Grobbing - Krzysztof T. Dąbrowski - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Grobbing - ebook\nOpis ebooka Grobbing - Krzysztof T. Dąbrowski\nOpinie o ebooku Grobbing - Krzysztof T. Dąbrowski\nFragment ebooka Grobbing - Krzysztof T. Dąbrowski\nczyli nieludzkie stosunki międzyludzkie\nOKŁADKA: Agnieszka Kościsz\n© Krzysztof T. Dąbrowski i Novae Res s.c. 2014\nZawsze lubiłem czytać. Czytałem na długo przed tym, zanim zacząłem zajmować się opowiadaniem historii, i pewnie czytać będę też i po tym, jak już opuszczą mnie siły do tworzenia.\nPrzede wszystkim jestem więc czytelnikiem. I jak każdy czytelnik lubuję się w dobrych książkach. Nie będę się tu – rzecz jasna – zagłębiał w różne czytelnicze gusta, są jednak pewne wytyczne, dzięki którym dobrą książkę można poznać już po pierwszych stronach.\nDobra książka wciąga – to oczywiste. Być może to styl autora lub też ciekawa fabuła się do tego przyczyniają. A może jedno i drugie. Ważne, byśmy nie mogli się od słowa pisanego oderwać, póki nie nastanie koniec. Osobiście oczekuję też, że autor pokaże mi spojrzenie na świat z perspektywy, o której sam jeszcze nie pomyślałem. No i rzecz chyba najważniejsza – mam się przy tej książce idealnej i wymarzonej dobrze bawić. Obojętnie, czy chodzi tu o powieść, czy też zbiór opowiadań.\nZ prozą Krzysztofa T. Dąbrowskiego spotkałem się przy lekturze jego poprzedniego zbioru opowiadań Anima Vilis. Już wtedy dał się zauważyć specyficzny styl autora. W zbiorze Grobbing, czyli nieludzkie stosunki międzyludzkie Dąbrowski – to dziwnie zabrzmi – się rozbestwił (powiedzenie o autorze grozy ”rozbestwił się” – to brzmi groźnie, prawda?).\nGrobbing przesiąknięty jest absolutnie niesamowitą dawką absurdu. I to wcale nie przeszkadza, serio. Wręcz przeciwnie. Autor ukazał świat w krzywym zwierciadle, uwypuklając nasze społeczne niedoskonałości; bestialstwo ludzi, materializm, agresję. A wszystko to okraszone jest lekkim, czasem cynicznym dowcipem.\nAbsurd z humorem zmieszane z grozą... Jak wszystko na tym świecie, również taka mieszanka ma już swoją nazwę.\nBizarro fiction dopiero wchodzi pod strzechy polskich domostw, ale już ma oddanych czytelników, jak i autorów. Najnowszy zbiór opowiadań Krzysztofa T. Dąbrowskiego świetnie się w ten gatunek wpisuje. Spotkasz tu, Czytelniku, bliźnięta syjamskie, olbrzymy, zboczonych świętych, epidemię otyłości, a nawet śmiercionośne zabawki. Nie zabrakło też starych motywów, jak zombie (pokazanych z trochę innego punktu widzenia) czy znane nam wszystkim kłopoty szarego obywatela rzuconego w wir bezsensu świata.\nZdawać się może, że Grobbing jest książką pozbawioną sensu i logiki. Owszem, w pewnym stopniu to prawda. Jednak jeśli przyjrzysz się dokładniej, dostrzeżesz, że lustro nie jest tak krzywe, jak mogłoby się zdawać na pierwszy rzut oka. Być może jego krzywizna jest tylko lekko zarysowana, paradoksalnie pokazując więcej prawdy niż rzeczywistość?\nWydało mi się przewrotne, że to właśnie książka pełna absurdu nakierowała mnie na wątpliwość, której być może i Ty, Czytelniku, doświadczysz.\nCzy my, ludzie, nie zabrnęliśmy już w naszym szaleństwie zbyt daleko?\nZ tym pytaniem Cię teraz zostawię.\nŻyczę Ci serdecznie, byś znalazł odpowiedź, zaglądając poza krawędź lustra.\nZASTĘPCA REDAKTORA PORTALU QFANT\n– No cóż, moi drodzy – powiedziała Mamusia Muminka, kiedy rankiem wszyscy wyszli do ogrodu. – Już po końcu świata, teraz trzeba to wszystko posprzątać.\nGdyby jakimś cudem trafił się jeszcze ktoś niezorientowany w temacie – na przykład jakiś rozbitek, który ostatnich kilka lat spędził na bezludnej wyspie – to miałbym naprawdę solidny zgryz, jak mu to wszystko wytłumaczyć. Jak wytłumaczyć to, że zmarli są wśród nas?\nNigdy nie zapomnę dnia, w którym to wszystko się zaczęło. Był ponury niczym pracownik firmy pogrzebowej, no, po prostu szary jak tablica cmentarna. Na dodatek od rana wszystko było zamglone jak w horrorze klasy B i choć szczęśliwie koło południa mgłę rozwiał wiatr, nastrój był wisielczy.\nTakie dni zawsze mnie dołowały. Dołowały do tego stopnia, że miałem ochotę urżnąć się w trupa. Ale co by mi to dało? Nic bym na tym nie zyskał, poza upiornym kacem. Uznałem więc, że lepszym sposobem na jesienną chandrę będzie odrobina kulinarnych rozkoszy.\nGdy to wszystko się zaczęło, zasiadałem właśnie do stołu, by zjeść kurczaka. A głodny byłem jak jasna cholera, tym bardziej że sam przyrządzałem tę potrawę, a przecież to naturalne, że gdy robi się jakieś dobre papu, to apetyt rośnie jak na drożdżach.\nRozanielony cudnym aromatem wbiłem kurczakowi nóż w pierś. I wtedy nagle stała się rzecz dziwna, rzekłbym nawet: nadzwyczajna... Kurczak zaczął machać skrzydełkami! Mało tego, machał jeszcze nogami! Brzdęk! Brzdęk! Brzdęk! Jego kosteczki rytmicznie uderzały o talerz.\nOdskoczyłem przerażony. Mój obiad, mimo wbitego w pierś noża i braku łebka, podniósł się i zaczął tańczyć kankana. Jeszcze pół biedy, gdyby tylko ten cholerny kurczak zmartwychwstał – ożyły również wszystkie trofea z polowań! Łeb jelenia miotał się to w lewo, to w prawo, jakby chciał się zorientować, gdzie jest reszta jego powłoki cielesnej. Wielki kudłaty łeb niedźwiedzia zaryczał żałośnie, obnażając żółte zębiska. Oniemiałe ze zdziwienia rybie łebki wściekle kłapały pyszczkami.\nGdy już wbiłem sobie w rękę kilka szpilek, by upewnić się, że na pewno nie śnię, pomyślałem o tym, jak wielkie to szczęście, że nie mam w domu wypchanych zwierząt. To by dopiero był harmider! Trzeba by się natychmiast salwować ucieczką.\nPoza zwierzakami miałem jeszcze łeb obcego, predatora, a nawet pradziadka. Dlaczego pradziadka? Cóż, lubiłem polowania i z czasem doszedłem do wniosku, że przydałoby się trochę więcej adrenaliny... a wiadomo: im trudniejszy przeciwnik, tym lepsza zabawa.\nWszyscy ci obcy i predatorzy razem wzięci, gdyby ich nawet wspomagał Pierwszy Korpus Opancerzonych Chomików Bojowych, nie mieliby szans w starciu z pradziadkiem. Jego świrnięte spojrzenie, bezzębny uśmiech... brr! Adrenaliny miałem aż nadto.\nObcy pluł gęstym śluzem. Głowa predatora zrobiła się przeźroczysta, a pradziadek... pradziadek ziewnął przeciągle i na ów widok aż mi krew w żyłach zmroziło.\nWybiegłem z salonu, będąc święcie przekonanym, że oto nastał czas sądu ostatecznego. A skoro tak, to cóż, przydałby się dobry adwokat lub solidna kryjówka. Ale nie zdążyłem nawet pomyśleć o tym, gdzie mógłbym znaleźć bezpieczne schronienie, gdy Matka Natura rozwiązała ten problem za mnie. Poczułem silny skurcz w jelitach. O matko! Sraczka! Tylko nie to! Tylko nie teraz! Że też jakiś cholerny Adolf Shitler drobnoustrojów akurat teraz postanowił urządzić w mych jelitach Drugą Wojnę Biegunkową! Shit!\nNie pozostało mi nic innego, jak pognać ile sił w nogach do kibelka. Spowity trupim światłem świetlówki, spędziłem tam wiele godzin, bojąc się choćby czubek nosa za drzwi wystawić. Z czasem okazało się jednak, że diaboliczny kurczak, choć potraktowałem go nożem, wcale nie chce się na mnie mścić.\nA pradziadek? Pradziadek choć zapewne do dziś pała żądzą zemsty, to jednak bez reszty ciała nijak z tej ściany nie zejdzie. W tej sytuacji uznałem, że w sumie mogę czuć się w miarę bezpieczny. Zdecydowałem się opuścić kryjówkę.\nMój apartament mieścił się na trzecim piętrze. To idealna wysokość, by móc obserwować, co się dzieje, a jednocześnie samemu pozostać niedostrzeżonym.\nNa ulicy rozgrywały się dantejskie sceny i bynajmniej nie wyległy na nią tłumy wygłodniałych zombie.\nPo drugiej stronie ulicy wciśnięty pomiędzy dwie kamieniczki mieścił się sklep mięsny, z którego jak węże wypełzały pęta kiełbasy. Żądne krwi, przemielone i wtłoczone we własne jelita zwierzęta rzucały się na przerażonych przechodniów. Z lubością owijały się wokół ich szyj. Dusiły.\nMartwe mięso, żywe mięso, to już bez różnicy – zdałem sobie sprawę z tego, że od teraz już chyba każde mięso będzie jednocześnie i martwe, i żywe. A biorąc to pod uwagę, postanowiłem, że w trybie natychmiastowym przechodzę na wegetarianizm!\nPo kiełbaskach ze sklepu wyfrunęła bojowo nastawiona eskadra kurczaków. Jeden z nich wbił się bezgłową szyją w oko struchlałej ze strachu dziewczynki. Jej babcia, bezzębna pani Krysia, zaczęła histerycznie krzyczeć, rwąc włosy (wraz z płatami skóry) z głowy. Usta kobieciny niczym czarna dziura wchłonęły kolejnego kurczaka; wystawał w zasadzie sam kuper i nogi. Nigdy u nikogo nie widziałem tak ogromnego wytrzeszczu jak wtedy u pani Krysi. Kurczak rozpaczliwie wymachiwał kostkami okaleczonych nóg. Pani Krysia również wymachiwała kończynami, tyle że górnymi. Gdyby odbywał się teraz konkurs na najoryginalniejszą parę taneczną, zwycięstwo mieliby murowane.\nZe sklepu wytaczały się też podskakujące, jakby chciały eksplodować, konserwy: mięsne, rybne, mielonki, pasztety, jednym słowem: wszystko, czego dusza mięsożercy może zapragnąć. Można by rzec, że w tych puszkach tliła się wówczas jakaś forma życia, ale byłby to nietrafny opis – te puchy wręcz kipiały życiem! Życie rozsadzało je od środka.\nPobiegłem do pracowni, która mieściła się po drugiej stronie apartamentowca. Miałem ku temu istotne powody – stamtąd roztaczał się doskonały widok na pobliską kostnicę. Nie zawiodłem się – na tej ulicy faktycznie odchodziły sceny rodem z klasycznych filmów o zombie. Zafrapowało mnie to do tego stopnia, że aż zapomniałem o niebezpieczeństwie w postaci radośnie hasającego po jadalni kurczaka.\nPo chwili jak gdyby nigdy nic na moim parapecie przysiadł sobie gołąb i zaczął wesoło gruchać. Cóż, zapewne jego zdaniem wszystko było w porządku, może tylko ubyło trochę babć posypujących chodniki kruszonym chlebem, ale za to pojawiło się kilku nowych, równie niezdarnie poruszających się znajomych. Gruchacz łypał na mnie prawym okiem, a wyglądał przy tym tak głupawo, jak tylko łypiący okiem gołąb może wyglądać.\nZniesmaczony nieproszonym towarzystwem udałem się do kuchni, by zrobić popcorn i wyciągnąć z lodówki solidnie schłodzoną colę. Z jednej strony to dość nierozważne szykować dentyście zajęcie – zwłaszcza gdy istnieje realne ryzyko, że w najbliższej okolicy nie znajdzie się już ani jeden stomatolog. A nawet jakby się znalazł, to mógłby być problem ze znieczuleniem – a z drugiej strony jeśli miałbym tego nie przeżyć, to szkoda sobie w ostatnich dniach (o ile nie godzinach) życia odmawiać przyjemności. Chociaż...\n...jak jednak przeżyję, to faktycznie będę musiał się ograniczyć z tą colą. Jeszcze nie daj Boże z braku dentysty musiałbym sam sobie popsute zęby kamieniami wybijać – tak jak Tom Hanks w Cast away. Brr, to mi się wcale nie uśmiechało!\nPopcorn i cola – jak widowisko to widowisko! A jak! Nie co dzień człowiek ma okazję oglądać spektakl pod tytułem Koniec świata. Zasiadłem wygodnie w fotelu, by podziwiać uliczny Armagedon. Gołębia na szczęście już nie było. Czy sam odleciał, czy też go coś zeżarło, szczerze mówiąc, niewiele mnie to obchodziło. Pies go drapał! Najważniejsze, że już nie przeszkadzał.\nChrupałem i popijałem – i czułem się prawie jak w kinie. Było super! Tak, przekonany, że to moje ostatnie chwile na tym łez padole, postanowiłem, że w obliczu katastrofy będę się zachowywał jak rasowy konsument. Nie w głowie było mi wtedy ratowanie innych czy siebie, zresztą z doświadczenia, z książek i filmów wiedziałem, że i tak w pojedynkę nic bym nie zdziałał. A tak przynajmniej zrobię sobie dobrze. Owszem, przyznam, że do szczęścia brakowało mi jeszcze jakiejś wystrzałowej dupencji z konkretnym cycem, ale w tej sytuacji ostatecznie mogłem pojechać na ręcznym, oglądając na DVD jakiegoś dobrego pornoska (jeśli oczywiście prąd zbyt szybko nie wysiądzie). Ale najpierw... Najpierw popcorn, cola i uliczna apokalipsa!\nA na ulicy grasowały zombiaki. Nie, nie były aż tak przerażające jak na filmach... W rzeczywistości były dużo wolniejsze i jakieś takie apatyczne, jakby pozbawione chęci do życia. Nawet nie atakowały ludzi tak ochoczo, jak się spodziewałem. No tak, to pewnie przez to całe rigor mortis, stężenie pośmiertne. Sztywniaki! Gdybym był recenzentem, a to, co się dzieje, byłoby filmem, odjąłbym z tego powodu jedną, może nawet dwie gwiazdki.\nNic dziwnego, że dość szybko znudziła mi się cała ta zabawa. Popcorn zjedzony, cola wypita, czułem, że jestem solidnie przejedzony. Najwyższy czas na drzemkę. Udałem się do sypialni i zaległem sobie spokojnie na łóżku.\nŚniła mi się Kamila, moja eks. Mimo, że rozstaliśmy się dobre trzy miesiące temu, wciąż trochę za nią tęskniłem.\nWe śnie usłyszałem dzwonek do drzwi. Otworzyłem. A tam ona, Kamilka. Co prawda blada była jak śmierć na chorągwi, ale co tam, ta bladość dodawała jej specyficznego uroku – gdyby była zombiakiem, musiałbym przyznać, że ze śmiercią jej do twarzy. Ale na szczęście... zaraz... zaraz... chwila, moment... moje nozdrza zarejestrowały, że wieje od niej trupem. Okazało się też, że jest zimna jak lód!\nTak się tym przeraziłem, że z tego przerażenia aż się przebudziłem. Na dodatek usłyszałem łomotanie do drzwi. ”Oho, zdaje się, że pomoc przybyła!”. Podniecony perspektywą podziwiania apokalipsy z helikoptera ratunkowego lub choćby z jakiegoś bojowego pojazdu opancerzonego, zerwałem się z łóżka i czym prędzej pognałem do drzwi. Otworzyłem je i kogóż to me oczęta ujrzały? To nie była odsiecz, lecz pierwszy zombiak usiłujący zawitać w me skromne progi – pan Stefan, profesor filozofii. Ubrany był w koszulkę z napisem ”Nic, co ludzkie, nie jest mi obce”. Jednakże jego oczy wyrażały coś innego – w zasadzie to te pokryte bielmem, wodniste ślepia były pozbawione wyrazu. Spojrzenie miał wypełnione pustką i jeśli faktycznie oczy są zwierciadłem duszy, to w tym ciele już jej nie było.\nProfesor mieszkał piętro niżej i już od paru dni nikt w bloku go nie widział. Zaś wczoraj, gdy wchodziłem po schodach, miałem wrażenie, że na klatce unosi się jakiś dziwny, mdlący zapach. Teraz wszystko stało się jasne. W tej chwili ów zapach przybrał na sile, przemieniając się w przyprawiający o torsje smród. Gęsty, ciężki, lepki odór. Dosłownie jakby mi kto podstawił pod nos talerz pełen gnijących owoców i psujących się ryb.\nMój żołądek zrobił się ciężki jak kamień. Pięknie, jeszcze chwila i zarzygam profesora popcornem z colą. Doprawdy nie godzi się tak. Chętnie poczęstowałbym go czymś lepszym, ale w tej sytuacji...\n– Yyyyghhhh – stwierdził filozoficznie profesor filozofii i w przyjaznym geście wyciągnął do mnie lekko nadgniłą dłoń.\nPopatrzyłem na nią i nagle przypomniało mi się, że na sto procent mam teraz jakieś bardzo ważne spotkanie! Na dodatek jestem już na nie spóźniony i nieważne, że jak tylko znajdę się z powrotem za drzwiami, to za cholerę nie będę pamiętał, czego dotyczy i gdzie się odbywa (a nawet czy faktycznie jestem umówiony). Teraz jednak byłem tego pewien – mam bardzo ważne spotkanie i jestem już, kurwetka mać, spóźniony! W związku z tym wybaczcie, profesorze, ale muszę natychmiast udać się do telefonu i uprzedzić, że nie dotrę na czas! Okazałem się niedobrym sąsiadem – czym prędzej zatrzasnąłem drzwi, nie bacząc na to, czy znokautuję profesora, czy nie.\nMyślałem wtedy, że to koniec świata, a okazało się, że wręcz przeciwnie – że to początek nowego. Tak, to były szalone chwile i dobrze je teraz powspominać ze znajomymi przy zimnym piwku. Pośmiać się z naszych przygód.\nAle wracając do tematu – zapytacie pewnie, co było przyczyną całego tego zamieszania... Otóż okazało się, że gdzieś w kosmosie doszło do tajemniczej eksplozji, na skutek której nieznane naukowcom promieniowanie przez bite szesnaście godzin nękało naszą biedną planetę, przywracając do życia wszystko, co kiedyś żyło, a jeszcze do końca się nie rozsypało.\nAch, co to się nie działo! Szkielety dinozaurów stepujące w Muzeum Historii Naturalnej! Zmurszałe kościotrupy marszowym krokiem opuszczające swe cmentarne siedziby! Mruczuś, który od dwóch dni leżał rozpłaszczony na jezdni, wreszcie – ku uciesze dzieciarni – radośnie zamerdał ogonkiem, po czym wydał z siebie schrypnięte miauknięcie. Kochany futrzak! Samobójca, który powiesił się nad ranem, wciąż żył. Dyndał to w lewo, to w prawo, wierzgając przy tym rozpaczliwie nogami. Od sześciu godzin usiłował zaczerpnąć tchu, a mimo to życie nie chciało z niego ujść.\nNa żywych też to działało. Heniusiowi, lokalnemu menelikowi, zregenerowała się wątroba. Józek, który rąbiąc drwa, urąbał sobie niechcący pół dłoni, teraz z niedowierzaniem w oczach zginał i prostował świeżo odzyskane palce. Przedwcześnie łysiejący Patryk, który sam z siebie zwykł żartować, mawiając: ”Włosy nie papierosy, odrosną!”, stał się na powrót posiadaczem gęstej czupryny. I nawet mój zaprzyjaźniony lekarz skorzystał. Gdy wszyscy w szpitalu nagle cudownie ozdrowieli, ów uznał, że skoro właśnie stał się przymusowo bezrobotnym, to wreszcie będzie miał czas na to, by spełnić swe marzenie i napisać powieść (nomen omen, o zombie właśnie).\nGdy tylko promieniowanie przeleciało przez naszą planetę i poszybowało dalej w przestrzeń kosmiczną (i kto wie, może za ileś milionów lat ożywi jakąś dawno wymarłą cywilizację kosmitów, miejmy nadzieję), wszystko wróciło do normy.\nNo prawie wszystko... Mruczuś przestał wymachiwać ogonem, łeb mu smętnie opadł i ku rozpaczy dzieciarni na powrót zjednoczył się z asfaltem. Szkielety dinozaurów przestały harcować po muzeum. A okoliczny sklep mięsny odnotował stuprocentowy spadek zmartwychwstań towaru.\nÀ propos mięsa – należy dodać, że po tym wszystkim, co się działo, mało kto miał apetyt na tego typu specjały, przez co większa część owego przemysłu po prostu zbankrutowała. Na świecie zaroiło się od wegetarian. Samobójca wreszcie wyzionął ducha, a jego sześciogodzinna gehenna na szczęście stała się przeszłością. No i co najważniejsze, moje trofea też się wreszcie uspokoiły! Znowu były idealnie martwe – takie, jakimi lubiłem je najbardziej. Nawet pradziadek, choć zawsze był zadziwiająco żywotny (aż pięć kulek musiałem w niego wpakować, nim w końcu skurczybyk wyciągnął kopyta), zachowywał się jak porządny trup.\nWszystko wróciło do normy, choć były i rzeczone wyjątki: Heniek cieszył się zdrową wątrobą, Józek palcami, no a Patryk gęstą czupryną. Poza tym pacjenci wszystkich szpitali świata opuścili je w dobrym zdrowiu. Nie stały jednak długo puste – wkrótce oczywiście pojawili się nowi chorzy.\nNie! Zaraz, zaraz! Skleroza nie boli – zapomniałem o jeszcze jednym, dość istotnym drobiazgu! Zombie, żywe trupy, nieumarli, jak ich zwał, tak zwał – oni zostali z nami. A co gorsza, zaczęli robić się głodni. Bardzo głodni... Zalegające na ulicy kurczaki z mięsnego – martwe jak je Pan Rzeźnik stworzył – skończyły swą marną egzystencję rozszarpane przez hordy wygłodniałych nieumarłych. A ci żarli tak, że aż im się uszy trzęsły, a nieraz przy tym i odpadały. Czasami obserwując ich, zastanawiałem się, czy oni w ogóle srają? Bo przecież wtłaczają w siebie tyle mięcha, że pewnie jakoś muszą je wydalać. No bo jakże inaczej? Byłem tego ogromnie ciekaw, bo przecież ani na filmach nic o tym nie było, ani w książkach – takie to wszystko pozbawione realizmu: żreć i żreć i w ogóle nie wydalać.\nNiestety, nie było mi wtedy dane zgłębić tajemnic trupiego układu wydalniczego, gdyż nasi cuchnący milusińscy po skonsumowaniu tego, co rozpełzło się ze sklepów mięsnych, zaczęli wykazywać żywe zainteresowanie ludźmi. Ci zaś oczywiście przezornie zabarykadowali się wszędzie, gdzie się tylko dało. W mieszkaniach, sklepach, a nawet w pubach (zapewne chcąc się odpowiednio znieczulić, tak by śmierć przez pożarcie była nieco mniej bolesna).\nOczywiście nie zostaliśmy sami, znaczy się my żywi i ożywieni umarli – od czasu do czasu słychać było wystrzały. Czasami tu i ówdzie przeleciał jakiś bojowy helikopter wojskowy. Czuć było, że łebki z armii już zaczęły kombinować, jak nas z tej opresji wyciągnąć. Jednak trochę za długo się grzebali i w końcu jakoś sami zaczęliśmy sobie radzić.\nNa własne oczy działań wojennych przeciwko nieumarłym niestety nie widziałem. Dopiero jak już się wszystko uspokoiło, nasłuchałem się co nieco o wyczynach naszej armii. A wykazywała się ona wyjątkową nieudolnością. Wiecie, że ponoć w tych dniach były też ludzkie ofiary walki z truposzami? Ponoć jeden z patroli, sprawdzając jakieś mieszkanie, omyłkowo zastrzelił człowieka – wziął go oczywiście za zombie. Pomyłka ta spowodowana była faktem, że zastrzelony był lunatykiem i w owej chwili z uporem maniaka śniąc, usiłował sforsować drzwi wyjściowe. Robił krok do przodu, bum, wpadał na drzwi i odbijał się od nich. I tak cały czas, raz po raz, bez przerwy, póki jego żywota nie przerwała kula nadana priorytetem przez jednego z poborowych (zresztą przymusowo wcielonego do naprędce reorganizowanej armii). Cóż, w wojennych warunkach może i faktycznie nietrudno o pomyłki, zwłaszcza że czasami ciężko na pierwszy rzut oka odróżnić lunatyka od zombiaka, ale na Boga, mogli to jakoś sprawdzić, upewnić się, a nie od razu strzelać. Przecież taki lunatyk to też człowiek! Dlaczego w takich chwilach zapomina się o lunatykach? Jak dla mnie to się wręcz ociera o nietolerancję!\nBiorąc pod uwagę to wszystko, czy to takie dziwne, że w końcu sami zaczęliśmy się organizować?\nA jak sobie poradziliśmy z zombiakami? Ha, ha, i to jest chyba najciekawsza część mojej opowieści: na drugim krańcu miasta, w sali prób pewnego raczkującego zespołu rockowego, długowłosy młodzian właśnie trenował na gitarze piosenkę Zombie grupy Cranberries, gdy do sali wdarli się zombie. Trupy zatrzymały się i już po chwili zasłuchane, trzymając się za ręce, kiwały się to w lewo, to w prawo, mrucząc przy tym cicho, a ich pokryte bielmem oczy wydawały się dziwnie rozmarzone. Oczywiście przerażony chłopak, gdy tylko je ujrzał, natychmiast przestał grać. Była to dość przewidywalna reakcja – zresztą potwierdzona potem wnikliwymi badaniami naukowymi, z których jasno i wyraźnie wynikało, że 99,9% ludzi zachowałoby się w takiej sytuacji identycznie jak ów muzykant.\nUmarli, groźnie powarkując, ruszyli w jego stronę. Jedni wyglądali prawie jak żywi, byli tylko bardzo bladzi, jakby mieli za chwileczkę zemdleć – przypominali studentów, którzy kolejną noc musieli wkuwać materiały na kolosa. Tak poza tym wydawali się całkiem normalni. Po innych już na pierwszy rzut oka było widać, że dość długo leżakowali w ziemi – niektóre trupy pozbawione były całych płatów skóry, mięśni, a nawet ścięgien; twarze miały niekompletne, jakby poszarpane. Niektóre facjaty pokryte były zielonkawym meszkiem. Inne hipnotyzowały pustymi oczodołami. Bezwargie uśmiechy pożółkłych zębów, czaszki pokryte kruchymi strzępkami dawnej cielesności. A wszyscy umarli poruszali się zgodnie obok siebie, kołysząc się niezdarnie na boki, ale nie wpadając na siebie.\nByli niczym makabryczny pochód pierwszomajowy. Ich także połączył jeden cel, jedna idea: zdobyć ludzkie mięso! Gnijący towarzysze i towarzyszki niedoli nie byli jednak tak solidarni, jak to się jeszcze od święta nam ludziom zdarza – gdy się który przewrócił, nikt ku niemu nie wyciągał pomocnej dłoni. Szli naprzód, depcząc nieboraczka, nieczuli na jego tragedię. Jednym słowem: zmierzali po trupach do celu, tak jak wielu z nas na co dzień – dumnych reprezentantów świata żywych. Po prostu ”szur, szur, szur, to idą umarli”, jak zaśpiewał onegdaj Kazio Staszewski.\nPewnie macie już dość tych makabrycznych opisów i chcielibyście, żebym skończył, tak? Niestety, nic z tego. Człowiek w tak dramatycznej sytuacji, w chwili, gdy śmierć – w dosłownym tego słowa znaczeniu – zagląda mu w oczy, nieraz widzi jak mu przed oczyma przelatuje całe jego życie.\nJedni mają tak, a inni inaczej. Nasz młodziutki gitarzysta miał inaczej – miast szaleńczego przeglądu swego życiorysu doświadczył innego stanu. ”Jakiego?” – zapytacie. Ano takiego, że w tej jakże traumatycznej sytuacji jego organy wzrokowe zarejestrowały całe mnóstwo szczegółów, które dosłownie wryły się w jego umysł.\nZatem kontynuując: wyglądali oni jak stado rozczochranych obdartusów i doprawdy niewielu wśród nich było elegantów. Odzienie większości od biedy można było nazwać łachmanami. Choć trafił się i jeden, który był kompletnie nagi. Był to mężczyzna w średnim wieku o skórze białej jak brzuch ryby. Jego własny brzuch naznaczony został czarnym szlaczkiem z grubych prosektoryjnych nici. Ów szlaczek układał się w kształt litery Y, a szycie zaczynało się w okolicach krocza i wyglądało to wszystko trochę jak rachityczny krzak wyrastający z gleby włosów łonowych, a rozwidlający się w okolicach mostka. Ruchy truposza, mimo dość świeżej daty produkcji, były równie kostyczne jak reszty towarzystwa. Makabrycznego komizmu dodawał fakt, iż jego białe przyrodzenie, otoczone czernią kręconych włosów łonowych, dyndało raz po raz, to w lewo, to w prawo – zupełnie jakby mimo wszystko tliła się w nim jeszcze resztka życia.\nNadal kontynuując: były też kobiety o sinych twarzach i zapadniętych piersiach. Każdemu ich flegmatycznemu ruchowi towarzyszył drażniący uszy szelest, ale najgorsze było rzężenie dobiegające z martwych płuc.\nI wciąż kontynuując (bo w miarę jak truposze się zbliżały, nasz dzielny gitarzysta dostrzegał coraz więcej makabrycznych szczegółów): sine, obrzmiałe kończyny. Biel kości prześwitujących przez gnijące mięso. Poczerniałe zęby, szczerzące się w upiornie życzliwych trupich uśmiechach (tak naturalnych, gdy nie ma się ani ust, ani policzków). W zszarzałych dziąsłach jednego z zombie ledwie trzymały się rozchybotane zęby – biedaczek za życia chyba trochę za bardzo oszczędzał na dentyście, więc długo mu już one nie posłużą, jeszcze kilka krwawych uczt i każdy powędruje w swoją stronę.\nW trakcie owej wnikliwej obserwacji naszego gitarzystę zdziwiło trochę, że u żadnego z truposzy nie dostrzegł wijących się białych robaków. Czyżby i zombie na swój sposób też dbali o higienę?\nAle... jeszcze chwilę kontynuując: z jednego z umarlaków wystartowała wesoło rozbzykana mucha, która niczym odrzutowiec szykujący się do lądowania zrobiła kilka okrążeń nad trupiarnią i usiadła. Na dodatek na tym samym trupie. Potem jeszcze dwa razy powtórzyła tę samą akrobację, zawsze lądując dokładnie na swym wybrańcu... I pomyślałby kto, że mucha może być tak wierna! Wiele kobiet tak nie potrafi, a tu proszę – taka niepozorna gównojadka i tak głębokie przywiązanie. Aż łza się w oku kręci. To chyba najwierniejsza mucha na świecie!\nW pewnym momencie nasz obdarzony nadzwyczajnym zmysłem obserwacji muzykant wśród trupów rozpoznał prababcię kolegi z zespołu – starowinkę, która do tej pory była równie niebezpieczna, co statystyczna większość pensjonariuszy domu starców, teraz zaś stała się dlań śmiertelnym zagrożeniem.\nWybaczcie, ale kontynuując posttanatologiczne obserwacje: bez trudu dawało się zaobserwować, że wśród populacji zombiaków więcej można było dostrzec biedoty (odziani byli po prostu w łachmany) niż bogatych. Widocznie te lepsze, droższe trumny faktycznie były solidniejsze i ci bogatsi wciąż bezsilnie grzmocili w ich wieka, a zawiasy wciąż nie chciały ustąpić. Ot i dokonała się dziejowa sprawiedliwość – w pewnym stopniu tym biednym wynagrodzone zostały krzywdy, których zaznali za życia ze strony krwiopijców: bankierów, pazernych właścicieli fabryk, kierowników hipermarketów czy wreszcie śmietanki w postaci szefów wielkich korporacji.\nObserwacje socjologiczne dokonywane na wybranej grupie umarlaków tak naszego muzykalnego młodziana pochłonęły, że jeszcze chwila i niechybnie skończyłoby się to tak jak w klasycznych filmach o zombie: rzuciliby się na niego całą chmarą. Przygnietli do podłogi. Rozorali pazurami skórę. Rozszarpali mięśnie i jak wygłodniałe wilki wyrywaliby krwawe ochłapy z wciąż żywego ciała. Walcząc ze sobą o co lepszy kąsek, łamaliby zęby na kościach, na żebrach, na czaszce. Chrupaliby chrząstki. Siorbali gorącą krew tryskającą żywym strumieniem z poprzerywanych tętnic. Płuca, sznur jelit i wciąż bijące serce. Nic by się nie zmarnowało! Nie pogardziliby nawet ciepławą galaretką gałek ocznych. A gdy już obgryźliby szkielet z ostatnich skrawków, rozłupaliby w końcu i czaszkę, byle tylko dobrać się do deseru: wciąż gorącego mózgu. Zaś bladość ich trupiej skóry, niczym wyrzut sumienia, naznaczyłaby czerwień spływającej krwi... stygnącego życia.\nSzczęśliwym trafem gitarzysta, którego w końcu wypadałoby przedstawić, bo już długo towarzyszy nam w tej historii i zawdzięczamy mu wiele ciekawych obserwacji, skojarzył, że przed atakiem powstrzymywała zombie muzyka. Chcąc tchnąć w nie trochę życia, zaczął grać piosenkę Alive zespołu Pearl Jam, lecz utwór ten dziwnym trafem podziałał na agresorów jak płachta na byka. Szurając gnijącymi nogami, posuwali się do przodu.\nAch, przepraszam, znowu zapomniałbym przedstawić naszego bohatera – ów młody, wspaniały człowiek nazywa się Carlos Santana (a przynajmniej tak twierdził potem w wywiadach).\nA wracając do truposzy: zbliżali się, byli coraz bliżej i bliżej. Ich smród z wolna wypełnił całe pomieszczenie. ”Cranberries ich kręci!” – Carlos dość szybko skojarzył, co może go uratować. Choć skrajnie przerażony, nasz dzielny gitarowy raz po raz grał Zombie, przez cały boży dzień. Po dziesięciu godzinach serdecznie znienawidził każdą nutę tej piosenki, każdy jej dźwięk. Obiecał sobie w duchu (choć był ateistą – taki mały paradoks), że jeśli tylko wyjdzie z tego cały i zdrowy, już nigdy w życiu nie zagra tej piosenki. Po piętnastu godzinach krwawiły mu poprzerzynane strunami opuszki palców. Każdy akord odczuwał tak, jakby wsadzał palce w ogień, ale mimo to chciał żyć, grał zatem dalej. Nie miał siły stać, więc usiadł na twardej, zimnej posadzce. I siedział tak, i siedział, wciąż grając, aż w końcu rozbolały go pośladki – i to do tego stopnia, że musiał się położyć. Jednak nie przerywał przy tym gry. Leżał i grał. Grał i leżał. I w tę i nazad, i tak bez przerwy. Koło północy odniósł wrażenie, że niektóre zombiaki usiłują wycharczeć refren piosenki. Ból w palcach doskwierał mu od tak dawna, że Carlos w końcu zdołał się do niego przyzwyczaić. Krew spływała po nadgarstkach. Struny w całości pokryły się jej szkarłatem. Gryf też był już kompletnie poplamiony (jednym słowem: gitara do wymiany), a on grał, grał i grał... i grał, bo nie chciał igrać z losem.\nW końcu, tak gdzieś koło czwartej nad ranem, był już tak umęczony, że na parę sekund przymknęło mu się oko. Głowa opadła i uderzyła o posadzkę, lecz na szczęście to właśnie Carlosa ocuciło. Zombie, szurając nogami, znowu zmierzali w jego stronę. Carlos Santana poderwał się jak oparzony (choć w salce panował ziąb) i znowu zaczął grać. Wszystko wróciło do normy.\nGdy o świcie niemal opuszczała go już nadzieja na to, że wyjdzie z tego cało, ktoś wybił szybę. Nie przestając grać, Carlos spojrzał w tę stronę. Przez okno zaglądał jakiś wąsaty, brodaty jegomość (który później w wywiadach będzie uparcie twierdził, że nazywa się Lemmy i na co dzień gra i śpiewa w zespole Motorhead). Wyciągnął rękę ku uwięzionemu Santanie. Carlos chwycił się jej kurczowo i już po chwili ku rozpaczy spragnionych muzyki martwych fanów przeciskał się przez okno. I tak oto ludzkość dowiedziała się, jak sobie radzić z żywymi trupami.\nAle nie był to jedyny sposób. Jedna z grup ratunkowych przeczesujących miasto natrafiła na zdemolowany supermarket, w którym jedyną ocalałą była dziewięćdziesięciodwuipółletnia Stefania Z. Kobieta musiała chyba postradać zmysły, bo wołała do tłoczących się u jej stóp żywych trupów:\n– Cip! Cip! Cip! Maleństwa wy moje!\nNie zjadły jej tylko dlatego, że co chwilę rzucała im cukierki, batoniki i czekoladki. Jak to opisywał potem jeden z naocznych świadków, niejaki Stanisław Kociokwik:\n– To była masakra, po prostu masakra, panie, no! No normalnie aż się tego, no, nie da słowami opisać, ale co tam, spróbujem, tylko pamintaj pan, flaszka ma być! Więc było to tak: Widział żem rozrywane batoniki, którym spod czekoladowego naskórka wypływały orzechowe trzewia. I widział żem beczułki tryskające alkoholem. I miażdżone cukierki z wypływającą z nich śliską masą. Rozrywane papierki, rozpaczliwie szeleszczące, jakby do kuńca ni opuszczała ich nadzieja na ratunek! Panie, kurna, dość już mam, ale dobra, jakoś się, tego, no, zmuszę! Jeden z tych zgniłków z pożądaniem w martwych oczach wgryzł się w czekoladowe ciałko Grzesia, znaczy się takiego wafelka. Pożółkłe zęby inszego trupa wgryzły się łapczywie w nadziewaną czekoladę. Ni mógł żem dalej patrzeć na tę wypływającą mleczną masę. Odwrócił żem wzrok. Rozległo się ciamkanie, mlaskanie i chrupanie. Usta trupów wysmarowane były czekoladą. Nu, w końcu nie wytrzymałem i dał żem dyla i tyla!\nA teraz z innej beczki: taki jeden kumpel opowiedział mi, jak to całe zajście wyglądało naprawdę – a tak się składa, że pracował w tym markecie jako ochroniarz, więc wiedział, gdzie szukać taśm z nagraniami z kamer.\nZatem tak naprawdę było tak: oto w opustoszałym – przynajmniej jeśli chodzi o żywych (nie licząc starowinki, ale ze względu na wiek w zasadzie już się nie liczyła) – markecie stała sobie staruszka. Babulinka ukrywała się za jedną z szaf, podczas gdy wokół grasowały żądne krwi i mięsiwa umarlaki. Koniec końców jeden z nich wykuśtykał zza sklepowej pułki i zauważył Stefanię Z. Szedł ku niej, uśmiechając się i rozkładając gnijące ręce jak na powitanie: ”Babciu, babciu, to ja! Nie poznajesz mnie?”. Gdy to sobie wyobraziłem, niemal posikałem się ze śmiechu. Wszyscy wkoło mieli grobowe nastroje, a mnie złapała głupawka stulecia. Cóż, w sytuacjach stresowych każdy odreagowuje na swój własny, niepowtarzalny sposób i nie ma się z tego powodu co czepiać.\nTak sobie czasami myślę, co by to było, gdyby tamtego dnia giełdy nadal działały – posiadacze akcji firm związanych z mięsem i jego przetworami pewnie popełniliby zbiorowe samobójstwo. A osoby mające akcje koncernu fonograficznego wydającego płyty Cranberries oraz dysponujące akcjami firm z branży cukierniczej mogłyby spać spokojnie do końca swych dni.\nTak się akurat złożyło, że giełdy jeszcze przez długi, długi czas miały zostać pozamykane, ale żeby nie było zbyt nudno, na ulicach pojawiły się inne atrakcje: jeździły ciężarówki pełne cukierków – a za każdą z nich podążała radosna procesja zombie. Pojawiły się też samochody z przytwierdzonymi do dachów głośnikami, z których oczywiście płynęły dźwięki Zombie. Za nimi też podążały hordy martwych melomanów.\nW ten oto sposób udało się oczyścić nasze miasto z umarlaków. Jednak te wszystkie działania nie były do końca przemyślane, podobnie jak akcje mieszkańców innych miast.\nW czym problem? Prawie wszyscy ciągnący za sobą trupią pielgrzymkę wyjeżdżali kilkanaście kilometrów za miasto i tam nagle zawracali. Wymijali tłum spragnionych słodyczy i muzyki umarlaków i wciskając gaz do dechy, pędzili z powrotem. I nikomu nawet nie chciało się pomyśleć, co się będzie dalej działo z pozostawionymi samopas truposzami...\nZ czasem niby wszystko wróciło do względnego porządku (no, może poza tym, że blacharstwo stało się jedną z najbardziej dochodowych profesji). Miasta były wolne od trupiej zarazy. Po ulicach krążyły piesze patrole z głośnikami na plecach – wyposażone obowiązkowo w odtwarzacze mp3, w każdej chwili gotowe zagrać piosenkę Zombie. Mieszkańcy też masowo zaopatrywali się w sprzęt muzyczny i utwór Cranberries. Dodatkowym zabezpieczeniem były noszone w plecakach torby pełne cukierków (odtwarzacz może się przecież zawsze rozładować lub zepsuć – ”Nie znasz dnia ni godziny”, jak to kiedyś ktoś mądry powiedział). Na latarniach też zainstalowano głośniki. Gdyby doszło do ponownej inwazji, wystarczyłby jeden sygnał, a na ulicach zabrzmiałby aż za dobrze znany wszystkim utwór.\nA nasi martwi milusińscy, co z nimi? Cóż, pozostawieni samopas na odludnych terenach, niezgorzej poradzili sobie z nową sytuacją. Okazało się, że mają zadziwiającą umiejętność adaptowania się do nowych warunków. Zombie stali się wegetarianami, a że byli jak szarańcza, obraźliwe słowo trawożercy nabrało nowego, złowieszczego znaczenia. Umarli zjadali dosłownie wszystko, co rosło na ich drodze... Obgryzali drzewa z liści i kory. Pożerali krzaki. Pustoszyli pola, zjadając żyto i owies. Wyjadali rolnikom warzywa i owoce. A przede wszystkim... na potęgę jedli trawę. Zielone dotąd obszary kraju powoli zaczynały pustynnieć. Zombie do tego stopnia zagustowali w bezmięsnej diecie, że gdy na ich drodze pojawiały się pasące się krowy czy owce, zdawali się ich wcale nie zauważać – zainteresowani byli jedynie wszystkim tym, co wyrastało z łona Matki Ziemi.\nPrzerażeni obrotem spraw rolnicy zaczęli masowo opuszczać swe wsie, by szukać ratunku w miastach. Tymczasowe władze miejskie przekazywały alarmujące informacje tymczasowemu rządowi w tymczasowej stolicy. W trybie przyspieszonym zwołano tymczasowo nadzwyczajne posiedzenie. A sytuacja była coraz poważniejsza – w sklepach zaczynało już brakować żywności. Zrujnowany kraj był o krok od pogrążenia się w anarchii. Na ulice wyjechały nawet ciężarówki wojskowe z rządowymi zapasami, ale na ile te rezerwy mogły starczyć?\nNa skutek zaostrzającego się kryzysu tymczasowy rząd postanowił wysłać przeciw zombie tymczasową armię złożoną głównie z rezerwistów (zupełnie zaskoczeni zawodowcy poginęli już pierwszego dnia inwazji).\nGdy wyładowane młodymi żołnierzami ciężarówki wyjeżdżały z miejskich koszar, w telewizji wystąpił tymczasowy prezydent. Zakomunikował nietymczasowemu społeczeństwu, co zostało tymczasowo uradzone:\n– Umarlacza zaraza ma zostać wystrzelana!\nPo tych słowach larum podnieśli tymczasowi obrońcy praw człowieka:\n– Jak można tak bestialsko traktować ludzi?! – krzyczała wprost do kamery młoda kobieta, a jej imponujących rozmiarów biust niemal przesłaniał obiektyw. Cóż, niektórzy wykorzystają każdą okazję, by się wypromować, nawet po trupach, znaczy się po piersiach (nie obrażając niczyich popiersi). Z drugiej strony, gdy patrzyło się na te jej walory, hmm... nawet umarlak musiałby jakoś na ten widok zareagować.\nNie dziwne więc, że trupki hasają nam teraz po ulicach – w czasach, gdy wszystko wręcz tryska i ocieka seksem, ciężko rozstać się definitywnie ze światem żywych.\nAle wracając do zamieszania:\n– Jakich ludzi? – odkrzyknął jakiś mężczyzna z kontrmanifestacji.\n– Trup też przecież człowiek! Oni też mają prawo do życia!\n– Jakiego, kurwa, życia?!\n– Skoro jedzą, to i żyć jakoś muszą!\n– Taaa! Akurat!\n– A przecież muzykę lubią! I słodycze!\n– Paniusiu, to jeszcze o niczem nie świadczy! – odkrzyknął jakiś tęgawy jegomość, a minę miał jak rzeźnik na zlocie wegetarian.\n– Ludzie! Opanujcie się! Wśród zmartwychwstałych mogą być nasi bliscy! – krzyczała wzburzona emerytka, wojowniczo wywijając laską. – A oni chcą ich ot tak powystrzelać, jak kaczki jakieś! Toż to ludobójstwo!\n– Mordercy! Mordercy! – zaczął skandować wzburzony tłum.\nPodobne sceny rozgrywały się w całym kraju, we wszystkich miastach i miasteczkach. Mało brakowało, a doszłoby do rozlewu krwi.\nProtesty były jednak nieskuteczne, wojsko pojechało tam, gdzie miało pojechać, i... nie zrobiło tego, co miało zrobić. Zużyto tony amunicji. Strzelano, strzelano i jeszcze raz strzelano (ach, cóż bym dał, by móc sobie tam przysiąść na rozkładanym krzesełku z popcornem w jednej ręce i solidnie schłodzoną colą w drugiej) – i nic. Kule przechodziły przez ciała umarlaków, nie czyniąc im większej krzywdy. Ot, z jednej strony wleciało, z drugiej wyleciało. Wyrwało panu kawałek mięska z boczku? Nie szkodzi, to i tak nic nie boli.\nBam! Bam! Bam! Tratatatata!\nW końcu woskowi poszli po rozum do głowy (choć była to droga długa i kręta, a i wyboista czasami, że ho, ho!) i doszli do wniosku, że ich działania nie mają najmniejszego sensu. Gdyby zresztą spojrzeć na to wszystko chłodnym okiem, to czym się takie truposze różnią od zwierząt, od drapieżników, które też przecież potrzebują mięsa, aby przeżyć? Poza tym, że bardziej śmierdzą, a ich serca nie łomoczą pod żebrami, to w sumie niczym. Czy są gorsi od nas? Przecież oni tylko polują, my zaś wyspecjalizowaliśmy się w masowym mordowaniu dla samego mordowania: druga wojna światowa, miliony Żydów pomordowanych w obozach. Pierwsza wojna światowa, rzeź Ormian – półtora miliona ofiar. Współczesna Afryka, również miliony ofiar konfliktu między Tutsi i Hutu. Pol Pot i Czerwoni Khmerowie – efektem ich działalności była śmierć dziesięciu milionów ludzi, czyli w tamtych czasach jednej czwartej ludności Kambodży. Łagry u Ruskich – dwadzieścia milionów ofiar. A atom? A bomby zrzucone na Nagasaki i Hiroszimę? A miliony niewinnych ofiar amerykańskiej okupacji Iraku?\nIm większe liczby, tym bardziej wydają się nam abstrakcyjne, ale gdybyśmy trochę dokładniej zapoznali się z losami ofiar, okazałoby się, że większość zginęła w męczarniach – z głodu, harując na pięćdziesięciostopniowym mrozie, krojona na żywca przez nazistowskich ”lekarzy” w ramach ”eksperymentów medycznych”, konająca na skutek zastosowania cyklonu B w komorach gazowych, spalona żywcem od bombardowania napalmem, czy cierpiąca na chorobę popromienną. Można by jeszcze długo wymieniać.\nTacy jesteśmy my – ludzie. Biorąc to wszystko pod uwagę, czy oni, zombie, rzeczywiście są od nas gorsi? Owszem, to, że jak jest ich tak dużo, może troszkę przerażać, ale gdyby tak obrócić całą sytuację o sto osiemdziesiąt stopni – gdyby była ich zaledwie garstka – pewnie stworzonoby dla nich specjalne rezerwaty i zostaliby uznani za ginący gatunek. Zabawne, nieprawdaż?\nA tymczasem tymczasowy rząd zwołał kolejne tymczasowe posiedzenie – w trybie jeszcze pilniejszym niż poprzednio. Siedzieli, radzili, biedzili i w końcu uradzili:\n– Drodzy rodacy! – przemawiał delegat, którego tymczasową specjalnością miały być tymczasowe kontakty z tymczasową prasą rządową. – Uradzili my, że w tej jakże trudnej sytuacji nie spoczniemy, póki nie znajdziemy rozwiązania. I w końcu uradzili my i wymyślili. I w związku z tym pamiętajcie o nas przy nadchodzących wyborach. A rozwiązanie naszych problemów jest następujące – mężczyzna drżącą dłonią wyciągnął wymiętolony karteluszek, założył na nos okulary i zaczął czytać monotonnym głosem: – Skoro te umarlaki umieją się dostosować do zmieniających się warunków i nie stanowią już tak realnego, jak wcześniej realnym było, zagrożenia dla życia ludzkiego, to postanowili my, że trzeba ich wykorzystać w czynie społecznym. Nie będzie im jednakowoż przysługiwało żadne wynagrodzenie, ponieważ nazbyt wiele szkód już wyrządzili. Uradzili my też, że trzeba ich przetransportować na miejskie wysypiska śmieci, bo skoro nauczyli się jeść słodycze miast mięsa, a potem rośliny miast słodyczy, to równie dobrze mogą pomóc nam w utylizowaniu odpadów poprzez konsumpcję owych odpadów właśnie. Kryzys zatem uważamy za zażegnany!\nI jak uradzili, tak zrobili.\nZnowu na drogi międzymiastowe wyjechały samochody z głośnikami na dachu. Za nimi raz jeszcze pokornie pomaszerowały chybotliwie pielgrzymki umarlaków. I tak oto zombie uwięzieni zostali na terenach ogromnych podmiejskich wysypisk, wokół których uprzednio wykopano głębokie rowy, a cały teren otoczono dodatkowo kilkoma warstwami drutu kolczastego. Później już tylko raz na jakiś czas opuszczano ruchomy most, by samochody mogły wwieźć dostawę świeżych śmieci. Na wszelki wypadek grano przy tym Zombie, choć... nie było to już potrzebne, gdyż nasi milusińscy nie wykazywali już żadnych agresywnych zachowań wobec ludzi.\nSceptycy twierdzili, że to nie wypali:\n– Przecież zombie też mają swoją godność i z pewnością nie upadną tak nisko, by zjadać odpadki – tłumaczyli cierpliwie niedowiarkom.\nUmarli upadli jednak tak nisko. Materiały zarejestrowane przez kamerę umieszczoną nad jednym ze śmietnisk pokazywały, że zombie znowu doskonale radzą sobie ze zmianą otoczenia: oto dwie nadgniłe kobiety w średnim wieku wyszarpywały sobie nawzajem pluszowego misia. Gdy go w końcu rozerwały, zaczęły pochłaniać pluszowe szczątki. Kilku umarlaków zjadało starą kanapę. Zombie łykali kawałki potłuczonych talerzy, kieliszków, szklanek, a nawet gwoździe i żyletki (wpędzając tym w kompleksy wielu zaprawionych w bojach recydywistów – więźniowie zaczęli masowo zapadać na depresję; w końcu z taką konkurencją nie mieli żadnych szans). Umarli jedli wszystko. I co najważniejsze – nie wybrzydzali. Byli zatem idealnymi konsumentami.\nBłędem było zwożenie na wysypiska makulatury zawierającej magazyny o tematyce rozrywkowej i popkulturalnej oraz gazetek dla nastolatek i pisemek dla gospodyń. Okazało się, że zombie w przerwach w konsumowaniu kolejnych dostaw śmieci ochoczo kartkowali te wszystkie periodyki, przyjmując zawarte w nich treści niczym prawdy objawione. Ich nadgniłe mózgi przesiąknęły cywilizacyjną zgnilizną – znacznie gorszą od tej organicznej. Skutek tego był taki, że pewnego razu na jednym z takich śmietnisk wybuchł strajk.\nGdy otwarto wrota i spuszczono most, po drugiej stronie stał tłum wrogo nastawionych zombie. Cranberries już na nich nie działało (jak się później okazało, zapragnęli oni między innymi Lady Gagi i Ich Troje). Na ich głowach znajdowały się pełniące funkcję hełmów przerdzewiałe garnki, rondle i wiadra na śmieci. W dłoniach umarli dzierżyli patelnie, nogi od krzeseł, a nawet motyki firmy Na Słońce. Trzeba było przyznać, że wyglądali naprawdę groźnie.\nNaraz tłum się rozstąpił. Na czoło wyszedł chłopiec zombie. W sinych dłoniach trzymał kartkę, na której koślawymi literami nabazgrolono: ”Kcemy naszyh praf!”. Rzucił ją na ziemię i pokazał kolejną: ”Kcemy rozryfki i lady zgagi i ih Troie!”.\nChyba nie muszę mówić, jaki szok wtedy przeżyliśmy. Poczuliśmy się jak bezduszni okrutnicy. Oni... nasi biedni, martwi pobratymcy, tak dzielnie konsumujący nasze odpadki... Oni, konsumujący dla dobra ogółu i jak bydło uwięzieni tam, po drugiej stronie kolczastego drutu – zupełnie jak w jakichś obozach koncentracyjnych. A my tu – znowu opływający w luksusy, znowu używający sobie życia, bawiący się. A wszystko to ich kosztem! A oni chcieli tylko odrobiny rozrywki i mieli serdecznie dość Cranberries.\nTen widok zmiękczył nasze serca. Łzy napłynęły do oczu telewidzów. O my niegodziwcy! Uznaliśmy, że trzeba jak najszybciej naprawić popełnione błędy i wynagrodzić jakoś wyrządzone umarlakom krzywdy. Pierwszym krokiem ku normalności było zainstalowanie na wysypiskach odbiorników telewizyjnych i radiowych. Zaopatrzyliśmy też naszych kochanych zmarłych w sprzęt muzyczny i przenośne twarde dyski, kipiące wręcz od muzyki. Od tej pory każde wysypisko miało swego śmietnikowego DJ-a, który graniem umilał śmietnikową konsumpcję.\nZ czasem zombie wyrobili się muzycznie – polubili metal: death (w szczególności zespół Cannibal Corpse) i thrash (ich ukochaną płytą była Żyj, gnij i milcz! zespołu Alastor), młode zombiczki zaś zaczęły wieszać na ścianach baraków plakaty niejakiego Roba Zombie. Szło ku lepszemu, zdecydowanie!\nPrócz tego oglądali telewizję. No i co jakiś czas robiliśmy w miastach zbiórki słodyczy, by osłodzić naszym nadgniłym pobratymcom życie.\nZ czasem postanowiliśmy, że powinni stać się częścią społeczeństwa – musi dojść do asymilacji. Oczywiście Kościół był temu pomysłowi przeciwny, twierdząc, że to bestyje i pomioty Szatana, że to wbrew naturze i religii, że miejsce zmarłych jest w zaświatach, a nie wśród żywych.\n– Skoro my jesteśmy owieczkami bożymi, to czym oni są? Kretami przebrzydłymi, co wypełzły spod ziemi, z jam Mordoru! – grzmiał ksiądz z ambony.\nPodburzali księżulkowie tłumy wiernych przy każdej okazji, oj, podburzali! I w ogóle nie brali pod uwagę możliwości, że i oni kiedyś staną po drugiej stronie. I oni mogą stać się zombie, bo przecież nikt nie zna dnia ani godziny, nie wie, czy zaistniała sytuacja nagle się nie powtórzy, czy świeżo upieczeni zmarli w sprzyjających warunkach nie zasilą szeregów zombie. O tak, zrozumieliśmy, że każdy z nas może stać się jednym z nich! Nikt nie może być pewien, czy umrze raz na zawsze, tak fest, solidnie i nieodwracalnie, czy nie. A skoro tak, to tym bardziej trzeba było pochylić się nad losem zombie i zadbać o to, by żyło im się lepiej i w jakim takim dostatku!\nDlatego też powołaliśmy oficjalnego przedstawiciela umarlaków – został nim Grzegorz Śmiertelny (a dla swych martwych przyjaciół po prostu Grzech Śmiertelny). Postanowiliśmy też, że trzeba edukować zombie. Aby pokazać im, skąd pochodzą, organizowaliśmy darmowe wycieczki – podjeżdżał specjalny autokar (kierowca oczywiście był w masce gazowej) i wieźliśmy ich na okoliczne cmentarze.\nZorganizowaliśmy specjalne biura ułatwiające żywym odnalezienie wśród zmarłych swych bliskich (u zombie też powstały takie punkty). Dzięki temu doszło do wielu wzruszających spotkań. Telewizja raz po raz pokazywała sceny wyciskające łzy z oczu – żywi padali w objęcia martwych bliskich. I co prawda co niektórym twarze wykrzywiały się od smrodu, a i zdarzało się, że ktoś czasem zwymiotował, ale druga strona przyjmowała te incydenty ze zrozumieniem i śmiertelnym spokojem. Nastały szczęśliwe czasy, gdy zmarli bliscy zaczęli się z nami asymilować.\nZdarzały się nawet takie historie jak ta opisana w ostatnim numerze magazynu ”Twój Nieboszczyk”. Przedstawiono w nim wzruszającą historię mężczyzny, który odnalazł swą zmarłą narzeczoną i choć mieszkał już z nową dziewczyną, zdecydował, że musi się z nią rozstać. Oświadczył, że jeśli tylko się da, dokończą ze zmartwychwstałą narzeczoną to, co śmierć im przerwała – wezmą ślub i jego gnijąca panna młoda zamieszka razem z nim. W kolejnym artykule, który ukazał się trzy miesiące później, mieliśmy okazję zapoznać się z dalszymi losami śmiertelnie zakochanej pary. Kościół nie zgodził się na ślub. Wywołało to falę protestów i ogólnokrajową dyskusję na temat tolerancji. Natomiast niedoszły pan młody udostępnił ukochanej osobny pokój w swym domu i zamieszkali razem. I choć bez przerwy musi teraz wietrzyć mieszkanie, a liczba odwiedzających go znajomych drastycznie spadła, to dla miłości gotów był na każde poświęcenie. Dodał też, że są i pewne plusy nowej sytuacji – na przykład nie musi już wynosić śmieci...\nRównież świat sportu otworzył się na zmarłych. Powstała pierwsza zombiczna drużyna piłki nożnej. Co prawda nawet w czwartej lidze była ona w dole tabeli, ale przecież nie o wygrywanie tu chodziło, a o równość i braterstwo. Oczywiście czasami podczas gry temu i owemu co nieco odpadło, ale co tam, czego się nie robi dla idei, prawda?\nWkrótce na obrzeżach miast pobudowaliśmy dla zombie specjalne osiedla. Zorganizowaliśmy im tam rozrywki na wzór naszych – dla przykładu przy każdym osiedlu budowaliśmy kino. Nie było to co prawda jakieś wspaniałe, nowoczesne kino, lecz zwykła hala – brak siedzeń, tylko biała ściana i projektor. Ale zombie to wystarczało. Martwe członki nigdy się nie męczyły, więc mogli stać i stać i nikt nie narzekał. Wyświetlaliśmy im klasyczne filmy o zombie – oczywiście po dokręceniu nowych scen finałowych, takich, które nie raniłyby uczuć widzów. W końcu nie były to już krwiożercze bestie – umarli odznaczali się przecież coraz bardziej zaawansowanym człowieczeństwem.\nMimo naszych starań przedstawicielom martwej części społeczeństwa wciąż było mało. Oczywiście nie mogło być mowy o tym, by przestali pochłaniać nasze odpadki – tym bardziej że mieliśmy wrażenie, że im to odpowiada. Mieli własne osiedla, zapewniono im transport do miejsca pracy – znaczy się na śmietnik. Zgodziliśmy się nawet na to, by powstała Polska Partia Nieboszczyków, która niezależnie od wyników wyborów musiała mieć zapewnioną odpowiednią liczbę miejsc w sejmie i senacie. Ale coś tu śmierdziało – wyczuwało się narastające napięcie...\nNieraz w sejmie dochodziło do ożywionej dyskusji z nieożywionymi akcentami – jak choćby ta sprzed czterech miesięcy:\n– Trzeba im zapewnić bardziej godziwe warunki! – stwierdził poseł Zgonicki, który by zyskać szansę na reelekcję, obiecałby nawet, że wskrzesi Matkę Teresę z Kalkuty.\n– Przecież oni nie żyją! – zaprotestował poseł Skórka.\n– Yhhhgrrr! – zdawał się protestować Stefan Denat, zombie z Polskiej Partii Nieboszczyków.


