Być jak DZIECKO… (mp3) « Krzysztof OSUCH, SJ – Szukać i znajdować Boga we wszystkim\nByć jak DZIECKO… (mp3)\nStrzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie (Mt 18, 1-5. 10).\nDo odsłuchania (23 min.): Być jak DZIECKO, a NIE popadać w tzw. „kompleks Boga” (mp3)\nkomentarze 2 do wpisu “Być jak DZIECKO… (mp3)”\n11 sierpnia 2015 o 20:19\nByć jak dziecko !\nON i ja / I tom 765\nSłyszałam bawiące się dzieci. – ” Kocham dzieci. To Ja złożyłem w ich duszach te szlachetne uczucia : te właśnie, które trzeba zachowywać przez całe życie. One pochodzą ode Mnie.\nA tak lubię odnajdywać je w was, gdy staniecie się ludzmi dorosłymi .\nUfność bez granic, uległość, pragnienie Jezusa, niewinność i czystość , całkowite oddanie się, prostota spojrzenia. Odzyskaj swą duszę dziecka, aby Mi ją dać.”\nProszę TO koniecznie przeczytać (a wcześniej przygotować chusteczkę, bo będą ŁZY):\nKs. Salvatore Mellone w dniu swoich święceń kapłańskich. Był wtedy już w ostatnim stadium raka. Wkrótce zmarł. Powtarzał: „Pięknie jest być księdzem


Betonownie - uprawnienia-budowlane.com\nBetonownie da się stworzyć w prawidłowych do tego przyrządów czy urządzeń. Wyrób masy zachodzi jednostopniowo na drugim piętrze, gdzie widnieje betoniarka przeciwbieżna, do jakiej materiały są przekazywane automatycznie poprzez dozowniki. (uprawnienia budowlane kontakt) Przyrządy wagowe z aparaturą elektryczną są kontrolowane metodą automatyczną w połowie. Stopują one silniki dozowników kruszywa oraz cementu w sytuacji załadowania do skrzyni przyrządu wagowego wybranej ilości. Idealność ważenia cementu to zazwyczaj +1%, za to kruszywa o jeden więcej. (uprawnienia budowlane 2021) Aby usprawnić wiązanie oraz twardnienie mieszanki betonowej zaczyna się jej podgrzewanie w momencie mieszania parą umieszczoną w mieszalnik. Robienie prefabrykatów z tak zagrzanej mieszanki to gorące kształtowanie. Mieszanka betonowa zrobiona w fabryce bywa transportowana do punktu kształtowania zwykle w skrzyni zasypowej. Zapełnia się ją od góry, a mieszankę usuwa się poprzez uchylenie na boki klap jakie blokują wylot, który widnieje na dole.\nZsuwanie się mieszanki betonowej\nZsuwanie się mieszanki betonowej po bokach skrzyni umożliwia wibrator przyczepny, jaki sprawia, że boki skrzynki drgają. (uprawnienia budowlane program) Do betonowania niegrubych części używa się skrzynek bocznych. Usuwającą się z jej wylotu mieszankę da się zaraz po tym zbierać łopatą, bo nie ma tam skrzyni, która by temu przeszkadzała. Przy niewysoko umieszczonych betoniarkach, w przypadku których nie da się na dół podłożyć skrzynki do napełniania, używa się skrzynki przesypowe. Zapełnia się go jak leży, a potem się go podnosi i transportuje albo przewozi i wyładowuje.\nUszykowanie form to wyczyszczenie i obsmarowanie. Formy wyczyszcza się bez maszyn, przy skorzystaniu z szczotek drucianych, a jeżeli chcemy ten proces zautomatyzować, to użyjemy szlifierki. Obsmarowanie sprawi, że formy będą uchronione przed zastygnięciem betonu. Do obsmarowania form zwykle używa się ropę naftową. Formy z drewna lubią też mleczko wapienne. Ale formy właśnie nim smarowane muszą wyschnąć całkowicie zanim można będzie wkładać tam mieszankę. (akty prawne uprawnienia budowlane)\nMieszanie betonu w betoniarkach o nie do końca sprawnym przebiegu sprawia prędkie zepsucie mieszadeł oraz miski. Przez to wymyślono rozdzielenie mieszania na dwa albo trzy poziomy. Ukróca to okres mieszania kruszywa oraz niweluje pracę betoniarek. Mieszanie dwupoziomowe ma w swoim zakresie dwa główne przebiegi:\n-mieszanie cementu z wodą w mieszarce szybkobieżnej, co w rezultacie daje nam zaczyn cementowy,\n-mieszanie tego właśnie zaczynu z kruszywem i piaskiem w betoniarce i z tego mamy mieszankę betonową, (segregator egzamin ustny uprawnienia)\n-mieszanie cementu z piasek oraz wodą w mieszarce szybkobieżnej, co daje nam zaprawę cementową,\n-mieszanie zaprawy z kruszywem w betoniarce, co daje nam mieszankę betonową.\nTo mieszanie zawiera trzy główne przebiegi:\n-mieszanie cementu z wodą w mieszarce szybkobieżnej, przez co otrzymujemy zaczyn cementowy,\n-mieszanie zaczynu cementowego z piaskiem w mieszarce szybkobieżnej, co w rezultacie daje nam zaprawę cementową, (program egzaminu na uprawnienia)\n-mieszanie zaprawy cementowej wraz z kruszywem w betoniarce, przez co otrzymujemy mieszankę betonową.\nBetonownie potrafią być zrobione w jednym albo więcej etapach. Zwykle używa się betonowni jednostopniowych na dwóch etapach. Zasobniki tworzyw bywają zachowane na najwyższym piętrze fabryki, przez co do tych niżej znajdujących się dozowników spadają siłami fizyki. Betoniarki bywają często wyładowywane do zasobników rozmieszczonych na środkach transportowych.


Bodo. Historia z tragicznym zakończeniem - Słąwomir Koper - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Bodo. Historia z tragicznym zakończeniem - ebook\nBodo. Historia z tragicznym zakończeniem ebook\nOpis ebooka Bodo. Historia z tragicznym zakończeniem - Słąwomir Koper\nOpinie o ebooku Bodo. Historia z tragicznym zakończeniem - Słąwomir Koper\nFragment ebooka Bodo. Historia z tragicznym zakończeniem - Słąwomir Koper\nZdjęcia Reprodukcja CAF/PAP, Archiwum, Narodowe Archiwum Cyfrowe, East News, Filmoteka Narodowa\nRedakcja Witold Grzechnik\nKorekta Mirosława Jasińska-Nowacka, Katarzyna Szol\nGdyby przeprowadzić konkurs na najbardziej znanego aktora polskiego kina przedwojennego, to Eugeniusz Bodo z pewnością zająłby jedno z czołowych miejsc. Rywalizować z nim mogliby tylko Aleksander Żabczyński i Adolf Dymsza, przy czym oni z reguły przyjmowali mniej zróżnicowane role. Żabczyński był typowym amantem, a Dymsza – fantastycznym komikiem. Natomiast pan Eugeniusz z taką samą łatwością wcielał się zarówno w rolę czarnego charakteru, jak i romantycznego kochanka, a do tego świetnie interpretował piosenki. Nie miał wprawdzie najlepszego głosu, ale jego talent aktorski rekompensował niedostatki wokalne. I gdyby dzisiaj zapytać przeciętnego Polaka o przeboje z czasów II Rzeczypospolitej, to okazałoby się, że znaczną ich część śpiewał właśnie Bodo.\nPodczas spotkań autorskich Czytelnicy często mnie pytają, jaka jest różnica pomiędzy celebrytami okresu międzywojnia a tymi dzisiejszymi. Z reguły odpowiadam wtedy – jaka epoka, tacy celebryci. Największe gwiazdy II Rzeczypospolitej na stałe zapisały się w dziejach polskiej kultury, a czy za kilka lat ktoś będzie pamiętał o dzisiejszych bohaterach tabloidów?\nEugeniusza Bodo z pewnością można uznać za celebrytę okresu międzywojennego. Był gwiazdą, której blask przyciągał do kin i teatrów rzesze wielbicieli – mężczyzną, o którym śniło wiele pań i którego starało się naśladować wielu panów. On zaś – chyba świadom swojej pozascenicznej roli – troskliwie dbał o wizerunek. Zawsze prezentował się niezwykle elegancko, nigdy nie prowokował dziennikarzy, w miejscach publicznych zachowywał się z dużą klasą i wreszcie – jakby na złość swoim późniejszym biografom – zazdrośnie strzegł prywatności.\nTymczasem biograf – jakby na złość swojemu bohaterowi – musi starać się dotrzeć również do najtajniejszych sekretów opisywanej postaci, bo bez nich jej wizerunek byłby niepełny i nieautentyczny.\nDlatego też w niniejszej książce poruszyłem również te najbardziej prywatne kwestie, do których z pewnością należy orientacja seksualna gwiazdora. Informacji na ten temat zachowało się niewiele i właściwie są to tylko poszlaki, ale zbyt ważne, żeby pominąć je milczeniem. Jeżeli zawsze najbardziej interesowało mnie życie prywatne opisywanych postaci, to czy tym razem mógłbym przemilczeć tak istotną kwestię? Przecież sfera intymna odgrywa ważną rolę w życiu każdego człowieka i bez informacji na ten temat nie można w pełni zrozumieć wielu spraw. Niestety, biografowie z reguły pomijają kwestie intymne, uważając je za rzeczy bez większego znaczenia. Ja jednak mam zupełnie inne zdanie na ten temat.\nStarałem się przedstawić Eugeniusza Bodo na tle epoki, w której żył i o której obliczu współdecydował. Dlatego też dużo miejsca poświęciłem jego znajomym, przyjaciołom i współpracownikom, a także całym środowiskom, w których funkcjonował.\nW związku z faktem, że okoliczności śmierci aktora pozostają nieznane szerokim kręgom Czytelników, zdecydowałem się zmienić konstrukcję książki. Zaczynam nietypowo, opisując w pierwszym rozdziale ostatni okres życia mojego bohatera. Ten wielki gwiazdor estrady i filmu, prawdziwy król życia, elegancki i przystojny mężczyzna rozstał się bowiem z tym światem w potwornych okolicznościach. Ostatnie dwa lata spędził w sowieckich więzieniach, aby w wieku 44 lat umrzeć z zimna i wyczerpania w łagrze w północnej Rosji. Nie ma nawet grobu, pochowano go w zbiorowej, bezimiennej mogile. Taki początek może być zaskoczeniem dla wielu Czytelników, nigdy jednak nie chciałem pisać klasycznych biografii.