Samotne macierzyństwo to często wybór kobiety. Czy mężczyzna zawsze ma prawo wiedzieć, że został ojcem? - Sessionbordercontroller.info - Magazyn dla kobiet- sessionbordercontroller.info\nSamotne macierzyństwo to często wybór kobiety. Czy mężczyzna zawsze ma prawo wiedzieć, że został ojcem?\nDziecko, powinno mieć oboje rodziców, ale niestety życie piszę różne scenariusze. Powodów, dla których niektóre z nas decydują się na samotne macierzyństwo, bądź po prostu z dala od ojca dziecka, jest tak samo dużo jak historii ludzkiego życia.\nSylwia, mama 8 letniej Dominiki\nMiał być ślub, a był pogrzeb i depresja, która mnie też o mało nie zabiła. Byłam najszczęśliwszą kobietą na ziemi, miałam faceta, który po czterech latach cudownego związku, oświadczył mi się i usłyszał „tak”. Ale garnitur zamiast do śluby, musieliśmy założyć Adamowi do trumny. To był wypadek samochodowy, dwa dni przed weselem. Do drzwi zapukał policjant i od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego. Z kolejnych dwóch lat niewiele pamiętam, bo sporo piłam i ciągle byłam na lekach uspokajających. Tak wiem, to kiepskie połączenie, ale mi wtedy było wszystko jedno.\nNie spotykałam się z nikim na stałe, czasem jakiś szybki seks, żeby odreagować, a potem znowu pogrążyć się w bólu i rozpaczy. Myśl o dziecku, upragnionym i planowanym z moim zmarłym narzeczonym, wróciła blisko pięć lat po tamtych ciężkich wydarzeniach. Od razu wiedziałam, że chcę być matką, chcę mieć dla kogo żyć i kogo kochać. Ale nadal, nie chciałam z nikim być. Z ojcem biologicznym mojej Dominiki nie znałam się szczególnie dobrze. Kilka razy się spotkaliśmy, był seks, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Celowo przestałam się zabezpieczać, nie powiedziałam mu o tym. Wiedziałam, że jego podejście do ojcostwa jest nijakie, bo mówił, że jakby już musiał, no to ewentualnie, wspierałby pieniędzmi. Było mi to na rękę, zwłaszcza, gdy okazało się, że on wyjeżdża na stałe za granicę, a ja… jestem w 6 tygodniu ciąży.\nCórka zapytała mnie o swojego ojca tylko raz. Pani w szkole, kazała napisać wypracowanie o tym, czym zawodowo zajmują się rodzice. I wtedy porozmawiałyśmy chwilę. Powiedziałam jej, że człowiek, o którego pyta, jest dobry i mądry, ale nie możemy ze sobą być. Mieszka, bardzo daleko stąd i nie mamy kontaktu. Zaznaczyłam, że gdy Misia będzie trochę większa, wrócimy do tej rozmowy. Nie dopytywała, śmiała się, że razem we dwie też jest nam dobrze i że wiele dzieci w klasie ma tylko jednego rodzica. Jeśli kiedykolwiek zażąda prawdy, powiem jej. A jeśli, będzie chciała go odszukać? Nie wiem, nigdy o tym nie myślałam, ale pewnie pierwsza będę musiała to zrobić. I przyznać się, że jestem nie tylko dawną znajomą, ale też matką jego dziecka. Nie uważam, że komuś wyrządziłam krzywdę swoją decyzją. Moja córka ma wszystko czego potrzebuje, kocham ją ponad wszystko.\nSpotykam się z kimś teraz, zna Dominikę oraz moją historię i nie potępia za to, jak postąpiłam. Cieszy mnie, że stara się być przyjacielem dla mojego dziecka, a może kiedyś będzie dla niej tatą, którego trochę ja jej odebrałam.\nLucyna, mama 15 letniego Rafała\nTo był romans, na dodatek w pracy z kimś, kto już miał rodzinę i dom. Nie kochałam go, po prostu pociągał mnie fizycznie i intelektualnie. Spotykaliśmy się przez blisko pół roku po kryjomu. Któregoś wieczoru powiedział, że gdybym jakimś cudem zaszła w ciążę, to on uczciwie mówi, że nie chce tego dziecka. Zadeklarował pomoc finansową, gdyby trzeba było ewentualnie „pozbyć się problemu”.\nKiedy się zorientowałam, że spóźniająca się miesiączka to nie wynik burzy hormonów, jeszcze chwilę pracowałam w tamtym biurze. Później poszłam na zwolnienie od psychiatry, żeby nie rozeszło się, że jestem w ciąży. Do tamtej firmy nigdy nie wróciłam.\nZmieniłam pracę i zniknęłam z jego życia. Nie szukał mnie nawet przez chwilę, ani razu nie zadzwonił, nie wysłał maila. To mnie tylko upewniło, że dobrze zrobiłam. A kiedy na świecie pojawił się mały Rafał, oszalałam! Z radości, o której wcześniej nie miałam zielonego pojęcia. Nie sądziłam, że posiadanie dziecka to takie pokłady wspaniałej energii i miłości totalnie bezwarunkowej. Zupełnie nie myślałam, że jestem sama, tym bardziej, że miałam cudowne wsparcie zarówno od rodziny jak i znajomych. Lata mijały, w moim życiu, pojawił się kolejny mężczyzna, z którym chciałam założyć prawdziwą rodzinę. Łukasz, wiedział o całej sprawie i nie nie do końca zgadzał się z moją postawą, ale starał zrozumieć i nie komentować.\n– Mamo, dlaczego ja w ogóle, nie jestem podobny do taty? – spytał Rafał, gdy miał już 11 lat, a Łukasz, był od dawna moim mężem i… ojcem naszej wspólnej córki. Wtedy jeszcze, nie powiedziałam mu prawdy. Zbyliśmy go z mężem, a wieczorem usiedliśmy porozmawiać na spokojnie. Łukasz radził, by pojechać do biologicznego ojca Rafała i o wszystkim mu powiedzieć. Przecież nie mogłam dłużej milczeć, a nie chciałam okłamywać syna, że jego prawdziwy tata umarł.\nZdobyłam numer telefonu do byłego partnera i poprosiłam o spotkanie. Zgodził się, a nawet cieszył, że się odezwałam. Kiedy powiedziałam mu, że ma syna, usłyszałam, że to problem, z którym on nie ma i nie chce mieć nic wspólnego.\nNazajutrz zabrałam syna na lody, a w parku opowiedziałam krótką i zmyśloną historię. Uśmierciłam w niej „biologicznego”, bo on sam tego sobie życzył. Rafał przyjął to bardzo spokojnie i normalnie. Mówił, że to przykre, ale jeśli tak się stało, to cieszy się, że teraz ma tak dobrego ojca. Nie wiem, czy kiedyś powiem mu prawdę. Nie wiem, czy jest jakikolwiek sens, skoro tamten człowiek i tak zawsze chciał się pozbyć mojego syna.\nDziś jestem szczęśliwą matką, dwójki kochanych dzieci oraz żoną człowieka, który traktuje Rafała jak rodzonego syna. I wiem, że dobrze zrobiłam. W moim jednak przypadku, to było najlepsze wyjście z całej sytuacji.\nWybór, przed jakim stanęły moje bohaterki, oznacza często życie w kłamstwie, poczuciu winy i unikanie trudnych pytań. Czy ojciec ma prawo wiedzieć? Po raz kolejny okazuje się, że ile historii, tyle opinii…\nAnna Dymna: „Czasem słyszę: „Pani tylko przed kamerami taką dobrą udaje””\n„Wciąż muszę odpowiadać na pytania: „ Kiedy wymyśliłam sobie fundację?”. I słyszę często: „O Dymna się zestarzała, gruba się zrobiła, nie ma dla niej ról, to sobie teraz wykoncypowała, że szmal w fundacji będzie zarabiać”” – z Anną Dymną rozmawiamy o pomaganiu, o trudnościach, wątpliwościach. Ale także o tym, jak do dziś pomaga jej Basia Radziwiłłówna, czy piękna Wilczurówna.\nEwa Raczyńska: Najpierw jest człowiek, któremu chcemy pomóc, czy może jednak na początku musi być w nas sama chęć pomagania, a co za nią idzie – szukanie tych, którzy pomocy potrzebują?\nAnna Dymna: Jasne, że człowiek, choć sama nigdy nie zastanawiałam nad tym, czy chcę pomagać, czy nie. Nigdy też nie szukałam tych, którzy pomocy potrzebują. Jest ich wokół nas tysiące. Trzeba tylko ich dostrzec. Byłam tak wychowywana, że dla mnie pomaganie jest naturalnym odruchem. Nigdy nie kombinowałam, że teraz będą dobra i będę pomagać. Moja mama też nie musiała pouczać: „trzeba pomagać”, ona taka po prostu była. Gdy ktoś płakał, przewrócił się, był smutny albo, gdy pies wył przy budzie podduszony ciasną obrożą, zawsze to widziała i reagowała, nigdy nie przeszła obojętnie. Od dziecka patrzyłam na to. Jeśli moja koleżanka w szkole nie miała drugiego śniadania, to dawałam jej połowę mojej bułki. To nie był żaden akt pomagania, tylko normalny odruch jak oddychanie.\nW związku z tym nie mogę zrozumieć, jak ktoś mówi o mnie: „Boże, Matka Boska od pomagania”. Jaka Matka Boska? Jestem normalnym człowiekiem i człowiek, jeśli jest przyzwoity, tak się po prostu zachowuje.\nDlatego –wracając do pani pytania – na początku zawsze jest drugi człowiek, któremu się coś złego stało, który jest zdenerwowany, który płacze, który leży na śmietniku pijany – to też jest człowiek. Nie możesz kopnąć go i powiedzieć: „Pan śmierdzi”, odwrócić się z pogardą, bo może trzeba go w tym momencie ratować. Co nie znaczy, że on ci nie przyłoży, bo jest pijany. Też tak bywa. Trudno. Ale mnie to nie odstrasza, tak jestem skonstruowana.\nAle nie dla wszystkich to taki naturalnych odruch.\nKażdy człowiek to inna planeta. Są tacy, którzy po prostu lubią innych ludzi i tacy, którzy ich nienawidzą. To wynik doświadczeń, kompleksów, wzorców lub ich braku.\nPotrzeba pomagania budzi się w ludziach na różnych etapach życia i z różnych powodów. Znam ludzi, którzy zdobyli wykształcenie, założyli rodziny, odnoszą sukcesy i nagle czują, że czegoś im jednak w tym szczęśliwym życiu brakuje. Zaczynają uważniej rozglądać się wokół. I nagle zauważają, że mogą się komuś przydać. I wykonują pierwszy życzliwy gest. I słyszą: „dziękuję, że mi pomogłeś, jesteś kochany”. I odkrywają, że właśnie tych słów brakowało im do szczęścia. I zaczynają pomagać.\nSą tacy, którzy nigdy o pomaganiu nie myśleli, ale w życiu przytrafiło im się coś złego i zorientowali się, że gdyby nie pomoc drugiego człowieka, to by sobie nie poradzili i dawno by ich nie było. Wtedy następuje w nich jakiś przełom i próbują robić to, czego sami doznali.\nPomaganie to różne takie impulsy, które zdarzają się nam w różnym wieku. To przychodzi samo, tego nie robi się na siłę. Pomaganie nie polega na tym, że sobie wykalkulowałam, że będę pomagała, bo mi się to opłaca. Tylko jeśli jest to z odruchu – wtedy ma sens.\nWciąż muszę odpowiadać na pytania: „ Kiedy wymyśliłam sobie fundację?”. I słyszę często: „O Dymna się zestarzała, gruba się zrobiła, nie ma dla niej ról, to sobie teraz wykoncypowała, że szmal w fundacji będzie zarabiać”. Tymczasem jestem od początku wolontariuszem, wciąż gram i jestem na etacie w teatrze, a fundacji sobie nie wymyśliłam i niczego nie wykoncypowałam. Musiałam ratować od beznadziei grupę moich niepełnosprawnych intelektualnie przyjaciół. Był to więc znów odruch, a nie kalkulacja. Zresztą nie ma sensu się tłumaczyć. Ludzie i tak zawsze będą gadać, co chcą. Czasem słyszę: „Pani tylko przed kamerami taką dobrą udaje”. Przykre to jest, ale co robić? Robię dalej, uczciwie i z radością swoje. Bo wiem dla kogo i po co.\nMy chyba rzadko pomagamy długofalowo, działamy raczej pod wpływem impulsu, klikamy na szybki przelew, wysyłamy SMS-a?\nAle czasem to jedno kliknięcie jest początkiem nowego myślenia i działania. Rzadko się o tym mówi, ale dzięki kampaniom jednoprocentowym ludzie dowiadują się, ile jest wokół cierpienia, bezradności, samotności, jak bardzo każdy jest potrzebny, ile można uratować ludzi i zwierząt, w jaki sposób razem zmieniać świat i rozjaśniać życie… I robić to z własnej, nieprzymuszonej woli. Jedno tu jest ważne – kiedy decydujemy się wpłacić 1%, to musimy się zorientować, komu i na co. Na przykład: jeśli kocham zwierzęta, to szukam fundacji, która je ratuje, dowiaduję się, jak działa i jej oddaję ten mój 1%. I potem mogę sprawdzić, co z tymi pieniędzmi owa fundacja zrobiła.\nMam wielu wolontariuszy, którzy najpierw poczytali o moich działaniach, oddali swój procent na moją fundację, a później zadzwonili i zapytali, jak jeszcze mogą pomóc. I teraz jesteśmy razem.\nTen odpis 1% daje szansę na konkretne, długofalowe działania. Gdyby go nie było, moja fundacja nie pomogłaby tysiącom ludzi, nie wybudowała dwóch ośrodków dla podopiecznych, nie organizowała dla nich festiwali oraz innych projektów.\nA tak naprawdę pomagać może każdy. Oczywiście, że słyszę: „Ta Dymna to pomaga, bo ona sławna. I do tego bogata, piękna i młoda” – co będę słyszeć nawet gdy będę miała 80 lat. „ A ja jestem biedna i jak mam pomóc? ”. A przecież tu nie chodzi o bogactwo wcale.\nWystarczy, że zapukasz do samotnej sąsiadki i spytasz: „Pani Stasiu, idę do sklepu. Kupić pani coś? A potem może napije się pani ze mną kawy”. I to jest najlepsza pomoc. Bo ten ktoś już nie jest sam, bo już na kogoś czeka, bo wie, że ktoś inny o nim myśli. I od tego zaczyna się prawdziwe najważniejsze pomaganie.\nSpróbuj zrobić taki gest. Gdy usłyszysz „Dzięki, cudownie, że pani jest”, to obudzi się w tobie nieznane wcześniej uczucie dziwnej radości, lekkości i poczujesz, że masz ochotę zrobić znowu coś dobrego dla kogoś, by to uczucie się powtórzyło. I często ten odruch jest początkiem wszystkiego.\nTe odruchy są ważne. Jednak konkretne pomaganie na większą skalę jest naprawdę bardzo trudne. Musi być świetnie zorganizowane, przejrzyste, konsekwentne… mądre.\nKiedy jeszcze nie miałam fundacji, dostawałam tysiące listów od ludzi – no bo znali mnie z ekranu. Były w nich różne prośby: o leki, pieniądze, ubrania, jedzenie. Pomagałam, jak mogłam. Ale dziwnie to działało. Gdy wysłałam chorej pani 100 złotych na lekarstwo, to za chwilę dostałam od niej list „A teraz proszę kupić futro mojej córce. Przecież pani jest taka bogata, niech pani sprzeda jedną perłę ze stroju Barbary Radziwiłłówny”. Niektórzy ludzie myśleli, że to moje perły i że oczywiście są prawdziwe. Czytałam też w listach: „Moja córka jest zdolniejsza od Pani i wcale nie jest mniej warta i nie rozumiem, dlaczego pani jest taką milionerką, a moja córka nie ma takich pieniędzy jak pani”. Mój ludzki odruch odwracał się więc przeciwko mnie.\nGdy wysłałam do więzienia paczkę jakiemuś biednemu, zdegenerowanemu człowiekowi w odpowiedzi na jego wstrząsający, błagalny list, to zaczęłam dostawać dziesiątki podobnych listów z różnych więzień – grypsowali sobie i się rozeszło, że jest taka wariatka, co paczki więźniom wysyła. Wiedziałam już wtedy, że to nie jest mądre pomaganie. I zaczęłam patrzeć na ludzi, którzy robią to mądrzej. Poznałam księdza Tadeusza Zaleskiego i jego podopiecznych. O swojej fundacji nigdy nie myślałam… założyłam ją z odruchu.\nZ odruchu? To w końcu raczej ważna decyzja…\nPrzyjaźniłam się z ludźmi niepełnosprawnymi intelektualnie ze Schroniska Brata Alberta w Radwanowicach. Przyjeżdżałam do nich, pomagałam im robić spektakle, zorganizowałam festiwal „Albertiana”. Po prostu byłam ich przyjacielem. W pewnym momencie zmieniła się ustawa, na mocy której część z nich straciła prawo do korzystania z warsztatów terapeutycznych. Jak sobie wyobraziłam, że moi przyjaciele będę tylko kiwać się przy ścianie… I to właśnie wtedy ksiądz Zaleski powiedział: „Niech pani coś z nimi zrobi, niech pani się nimi zajmie”. Pomyślałam: „Matko, co mam zrobić, do domu ich zabrać?!”. „To niech fundację pani założy” – usłyszałam od księdza. I nie miałam czasu się zastanawiać, nie mogłam pozwolić, by ci ludzie poczuli, że ktoś ich wyrzucił z życia.\nZgłosiłam fundację do rejestracji, mając nadzieję, że będzie to długo trwało i jeszcze zdążę się nad tym wszystkim zastanowić. Ale fundację zarejestrowano bardzo szybko. We wrześniu 2003 roku fundacja „Mimo Wszystko” oficjalnie zaczęła istnieć, a już w lutym 2004 roku w Radwanowicach otworzyłam Warsztaty Terapii Artystycznej. I nasi podopieczni w ogóle nie zauważyli, że ktoś ich chciał czegoś pozbawić. Oczywiście na początku byłam przerażona, myślałam: „Matko, skąd ja wezmę na to pieniądze, jak sobie poradzę?!”. Ale bardzo szybko dostałam status organizacji pożytku publicznego.\nNazwisko Dymna podziałało jednak?\nSamo nazwisko to nie wszystko. To wynik ciężkiej pracy wielu ludzi, mojego oddania i prawdziwej pasji. W tym czasie prowadziłam już program w telewizji „Spotkajmy się”. Dzięki rozmową w tej audycji wiele wiedziałam o sytuacji ludzi chorych i niepełnosprawnych: co ich najbardziej boli, upokarza, czego im brakuje i stałam się też wiarygodna dla potencjalnych sponsorów. Wprawdzie czasem słyszałam: „A ta aktorka, to lepiej niech sobie pobiega po scenie, a nie mądrzy się o sprawach, na których się nie zna”. Może mieli rację, tylko, że ja się nigdy nie mądrzę, nie udaję terapeuty, psychologa czy lekarza. Po prostu rozmawiam jak człowiek z człowiekiem. A takie rozmowy, choć czasem wydają się głupie i niefachowe, są bardzo ludziom potrzebne.\nMoja fundacja zaczęła się rozwijać, ale wiem, że każdego dnia muszę sobie na zaufanie ludzi zasłużyć. Bo to, że ma się gębę i grało w „Znachorze” nic nie znaczy. Znam wiele lepszych twarzy od mojej. Ale oczywiście przez to, że jestem publiczną osobą, mam większą szansę mówić o moich podopiecznych. I pomaga mi w tym i Ania Pawlaczka, i Marysia Wilczur, i Basia Radziwiłłówna.\nMożna by zakończyć mówiąc: i fundacja żyła długo i szczęśliwie?\nNie żyła, tylko żyje! I oby długo i szczęśliwie! Lekko nie jest, zwłaszcza, gdy prowadzi się działalność żmudną, długofalową. Polacy lubią szalone zrywy. Świetnie to wyczuł Jurek Owsiak. Wstrzelił się w szaloną duszę Polaka, bo Polak lubi bicie rekordów, dużą imprezę. Jurek magicznie uruchomił w tysiącach ludzi dobro! Nawet w tych, na których nigdy nikt nie liczył. Od samego początku zbieram z Jurkiem pieniądze, w Krakowie. Od 2003 roku robię to zawsze moimi podopiecznymi. I patrzę na to, co się dzieje, kto wrzuca do puszek, ile jest w tym dniu prawdziwej radości. Nigdzie na świecie nie ma takiego wspólnego przedsięwzięcia na taką skalę. I nawet gdy ktoś nie lubi stylu Jurka, to musi przecież mieć świadomość, w jakim wymiarze on pomaga i ile dzięki niemu uratowano ludzkich istnień. Przecież dziś już w każdym szpitalu w Polsce stoi sprzęt WOŚP- u. I korzystają z niego wszyscy – ci, którzy walczą z Jurkiem też.\nAle nie ma co narzekać, bo tyle jest spraw do zrobienia. Musisz po prostu działać przejrzyście, według prawa, czy ci się ono podoba, czy nie. Możesz też starać się z innymi wpłynąć na zmianę niektórych nielogicznych ustaw. Zawsze jest cień szansy, że da się je zmienić.