfum.pl perfumy męskie...\nOdlewniaPerfum.pl to niecodzienny sklep online, w którym możesz znaleźć spory wybór perfum dla mężczyzn i nie tylko. Szanowne Panie - dla Was również mamy wiele...\nElectio to sklep internetowy, w którym mieści się szeroki wybór etui do telefonów i innych akcesoriów, takich jak szkła, kable czy słuchawki. Jeżeli szukasz...\nPaski-Wybielajace.pl - paski...\nMarzysz o pięknych i białych zębach? Zamów obowiązkowo paski Crest marki Crest! Zapewne nie raz szukałeś sposobu na rozjaśnienie własnego uśmiechu, ale nie...\nSerum kolagenowe Arkada - Podoexpert\nPodoexpert proponuje zaopatrzenie podologa oraz gabinetów podologicznych w profesjonalne sprzęty oraz urządzenia. Nasz sklep online to miejsce, w którym każdy...\nOlejki CBD full spectrum-CBD sklep...\nCannaba Organics to krajowy producent CBD posiadający w ofercie najlepszej jakości naturalne wyroby konopne w tym olejek CBD z pełnym spektrum fitosubstancji,...\nSklep online z pojemnikami na śmieci...\nProjekt Odpady.org pomaga w gospodarce odpadami. Sprzedajemy pojemniki na odpady we wszelkich zgodnych z aktualnymi wytycznymi kolorach, tzn. żółtym, zielonym,...\nIdealny i śnieżnobiały uśmiech nawet w parę dni – zamów paski Crest firmy Crest! Zapewne nie raz szukałeś sposobu na rozjaśnienie własnego uśmiechu, ale nie...\nBaterie zwykłe R20 - BTO Battery\nBTO Baterry to hurtownia baterii, akumulatorów, pakietów ogniw, latarek, ładowarek, zasilaczy oraz różnego rodzaju urządzeń zasilanych z baterii. Możesz kupić u...\nProElite jest rodzimą marką oferującą produkty do mycia samochodu, car detailingu oraz chemię obiektową dla przemysłu i biur. Istniejemy od 2003 roku, na...\nArtykuły elektrotechniczne sklep...\nW naszym sklepie internetowym Elektromarket Ania zamówisz profesjonalne artykuły elektrotechniczne i oświetlenie, kable, przewody, fotowoltaikę, a także gniazda...\nWynajem krotkoterminowy FlexPlan -...\nW LeasePlan prowadzimy wynajem długoterminowy i krótkoterminowy pojazdów, skierowany do firm i kierowców indywidualnych. Umowa i stała, miesięczna opłata...\nBTO – Battery Trade Office to spółka, w której od 1995 roku zajmujemy się sprzedażą hurtową i detaliczną baterii, akumulatorów, pakietów ogniw, latarek i...\nZimowe płyny do chłodnic - Boryszew...\nJeżeli chcesz, żeby Twój pojazd utrzymywał się w dobrym stanie, to musisz o niego dbać za pomocą właściwych środków. Jesteśmy cenionym polskim producentem...\nChcesz zadbać o swoją skórę, sylwetkę i zatrzymać skutki upływającego czasu? Zapisz się na zabiegi odmładzające do Kliniki Medycyny Estetycznej Czasu Kropla w...\nPoszukujesz sprawdzonego Hydraulika na terenie Trójmiasta, czyli Gdańsk, Gdynia i Sopot, który kompleksowo naprawi wszelkie awarię oraz zainstaluje kompletną...\nSystemy Odzysku Ciepła z Komina -...\nECO Synergia Warszawa jest marką zbudowana przez zespół z długoletnim doświadczeniem w instalacjach Odnawialnych Źródeł Energii. Instalujemy pompy ciepła...\nDziałamy jako sklep internetowy Garbusy.pl, ale od wielu lat sprzedajemy również stacjonarnie (Batorowo koło Poznania). Oferta składa się z części zamiennych do...\nWszywka alkoholowa Esperal Rawa...\nWedle Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) w Polsce jest blisko 900 tysięcy osób uzależnionych. Jedną z najczęstszych metod leczenia...


