Bransoletki z kamieni naturalnych z zawieszkami - cena - sklep online Mokobelle\nBransoletka z jaspisów z rozetką Sofia\nRęcznie robiona bransoletka z gładkich jaspisów obrazkowych z rozetką Sofia. Klasyczna, kultowa Mokobelka z zawieszką w stylu boho. Idealna noszona w zestawie jak i solo. Wkładana, na gumce.\nBransoletka z jaspisów z rozetką Rosa\nRęcznie robiona bransoletka z gładkich jaspisów obrazkowych z rozetką Rosa. Klasyczna, kultowa Mokobelka z zawieszką w stylu boho. Idealna noszona w zestawie jak i solo. Wkładana, na gumce.\nBransoletka z kolorowych jaspisów\nRęcznie robiona bransoletka z gładkich, kolorowych jaspisów. Klasyczna, kultowa Mokobelka w stylu boho. Idealna noszona zarówno w zestawie jak i solo. Wkładana, na gumce.\nBransoletka z błękitnych apatytów, hematytów i pozłacanych kulek\nRęcznie robiona bransoletka z błękitnych apatytów, hematytów i pozłacanych kulek w stylu boho. Idealnie wygląda noszona zarówno solo jak i z innymi bransoletkami z zestawu Pinacolada Sunrise.\nBransoletka z tygrysiego oka i perełek z rozetką Lea\nRęcznie robiona bransoletka w stylu boho z tygrysiego oka i perełek z rozetką Lea. Idealnie wygląda noszona zarówno solo jak i z innymi bransoletkami z zestawu Sahara Glow.\nBransoletka z apatytów i hematytów z dwukolorowym chwostem\nRęcznie robiona bransoletka w stylu boho z apatytów i hematytów z dwukolorowym chwostem - turkusowo-brzoskwiniowym. Idealnie wygląda noszona zarówno solo jak i z innymi bransoletkami z zestawu Pinacolada Sunrise.\nBransoletka z kamieni słonecznych, turmalinów i perełek\nSubtelna i delikatna, ręcznie robiona bransoletka z kamieni słonecznych, turmalinów i perełek. Idealna do wiosennych stylizacji!.\nWielkość kamieni: ok. 2-4 mm\nBransoletka z kolorowych agatów z grawerowaną beczułką\nKolorowa, ręcznie robiona bransoletka z agatów i pozłacanych kuleczek z grawerowaną beczułką. Soczysty, letni dodatek w stylu boho, idealny do plażowych stylizacji.\nWielkość kamieni: ok. 2-3 mm\nBransoletka z kolorowych jadeitów z perłami\nKolorowa, ręcznie robiona bransoletka z jadeitów i pozłacanych kuleczek z naturalnymi perłami. Soczysty, letni dodatek w stylu boho, idealny do plażowych stylizacji. Przy zapięciu metka Mokobelle.\nBransoletka z granatów i turmalinów z chwostem\nRęcznie wykonana bransoletka z granatów, turmalinów i pozłacanych kuleczek z chwostem w kolorze burgundu. Bransoletka doskonale komponuje się z innymi modelami z zestawu Red Velvet\nBransoletka ze złotych hematytów i granatów\nRęcznie wykonana bransoletka z granatów, złotych hematytów i pozłacanych kuleczek z czerwoną nitką. Bransoletka doskonale komponuje się z innymi modelami z zestawu Red Velvet\nBransoletka z kamieni słonecznych i miedzianych hematytów\nRęcznie wykonana bransoletka z kamieni słonecznych, hematytów miedzianych i pozłacanych kuleczek.. Bransoletka doskonale komponuje się z innymi modelami z zestawu.\nBransoletka z hematytów i spineli z rozetką Camelia\nRęcznie wykonana bransoletka z kwadratowych, matowych hematytów, czarnych spineli z pozłacanymi przekładkami i rozetką Camelia. Bransoletka doskonale komponuje się z innymi modelami z zestawu Domino Dancing.\nBransoletka z hematytów i spineli z dwoma chwostami\nRęcznie wykonana bransoletka z błyszczących, czarnych spineli oraz jasnoszarych hematytów z dwoma chwostami. Bransoletka doskonale komponuje się z innymi modelami z zestawu Domino Dancing.\nWielkość kamieni: ok. 2 mm Rozmiar uniwersalny: ok. 15 cm z możliwością regulacji.\nBransoletka z jaspisów i chalcedonów z rozetką Camelia\nRęcznie wykonana bransoletka z jaspisów, chalcedonów i pozłacanych kuleczek z rozetką Camelia.. Bransoletka doskonale komponuje się z innymi modelami z zestawu.\nBransoletka z onyksów z rozetką Tosca\nRęcznie robiona bransoletka z gładkich, czarnych onyksów z pozłacaną, ozdobną rozetą Tosca. Klasyczna, kultowa Mokobelka. Wkładana, na gumce.\nBransoletka z onyksów z rozetą Estella\nRęcznie robiona bransoletka z fasetowanych, czarnych onyksów z bestsellerową rozetą Estella. Klasyczna, kultowa Mokobelka, świetnie wygląda noszona w zestawie.\nBransoletka z onyksów z rozetką Alice\nRęcznie robiona bransoletka z fasetowanych, czarnych onyksów z rozetką Alice. Klasyczna, kultowa Mokobelka, świetnie wygląda noszona w zestawie. Wkładana, na gumce.