\nI na koniec drobna uwaga natury technicznej. W celu ułatwienia lektury tekstów z epoki uwspółcześniłem i ujednoliciłem nieco ich pisownię tak, by nie drażniła ona i nie wprowadzała w błąd dzisiejszego Czytelnika.\nWięzienie Butyrki w Moskwie – wspominał rosyjski muzykolog, profesor Alfred Mirek. – Siedziałem w różnych celach, a kiedy skazali mnie na siedem lat, przenieśli do dużej celi, w której znajdowało się od 80 do 120 więźniów, i tam na pryczy go spotkałem. Powiedział, że jest Polakiem, artystą z zespołu Jazz Warsa. Wtedy uświadomiłem sobie, że to jest ten piosenkarz, którego widziałem na koncercie i którego płyty bez przerwy słuchałem. Na płycie był napis Eugeniusz Bodo”.\nLos największej gwiazdy polskiego filmu epoki II Rzeczypospolitej został przesądzony trzy dni po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej. 25 czerwca 1941 roku szef lwowskiego NKWD rozkazał aresztować Eugeniusza Bodo i przewieźć go do Moskwy. Nie podano powodów zatrzymania aktora, ale po latach bez problemu można było ustalić jego przyczyny. Bodo, który od września 1939 roku przebywał we Lwowie i prowadził tam ożywione życie artystyczne, kilka tygodni wcześniej uznał, że nadszedł czas na zadbanie o własne bezpieczeństwo. Wprawdzie w ZSRR uzyskał status gwiazdy estrady, jednak życie w państwie „przodującego ustroju” stawało się dla niego coraz bardziej niebezpieczne. Postanowił zatem wykorzystać to, że ma szwajcarski paszport i dzięki niemu wyjechać z „ojczyzny proletariatu”. Miał zamiar udać się do Szwajcarii, ale jego właściwym celem były podobno Stany Zjednoczone, w których zamierzał kontynuować swoją karierę artystyczną.\nEugeniusz Bodo (właśc. Bogdan Eugeniusz Junod) na scenie kabaretu Tip-Top tuż przed wybuchem II wojny światowej. Warszawa, sierpień 1939 roku.\nSzwajcarski paszport był w czasie wojny marzeniem wielu mieszkańców naszego kontynentu. Obywatelstwo neutralnego, zamożnego kraju dawało poczucie bezpieczeństwa, gdyż szwajcarskie dokumenty honorowali nawet hitlerowcy. Niestety, Bodo zupełnie nie zdawał sobie sprawy z tego, jak do takich kwestii podchodzą Sowieci.\nZ jego perspektywy wszystko wydawało się proste. Był synem rodowitego Szwajcara, po którym odziedziczył paszport i ewangelickie wyznanie. Mimo to prawie całe życie spędził nad Wisłą i z całą pewnością czuł się Polakiem. Szwajcarska przynależność państwowa nigdy nie była dla niego problemem, co zresztą zupełnie nie dziwiło w kraju, którego dwaj prezydenci – Gabriel Narutowicz i Ignacy Mościcki – byli jednocześnie obywatelami Polski i właśnie Szwajcarii. Tak więc Bodo nigdy nie zrzekł się szwajcarskiego obywatelstwa i prawdopodobnie nigdy nie zaprzątałby sobie głowy tym problemem, gdyby nie wojna i sytuacja, w jakiej się znalazł. Dopiero po kilkunastu miesiącach życia w ZSRR postanowił wykorzystać to, że w świetle prawa był przecież Szwajcarem.\nJednakże Sowieci widzieli tę kwestię w zupełnie inny, charakterystyczny dla siebie sposób. Dla NKWD właściwie każdy był podejrzany, toteż z chwilą, gdy Bodo ujawnił swoje obywatelstwo, natychmiast został przez nich uznany za groźnego szpiega. Sowieckim funkcjonariuszom nie mieściło się w głowach, że polski artysta może mieć szwajcarski paszport, a do tego mówić biegle kilkoma językami. Na domiar złego artysta ten tuż przed wybuchem wojny rozpoczął zdjęcia do filmu Uwaga, szpieg!, co czujni enkawudziści uznali za dowód jego kontaktów z polskim wywiadem. Zatem Bodo musiał być szpiegiem, który działał na szkodę Związku Sowieckiego.\nW dzień po wydaniu nakazu aresztowania funkcjonariusze NKWD wkroczyli do jego mieszkania w Brzuchowicach pod Lwowem.\n„[…] czołgi niemieckie podchodziły już pod Lwów – opowiadał aktor Alfredowi Mirkowi w więzieniu na Butyrkach. – Weszło do mnie dwóch i zaproponowali, żebym się ubrał i pojechał z nimi. Byłem przekonany, że chcą mnie uratować przed niemiecką okupacją, żartowałem, wziąłem płaszcz, kapelusz, szczoteczkę do zębów i szal. Wsiedliśmy do samochodu i pędziliśmy bez wytchnienia, żeby się wydostać z zachodniej Ukrainy. Zatrzymaliśmy się dopiero wieczorem w jakimś dużym mieście. Zamknęli mnie w garażu w siedzibie NKWD”.\nFunkcjonariusze nie przejmowali się takimi drobiazgami jak nakarmienie więźnia, toteż Bodo napił się tylko wody z kranu i rano wraz z konwojentami pojechał dalej, do Moskwy. Dopiero tam zorientował się, jak wygląda jego sytuacja. Trafił bowiem do więzienia na Butyrkach, które uchodziło – obok Łubianki – za jedno z najcięższych w całym ZSRR.\nPrzesiedział tam dwa tygodnie, nadal nie wiedząc, o co jest oskarżony. W ogóle go nie przesłuchiwano. Podobno wtedy po raz pierwszy pomyślał, że nigdy już nie odzyska wolności i zakończy życie na „nieludzkiej ziemi”.\nPrzesłuchania rozpoczęły się, gdy przetransportowano go do więzienia w stolicy Baszkirii, Ufie. Tam po raz pierwszy zetknął się z biurokracją sowieckiego aparatu terroru: wielogodzinnymi przesłuchaniami, pytaniami o najdrobniejsze szczegóły z jego życia, ciągłymi powrotami śledczych do tych samych wątków.\nDla przesłuchujących go funkcjonariuszy wszystko było bowiem podejrzane, nawet to, że doskonale znał język rosyjski. Pozostawało więc tylko ustalić, na rzecz którego wywiadu pracował – polskiego, niemieckiego czy może szwajcarskiego.\nWydaje się, że nie był torturowany w śledztwie i – jak na sowieckie warunki – dostawał nawet dość przyzwoite wyżywienie. Żądano jednak od niego szczegółowych opowieści o ludziach, których znał zarówno w czasach lwowskich, jak i przedwojennych. Wypytywano go o karierę zawodową, o wysokość dochodów, stosunki rodzinne. Śledczych najbardziej interesowały jego podróże zagraniczne i kontakty na zachodzie Europy, a przede wszystkim jego pobyty w Berlinie.\n„– Na jak długo zatrzymywaliście się w Niemczech?\n– Zatrzymywałem się na tydzień, na dziesięć dni.\n– Dlaczego więc nie chcecie wymienić swoich znajomych z Niemiec? Przecież byliście tam siedem razy. I przez te siedem razy nie mieliście znajomych? To są brednie”.\nŚledczy nie potrafili zrozumieć, że Bodo bywał w Niemczech wyłącznie służbowo. Podejrzany wydawał im się również fakt, że wiele podróżował po świecie, co miało stanowić dowód na jego działalność szpiegowską. Koronnym argumentem była jednak sprawa realizacji filmu Uwaga, szpieg!\n„– Jaką rolę odgrywaliście w filmie Uwaga, szpieg!?\n– Grałem rolę oficera służby kontrwywiadowczej, która demaskuje szpiegów.\n– Z kim konsultowaliście się w tej sprawie?\n– Z przyjacielem.\n– Lecz przecież on też nigdy nie był oficerem.\n– Nie wiem, ale ja się z nim konsultowałem.\n– Wiecie, że ja wam nie wierzę. To niemożliwe.\n– Ale jeżeli, przypuśćmy, gram rolę jakiegoś robotnika rolnego, biorę się do pługa, podczas gdy na tej pracy nic się nie znam. A jednak pokazuję, że idę z broną i orzę ziemię”.\nBodo nie dał się złamać i na wszystkie, nawet najbardziej absurdalne zarzuty odpowiadał ze spokojem i godnością. Wtedy jeszcze nie wiedział, że sowiecki aparat terroru rządzi się swoimi prawami i logika nie ma z tym nic wspólnego. Śledczy w tamtejszych więzieniach nie odróżniali bowiem fikcji filmowej od rzeczywistego życia.\n„– Kto jeszcze konsultował ten film?\n– Nikt więcej.\n– Ale przecież nieprawdę mówicie, zupełnie nie odpowiada wasza odpowiedź rzeczywistości. Przecież jeżeli ma się grać jakiegoś oficera zawodowego, to przecież w jakiejś mierze dotyczy to aparatu państwowego. Co macie wspólnego z pracą kontrwywiadowczą?\n– Kiedy chodzi o taką rolę, jaką wykonywaliście, to bez konsultacji nie da się jej wykonać. Dlaczego więc mówicie nieprawdę?\n– Nie wiem, jak wam na to odpowiedzieć”.\nBodo konsekwentnie twierdził, że jest obywatelem Szwajcarii i zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego powinien zostać natychmiast zwolniony. Nie zamierzał jednak bezczynnie poddawać się przesłuchaniom i zażądał kontaktu z naczelnikiem więzienia w Ufie. W lutym 1942 roku wystosował w tej sprawie oficjalne pismo, w którym zaznaczył, że został aresztowany bez podania przyczyn. Poza tym dotarły do niego informacje, że po porozumieniu władz sowieckich z rządem Sikorskiego w ZSRR powstaje polska armia, co uznał za szansę na odzyskanie wolności.\n„Zwracam się do Was z prośbą o przyjęcie mnie na rozmowę – pisał do naczelnika. – Mam pytania i prośby w związku z moim uwięzieniem. Bardzo Was proszę o wezwanie mnie w najbliższym czasie, a także chcę wyjaśnić sprawę zaliczenia mnie do Legionu Polskiego, tym bardziej że znajduję się od ośmiu miesięcy w więzieniu i nie przedstawiono mi żadnego oskarżenia”.\nDo spotkania jednak nie doszło, a śledczy przestali go wzywać na przesłuchania. Bodo chyba zrozumiał, że ma niewielkie szanse na odzyskanie wolności. Wpadł w depresję, bardzo schudł, zaczął tracić włosy, w ogóle nie zdejmował płaszcza, który miał na sobie w chwili, gdy aresztowało go NKWD. Inna sprawa, że właśnie trwała rosyjska zima, a więzienie w Ufie nie należało do miejsc zbyt intensywnie ogrzewanych.