\nFundacje do działań potrzebują i życzliwości, i pieniędzy. Musimy głośno mówić o tym, co robimy i jakiej pomocy potrzebujemy. Na początku było łatwiej. Było mniej organizacji pożytku publicznego, więc też stosunek mediów do nas był inny. Poza tym te wszystkie akcje pomocowe ludziom spowszedniały. Problem jest też ze sponsorami. Bo często, kiedy sponsor coś daje, czasem żąda wiele w zamian. Przykra jest taka pomoc „pod warunkiem”. „Dam pani 5 tysięcy, ale…”. Najcenniejsze są takie inicjatywy, gdzie wszyscy zyskują, nikt nie traci. Przykładem takiego działania jest firma Wawel, która wymyśliła akcję „Z miłości do radości”. I zadziało swoiste perpetuum mobile. Jak wiadomo, każda firma potrzebuje reklamy i ma na to pieniądze. I co wymyślili? Otóż dali na tę akcję półtora miliona, zaprosili do współpracy pięć organizacji. Zrobili z nami rozmowy, spot, reklamę. Nigdy wcześniej nie wzięłam udziału w żadnej reklamie… Ale tutaj mówimy przede wszystkim o pomaganiu i o naszych fundacjach. Wawel miał reklamę i nikt nie był przegrany, bo łasuchy, kupujący produkty Wawel oznaczone serduszkiem, mogli oddać głos na jedną z organizacji. W efekcie każda fundacja biorąca udział w akcji dostała pieniądze. Najmniej 100 tysięcy. I to jest cudowny sposób, to przykładowa akcja pomocowa dla wszystkich przedsiębiorców. Wokół pomagania zrobiło się atmosferę radości. Nagle okazało się, że nawet jedząc słodycze można pomóc.\nWierzy Pani, że ludzie są dobrzy, że pomaganie sprawia, że stajemy się lepsi?\nMoja mama mówiła, że każdy człowiek chce być dobry, nawet jeśli o tym nie wie. Bo są tacy, którzy nie wiedzą. Każdy człowiek jest dobry tak naprawdę, tylko musisz dać mu szansę to dobro w sobie odkryć. Czasem ludzie nie mają wzorców, są tak torturowani przez życie, tak najeżeni… Ale kiedy zbliżysz się do takiego człowieka, poprosisz go o pomoc, to często budzi się w nim coś pięknego. Często sprawdzam, czy mama miała rację. I czasem takiego ciemnego typa, pozornie wściekłego potwora proszę o drobną pomoc. Najpierw widzę jego zdumienie, a potem iskrę radości … To działa.\nByłoby świetnie, gdybyśmy wszyscy tak myśleli…\nNiestety, u nas dobro i zaufanie wydaje się najbardziej podejrzaną wartością. To jak choroba. Często słyszę pytania od dziennikarzy: „ Czy pani nie uważa, że artyści, którzy występują u pani na Festiwalu Zaczarowanej Piosenki, po prostu chcą się promować?” Odpowiadam: „A pan by nie chciał? Niechże pan zrobi coś z nami i też się promuje”. Ale płakać się czasem chce.\nI tak samo, kiedy mówią: „O Dymna udaje taką dobrą”. To niech pan też tak udaje.\nNa pytanie, dlaczego pomagam, nie ma żadnej odpowiedzi, bo żadna nie jest do końca zadowalająca. Torturują mnie tym pytaniem i tylko czasem, gdy odpowiem: „Robię, bo pan tego nie robi” albo: „Robię to dla siebie, bo jestem egoistką i egocentryczką i pomagam, bo mnie się lepiej wtedy żyje”, na chwilę zamyka im to usta.\nCzasami jeszcze mówię: „Spróbuj sam, wtedy będziesz wiedział, dlaczego ja to robię”.\nBo pomagając człowiek czuje się potrzebny. To jest chyba najważniejsze w życiu… Kiedy budzę się rano i wiem, że jestem potrzebna, bo tu na mnie czekają, bo tam ktoś czegoś ode mnie chce…\nAle, żeby czuć się potrzebnym niekoniecznie trzeba zakładać fundację.\nZawsze czułam się potrzebna w teatrze. Ale okazało się, że mogę być potrzebna inaczej. Najbardziej mnie cieszy, że te wszystkie role, które zagrałam – ta śliczna Ania Pawlaczka, piękna Wilczurówna, one wcale nie muszą odchodzić w niebyt i do historii, tylko pracować cały czas na rzecz innych ludzi. Bo bardzo często, kiedy idę gdzieś po pomoc, na rozmowę, to słyszę: „Boże, jak ja się w pani kochałem, jak pani była taka piękna, młoda i grała pani tę Marysię”. Trochę mi głupio, ale pytam: „A teraz?”. Często słyszę: „ Teraz też jest pani sympatyczna – pomogę.”\nSą takie historie, tacy ludzie, którzy gdzieś głęboko zapadli Pani w pamięci?\nPrzeprowadziłam kilkaset rozmów z takimi ludźmi i strasznie byłoby mi trudno znaleźć jakąś jedną… Te rozmowy w programie „Spotkajmy się” otworzyły przede mną niepojęte tajemnice człowieka. Nie wiedziałam, że człowiek jest istotą tak niezwykłą, że umie w sobie obudzić tyle cierpliwości, pokory, siły, że potrafi dokonywać rzeczy niemożliwych. Moi rozmówcy odbijają się od cierpienia, kalectwa i wielu z nich mówi: „Boże Święty, gdyby nie ten wypadek, to bym nie wiedział, że taki jestem”. Nagle się coś w nich uruchamia… Takich historii znam tysiące. Każdemu z nich chciałabym pomóc, bo są wspaniali.\nNiestety, nie da się pomóc wszystkim. Gdy się zakłada fundację, trzeba wiedzieć, dla kogo się to robi i tego się trzymać, bo morze nieszczęść i cierpień ludzkich jest nieskończone.\nMożna w nim utonąć…?\nTak, trzeba mieć priorytety. Otworzyłam fundację, żeby opiekować się grupą dorosłych ludzi niepełnosprawnych umysłowo. Są to osoby samotne, bezradne, często o pomoc nawet nie umieją prosić. Nie jest łatwo pozyskiwać dla nich pomoc. Oni nie „ rokują” , nie będą inni, nie skończą studiów, nie założą rodzin. Łatwiej jest uzyskać pomoc dla dzieci chorujących, bo istnieje szansa, że wyzdrowieją, budzą w ludziach miłość i litość. A taki dorosły niepełnosprawny umysłowo nie budzi miłości. Jestem blisko nich i wiem, że są skarbami, brylantami, uosobieniem szczerości, prawdy, prawdziwych uczuć. Robię wszystko, żeby pokazać, jak piękni to są ludzie, że nie trzeba się od nich odwracać, że gdy się uśmiechają, to świat wokół nas staje się lepszy.\nWiele ludzi zwraca się do Pani o pomoc?\nDostaję tysiące listów z różnymi historiami, te kierowane bezpośrednio do mnie czytam osobiście. Nikogo nie zostawiamy bez odpowiedzi, wskazujemy, gdzie można uzyskać pomoc albo tłumaczymy, dlaczego to my pomóc nie możemy. Są tez różni naciągacze – więc zanim pomożemy, najpierw wszystko sprawdzamy. Tak musi być.\nNiestety, ludzie traktują mnie jak wróżkę i miliarderkę. Czytają przecież; „Dymna uzbierała w tym roku 5 milionów”, wiec piszą na przykład: „Mój mąż stracił pracę, więc proszę mu kupić samochód, żeby był taki van, by mógł wozić ludzi i zarabiać”. Pani się wydaje, że jak moja fundacja ma tyle milionów, to co to dla mnie kupić samochód. A potem mnie nienawidzą, że nie kupiłam…\nMa pani fundację, dlaczego pani nie da…\nBo te pieniądze mają swoje konkretne przeznaczenie. Muszę utrzymać dwa ośrodki, pracowników, kilka długofalowych projektów, kilka założonych planów. Gdy chcę pomóc komuś dodatkowo, musimy organizować dla niego specjalną akcję. By ratować swoich kolegów artystów, którzy znaleźli się w trudnej losowej sytuacji organizujemy specjalny koncert i aukcję w Filharmonii Krakowskiej. Nie mogę na to przeznaczać pieniędzy uzbieranych z jednego procenta, bo musiałabym zatrzymać podstawowe fundacyjne działania i opuścić moich podopiecznych.\nLudzie tego nie rozumieją. Myślą, że mam miliony do rozdania, więc zgłaszają się ze wszystkimi problemami. Proszą o wynajęcie mieszkania w Wiedniu dla zdolnej córeczki, która tam studiuje, o spłatę kredytu wnuczkowi hazardziście, o kupno mieszkania, o protezy, wózki, rehabilitację. Czasem jestem przytłoczona tymi prośbami, czasem zrozpaczona, że nie mogę pomóc, czasem wściekła, że ludzie mają takie mylne wyobrażenie o działaniach fundacji … To jest trudne.\nOgromny bagaż emocji…\nA można nabrać dystansu?\nNie. Dystans nie jest w tym przypadku niczym dobrym. Trzeba podchodzić do tej pomocy ze spokojem. I zawsze z sercem. Wytłumaczyć prosto, pomóc jak tylko jest taka możliwość. I tak jedni są wdzięczni, inni cię nienawidzą: „bo ona mogła, a nie pomogła”.\nNie przytłacza to Pani czasami?\nCzasem sobie w nocy popłaczę, czasem ponarzekam, czy się poskarżę. Ale to tylko takie chwile słabości. Z czasem jestem coraz silniejsza, bardziej świadoma, że warto. Przecież nikt mi tego nie kazał ani nie każe robić. Poza tym mam swoje azyle, miejsca ucieczki od cierpienia i zła tego świata. Mam swoją pracę, mam teatr, mam Salony Poezji, kochanych studentów. Kiedy tam idę, muszę zapomnieć o tym, co mnie przytłacza. Więc to mnie „odtłacza”, a potem wracam i znowu się trochę przytłaczam.\nAle dzięki temu, że mam tyle światów, to jakoś się nie daję. Wchodzę do teatru, zapominam o wszystkim, maluję się, wychodzę na scenę. I choć mam bardzo obciążający fizycznie i psychicznie zawód, choć jestem coraz starsza i mniej sprawna, to jednak tam nikt do mnie nie dzwoni, nie prosi o pomoc. Tam mam swój bezpieczny, wirtualny świat. Odpoczywam od wszystkiego. Potem mogę z radością wracać do podopiecznych i problemów.\nNa co dzień odwracamy wzrok od chorych ludzi.\nTaki jest odruch prawie każdego człowieka – jak widzisz kalectwo, to się odwracasz. Dlatego nie można epatować cierpieniem i nieszczęściem, gdy chce się cierpiącym pomóc, bo to ludzi odstręcza, ludzie nie chcą tego widzieć. Trzeba mówiąc o sprawach tragicznych i bolesnych zdobywać się na uśmiech, znajdywać jasne momenty. Co też jest bardzo trudne.\nCzasem mówię o moich podopiecznych niepełnosprawnych umysłowo, że to są mistrzowie radości – bo są, ale tylko momentami. Naprawdę to bardzo chorzy, smutni, zagubieni ludzie. Gdy jest ktoś przy nich, wszystko się zmienia i potrafią chwilami być szczęśliwi.\nZdarza się to na scenie, gdy grają w przedstawieniach. Ale muszę dla nich tworzyć przyjazny, bezpieczny, kolorowy świat.\nGdy robiliśmy spektakl „Wygnanie Adama i Ewy z Raju”, to byli szczęśliwi. W Raju każdy ma swoje miejsce – czy kotek, czy woda, czy gwiazda. Ale zauważyłam, że pod koniec sztuki wszyscy byli smutni. Gdy zapytałam, co się dzieje, usłyszałam: „Bo my się boimy tego anioła z mieczem ognistym, bo on nas wyrzucił z tego raju”. Więc odpowiadam: „A czy wy wiecie, że gdyby nie ten anioł, to my byśmy się nigdy nie poznali?”. Zrozumieli. Nie boją się już anioła. Moi „aktorzy” pojmują wszystko sercem, emocjami. Może nie wszystko rozumieją, ale muszą wiedzieć, kogo lubią, dlaczego tam są. Uwielbiają kostiumy, makijaż, muzykę..\nSpotykam się czasem z miażdżącą krytyką fachowców od teatru, z opinią: „Pani ich udupia, robi z nich dzieci”. A ja po prostu stwarzam na scenie bezpieczny, przyjazny świat, w którym oni dobrze się czują, który jest dla nich lekarstwem na chaos, lęki, które noszą w sobie. Kiedyś mówi do mnie specjalistka, że jakby związać drutem kolczastym ręce takiego niepełnosprawnego, to jaki to byłby mocny wyraz artystyczny. „Niech sobie pani sama zwiąże ręce tym drutem. Wtedy też będzie mocny wyraz” – odpowiedziałam jej.\nNiektórzy ludzie myślą, że człowiek niepełnosprawny intelektualnie jest do tego, żeby wykorzystywać jego kalectwo dla efektu „wow”. A to jest teatr terapeutyczny, dla aktorów, a nie dla odbiorców żądnych mocnych wrażeń. Przedstawienia muszą być proste, jasne, kolorowe i guzik mnie obchodzi, co mówią specjaliści od teatru. W skomplikowanym teatrze to ja pracuję, i jakoś muszę sobie radzić z wszelkimi drastycznościami, agresją, ale ja jestem zdrowa, więc sobie radzę.\nMoich podopiecznych taki teatr mógłby przerażać. Oni są bardzo wrażliwi i delikatni. Nie rozumieją skomplikowanych spraw, nie umieją oszukiwać i manipulować. I bardzo się dużo można od nich nauczyć.\nCzego Pani się uczy?\nMy mózgami zabijamy wiele naszych emocji, zachowań. Wszystko komplikujemy. Moi podopieczni mają świat, w którym białe jest białe, a czarne jest czarne i koniec. Mówią prosto, co w danej chwili myślą czy czują. Czasami to jest takie śmieszne, kiedy słyszę: „Ania, taka brzydka dzisiaj jesteś”. „No co ty mówisz”. „A bo masz takie sine pod oczami”. „Bo się nie wyspałam”. „No to brzydka jesteś”. I tłumaczę, że mi przykro, kiedy tak mówią, że w końcu jestem kobietą… I pada: „No brzydka dzisiaj jesteś, ale ja cię przecież kocham”. I on nie rozumie, co ja do niego mówię, bo to już jest manipulacja. My tak sobie nie mówimy: nawet jak źle wyglądamy, to słyszymy, że jest świetnie. Ja najwięcej komplementów dostałam, gdy byłam w ciąży, przytyłam 32 kilogramy i wszyscy mi mówili: „Jak ty pięknie wyglądasz”. I widziałam tę radość w oczach, że wreszcie coś tą Dymną zniszczyło, że z takiej ślicznej dziewczynki taką krową w ciąży się stała. Moi podopieczni tak nie mają, oni są wprost.\nOd nich uczę się też tego, co jest najbardziej ludziom do szczęścia potrzebne. My tego często już nie wiemy. Myślimy, że aby być szczęśliwymi, to musimy sobie coś kupić, zarobić szmal i kupić, i mieć. A potem to masz i co ci z tego? Nic. A oni pokazują, że najważniejsze jest całkiem co innego, np. to: „O Ania, mama przyjechała” i lecą wszyscy do mnie i się przytulają i są szczęśliwi jak jacyś milionerzy. Czasami przytuli się ktoś mocno i płacze. Pytam: „Czemu płaczesz”. „Nie wiem”. „A długo tak będziesz płakać?”. „Nie wiem”. „No to sobie spokojnie popłacz.” i tak płacze 5, 10 minut i razem ze łzami wylewa się cały smutek, który się w nim nagromadził i nagle słyszę „Już, koniec!” i … jest znów na chwilę dobrze.\nPrzepraszam, ale myślę sobie czasami: „Boże, jak ja bym chciała być tacy jak oni”, a raczej móc się tak jak oni zachowywać. Ale świat przecież nie może tak wyglądać. Oni nie wyczuwają chwili, miejsca, zachowują się odruchowo. A jednak bardzo często mam ochotę pokazać język gdy słyszę głupie pytania „dziennikarza” – no, ale mi nie wypada. Mimo wszystko tych naturalnych odruchów w sobie nie zabijam.\nGdy moi podopieczni grają spektakl, to jeszcze, gdy są na scenie, pytają się: „Ania, dobrze?” Po zejściu ze sceny lubią, żeby ich pochwalić i pogłaskać. Przecież jak ja mam premierę, to o niczym innym nie marzę tylko, żeby przyszedł do mnie reżyser przytulił i pogłaskał i powiedział: „Ania, dobrze było”. Czasem się to zdarza i mi pomaga uspokoić napięcie i nerwy. Zwykle, prosto po ukłonach, idę do toalety i tak bez powodu sobie popłaczę. Pomaga. Oni bardzo lubią brawa. Ja też. Właściwie niczym się nie różnimy tak naprawdę. To są takie kochane dzieci moje, tylko oni chorzy są tak bardzo.\nOdczarowuje ich Pani trochę?\nOni mnie, ja ich. Nie jest to łatwe. Trzeba mieć w sobie taką radość ogromną. Bo czasami można się załamać, gdy widzę jak mój ukochany podopieczny chudnie, smutnieje, zawiesza się w sobie… i wiem, że warto zrobić wszystko, by się choć na sekundę uśmiechnął. Ale czasem potrafi tylko przytulić się i płakać. Czasem też odchodzą bardzo szybko, nagle i niespodziewanie umierają. To jest okropne uczucie, ale staram się myśleć tylko o tym, że przez te ostatnie lata się często uśmiechali, czuli się potrzebni. I dlatego warto to robić.\nNatomiast, niestety, muszę czasem odpowiadać głupim, okrutnym ludziom, którzy pytają: „Po co pani miliony na debili wydaje”. Kiedy pierwszy raz usłyszałam to pytanie, przestałam na chwilę oddychać. Bo nie rozumiałam, że można w ogóle takie pytanie zadać.\nMoi podopieczni niepełnosprawni intelektualnie są bardzo wrażliwi, dużo bardziej wrażliwsi od nas. Bo oni nie umieją powiedzieć tego, co czują, więc wszystko kumuluje im się w środku. Świat rozumieją sercem. Nie wyobrażam sobie swojego życia gdybym nie umiała sobie wytłumaczyć, dlaczego ten ktoś się tak, a nie inaczej zachował, dlaczego mnie zranił, A oni się całe życie z tym stykali. Urodzili się, czują, boli ich tak samo jak nas. Nie rozumieją, dlaczego rodzice wyrzucili ich nagle z domu, dlaczego jacyś obcy ludzie są, dlaczego nikt nie chce się z nimi kolegować, przyjaźnić. Dlatego się nimi zajmuję i nigdy ich nie opuszczę.\nŻycie stawia nas w sytuacjach, w których czasem podejmujemy trudne czy złe decyzje. Bywa, że palimy za sobą mosty, zamykamy ostatecznie drzwi, nie oglądając się za siebie. Skutek bywa różny, jedni cieszą się nowym życiem, uwolnieniem się od dręczącej przeszłości, toksycznych znajomości. Inni po czasie dochodzą do wniosku, że spalenie za sobą mostu było zwyczajnym błędem, wpływającym na życie i ograniczającym pewne możliwości.\nTrudno jest naprawiać popełnione błędy, tym bardziej, gdy wydaje się, że nic nie można już zrobić. Czasu nikomu nie uda się cofnąć, wypowiedzianych słów zapomnieć i odwrócić efektu podjętych działań. Nie zawsze jednak sprawa jest stracona, warto przynajmniej spróbować odbudować to, co zostało zburzone.\n5 kroków do odbudowania spalonego mostu:\n1. Odważ się na postawienie pierwszego kroku\nNajtrudniej jest porzucić swoje pretensje, żal i uprzedzenia i wyciągnąć rękę do drugiej osoby. Odrzuć przekonanie, że tylko winny czy słabszy wychodzi z inicjatywą zgody. To nie wzięcie na siebie całej winy, ale gest dobrej woli, otwierający drogę do porozumienia.\n2. Przebacz i proś o przebaczenie\nNikt nie jest bez winy w zniszczonych relacjach, należy więc być uczciwym wobec siebie i drugiej osoby. Przebaczenie musi nastąpić po obu stronach, aby przejść przez trudną sytuację, bez dalszego wzajemnego obwiniania, bez urazy. Przebaczenie pozwala zakopać wojenny topór i podążać dalej.\n3. Bądź otwarta na rozmowę\nZaangażowanie w otwartą i szczerą rozmowę pomoże oczyścić atmosferę, wyjaśnić problemy i poszukać wspólnie najlepszych rozwiązań. Rozmowa to podstawa, by wyrzucić złe emocje, kłamstwo lub fałszywe nadzieje, które doprowadziły do zerwania relacji.\nRozpoczęcie rozmowy to połowa sukcesu. Na jego pozostałą część składa się umiejętność otwartego słuchania. Odrzuć swoje pretensje, wersję wydarzeń, uprzedzenia, osądy. Słuchaj z otwartą głową, bo tylko w ten sposób na nowo będziesz mogła spojrzeć na zaistniałą sytuację.\n5. Bądź gotowa na kompromis\nTo nie jest tak, że tylko jedna osoba bierze na siebie całą winę i po sprawie. Rozmawiając o tym, co się wydarzyło i o tym, czego oczekujesz od drugiej osoby, bądź gotowa na pewne ustępstwa, jako wyraz dobrej woli. Z reguły więcej, niż tylko jedna sytuacja i osoba przyczynia się do zerwania znajomości. Oczywiście, nie rezygnuj z tego, co dla ciebie jest ważne, ale weź pod uwagę potrzeby drugiej strony. Kompromis pozwoli odbudować zerwaną relację na zasadzie wzajemnego zaufania i jasnych, ustalonych oczekiwań. Dzięki temu nie będzie miejsca na niezadowolenie i niedomówienia.\nOdkładając na bok własne ego i koncentrując się na pracy nad poprawą relacji, masz duże szanse na odbudowanie spalonego mostu.\nO tym, jak trudno być „innym”. O tym, jak trudno w ludziach LGBTQ – zobaczyć człowieka…