\nBransoletka z labradorytów z rozetką Flora\nRęcznie robiona bransoletka z gładkich, szarych labradorytów z pozłacaną rozetką Flora. Klasyczna, kultowa Mokobelka z zawieszką inspirowaną motywami roślinnymi. Idealna noszona w zestawie jak i solo. Wkładana, na gumce. Średnica kulek: ok. 8 mm Srebro próby 925 złocone 24-karatowym złotem\nSrebrna bransoletka z perełek z rozetką Alice\nDelikatna, ręcznie wykonana bransoletka z naturalnych perełk i srebrnych kuleczek z rozetką Alice. Przy zapięciu metka Mokobelle.\nWielkość perełek i kuleczek: ok. 2 mm\nBransoletka z kamieni naturalnych z chińskim zodiakiem i czerwonym chwostem\nRęcznie wykonana bransoletka z kamieni naturalnych: chryzokoli, magnezytów oraz masy perłowej i pereł, z monetą z chińskim zodiakiem - wizerunkiem opiekuna duchowego na awersie i odpowiadającym mu ideogramem na rewersie, oraz czerwonym chwostem. Istnieje możliwość wyboru monety.\nRok koguta Rok konia Rok kozy Rok królika Rok małpy Rok psa Rok smoka Rok szczura Rok świni Rok tygrysa Rok węża Rok wołu\nBransoletki z kamieni naturalnych i półszlachetnych w połączeniu z unikatowymi zawieszkami to znak rozpoznawczy Mokobelle. Nieodłącznie kojarzą się one z modnym stylem hippie, ale idealnie sprawdzą się w każdej stylizacji, nie tylko tej boho. Jest tak dzięki temu, że bransoletki z naturalnych kamieni emanują kobiecością i harmonizują z kolorem skóry, oczu i włosów.\nW naszej ofercie znajdziesz szeroką gamę kamieni w wielu kolorach i rozmiarach (od 2 do 12 milimetrów średnicy). Najpopularniejsze z nich to: czarne onyksy, kamienie księżycowe (moonstony) w odcieniach brązu i beżu, szare lub kremowe agaty, hematyty, lapis lazuli, czerwone koralowce, różowe kwarce, granaty, howlity, labradoryty, turkusy, jaspisy, amazonity, akwamaryny oraz jadeity. Te ostatnie dostępne są m.in. w takich kolorach, jak: bordowy, zielony, fioletowy, błękitny, oliwkowy oraz biały (idealny z pozłacanymi dodatkami). Każdy projekt bransoletki to naturalne kamienie, zawieszki, grawerowana obrączka i minizawieszka z logo Mokobelle, żebyś miała pewność, że biżuteria, którą wybrałaś, jest oryginalna. Elementy wykonane są ze srebra próby 925, oksydowanego srebra lub srebra pozłacanego 24-karatowym złotem. Bez względu na to, czy jesteś fanką stylu boho czy glamour, wyznajesz zasadę „mniej znaczy więcej” lub wręcz przeciwnie – lubisz nosić jednocześnie wiele bransoletek, jesteśmy pewni, że wśród naszych projektów znajdziesz ten, który Cię zauroczy. W Twojej szkatułce nie może zabraknąć czarnych onyksów lub hematytów, którymi podkreślisz każdą stylizację, także tę wieczorową. Te kamienie mogą te podkreślić Twoją drapieżną, rockową wersję. Jeśli lubisz biel, nie oprzesz się białym jadeitom. Mają klasę i delikatność, którą odnajduje w sobie każda kobieta. Lubisz zaszaleć z kolorami? Na pewno pokochasz nasze bransoletki w odcieniach turkusu, czerwieni czy intensywnego fioletu. One są jak żywioły, więc jeśli sama masz silną osobowość i kochasz błyszczeć – ta biżuteria pokaże to światu. Połącz ze sobą bransoletki z naturalnych kamieni – beżowe moonstony z kremowymi marmurami – uzyskasz klasyczny, ale zawsze modny look. Idelanie skomponują się codziennym, ciepłym sweterkiem, a latem z lnianą sukienką.\nKtóry motyw przypadnie Ci do gustu – piórko, serce, ażurowa rozeta, ręka Fatimy czy rockowa czaszka? Wybierz ten, który najbardziej pasuje do Twojego stylu. A może efektowny chwost ze srebrnych i pozłacanych łańcuszków lub wielokolorowych niteczek? Każda z tych zawieszek kołysze się łagodnie na Twojej dłoni przy każdym Twoim ruchu harmonizując się z kolorem i ciepłem Twojej skóry, nadając jej blasku, a Twoim ruchom miękkości. Niektóre modele zapinane są na delikatny karabińczyk. Wykonujemy je z malutkich kamieni. Bransoletki z drobnych kamieni naturalnych na pierwszy rzut oka wyglądają skromnie, ale gwarantujemy, że nie będziesz mogła przestać ich nosić. Są dyskretnie eleganckie, więc nadają się do pracy, ale w połączeniu z kwiecistymi wzorami, kolorowymi mandalami i burzą falujących włosów te niepozorne bransoletki z prawdziwych kamieni dodadzą Ci jeszcze zwiewności i kobiecości – szczególnie noszone w zestawach po kilka sztuk na jednym nadgarstku. W tej kategorii przedstawiamy gotowe projekty, ale w większości z nich możesz zmienić zawieszkę. W Mokobelle rozmiar bransoletkek damsich z naturalnych kamieni dopasujesz do swojego nadgarstka, dzięki czemu będziesz mieć pełny komfort noszenia. Pamiętaj, aby przy wyborze rozmiaru zajrzeć do „Tabeli rozmiarów”. Jeśli masz wątpliwości, zawsze możesz liczyć na naszą radę. Modne bransoletki z kamieni naturalnych i półszlachetnych to również idealny pomysł na prezent. Najwyższa jakość wykonania sprawi, że obdarowana osoba poczuje się wyjątkowo. Wiele gwiazd postawiło już na naszą biżuterię. Teraz wybierz ją i Ty!!\nDZIEŃ MAMY! WSZYSTKIE PRODUKTY -20%