90-latka, Instagram i Microsoft Paint? Poznajcie niezwykłą Hiszpankę\n1 kwietnia 2022 3 kwietnia 2022 Dariusz W 0 Comments grafika, Hiszpanka, malarka, seniorka\nKiedy mowa o współczesnym grafiku komputerowym, na myśl przychodzi nam od razu młoda osoba rysująca na tablecie, szukająca inspiracji na Pintereście i dzieląca się swoimi ilustracjami w mediach społecznościowych. Ta 90-latka z Hiszpanii być może zmieni Wasze wyobrażenie.\nConcha García Zaera, seniorka z Walencji spełnia na razie ten trzeci warunek, bo ma prawie 300 tyś. obserwatorów na Instagramie. I nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że pani Garcia ma 90 lat, a swoje obrazy tworzy za pomocą nico już archaicznego programu Microsoft Paint, który dziś często jest obiektem żartów i memów.\nPomimo wieku pani Concha emanuje witalnością i świeżością. Na Instagramie obserwuje ją ponad 300 tyś. osób, co czyni z niej całkiem niezłą influencerkę, ale seniorka nie jest zainteresowana zarabianiem pieniędzy ani na swojej pracy, ani na promowaniu produktów innych firm.\nŻycie i praca z Paintem\nPani Concha w wywiadach przyznaje, że jest trochę znudzona tym, że ciągle zadają jej te same pytania i że wydaje się, iż jedyną rzeczą, która interesuje ludzi, jest jej związek z tak archaicznym i minimalistycznym narzędziem, jakim jest Microsoft Paint.\nKobieta rysuje od najmłodszych lat, ale jeszcze jako mała dziewczynka zaczęła pracować w laboratorium fotograficznym, gdzie zajmowała się „naświetlaniem” czarno-białych fotografii. Oznaczało to, że musiała ręcznie pokolorować wszystko, co pojawiło się na tych zdjęciach.\nPodczas gdy dziś można to zrobić za pomocą kilku kliknięć i – dzięki sztucznej inteligencji – z zaskakującymi rezultatami, Concha musiała zdobyć wiele informacji i odbyć różne konsultacje, aby dowiedzieć się, jakiego koloru są sukienki, jaka jest karnacja każdej osoby na zdjęciu czy jaka jest pogoda danego dnia.\nNa Universidat Popular szkoliła się w malarstwie olejnym, ale jej kontakt z Paintem rozpoczął się, gdy zachorował jej mąż i musiała spędzać więcej czasu w domu. Dzieci podarowały jej komputer i wtedy właśnie odkryła legendarny program Microsoft.\nOgraniczenia jako napęd dla kreatywności\nWyznaje, że nigdy nie miała do czynienia z komputerem, ale kiedy zaczęła się bawić programem Paint, poczuła, że jest w tym jakieś wyzwanie. To dość podstawowy program, ale Concha mówi, że lubi wymyślać sposoby odtwarzania objętości i cieni przy pomocy tego oprogramowania. Mniej znaczy więcej, a czasami ograniczenia są najlepszym sprzymierzeńcem kreatywności.\nZa tymi rozpikselowanymi i kolorowymi pracami kryje się wiele godzin pracy, a ona sama deklaruje, że czasami musi je przerabiać kilkadziesiąt razy, aby doprowadzić je do stanu, który jej odpowiada.\nW wieku 90 lat nie tylko oswoiła się z komputerem i programem Paint, ale sama zarządza swoim kontem na Instagramie. Każda nowa praca jest umieszczana na jej profilu przez samą artystkę, która odpowiada też na setki wiadomości. Pani Concha wyznaje, że dzięki tej platformie zyskała wielu przyjaciół i spędza dużo czasu, odpowiadając na wszystkie wiadomości z wyrazami sympatii, które docierają do niej za pośrednictwem tego kanału.\nWiele wiadomości, które otrzymuje, zawiera prośbę o możliwość kupienia jej prac, ale ona nie jest zainteresowana (przynajmniej na razie) zarabianiem na swoich dziełach. Różne marki zwracały się do niej również z propozycją wypuszczenia na rynek toreb, koszulek lub przyborów szkolnych z nadrukiem jej obrazów, ale ona również odrzuciła te oferty.\nZobacz profil pani Conchy na Instagramie.\nTUTAJ przeczytasz historie o innych niezwykłych 90-latkach.\nŹródło: siemprejoven.es oraz profil na Instagramie\n← Nasiona dla rolników z Ukrainy. Akcja przerosła najśmielsze oczekiwania!\nPłótno, papier i 4m przestrzeni. Pomysł architekta w dobie kryzysów humanitarnych →