40 mln na badania i innowacje\nZarząd Województwa Lubuskiego ogłasza konkurs w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Lubuskie 2020 w ramach działania 1.1 Badania i innowacje. Nabór wniosków rozpocznie się 14 sierpnia, a zakończy 11 września. Do wzięcia jest 40 mln zł. – Tak właśnie tworzymy warunki do realizacji naszej wizji - zielonej krainy nowoczesnych technologii - mówi marszałek Elżbieta Anna Polak. W tej perspektywie do lubuskich przedsiębiorców trafiło już blisko 400 mln zł, czyli połowa zaplanowanych na ten cel środków.\nWczoraj (10 lipca) odbyła się konferencja, podczas której podpisane zostały kolejne umowy z przedsiębiorcami na innowacyjne przedsięwzięcia, dzięki którym woj. lubuskie osiągnęło pułap 50 proc. kontraktacji pieniędzy na gospodarkę i innowacje w ramach RPO. - Mamy jeszcze ponad 400 mln zł do zakontraktowania i te pieniądze muszą być jak najlepiej wydane, żeby dać kopa lubuskiej gospodarce - mówiła marszałek. Aby tak się stało 3 i 11 sierpnia - w Zielonej Górze i w Gorzowie - odbędą się otwarte warsztaty skierowane do beneficjentów RPO. Marszałek przypomniała, że premiowane są projekty, które są realizowane w ramach inteligentnych specjalizacji regionu czyli biogospodarka, zdrowie i jakość życia, a także przemysł tradycyjny i innowacyjny, a więc branża IT, metalowa, drzewna, energetyczna.\nOgłoszony dziś konkurs skierowany jest do przedsiębiorców oraz partnerstw przedsiębiorców z instytucjami świadczącymi usługi B+R\n- B+R przedsiębiorstw\n- Inwestycje przedsiębiorstw w infrastrukturę B+R\nMaksymalna wartość całkowitych kosztów kwalifikowalnych projektów wynosci 10 mln zł. Minimalna kwota dofinansowania w projektach typu B+R wynosi 100 tys. zł.\nDokumenty należy złożyć w wersji papierowej lub elektronicznej. Wzór wniosku o dofinansowanie projektu zamieszczony jest na stronie www.rpo.lubuskie.pl .\nWniosek o dofinansowanie w wersji papierowej wraz z wymaganą dokumentacją należy składać od poniedziałku do piątku w godzinach pracy urzędu, tj.