POJEDNANIE 2: lipca 2017\nDo kościoła wszedłem już po różańcu. Ks. kan. Zbigniew Tokłowicz po wyjściu z konfesjonału przejrzał ambonkę i sprawdził czytania mszalne oraz intencję Mszy św. po czym wszedł do zakrystii. Ja miałem wystarczająco dużo czasu by przed żywym Jezusem w tabernakulum odmówić dziesiątkę koronki w intencji kapłanów, oraz drugą dziesiątkę, o pomyślną realizację nowego banera.\nOd pierwszych chwil czekałem na słowo Pańskie. Co też mi Pan odpowie na wizję banera z dopowiedzią. Z długiego psalmu 119 w pamięci utkwił mi wiersz 129: " Twoje napomnienia (Boże) są przedziwne, dlatego przestrzega ich moja dusza" i refren: "Jakże miłuję Prawo (Prawdy) Twoje, Panie". Na ten temat warto byłoby napisać oddzielny wpis na blogu podając konkretne przykłady z życia.\nHomilia ks. prob. Krzysztofa Frąszczaka dotyczyła Królestwa niebieskiego zobrazowanego w trzech przypowieściach o skarbie, o perle i o sieci.\nZ całej odczytanej dzisiaj Ewangelii (Mt 13, 44-52) wychwyciłem podsumowane tychże trzech przypowieści: wizję piekła, o jakiej mówi wiersz 49 i 50: "Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów". Trzy przypowieści o których mówił ks. Proboszcz to dobre rady, z których warto nam skorzystać. Natomiast Jezusowa wizja Sądu Ostatecznego, o której kapłan nie wspomniał, to przedziwne napomnienie Boże, o przestrzeganiu którego mówi dzisiejszy psalm w wierszu 129. O Boże Miłosierdzie, ten skarb na trzecie tysiąclecie dany nam przez Papieża Jana Pawła II, należy nam zabiegać za życia. Po śmierci nic już sobie nie wymodlisz. Na końcu świata "wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów". Nie będzie podziału na dobrych i złych, będzie podział na złych i sprawiedliwych. A kto jest sprawiedliwy oceni nie człowiek, a Bóg. Fizycznego podziału wg Bożego wyroku dokonają aniołowie, a nie ludzie. Tak więc nie dobro, a Boża sprawiedliwość będzie wtedy jedynym ostatecznym kryterium znalezienia się człowieka w Królestwie Bożym.\nNiechaj podsumowaniem usłyszanej przeze mnie pierwszej niedzielnej homilii nowego Księdza Proboszcza będzie ostatnie zdanie Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: wiersz 52: "Każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare" w połączeniu z cytowanym wierszem 129 z psalmu 119.\n"Twoje napomnienia są przedziwne" Boże. Gdy tylko w Komunii świętej przyjąłem do serca żywego Jezusa Chrystusa, w chwili gdy klęknąłem w ławce by Go adorować, dostałem od Niego przedziwne napomnienie.\nOpiszę je literacko słowami dzisiejszej Ewangelii: Widziałeś Jerzy trzy kielichy z Moim Ciałem. Miałem przygotowaną dla ciebie Jerzy Perłę przed ołtarzem, a ty zamiast klęknąć i ze spokojem czekać na Nią pospieszyłeś się do ukrytego Skarbu by Go ukryć w swoim sercu. Przebieranie ryb zostaw rybakom. Trzeba ci było klęknąć na środku i modlić się (śpiewać) w duszy słowami:\n"Chwała i dziękczynienie bądź w każdym momencie Jezusowi w Przenajświętszym, Boskim Sakramencie.\nAutor: Jerzy o 13:03\nPamiętaj abyś dzień święty święcił - brzmi jedno z 5. przykazań kościelnych.\nMuszę się przyznać, że mam z nim kłopoty. Gdy się dzisiejszego ranka obudziłem, jeszcze leżąc w łóżku pytałem się Ducha Świętego jaki masz Boże plan na dzisiaj dla mnie. I jak to się mówi, przez głowę przeszło "tysiąc" pomysłów, z których w każdym było coś odświętnego, coś z czym przez cały tydzień nie miałem do czynienia, coś co dla człowieka stanowiło by odskocznie od codzienności, jakąś tam rozrywkę, uprzyjemnienie sobie upływającego czasu na pustelni przy Placu Zmartwychwstania.\nAle tu chodzi nie o uprzyjemnienie sobie czasu, tu chodzi o święcenie czyli robienie czegoś na chwałę Bożą, a nie na chwałę człowieka. Nie mówię tu o niedzielnej Mszy świętej, bo to dla wierzącego katolika jest jasne jak słońce. Doskonale to ujął ks. Jacek Bałemba na swoim blogu https://verbumcatholicum.com/ głosząc dzisiaj, gdzieś na drugim końcu Polski kazanie o Mszy Świętej, które odsłuchałem z nagrania na zakończenie niedzielnego dnia. Rozpoczęło się ono od słów: "Czym słońce dla świata, tym jest Msza Święta w Kościele Bożym".