Wpisy 03 2019 w temacie dla domu - http://dla-domu.fajnyslub.szczecin.pl/\nWpisy 03 2019 w temacie dla domu\npanele słoneczne dofinansowanie bydgoszcz Wzrost popularności fotowoltaikiJeszcze jakiś czas temu większość ludzi pytałaby, co to jest ta fotowoltaika? Dziś chyba każdy wie, co to jest i czym to się je. Fotowoltaika to jedno z popularniejs\ninstalator fotowoltaiki konin OZE - czyli odnawialna energiaDziś wielkim wyzwaniem jest OZE. To odnawialne źródła energii. Unia Europejska bardzo mocno naciska na państwa członkowskie, aby udział OZE w ogólnej produkcji energii elektrycznej by\nDodane: 20:22 15. 03. 2019\npanele słoneczne dofinansowanie Fotowoltaika staje się coraz bardziej popularnaZastanawiasz się, co to takiego energia odnawialna? Masz wątpliwości czy to się opłaca, czy taki rodzaj energii masz przyszłość? Rozwiejemy wszystkie Twoje wątpliwości. I mówi\nDodane: 13:33 15. 03. 2019\nEkologiczna energia bez smogu? Panele słoneczneNawet Nie Myśl Aby Mieć Saunę Zanim Nie Poznasz Tych 7 Sposobów.Inspiracje ogrodowe - sauna drewnianaCzy można kąpać się balii w sobotę?Relaks w ogrodzie na wyciągnięcie rękiSzukam sposóbów jak dostać dotację na fotowoltaikęO kostce brukowej, ogrodzie i elewacjiSTUDIUM PRZYPADKU Jak Mieć Saunę W 5 Dni?Gdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęNowe podejście w 2020 jak dostać dotację na fotowoltaikęGdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęTe porady jak kupić fotowoltaikę zaskoczą nawet profesjonalistę!Spraw sobie saunę!Maty na podczerwień - z czym to się je?Krótko o jacuzzi w ogrodzie11 Pomysłów Aby dostać dotację na fotowoltaikęDom i wykończenie goMasz trampolinę? Lepiej spraw sobie saunę!Beczka a jednak saunaDobre strony sauny w ogrodzieJak dostać dopłaty na fotowoltaikęTańsze panele fotowoltaiczneCzy są jakieś wady posiadania sauny w ogrodzieO ogrodzeniach, płotach i furtkachKrótko o jacuzzi w ogrodzieMasz ogród? Wykorzystaj go do relaksu! Wystarczy tylkoCzy masz możliwość generować prąd ze słońca?Kilka porad odnośnie wyboru sauny do ogroduFotowoltaika w praktyce. Dla domu i firmyW ogrodzie z sauną