Nowy numer Torii już we wrześniu! « TORII – magazyn totalnie o Japonii\n« Cykl „The Manga Guide” pod patronatem Torii\nSpis treści wrześniowego Torii »\nNowy numer Torii już we wrześniu!\n15 września ukaże się najnowszy, 34. numer magazynu Torii. Piszemy w nim m. in. o:\ntsukumogami, czyli stworów nadprzyrodzonych kryjących się pod postacią sprzętów codziennego użytku;\nrozwodach w Japonii;\nblaskach i cieniach bycia pół-Japończykiem;\nzbliżającej się abdykacji cesarza Akihito;\nfenomenie serii filmowej „Życie mężczyzny pełne jest trosk” i jej kultowym bohaterze imieniem Tora-san.\nJak zwykle nie zabraknie także recenzji, newsów i konkursów z nagrodami. Magazyn można zamówić już teraz w prenumeracie.\nThen artykuł został dodany 30 sierpnia 2017 o 13:09\tw kategorii Torii. Możesz śledzić odpowiedzi na niego poprzez RSS 2.0. Trackbacki aktualnie niedostępne.


kotlety jajeczne z kaszą jaglaną - Mrs. Polka Dot\nTen wpis miał być o czymś innym. O kotletach miał być od początku, tylko inna im miała towarzyszyć refleksja. Po głowie chodziło mi takie tragikomiczne, matczyne psioczenie – że, ojezusmaria, drugi tydzień z chorymi dziećmi to mi już jednak na banię siada. Generalnie – litości, olaboga oraz niech ktoś już włączy wiosnę, bo wariuję – tak miało być. Do wczoraj.\nŻe wychodzące z infekcji dziewczęta, co się jeszcze do placówek edukacyjnych nie nadają, to jest jednak taka kategoria ludzi, że trzymajcie je ode mnie z daleka. Że palma odbija – dziewczętom i ich matkom. Że jednych energia rozpiera (dziewczęta), a innych opuszcza (matki). Że jakaż męcząca jest ta huśtawka – gdy jakby lepiej, a potem znowu gorzej, że już przechodziło, a potem wraca. Że jak jedna przestaje gorączkować, to zaczyna druga, że jak młodszej przechodzi katar, to zaczyna się u starszej. Że jak nie kaszel, to gardziołko, jak nie gardziołko, to brzuszek. Jak bakteria przepędzona, atakuje wirus. Oraz – piciu, mamo. Bananka, chusteczkę, zupkę, zupki nie, bananek fuj, jogurciku bym zjadła. Jak również – maaamoooo, ona mi lalkę zabraaaałaaa! I tak drugi tydzień, z przerwami na sanatorium u babci, kiedy starzy jednak cośtam musieli popracować, bo przywilej zwolnień chorobowych ich nie dotyczy.\nO kotletach z kaszy jaglanej z dodatkiem matczynego psioczenia miał być ten wpis, gdyż prozdrowotne pitraszenie uprawiałam też intensywnie ostatnio. A że – sądząc po kolejkach u lekarza – przedwiosenne infekcje wystąpiły tego marca dość licznie, pomyślałam, że smakowite przemytnictwo kaszy jaglanej tu rozpropaguję. Myślałam tak aż do wczoraj, kiedy to miałam ostatnie przecinki w tym tekście powstawiać.\nA potem zdarzyło się coś, co sprawiło, że ja nie śmiem psioczyć. Kilka godzin, które zmieniły moją optykę. Że wychodzące z infekcji dziewczęta, co się jeszcze do placówek edukacyjnych nie nadają, to jest taka kategoria ludzi, którą uwielbiam. Że donosić im pragnę tych bananków, jogurcików, chusteczek i złego słowa nie powiem, choćby się te infekcje miały jeszcze wlec tygodniami.\nBo jak się człowiek przez kilka godzin w szpitalu napatrzy i strachu naje, to energia natychmiast wraca i wszelkiego psioczenia się odechciewa. Bylebym tylko z tak chorymi dziećmi musiała się w moim życiu użerać, dziś tylko o to proszę. Bo tragikomizmu aktualnie jakoś nie czuję.\nWracam do kuchni, moje prozdrowotne pitraszenie uprawiać i psioczyć już więcej nie planuję. Raczej nieba uchylać.\n(Ale tę wiosnę to niech już serio ktoś włączy, bo ile można!)\nKotleciki jajeczne z kaszą jaglaną i szpinakiem\nBardzo smaczne, chrupiące kotlety z jajek z dodatkiem kaszy jaglanej, która – jak wiadomo – bogata jest we wszystko, czego chorym dzieciom potrzeba – witaminy, minerały, antyoksydanty. Jest lekkostrawna, odżywcza, rozgrzewa i odśluzowuje. Nie wszystkie dzieci ją lubią, ale w tej postaci jest niemal niewyczuwalna (dominuje smak jajeczny). Prozdrowotne właściwości tego obiadu podniesie dodatek świeżego szpinaku (bomba witamin i minerałów), lecz można go zastąpić bardziej tradycyjną dla takich kotletów zieleniną (koperek, szczypiorek).\nspora garść świeżego szpinaku (lub innej zieleniny np.koperku, szczypiorku)\nolej do smażenia (u mnie z pestek winogron + masło klarowane)\nugotowane na twardo jajka rozdrobnić w krajalnicy, wsypać do miski razem z ugotowaną kaszą jaglaną, dodać sól, pieprz i szpinak lub szczypiorek i wymieszać dokładnie (na tym etapie najlepiej spróbować i ewentualnie doprawić)\ndo masy wbić surowe jajko, dodać łyżkę bułki tartej i wmieszać je dokładnie w masę, odstawić na kilka minut\nprzygotować talerz bułki tartej, z masy formować kule wielkości piłki do tenisa, rozpłaszczać i obtaczać z dwóch stron w bułce tartej\nna patelni rozgrzać tłuszcz (sporo), gdy będzie gorący, kłaść kotleciki i obsmażać je na złoto z obu stron\npodawać z dowolnymi dodatkami: surówkami, gotowanymi warzywami, ziemniakami z koperkiem itp.\nReply\tBea 22 marca 2018 at 14:42\nJa niestety jajek nie jadam, więc przepis odpuszczam. Ale co do reszty to czasem wiadomo, że inni mają gorzej, ale to nie znaczy, że na swoją własną sytuację człowiek nie ma ochoty troszkę popsioczyć 😉\nReply\tMonika 22 marca 2018 at 19:39\nŻałuję, że nie mogę jeść smażonego, pewnie smakują świetnie. W temacie mojej najulubieńszej kaszy :), chętnie się podzielę przepisem na caneloni nadziewane dynią i kaszą jaglaną. Dzięki upchnięciu farszu w makaronowe rury, nawet moje niejadki dyniowe, zajadają ze smakiem 🙂\nReply\tSyla 22 marca 2018 at 19:47\nA ja poproszę przepis na tę pysznie wyglądającą surówkę 🙂 Oryginalne surówki, to w ogóle jakaś niszowa sprawa. Zawsze brak inspiracji…\nReply\tPolka 23 marca 2018 at 08:56\nTo tylko sałata lodowa z rukolą, cebulą, papryką i winegretem 🙂\nReply\tAleksandra 22 marca 2018 at 21:43\nOd kiedy przeczytałam, że narzekając powstrzymuję przypływ finansowy, przestałam to robić nawet w żartach 😉 Post jak zwykle klasa. Połknęłam go bez mrugnięcia, obawiam się, że nawet nie pogryzłam. Dzięki za pomysł na kotlety\nReply\tPolka 23 marca 2018 at 16:11\nTo ja może rzeczywiście na dobre z tym skończę, po przepływ faktycznie słaby ostatnio 😉\nReply\tAnn 23 marca 2018 at 13:19\nA czy jak zrobię z kasza manna to też dadzą radę? 🙂\nReply\tPolka 23 marca 2018 at 13:59\nOj, nie sądzę. Obawiałabym się zarówno o smak, jak i konsystencję – ciapa wyjdzie.\nReply\tEll 23 marca 2018 at 21:23\nja robię podobne tylko zamiast jajek na twardo daję warzywa ugotowane i 1 jajo surowe\nReply\tMaja 24 marca 2018 at 15:01\nZrobiłam dzisiaj, ale wyszły strasznie suche…:-/\nReply\tDomorotka 3 kwietnia 2018 at 15:20\nBardzo smaczne. dziekuje za przepis.\nReply\tGosia 30 grudnia 2018 at 11:59\nMożna w piekarniku ?