\n„W więzieniu – tłumaczył Alfred Mirek – […] najpierw ma się nadzieję, potem człowiek się przyzwyczaja, podporządkowuje rygorom, a w końcu przestaje mu zależeć. Poddaje się, traci apetyt, nie je. […] Człowiek już niczego nie chce, po prostu leży”.\nBodo nie wiedział, że polskie władze podjęły starania o jego uwolnienie. Zgodnie z układem Sikorski-Majski z końca lipca 1941 roku, wszyscy obywatele polscy uwięzieni na terenie ZSRR mieli odzyskać wolność. Ambasada polska wystosowała w sprawie Bodo oficjalne pismo, nie przyniosło ono jednak żadnych efektów. Dla Sowietów aktor był przecież obywatelem Szwajcarii, nie obejmował go zatem układ z polskim rządem. Co gorsza, pismo z ambasady stało się przyczyną następnej serii przesłuchań – po przewiezieniu Bodo na Butyrki usiłowano z niego wydobyć informacje na temat polskich dyplomatów. Śledczych szczególnie interesował autor pisma, Aleksander Mniszek (I sekretarz placówki), a także ambasador Stanisław Kot.\n„– Powiedzcie, czy znaliście Aleksandra Mniszka?\n– Aleksandra Mniszka nie znałem i o tym człowieku nigdy nic nie słyszałem.\n– Czy znaliście profesor Kot? [tak w oryginale – S.K.].\n– Profesora Kot też nie znałem”.\nBodo znalazł się na liście osób poszukiwanych w ZSRR przez polskie władze, jednak w żaden sposób nie zmieniło to jego sytuacji. Wprawdzie ustalono miejsce jego pobytu, ale Sowieci nie zamierzali zwalniać go z więzienia. Pretekstem było to nieszczęsne szwajcarskie obywatelstwo.\n„Gdyby się nie przedstawił, nie poznałbym go – wspominał Alfred Mirek. – Był przygarbiony, chodził w płaszczu, którego nie zdejmował, spał w nim. Jasny płaszcz z podszewką. Postarzał się o jakieś 15 lat. Nie dostawał żadnych paczek, prawie nie jadł. Nie miał żadnych perspektyw, nawet na przesłuchania [już] go nie wzywali”.\nProsto z transportu Eugeniusz Bodo trafił do obozowego szpitala, gdzie zdiagnozowano u niego skrajne wycieńczenie, atrofię mięśni, pelagrę i odparzenia.\nZachowały się dwa jego zdjęcia z pobytu w więzieniu. Stanowią one dowód skrajnego wyniszczenia mężczyzny, który jeszcze niedawno był bożyszczem kobiet. Z krótkimi włosami, zarośniętą szczęką i w więziennym ubraniu zmienił się nie do poznania. Niektórzy dostrzegają na tych fotografiach jego figlarne oczy, ale chyba tylko dlatego, że koniecznie chcą dostrzec coś, co łączyłoby go z tym Eugeniuszem Bodo, którego znali z wielu pogodnych filmów. W rzeczywistości w pustych oczach więźnia nie widać nic oprócz świadomości zbliżającego się końca.\nWydaje się, że 19-letni wówczas Alfred Mirek był ostatnią osobą, z którą aktor nawiązał bliższy kontakt.\n„Siedzieliśmy na pryczy i rozmawialiśmy. On się nawet ożywił, znalazł wreszcie człowieka, z którym mógł przynajmniej porozmawiać. Dużo mi o sobie opowiadał. […] Czekałem na transport do obozu około trzech miesięcy. Luty, marzec, kwiecień. Przez ten czas byliśmy cały czas razem w tej wielkiej celi, na tej samej pryczy. Kiedy mieli mnie już zabrać, […] oderwał lewy róg podszewki swojego płaszcza. Wysupłał nitkę, igłą obszył kawałek tego materiału. Przechowałem tę chusteczkę przez wszystkie łagry i mam ją po dziś dzień. Ja mu dałem maleńki woreczek, do którego wkładali więźniom przesyłane jedzenie. I tak się rozstaliśmy. On się psychicznie załamał, bo znowu został sam”.\nTragedia w Kotłasie\nSowiecka „sprawiedliwość” funkcjonowała według zasady: dajcie nam człowieka, a paragraf na niego się znajdzie. Wprawdzie nie wykryto żadnych śladów szpiegowskiej działalność Bodo i w podsumowaniu śledztwa zaznaczono, że „osób skompromitowanych zeznaniami brak”, ale przecież nie można było uniewinnić kogoś podejrzewanego o tak poważne przestępstwa. Bodo został zatem skazany na pięć lat pobytu w łagrze, przy czym na poczet kary zaliczono mu czas spędzony w areszcie od chwili zatrzymania we Lwowie. Wyrok zapadł w listopadzie 1942 roku, zatwierdzono go w styczniu następnego roku. Mimo to Bodo nadal przebywał w więzieniu na Butyrkach, oczekując na transport do miejsca odbywania kary.\nNastąpiło to w połowie maja, czyli miesiąc po wywiezieniu Alfreda Mirka. Według relacji naocznych świadków Eugeniusz nie był już w stanie iść wtedy o własnych siłach, towarzysze niedoli zaciągnęli go najpierw do samochodu, a potem do wagonu kolejowego. Trafił do jednego z łagrów w okolicach Kotłasu w obwodzie archangielskim. Stan jego zdrowia pogarszał się w szybkim tempie, na co zapewne wpływ miało to, że przestał wierzyć w odzyskanie wolności. Ten elegancki mężczyzna, który przed wojną otrzymywał tytuły króla mody, od kilkunastu miesięcy nie zdjął z siebie płaszcza, w którym go aresztowano.\nProsto z transportu trafił do obozowego szpitala, gdzie stwierdzono, że nie kwalifikuje się do pracy. Zdiagnozowano „skrajne wycieńczenie i słabość” organizmu, łuszczycę skóry, liczne odparzenia, atrofię układu mięśniowego oraz pelagrę – chorobę wywołaną brakiem witamin. Osoby dotknięte tym schorzeniem mają szorstką, zmienioną zapalnie skórę i z reguły cierpią na apatię i bezsenność. Uznano, że Bodo „jest inwalidą niezdolnym do odzyskania możliwości do pracy w warunkach uwięzienia”.\nWładze obozowe zadecydowały, że należy pozbyć się problemu z chorym skazańcem. Wkrótce po orzeczeniu komisji lekarskiej wystąpiono do odpowiedniego sądu z wnioskiem o zwolnienie Bodo z łagru. Niestety – pech, który towarzyszył mu od chwili aresztowania, nadal go prześladował. Trwała wojna i jakoś nikomu nie przyszło do głowy, by zająć się losem jednego więźnia, tym bardziej że życie ludzkie u Sowietów nigdy nie było w cenie…\nEugeniusz Bodo nie doczekał się ułaskawienia i zmarł w obozowym szpitalu 7 października 1943 roku. W akcie zgonu napisano, że przyczyną śmierci była „gruźlica płuc przy towarzyszącej pelagrze”. Ciało więźnia owinięto w jego płaszcz i jeszcze tego samego dnia wrzucono do zbiorowego grobu w pobliżu łagru.\nW taki sposób skończyła się droga życiowa legendarnej postaci polskiego kina – artysty, który kilka lat wcześniej był współscenarzystą i odtwórcą jednej z tytułowych ról w filmie Bohaterowie Sybiru.\n1 Za winy niepopełnione – Eugeniusz Bodo, reż. S. Janicki, TVP 1, 1997.\n3 Na tropach tajemnic. Bodo – śledztwo, reż. K. Kącka, Discovery Historia, 2008.\n5 Za: Gwiazdor przerobiony na szpiega, „Super Express” 18.08.2000.\n6 Za: R. Wolański, Eugeniusz Bodo. „Już taki jestem zimny drań”, Poznań 2012, s. 354.\n7 Za winy…\n8 Na tropach…\n9 Za winy…\nRozdział II Szwajcar z Łodzi\nRozdział III Qui Pro Quo\nRozdział IV Rewia\nRozdział V W świecie X Muzy\nRozdział VI Życie prywatne, życie zawodowe\nRozdział VII Droga na szczyt\nRozdział VIII Smutek tropików\nRozdział IX Cena sławy\nRozdział X Lwów


Brytyjczycy robią zapasy papieru toaletowego i środków przeciwbólowych. Na Brexit no-deal?\nSzef brytyjskiej sieci supermarketów Morrisons odnotował skok sprzedaży niektórych podstawowych towarów, takich jak papier toaletowy czy środki przeciwbólowe. The Guardian spekuluje, że Brytyjczycy robią zapasy na wypadek „twardego” Brexitu. Środki na ból głowy – to wydaje się zrozumiałe. Ale po co papier toaletowy?\n(fot. archiwalna z czasów PRL)\nDavid Potts, szef sieci Morrisons, stwierdził w rozmowie z portalem The Guardian, że sprzedaż leków przeciwbólowych i papieru toaletowego wzrosła skokowo o ponad 7 proc. Menedżer nie wie, czy ma to związek z tym, co ludzie czują w związku z Brexitem.\nSieć zgromadziła zapasy surowców i opakowań wykorzystywanych we własnej produkcji żywności, na wypadek gdyby Brexit w wersji no-deal spowodował zatory na granicach. Sieć zwiększyła także zapasy „wypełniaczy szafek”, takich jak puszkowana fasola czy zupy. Morrisons poszedł więc w ślady Tesco i Marks&Spencer, które już wcześniej zwiększyły zatowarowanie magazynów i apelowały o to samo do producentów – czytamy w serwisie The Guardian.\nZdaniem Pottsa, mimo „wszechobecnego Brexitu” tylko część konsumentów robi dodatkowe zapasy i dotyczy to tylko wąskiego asortymentu. Brytyjczycy uważniej liczą pieniądze po tym, jak szaleli z wydatkami konsumpcyjnymi dzięki dobrej pogodzie w lato oraz dzięki sukcesowi brytyjskich piłkarzy na Mistrzostwach Świata.\nTagi: Brexit, Morrisons, Tesco, Marks & Spencer, handel za granicą, `\nPolscy eksporterzy wciąż obawiają się Brexitu\nOpóźnienie Brexitu buduje dalszą niepewność wśród polskich eksporterów -\nBrexit, Morrisons, Tesco, Marks & Spencer, handel za granicą, `">