\nZ takimi myślami ubrawszy się odświętnie rozpocząłem dzień święty święcić na kolanach pod pomnikiem. I gdy tylko rozpocząłem tradycyjnie od Ojcze nas, Zdrowaś Maryjo i Wierzę w Boga zamiast dalej, jak to mam w zwyczaju odmawiać Koronkę modliłem się wpatrując się w Jezusa Miłosiernego, nie zważając na to, co usta głośno mówią. To nie było "klepanie", po prostu nie słyszałem swoich słów. Gdy się pokapowałem, że coś nie tak, przesuwając paciorki na różańcu byłem już pod koniec pierwszej dziesiątki. I tak zaczęło się to odświętne nie tuzinkowe święcenie niedzieli. No bo skoro już odmówiłem jedną dziesiątkę różańca, to widocznie mam odmówić cały różaniec, ofiarując każdą z dziesiątek w stałych intencjach.\nGdy zaś przyszło do rozważania tajemnic różańcowych, wpatrzony w słowa Jana Pawła II umieszczone na pomniku oświetlonym promieniami wschodzącego znad drzew słońca, uświadomiłem sobie, że tajemnice światła Ojciec święty wymodlił i przemodlił odmawiając pozostałe 15. dotychczasowych tajemnic.\nMusiał wtedy prawdopodobne intensywnie nad nimi myśleć. I tak patrząc na Jezusa Miłosiernego a w myślach na figurę Serca Jezusowego do Pomnika Wdzięczności, odmawiając różaniec rozważałem w sercu prośbę, jaka grubo ponad miesiąc temu została do mnie skierowana:\n"Należało by zmienić napis pod figurą Serca Jezusowego, gdyż dotychczasowy "Witaj Królu" wyblakł na słońcu od 18 listopada ubiegłego roku." i tu padła pod moim adresem propozycja, by nowy napis brzmiał: "Króluj nam Chryste" z dopowiedzią: "jest taki neutralny i dla wszystkich do przyjęcia."\nMoże gdyby nie ta "neutralna" dopowiedź, pewno gotowy nowy baner by już wisiał. Proponowany napis "Króluj nam Chryste" wraz z dopowiedzią odebrałem dwuznacznie. Dla osoby dla której Jezus Chrystus jest Królem Polski słowa "Króluj nam Chryste" są aktualną akceptacją społecznego panowania Chrystusa w Polsce. Natomiast dla kogoś kto odrzuca słowa encykliki Quas Primas Papieża Piusa XI , powtarzane w dzisiejszym Kościele słowa "Króluj nam Chryste" oznaczają bliżej nieokreślone w czasie i przestrzeni królowanie raczej przyszłe niż obecne i raczej gdzieś tam we wszechświecie, ale nie koniecznie tu dzisiaj w obecnej Polsce.\nI tak odmawiając kolejne dziesiątki różańca mając przed oczyma napis jaki zwisa z części ołtarzowej pomnika Jezusa Miłosiernego dopisałem w myślach na jego końcu najpierw słowo POLACY, a w następnej dziesiątce słowo WIELKOPOLANIE. I teraz mój wzrok przeniósł się na wysokość oczu Jezusa miłosiernego i Jego błogosławiącej prawicy i w panoramie ujrzałem: "Królującego nam Chrystusa", a z lewej strony dziękujących za łaskę katolickiej wiary POLAKÓW a z prawej WIELKOPOLAN.\nJest godz.:8:40 zatwierdzam wpis i idę do kościoła\nRzymski katolik idzie do kościoła na niedzielną Mszę Świętą odprawianą w tradycyjnym rycie rzymskim zakończył w konkluzji swoje niedzielne kazanie ks Jacek Bałemba. Ja, tym razem po miesięcznych niedzielnych tygodniowych tradycyjnych ofiarach Mszy Świętych poszedłem do parafii na liturgię wg. Novus Ordo Missae.\nUwaga: wszystkie zdjęcia Placu Zmartwychwstania i jego otoczenia wykonałem dzisiejszego ranka po modlitwie pod pomnikiem. To obok symulacja projektu banera z dopowiedzią.\nAutor: Jerzy o 08:40\nKomputery, internet, maile, komórki mają to do siebie, że lubią czasami sprawiać figle. Są jednak takie figle, z których się najbardziej demon cieszy. Polegają one na tym, że prawda zamienia się w kłamstwo, a kłamstwo staje prawdą. Trudno to potem prostować, zwłaszcza jak takie przekłamania odbierają cześć drugiej osobie.\nNa stronę internetową mojej parafii wdarło się po raz kolejny przekłamanie. O poprzednim napisałem we wpisie pt "Pożegnanie", z 1 lipca. br, kiedy to wspomniałem o komentarzu ks. prob. kan. Andrzeja Strugarka do jego "Ostatnej Prośby" do parafian, którą umieścił 26 czerwca o godz 18:07, na 23 min przed rozpoczęciem poniedziałkowej Mszy św z udziałem Matek Różańcowych, po której to Mszy św. dał specjalny komentarz dotyczący mojej osoby. I nie chcę się ustosunkowywać do słów które padły z ambony, ale do słów Jakie znajdują się na stronie mojej parafii. http://www.baranowo.archpoznan.pl/ogloszenia-parafialne/ostatnia-prosba/\n26 czerwca 2017 ks. Krzysztof Frąszczak Ogłoszenia parafialne\nProszę o pamięć w modlitwie i Mszach św. – zapewniam także o modlitwie. Proszę nie akceptować próby wymuszenia na Was upamiętniającej tablicy w kościele i na pomniku . Bardzo dziękuję. Z Panem Bogiem…\nPowyżej zamieściłem skopiowaną "Ostatnią prośbę" w wersji, jaką ją można dzisiaj odczytać. I znowu nie chodzi mi w tej chwili o treść "Ostatniej Prośby"; jest bowiem identyczna z tą sprzed miesiąca. Chodzi mi o to: kto ją napisał i kto się z nią utożsamia, kto ją firmuje swoim kapłańskim autorytetem? Stary ks. Proboszcz czy także i nowy?