Naturalne wędliny bez konserwantów - SuwalkiNews\nWędliny to nieodłączny element naszych posiłków, dlatego niejeden z nas nie wyobraża sobie jadłospisu bez smacznych wędlin, ale coraz częściej ograniczamy ich spożycie lub całkowicie rezygnujemy ze względów zdrowotnych.\nAle też coraz częściej zwracamy uwagę na jakość produktów, sprawdzamy składy żywności, którą pakujemy o koszyka. Chcemy żyć i jeśćzdrowiej. Czy znalezienie naturalnych wędlin bez konserwantów jest możliwe? Jak rozpoznać naturalną wędlinę, na co zwrócić uwagę?\nWędliny, które możemy znaleźć w supermarketach bardzo często mają w składzie konserwanty.\nSą to substancje, które przedłużają zdatność do spożycia produktu przez zmniejszenie szybkości lub zahamowanie mikrobiologicznych i enzymatycznych procesów powodujących psucie i obniżenie jakości produktu.\nMimo że producenci twierdzą, że konserwanty są bezpieczne dla ludzkiego organizmu, stanowią one obciążenie dla wątroby. Organ ten musi usunąć z organizmu konserwanty i inne substancje chemiczne dodawane do żywności, co może doprowadzić do jego obciążenia.\nDodatkowo spożywanie konserwantów w dużych ilościach może doprowadzić do zatrucia organizmu.\nJakie substancje możemy znaleźć w składzie wędlin?\nGłównym składnikiem konserwującym jest azotyn sodu (E250). Spożywanie dużych ilości azotynu sodu może mieć przykre konsekwencje dla zdrowia. Pod wpływem podgrzania produktu konserwowanego związkami azotu, powstają nitrozaminy, które są bardzo szkodliwe.\nDo produkcji wędlin stosuje się różne substancje dodatkowe, które często mają na celu przedłużenie ich trwałości, ale również poprawę wyglądu czy zwiększenie wydajności produkcji.\nStabilizatory, substancje zagęszczające, wzmacniacze smaku, dodatkowe białka wypełniające, na przykład sojowe, sztuczne barwniki to tylko niektóre niepożądane składniki w wędlinach.\nWarto więc wyeliminować je z diety, ponieważ ich duże spożycie może prowadzić do wielu dolegliwości, takich jak biegunka, zatrucie, w efekcie długofalowym zwiększenie ryzyka wystąpienia nowotworów.\nJak rozpoznać naturalny produkt?\nOdpowiedni skład wędliny\nWartościowe wędliny poznamy przede wszystkim po składzie, dlatego wybierając żywność, bardzo ważne jest czytanie etykiet.\nWartościowy produkt poznamy po jego składzie, dlatego wybierając produkty wędliniarskie, warto kupować te, które charakteryzuje tzw. czysta etykieta - bez wzmacniaczy smaku, sztucznych barwników, dodatku fosforanów, bez "E”.\nJak wygląda naturalna wędlina bez konserwantów\nZdrowe, naturalne wędliny nie mają równomiernego, różowego koloru, nie wyglądają identycznie na półce. Ich barwa wpada w szarość, struktura jest nierównomierna, po przekrojeniu kawałka widać strukturę mięsa, włókna mięsa.\nIm droższa wędlina tym lepsza?\nNie jest prawdą, że naturalne wędliny bez konserwantów są dużo droższe. Przede wszystkim cena nie zawsze jest adekwatna do jakości wyrobu, aby znaleźć dobre jakościowo wędliny łatwiej przede wszystkim znaleźć u lokalnych producentów, ale coraz częściej nawet duże dyskonty odpowiadają potrzebom coraz bardziej świadomym konsumentom i wprowadzają dobre jakościowo wędliny do swojej oferty.\nPodsumowując, aby móc cieszyć się dobrym smakiem wędlin bez obaw o własne zdrowie, warto zacząć zwracać większą uwagę na skład kupowanych wędlin. Warto też unikać przetworzonych produktów wysokiego ryzyka typu mielonki, parówki, pasztety.


Zabawki Psi Patrol - idealne dla chłopca i dziewczynki\nStrona głównazabawki edukacyjneZabawki Psi Patrol - idealne dla chłopca i dziewczynki\nBajka Psi Patrol – to serial animowany, który już od kilku lat cieszy się dużą popularnością wśród najmłodszych widzów. Emitowany jest zarówno w stacjach ogólnodostępnych tj. Plus 2 czy Super Polsat, jak i komercyjnych programach np. Nick Jr.\nPsi patrol bohaterowie\nBajka opowiada przygody sześciorga bohaterskich szczeniąt – Marshalla, Chase'a, Rubble'a, Zumy, Rocky'ego i Skye, które wraz z Ryderem wyruszają na ratunek potrzebującym pomocy. Przesympatyczni bohaterowie, ciekawa akcja i śmieszne dialogi sprawiają, że maluchy uwielbiają ten serial. Kto przecież nie kocha słodkich szczeniaków?\nKażdy z piesków jest innej rasy, posiada odmienne cechy charakteru oraz zdolności. Skye wykonuje zadania w powietrzu. Zuma jest psem wodnym, a Chase psem policjantem. Marshall jest niezastąpiony w pracy strażaka, a Rubble to pies budowniczy. Każdy z bohaterów na swój pojazd i występuje w charakterystycznych tylko dla siebie kolorowym stroju.\nPsi patrol zabawki, które kochają dzieci\nW sklepach mamy ogromny wybór zabawek od figurek postaci, pojazdy superbohaterów, aż po całe zestawy. Dostępne są też gotowe budynki np. baza Rydera - wieża ze zjeżdżalnią do pojazdów. Figurki bardzo dokładnie odwzorowują serialowych bohaterów. Ceny zabawek są bardzo różne. Figurkę pieska można kupić w cenie od kilku do kilkudziesięciu złotych. Dużo zależy od tego czy piesek będzie posiadał też dodatkowe akcesoria w postaci pojazdu. Jedno jest pewne, każdy znajdzie coś dla siebie, nawet rodzic dysponujący niewielkim budżetem.\nDlaczego warto wybrać zabawki Psi Patrol?\nDzieci chętnie sięgają po zabawki z superbohaterami, dzięki temu mogą przeżyć nowe przygody nie tylko te na ekranie telewizora. Zarówno chłopcy, jak i dziewczynki chętnie odtwarzają bajkowe role. To pobudza ich kreatywność, gdyż bardzo często to same tworzą nowe scenariusze zabawy. Zabawki z ulubionymi bohaterami z bajki uczą złożonego myślenia, to dziecko decyduje, w jaki sposób będzie się nimi bawić. Kształtowana jest też mowa. Maluch tworzy dialogi dla bohaterów, uczy się tym samym logicznego wypowiadania słów. Jeśli szukamy idealnego prezentu dla małego fana Psiego Patrolu, to zabawki Psi Patrol będą idealne.\nWarto zainwestować w takie zabawki z bajek które interesują maluszka, zwłaszcza gdy wiemy, że nasze dziecko wprost nie może oderwać się od bajki. Nie można przecież oglądać telewizji non stop. Postać zabawki z jego ulubionym bohaterem czy pojazd z bajki sprawi mu dużo radości. Zabawki Psi Partol zainteresują każde dziecko, jak sama bajka. Zacznie ono łączyć swój dziecięcy fantastyczny świat z tym rzeczywistym. Zabawa w wieku dziecięcym odgrywa ogromną rolę, warto więc wybrać takie zabawki, które będą czegoś jeszcze uczyć i coś kształtować.


3.21 zł (brutto)\n• Najwyższej jakości produkty zarówno do zszywaczy ogólnego przeznaczenia jak i heavy-duty zszywaczy biurowych.\n• Wykonane z drutu najwyższej jakości i wytrzymałości.\n• Pełna paleta rozmiarów.\n• Pasują również do zszywaczy elektrycznych.\n• Opakowanie 1000 szt.\nStrona w katalogu 186\nLiczba zszywanych kartek 25


12 zdrowych wigilijnych dań, czyli Święta w wersji fit. Jak nie przytyć? | Warszawa Nasze Miasto\n12 zdrowych wigilijnych dań, czyli Święta w wersji fit. Jak nie przytyć? Piotr Warczak\n12 zdrowych dań na Wigilię\nCoraz więcej osób korzysta z cateringów dietetycznych, które każdego dnia przywożą pod nasze drzwi pięć zdrowych posiłków. Dostarczane porcje mają skrupulatnie wyliczone kalorie w zależności od potrzeb. Okazuje się, że podobny zestaw mógłby trafić także na wigilijny stół.\nOsoby chcące zachować wszystkie wigilijne tradycje nie mogłyby oczywiście spożyć tego dnia pięciu posiłków w trzygodzinnych odstępach. Jest jednak szansa, że nasza wątroba na kilka godzin przed pasterką nie będzie cierpieć. Zestawy wigilijne oferowane przez cateringi dietetyczne nie różnią w zasadzie niczym od tradycyjnych potraw, poza tym, że są przygotowywane w zdrowy sposób z produktów nieprzetworzonych.\n- Catering dietetyczny cieszy się coraz większym zainteresowaniem w Polsce i w Europie - mówi Krzysztof Wojdat z firmy Dietbox.pl, jednego z liderów na warszawskim rynku. Z tygodnia na tydzień przybywa nowych klientów, którzy bardzo często zostają z nami średnio od 3 do 12 miesięcy. Naszą grupą klientów są osoby w wieku od 20 do 60 lat - dodaje, wskazując, że grono Polaków, którzy wolą trzymać się z dala od kuchni systematycznie się powiększa.\nZestaw wigilijny oferowany przez Dietbox.pl zawiera m.in. dwie zupy (barszcz czerwony, zupę grzybową), przekąski zimne (karp po żydowsku, łosoś w galarecie, śledź w śmietanie i sałatka z ziemniaka, ogórka, śledzia oraz cebuli), dania ciepłe (pierogi, kapusta z kminkiem, smażony karp i smażony łosoś) oraz desery (dietetyczny sernik oraz makowiec). Cena zestawu dla 5 osób wynosi 260 zł. Dodatkowym atutem takiego rozwiązania jest precyzyjnie określona porcja, która uchroni nas przed efektem przejedzenia. Firma oferuje także możliwość dostarczenia potrwa na porcelanowej, bezzwrotnej zastawie. To idealna wersja dla osób, które dopiero się urządzają.\nZobacz też: Ile kalorii mają świąteczne potrawy? Sprawdź!\nŚwięta bez nadwagi - byle się nie przejadać\nPrzetrwać wigilię to jednak nie wszystko. Polacy lubią długo świętować, a kolejne dwa dni z reguły spędzane są za suto zastawionym stołem. Prognozy pogody wskazują, że nie będziemy świadkami białych świąt. Ma być ciepło, więc wszelkie nadmiary spożytych posiłków najlepiej szybko spalać podczas świątecznych spacerów. To jeden z najlepszych sposobów na spędzanie czasu w rodzinnym gronie.\nSpacery nie wystarczą, jeśli jednak faktycznie przesadzimy ze świątecznymi przysmakami. Ruch fizyczny jest ważny dla utrzymania pożądanej przez nas wagi ciała, ale kluczem do sukcesu najczęściej okazuje się rozsądne podejście do świątecznego mazurka i babki.\n- Wielu trenerów wskazuje, że dla amatorów i pół-profesjonalistów odpowiednia dieta to 70-80% sukcesu. Na pewno dla osób uprawiających sport zawodowo ten procent jest niższy. Jest to naprawdę mała część społeczeństwa. Większość osób, aby utrzymać ładną sylwetką najpierw musi pomyśleć o diecie, a tak naprawdę aktywność fizyczna powinna być uzupełnieniem diety w drodze do walki o szczupłą sylwetkę. Dieta nie ma być czymś przykrym i koniecznym. Staramy się udowodnić naszym klientom, że dieta może być przyjemna. Niestety w naszym społeczeństwie ludzie myślą o diecie, albo jako o głodówce, albo o ryżu z kurczakiem jedzonym dzień w dzień - przekonuje z kolei dietetyk Anna Piętka.\nW innej firmie cateringu dietetycznego - Pomelo Food Company, wielkość zestawu wigilijnego oraz posiłków na kolejne dni świąt można ustalić samodzielnie, w zależności od ilości gości. W menu znajdują się m.in. pierożki gryczane z soczewicą - 30 zł/kg, sałatka jarzynowa (bez majonezu) - 25zł/kg, pasztet z żurawiną - 45zł/kg, schab pieczony w aromatycznym majeranku - 50zł/kg czy pieczona karkówka - 39zł/kg.\nCzy nawyki żywieniowe Polaków zmieniły się już na tyle, że jesteśmy w stanie zrezygnować ze smacznych, ale często zbyt dużych ilości świątecznego jedzenia? Być może ten proces nie będzie jeszcze widoczny przy każdym wigilijnym stole, ale nie ulega wątpliwości, że zdrowy sposób spędzania świąt robi się coraz popularniejszy.\n- Wiele zmieniło się od momentu kiedy zaczęliśmy działać na rynku. Obecnie klient bardzo dużą uwagę zwraca nie tylko na jakość serwowanych posiłków, ale także ich wygląd. Nam nie brakuje pracy, więc faktycznie coś się w tej kwestii zmienia - podsumowuje Krzysztof Wojdat z firmy Dietbox.pl.\nŚwięta w Warszawie dawniej: beczenie na pasterce, rzucanie kamieniami w księdza i snopy zboża w zamiast choinki\nwarszawa tradycje wigilijne


Badania kobiety po porodzie\nAutor: Anna Łęcka, 1 lutego 2010 w Poród, Komentarze (2) »\nW czasie ciąży przyszłe mamy co miesiąc odwiedzają ginekologa. Dbają o zdrowie swoje i dziecka. Po porodzie skupiają całą uwagę na maleństwie, zapominając o sobie. A to niedobrze. Organizm świeżo upieczonej mamy potrzebuje czasu i często opieki lekarskiej, aby zregenerować się po ogromnym wysiłku.\nOkres połogu trwa zazwyczaj od 6 do 8 tygodni po porodzie. W tym czasie kobieta dochodzi do siebie i z dnia na dzień czuje się coraz lepiej. Jeśli jednak często gorączkuje, dopadło ją przeziębienie lub inna infekcja, koniecznie powinna udać się do lekarza. Często nawet niewinne dolegliwości mogą zakończyć się groźnymi powikłaniami. Dlatego tak ważne jest dbanie o własne zdrowie. Uwagi i natychmiastowej kontroli lekarskiej wymaga krwawienie z dróg rodnych (utrzymujące się dłużej niż 6 tygodni po porodzie), brzydki zapach krwi a także ostry, przewlekły ból piersi, zaczerwienienie i opuchlizna sutka.\nSwojemu lekarzowi zgłoś również dużą bolesność rany poporodowej, zwłaszcza jeśli zaczęła puchnąć, mocno się zaczerwieniła i sączy się z niej wydzielina (co może oznaczać zakażenie) lub silne bóle brzucha. Lekkie pobolewanie nie powinno cię jednak niepokoić. To najczęściej objaw prawidłowego obkurczania się macicy. Wybierz się na kontrolną wizytę u ginekologa w dwa miesiące po porodzie (jeśli rodziłaś siłami natury) lub w miesiąc (po cesarskim cięciu). Będziesz mogła wówczas poinformować lekarza o wszelkich nieprawidłowościach, które dostrzegłaś, a on sprawdzi, czy prawidłowo goi się nacięte krocze, pochwa, obkurcza macica. Następną wizytę powinnaś zaplanować po pół roku od porodu, jeśli nie zaobserwujesz żadnych niepokojących objawów.\nW jakim przypadku do lekarza\nGdy miałaś cukrzycę ciążową udaj się do diabetologa. Musisz wykonać specjalistyczne badania, gdyż zagraża ci cukrzyca typu 2. Po porodzie powinnaś znacznie ograniczyć słodycze i cukry w diecie, a także dbać o utrzymanie prawidłowej wagi.\nGdy w czasie ciąży miałaś problemy hormonalne, np. z tarczycą zgłoś się na badanie poziomu hormonów do lekarza endokrynologa.\nŻylaki, które pojawiły ci się w czasie ciąży powinien zbadać chirurg naczyniowy.\nDo ortopedy lub specjalisty od rehabilitacji medycznej udaj się, jeśli w ciąży dokuczał ci kręgosłup.\nPod koniec połogu: morfologia i ogólne badanie moczu.\nPo ustaniu laktacji: USG piersi i na-rządu rodnego.\nPo zakończeniu karmienia: EKG i RTG klatki piersiowej.\nTagi: badania po porodzie,\tzdrowie po porodzie,\tpo porodzie,\tpołóg,\tporód\nJuż 24 godziny po porodzie możesz rozpocząć lekkie ćwiczenia, które wzmocnią twoje mięśnie. Dzięki nim poczujesz się lepiej, poprawisz formę i zrobisz coś dla siebie. Więcej »\nlena (Gość) 16 marca 2010, 18:26\nOj tak trzeba wyjątkowo uważać na siebie w czasie ciąży jak i po porodzie. najmniejsze przeziębienie nie jest wskazane w tym czasie. Ja bym polecała bardzo Prenalen jako suplement diety dla kobiet w ciąży i matek karmiących. Wyjątkowo fajnie podnosi odporność.\ndora27 9 października 2011, 18:02\nmnie od razu gienek powiedział, że po porodzie mam zrobić cytologię po kilku miesiącach i przebadać się kontrolnie, także to podstawa i naprawdę warto żeby się przebadać, także jak urodzę to ja tego nie zlekceważę