porcelanowy anioł zlewozmywak z białego marmuru (ds-366a-anel) i blat toaletki (pl-018a-anel)\nbiały anioł to biały marmur z niewielką ilością żył i łatwym do utrzymania.\nmarmurowy statek tonie biały marmur tonie kamienne umywalki\nnero marquina marmurowa łazienka WC ze zbiornikiem st-a005-fost\nta toaleta jest ręcznie rzeźbiona w 100% z naturalnego kamienia. & nbsp;\nczarna marmurowa toaleta nero marquina toilet kamienna toaleta\ntani granitowy bidon g603 z pojedynczym otworem sb-a003-g603\ntobidety podłogowesą ręcznie rzeźbione z bloku granitu g603.\ngranatowy bidet bidet z naturalnego kamienia podwieszany bidet\nwysokiej jakości ręcznie rzeźbiony biały bidet w łazience onyks sb-a002-wo\nnaszkamienne bidetywykonane są w 100% z naturalnego białego onyksu ręcznie, wykwintne rzemiosło i naturalny kolor zapewnią luksusową i elegancką łazienkę.\nbidet z onyksu biały bidet z onyksu\npietra szary marmurowy pojemnik na naczynia z tacką pl-018a-pg / ds-323a-pg\njest to zestaw umywalek w łazience, zarówno zlew i taca są wyrzeźbione z jakiegoś bloku pietra szarego marmuru.\nszarej miski irański szary marmurowy basen szary marmurowy zlew\nblat z najwyższej jakości granitu w kolorze czarnym z backsplash vt-007a-abbl\nblaty z naturalnego kamienia będą idealnie pasować do Twojej łazienki i mamy szeroki wybór umywalek.\nBlaty granitowe kamienne blaty stołów blaty w łazience\nmiód onyks prostokątny statek umywalka ds-047a-ho\nzlew jest niezbędnym elementem do Twojej łazienki i kamienia naturalnego zlew łazienkowy może rozjaśnić twoją łazienkę.\numywalki z naturalnego kamienia\nabsolutny czarny kamienny blat z backsplash vt-006a-abbl\nten produkt jest wstępnie uszczelniony, aby zwiększyć trwałość i odporność na plamy.\ngranitowe blaty górny do zlewu statku kamienne blaty z logiem\ngalala z marmuru prostokątna wanna z blatem vt-004b-gala\nKamienne blaty w łazience są nie tylko oszałamiające i niepowtarzalne, ale także trwałe, odporne na zarysowania i łatwe w czyszczeniu.\nkamienne blaty do kąpieli marmurowy blat\nabsolutny czarny kamień naturalny łazienka w łazience vt-003b-abbl\nnaturalny kamienne blaty z logiem charakteryzują się gładkim wykończeniem o wysokim połysku i łatwą pielęgnacją, która utrzymuje się przez całe życie.\nnajlepsza próżność podkoszulek z litej powierzchni kamienne blaty do łazienki\nCarrara biały marmur kamień łazienka próżność vt-008a-cara\nprzód w kształcie kokarda dodaje skromnej elegancji.\nmarmurowe blaty białe wierzchołki carrary\nAbsolutna czarna granitowa łazienka w łazience z podwójnym dnem vt-003a-abbl\nten granitowy top zawiera 8 "rozprzestrzenianie się kranu i dopasowane kamienne zlewozmywaki są również dostępne.\nkamienne blaty blaty szafek czarne granitowe szczyty\nczarna perła Zlew z g684 kamienna umywalka


Imprezy integracyjne i firmowe z pomorskiego ••• Oferia.pl\n> Imprezy integracyjne i firmowe pomorskie\nImprezy integracyjne i firmowe z pomorskiego\nOrganizacja imprez integracyjnych pomorskie, organizacja imprez firmowych\nOrganizacja eventów, wieczorów tematycznych, różnych form rozrywki dla firm/osób prywatnych. 18 lat doświadczenia na rynku eventowym czyni nas ekspertami w branży. Zapraszamy do składania zapytań !\nJesteśmy firmą, która od 10 lat zajmuje się organizacją różnych imprez. Dysponujemy dużym terenem otoczonym lasem i wodą. Oferujemy również inne ciekawe atrakcje: - Sala rustykalno-loftowa - Tematyczne urodziny - Regionalna kuchnia - Nocleg w daczach - Strefa relaksu…\nGrupa PARTIDO.pl zajmuje się: - kompleksową organizacją imprez - wynajmem nagłośnienia, oświetlenia, systemów audiowizualnych - wynajmem DJ'ów - dekoracje\nFirma Atrybut Event & Art z siedzibą w Gdańsku przy ul. Irysowej 12/ 7 specjalizuje się w organizacji wydarzeń, eventów i różnego typu inicjatyw o charakterze kulturalnym i twórczym. Pragniemy Państwu zaoferować zabawy dla dzieci i dorosłych (m.in. teatr dla dzieci), fascynujące…\nWszystko o imprezach !!! - Jan Rezner\nfoto, video, animacje, prezentacje multimedialne, muzyka na każdą imprezę- dj.e, zespoły, nagłośnienie, obsługa cateringowa, dekoracje, transport okolicznościowy - limuzyny, scenariusze imprez i konsultacje, etc..\nDJ i Wodzirej na Waszą imprezę, DJ i Wodzirej w jednej osobie na wesele, bal, studniówkę... Profesjonalne prowadzenie oparte na połączeniu pasji i doświadczenia to gwrancja Dobrej Zabawy. Po więcej szczegółów zapraszam do bezpośredniego kontakty mailowego czy telefonicznego.


Napisane: 28 lut 2020, o 00:17\nI to jest jeszcze poważniejszy problem (bezobjawowa transmisja wirusa)\nhttps://twitter.com/BartekPiekarski/sta ... 3213932559\nZarażony prezydent Iranu\nhttps://twitter.com/PetrosTovmasyan/sta ... 7395120129\nhttps://twitter.com/luigiluib/status/12 ... 8289183745\nNapisane: 28 lut 2020, o 03:30\nhttps://www.polsatnews.pl/wiadomosc/202 ... wisko-who/\nLicznik międzynarodowy - uaktualniany na bieżąco\nTak czytam i słucham o tym "ładnym" z nazwy wirusie i zastanawiam się co będzie dalej.\nZ jednej strony wieje grozą,z drugiej ludzie ryzykują i wędrują po świecie. W czasie tak wysoko rozwiniętej medycyny nie ma sposobu na szybkie opanowanie tego "dziadostwa"?\nCzy faktycznie wystarczy dokładne mycie rąk?\nNa wszelki wypadek zaopatrzę się w środek odkażający 96%\nNapisane: 28 lut 2020, o 11:28\nCały problem jest z tym że ludzie bez objawów mogą zarażać - to jest tragedia!\nhttps://bezprawnik.pl/zakaz-jedzenia-dz ... zat-chiny/\nPan Premier M.Morawiecki uruchomił 100 mln zł, o które - za pośrednictwem wojewodów - będą mogły aplikować szpitale na przygotowania związane z #koronawirus.\nNapisane: 28 lut 2020, o 14:42\nWg danych z "licznika" koronawirusa:\npoliczonych przypadków 39,701\nz tego wyzdrowiało 36,834 (93%)\ni zmarło 2,867 (7%)\nWiększość śmiertelnych przypadków to ludzie starsi lub chorzy na cukrzycę, choroby układu oddechowego, inne przewlekłe, innymi słowy w złej kondycji zdrowotnej. Podobnie jak przy grypie, ci są najbardziej narażeni na ciężki przebieg choroby.\nProponuję nie panikować, jest to oczywiście groźna i ciężka choroba, ale jednak nie czarna zaraza Raczej trudna do opanowania choroba grypopodobna.\nhttps://www.medonet.pl/koronawirus/to-m ... 76010.html\nhttps://www.medonet.pl/koronawirus/to-m ... 95013.html\n"....Epidemii wywołanej przez koronawirusa SARS-CoV-2 towarzyszą zachowania związane z paniką. „A do wybuchów paniki dochodzi, kiedy nie rozumiemy rzeczywistości, która nas otacza i przeszacowujemy zagrożenie” - wyjkaśnia socjolog dr hab. Rafał Smoczyński.\nDla paniki charakterystyczna jest zła diagnoza, wyolbrzymienie niebezpieczeństwa, jakie niesie dana sytuacja w stosunku do realnego zagrożenia. Koronawirus jest jeszcze w naszym kraju bytem abstrakcyjnym. Uwaga, jaką się temu tematowi poświęca, środki bezpieczeństwa podejmowane przez władze, oczekiwania polityczne są nieproporcjonalne do realnego zagrożenia. Możemy tu mówić o zachowaniu panicznym..."\nhttps://niezalezna.pl/313308-socjolog-u ... nie-uwazac\nNapisane: 28 lut 2020, o 15:49\nW szpitalu w Łodzi leży kobieta, która przyleciała z Tajlandii, ma wszystkie objawy koronawirusa, wyszedł dodatni test, jest on powtarzany, a wczoraj minister Kraska powiedział: "nie ma koronawirusa"\nhttps://wiadomosci.onet.pl/tylko-w-onec ... ta/8kmscvv\nNapisane: 28 lut 2020, o 17:27\nPodpisuję się pod tym. Zresztą wystarczy te dane zestawić z zachorowaniami na zwykłą grypę, która nie tylko może wywołać groźne dla zdrowia powikłania, ale i ofiary śmiertelne.\nNp dla sezonu 2018/2019:\nW ramach monitoringu sytuacji epidemiologicznej grypy w sezonie grypowym 2018/2019, w okresie od 1 września 2018 r. do 15 marca 2019 r., zanotowano łącznie 3 337 044 zgłoszeń\nW sezonie epidemicznym grypy w Polsce od 1 września 2018 r. do 15 marca 2019 r. zmarło 108 osób, u których stwierdzono obecność wirusa grypy.\nI jak ma się to zestawienia z koronowirusem?\nNapisane: 28 lut 2020, o 17:43\nWg licznika jest chorych nie 37,901\nUpdate licznika z pierwszego postu jest co kilka minut\nNapisane: 28 lut 2020, o 19:19\nhttps://www.tvp.info/46888611/koronawir ... przeczytaj\nSiejecie panikę. Wygląda na to, że w Chinach mniej zachorowań ale włoskie ognisko groźne. Jeśli ten wirus potrafi się cofnąć w Chinach to może nie będzie tak źle w Europie.\nNapisane: 28 lut 2020, o 20:29\n"...Światowa Organizacja Zdrowia podniosła ocenę ryzyka związanego z koronawirusem z wysokiego do bardzo wysokiego na poziomie globalnym. Na świecie trwają prace nad 20 szczepionkami, które mają chronić ludzi przed chorobą.\n- W ciągu ostatnich 24 godzin Chiny zgłosiły 329 przypadków Covid-19, najmniej od ponad miesiąca\n- powiedział dyrektor generalny WHO Tedros Adhanom Ghebreyesus i dodał, że w sumie Chiny zgłosiły 78 959 przypadków zakażenia i 2 791 zgonów.\n- W różnych krajach są różne scenariusze, są też różne scenariusze w obrębie jednego kraju..."\nhttps://niezalezna.pl/313389-kiedy-pows ... -postepuja