\nDlaczego mam jakieś "ale"? Skoro ostatnia prośba poparta do tego ustnym komentarzem mimo, że nie podpisana należało by rozumieć, że była to ostatnia prośba Starego Proboszcza. Ale rzecz w tym, że na dzień dzisiejszy wpis "Ostatnia prośba " jest pod szyldem ks. Krzysztofa Frąszczaka. Ot komputer sprawił figla, demon chichocze, a mnie nie warto o to szat rozdzierać.\nZ czego on się tak chichocze?\nWczorajszy dzień dzienniczek duszy: Godz 7:30 szykuję się na ranną Mszę Świętą. Cały czas pada, nie sposób było odmówić ranne pacierze przed pomnikiem. Ubrany odświętnie jadę na poranną modlitwę do Jezusa ukrytego w tabernakulum. Od samochodu do drzwi kościoła idę pod parasolem. W kruchcie zwijam parasol, kontem oka widzę brewiarz na półeczce w wejściu do konfesjonału. Klękam tak jak przedwczoraj o to prosił w kazaniu ks. Piotr Natanek na oba kolana. Dotychczas klękałem po wejściu do kościoła na jedno kolano. Dzisiaj mam parasol w ręce, na którym się wspieram wstając z kolan. Zajmuję "swoje" miejsce w pierwszej ławce i oddaję się modlitwie. Intencje Koronki: jak zwykle, od lat te same. Zdążyłem odmówić 3. dziesiątki i p. Ala poprowadziła 10. różańca w intencji kapłanów, za chorych, za pokój w rodzinach, w kraju i na świecie. Po różańcu kończę koronkę i pozostałe pacierze.\nMsza święta. Mam aparat mógłbym zrobić dobre zdjęcia, ale rezygnuję (tu wklejam zdjęcie ze środy, z nowenny do Świętej Rodziny). Cały dzień w pracy w firmie. Wieczorem słucham na żywo kazania dedykowanego Papieżowi, biskupom, zwolennikom ekumenizmu i wszystkim na umocnienie naszej katolickiej wiary przez ks. Piotra Natanka. Przestało padać. Okazja by skosić trawę przy pomniku. Koszenie kończę w trakcie Apelu Jasnogórskiego. Odmawiam 2. dziesiątki koronki, przerywam idę do domu i przebieram się na wyjściowo, by wrócić pod pomnik i dokończyć wieczorne modlitwy. Zszarzało i ściemniło się szybko. Tylko dwie lampy - kule przy pomniku się świecą. W trakcie śpiewania 5. dziesiątki Koronki przy lewej poręczy zatrzymuje się chłopaczek, kładzie rower na placu i klęka. Po chwili przyprowadza ze sobą prawdopodobnie babcię, która klęka z nim na chwilę. Proszę byśmy we trójkę odmówili modlitwę do Anioła Stróża. Gdy odchodzą nie wstając z kolan mówię im krótkie "dziękuję" i modlę się dalej. Zupełnie nie chce mi się wracać do domu. W różańcu omadlam najbliższych, a szczególnie środowe Anie i dzisiejszą czwartkową solenizantkę.\nWidocznie tych moich modlitw i to przez Boga wysłuchanych - szczęśliwe dachowanie, w czasie mojej rannej modlitwy za uczestników wypadku - było za dużo, bo w poczcie mailowej, z adresu parafii , par_jozef@poczta.onet.pl znalazłem dziwny w treści niepodpisany wpis.\nW literaturze spotkałem się ze zjawiskiem podszywania się demona pod pocztę internetową. Nie mógł go napisać żaden z księży proboszczów. Ks Andrzej podał w ostatnich swoich ogłoszeniach parafialnych na stronie internetowej parafii dla ułatwienia kontaktu z nim w nowej parafii swój prywatny adres mailowy, a poczta przyszła 27 lipca z adresu parafii. A przecież rzecz dotyczy przytoczonej na wstępie "Ostatniej prośby" ks. prob. kan. Andrzeja Strugarka skierowanej do parafian.\nCałkowicie zgadzam się z anonimowym autorem meila, że o ile materialnie wyrażona publicznie w formie słownej 26 czerwca po Mszy św. jak i w formie wpisu internetowego w ogłoszeniach parafialnych prośba ks. prob. kan Andrzeja Strugarka była dla Niego do przyjęcia, o tyle ta sama treść zmaterializowana w formie odlanej w mosiądzu tabliczki i do tego wykonanej moim staraniem, wzbudziła by sensację, a nie realizację woli Bożej.\nSensacją i to wielką bowiem było, gdy w czasie pożegnalnej biesiady, w czasie gdy parafianie biesiadowali pozwoliłem sobie na oczach Księdza Andrzeja przeprowadzić sondaż wśród parafian, gdzie takową tabliczkę upamiętniającą posługę pasterską Księdza Andrzeja umieścić w kościele. Nie kryłem się z sondażem pytając najbliższe księdzu osoby o zdanie. Różne były reakcje parafian na wzięcie udziału w plebiscycie, ale zdecydowana większość bo 85% pytanych z kilku propozycji wskazała ścianę obecnej zakrystii, a dawnego pokoju, w którym na początku swojej posługi w Baranowie dzięki radzie Zygarłowskich ksiądz zamieszkał zdobywając tym sobie od pierwszego dnia wielki szacunek parafian. Taka była wtedy wola Boża.