NIEZALEŻNA pomoc dla inwestorów giełda analizy: Dywidendy - sezon w pełni\nDywidendy - sezon w pełni\nJak co roku, czy w czasach bessy czy hossy zawsze można liczyć na dywidendy poszczególnych spółek. W tym roku w tym niepewnych wg mnie chwilowo czasie szczególnie warto zwrócić na to uwagę. Regularnie będę zamieszczał zaktualizowaną tabelę dywidendową, z której myślę że wielu skorzysta. Warto pamiętać jednak, że dywidenda nie równa się pewnemu zyskowi, zawsze powinna być poparta odpowiednim rozeznaniem w sytuacji spółki oraz na analizie technicznej. Jednak nie da się ukryć że zdecydowanie ułatwia osiągnięcie celu jakim jest pomnożenie kapitału.


Kraków - zakaz palenia węglem i drewnem, uchwała antysmogowa\nSamorząd terytorialny Małe i średnie firmy Środowisko\nUchwała nr XVIII/243/16, wprowadzająca na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczenia w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw została przyjęta przez Sejmik Województwa Małopolskiego 15 stycznia 2016 r. Zakłada ona całkowity zakaz stosowania paliw stałych (m.in. węgla i drewna) w kotłach, piecach i kominkach. Dopuszcza wyłącznie stosowanie paliw gazowych i lekkiego oleju opałowego.\nCzytaj też: NSA: zakaz palenia węglem w Krakowie został wprowadzony prawidłowo >\nUchwała dotyczy zarówno prywatnych budynków, jak również budynków gospodarczych, szklarni i tuneli foliowych, lokali usługowych, zakładów przemysłowych. Przepisy dotyczą również wytwarzania ciepła na cele niegrzewcze, obejmują więc także okazjonalne używanie kominków, ogrzewanie budynków gospodarczych, instytucji publicznych, szklarni i tuneli, suszarnie i obiekty gastronomiczne.\nSprawdź w LEX: Uchwały antysmogowe- procedura uchwalania i treść >\nSprawdź w LEX: Rola samorządu gminnego przy przygotowaniu tzw. uchwały antysmogowej >\nMurowane grille muszą zniknąć z ogródków\nZakaz oznacza, że nie można palić węglem i drewnem w domowych kominkach. Dopuszczone będzie stosowanie wyłącznie: gazu ziemnego wysokometanowego lub zaazotowanego (w tym skroplonego gazu ziemnego), propan-butanu, biogazu rolniczego lub innego rodzaju gazu palnego oraz lekkiego oleju opałowego.\nNie będzie też można korzystać z umiejscowionych na stałe w ogrodach ciężkich grillów, np. murowanych. Będzie natomiast można używać przenośnych, lekkich grillów, rusztów i rożna, z których korzysta się sezonowo. W rozumieniu przepisów nie są one instalacją i nie podlegają przepisom uchwały antysmogowej dla Krakowa.\nUchwała dotyczy także punktów gastronomicznych\nUżytkowanie przez gastronomię urządzeń działających przez cały rok, niezmiennie w tym samym miejscu oraz posadowionych na stałe będzie możliwe tylko w przypadku, gdy instalacja objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia lub zgłoszenia - w praktyce oznacza to piece stosowane w gastronomii, które obsługują ponad 500 osób na dobę.


RUDA cudna młodziutka mała suczka szuka domu - Ogłoszenia zwierzęta - Zwierzęta na sprzedaż - zwierzęta do adopcji - ackesoria dla zwierząt - Petworld.pl\nRUDA cudna młodziutka ma...\nOddam do adopcji\t(50)\nRUDA cudna młodziutka mała suczka szuka domu\ndodano: 2021.03.04 ważne do: 2021.06.02 wyświetleń: 112\nRUDA - mróz, wiatr, śnieg i ona, mała, drobna, krótkowłosa sunia. Przydreptała na małe osiedle kilku bloków próbując w krzakach ogrzać swoje ciałko. Znalazło się kilka osób, które zrobiły jej ciepłą budkę i dokarmiały, żeby przetrwała te trudne pogody.\nNiestety znalazła się również osoba, której budka przeszkadzała i zgłosiła do gminy żądanie zabrania budy. I gmina zastosowała się do życzenia. Zabrali sunię do przechowalni, żeby jak najszybciej trafiła do podłego schroniska bez wolontariatu.\nAle udało się pomóc suni. Zabrałyśmy ja do hoteliku, gdzie w ciepełku nabiera śmiałości i zaufania do ludzi.\nRuda to około roczna, cudna, mała, przekochana dziewczynka. W pierwszym kontakcie trochę nieufna do obcych, ale to fantastyczna, delikatna sunia, która w tym swoim krótkim życiu już tak wiele przeszła.\nRuda jest zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana, wysterylizowana i czeka w hoteliku pod Łodzią.\nTel w sprawie adopcji:


Artykuły wątek jastrzębie w temacie grafika druku - http://grafika-druku.kliw.org.pl/\nArtykuły wątek jastrzębie w temacie grafika druku\nParę informacji o poligrafiiKrótko o kartkach okolicznościowychFunkcjonalne reklamy drukowane - naklejki, etykiety itpDruk reklamowy - krótko i na tematTe fakty jak znaleźć dobrą drukarnię mogą Cię zdziwićKomu potrzebne są kartki na święta?Zobacz te 10 ciekawostek o tym jak drukować w Jastrzębiu w prosty sposóbLubisz Drukować ulotki? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Kilka słów o druku ulotek i nie tylkoNigdy Nie Rób Tych 4 Rzeczy Jeśli Chcesz Wydrukować Reklamę4 ciekawe fakty na temat drukarniCzy można zamówić etykiety cyfrowe samemu?Tylko u Nas jak znaleźć dobrą drukarnię w 6 dni!Krótki wpis o drukuReklama w firmie ulotki i nie tylkoZaskocz znajomych i wyślij kartkęPoligrafia dla firmWysyłanie i wybór kartki z zaproszeniem na ślubCeny i jakość druku. Kilka słów o poligrafiiTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Drukować ulotki (chyba, że Popełniasz Te 9 Największych Błędów)Czy żeby zamówić etykiety cyfrowe potrzebne są studia?Reklamowy druk dla firmJa Też Kiedyś Chciałem wydrukować naklejki. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TODrukarnie dla firm - czy warto?4 ciekawe fakty na temat drukarni4 ciekawe fakty na temat drukarniTworzenie kartek świątecznych. Krótki wpisKartki i karty zaproszeniowe na weseleReklama z drukarkiMateriały drukowane - czy dalej warto w nie inwestować


Technologie / News / Aram na Pikniku Country\nNews Technologie Aram na Pikniku Country\nAram na Pikniku Country\nFirma Aram odpowiadała za wykonanie scenografii multimedialnej oraz realizację światła i multimediów podczas tegorocznego Pikniku Country & Folk. Organizatorem imprezy była firma Performance Media Group.\nPoza multimediami, jakie znalazły się na scenie (112 m kw. kurtyny diodowej Fourlight Curve-8, 250 szt. Fourlight Hi-strip), Aram zapewniła komplet oświetlenia w liczbie blisko 300 urządzeń (w tym ponad 150 ruchomych głów). Wśród urządzeń oświetleniowych znajdywały się m.in.: 26x Fourlight FL-600 Wash, 24x Fourlight FL-560 Spot, 30x Martin MAC 700, 12x ClayPaky Sharpy, 60x Fourlight FastOne. Oświetlenie oraz multimedia zamontowane zostały przy użyciu m.in. blisko 700mb kratownic oraz ponad 60 wciągarek.\nW skład reżyserki weszły: GrandMA 2 Full-size, GrandMA 2 Light, GrandMA Fader wing, 2x GrandMA NPU, 3x Media serwer Catalyst, System realizacji Barco FSN.\nPodczas wszystkich dni festiwalu za realizację światła i multimediów odpowiadali realizatorzy Aramu. Za projekt i realizację światła odpowiadał Jack Van Daniels. – Warto wspomnieć że ekipa Aram jak zawsze stanęła na wysokości zadania co pozwoliło skończyć zasadnicze montaże na jeden dzień przed zakładanym terminem w harmonogramie – informuje Rafał Mrzygłocki, managing director Aramu. – Produkcja techniczna zakończona pełnym sukcesem to doskonały dowód na to, że lansowany przez Aram termin „scenografie multimedialne”, jest jak najbardziej adekwatny oraz jakie korzyści i możliwości oferuje klientom – informuje Rafał Mrzygłocki.\nPiknik Country & Folk 2013 odbył się Amfiteatrze w Mrągowie, w dniach 26-28 lipca.\nPierwsze dwa dni poświęcone były muzyce country. Trzeciego dnia podczas „Raiders’ Night” wystąpili m.in. Wilki, Patrycja Markowska, Oddział Zamknięty, a wieczór zwieńczył wielki koncert zespołu Dżem.


Odnaleziono XIX-wieczne meble z Łazienek Królewskich\nXIX-wieczne meble z Łazienek Królewskich odnalezione w Sopocie\nDodano: 31 lipca 2017, 11:32 1\nŁazienki Królewskie / Źródło: Fotolia / fot. istremes\nMeble, które od początku XIX w. stanowiły wyposażenie Łazienek Królewskich w Warszawie, odnaleziono w Sopocie.\nPrzedstawiciele Wydziału Strat Wojennych Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wraz z oficerami Wydziału Kryminalnego Komendy Stołecznej Policji odnaleźli i zabezpieczyli meble 18 lipca.\nWśród zabezpieczonych obiektów znalazły się stolik z okrągłym blatem, komplet 4 krzeseł oraz dwa fotele. O ich pochodzeniu świadczą zachowane na obiektach znaki własnościowe Pałacu Łazienkowskiego z okresu panowania cara Aleksandra I. Najprawdopodobniej w czasie I wojny światowej meble podzieliły losy reszty zbiorów łazienkowskich i w wyniku rekwizycji zostały wywiezione do Moskwy.\nW 1922 roku w wyniku restytucji dzieł sztuki z Rosji, przeprowadzonej na podstawie traktatu ryskiego, powstały Państwowe Zbiory Sztuki administrujące kolekcją należącą do Skarbu Państwa RP, w tym i obiektami z Łazienek Królewskich. Na zabytkach widoczne są również oznakowania z okresu II RP, kiedy meble weszły w skład kolekcji Państwowych Zbiorów Sztuki i stanowiły ozdobę kilku warszawskich gmachów publicznych tj. Zamku Królewskiego, Senatu oraz Pałacu Rady Ministrów. Wojenne losy zabytków pozostają nieznane.\nObiekty te miały przede wszystkim charakter użytkowy. Z tego względu wartość artystyczna dzieł sztuki nie jest duża, jednakże ich walor historyczny jest nie do przecenienia.\nhistoria wiadomości kraj meble łazienki królewskie łazienki\nW dawnej kaplicy powstał sklep meblowy. Doszło do profanacji?\nUwaga TVN: Adam ma nowy dom. „To będą pierwsze takie święta”\nTrzaskowski jeździ volvo z 2011 roku. A jego zastępcy? Zobaczcie...\nMarek Nowakowski 11 października 2017, 14:10\nNiesamowity artykuł, ja polecam jednak nieco nowocześniejsze rozwiązania np. meblów medycznych jak tutaj http://www.inventivegroup.pl/oferta/meble-medyczne/\n21 sty 201921:55 33618\n22 sty 201914:31 27208\n21 sty 201914:08 22682\n20 sty 201920:54 17242\n22 sty 201912:39 14311\n20 sty 201922:04 13872\n21 sty 201922:08 13789\n21 sty 2019 6:47 12809\n21 sty 201920:02 11914\n22 sty 2019 8:57 11749\n22 sty 2019 7:50 10964\n22 sty 201912:01 6