Pies to najlepszy, pozbawiony egoizmu przyjaciel człowieka. Jego żywot jest w całości poświęcony nam ludziom. Swoją wierność i przywiązanie daje nam aż do śmierci. Kiedy wszyscy przyjaciele odchodzą - on pozostaje i towarzyszy nam w chwilach dobrych i złych. I ile jest wart ktoś, kto wyrzuca z domu niepotrzebnego nagle przyjaciela? Psu trzeba poświęcić nie tylko własny czas, lecz również obdarzyć go miłością na jaką zasługuje, będąc tak wiernym i oddanym przyjacielem. Kto więc chce mieć psa musi chcieć i móc pogodzić się z faktem, że oznacza on zarówno przyjemność, jak i odpowiedzialność - pełną odpowiedzialność za los żywego stworzenia.\nW żadnym wypadku nie należy kupować psa pod wpływem nagłego kaprysu, obejrzanego filmu lub tego że spodobał nam się piesek sąsiada. Zakup psa to decyzja wpływająca na kolejnych kilkanaście lat naszego życia i z tego względu powinna być podjęta z należytą rozwagą i dokładnie przemyślana. Od tego, czy wybierzemy psa właściwej rasy, odpowiadającego naszym możliwościom i wymaganiom, bardzo wiele zależy. Większość problemów pojawiających się we wspólnym współżyciu człowieka i psa bierze się z tego, że obie strony po prostu do siebie nie pasują. Nie należy wybierać psa tylko i wyłącznie ze względu na jego wygląd, z pominięciem pierwotnego sposobu użytkowania rasy, by potem przez resztę psiego życia próbować tłumić lub zmienić naturalne instynkty naszego czworonoga.\nDlaczego Mastif Tybetański?\nTo proste, zawsze marzyłam o dużym, pięknym psie, spokojnym i mądrym, takim który pójdzie za mną na koniec świata, a broniąc mnie i mojej rodziny nie ulęknie się niczego. Pięć miesięcy oczekiwania na szczeniaczka, wypełnione zbieraniem wszelkich dostępnych informacji o tej tajemniczej rasie, zaowocowało spędzeniem prawie całego dnia w samochodzie... wtedy to zmęczeni lecz niezmiernie szczęśliwi przywieźliśmy do domu przecudnej urody kulkę błękitnego futerka. Niezbyt liczne informacje na temat tej wciąż jeszcze rzadkiej rasy (choć jednej z najstarszych na świecie) charakteryzowały tybetana jako psa dumnego i niezależnego, świetnego i nieprzekupnego stróża.\nWłaśnie taki jest Mastif Tybetański, niezbyt wylewny w okazywaniu uczuć, co jednak nie oznacza, że nie kocha on swojej rodziny... po prostu okazuje tę miłość wytrwale pełniąc wartę w dzień i w nocy, w mrozie, upale, śnieżycy, ulewie... Nie jest jednak psem zaciekle ujadającym przy bramie... owszem szczeka i to bardzo donośnie, ale tylko gdy jest taka potrzeba. Zwykle tej potrzeby nie ma, bo sama jego obecność odstrasza ewentualnych nieproszonych gości i tybetan może sobie spokojnie spać, co jakiś czas sprawdzając jedynie, czy nic się nie zmieniło (wtedy jak wierzono dawniej w Tybecie przed niebezpieczeństwem strzeże nas dodatkowa para oczu czyli charakterystyczne znaczenia nad jego oczami). Ceni sobie możliwość mieszkania na dworze, oczywiście ze stałym wstępem "na pokoje" (sprawdza czy wszystko w porządku.... i już go nie ma). Ogromny spokój wewnętrzny tybetana wypływa z jego poczucia siły i pewności siebie.\nW oczach tego psa odbija się mądrość minionych wieków, a jego pełna zadumy postawa i dostojny wyraz pyska sugeruje jakoby mógł być kolejnym wcieleniem jakiegoś starożytnego mędrca. Jako przedstawiciel bardzo starej pierwotnej rasy (bez domieszek innych ras), kształtującej się w naturalny sposób w trudnych warunkach Tybetu i sąsiednich krajów, gdzie przeżywały tylko najzdrowsze i najsilniejsze osobniki, jest psem z reguły cieszącym się świetnym zdrowiem, jak również mało wymagającym w kwestii żywienia (choć nie ma chorób uznawanych za charakterystyczne dla rasy nie należy zakładać, że Mastify Tybetańskie do tego stopnia różnią się od innych żywych organizmów, iż wogóle nie chorują!).\nJe naprawdę bardzo mało jak na psa tych gabarytów i nie jest wybredny, jednak jak w wypadku każdego psa rasy dużej lub olbrzymiej należy zwrócić szczególną uwagę na jakość i zbilansowanie pożywienia w okresie najintensywniejszego wzrostu (czyli przynajmniej do 1-go roku życia). Jego praktycznie "samoczyszcząca" sierść jest bezzapachowa i hipoalergiczna. Mastif Tybetański linieje raz w roku (późną wiosną) a przez pozostałą część roku wcale nie gubi włosa co znacząco wpływa na wygląd... ale nie na jego wygląd tylko na wygląd naszych ubrań i dywanów. Porusza się wręcz bezszelestnie, co ułatwia mu tak zwana "kocia łapa" . Dzięki takiej budowie nie ma konieczności obcinania mu pazurów ponieważ te w naturalny sposób same się ścierają.\nBiada intruzowi, który wejdzie na teren pilnowany przez tybetana, nim się obejrzy pies pojawi się przy nim gotów zaatakować w obronie swojej rodziny i terenu. Pilnując raczej skryje się w cieniu by z ukrycia obserwować "strategiczne" miejsca (furtka, brama, drzwi do domu) i tylko gdy w jego mniemaniu istnieje realne zagrożenie, donośnym jak syrena okrętowa głosem obwieści niebezpieczeństwo. Jest psem bardzo inteligentnym i choć jego upór i samodzielność nieco utrudniają szkolenie, to przy konsekwentnym i sprawiedliwym traktowaniu (plus odrobina dobrych chęci) staje się wspaniałym przyjacielem i towarzyszem życia, kumplem na długie spacery i żywym futrzanym dywanikiem leżącym obok kanapy w długie zimowe wieczory.\nTybetan z pewnością nie jest dla Ciebie jeśli:\n- chcesz mieć psa poddańczo posłusznego, wykonującego wielokrotnie powtarzane komendy\nMastif Tybetański, jak to mastif ma "długi przewód myślowy" - od momentu wydania polecenia do wykonania mija chwila, czasem nie jedna ... To czas gdy pies myśli "zrobić - nie zrobić" i rozważa ewentualne alternatywy jakie nastąpią gdy się nie podporządkuje. Dlatego w wychowaniu takiego gagatka bardzo ważna jest konsekwencja i jasno określone zasady panujące w domu do którego szczenię trafia.\n- marzysz o psie który nie będzie Cię odstępował na krok a jago największym szczęściem będzie oglądanie swojego odbicia w Twoich oczach\nTybetan najszczęśliwszy jest gdy ma czego/kogo pilnować. Nie jest psem człapiącym za właścicielem z miejsca na miejsce - wybierze dogodny, strategiczny punkt i będzie obserwował wszystko robiąc znudzoną minę. Nigdy namolnie nie domaga się pieszczot - jak już to przejdzie tuż obok jakby nigdy nic licząc na przelotne głaśnięcie.\n- oczekujesz że trafi do ciebie grzeczny aniołek, który wychowa się sam\nWtedy lepiej nie kupuj żadnego psa a już na pewno nie Tybetana! Nie ma psów, które rodzą się jako wzory cnót wszelakich. Faktem jest, że są rasy które dużo łatwiej wychować i wyszkolić niż MT jednak nie zapominaj - to jaki będzie Twój pies zależy głównie od Ciebie! Jeśli wychowasz go spokojnie i mądrze to taki będzie. Pamiętaj że dobrze wychowany pupil świadczy o właścicielu i jest powodem do dumy - słusznym powodem.\n- jesteś pedantem\nNajlepiej kup rybkę a nie wielkiego kudłatego psa. Choć gubi futro raz w roku (co może byś jakoś zniósł) to na stosownej wielkości łapeczkach i całej reszcie wnosi do domu piasek gdy sucho, lub błoto gdy pada. Choć mało się ślini to jednak gdy odchodzi po piciu od miski możesz być pewien że "conieco" wody nie trafi tam gdzie powinno a wycieknie z fafli na podłogę … i lepiej nie licz na to że pies wykaże się domyślnością i zamiast zjeść smakołyk na świeżo wypranym dywanie zrobi to na jakiejś łatwo zmywalnej powierzchni.\n- mieszkasz w bloku\nPies dostosuje się do każdych warunków w jakich przyszło mu żyć, ale nie bądź samolubny i z ogromu istniejących ras wybierz taką, która "z założenia" możliwie najlepiej pasuje do warunków jakie możesz zaoferować. Oczywiście w każdej rasie zdarzają się wyjątki znacząco odbiegające od typowych zachowań rasy, ale jeśli nie trafisz na taki "wyjątek" to co wtedy?\n- chcesz by Twoje życie nie uległo zmianie\nNie ma takiej możliwości ! Ten pies zmienia zarówno styl życia jak i sposób postrzegania psa jako takiego. To przyjaciel trochę trudny i wymagający, ale odpłaci stukrotnie za miłość i przyjaźń.\nWzorzec FCI nr 230 - MASTIF TYBETAŃSKI\nKraj pochodzenia : Tybet\nPatronat : FCI\nData publikacji : 24.03.2004\nKlasyfikacja FCI : Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne\nSekcja 2. 2 MOLOSY, TYP GÓRSKI\nPies niezależny, z natury obrońca, wzbudzający respekt. Niezawodny stróż terenu i obrońca rodziny\nczaszka : Duża, bardzo lekko zaokrąglona, z wyraźnym guzem potylicznym.\nnos : Duzy, jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu, o dobrze rozwartych nozdrzach\nkufa : Dobrej szerokości, dobrze wypełniona i głęboka, tępo zakończona.\nwargi : Dobrze wykształcone, zakrywające żuchwę.\nuzębienie : Szczęki mocne, kompletny zgryz nożycowy: siekacze szczęki ściśle zachodzą przed siekacze żuchwy. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Zęby równomiernie rozmieszczone\nOczy : Średniej wielkości, w różnych odcieniach brązu odpowiednio do umaszczenia, im ciemniejsze, tym lepiej. Szeroko rozstawione, owalne, lekko skośne. Powieki dobrze przylegające. Wyraz pełen godności.\nUszy : Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone pomiędzy krawędzią czaszki a okiem, skierowane do przodu, szczególnie, gdy pies jest pobudzony, i przylegające do policzków. Pokryte miękkim, krótkim włosem.\ngrzbiet : Prosty, umięśniony\nzad : Szeroki, raczej poziomy\nKończyny przednie : Proste, dobrze kątowanie i porośnięte obfitą sierścią.