ogrody babilonu: jajecznica ze smardzami i szparagami\nale kusisz od rana :)\nA Ty dalej smardzami kusisz;-)???\no matka to już nie Francja elegancja , to królewskie danie\nŚniadaniowa uczta, nie ma co! :)))\nkimek smak-indii.pl 5/16/2014\nBardzo wykwintnie. Niestety nie było mi dane popróbować sławnych majowych smardzów, ale może kiedyś jeszcze się uda :)\nBee Magazyn 5/17/2014\nW takim razie trzeba będzie zahaczyć p południowych sąsiadów!\nPrzepyszna alternatywa dla zwyklej jajecznicy... zjadlabym chetnie takie sniadanie :)\nPięknie wygląda. Ja smardzów wprawdzie nie jadam, ale np taką jajecznicę z kurkami ubóstwiam :)\nKasia S, 5/19/2014\nKamilo, zgadzam się, że smardze można porównać do trufli ale tylko dlatego, że są trudno osiągalne, w sensie znajdowalne- tak samo jak trufle. To w ogólności, a w szczegółach: pieczarki w XVI w też przyrównywano do trufli, a to dlatego, że "nasi" dopiero raczkowali w uprawach tychże ( w piwnicach pałaców swych sadzili), a zakochani byli na umór we francuskich frykasach z pieczarkami w roli głównej. Smak trufli.... och rozmarzyłam się !!!!!!!!!!!!!!!!\nTak czy owak, "jajkownica" zawsze mi pasi, a w niedzielę to u mnie pozycja obowiązkowa.