Mitsubishi Galant 7 generacji Hatchback 2.5 GTI-V6 MT Dynamic-4 (170 KM) - dane techniczne, spalanie, opinie, cena | Autokult.pl\n2.5 GTI-V6 MT Dynamic-4 (170 KM)\nMitsubishi Galant 7 generacji Hatchback 2.5 GTI-V6 MT Dynamic-4 (170 KM) versus konkurencja\nMitsubishi Galant 7 generacji Hatchback 2.5 GTI-V6 MT Dynamic-4 (170 KM) vs\nMitsubishi Galant 7 generacji Hatchback 2.5 GTI-V6 MT Dynamic-4 (170 KM): newsy, testy i recenzje\n... Volkswagen kontynuuje elektryczną ekspansję, wprowadzając na polski rynek kolejny model z alternatywnym napędem. Do kompaktowego ID.3 dołącza większy ID.4. Znamy już jego cennik - jak nietrudno się domyślić, nie jest to tanie auto. ... wynosi ...\n... Otwarte wydanie nowego BMW Serii 4 zadebiutowało w internetowym konfiguratorze, dzięki czemu znamy już dokładną specyfikację na polski rynek oraz ceny. Za podstawowe wydanie kabrioletu trzeba zapłacić 216 900 zł. ... jest natomiast dieslem. ...\nBMW Serii 4 Cabrio debiutuje z miękkim dachem i wielkimi nerkami\n... Sezon na kabriolety właśnie się kończy. Nie przeszkodziło to jednak BMW w zaprezentowaniu zupełnie nowej Serii 4 Cabrio. Poza miękkim, składanym dachem auto nie różni się znacząco od wersji Coupe. Co warte odnotowania - znajdziemy tu tę samą, ...\n... I doczekaliśmy się Golfa ósmej generacji w odmianie GTI. Kompakt Volkswagena przez lata był dla wielu punktem odniesienia do oceny innych samochodów z półki hot hatchy. Tym razem nie zabrakło ... się w autach o sportowym charakterze. Niemcy ...\n... Ósma generacja Volkswagena Golfa GTI trafi do salonów w najbliższych miesiącach. W związku z tym niemiecki producent pochwalił się detalami pokazującymi, jak bardzo najnowsze wcielenie hot hatcha ... elektronicznie ograniczona do 250 km/h. ...


Handlowali narkotykami i bronią, kradli luksusowe auta. Kolejne zatrzymania ws. „gangu Suchego” – RDC\nHandlowali narkotykami i bronią, kradli luksusowe auta. Kolejne zatrzymania ws. „gangu Suchego”\n16 kwietnia (7:26)\n– Kolejne 16 osób związanych z działalnością „gangu Suchego” zostało zatrzymanych i usłyszało kilkadziesiąt zarzutów m.in. handlu znaczną ilością narkotyków, kradzieży z włamaniem oraz handlu bronią – poinformował w poniedziałek PAP rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie prok. Łukasz Łapczyński.\nZatrzymań dokonano w ramach śledztwa dot. zorganizowanej grupy przestępczej, która w latach 2000-2016 produkowała i wprowadzała do obrotu znaczne ilości narkotyków. „Gang Suchego” zajmował się również m.in. handlem bronią, produkcją i rozprowadzaniem papierosów bez akcyzy oraz kradzieżą luksusowych samochodów.\nW październiku ub.r. CBŚP zatrzymało w tej sprawie 43 osoby, w tym trzy we Francji i Niemczech, oraz przeszukano 75 domów, mieszkań i magazynów w Polsce oraz cztery obiekty poza granicami. Policjanci znaleźli wtedy i zabezpieczyli kilka jednostek broni palnej z amunicją, duże ilości narkotyków, fałszywe banknoty euro, papierosy bez polskich znaków akcyzy oraz krajankę tytoniową służącą do wyrobu papierosów.\nZ ustaleń śledczych wynika też, że „grupa Suchego” była ściśle powiązana z innymi gangami działającymi na terenie Warszawy i innych miast, w tym „grupą mokotowską”, „żoliborską” i „mławską”.\nJak podała prokuratura, w toku śledztwa 61 osobom przedstawiono już łącznie ponad 250 zarzutów. – Dwudziestu czterech podejrzanych przebywa aktualnie w aresztach śledczych. Ponadto część z podejrzanych odbywa kary pozbawienia wolności orzeczone w innych sprawach. Łączenie w toku przedmiotowego śledztwa zatrzymano 69 osób – dodał prok. Łapczyński.\nNa poczet grożących kar w sprawie, śledczy zabezpieczyli już majątek podejrzanych na łączną kwotę ponad pięciu milionów złotych.