\nA jaka jest dzisiaj wola Boża? Wyraził ją sam ks. Andrzej pisząc "Ostatnią prośbę" prosząc z jednej strony o pamięć w modlitwie i o Msze święte, a z drugiej strony prosząc parafian by nie akceptowali mojej próby wymuszania na nich umieszczenia tablicy na pomniku i w kościele. Muszę przyznać, że tak wyrażona przez ks. Proboszcza wola ucieszyła mnie, gdyż podobnie jak przy budowie pomnika całkowicie zdał się na mnie,\ntak i teraz nie chciał w "moją wolę" mieszać Parafian, zostawiając Boże sprawy Bogu. I dobrze się stało bowiem 1. lipca, w okresie bezkrólewia przed wprowadzeniem przez ks. Dziekana nowego ks. Proboszcza, zrobiłem na pomniku trzy przymiarki gdzie umieścić tabliczkę:\nna gładzi pomnikowej 10 cm nad powierzchnią części ołtarzowej, pod moją tablicą i pod poręczą Totus Tuus. Nawet ta ostatnia propozycja wcześniej opisana na blogu, jako najlepsza, nie była jednak zgodna z wolą Bożą.\nWola Boża była inna. Dał mi ją poznać Jezus Miłosierny, gdy przyglądając się rozchodzącym się z Jego serca jasnym odmalowanym promieniom i oporowi z jakim spotkały się moje prace,\nprzypomniałem sobie o zatopionych w asfalcie rozchodzących łaskach Bożego Miłosierdzia, które rozmalowałem 20 kwietnia na dolnej warstwie asfaltobetonu.\nI wtedy mój wzrok padł na kamień leżący bezpośrednio pod tablicą gminną informującą o nazwie Plac Zmartwychwstania. To najbardziej godne miejsce na upamiętnienie Twojej posługi duszpasterskiej w Baranowie Księże Proboszczu.\nSpodobało się to miejsce Bogu. Spełnia wszystkie Twoje Księże Proboszczu prośby wyrażone zarówno na piśmie w "Ostatniej prośbie", jak i wyrażone potem publicznie w obecności parafian, a do tego uświęca nie tylko sam pomnik i część środkową Placu Zmartwychwstania ale mówi, że Plac Zmartwychwstania rozciąga się symbolicznie na całe Baranowo.\nW tej tabliczce, nie z przez ciebie Księże Andrzeju inicjatywy powstałej (bo to byłaby ludzka próżność), nie przez Ciebie ufundowanej, nie jest już skumulowana sensacja, jak się Tobie wydaje.\nW niej kryje się Twoja Księże Proboszczu pokora. Możesz ją oczywiście zabrać, żaden problem, nie jest ani przyklejona, ani przykręcona śrubami które dostałem od odlewnika razem z odlewem. Ona sobie tak po prostu leży. Nie połaszczył się na nią żaden menel, nie połaszczył się na nią zbieracz metali kolorowych, nie zdjął jej żaden parafianin.\nPrzez pierwszy tydzień z drżeniem obserwowałem bacznie zachowania pieszych, dzieci, młodzieży, dorosłych ludzi jadących w pojazdach czy ktoś jej nie ukradnie. Każdy, kto ją przeczytał doskonale wie, że to ja ją umieściłem na tym kamieniu a słowa, które na niej są, nie są żadną szyderą.\nNie każdy kapłan swoją posługą pasterską zasłużył sobie na takie wyróżnienie w oczach parafian. Tydzień temu gdy firma utrzymująca zieleń na tej części Placu Zmartwychwstania kręciła się z workiem na trawę wokół kamienia z tabliczką nie ukrywam, że miałem obawy, że może zniknąć, ale nie zniknęła. Dzisiaj gdy demon wyłożył karty na stół i zagroził, że sam zabierze tabliczkę, albo komuś zleci jej kradzież, napiszę trudno, widocznie taka jest wola Twoja Boże, ja to, o co prosiłeś już dwa tygodnie temu wypełniłem tak jak prosiłeś.\nW czasie dzisiejszej wieczornej Mszy św. modliłem się o łaskę wiary u uczestników dachowania. Przyszły mi wtedy na myśl dwie cienkie połączone modlitwą niewidoczne z dala żyłki ma których wisi tabliczka. Tak, jak cienkie są żyłki, tak cienkie jest nasze ludzkie życie. Warto byśmy byli na przerwanie naszej żyłki życia w każdej chwili przygotowani i dobrze jest, jak ktoś patrząc po wielokroć dziennie na ten kamień z tabliczką, wzbudza w sobie przyjazne w stosunku do ciebie Księże Andrzeju myśli, a każdego dnia klęcząc na oba kolana wspomina w modlitwie Twoją kapłańską posługę w Baranowie.\nAutor: Jerzy o 20:40