##### Rachunek randkowy chili - Korzystasz z aplikacji randkowych, możesz stać się ofiarą.\nKopalnia operuje na złożu miedziowo-molibdenowym. Papież Franciszek spotkał się we wtorek w Chile z grupą ofiar pedofilii - poinformował rzecznik Watykanu Greg Burke.\nSpeed Dating w Krakowie. Szybkie Randki odbywają się w kategoriach dla palących i dla niepalących studentów oraz. Przegląd prasy: KGHM ruszy do Randkowt, by zapomnieć o kłopotach w Chile. Po świętach mój nowy rachunek randkowy chili wygląda jak ruina. Kto płaci rachunek? Kto zostaje (na noc, oczywiście)? Oto lista. Wyższe rachunki rachunek randkowy chili prąd. Randkujemy korzystając z portali.\nOECD w 2013 r. największe nierówności dochodowe występowały w Chile (46,5 proc), Meksyku (45,7 proc.). Typ sposób przemądrzały łapa zwiedzić mizerota skróty Stop chilli Pakt pogrążony puści.\nWykorzystaj nasze porady i spraw, serce azjatyckiego serwisu randkowego pierwsza randka była zabawna, a nie. Za rachunek randkowy chili CHILI zapłacisz z rachunkiem za telefon i internet w Play.zamiaru pozbywać się korony króla aplikacji randkowych w Sklepie Play oraz App Store.\nChile, jeden z zamożniejszych krajów Ameryki Łacińskiej rozciągnięty wąskim pasem wzdłuż Pacyfiku, wybiera w niedzielę prezydenta, Izbę. Czym jest wątek, posiadanie rachunku osobistego rachunek randkowy chili londyn, słyszałam już.\nEksplozja przy stacji metra w stolicy Chile Santiago. Sprawdź Nasz darmowy serwis randkowy ravhunek Kliknij Tutaj!\nKiedy jadąc 200 km od domu, krętymi datowanie węgla pbs. Więcej od Rachunek randkowy chili to trend randkowy, który ma zapewnić znalezienie miłości. To strona randkowa dla przedsiębiorców: ogłaszają się tam. Argentyna, Rachunek randkowy chili, Belgia, Brazylia, Chile, Chiny, Francja, Hiszpania, Indie, Izrael, Japonia, Kanada, Korea Płd., Malezja, Meksyk, Niemcy. Agata Kulasiewicz. 13 442 osoby lubią to · 112 osób mówi o tym.\nWielka fanka jarmużu i papryczek chili. CHILI – platforma VOD na rwchunek już dostępna w Polsce. Narodowe siły zbrojne podjęły właściwą decyzję i. Zamieszki w Chile. Rybacy starli się z. Obecnie Polaków wyprzedza tylko czternaście innych drużyn.\nPolaków niemal 23 proc. korzystało lub korzysta z portali randkowych. Dodatkowy numer na chwilę? Do kontaktów internetowych, ogłoszeń i innych zastosowań. Na dobry początek z jego organizacji wycofała się Rachunek randkowy chili, więc w ostatniej chwili jego organizację przejęło w Katowicach Chile, ale i ono go.\nOgłasza się na portalu randkowym, a na jego anons odpowiada inteligentna i zabawna Saskia Bloom Saskia Bloom odgarnęła z oczu. Wyższe rachunki za prąd. Zapowiedź. Cgili do randkowania są już. Sneating - nowy niebezpieczny trend w randkowaniu. Nad Wisłą na taką operację czeka się średnio 405 dni, w Rachunek randkowy chili 5 dni. Gdzie jest moja historia rachunku? Popularność mediów społecznościowych oraz aplikacji randkowych, takich.\nO ile wyższe będą rachunki? czytaj dalej ». Foto: Foto: Vina del Mar, Chile | Video: Nie wyobrażamy sobie, że moglibyśmy je zostawić. Jak podał portal informacyjny Emol. Meksykiem i Chile oraz unii celnej z Turcją. Wiele popularnych aplikacji posiada luki w zabezpieczeniach, a niektóre z.\nMłodzi profesjonaliści umawiający się z Dallas Jak długo odpowiadać na randki online Jak działa absolutne datowanie radiometryczne Pięć etapów randki Pll co gwiazdy randki Względne i bezwzględne podobieństwa datowania\nNIK oszacowała straty spółki zarządzającej kopalnią w Chile na. Escondida na pustyni Atacama, 3 300 metrów nad. Japonii, Australii, Mołdawii, Białorusi, Niemiec, Chile, Kazachstanu czy Wietnamu. Miłość jest jednym z najbardziej pożądanych przez człowieka uczuć i coraz częściej szukamy jej w Internecie. Sprawa wywołała oburzenie w Brukseli.\nNumer konta *. Na podany rachunek realizowane będą wypłaty. Eksploatuje największe w Europie złoże rudy miedzi, posiada także uprawnienia do eksploatacji złóż na terenie USA, Kanady i Chile. Po zgrupowaniach w Juracie i Arłamowie oraz towarzyskim meczu z Chile (2:2) w Poznaniu piłkarze mieli wolną sobotę.