Biedronka pozywa lidera AGROunii. Michał Kołodziejczak: Biedronka nie certoli się. Uznają jedną cechę, czyli siłę | Gazeta Krakowska\nMaciej Badowski 23 września 2021, 12:18\nKołodziejczak tłumaczy, że Biedronka pozwała "człowieka, który pokazuje patologie w polskim handlu, patologie, których jest bardzo dużo". Adam Jankowski/ Polska Press\nJeronimo Martins Polska, właściciel sieci sklepów Biedronka uważa, że Michał Kołodziejczak naruszył "chronione prawem dobra osobiste spółki". - Chcą się siłować, chcą się przepychać, więc będziemy się przepychać - zapowiedział Michał Kołodziejczak, lider AGROunii.\n- Biedronka wystosowała pozew przeciwko mnie, przeciwko Michałowi Kołodziejczakowi, osobie fizycznej, a tak naprawdę działaczowi społecznemu, tak naprawdę prezesowi związku, prezesowi fundacji - tłumaczy w opublikowanym w mediach społecznościowych filmiku lider AGROunii.\n- Biedronka nie certoli się. Nie zwraca uwagi na podmioty, nie uznaje ich, uznają tylko i wyłącznie siebie i uznają jedną cechę, czyli siłę - mówi. - Chcą się siłować, chcą się przepychać, więc będziemy się przepychać - zapowiedział. Kołodziejczak tłumaczy, że Biedronka pozwała "człowieka, który pokazuje patologie w polskim handlu, patologie, których jest bardzo dużo".\nTak oszukują na Instagramie. Pięć najczęstszych sposobów [GALERIA]\nWcześniej, w środę, przed siedzibą Biedronki w Warszawie odbyła się konferencja poświęcona temu tematowi. - Zebraliśmy się tam po to, żeby pokazać dokumenty, pokazać czego Biedronka się dopomina i co im się nie podoba w naszej działalności- wymieniał.\n- Chcą 20 tys. zł - ok. Chcą, żeby ich przeprosić - ok ale będziemy robić wszystko, żeby nie przepraszać. Będziemy robić wszystko, żeby nie dawać im złotówki- zapowiedział Kołodziejczak. - Ani im, ani żadnym fundacjom, które wskazują- dodał.\nW dalszej części lider AGROunii tłumaczy, że on się nie boi tego pozwu i nie zaprzestanie swoich działaniach ale jako cel pozwu wskazuje zastraszenie ludzi. - Im chodzi o to, żebyście nie publikowali zdjęć, nie robili nagrań w sklepach- wyliczał.\nBiedronka pozywa lidera AGROunii. Michał Kołodziejczak: Bied...\n- "Jeronimo Martins Polska wystosowała pozew przeciwko Panu Michałowi Kołodziejczakowi z powodu naruszenia chronionych prawem dóbr osobistych spółki. Czekając na rozstrzygnięcie tej sprawy przez niezawisły sąd powstrzymamy się od dalszych komentarzy"- odpowiedziało nam biuro prasowe sieci Biedronka.\n- "Pragniemy jednak podkreślić, że kwota zadośćuczynienia za zaistniałe naruszenia, tj. 20 tys. zł, ma być przekazana na rzecz Fundacji Pasja" - przekazano w dalszej części.\nMateriał oryginalny: Biedronka pozywa lidera AGROunii. Michał Kołodziejczak: Biedronka nie certoli się. Uznają jedną cechę, czyli siłę - Polska Times\nKraków. Burzą pomarańczowy biurowiec przy Wadowickiej\nMetodą "na BLIK-a" stracili od 500 do 2000 złotych\nNajmodniejsze fryzury na jesień z krakowskich salonów. Te kolory i cięcia są SZAŁOWE!\nBrak prądu w małopolskim. Sprawdź gdzie 22.10 będą planowane wyłączenia prądu, a gdzie awarie


Mariusz Czykier 01.05.2018 22:59\nJerozolima. Święte miasto trzech religii, cel licznych pielgrzymek i miejsce, w stronę którego zwrócone są wszystkie synagogi świata. W swojej liczącej ponad trzy tysiąclecia historii była świadkiem niezliczonych wydarzeń, które wpływały na kształt świata. Ale nigdy nie była areną największych wydarzeń sportowych. Dlaczego to więc tutaj startuje Giro d'Italia - jeden z największych kolarskich wyścigów świata? Dlaczego w mieście białych murów przez kilka gorących majowych dni dominującym będzie kolor różowy? Odpowiedzi wcale nie są oczywiste.\nJednoczenie i godzenie z sobą przeciwieństw wydaje się być wpisane w naturę Giro. Wyścig, powołany do życia w trakcie długotrwałego procesu budowania włoskiego państwa, miał być jednym ze sposobów realizacji idei, wyrażonej jeszcze u jego zarania przez premiera Sardynii, Massimo d'Azeglio: "Włochy już powstały. Teraz pora stworzyć Włochów". Na początku XX wieku, formalnie zjednoczony kraj wciąż składał się odległych od siebie i nierzadko rywalizujących - gospodarczo, kulturalnie i światopoglądowo - regionów: stosunkowo bogatej północy i ubogiego południa. Pomysł, by te podziały zespoić za pomocą wydarzenia sportowego, musiał się na początku wydawać szalony, ale ostatecznie nietrudno dziś jeszcze usłyszeć opinię, że sport, a Giro d'Italia w szczególności, dla Włoch i Włochów zrobiły więcej, niż Garibaldi, który zjednoczył kraj pod wspólną flagą.