Po kilkudziesięciokilometrowym pościgu zatrzymany przez policjantów - Aktualności - Policja.pl\nPo kilkudziesięciokilometrowym pościgu zatrzymany przez policjantów\nPolicjanci na terenie powiatu zambrowskiego po kilkudziesięciokilometrowym pościgu zatrzymali 20-letniego złodzieja samochodu. Kryminalni z Wysokiego Mazowieckiego w zaledwie dwie godziny od zgłoszenia ustalili miejsce przebywania przestępcy. Młody mężczyzna już usłyszał zarzuty m.in. kradzieży, zniszczenia mienia i czynnej napaści na policjantów. Decyzją sądu trafił do aresztu.\nOstatniego dnia stycznia po południu dyżurny wysokomazowieckiej komendy policji dostał zgłoszenie o kradzieży volkswagena. Samochód został skradziony z jednej z firm transportowych razem z dokumentami właściciela i kartami płatniczymi, które były pozostawione w środku.\nPrzestępca został zlokalizowany przez kryminalnych z Wysokiego Mazowieckiego już po niespełna dwóch godzinach na terenie sąsiedniego powiatu bielskiego. Próbę zatrzymania podjęli policjanci z tamtejszej drogówki. Złodziej nie reagował na polecenia do zatrzymania, zajeżdżając drogę i usiłując zepchnąć policjantów. Uciekający przed mundurowymi przestępca przekraczał dozwolona prędkość, stwarzał również realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu.\nPod Grabówką w powiecie zambrowskim policjant wykorzystał broń palną i oddał w kierunku samochodu bandyty kilka strzałów. Niestety mężczyzna dalej uciekał, a w Mężeninie porzucił swój samochód i podjął ucieczkę pieszo.\nNie miał szans, natychmiast został zatrzymany przez policjantów z zambrowskiej komendy, którzy również brali udział w tym pościgu. 20-letni mieszkaniec Wysokiego Mazowieckiego trafił do policyjnego aresztu. Okazało się, że był trzeźwy.\nW pościgu prowadzonym przez teren 3 powiatów brało udział kilkunastu policjantów z 4 komend. Kryminalni odzyskali też skradzioną tego samego dnia w Zambrowie również przez niego i pozostawioną obok jednej z posesji na terenie powiatu wysokomazowieckiego lawetę.\nMłody mężczyzna znany policjantom ze swojej wcześniejszej działalności przestępczej usłyszał zarzuty i najbliższe 3 miesiące decyzją sądu spędzi w areszcie. Grozi mu do 10 lat pozbawienia wolności.\nkradzież, przestępczość samochodowa, pościg, kradzież samochodu, atak na policjanta, zatrzymany po pościgu


Pytania o naftę - nowy przemysł\nPytania o naftę\nDodano: 04-09-2005 00:00\nSektor naftowy ma wszystkie dane do tego, żeby po okresie przed- i powyborczego zastoju na długie miesiące nie zahamować. I jednocześnie dość powodów..., żeby właśnie tak się stało.\nPrzede wszystkim dążenie do zahamowania tempa i odwrócenia kierunku rozwoju, nadanego nafcie w ostatnich kilkunastu miesiącach, może być wprost proporcjonalne do ilości projektów atrakcyjnie rozpoczętych, ale jeszcze dalekich od pomyślnego zakończenia.\nWprowadzenie na giełdę Grupy Lotos zamknęło wieloletni okres, który można nazwać pierwszym etapem prywatyzacji sektora naftowego. Debiut jednak dopiero otworzył gdańskiej grupie drogę do faktycznej konsolidacji i rozwoju. Można się spodziewać, że sporną kwestią będzie nie tylko – już zapowiedziane przez Naftę Polską (w dniu debiutu GL na giełdzie prezes Nafty, Adam Sęk potwierdzał tę zapowiedź) – pozyskanie dla Lotosu strategicznego inwestora. Wątpliwości wzbudzi już prawdopodobnie dopuszczenie zewnętrznego partnera do projektu rozwoju technicznego rafinerii w Gdańsku oraz sam projekt – tym bardziej że Lotos dopiero za rok spodziewa się zamknąć jego finansowanie.\nDo artykułu: Pytania o naftę


Wywiad:Bookznami.pl | Piotr Sender\nWywiad, który ukazał się na portalu bookznami.pl Rozmawia ze mną Piotr Śliwiński.\nRozmowa pana Piotra z panem Piotrem\nPiotr jak zawsze dwoi się i troi, i? przepoczwarza?\nPiotr Śliwiński (BZN): Zapewne nie pierwszy raz pada to pytanie, ale ? patrząc na Twoje wykształcenie ? nie sposób go nie zadać. Student gdańskiej politechniki, studiujący elektronikę i telekomunikację, wydaje powieść obyczajową, a w planach jest kolejna. Jesteś umysłem ścisłym, inżynierem, który czerpie przyjemność z pisania, czy też bardziej pisarzem, pragmatycznie podchodzącym do życia, szukającym alternatywnej i być może stabilnej finansowo drogi kariery?\nPiotr Sender: Leonardo da Vinci.\nZawsze jak myślę, kim byłem w poprzednim życiu, pojawia mi się w głowie obraz Leonarda. Matematyk, filozof, pisarz, mechanik. Człowiek wielu zainteresowań. Przykład, że w życiu można robić dobrze wiele skrajnych rzeczy ? zarówno malować, jak i świetnie składać komputery.\nZ tego, o czym mówisz, bardziej pasuje mi jednak inżynier, który czerpie przyjemność z pisania, ale w zasadzie zastanawiam się, czy jest jakakolwiek różnica między nim a pisarzem, pragmatycznie podchodzącym do życia. W jednym i drugim wypadku będzie inżynier i pisarz.