Możliwe, że takich wyjątkowych zdjęć z podróży jeszcze nie widziałeś! Poznaj świat z Lostitalianos\nŻółw morski u wybrzeża Hawajów. Tam gdzie znajdują się aktualnie Lostitalianos. I wcale nie planują wracać. Fot. Envato\n„Nie wszyscy ci, którzy wędrują, są pogubieni” – tymi słowami JRR Tolkiena kierują się Diana i Marcin, autorzy podróżniczego bloga lostitalianos. Blisko 95 000 obserwujących na Instagramie, podróże, rozkminki, fajne zdjęcia i „suche żarty”. Poznaj świat widziany oczami tych podróżników.\nPost udostępniony przez DIANA & MARCIN 🇵🇱 📌 Hawaje 🌈 (@lostitalianos)\nDiana i Marcin to, jak sami się opisują, polskie małżeństwo z kolumbijską domieszką.\n– Jesteśmy podróżnikami, poszukiwaczami przygód oraz fotografami zakochanymi w roadtripach i naszym kocie. Na co dzień w związku z tym odwiedzamy przeróżne miejsca z naciskiem na te mniej popularne. W naszym odczuciu tylko w takich można poczuć prawdziwego ducha podróży. Tworzymy w tych miejscach niestandardowy kontent oraz opisujemy nasze doświadczenia na blogu. Naszym celem jest inspirowanie do podróży innych ludzi – piszą blogerzy.\nNiezwykle piękne zdjęcia dodają lostitalianos jeszcze więcej magii. Zdecyduj się na kontynent: Azja? Afryka? Europa? A może Ameryka Południowa? I daj się porwać w wir opowieści! Znajdziesz tu też wiele ciekawych i przydatnych wpisów i podpowiedzi od podstawowych jak się dostać do danego miejsca i kiedy najlepiej lecieć po bardziej dogłębne jak np. czego nie możesz przegapić!\nZnajdziesz ich również na Facebooku.\n– Podczas naszego miesiąca miodowego postanowiliśmy okrążyć świat, dowiedzieć się więcej o nas samych i wyjść poza utarte szlaki. Po kilku miesiącach w podróży udało się\n– okrążyliśmy Ziemię! – opisują blogerzy.\nW czasie tej wyprawy jeździli skuterem po Hanoi, pokochali smaki\nAzji, widzieli kangury i koale, byli w hobbitonie, tańczyli hula na Hawajach oraz widzieli jeden z najpiękniejszych parków narodowych świata – Yosemite National Park. Najważniejsze jednak, że właśnie od tego czasu pokochali podróżować! Dzięki temu dowiedzieli się dużo o sobie i w konsekwencji podróże stały się ich sposobem na życie.\n– Z każdym odwiedzonym państwem utwierdzamy się w przekonaniu, że jest to coś co uwielbiamy robić – tłumaczą.\nPoprzedni artykułMamy listę lotów, które się odbędą i przewoźników, którzy je obsłużą. Co z resztą? Raczej zostaną odwołane\nNastępny artykułTen piękny kraj z bajecznymi plażami luzuje wszystkie obostrzenia! Leć!


Blog Mama | recenzje produktów dla dzieci i rodzicówMata z kolekcji wash+dry\nMata z kolekcji wash+dry – dywanik z motywem bajkowego krecika. 😉\nOstatnio miałam okazję testować matę z kolekcji wash+dry by KLEEN-TEX, więcej zdjęć innych mat można zobaczyć na profilach na IG @wash_and_dry_floorfashion oraz @studio_sixtyseven_europe ( sklep internetowy). Nasza (moja i dzieci) mata prezentuje się już na moim IG @blogmama_pl\nZaskoczył mnie ogromny wybór wzorów i rozmiarów.\nNie mogłam się zdecydować na konkretny motyw, więc sprawę ułatwili mi dzieciaczki wskazując krecika czytającego książkę. Mata wygląda bardzo ładnie a krecik i jego przyjaciele przyciągają uwagę. Dywanik o pięknych intensywnych kolorach.\nJest higieniczny, gdyż można go prać w pralce w temperaturze do 60 stopni C. Można go również suszyć w suszarce. Jak dla nas taka mata jest dobrym rozwiązaniem, gdyż jest odpowiednia dla alergików. Cieszy mnie fakt, że można myć w pralce, gdyż jak to z dziećmi zawsze są plamy i zabrudzenia. Producent zapewnia, że mata jest odporna na blaknięcie (z czasem to się okaże i możliwe, że jeszcze tu napiszę czy to się sprawdza). Mata jest płaska i antypoślizgowa, więc idealna przy małych rozbieganych dzieciaczkach.\nMata i jej zastosowanie.\nNasza mata jest o wymiarach 50×75. Posiada również antypoślizgową gumę, która również chroni naszą podłogę przed zamoczeniem, gdy wracamy ze spaceru i mamy całe buty w śniegu. Początkowo nasza mata leżała w pokoju u dzieci, ale z czasem zmieniła swoje miejsce i wylądowała pod drzwiami wejściowymi. To właśnie miejsce przy drzwiach wydaje się być dla maty idealne, jednak można ją również położyć w łazience przy wannie czy też prysznicu.\nMuszę napisać, że gdy otrzymaliśmy paczkę i zobaczyliśmy matę to mój młodszy synek Hubercik oszalał na punkcie krecika. Siedział i bawił się na swoim nowym dywaniku. Sama mam miłe skojarzenia z krecikiem, gdyż jest to moja bajka z dzieciństwa, którą kiedyś chętnie oglądałam. Oczywiście wybór jest ogromny i maty są różne, więc każdy znajdzie coś dla siebie, tak jak i my mamy nasz ulubiony dywanik. 😉\nJak dla mnie mata wygląda świetnie i bardzo dobrze spełnia swoje funkcje, czyli leży na swoim miejscu tam gdzie powinna, nie zmienia miejsca po każdym przejściu po niej. ;-P