Maserati MC20 - Czas na zuchwałość\nMaserati MC20 Czas na zuchwałość\nPo długich miesiącach oczekiwania Maserati otworzyło oficjalnie zupełnie nowy rozdział w swojej ponad 100-letniej historii. Na specjalnym pokazie, zaplanowanym pierwotnie na początek maja tego roku, ogłoszono w tym tygodniu plany marki na najbliższe lata i pokazno jej najnowszy samochód. Jest nim super sportowe coupe o oznaczeniu MC20.\nModel MC20 - skrót od Maserati Corse 2020 - to duchowy spadkobierca bazującego na Ferrari Enzo, 630-konnego super coupe MC12 sprzed kilkunastu lat, maszyna na wskroś włoska i maszyna zaprojektowana przez Maserati bez sięgania po zdobycze innych marek należących do koncernu Fiata. To pierwsze Maserati z drzwiami unoszonymi do góry, pierwsze od ponad dwudziestu lat Maserati z silnikiem własnej produkcji i pierwsze Maserati, które od samego początku projektowano z myślą o kilku różnych wersjach, dzieląc na różne nadwozia i układy napędowe. To również samochód, z którym marka z Modeny zamierza wrócić na tory wyścigowe, na których swego czasu królowało MC12 klasy GT1 (na razie nie wiadomo w jakiej kategorii miałoby startować MC20).\nZupełnie nowe Maserati zbudowano na węglowym kadłubie, a linie jego karoserii dopieszczano w tunelu aerodynamicznym Dallary. Nie znajdziemy tu wielkiego ospoilerowania czy przerośniętego dyfuzora: za docisk aerodynamiczny mają odpowiadać przede wszystkim kanały w podwoziu, nadkolach oraz progach. Umieszczone centralnie, podwójnie turbodoładowane V6 o pojemności trzech litrów to pierwsza, autorska konstrukcja Maserati od 1998 roku. Silnik generuje 630 koni mechanicznych oraz 730 niutonometrów i może pochwalić się między innymi opatentowanym systemem Maserati Twin Combustion, komorami wstępnego spalania, rozwiązaniem inspirowanych technologiami prosto z Formuły 1. Z widlastą szóstką współpracować będzie dwusprzęgłowa skrzynia o ośmiu biegach, a napęd przenoszony będzie wyłącznie na tylną oś z samoblokującym się mechanizmem różnicowym.\nMC20 ma ważyć jakieś 1500 kilogramów. Osiągi: setka w niecałe 2,9 sekundy, 200 km/h w niecałe 8,8 sekundy i maksymalnie ponad 325 kilometrów na godzinę. Do dyspozycji będziemy mieli kilka różnych trybów jazdy (GT, Wet, Sport, Corsa oraz ESC Off, w którym wyłączamy elektroniczne pomoce), dwa tryby pracy adaptacyjnego zawieszenia, dwa cyfrowe ekrany o przekątnej 10,25 cala każdy, najnowsze systemy multimedialne Maserati oraz dwa niewielkie bagażniki (47 litrów z przodu, 101 litrów z tyłu). Wśród opcji: elektronicznie sterowany mechanizm różnicowy, węglowo-ceramiczne tarcze hamulcowe, system pozwalający na tymczasowe zwiększenie prześwitu przedniej osi o 50 milimetrów oraz złożone z dwunastu głośników nagłośnienie kabiny produkcji Sonus Faber.\nProdukcja MC20, noszącego nowe, przestylizowane i uproszczone logo Maserati, ma wystartować w Modenie przed końcem tego roku na linii, którą w ostatnich miesiącach gruntownie zmodernizowano po zakończeniu żywota duetu GranTurismo i GranCabrio. W najbliższej przyszłości można spodziewać się nie tylko wersji wyścigowej, ale również Spydera z twardym, składanym dachem oraz... wariantu z elektrycznym układem napędowym. To oczywiście nie wszystko. Przy okazji premiery auta Maserati zdradziło swoje plany na najbliższe lata, obejmujące kilkanaście zupełnie nowych modeli. Wśród nich: mały SUV o nazwie Grecale w przyszłym roku, który będzie dzielił platformę z Alfą Romeo Stelvio, zupełnie nowe GranTurismo o napędzie elektrycznym w przyszłym roku, a zaraz po nim GranCabrio oraz nowy program daleko idących indywidualizacji Fuoriserie.\nMaserati MC20 na forum\nMaserati MC20 - prezentacja\nMaserati MC12 - prezentacja


Akademia Kucania | Józefosław 24.pl - portal informacyjny Józefosławia Julianowa i okolic. Obejmuje miejscowości - Józefosław Julianów Piaseczno.\nKatalog Firm > Sport > Jazda Konna > Akademia Kucania\nAkademia Kucania (Dawidy)\nProfesjonalna nauka jazdy konnej w Dawidach.\nNasza szkółka jeździecka „ Akademia Kucania” specjalizuje się w prowadzeniu nauki jazdy konnej dla dzieci i dorosłych.\nDla najmłodszych dzieci prowadzimy oprowadzanki i przejażdżki na kucykach.\nDla dzieci od 4 lat zaczynamy podstawową naukę jady konnej, dla dzieci od 6 roku życia jest prowadzona pełna nauka jazdy konnej przygotowująca do samodzielnej jazdy, dająca możliwość uczestnictwa w przyszłości w zawodach jeździeckich.\nKurs jazdy konnej dla dzieci „ abc ujeżdżenia” i abc skoków” prowadzony jest podczas roku szkolnego.\nPo każdym semestrze dla uczestników kursów będą organizowane zawody jeździeckie.\nNasza szkółka jeździecka znajduje się bardzo blisko Warszawy, co skraca i ułatwia dojazd rodzicom i systematyczną pracę z dziećmi.\nDla dorosłych prowadzimy naukę jazdy konnej rekreacyjnie i sportowo.\nZajęcia prowadzone są przez licencjonowanych instruktorów jazdy konnej z dużym doświadczeniem.\nRekreacyjna nauka jazdy konnej powinna się odbywać minimum 2 razy w tygodniu, aby było widać rzeczywisty postęp. Sportowa nauka jazdy konnej odbywa się przynajmniej 5 razy tygodniowo i wtedy możemy mówić o planowaniu kariery sportowej dziecka.\nOśrodek jeździecki wyposażony jest w kilka ujeżdżalni sportowych.\nProwadzimy naukę jazdy konnej indywidualnie, oraz naukę jazdy konnej w tzw. grupach minimalnych 2-5 osób pod okiem jednego instruktora.\nPoprzez redukcję liczby uczestników w grupie osiągamy bardzo dobry kontakt klienta z instruktorem. Mamy też możliwość wnikliwej obserwacji przebiegu jazdy i odpowiedniego doboru tempa realizacji programu szkoleniowego.\ntel.: 608 788 276


Volkswagen Passat Variant 2023. Wielki rozstaw osi i minimalistyczny design - autoGALERIA\nVolkswagen Passat Variant 2023. Wielki rozstaw osi i minimalistyczny design. To przepis na sukces?\nKombi z dużym rozstawem osi? Nowy Volkswagen Passat Variant 2023 będzie samochodem z zupełnie innej bajki - jeszcze większym, przestronniejszym i bardziej komfortowym.\nCzasy sedanów klasy średniej dobiegły końca. Powiedzmy sobie szczerze - Passacik w sedanie nie jest już szczytem marzeń, nawet typowego menadżera średniego szczebla. Teraz kluczem do sukcesu na rynku jest albo duży bagażnik, albo podniesione nadwozie. Niemcy stawiają więc na nadwozie typu kombi, tylko w powiększonym wydaniu. Nowy Volkswagen Passat Variant 2023 będzie dużym i przestronnym autem o naprawdę ogromnym rozstawie osi.\nVolkswagen Passat Variant 2023\nVolkswagen Passat Variant 2023 - czego możemy oczekiwać od tego auta?\nMarka z Wolfsburga mówi wprost - u nich nie ma już miejsca na zbyt wiele aut spalinowych. Nie zmienia to jednak faktu, że kilka kluczowych modeli pozostanie w ofercie na jakiś czas.\nJednym z nich będzie właśnie Passat Variant. Wersja sedan już w przypadku obecnej generacji zniknęła z rynku, pozostawiając na polu rywalizacji jedynie praktyczne kombi.\nTo decyzja podyktowana prostymi wyliczeniami z Excela. Nikt nie chce jeździć sedanami. Ich "klasa i elegancja" to relikt przeszłości, a pod biurowcem w warszawskim Mordorze (i przy ich odpowiednikach w innych krajach) liczy się teraz "stylowy charakter".\nKombi może i nie będzie najbardziej efektownym wizualnie autem, ale bez wątpienia nadrobi praktycznością. Ogromny bagażnik oraz zapas przestrzeni na tylnej kanapie będzie kluczem do sukcesu tego modelu.\nNowy Volkswagen Passat Variant 2023 - hybrydowy, ale to nie wszystko\nNiemiecka marka wykorzysta w tym aucie platformę MQB, rozciągniętą specjalnie na potrzeby większego rozstawu osi. Oznacza to, że pod maską znajdziemy "starych znajomych" - sprawdzone silniki benzynowe i wysokoprężne. Na pewno kluczowa będzie tutaj wersja eHybrid, potencjalnie korzystająca z nowej konstrukcji PHEV bazującej na silniku 1.5 TSI.\nDla fanów diesli są jednak dobre wieści - taki silnik też powinien się tutaj pojawić. Nie zabraknie również napędu na cztery koła, co docenią Ci, którzy lubią wybierać się takim autem w góry lub na drogi pozbawione solidnego asfaltu.\nCiekawostką będzie też design. Obecnie auto kryje się pod świetnym kamuflażem, ale wszystko wskazuje na to, że dostaniemy tutaj stylistykę bliższą modelom z rodziny ID. W kabinie z kolei nie zabraknie dużego 12-calowego wyświetlacza systemu multimedialnego i nowego wybieraka skrzyni biegów, przeniesionego na kolumnę kierowniczą.\n#volkswagen passat #Volkswagen Passat Variant 2023 #Volkswagen Passat Variant #Passat Variant #Passat 2023 #Passat LWB


stomatolog dziecięcy Katowice - Katalog polskich firm - chuN.pl\nStrona WWW: www.vidental.com.pl Skontaktuj się z właścicielem tego wpisu\nLink nie działa/spam ? Dodano: 08 12 2010 Wyświetleń: 873\nprotetyka Katowice, , stomatologia Katowice, stomatolog Katowice\nImplanty stomatologiczne (czasem nazywane po prostu implantami zębów) to jedna z najlepiej rokujących zdobyczy stomatologii ostatnich lat. Dzięki implantom ludzie w różnym wieku mogą liczyć na rekonst...\nGdy udajemy się do gabinetu dentystycznego, pragniemy czuć się tam komfortowo. Zwłaszcza, jeśli należymy do tego typu osób, które nie cierpią wizyt u stomatologa. A takich osób jest mnóstwo - zarówno ...\nPrezentacje maturalne Pozycjonowanie w mapach Google Zasilacz ups Apartamenty do wynajęcia we Wrocławiu - apart hotel ogłoszenia Praca maturalna Nieruchomości Lublin Korepetycje fizyka Wrocław Czerwona sukienka Dentysta Wrocław