\nSamo powołanie do życia wyścigu Giro d'Italia nie było w istocie ideą polityczną, ale wynikiem konkurencji, toczonej przez wydawców na rynku prasowym. Przykład francuskiego dziennika "L'Auto", organizatora Tour de France, oraz wielu innych gazet, stojących za rozgrywanymi na przełomie XIX i XX wieku wyścigami, rozpalał również wyobraźnię wydawców we Włoszech. Idea zorganizowania wielkiego wyścigu, którego trasa wiodłaby przez całe Włochy powstała w mediolańskiej redakcji "La Gazetta dello Sport", gdy jej naczelny Tullo Morgagni usłyszał o podobnym pomyśle, nad którym pracowała ekipa konkurencyjnego dziennika "Corriere della Sera". Morgagni wykazał się jednak znacznie większą determinacją i - co ciekawe - udało mu się nawet nakłonić "Corriere" do finansowego wsparcia nowo powstałej imprezy.\nZwycięzca Giro d'Italia 2017 Tom Dumoulin na mecie w Mediolanie ANTONIO CALANNI/AP\nOd początku swojego istnienia Giro d'Italia naznaczone było rywalizacją skrajności. W pierwszej edycji, która wystartowała 13 maja 1909 roku na starcie stanęli obok siebie zarówno doświadczeni już wówczas kolarze, jak i wielu ubogich amatorów, skuszonych perspektywą nagrody już za samo ukończenie liczącego ponad 3000 kilometrów wyścigu. Było to zadanie ekstremalnie trudne, zwłaszcza dla nieposiadających żadnego zaplecza technicznego amatorów, odpoczywających pod gołym niebem przed kolejnymi etapami, wiodącymi wyboistymi drogami i liczącymi nierzadko ponad 300 kilometrów. Pragnienie nagrody i sławy były niejednokrotnie silniejsze od obaw, towarzyszących temu wyzwaniu.\nEmocje Włochów, którzy rywalizację na trasie śledzili w codziennych gazetach, rozpalała walka między przedstawicielami ubogiego południa i bogatszej północy, przedstawicieli terenów wiejskich i mieszkańców wielkich miast, a nawet - w okresie większego zaangażowania Włoch w aktywności militarne - reprezentantów wojska i tworzących się wówczas u boku rowerowych manufaktur zawodowych drużyn. Przez wiele dziesięcioleci Włosi wylegali w maju na ulice miast, by wspólnie kibicować swoim faworytom, a ta kolarska namiętność osiągnęła swoje apogeum w latach 40., gdy rywalizowali z sobą dwaj kolarze, przez wielu uważani do dziś za najwybitniejszych: Gino Bartali i Fausto Coppi.\nRóżniło ich wszystko. Bartali, pochodzący z małej wioski pod Florencją, przywiązany do tradycji, skromy, choć gadatliwy (a często też wybuchowy) i bardzo religijny, oraz Coppi - zawsze elegancki, niemal wyniosły, reprezentujący wielkomiejski styl i będący na cenzurowanym wśród wielu konserwatywnych Włochów, z powodu rozwodu, który uważano wówczas za obyczajowy skandal. Ich niezwykła rywalizacja przeszła do historii kolarstwa, z pozoru dzieląc kibiców na "Bartalistów" i "Coppistów". Ale w istocie nie było wówczas we Włoszech nikogo, kogo nie emocjonowało by Giro i fenomenalna walka, którą toczyli ci dwaj herosi. W tej walce wykuło się wszystko, z czego znamy również dzisiejszych Włochów: bezgraniczne oddanie swojemu idolowi, a jednocześnie miłość do całej dyscypliny i szacunek dla rywalizacji. W późniejszych latach Giro miało jeszcze kilka takich duetów: Giuseppe Saronni i Francesco Moser, Gilberto Simoni i Roberto Caruso. Dla tych emocji Włosi do dzisiaj z zapałem śledzą relacje z tego najtrudniejszego z Wielkich Tourów, przez wielu uważanego również za najciekawszy, a każdego roku wzdłuż trasy Giro d'Italia staje przeszło 12 milionów kibiców, obserwujących tę rywalizację na żywo.\nPaństwo w budowie szuka nowej drogi\nNa pierwszy rzut oka Izrael z Włochami historycznie łączy tylko jedno podobieństwo: proces budowania i umacniania kraju w jednym i drugim przypadku był mozolny i długotrwały. Izraelczycy właśnie celebrują 70. rocznicę utworzenia Państwa Izrael, ale wydaje się, że ten proces wciąż jest niedokończony - czy to przez niejasny status Jerozolimy jako stolicy kraju (placówki dyplomatyczne większości państw zlokalizowane są w Tel Awiwie, z uwagi na nie uznawane przez Izrael plany utworzenia w Wschodniej Jerozolimie stolicy Autonomii Palestyńskiej), czy to przez rozmaite konflikty z arabskimi sąsiadami, w które od wielu lat Izrael jest zaangażowany. Choćby z tych powodów pomysł organizacji właśnie w tym miejscu Wielkiego Startu Giro d'Italia wydawał się mocno kontrowersyjny i budził wiele emocji i głosów sprzeciwu. Jest jednak kilka powodów, dla których ta idea wydaje interesująca.