\nŁopatki : Skośna, dobrze umięśniona\nŁokcie : Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz\nPrzedramię : Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz\nŚródręcze : Mocne, lekko nachylone\nMocne, dobrze umięśnione i kątowanie. Oglądane z tyłu - równoległe.\nUda : dość długie, mocne, dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami.\nKolana : dobrze katowane\nStaw skokowy : mocny, niski\nWilcze pazury mogą być pozostawione\nŁapy : Dość duże, mocne, okrągłe i zwarte, palce dobrze wysklepione, obfity włos między palcami.\nSierść : Twarda, gęsta, struktura ważniejsza od obfitości. Włos okrywowy nie przesadnie długi ani gruby, ale szorstki, prosty i nastroszony, w żadnym razie nie jedwabisty, falisty czy kędzierzawy. Podszerstek gęsty i wełnisty, w miesiącach letnich skromniejszy. U samców sierść wyraźnie bardziej imponująca, niż u suk. Obfita sierść na szyi i łopatkach tworzy kryzę. Ogon obficie owłosiony, na udach wyraźne portki.\nMaść : Intensywnie czarna, z podpalaniem lub bez; błękitna z podpalaniem lub bez, złota, śniada. Barwy możliwie czyste; podpalanie od intensywnie kasztanowego po jaśniejsze. Dopuszczalna biała gwiazdka na piersi, a tolerowane małe białe znaczenia na łapach. Podpalanie występuje nad oczami, na dolnych partiach kończyn i spodzie ogona, na kufie. Tolerowane okulary wokół oczu.\npsy : nie mniej jak 66 cm\nsuki: nie mniej jak 61 cm\n- zła kondycja fizyczna i brak sprawności\n- głowa lekka lub bardzo pomarszczona\n- Obwisłe wargi\n- Obfite podgardle\n- Uszy duże i/lub nisko osadzone\n- Oczy jasne, przeszywające spojrzenie\n- Słaba pigmentacja, zwłaszcza na nosie\n- Ogon mocno skręcony nad grzbietem\n- Zbyt głębokie lub strome kątowanie tyłu\n- Ruch ciężki, związany\n- Wzrost poniżej minimum (tolerancja 2 cm)\nWADY DYSKAWALIFIKUJĄCE :\n- Każda maść oprócz wymienionych we wzorcu, np. biała, kremowa, czekoladowa, szara, lila, pręgowana, łaciata.


Wypożyczanie żurawia ✦ lista firm w Polsce ✦ Panorama Firm\nWyniki dla wypożyczanie żurawia - 53 firmy.\nul. Szarych Szeregów 5/9, 60-462 Poznań\n...Jako firma Koles na rynku działamy od prawie 30 lat, a dokładnie od 1991 roku. Specjalizujemy się w usługach dźwigowych. Nasza siedziba znajduje się w Gorzowie Wielkopolskim. Zachęcamy do zapoznania się z naszą bogatą ofertą...\nLubtrans Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo sprzętowo - transportowe\n...Siedziba firmy Lubtrans mieści się w Nowej Soli, w województwie lubuskim. Wynajmuje sprzęt budowlany wraz z operatorem w konkurencyjnych cenach. Oferuje dźwigi i żurawie samojezdne, ładowarki...\n...Firma Lubtrans zlokalizowana jest w Nowej Soli, na terenie województwa lubuskiego. Oferta obejmuje wynajem sprzętu budowlanego wraz z operatorem. Zapewnia dźwigi i żurawie samojezdne, podnośniki...\n...Oferta naszej firmy obejmuje wynajem specjalistycznego sprzętu wraz z operatorem i obsługą. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu pełnimy nasze usługi na najwyższym poziomie. Oddajemy do Państwa użytku wyłącznie sprawny i zaawansowany technologicznie sprzęt, taki jak dźwigi, podnośniki koszowe, żurawie i ładowarki teleskopowe. Oferujemy wynajem...\n...samochodowe, żuraw samochodowy, wynajem dźwigów, wynajem żurawi, żurawie samochodowe, usługi dźwigowe, usługi dźwigowe, usługi dźwigiem, usługi żuraw, wypożyczalnie dźwigu, żuraw wynajem, dźwig wynajem, prace przeładunkowe, prace montażowe, dźwig 50 t, 20 t, 30 t, 10 t, 35 t, dźwigi-wynajem wypożyczanie, dźwigi wypożyczanie, żurawie wypożyczanie, usługi...\n...Dublex to firma, która od ponad 12 lat świadczy usługi dźwigowe i usługi związane z pracami na wysokościach. Siedziba zakładu mieści się w Chełmie, na terenie województwa lubelskiego. Firmą zarządza Jerzy Ciotucha...\n...Firma HEMAR działa na rynku nieprzerwanie od 1989 roku. Siedziba naszej firmy znajduje się w Świeciu...


Wycieczka do Warszawy – SP Stare Miasto\n28 października 2021 29 grudnia 2021 Wioletta Dawicka\n27 października 2021 r. uczniowie kl. Va i Vc wraz z opiekunkami udali się na wycieczkę do Warszawy.\nPobyt w stolicy zaczęliśmy od odwiedzenia Centrum Nauki „Kopernik”. Wizyta przyczyniła się do rozbudzenia zainteresowań zjawiskami zachodzącymi w otaczającym świecie, kształtowania ciekawości poznawczej i umiejętności pracy w grupie.\nNa parterze wystawa czasowa „Rowery” pozwoliła uczniom samodzielnie wypróbować interaktywne eksponaty, a na patio przetestować swoje rowerowe umiejętności.\nNajwiększym zainteresowaniem cieszyła się „Strefa eksperymentowania”. Duża część ekspozycji poświęcona była budowie i funkcjonowaniu ludzkiego ciała. Niektóre eksponaty inspirowały uczniów do stawiania pytań matematycznych i ułatwiały rozumienie zasad geometrii. Inne zachęcały do zgłębiania praw fizyki i procesów chemicznych.\nNastępnie pojechaliśmy obejrzeć Stadion Narodowy, który został zbudowany na Euro 2012. Oprócz meczy piłkarskich odbywają się tutaj także inne ważne imprezy np. wydarzenia motoryzacyjne, koncerty polskich i światowych gwiazd, targi książki…\nKolejnym punktem pobytu był spacer wraz z przewodnikiem po Warszawskiej Starówce. Starówka to prawdziwa perła stolicy! Zachwyciła nas kolorowymi kamienicami i wyjątkową atmosferą wąskich uliczek. Od pana przewodnika dowiedzieliśmy sie, że została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO! Na Rynku Starego Miasta spotkaliśmy warszawską Syrenę – oficjalny symbol miasta. Spacerowaliśmy wzdłuż barbakanu i murów miejskich, zobaczyliśmy dzwon na ulicy Kanonia, Zamek Królewski z zewnątrz oraz pomnik Małego Powstańca.\nNa Krakowskim Przedmieściu zobaczyliśmy pomnik Mikołaja Kopernika, Uniwersytet Warszawski, kościół Św. Anny oraz Pałac Prezydencki z zewnątrz.\nByliśmy także przy Grobie Nieznanego Żołnierza. Zachwycił nas Pałac Kultury i Nauki. To jeden z najwyższych i najbardziej rozpoznawalnych budynków w stolicy. Widać go z niemal każdego miejsca w mieście. Skąd się wziął? Był to dar narodu radzieckiego dla Polaków.\nPo całym dniu zwiedzania, ostatnim punktem wycieczki i niemniej ważnym dla uczniów był posiłek w warszawskim McDonald oraz w herbaciarni Booble Tee.\nPo dniu pełnym wrażeń i atrakcji, zmęczeni ale bardzo szczęśliwi, wróciliśmy do naszej pięknej, spokojnej miejscowości „Stare Miasto”. (gl)\nPamiętamy o zmarłych… →


Palauańskie zespoły pop-rock\nPalauańskie zespoły - Zespoły pop-rock - Zespoły muzyczne\nPalauańskie zespoły pop-rock. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły palauańskie, z gatunku pop-rock.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Palau, muzyka palauańska, zespoły palauańskie, gatunek Pop-rock.\nSpis zespołów - palauańskie zespoły pop-rock - zespoły muzyczne


I wojna światowa przyniosła Europie koniec imperialnego porządku ustanowionego w XIX w. i upadek wielonarodowych monarchii. Wśród nowych państw, które powstały na jego gruzach, Polska wyróżniała się szczególnie dużymi różnicami w rozwoju społecznym i gospodarczym terenów, które weszły w jej skład.\nNowe państwo, które zaczęło się tworzyć jesienią 1918 r., nie miało jeszcze ustalonych granic. Ich kształtowanie zakończyło się dopiero w czerwcu 1922 r. po włączeniu do Polski wschodniej części Górnego Śląska. Łączenie ziem dawnego zaboru rosyjskiego, pruskiego i austriackiego było przedsięwzięciem karkołomnym. Na terenie każdego z nich obowiązywał inny system administracyjny, prawny i transportowy.\nTrzy różne organizmy\nPodstawą transportu były koleje, ale w każdej z trzech części kraju ich system mocno się różnił i to nie ze względu na gęstość sieci. O ile na ziemiach zaboru pruskiego rozstaw szyn wynosił 1435 mm, o tyle w Rosji było to 1524 mm (część linii zostało przebudowanych do zachodniej szerokości podczas niemieckiej okupacji tych terenów). W Austro-Węgrzech szerokość torów była wprawdzie taka jak w Prusach, ale za to obowiązywał ruch lewostronny (w Krakowie tramwaje zaczęły jeździć prawą stroną dopiero w 1925 r.). W dodatku istniało niewiele połączeń przez dawne granice, więc transport kolejowy pomiędzy największymi ośrodkami gospodarczymi i miastami był bardzo utrudniony. W przypadku miejscowości przygranicznych, żeby dotrzeć z miasta do miasta, często trzeba było wjechać na teren sąsiedniego państwa.\nTak jak sieć komunikacyjna, tak cała gospodarka była w trzech częściach kraju powiązana przede wszystkim z dawnymi metropoliami, a więzi pomiędzy ziemiami trzech zaborów były bardzo słabe. Kopalnie, huty i elektrownie Górnego Śląska zaspokajały zapotrzebowanie fabryk znajdujących się po niemieckiej stronie granicy, a zagłębia włókiennicze w Łodzi i Białymstoku sprzedawały wyroby w głąb dawnego imperium carskiego.\nZ terenów, które weszły w skład II Rzeczypospolitej, najbardziej rozwinięty był właśnie Górny Śląsk, gdzie dominował przemysł ciężki. Przemysł włókienniczy istniał w okolicach Łodzi, Białegostoku, w Galicji i na Śląsku Cieszyńskim. Przemysł chemiczny, poza zakładami azotowymi wybudowanymi w Chorzowie przez Niemców w czasie wojny, w zasadzie nie istniał. Podobnie było w przypadku fabryk elektromechanicznych. Nie było też przemysłu zbrojeniowego.