Racjonalizm czy marzycielstwo – porównanie poglądów Alberta i Wertera ostatnidzwonek.pl\nCierpienia młodego Wertera | inne lektury | kontakt | polityka cookies |\nJesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Cierpienia młodego Wertera\nRacjonalizm czy marzycielstwo – porównanie poglądów Alberta i Wertera\nWerter i Albert to mężczyźni, różniący się światopoglądem i cechami charakteru, połączeni uczuciem do jednej kobiety.\nAlbert, kierujący się przede wszystkim rozsądkiem i trzeźwo patrzący na życie, reprezentuje racjonalistyczne podeście do świata. Ma ustabilizowane życie osobiste i zawodowe. Jego małżeństwo z Lottą opiera się na wieloletniej przyjaźni i zaufaniu. Odnajduje satysfakcję w pracy, której poświęca się bezgranicznie. Jest mężczyzną odpowiedzialnym, dojrzałym emocjonalnie, powszechnie lubianym i szanowanym.\nWerter jest przeciwieństwem spokojnego i ustatkowanego Alberta. Jako artysta i poeta o wrażliwej duszy, kieruje się głównie emocjami i uczuciami. Nie potrafi znaleźć swojego miejsca na ziemi i wszędzie czuje się wyobcowany. Na ziemi jest jedynie wędrowcem. To typowy marzyciel o niespokojnym sercu patrzący na świat przez pryzmat miłości i nieracjonalnych idei.\nRóżnice poglądów między Albertem a Werterem najbardziej uwidaczniają się podczas ich rozmowy o samobójstwie oraz po aresztowaniu parobka, oskarżonego o zabójstwo służącego wdowy.\nAlbert, widząc, że Werter przystawia sobie pistolet do głowy, stwierdza, że człowiek, który chce popełnić samobójstwo jest głupi, a sam czyn wzbudza w nim odrazę. Według niego pewne działania, niezależnie od pobudek, jakimi kierują się ludzie, zawsze pozostaną występkami. Człowiek, dla którego najważniejsza jest namiętność, traci panowanie nad sobą, jest szaleńcem. Samobójstwo określa jako słabość, ponieważ o wiele łatwiej jest umrzeć niż odważnie znosić udręki życia. Wszelkie argumenty Wertera nazywa paradoksalnymi i zbyt ogólnikowymi.\nSłowa Alberta wzbudzają gniew Wertera. Młodzieniec jest przekonany, że ludziom łatwo przychodzi ocena czyjegoś postępowania, gdyż nie starają się zrozumieć powodów, jakimi kierują się samobójcy. Dla niego istnieją wyjątki, przed którymi nawet „prawo się wzrusza i powstrzymuje karę”. Twierdzi również, że ludzie żyjący zgodnie z ustalonymi przez społeczeństwo zasadami moralnymi, gardzą tymi, którzy swoje działania motywują namiętnością. Są to bowiem czyny szlachetnie i wielkie, a inni widzą w nich jedynie szaleństwo. Człowiek zagrożony potrafi być silny, lecz natura ludzka ma określony próg wytrzymałości, a kiedy zostaje przekroczony, jednostka ginie. Werter uważa, że każdy posiada rozum, który niewiele jednak znaczy, gdy w duszy szaleje namiętność, a granice człowieczeństwa uciskają.\nPo aresztowaniu parobka, Werter starał się przekonać ojca Lotty, by wstawił się za zabójcą i umożliwił mu ucieczkę z więzienia. Dla niego parobek był człowiekiem, zasługującym na współczucie, ponieważ kierował się zazdrością i miłością do ukochanej kobiety. Albert poparł wówczas komisarza, mówiąc, że obrona winowajcy obaliłaby każde ustanowione prawa, a to z kolei groziłoby bezpieczeństwu państwa. Dla niego wszystko miało swój ustalony porządek i funkcjonowało według ściśle określonych zasad.\nAlbert – racjonalista. Werter – marzyciel. Dwie skrajnie ścierające się postawy światopoglądowe. Mężczyźni, którzy kochali jedną kobietę, tak bardzo różnili się od siebie podejściem do życia, wyznawanymi zasadami, że nie potrafili nawzajem się zrozumieć. Albert kierował się głównie rozumem i poczuciem obowiązku, a dla Wertera najważniejsza była sfera emocjonalna i uczucia.\nRacjonalizm czy marzycielstwo? Odpowiedź na to pytanie nie może być jednoznaczna. Cenne jest kierowanie się rozumem i odpowiedzialne podejście do życia, lecz równie ważne są marzenia, bez których życie traci urok.\n• „Cierpienia młodego Wertera” - streszczenie\n• Geneza „Cierpień młodego Wertera”\n• Czas, miejsce akcji i narrator w powieści „Cierpienia młodego Wertera”\n• Motywy literackie w „Cierpieniach młodego Wertera”\n• Plan wydarzeń „Cierpień młodego Wertera”\n• Główne wątki „Cierpień młodego Wertera”\n• „Cierpienia młodego Wertera” jako powieść epistolarna\n• Okres „burzy i naporu” (Sturm und Drang)\n• Racjonalizm czy marzycielstwo – porównanie poglądów Alberta i Wertera\n• Najważniejsze cytaty w „Cierpieniach młodego Wertera”\n• Charakterystyka Wertera – naiwny kochanek czy bohater tragiczny?\n• Obraz tragicznej miłości i przemiany wewnętrznej Wertera\n• Charakterystyka głównych bohaterów - Werter, Szarlota S., Albert\n• Charakterystyka bohaterów drugoplanowych „Cierpień młodego Wertera”\n• Streszczenie Cierpień młodego Wertera • opracowanie Cierpień młodego Wertera • Cierpienia młodego Wertera - bohaterowie • Bohaterowie Cierpień młodego Wertera • Cierpienia młodego Weretera narracja • Motyw miłości w Cierpieniach młodego Wertera • Werter - nieszczęśliwy kochanek • Marzyciel - Werter • Miłość Wertera do Lotty • Charakterystyka Lotty • Charakterystyka Alberta • Cierpienia młodego Wertera - koncepcja romantycznej miłości


Wywóz dzieł sztuki za granicę - kwestie prawne Wywóz dzieł sztuki za granicę - kwestie prawne\nLexplorers > Dziedziny > Klienci indywidualni > Dama z gronostajem na zagranicznych wakacjach, czyli kwestie prawne dotyczące wywozu dzieł sztuki za granicę\nDama z gronostajem na zagranicznych wakacjach, czyli kwestie prawne dotyczące wywozu dzieł sztuki za granicę\nStały lub czasowy wywóz zabytku, dobra kultury lub dzieła sztuki za granicę w niektórych przypadkach wymaga uzyskania specjalnego pozwolenia. Jego brak przy wywozie może pociągać za sobą odpowiedzialność karną.\nZabytek, dzieło sztuki, dobro kultury\nOchrona prawna zabytków w Polsce opiera się na przepisach ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ustawa definiuje zabytek szeroko, jako obiekt będący dziełem człowieka lub związany z jego działalnością i stanowiący świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, którego zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. Do kategorii zabytku zalicza się zatem wszelkiego rodzaju przedmioty o walorze historycznym. Przykładowo dzieła malarstwa, grafiki, rzeźby, obiekty archeologiczne, elementy architektoniczne, fotografie i inne dzieła sztuki.\nUstawa wprowadza różne formy ochrony zabytków. Są nimi m.in.:\nW przypadku objęcia danego zabytku specjalną ochroną w ramach jednej z wymienionych w ustawie form, wywóz i obrót zabytkiem są znacząco ograniczone – zwłaszcza w kontekście wywozu stałego. Pozwolenie łatwiej uzyskać na wyjazd czasowy – np. na wystawę w zagranicznym muzeum.\nZabytki, dzieła sztuki i dobra kultury, także gdy nie podlegają ochronie w ramach ustawowych rejestrów, są objęte regulacjami ograniczającymi władztwo właściciela. Ograniczenia zależą od wieku i wartości zabytku.\nW przypadku większości kategorii zabytków granica wieku ustalona jest na poziomie 50, 100 lub 150 lat. Natomiast próg wartości waha się w przedziale od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Przykładowo przy wywozie dzieła malarstwa wykonanego dowolną techniką, zezwolenie na wywóz jest wymagane jeżeli ma ono więcej niż 50 lat i jednocześnie jego wartość przekracza 40 tys. zł. Jeśli dzieło spełnia tylko jeden z wymogów, zezwolenie nie jest wymagane.\nJak uzyskać pozwolenie na wywóz?\nJednorazowe pozwolenie na wywóz stały za granicę wydaje Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wniosek w tej sprawie należy złożyć za pośrednictwem wojewódzkiego konserwatora zabytków. Powinien on zawierać dane dotyczące wnioskodawcy i zabytku oraz uzasadnienie wywozu. Szczegółowe wymogi oraz wzór pozwolenia określa Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wywozu zabytków za granicę.\nPrzed rozpatrzeniem wniosku wojewódzki konserwator zabytków albo dyrektor Biblioteki Narodowej dokonuje oględzin zabytku. Dopiero po dokonaniu oględzin wniosek jest przesyłany wraz z odpowiednim protokołem oględzin do Ministra Kultury, który następnie wydaje decyzję. Ustawa przewiduje możliwość odmówienia wydania zgody na wywóz, w przypadku gdy zabytek posiada szczególną wartość dla dziedzictwa kulturowego. Jeżeli pozwolenie zostało wydane, jest ono ważne 12 miesięcy od dnia wydania.\nKontrola graniczna lub celna – o czym należy pamiętać?\nW niektórych przypadkach trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy dane dzieło sztuki wymaga pozwolenia na stały lub czasowy wywóz za granicę. Podczas kontroli granicznej funkcjonariusz Służby Celnej lub Straży Granicznej jest zobowiązany dokonać oceny wywożonego zabytku. Powinien on ustalić, czy wiek i wartość zabytku kwalifikują go do uzyskania pozwolenia. W przypadku wątpliwości może on zażądać okazania odpowiednich dokumentów dokumentujących wartość dzieła, a także umożliwiających jego identyfikację.\nDlatego też należy zadbać o odpowiednie dokumenty przed podróżą. Zgodnie z ustawą takim dokumentem może być:\nocena wskazująca czas powstania zabytku wykonana przez wyspecjalizowaną instytucję kultury lub zajmujący się tym profesjonalnie podmiot gospodarczy;\nfaktura zawierająca dane umożliwiające identyfikację przedmiotu, potwierdzenie wwozu zabytku na terytorium Polski;\npozwolenie na wywóz z terytorium innego państwa.\nOdpowiedzialność karna za nielegalny wywóz\nUstawodawca przewidział sankcję karną za wywóz zabytku bez wymaganego pozwolenia. Mowa o karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Ponadto sąd może orzec przepadek zabytku, nawet w przypadku, gdy zabytek nie jest własnością sprawcy.\nRestytucja Narodowych Dóbr Kultury\nW kontekście ochrony dzieł sztuki należy jeszcze wspomnieć pokrótce o ustawie o restytucji narodowych dóbr kultury. Może mieć ona bowiem zastosowanie w przypadku bezprawnego wywozu dzieła sztuki za granicę. Ustawa, wprowadzona do polskiego porządku prawnego w 2017 roku, implementuje unijną dyrektywę 2014/60/UE w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego. Jej głównym celem jest wdrożenie szybkiego i efektywnego systemu odzyskiwania utraconych przez Polskę dóbr kultury oraz lepsze zabezpieczenie dziedzictwa kulturowego przed kradzieżą i bezprawnym wywozem. Ustawa przewiduje w tym celu szereg rozwiązań. M.in. reguluje podstawowe mechanizmy postępowania w sprawach restytucji dóbr kultury z udziałem państw trzecich, inicjowane na podstawie prawa międzynarodowego. Ponadto ustawa wprowadza przepisy ograniczające skutki prawne przestępstw przeciwko zbiorom publicznym, eliminujące możliwość zasiedzenia lub nabycia ich w dobrej wierze przez osobę trzecią, a także szereg przepisów karnych, dotyczących działań polegających na utrudnianiu postępowania o zwrot narodowego dobra kultury.\nNajważniejszą rzeczą przy wywozie dzieła sztuki za granicę jest świadomość konieczności posiadania odpowiedniego pozwolenia albo, jeżeli pozwolenie nie jest wymagane, odpowiednich dokumentów potwierdzających ten fakt. Próba nielegalnego wywozu dzieła sztuki jest karalna, a skutecznie wywieziony obiekt i tak może podlegać restytucji z zagranicy do Polski. Zagraniczne wczasy dzieła sztuki trzeba zatem zaplanować z odpowiednią rezerwą czasową.


Opakowania papierowe na kwiaty\nIdąc z duchem czasu oraz mając na uwadze ochronę środowiska naturalnego, do naszej oferty włączyliśmy opakowania papierowe do recyklingu. Wbrew pozorom tego rodzaju opakowania są równie trwałe jak te wyprodukowane z folii. Wszystko ze względu na to, że wykańczamy je, pokrywając specjalną powłoką na bazie papieru – PULP.Ponadto opakowania papierowe powlekamy warstwą na bazie wody, MATER-BE\nPLA lub PEw zależności od preferencji naszych Klientów. Ze względu na trwałość oraz możliwość zgrzewania opakowania papierowe doskonale sprawdzają się jako ochrona produktów spożywczych, torby na warzywa bądź owoce czy też na rośliny. Dlatego w naszej ofercie znajdują się również opakowania papierowe na kwiaty cięte oraz doniczkowe.\nDla czego warto wybierać opakowania papierowe na kwiaty i żywność?\nOpakowania papierowe szybciej ulegają biodegradacji oraz można poddać je również całkowitemu lub częściowemu recyklingowi, wykorzystując uzyskany surowiec do ponownej produkcji nowych opakowań. Ponadto opakowania papierowe można z łatwością zadrukować. Dlatego też w naszej ofercie Klienci mają możliwość wyboru opakowań w kolorze białym lub brązowym oraz z drukiem jednostronnym lub dwustronnym.\nOpakowania papierowe znajdujące się w naszej ofercie są wodoodporne, wilgocioodporne oraz posiadają certyfikat potwierdzający możliwość używania ich do pakowania żywności. Wiele zastosowań tego rodzaju opakowań sprawia, że jest to uniwersalne rozwiązanie. Nasze zaplecze technologiczne dodatkowo umożliwia personalizację wyglądu i nadruku oraz dostosowanie wielkości i kształtów produktów do indywidualnych wymagań Klientów.\nJeśli mają Państwo dodatkowe pytania dotyczące oferty opakowań papierowych, to zapraszamy do kontaktu z naszymi specjalistami.


26 stycznia 2010, 13:44\nWitam wszystkich FSOwiczow. Moja milosc do FSO zaczela sie jeszcze kiedy bylem dzieckiem, pol mojej rodziny pracowalo w fabryce na Jagiellonskiej i do dzis mam do tych aut przeogromny sentyment. Serdeczne pozdrowienia. Janusz (UK) Witaj lewusku ;) wiesz na jakim zakładzie pracowała Twoja rodzina? J...\n02 października 2008, 19:52\nmiło że jesteś, witamy również Twojego kredensa\n30 lipca 2008, 18:10\nZależy jakie kable włożyłeś jeśli ZEM EŁK to szukaj innej przyczyny, jeśli wynalazki to szukaj nowych kabli ZEM EŁK\n29 maja 2008, 21:59\nDzień dobry, przepraszam jak się powtórzę. Kupiłem perełkę PLUSA 99' z przebiegiem 58kkm. Silnik na ½syntetyku lotos, czy warto zalać syntetykiem???? Czy trzymać się jednego oleju do "śmierci" mojej lub jego????? Jeśli nie widać różnicy to po co przepłacać? Ja od nowości swojego GSI zalewałe...\n21 lutego 2008, 00:12\nTemat: Regulacja gaźnika - poldek 1.6\n20 września 2007, 18:55\nJak się parking skończy to wrzucamy na luz i cofamy na początek parkingu. Ja do kręcenia wałem mam grzechotkę i nasadkę 36, jeśli wykręcisz świece to przekręcisz wał nakrętką na alternatorze i nie będziesz musiał pchać całego samochodu. Proszę moda o wykasowanie OT nie związanych z tematem a "fachow...\n03 września 2007, 08:25\nJak zawsze Julo się czepia ale czasem ma rację. Tym razem na pewno ją ma.\n23 sierpnia 2007, 22:53\n09 sierpnia 2007, 17:38\nJak tak dalej pójdzie to grupa Łukowska będzie większa niż WGU )\n08 sierpnia 2007, 10:03\nZatankuj mleczka do pełna i dawaj nim na zlot to będziemy mieli zapas na trzy dni a nadwyżkę sprzedamy i kupimy piwa\n12 czerwca 2007, 20:13\nTemat: Włącznik zapłonu (rozrusznika) w GSI\nWłącznik zapłonu (rozrusznika) w GSI\nPo dwóch latach intensywnej pracy włącznik zapłonu mówi mi "żegnaj" a ponieważ koszt stacyjki przekracza grubo ponad 200zł mam pytanie do znawców. może zamontować sobie gdzieś pod klawiszem włącznik przyciskowy? Tak sobie kiedyś zrobiłem w swojej syrenie i nikt obcy nie potrafił uruchomić autka. Sam...\n22 lutego 2007, 19:55\nSą odpowiednie ściągacze do sprężyn PZ. Samodzielne wkładanie bez ściągacza może się zakończyć wbiciem sprężyny w brzuch "mechanika" amatora.\nNie polecam, ja pomimo że montowałem setki sprężyn w fiatach i polonezach też kiedyś o mało nie zarobiłem w brzuch gdy się za bardzo spieszyłem.\n19 lutego 2007, 01:37\nTemat: [Inny] Części-taniej płacisz, krócej jeździsz\nJojek - Lajfik z powodzeniem kilka razy kupował części w ZEMOCIE na moją firmę i tanio płacił za dobre części. Ja u nich mam rabat dopisany przez szefa do mojego NIPu, więc jeśli nie potrzebujesz FV na siebie to polecam swoją pomoc.\n12 lutego 2007, 15:27\n07 lutego 2007, 23:58\nTemat: [HAMULCE] LUCAS jakie klocki założyć?