\nWładze Izraela nie znają problemu, z którym borykali się Włosi od momentu koronacji Wiktora Emanuela II na króla zjednoczonych Włoch. Nikt tu nie musiał "tworzyć Izraelczyków", bo Izrael powstał na fundamencie ich niezwykle silnej tożsamości, przywiązania do tradycji, wielowiekowej historii i religii. Ale obecne władze kraju zdają też sobie sprawę, że w świecie, w którym zacierają się wszelkie granice, tożsamościowe paliwo w jakimś stopniu prędzej czy później się wypali, a obywatele będą się jednoczyć wokół innych wartości.\nRok 1948, Gino Bartali walczy w Tour de France FOT. EAST NEWS\nGino Bartali - historia dopisana po latach\nZanim rozpoczęła się jego epicka batalia z młodszym o pięć lat Coppim, Bartali miał już na swoim koncie liczne zwycięstwa w wyścigach klasycznych, był dwukrotnym mistrzem Włoch, zwyciężył w Tour de France oraz dwukrotnie w Giro d'Italia. W momencie wybuchu II wojny światowej miał już status absolutnego mistrza, uwielbianego przez Włochów. W pewnym sensie był nietykalny, co pozwoliło mu nadal bez większych przeszkód trenować, trzymając się nieco na uboczu polityki i wojennej zawieruchy.\nW 2012 roku Gino Bartali został uhonorowany przez instytut Jad Waszem tytułem "Sprawiedliwego wśród Narodów Świata", a utworzona trzy lata później grupa Israel Cycling Academy przyjęła go za swojego patrona. Grande Partenza, czyli Wielki Start Giro d'Italia w Jerozolimie to również wyraz hołdu i pamięci o wielkim włoskim sportowcu i wielkim człowieku. W przeddzień startu Giro d'Italia, kolarze Israel Cycling Academy wezmą udział w symbolicznej przejażdżce po Jad Waszem i w ceremonii nadania Bartalemu honorowego obywatelstwa Izraela.\nJerozolima Fot. Oded Balilty / AP Photo\nSylvan Adams, pochodzący z Kanady 58-letni potentat w branży nieruchomości, będący jednym z głównych architektów Wielkiego Startu w Jerozolimie, problem charakteryzuje następująco: "Z jakiegoś powodu normalne życie nie jest wystarczająco interesującą historią, którą można by opowiedzieć światu. Świat woli mówić o konfliktach i terroryzmie, ale to jest bardzo, bardzo mała część życia w Izraelu. Dlatego posługuję się frazą "Normalny Izrael" - piękny kraj o starożytnym dziedzictwie i nowoczesnych miastach, ciepłych morzach i życzliwych ludziach". I rzeczywiście: Izrael jest niezwykle nowoczesnym i szybko rozwijającym się krajem, jednym z największych na świecie centrów technologicznych i wielkim placem budowy, na którym powstają nowoczesne biurowce i osiedla. Ale patrząc z perspektywy religijnych i politycznych konfliktów ze światem arabskim, często trudno tę nowoczesność i otwartość dostrzec.\n101. edycja Giro d'Italia rozpocznie się w piątek, 4 maja w Jerozolimie, niespełna 10-kilometrową jazdą indywidualną na czas. Drugiego dnia zobaczymy płaski, 167-kilometrowy etap z Hajfy do Tel Awiwu, a w dzień trzeci: pofałdowany i długi, bo 229-kilometrowy odcinek z Beer Szewy do Eilatu. Wyścig przemierzy więc znaczną część Izraela, dając kibicom okazję nie tylko do sportowych emocji, ale również do lepszego poznania tego gościnnego miejsca.\nGrande Partenza Giro d'Italia poza włoskimi granicami nie zdarzy się po raz pierwszy, bowiem tradycja organizowania startów wielkich wyścigów w innych miejscach sięga połowy lat 50. XX wieku i była w wielu przypadkach bardzo ściśle związana z rozmaitymi procesami integracyjnymi w Europie, lub budowania relacji Włochów z sąsiadami. Giro w swojej historii startowało już w Holandii, Danii, Grecji, Irlandii Północnej, czy w maleńkim księstwie San Marino. O organizację Wielkiego Startu w 2018 roku ubiegała się również Polska. Po raz pierwszy jednak wyścig opuszcza granice Europy. W każdym razie te geograficzne, bo przecież sportowo Izrael jest już od dawna znacznie bliżej Europy, a izraelskie drużyny od lat biorą udział w europejskich rozgrywkach. Teraz te granice złamie również kolarstwo - sport, który w istocie rzeczy żadnych granic nie uznaje.