\nOdradzająca się Polska była krajem zdecydowanie rolniczym. Ale i w tej dziedzinie istniały ogromne różnice pomiędzy poszczególnymi obszarami kraju. O ile w Wielkopolsce i na Pomorzu stosowano nowoczesne środki produkcji, w tym nawozy sztuczne, i wytwarzano wyroby głównie na sprzedaż, o tyle na ziemiach wschodnich rolnikom udawało się zaspokoić zaledwie własne potrzeby. Nawet tamtejsze wielkie latyfundia prowadziły gospodarkę ekstensywną. Wymowne jest porównanie wielkości plonów z hektara – na Kresach Wschodnich były one o połowę niższe niż na zachodzie kraju. Trzeba przyznać, że pod koniec 20-lecia międzywojennego różnice te nieco się zmniejszyły, ale wynikało to z jednej strony z ograniczenia stosowania nawozów na zachodzie, z drugiej zaś z upowszechnienia na wschodzie... żelaznego pługa w miejsce drewnianej sochy.\nNa wsi mieszkało 2/3 ludności Polski. Poza terenami byłego zaboru pruskiego zdecydowaną większość stanowiły małe gospodarstwa. Jak wynika ze spisu rolnego z 1921 r., najwięcej z nich, ponad połowa, miało do 5 hektarów. Powyżej 50 hektarów miał niecały 1 proc. gospodarstw, a przypadała na nie prawie połowa ogólnej powierzchni.\nWieś była biedna i przeludniona. Tymczasem najwięksi obszarnicy, dziedzice dawnych fortun magnackich, dysponowali niewyobrażalnymi wręcz majątkami. Maurycy hr. Zamoyski miał 191 tys. hektarów, Karol ks. Radziwiłł 155 tys., a Jarosław hr. Potocki 135 tys. Nic dziwnego, że działacze partii chłopskich domagali się reformy rolnej i parcelacji ziemi. Opór środowisk ziemiańskich był jednak ogromny i dyskusje w Sejmie nie przynosiły rezultatów. Wprawdzie w lipcu 1920 r., kiedy wojska bolszewickie zbliżały się do Warszawy, udało się bez dyskusji uchwalić dość radykalną ustawę o reformie rolnej. Przewidywała ona przymusowy wykup ziemi od największych właścicieli za odszkodowaniem w wysokości połowy ceny rynkowej i bezpłatne przekazywanie jej robotnikom rolnym i małorolnym chłopom. Ustawa nie została jednak zrealizowana. Kiedy zagrożenie kraju minęło, zaczęto pracować nad zmianami, zwłaszcza po przyjęciu Konstytucji marcowej w 1921 r., która odwoływała się do „świętego” prawa własności.\nDopiero w 1923 r. politycy chłopscy uzgodnili z koalicyjnymi partnerami – endekami i chrześcijańskimi demokratami – nowe zasady przeprowadzenia reformy (tzw. pakt lanckoroński). Ustawa przewidująca dobrowolną sprzedaż ziemi przez właścicieli w celu parcelacji po cenach rynkowych i możliwość jej zakupu (również po cenach rynkowych) przez osoby zainteresowane została uchwalona w grudniu 1925 r. i nie przyniosła większych zmian w strukturze własności rolnej. Miało się to zemścić na gospodarce w latach 30., w okresie wielkiego kryzysu.\nI wojna światowa spowodowała ogromne zniszczenia na ziemiach wchodzących w skład rodzącej się Polski. Przez tereny zaboru rosyjskiego i austriackiego przetaczały się fronty. Ewakuujący się z terenów kongresówki Rosjanie wywieźli ze sobą wyposażenie zakładów przemysłowych produkujących na rzecz wojska, a dewastacji dopełniła niemiecka okupacja. Prusacy konfiskowali zapasy i surowce, nie pozwalali na odbudowę przemysłu, by nie robić konkurencji swoim fabrykom. W sposób rabunkowy eksploatowali kopalnie węgla w Zagłębiu Dąbrowskim. Na wieś nakładali kontyngenty i przeprowadzali rekwizycję, w wyniku czego brakowało m.in. koni. Jeszcze jesienią 1918 r. zdołali wywieźć w głąb Rzeszy świeżo zebrane plony (podobnie postąpili Austriacy w Galicji), co w niektórych rejonach doprowadziło do głodu. W Galicji, gdzie Rosjanie odnosili przejściowe sukcesy, podpalili podczas odwrotu tamtejsze szyby naftowe. Jedynie na terenach dawnego zaboru pruskiego wojna sprzyjała wzrostowi produkcji, np. zakłady Cegielskiego podwoiły w tym czasie zatrudnienie. Szacuje się, że straty dla całego obszaru ówczesnego państwa polskiego sięgnęły 10 proc. majątku narodowego, a produkcja bezpośrednio po wojnie była o 30 proc. niższa niż przed nią.\nZaraz po wielkiej wojnie rozpoczęła się batalia o polskie granice. Na wschodzie walczono najpierw z Ukraińcami, potem zaś z bolszewikami, którzy w 1920 r. doszli aż pod Warszawę, gdzie ponieśli sromotną klęskę. W 1920 r. doszło też do regularnej wojny z Litwinami. Wydatki na armię pochłaniały około połowy budżetu. Dużym obciążeniem były też dotacje dla kolei państwowych, które w znacznej mierze działały na rzecz wojska.\nPaństwo wzięło też na swoje barki odbudowę przemysłu. Wojsko potrzebowało mundurów, amunicji i uzbrojenia, a obywatele żywności i miejsc pracy. Tymczasem kapitału prywatnego brakowało. Przed wojną bowiem najsilniejsze banki działały w dawnym zaborze rosyjskim, ale w wyniku wojny i rewolucji bolszewickiej utraciły większość ulokowanych w Rosji środków. Kapitał zagraniczny natomiast był ostrożny, traktował rodzące się i toczące wojnę państwo bardzo podejrzliwie i nie garnął się do inwestowania na ziemiach polskich. Trudno było też o pożyczki od obcych rządów – w czasie wojny z bolszewikami pożyczek udzieliły tylko Francja i USA.\nDochody skarbu tylko w niewielkim stopniu pokrywały wydatki. Wprawdzie już w 1920 r. wprowadzono w kraju jednolity podatek dochodowy, wyrównano stawki podatku gruntowego, ustalono jednolity podatek od dochodu z kapitałów i podatek przemysłowy, ale ujednolicanie administracji skarbowej trwało do 1922 r. Ściągalność należności była niska.\nAż do 1924 r. deficyt sięgał od 60 do 90 proc. budżetu. Aby go pokryć, kolejne rządy, które zmieniały się średnio co pół roku, brały pieniądze „z niczego”, czyli drukowały ich coraz więcej, w miarę swoich potrzeb. Efektem była rosnąca inflacja i szybujący w górę kurs obcych walut. O ile w końcu 1918 r. dolar kosztował 9 marek polskich, o tyle pod koniec 1922 r. było to już prawie 18 tys. Początkowo inflacja nie była dolegliwa, istniał bowiem system dostosowywania płac do rosnących cen. I choć działał z pewnym opóźnieniem, to do jesieni 1921 r., dzięki dobrej koniunkturze w przemyśle, płace realne robotników rosły i osiągnęły nawet poziom przedwojenny.\nW sytuacji, gdy wzrost kursu dolara był szybszy niż wzrost cen hurtowych, przedsiębiorcom opłacała się produkcja na eksport. Zarabiali na tzw. inflacyjnej premii eksportowej. Z Polski opłacało się wywozić niemal wszystko, więc krajowy rynek w zasadzie przestał się liczyć jako odbiorca. Dzięki temu w 1923 r. przemysł osiągnął poziom produkcji sprzed wojny. Jednak w tym samym roku inflacja przyspieszyła, a w drugiej połowie doszło do hiperinflacji i załamania gospodarki. Ceny rosły z dnia na dzień. W samym październiku wzrosły 4,5-krotnie, a w całym roku stopa inflacji sięgnęła 35,7 tys. procent!\nPrzedsiębiorstwa zaczęły ograniczać produkcję, rosło bezrobocie i niezadowolenie ludności. 6 listopada 1923 r. przeciwko strajkującym w Krakowie robotnikom wysłano wojsko, doszło do walk ulicznych. Wybuchały protesty także w innych miastach. W obliczu tych wydarzeń rząd, na którego czele stał Wincenty Witos, podał się do dymisji. Chętnych do budowania nowego gabinetu nie było.\nNowy rząd został utworzony z inicjatywy prezydenta Stanisława Wojciechowskiego. Był pozaparlamentarny, nie miał oparcia w żadnej partii politycznej, powstał dzięki milczącej akceptacji klubów poselskich. Na jego czele stanął Władysław Grabski. Komentatorzy byli przekonani, że przetrwa najwyżej kilka tygodni. Tymczasem rządził prawie dwa lata, najdłużej z wszystkich przed zamachem majowym. Władysław Grabski na trwałe zapisał się w historii Polski.\nŻyrardowska afera prywatyzacyjna\nZakłady lniarskie w Żyrardowie w 1913 r. zatrudniały ok. 9 tys. robotników (ludność miasta liczyła ok. 40 tys. osób). W lipcu 1915 r. wycofująca się armia rosyjska wysadziła je w powietrze, a to, co ocalało, wywieźli Niemcy. W maju 1919 r. zakłady zostały przejęte przez państwo, aby uruchomić produkcję głównie na potrzeby wojska. W 1923 r. francuski przedsiębiorca Maurice Bouchard kupił od spadkobierców poprzedniego właściciela ok. 40 proc. akcji i doprowadził do reprywatyzacji zakładu. Jego zadłużenie wobec państwa, które w kwietniu 1923 r. po przeliczeniu z marek polskich wynosiło 2,5 mln franków szwajcarskich, w wyniku hiperinflacji i gwałtownego spadku kursu krajowej waluty, w styczniu 1924 r. stopniało do... zaledwie 18,8 tys. franków! Odpowiedzialnego za transakcję ministra nie udało się postawić przed Trybunałem Stanu, a zakłady przez kolejne lata znajdowały się na krawędzi bankructwa, do czasu ponownego przejęcia przez państwo w 1936 r.\nPrzy pracy nad artykułem korzystałem z książek „Historia gospodarcza Polski” Andrzeja Jezierskiego i Cecylii Leszczyńskiej, a także „Gospodarka Drugiej Rzeczypospolitej” Zbigniewa Landaua i Jerzego Tomaszewskiego.