Kotły na drewno pompy ciepła kotły gazowe | Inkam Lublin\nznajdujesz się: Oferta Klient indywidualny Kotłownie wodne Kotły na paliwa stałe\nOstatni wiek był wiekiem węgla oraz ogólnie paliw kopalnych. Dynamicznie rozwijająca się gospodarka wymusza coraz większe wydobycie i, mimo ogólnoświatowego programu ograniczania wydobycia węgla, to ostatnie ciągle rośnie. Jedną stroną medalu jest tu kwestia kończących się zasobów naturalnych paliw kopalnych, natomiast drugą, i to bardzo istotną, jest produkcja CO2. Wszystkie paliwa kopalne w procesie spalania wydzielają bardzo duże ilości dwutlenku węgla do atmosfery. Ciągła walka o ograniczenie tej emisji jak na razie nie przynosi większych efektów i w dalszym ciągu bilans dwutlenku węgla w atmosferze zmienia się na niekorzyść. W związku z tym poszukuje się coraz to nowszych, czystych sposobów pozyskiwania energii dla potrzeb ludzkości. Odnawialne źródła energii to takie jej źródła, które są w stanie odbudować się we względnie krótkim okresie czasu- np. w czasie życia jednego pokolenia. W porównaniu do milionów lat potrzebnych dla wytworzenia węgla okres nawet kilkudziesięciu lat okazuje się być chwilą z punktu widzenia planety. Oczywiście z energią odnawialną w pierwszej kolejności skojarzymy energię słoneczną- i słusznie. Jest to bardzo naturalne skojarzenie, bo jest to energia która jest dostępna ciągle i bezpłatnie.\npompy ciepła powietrze-woda wykorzystujące ciepło powietrza ogrzanego przez Słońce\nWszystkie te urządzenia klasyfikowane są jako urządzenia wykorzystujące Odnawialne Źródła Energii (OZE) czy też z jęz. angielskiego Renewable Energy Sources (RES). Do tej ogólnej klasyfikacji wpisują się także wysokosprawne kotły na drewno. Zgodnie z definicją odnawialnych źródeł energii drewno jest jednym z takich źródeł. Czas wyrośnięcia drzewa dla niektórych gatunków to może być nawet tylko kilka lat, więc jest to źródło energii warte rozpatrzenia przede wszystkim pod względem ekologicznym ale i ekonomicznym. Warunkiem przyporządkowania kotła do OZE jest wysoka sprawność urządzenia i taki warunek spełniają kotły zgazowujące drewno oraz wysokosprawne kotły do spalania drewna i zrębków. Bardzo istotnym aspektem spalania drewna jest to, że taki proces nie zaburza bilansu CO2 w atmosferze, więc nie wywołuje takich szkód jakie robią paliwa kopalne.\nKocioł zgazowujący drewno, czyli tzw. kocioł na holzgas, jest jednym z najbardziej wydajnych urządzeń do spalania szczap drewnianych dostępnym na rynku. Zgazowywanie drewna jest procesem znanym od bardzo dawna, swego czasu gaz drzewny był nawet wykorzystywany do napędzania samochodów. Proces zgazowywania polega na tym, że drewno w komorze zgazowującej jest rozpalane, a następnie pozbawiane tlenu koniecznego do spalania. Drewno w warunkach beztlenowych podlega tzw. pirolizie czyli beztlenowemu rozkładowi termicznemu. Piroliza jest nazywana także karbonizacją, ponieważ w trakcie tego procesu drewno pozostające jeszcze w postaci stałej zamienia się w gaz drzewny. Drewno w efekcie karbonizacji rozkłada się na podstawowe składniki chemiczne, które podlegają dalszym procesom.\nSkład chemiczny drewna: węgiel (C) - 44 - 52%, tlen (O) 0 35 - 44%, wodór (H) - 5 - 6,5%, para wodna - 15 - 60%, azot (N) - 0,2 - 0,5%, siarka (S) - 0,1%, popiół (Ca, K, Mg) - 0,5%\nNajistotniejsze dla celów grzewczych są tutaj wodór, tlen i węgiel. Ich łączenia zmieniają się, tworząc nowe związki takie jak tlenek węgla niepalny i palny. W trakcie żarzenia węgla drzewnego powstaje palny tlenek węgla (2CO) oraz powstały wcześniej niepalny tlenek węgla (CO) redukuje się do palnego tlenku węgla. Gaz drzewny za pomocą wentylatora nawiewnego lub wyciągowego na kanale spalinowym jest zasysany przez niewielką szczelinę do właściwej komory spalania. Tam jest wdmuchiwane powietrze z koniecznym do spalania tlenem. Po dostarczeniu tlenu palny tlenek węgla tworzy z tlenem mieszaninę wybuchową i ulega samozapłonowi. Powstała mieszanina spala się bardzo czystym i stabilnym płomieniem o temperaturze ponad 1300oC. Spaliny o tej temperaturze trafiają na wymiennik spaliny-woda i przekazują ciepło do wody grzewczej. Mocne obniżenie temperatury spalin pozwala na uzyskanie bardzo dobrej efektywności kotła na poziomie 87% i uzyskanie dużej czystości spalin. Tak wysoka sprawność pozwala na bardzo efektywną pracę i stawia urządzenia zgazowujące drewno wśród najbardziej ekologicznych i ekonomicznych źródeł ciepła. Koszt ogrzewania budynku za pomocą kotła na holzgas jest zbliżony do kosztów ogrzewania pompą ciepła z odwiertami gruntowymi. Kotły zgazowujące wymagają odpowiedniej jakości i rodzaju drewna. Na pewno warto zaopatrywać się w drewno wysokokaloryczne.\nRodzaje gatunków drewna opałowego wraz z wartościami opałowymi :\nbuk- najpopularniejsze w Polsce drewno opałowe. Wymaganą wilgotność uzyskuje po ok. 2 latach suszenia w odpowiednich warunkach. Wartość opałowa drewno opałowe wynosi 2200 kwh/mp i 4,1 kwh/kg\ndąb- bardzo dobre drewno opałowe, wymagające jednak suszenia nawet do 3lat. Jego wartość opałowa to 2100 kwh/rm; 4,2 kwh/kg\njesion- drewno o wartości opałowej zbliżonej do bukowego i dębowego, jednak bardzo trudne do rozszczepienia, w związku z czym rzadko wykorzystywane jako opał.\nDrzewa iglaste jako opał nie są zalecane do kotłów na gaz drzewny z uwagi na duże ilości żywic, które będą zaklejały wysokowydajne wymienniki spaliny-woda.\nDrewno, aby mogło ulec zgazowaniu, musi mieć odpowiednią wilgotność. Jeżeli załadujemy kocioł drewnem o dużej wilgotności, to zużyje on dużo opału na uzyskanie odpowiedniej temperatury w komorze zgazowującej i spalanie będzie nieefektywne. Przy bardzo mokrym drewnie może nawet nie wystąpić efekt zgazowania drewna. Poprawna wartość wilgotności drewna dla kotła na holzgas to 15-20%. Zbyt suche drewno także nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ wtedy drewno może się spalić na etapie rozżarzania i nie będzie już ładunku do zgazowania. Poprawnie dobrany kocioł, ładowany odpowiednim drewnem, pozwala na pracę bez załadunku nawet przez 8-12 godzin. Kocioł powinien być wyposażony w bufor wody grzewczej o pojemności co najmniej 25l na każdy 1kW mocy kotła grzewczego i system podmieszania temperatury powrotu z instalacji. Tak zbudowana kotłownia będzie pracowała efektywnie i pozwoli na zmagazynowanie ciepła w trakcie pracy kotła w momencie, kiedy instalacja centralnego ogrzewania już nie będzie go odbierała. Wyposażenie kotłowni w bufor pozwala także kotłowi na pracę w optymalnych dla niego temperaturach, mimo niższych temperatur wymaganych przez instalację centralnego ogrzewania. W takim przypadku nawet po wygaśnięciu kotła jeszcze przez kilka godzin będzie możliwe korzystanie z ciepła zmagazynowanego w buforze. Przy ogrzewaniu budynku za pomocą ogrzewania podłogowego można zwiększyć ten czas nawet do kilkunastu godzin dzięki mieszaczowi i podawaniu odpowiednio niższej temperatury wody grzewczej do układu ogrzewania podłogowego. Kocioł może także podgrzewać ciepła wodę użytkową w dostawionym zasobniku c.w.u. za pomocą zabudowanego regulatora i dodatkowej pompy obiegowej. Dla ogrzewania wody użytkowej w lecie można w takim przypadku wykorzystać np. pompę ciepła do podgrzewu wody użytkowej: http://www.inkam.com.pl/3_produkty/11_powietrzne-pompy-ciepla-do-cwu.html lub kolektory słoneczne. Możliwe jest także zaprojektowanie biwalentnej kotłowni z wykorzystaniem dwóch źródeł ciepła . Może to być rozwiązanie z kotłem na paliwo stałe oraz kotłem gazowym lub olejowym, czy też z gruntową pompą ciepła. We wszystkich tych przypadkach dodatkowe źródło ciepła zapewnia nam podgrzew ciepłej wody w okresie letnim bez konieczności rozpalania kotła na paliwo stałe. W połączeniu z zasobnikiem multiwalentym można także wykorzystać kolektory słoneczne do wspomagania ogrzewania. Proponujemy kotły zgazowujące drewno firmy Viessmann Vitoligno 100 w mocach od 25kW do 80kW. Kotły są skonstruowane z dobrej jakości stali umożliwiającej wieloletnią eksploatację, a duża komora zgazowująca pozwala na załadunek bardzo dużych polan bez konieczności ich cięcia. Regulator elektroniczny vitotronic 100 pozwala na współpracę z innymi urządzeniami grzewczymi takimi jak kolektory słoneczne, kotły gazowe czy pompy ciepła. Więcej o kotłach Vitoligno 100 tu: http://www.inkam.com.pl/3_produkty/19_kotly-na-drewno.html\nInnym sposobem wykorzystania drewna jest spalanie jego odpadów, tzw. zrębków, czy biomasy.\nOdpady drzewne to ogromna ilość wartościowego opału, który jednak wymaga odpowiednio skonstruowanej komory spalania dla jego wykorzystania. Z reguły biomasa składa się ze zrębków ze świeżego drewna, co wyklucza jej z wykorzystania w kotłach na holzgas. Odpowiednia komora spalania pozwala na optymalne wykorzystanie odpadów z korzyścią dla środowiska. Technologia spalania biomasy kojarzy nam się przede wszystkim z dużymi blokami energetycznymi (np. ostatnio otwarty blok energetyczny w Elektrociepłowni Połaniec) oraz kotłowniami przemysłowymi. Teraz pojawiają się już urządzenia o mocach odpowiadających zapotrzebowaniu domów jednorodzinnych i wielorodzinnych, co otwiera możliwości ich wykorzystania przez klienta indywidualnego. Jeżeli inwestor posiada dostęp do odpadów drzewnych- jest to rozwiązanie wręcz idealne. Kotły zasilane zrębkami drewnianymi wyposażone są w podajniki i automatykę umożliwiającą całkowicie bezobsługowe rozpalanie i obsługę kotłowni. Proponowany przez nas kocioł z oferty firmy Viessmann – Pyromat Dyn ma także funkcję automatycznego usuwania popiołu, czy czyszczenia powierzchni grzewczych. Dzięki automatycznemu rozpalaniu i automatycznemu podajnikowi opału jest w stanie podawać niewielką ilość ciepła mimo dużej mocy nominalnej. Jest to funkcja bardzo przydatna np. w trybie podgrzewu ciepłej wody użytkowej. Zaawansowana automatyka w połączeniu z podajnikiem i zoptymalizowanym procesem spalania pozwala na uzyskanie sprawności kotła na poziomie 92%. Więcej o kotle Pyromat Dyn tu: http://www.inkam.com.pl/3_produkty/19_kotly-na-drewno.html\npompy ciepła- Lublin i województwa ościenne to okolice gdzie wykonujemy także odwierty pionowe oraz kolektory płaskie do pomp ciepła\nkolektory słoneczne do podgrzewu ciepłej wody użytkowej oraz wspomagania centralnego ogrzewania


Ocelot of Salvation - Immortal Onion | Muzyka Sklep EMPIK.COM\nOcelot of Salvation (CD)\nInspiracją dla powstania zespołu byli artyści tacy jak : Esbjörn Svensson, Hiromi Uehara czy Tigran Hamasyan. Sklasyfikowanie muzyki Immortal Onion okazuje się niemałym wyzwaniem, gdyż muzycy zespołu w swojej twórczości nie boją się nawiązywać do wielu gatunków. W ich utworach słychać wpływy m.in. jazzu, muzyki filmowej, minimalizmu, fusion, muzyki elektronicznej, a nawet progresywnego metalu.\nMimo tak dużej rozbieżności stylistyk w których się obracają udało im się stworzyć własny rozpoznawalny język. Swoje charakterystyczne brzmienie zawdzięczają umiejętnemu łączeniu energicznych skomplikowanych rytmicznie fragmentów z minimalistycznymi, transowymi motywami i lirycznymi tematami.\nZespół powstał wiosną 2016 r. Jako laureaci VI edycji programu "Jazzowy debiut fonograficzny" organizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca oraz Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańsk wydają w tym roku swoją pierwszą płytę "Ocelot of Salvation", której premiera będzie miała miejsce 6 lipca na festiwalu Warsaw Summer Jazz Days 2017.\nTrio miało okazję wystąpić m.in. na 41. Festiwalu Filmowym w Gdyni oraz z autorską ścieżką dźwiękową do dwóch filmów: na II Międzynarodowym Festiwalu Filmów Animowanych w Gdańsku i na 17. Festiwalu Kina Niemego w Kinie Pod Baranami w Krakowie.\n5. When a Dog Poops on Your Carpet\n7. Ocelot of Salvation\nWłaśnie zrecenzowałem Ocelot of Salvation\nPołączenie energicznych skomplikowanych rytmicznie fragmentów z minimalistycznymi, transowymi motywami i lirycznymi tematami. Inspiracją dla powstania zespołu byli artyści tacy jak : Esbjörn ...\nNTS Sessions Autechre\nEyes Set Against The Sun Calix Mira\nRest Proof Clockwork Plaid


Aktor: Paweł Ciołkosz\nEkranizacja jednej z najpiękniejszych bajek dr. Seussa, twórcy tak wspaniałych i pouczających historii, jak „Horton słyszy Ktosia”. Pragnący zdobyć serce wybranki młody chłopak dowiaduje się o Loraxie – nieco zrzędliwym, lecz uroczym stworzeniu, któr......\nKomedia animowana producentów „Smerfów” i „Na fali”. Oto hotel, jakiego nikt jeszcze nie widział. Hrabia Dracula i jego córka Mavis witają tu chętnie każdego potwora, który chce odpocząć od ludzi. Sielanka trwa do czasu, kiedy Mavis spotka na swej dr......\nPo raz pierwszy w historii kina widzowie zobaczą, jak tak naprawdę wyglądał świat, gdy żyły dinozaury. Wytwórnia Twentieth Century Fox zaprasza na fantastyczny film familijny, dzięki któremu zajrzymy do prehistorycznego świata. Paczi jest odważny,......\nKraina lodu 3D\nWalt Disney Animation Studios („Zaplątani”, „Ralph Demolka”) przedstawia „Krainę lodu”, zapierającą dech w piersiach komedię przygodową inspirowaną baśnią „Królowa śniegu” Hansa Christiana Andersena. Anna wyrusza na wielką wyprawę, by odnaleźć swo......\nEkranizacja jednej z najpiękniejszych bajek dr. Seussa, twórcy tak wspaniałych i pouczających historii, jak „Horton słyszy Ktosia”. Pragnący zdobyć serce wybranki młody chłopak dowiaduje się o Loraxie – nieco zrzędliwym, lecz uroczym stworzeniu, k......\nMały kotek Piorun szukając schronienia przed burzą, wślizguje się do tajemniczego domu, którego właścicielem jest emerytowany magik Lawrence. Ekscentryczny staruszek, zwany też „Wspaniałym Lorenzo”, żyje w baśniowej rzeczywistości. Mieszka z plejadą ......\nGdzieś w delcie wyschniętej, afrykańskiej rzeki Okavongo zwierzaki czekają na wodę. Billy – sprytna surykatka i Socrates - przyjazny lew i jednocześnie najlepszy przyjaciel Billy’ego zmęczeni czekaniem wyruszają w głąb lądu na poszukiwanie wody. P......\nZwyczajny, spokojny dzień w Dolinie Muminków zostaje nagle przerwany przez wybuch wulkanu, który wywołuje powódź. Rodzina Muminków jest zmuszona opuścić swoją ukochaną Dolinę Muminków w poszukiwaniu ratunku przed wielką wodą. Przedostają się do pływa......\n„Wielka Szóstka” to najnowsza komedia twórców „Krainy lodu”, inspirowana komiksem Marvela o tym samym tytule. Pełna humoru opowieść o niezwykłej przyjaźni pomiędzy młodym geniuszem Hiro a jego robotem o wielkiej posturze i wielkim sercu, Baymaxem. ......\nAnimowany, Familijny, Komedia, Przygodowy, Science-Fiction