Hotel Pontis*** Biatorbágy - nowy, tani hotel w Biatorbagy, Wegry\nGida udvar pensjonat Biatorbagy\ntanie noclegi blisko Budapesztu na Węgrzech.\nTrzy gwiazdkowy Hotel Pontis położony w miejscowości Biatorbagy oddalonej 15 min. od Budapesztu. Dysponujemy 40 pokojami w tym 4 apartamentami, restauracją, salą śniadaniową, basenem, sauną i solarium. Dla gości przyjeżdżających samochodem możliwość parkowania na własnym parkingu hotelowym monitorowanym kamerami.\nHotel Pontis *** - Biatorbagy\nTrzygwiazdkowy Hotel Pontis otwarty w styczniu 2004 roku w Biatorbagy, 15 min. od Budapesztu. Szybki i łatwy dojazd do hotelu autostradą M1.\nW malowniczej okolicy geograficznej Zsambek, obok zabytkowego wiaduktu w Biatorbagy mieści się hotel w cichym i spokojnym miejscu 40 pokoi, restauracja, taras, basen, sauna oraz solarium do dyspozycji gości.\n36 dwuosobowych pokoi z prysznicem, WC oraz 4 apartamenty, łazienka z wanną, telewizja satelitarna, lodówka, telefon. Możliwość podłączenia się do Internetu.\nDwa apartamenty na parterze dostosowane są dla osób niepełnosprawnych.\nNa gości czekają nowocześnie i estetycznie urządzone pokoje.\nCzteropiętrowy hotel dysponuje szklaną windą do obsługi gości. Własny parking kontrolowany kamerami dostosowany jest na przyjęcie autokarów oraz samochodów osobowych.\nProponujemy doskonałą organizację i profesjonalną obsługę firmowych imprez, narad, konferencji, bankietów i przyjęć okolicznościowych. Dwie mniejsze sale pomieszczą od 10 do 35 osób, duża sala przystosowana do prezentacji lub szkoleń pomieści od 40 do 80 osób. We wszystkich salach konferencyjnych możliwość podłączenia się do Internetu.\nW okolicy znajduje się kilka Centrum Handlowych oraz wiele atrakcji turystycznych i rozrywkowych.\nÉrd - kąpielisko termalne,\nSóskút - jazda konna,\nAlcsútdoboz – golf i ogród botaniczny,\nEtyek - piwnice winiarnie.\nTök - pokaz jeździectwa i program folklorystyczny oraz wyśmienite potrawy kuchni węgierskiej w Patkó Csarda\nMożliwości konferencyjne Internet, Sale imprezowe\nUsługi hotelowe Winda, Parking dla autobusów, Strzeżony parking, Pralnia, Całodobowa recepcja\nObsługa pokojów Lodówka, Telefon, Programy satelitarne, Prysznic, Telewizor w pokoju, Internet\nWellness, fitness, sport Tenis, Łowienie, Kryty basen do pływania, Solarium, Sauna\nCeny obejmują śniadanie i VAT.\nDodatkowe łóżko: EUR 12.-/noc


This Year : 13547\nnaszej parafii transmisja\nod godz. 20.30 do 22.00\n21.00 – 1 dzień nowenny przed uroczystością Bożego Miłosierdzia\n22.00 – zakończenie czuwania\nOd 8 kwietnia udostępniono możliwość oglądania transmisji nabożeństw również za pośrednictwem telefonów komórkowych (proszę otworzyć stronę naszej parafii, a następnie zakładkę KAMERA)\nPROPOZYCJE NA TRIDUUM PASCHALNE\nPo raz pierwszy będziemy przeżywać tajemnice Wielkiego Tygodnia poza świątynią, dlatego prosimy Ducha Świętego o pomoc w owocnym i godnym przeżywaniu najważniejszych dni w roku kościelnym. Proponujemy podjęcie przygotowań do Triduum Paschalnego. Domowy ołtarz – stolik przykryty białym obrusem, na nim krzyż i Pismo Święte – obok świece\n(gromnica). Pomocne będą modlitewniki i śpiewniki religijne. Wcześniej należy zapoznać się z proponowanymi przez media transmisjami Liturgii Triduum Paschalnego. Do godzin, w których będą transmisje parafialne dostosujmy rodzinną modlitwę – jej czas i forma niech będą zgodne z potrzebą serca i naszymi umiejętnościami. Łączymy się myślą z innymi rodzinami w parafii, z duszpasterzami i tak odkryjemy Kościół duchowy.\n– Ustanowienie Eucharystii i Kapłaństwa\nNa domowym ołtarzu umieszczamy obraz Ostatniej Wieczerzy lub obraz – pamiątkę Pierwszej Komunii św.\nA. Msza Świętej Wieczerzy Pańskiej – Uczestniczymy w liturgii transmitowanej przez media. Pamiętamy o Komunii duchowej.\nB. Rodzinna liturgia wielkoczwartkowa: Wspólna kolacja, na podobieństwo Wieczerzy wigilijnej przed Bożym Narodzeniem.