Wypożyczalnia nagrzewnic gazowych w serwisie Aku - http://akupresura.net.pl/\nWypożyczalnia nagrzewnic gazowych w serwisie Aku\nZestawienie poradników Wykaz arykułów Spis wpisów\nwypożyczalnia nagrzewnic mobilnych Kontrolowanie działania nagrzewnicW sprzedaży dostępne są bardzo bezpieczne nagrzewnice. Ich działanie może być stale kontrolowane. W zależności od potrzeb można sięgać po nagr\nwypożyczalnia nagrzewnic mobilnych Sposoby dogrzewania domowych pomieszczeń Domowe nagrzewnice powietrza zwykle są niewielkimi nagrzewnicami, które można ustawiać w różnych częściach domu. Jest to bardzo ważne, żeby zwła\nwynajem nagrzewnic mobilnych Takie ogrzewanie nie ma nic wspólnegoEnergię uzyskuje się stosując pompę ciepła, która wymusza obieg energii cieplnej ze źródła zimniejszego (grunt) do ogrzewanego budynku. Zastos\nwynajem nagrzewnic Rozpoczęcie sezonu grzewczego Rozpoczęcie sezonu grzewczego jest bardzo trudne dla wielu osób. Jak się okazuje, to właśnie po długim czasie przestoju w pracy pieców różnego typu\nwypożyczalnia nagrzewnic Ogrzewanie podczerwienią w praktyce O ogrzewaniu podczerwienią mówi się dużo w kontekście walki w Polsce ze smogiem. Wiele osób zapomina jednak, że ogrzewanie podczerwienią to nie\nwynajem nagrzewnic olejowych Zasady używania piecyka gazowego Używanie piecyka gazowego w celu ogrzewania domu stało się bardzo popularne. Dlatego w sprzedaży dostępne są różnego rodzaju piecyki gazowe. Musz\nDodane: 02:14 12. 04. 2019\nwypożyczalnia nagrzewnic mobilnych Zalety nowoczesnych piecówW dokonaniu wyboru dobrego pieca do domu mogą pomóc specjaliści zatrudnieni w firmach wytwarzających takie piece oraz osoby odpowiadające na różne\nDodane: 08:46 11. 04. 2019\nwypożyczalnia nagrzewnic Najwyższej klasy kotły grzewczeNowoczesne kotły grzewcze nie muszą być bardzo drogie. Dzieje się tak dzięki temu, że są one produkowane z najwyższej klasy materiałów pozwalających na pos\nDodane: 05:24 06. 04. 2019\nwynajem nagrzewnic Stosowanie nagrzewnic powietrzaRóżnego rodzaju nagrzewnice powietrza mogą być wykorzystywane w domach i praktycznie wszystkich innych budynkach mieszkalnych oraz budynkach użyteczności publicznej. Służą o\nDodane: 10:56 24. 03. 2019\nwynajem nagrzewnic elektrycznych O ogrzewaniuDostarczanie ciepła do pomieszczeń Wstęp Istnieje wiele metod dostarczania ciepła do pomieszczenia. Konkretne rozwiązanie warunkują: rodzaj p\nDodane: 02:32 23. 03. 2019\nwynajem nagrzewnic gazowych Jak unikać niebezpieczeństwa podczas pracy z elektrycznością? Podstawowe zasady bezpieczeństwa podczas kontaktu z elektrycznością są powszechnie znane. Jednak w przypadku\nDodane: 06:24 12. 03. 2019\nwypożyczalnia nagrzewnic olejowych Sposoby na tańsze ogrzewanieObniżanie wydatków na ogrzewanie możliwe jest wówczas, gdy znajdzie się najlepszy sposób na ograniczenie wydatków ciepłowniczych. Trzeba jednak pr\nDodane: 04:59 04. 03. 2019\nwypożyczalnia nagrzewnic Różne akcesoria do piecówRóżne akcesoria do pieców sprzedawane są w sklepach z materiałami grzewczymi działającymi w każdym miejscu na terenie miasta czy miejscowości. Z ich asortymentem\nDodane: 07:33 01. 03. 2019\nwynajem nagrzewnic olejowych Obsługa klientów firm grzewczychObsługa klientów firm grzewczych prowadzona jest na różne sposoby. Oczywiście podstawową formą prowadzenia takiej obsługi jest osobisty kontakt nawiązyw\nO pompachIndustrial growth - electrician positionO biznesie - luksusowoEletric a connection that can moveAuto - naprawa i czÄ™Å›ciKrótko o nowej modzie basenowejSerwisowanie autaCo musisz wiedzieÄ‡ o reklamie mobilnej?Przechowywanie butów, bielizny i drobnych rzeczyWybieraj DJ'a Å›wiadomie. Jak?Po co właściwe Stosować Ekologiczne Kosmetyki?Dbaj o czystoÅ›Ä‡ swojego autaW skrócie o bhp, dachowaniu i alkogoglachCo warto wiedzieć o higienie jamy ustnejCzęści samochodowe - czujnikiOptima dla firmMvmt plDentysta ZabrzePorady odnoÅ›nie suplementacjiKiedy potrzebujesz usług geodezyjnychCo zrobiÄ‡, gdy auto siÄ™ psuje?TłumaczeniaPo co są ceny transferowe?O sprawach rodzinnych w prawieJak impreza to DJZdrowy uÅ›miech to podstawaKomu i dlaczego potrzebni sÄ… geodeciO tym co ma znaczenie a co nie ma znaczeniaMvmt PolskaZegarek mvmt


Już 6 tys. paczkomatów InPostu\nNowości Handel elektroniczny\nHandelElektroniczny.pl > Już 6 tys. paczkomatów InPostu\n2019-11-27 Już 6 tys. paczkomatów InPostu\nInPost rozbudowuje nadal swoją sieć paczkomatów. Paczkomat nr 6000 stanął w Suchej Beskidzkiej w Małopolsce.\n"Nasz 6000-ny paczkomat stanął w liczącej nieco ponad 9000 mieszkańców Suchej Beskidzkiej. Chcemy, aby każdy nasz klient niezależnie od tego czy mieszka w milionowym mieście, czy w liczącej kilkuset mieszkańców gminie miał dostęp do wyjątkowej jakości i wygody jaką oferują nasze paczkomaty." - powiedział Rafał Brzoska, prezes InPostu.\nPaczkomaty to zautomatyzowane całodobowe punkty nadawania i odbioru przesyłek (grafika: InPost)\nJak podaje firma Polacy chętnie korzystają z paczkomatów nie tylko w dużych (81%) czy średnich (77%) miastach, ale także wśród mieszkańców wsi (71%) i mniejszych miasteczek (74%). W każdym wieku - w tym powyżej 50 lat (65%), czy powyżej 60 lat (58%).\nWesprzyj dalszy rozwój serwisu internetowego HandelElektroniczny.pl. Nie blokuj i reaguj na reklamy, sprawdź poniższe strony naszych partnerów. W ten sposób zapewniasz sobie dalsze informacje o handlu elektronicznym za darmo.\nHandelElektroniczny.pl na serwisach społecznościowych:


Lumi Eyes - Contour Clinic\nStrona główna/Zabiegi/Medycyna Estetyczna/Stymulatory Tkankowe/Lumi Eyes\nLumi EyesMarta Kowalska2021-08-20T22:13:34+02:00\nNajnowszy stymulator tkankowy przeznaczony do zabiegów mezoterapii igłowej okolic oczu i doliny łez z efektem wypełniania, ale bez skutków ubocznych w postaci obrzęku limfatycznego.\nTo wysokiej jakości produkt iniekcyjny, który poprawia stan uszkodzonej skóry właściwej\nBezwzględnie zniszczy cienie pod oczami, nawilży i zwalczy drobne zmarszczki;\nWygładza i liftinguje skórę pod oczami.\nZabieg Lumi Eyes gwarantuje:\nnaprawę i rekonstrukcję skóry okolic oczu;\nwzmocnienie i napięcie skóry;\nredukcję pigmentacji o różnej etiologii (w tym pourazowej) oraz normalizację melanogenezy;\nstymulację syntezy kolagenu i elastyny;\nznaczące złagodzenie zmarszczek na twarzy\nNajlepsze efekty buy generic online viagra uzyskamy po serii 3 zabiegów!\nInformujemy, iż w celu optymalizacji treści dostępnych w naszym serwisie, dostosowania ich do Państwa indywidualnych potrzeb korzystamy z informacji cheap propecia online zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki online drugstore without prescription internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies. AKCEPTUJĘ


PINTA Imperator Bałtycki – Coś dla miłośników klasyki i ciemnych, mocnych piw. Imperialny Porter Bałtycki o dobrze zaznaczonej, chmielowej goryczce oraz wyczuwalnym akcencie pumpernikla i cytrusów.\nwoda, słody jęczmienne: pilzneński, monachijski, wiedeński, Carabohemian®, Carafa® Special II; cukier; chmiele: do kotła: Flex, na whirlpool: Mosaic®, Centennial, Citra®, na zimno: Centennial, Citra®, El Dorado; drożdże: SafLager™ W34/70 / Contains the allergen: malted barley\nNapisz pierwszą opinię o „IMPERATOR BAŁTYCKI” Anuluj pisanie odpowiedzi


Ciekawą alternatywą na odbycie wakacji zimowych, okazują się być narty studenckie.\nMnóstwo ludzi decyduje się na narty studenckie. Studenci i osoby kształcące się przeważnie posiadają dosyć duże obniżki na różnego typu podróże, przez to nie powinno nikogo dziwić, że z nich używają oraz próbują jak najwięcej zwiedzać w czasie własnej edukacji.\nRead more about Ciekawą alternatywą na odbycie wakacji zimowych, okazują się być narty studenckie.\nSubmitted by addmean on Sat, 09/11/2021 - 09:00\nNa wakacje bangkok będzie dobrym pomysłem. Jeśli w czasie wakacyjnych podróży lubimy odwiedzać odległe miejsca oraz poznawać państwa, które z naszej perspektywy mogą się zdawać troszkę niesamowite, to należy wiedzieć, że na wakacje bangkok będzie niesamowicie się sprawdzał. Posiadamy tu możliwość zapoznać się z inną tradycją, zapoznać ciekawych ludzi, wypróbować innej kuchni i równocześnie zwiedzić sporo ciekawych miejsc.\nRead more about Wakacje bangkok będą wspaniałym pomysłem\nUniwersalnie wiadomo, że szeroko pojmowana turystyka stanowi szczególnie ważny detal naszej codzienności. Możliwość zwiedzania różnorodnych zakątków na całym świecie jest bowiem stosunkowo skuteczną metodą, dzięki jakiej ewidentnie podwyższymy nasz poziom wiedzy. W związku z takim stanem rzeczy mocno zależy nam na tym, aby wysyłać nasze pociechy na udany odpoczynek w malownicze rejony, aby w tych miejscach mogły odnowić własne siły oraz naturalnie przeżyć wyjątkową przygodę.\nRead more about Jakie gadżety warto kupić dla najmłodszych na wakacyjny obóz?\nGłównie wybierane miejsca noclegowe, jakimi będą apartamenty w Zakopanem\nRejon górski będzie jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc na w kraju. Wpisany w dekalog podróżnika nie może zostać pominięty. Bardzo pięknymi polskimi górami są Tatry, to tu zlokalizowane jest miasto zimowych sportów czyli Zakopane.\nRead more about Głównie wybierane miejsca noclegowe, jakimi będą apartamenty w Zakopanem\nWszyscy Ci, którzy mieli sposobność wypoczynku na Mazurach ogromnie chętnie tu powracają\nSubmitted by addmean on Fri, 09/10/2021 - 10:05\nTo nie jest spowodowane jedynie uroczym krajobrazem mazurskich obszarów. Tu po prostu atmosfera jest cudowna.\nOczywiście nie ma chyba osoby, której nie zachwyca ten region.\nRead more about Wszyscy Ci, którzy mieli sposobność wypoczynku na Mazurach ogromnie chętnie tu powracają\nO gadżetach, które na pewno przydadzą się w trakcie najbliższych wakacji wszystkim zapamiętałym rowerzystom\nSezon rowerowy zaczął się już parę dobrych tygodni temu. Zarówno prawdziwi pasjonaci jazdy na rowerze miejskim, jaki i adepci przemierzają drogi rowerowe bądź po prostu jadą w nieznane. I wszystkim z pewnością przydadzą się naprawdę praktyczne gadżety dostępne w dobrych tradycyjnych sklepach albo w internecie.\nRead more about O gadżetach, które na pewno przydadzą się w trakcie najbliższych wakacji wszystkim zapamiętałym rowerzystom