Zioła na atopowe zapalenie skóry u dzieci. Czy zioła pomagają w leczeniu AZS? - Mjakmama.pl\nZioła na atopowe zapalenie skóry u dzieci. Czy zioła pomagają w leczeniu AZS?\n2020-10-01 11:51 Sonia Młodzianowska\nAutor: Getty images Czy zioła pomagają w leczeniu AZS?\nAtopowe zapalenie skóry (AZS) to choroba przewlekła i nawrotowa, rozpoznawana u dzieci i dorosłych. Ze względu na skomplikowany przebieg wymaga wdrożenia indywidualnej terapii. Dowiedz się, czy w jej leczeniu rekomendowane i pomocne są zioła.\nCzy w leczeniu AZS stosuje się zioła?\nJakie rośliny mogą łagodzić zmiany wywołane AZS?\nDermokosmetyki z roślinnym składem w leczeniu atopowego zapalenia skóry\nNajnowsze rekomendacje dotyczące diagnozy oraz leczenia dzieci i dorosłych z AZS nie uwzględniają wdrożenia do terapii ziół. Wskazują jednak, że zioła chińskie, jak również homeopatia, biorezonans, akupunktura i akupresura to metody alternatywne, które nie są zalecane w leczeniu atopowego zapalenia skóry. W rekomendacjach podkreślono, że obecnie nie ma żadnych dowodów skuteczności tych metod.\nAby skutecznie leczyć atopowe zapalenie skóry, należy wyeliminować zmiany zapalne, świąd i zakażenia skóry, przywrócić właściwe funkcje bariery skórnej, a także unikać alergenów zaostrzających chorobę. Leczenie AZS u dzieci i dorosłych będzie tylko wtedy skuteczne, gdy terapia będzie prowadzona według rekomendowanego przez specjalistów schematu.\nWarto zatem pamiętać, że picie ziół, a także stosowanie ich wewnętrznie w innej postaci lub bezpośrednio na zmiany skórne nie jest zalecane. Jest to istotne, gdyż zioła zawierają silne substancje, które mogą nasilać objawy i tym samym wywoływać progresję choroby. Oprócz tego zioła mogą wywoływać szereg działań niepożądanych, które mogą wpłynąć negatywnie na zdrowie chorego.\nChociaż stosowanie ziół nie jest zalecane w leczeniu AZS, to można z nich korzystać pośrednio. Co to oznacza w praktyce? W leczeniu tego schorzenia bardzo istotna jest właściwa pielęgnacja skóry. Dlatego też stosowane kosmetyki lecznicze w swoich składach zawierają substancje różnych roślin, w tym także ziół.\nW przypadku pielęgnacji skóry z AZS przydatne są dermokosmetyki, które zawierają pochodzące z roślin nienasycone kwasy tłuszczowe, saponiny oraz polifenole. Należy jednak pamiętać, że są one skuteczne, gdyż ich składy zostały skrupulatnie przebadane i po licznych testach uznane za bezpieczne. Tym samym zawarte w nich substancje roślinne są skuteczne i nieszkodliwe tylko w uznanej, konkretnej recepturze.\nWAŻNE! Warto przy tym pamiętać, że jeśli konkretna roślina znajduje się w składzie dermokosmetyku zalecanego chorym z AZS, nie oznacza to, że warto jej używać także oddzielnie np. do nakładania na skórę.\nStosowanie osobno poniżej wymienionych roślin nie jest zasadne i nie zostało umieszczone w rekomendacjach specjalistów dotyczących leczenia chorych z atopowym zapaleniem skóry. Należy zawsze o tym pamiętać, gdyż pojedynczy składnik roślinny, chociaż w dermokosmetyku może być pomocny, to stosowany oddzielnie, może wywołać pogorszenie stanu skóry, a także progresję choroby.\nStosowane kosmetyki na AZS lecznicze muszą zawierać podwyższone stężenie substancji natłuszczających, nawilżających i leczniczych. Dlatego też w ich składzie powinny znaleźć się nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT), które zabezpieczają naskórek przed utratą wody, wzmacniają barierę lipidową naskórka, a także minimalizują odczuwanie świądu. Ich cennym źródłem są oleje roślinne, w tym szczególnie:\nolej z lnu złocistego.\nWarto zwrócić uwagę także na znajdujące się w tych kosmetykach łagodne substancje oczyszczające. Należą do nich saponiny, które nie podrażniają i nie wysuszają skóry, a delikatnie ją myją.\nW składach kosmetyków przeznaczonych do skóry z AZS najczęściej znajdują się saponiny z kwiatów i korzeni pierwiosnków, korzenia mydlnicy lekarskiej, owoce kasztanowca, kwiaty dziewanny, bluszcz pospolity, korzeń lukrecji itp.\nW składach kosmetyków można znaleźć także ekstrakty roślinne bogate w polifenole. Są to substancje, które działają między innymi antyutleniająco, przeciwzapalnie i przeciwświądowo. Ich bogatym źródłem jest np. szczaw japoński, aloes, cynamonowiec chiński oraz tarczyca bajkalska.


truskawki - Dom na obcasach\nPrzepisy kulinarne, W kuchni\tsernik, truskawki\nSernik z truskawkami na zimno – najlepszy!\nSezon truskawkowy niebawem dobiegnie końca. Nim to się stanie podsyłam Wam przepis na najlepszy sernik z truskawkami na zimno. Według mnie ten sernik jest idealny. Delikatna serowa masa, mus truskawkowy oraz galaretka. Po prostu poezja! Nie będę ukrywać. Jego przygotowanie jest nieco czasochłonne, ale mówię Wam – warto poświęcić trochę czasu, aby móc delektować się…\nAgnieszka 36 komentarzy\nPrzepisy kulinarne, W 30 minut, W kuchni\tdeser, truskawki, w 30 minut\nOstatnio pogoda daje się nam we znaki. Upał, upał i jeszcze raz upał. W takiej sytuacji nie chce się ani gotować, ani jeść. Przynajmniej mi. Najlepiej smakują wtedy proste, szybkie, słodkie deserki – najlepiej z owocami. Taki też deserek przygotowałam ostatnio, naleśniki z bitą śmietaną i truskawkami. Szczerze mówiąc, to chyba najbardziej popularny obok Eton…\nPrzepisy kulinarne, W 30 minut, W kuchni\ttarta, truskawki, w 30 minut\nTarta z truskawkami i smażonymi jabłkami\nW ostatnim czasie pojawiło się na blogu kilka przepisów na tarty, większość jednak “na słono”. Jako, że szaleństwo truskawkowe trwa w najlepsze, dziś podaję Wam przepis na moją ulubioną tartę z truskawkami i smażonymi jabłkami. Jeśli posiadasz w lodówce smażone jabłka, tartę przygotujesz w niecałe 30 minut. Jeśli jabłek brak, no to potrwa to troszkę…\nPrzepisy kulinarne, W kuchni\ttruskawki\nW moim ogródku truskawek co niemiara, postanowiłam więc wykorzystać je do przygotowania dzisiejszego deseru. Jak wskazuje tytuł postu, będzie to prosty deser truskawkowy, może troszkę kaloryczny, ale pyszny 🙂 Tak od święta można sobie troszkę pofolgować. Do przyrządzenia deseru użyłam, aż 800g truskawek, trochę soku z cytryny, herbatników, śmietany 30% oraz 3 rodzaje cukru. Z…\nAgnieszka 46 komentarzy