\n– Lektura Ewangelii według św. Jana (rozdział 13 i 14)\n– modlitwa przed jedzeniem\n– Po wieczerzy odczytać opis Ustanowienia Najświętszego\nSakramentu – Pierwszy List Świętego Pawła Apostoła do Koryntian\n(1 Kor 11,17-34).\nPieśń „Ogrodzie Oliwny”; Gorzkie Żale cz. I i inne pieśni. W czasie gdy w kościołach trwa adoracja Najświętszego Sakramentu w tzw. Ciemnicy można odczytać Ewangelię według świętego Mateusza rozdział 26, 16-56 i godzinę przeżyć podejmując modlitwę prywatną, albo uczestnicząc w katolickich programach TV lub Radia.\nPanie Jezu, nadchodzi godzina, gdy zostaniesz wydany w ręce ludzi. Przygotowani przez Twoje nauczanie i odnowieni przez czterdziestodniowy post chcemy kontemplować głębię wielkiego misterium, jakie dzisiaj się\nrozpoczyna. Daj nam wejść razem z Tobą do Wieczernika, gdzie czeka\nna nas Największy z Cudów. Z dziękczynieniem chcemy celebrować tajemnicę Najświętszej Ofiary i jednocześnie uwielbiać Cię jako Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Przepełnieni wdzięcznością za tak wielki dar składamy na ołtarzu nasze życie, wszystkie problemy i troski, całą naszą słabość i grzeszność. Przemień je Jezu i uczyń ofiarą miłą Tobie. W wieczornym mroku patrzymy na nasze zdrady, które wydały Cię na śmierć. Nie jesteśmy godni, aby przebywać z Tobą, ale Ty mimo wszystko przygarniasz nas do siebie i przebaczasz wszystkie nasze nieprawości. Patrzymy na Ciebie w ciemnicy i współodczuwamy Twoje osamotnienie i smutek. Chcemy być razem z Tobą w oczekiwaniu na wydarzenie, które przyniesie nam usprawiedliwienie i pokój.\n– Misterium Męki i Śmierci Jezusa Chrystusa\nW centrum tego dnia powinien być Krzyż. Dzień postu ścisłego. Ograniczamy posiłki co do ilości i jakości – bez mięsa. Post i utrudnienia związane z epidemią ofiarujemy jako zadośćuczynienie za grzechy. Wszystkie czynności tego dnia możemy ofiarować jako modlitwę za chorych, konających i zmarłych w ostatnich dniach.\nA. Liturgia Męki Pańskiej . Uczestniczymy w liturgii transmitowanej przez media.\n– Całujemy domowy krzyż wtedy, gdy w liturgii zostanie odsłonięty.\n– Przyjmujemy duchowo Komunię świętą.\nB. W ciągu dnia śpiewamy Pieśni Wielkopostne o Krzyżu Jezusa.\nO godzinie 15.00 – chwila śmierci Jezusa – Koronka do Bożego Miłosierdzia. Odmówić Litanię do Najdroższej Krwi Pana Jezusa.\nO godz. 17.30 odprawić Drogę Krzyżową.\nOdśpiewać Gorzkie Żale cz II i III.\nJezu Chryste, w bolesnym doświadczeniu Twojej męki chcemy razem z Tobą iść drogą krzyżową i pokutować za nasze grzechy. Nie mamy nic na swoje usprawiedliwienie. Skazujemy Cię często na śmierć w naszych decyzjach i postawach. Nie jesteśmy w stanie sami za nie zadośćuczynić, ale mamy dobrą wolę, aby naprawiać zło, które popełniliśmy i postanowić zmianę naszego postępowania. W każdym uderzeniu, wyszydzeniu i upadku ukrywa się jakiś nasz grzech. Żadna sekunda Twojej męki nie jest przypadkowa. Cierpisz nie tylko fizycznie, ale także duchowo za tych, którzy nie szanują Twojej Ofiary. Daj nam, Panie, kontemplować krzyż. Nie pozwól, abyśmy zwątpili i uciekli spod Niego na widok cierpienia i śmierci, która czyha w pobliżu. Niech będzie on dla nas znakiem miłości i zbawienia. Wielka była cena, jaką za nas zapłaciłeś, ale też wielka jest Twoja miłość do nas. Wpatrzeni w Ciebie i współcierpiący na Golgocie, odczuwamy także radość i pewność z otrzymanego zbawienia. Błogosławiona jest nasza wina, bo gładzi ją tak wielki Odkupiciel. Bądź za to uwielbiony, Jezu, na wieki wieków. Amen\nWielka Sobota – oczekiwanie na Noc Paschalną\nŚpiewamy pieśni Wielkopostne. Przygotowujemy święconkę, jak co roku.\n– Błogosławieństwo pokarmów, błogosławi głowa domu:\nChlebie żywy, który zstąpiłeś z nieba i w komunii świętej dajesz życie światu; pobłogosław ten chleb i wszelkie świąteczne pieczywo na pamiątkę chleba, którym nakarmiłeś lud słuchający Ciebie wytrwale na pustkowiu.\nBaranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów; pobłogosław to mięso wędliny i wszelkie pokarmy które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego.\nChryste Życie i Zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka; znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami.\nW Imię Ojca + i Syna +i Ducha Świętego+ Amen.\nPokropić wodą święconą.\nB. Liturgia Paschalna Wielkiej Soboty. W miarę możliwości uczestniczymy w transmisji.\nNa zakończenie odśpiewać pieśni wielkanocne. Alleluja!\nWołamy do Ciebie, Panie, z głębokości naszego ducha i trwamy w oczekiwaniu na wydarzenie, które trzykrotnie zapowiedziałeś apostołom. Wierzymy, że Syn Człowieczy nie pozostanie w grobie, a nasza wiara nie jest pozbawiona podstaw. Nie ma Cię tylko przez chwilę ,a jednocześnie czujemy, że nigdy nas nie zostawiłeś. W ciszy Wielkiej Soboty chcemy trwać przy Twoim grobie, gdzie wszystko stanie się nowe. Ziarno wrzucone w ziemię obumrze i wyda plon stokrotny. Tak chciał Ojciec i Jego święta wola. Szatan zostanie pokonany, śmierć odarta ze swojego żądła, a z naszych oczu otrzesz ostatnią łzę. Wierni Twojej obietnicy wypatrujemy poranka, gdzie rozbłyśnie nowe światło Baranka paschalnego. Światło, które nie zna zachodu i nie boi się żadnej ciemności. Uwielbiamy Cię Panie, w Twojej męce, śmierci i zmartwychwstaniu. Wierzymy, że także i my opuścimy kiedyś grób, by zaśpiewać przed tobą radosne „Alleluja!”.\nWielka Niedziela Zmartwychwstanie –\nA. Liturgia Mszy świętej. Udział w Mszy Świętej transmitowanej przez media.\nB. Śniadanie wielkanocne\nPieśń Wielkanocna – „Zwycięzca śmierci”.\nUfamy Jezusowi, Alleluja!


Czajnik Optimum CJ1770 1,7L 2200W • Awa24.pl\nJesteś tutaj: Strona główna > Drobne AGD > Czajniki i środki czyszczące > Czajniki elektryczne > Czajnik Optimum CJ1770 1,7L 2200W Wydrukuj stronę\nCzajnik Optimum CJ1770 o pojemności 1,7 litra, mocy 2200 W i podświetlanym wnętrzem czajnika podczas gotowania wody. (więcej)\nCzajnik Optimum CJ1770:\nPodświetlane wnętrze czajnika podczas gotowania wody.\nPodstawa obrotowa 360º, centralne podłączenie urządzenia.\nFiltr osadów wapiennych.\nWskaźnik poziomu wody z podziałką.\ncentralne podłączenie urządzenia\n

Czajnik Optimum CJS4012 o pojemności 1,7 litra, mocy 2200W i włącznikiem Strix.


Lego i klocki - Klocki Mega Blocks – zabawki dla dzieci w sklepie Urwis.pl\nKlocki Cobi (120)\nMega Blocks First Builders (12)\nW Urwis.pl znajdziesz szeroki wybór klocków plastikowych. Nasza oferta to nie tylko popularne Lego i Cobi. To także wiele innych klocków, z czego bardzo ciekawą propozycją są klocki Mega Bloks. Ten producent to prawdziwy ekspert w dziedzinie zabawek edukacyjnych, a w szczególności konstrukcyjnych. Klocki Mega Bloks to produkty, które słyną z najwyższej jakości, bezpieczeństwa i precyzji wykonania.\nZabawa klockami Mega Bloks to wartościowo spędzony czas, kiedy to rozwija się mnóstwo przydatnych w przyszłości cech i umiejętności, jak np. cierpliwość, skupienie się na jednej czynności, kreatywność, wyobraźnia przestrzenna, czy zdolności manualne. Mały budowniczy może z klocuszków wybudować wszystko, co tylko podpowie mu głowa, bez żadnych ograniczeń. Budynki, pojazdy, czy zwierzęta. Z klocków Mega Bloks może powstać niemalże wszystko.\nKlocki Mega Bloks to idealny pomysł na prezent. Ucieszą zarówno dziewczynkę, jak i chłopca w różnym wieku. Wybierz jeden z dostępnych w Urwis.pl zestawów i wprowadź do codziennej zabawy trochę kreatywności. Możesz mieć pewność, że na twarzy zagości szeroki uśmiech.\nUrwis.pl w swojej ofercie posiada szeroki wybór produktów Mega Bloks w przystępnych cenach. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą tych przepięknych, przykuwających uwagę klocków. Dbamy o to, by asortyment był kompleksowy i dopasowany do zróżnicowanych potrzeb i upodobań naszych klientów, aby każdy nasz podopieczny był szczęśliwy i zadowolony, a rodzice usatysfakcjonowani.