\nOsobiście, chciałbym pisać, pracować z tekstem, a nawet pracować w wydawnictwie ? zajmować się wszystkim, co jest związane z literaturą, jednak wiem, że bez solidnego fachu w ręku, bez konkretnych studiów, może w życiu być różnie. Dlatego właściwie od gimnazjum ukierunkowywałem siebie w stronę przedmiotów ścisłych. Liceum: klasa o profilu matematyczno-??fizycznym, studia: politechnika. Moim zdaniem to właśnie w nich jest przyszłość i pewny zarobek.\nChyba że wydam bestsellera.\nTak, to by rozwiązało wszystkie problemy.\nBóg nosi dres zbiera, jak to wynika z mojego wstępnego rozeznania, dobre lub bardzo dobre recenzje. Gdzieniegdzie pojawiają się głosy o zbyt dosadnym języku czy też płytkiej fabule w części ukazujące dorosłe życie bohatera, ale ogólnie wywarłeś pozytywne wrażenie na ?literackim światku? i przynajmniej czytelnicy Cię ?kupili?. Jak się z tym czujesz?\nJa w zasadzie po to napisałem książkę. Chciałem, żeby moje wypociny czytali ludzie, i żeby im się podobały. Pragnąłem zostać pisarzem. A idea ta narodziła się jakieś trzy lata temu, chociaż pewnie doszukałbym się w swoim zachowaniu i w innych zainteresowaniach pisarskich korzeni wcześniej. Już kilka razy opowiadałem o tym, jak zacząłem pisać, a droga ta wyraźnie pokazuje, że dążyłem do tego, aby moja praca została zauważona i wydana.\nMówiłem o tym, że prowadziłem blog, okazał się fajny, później trafiłem na forum literackie weryfikatorium.pl, gdzie użytkownicy, a także znakomici polscy pisarze, uczyli mnie i innych pisania (właściwie uczyliśmy siebie nawzajem), kilka dobrych opublikowanych opowiadań, następnie projekt czasopisma kulturalno-??literackiego ?Doza?, na czele którego stanąłem, aż wreszcie książka. Ale jeszcze nie mówiłem, jak z internetowego bloga, którego pisałem z perspektywy młodego elfa (sic!) znalazłem się na forum literackim. To nie było takie hop-??siup, że mi się niby ubzdurało zostać pisarzem i chciałem znaleźć jakąś szkołę. Nie. Otóż, po namowach znajomych stwierdziłem, że wezmę udział w konkursie literackim na opowiadanie fantastyczne. Stwierdziłem, że skoro tak fajnie piszę i skoro czytam tyle fantastyki, to czemu nie spróbować. Napisałem w ogromnych mękach tekst, szlifowałem go, płakałem nad nim, ale w końcu się udało. Dumny i zadowolony z siebie wydrukowałem go, wsadziłem do koperty i wysłałem na konkurs. Odczekałem miesiąc w zasadzie pewny swojej wygranej, bo jakby miało być inaczej? Przecież piszę świetnie, mam świetne pomysły, w ogóle jestem och i ach.\nMyślę, to musi być pomyłka?\nJak się okazało, żadnej pomyłki nie było. Wyłonili trzy pierwsze miejsca, podali dziesiątkę, a ja w ogóle się tam nie znalazłem. Bóg (w dresie oczywiście) wie, jak mocno się rozczarowałem. O dziwo, bardzo mnie to zmotywowało. Stwierdziłem, że muszę wiedzieć, co w tym opowiadaniu jest nie tak, dlaczego nie wygrało, skoro jest najlepsze. Podzieliłem się swoimi wątpliwościami z wujkiem Google i jeden z pierwszych linków, jaki wyskoczył to właśnie Weryfikatorium. A tam już się mną solidnie zajęli?\nCzy już na tym etapie możesz powiedzieć, ze jakieś Twoje marzenia związanie z karierą pisarską spełniły się? Jeśli tak, to jaki jest kolejny krok ? cel do osiągnięcia?\nPewnie! Samo wydanie książki, jakiejkolwiek, nawet kucharskiej, byłoby spełnieniem moich marzeń. Udało mi się wydać powieść obyczajową Bóg nosi dres, prawie trzysta stron literek ? uważam to za ogromy sukces, szczególnie, że ?dorastałem? literacko wśród ludzi o tym właśnie marzącym.\nKolejny krok? Kolejna książka. Lepsza, dobra, która jednak mnie nie zaszufladkuje. Nie chcę, żeby postrzegano mnie, jako pisarza powieści dresiarskich, nie chcę stać w cieniu pani Masłowskiej. Przede wszystkim: nie piszę powieści dresiarskich. Raczej subkulturowe i kulturowe. Na takich mam zamiar się skupić. A to, że ten bohater stał się dresem, było kwestią przypadku.\nWielu aktorów szczyci się tym, że kiedy przygotowują się do swoich ról, to starają się prowadzić życie, jakie prowadzą ich bohaterowie lub dowiadywać się u źródeł, jak myślą i co czują. Czy masz jakieś osobiste doświadczenia, które wykorzystałeś przy pisaniu swojej debiutanckiej powieści? W jaki sposób przygotowywałeś się do książki Ty lub jakie Twoje doświadczenia/?wiedza, wywiady, zaliczone ustawki etc. były użyteczne i pomocne przypisaniu książki?\nPowiem szczerze, że nie usłyszysz ode mnie niczego spektakularnego. Nie należę do grona pisarzy-??artystów, którzy ćpają, żeby móc opisać ponarkotykową fazę, czy zabijają, aby rzetelnie oddać kryminalną scenę (a i tacy twórcy istnieli). Nic z tych rzeczy. Pisarz-??rzemieślnik nie potrzebuje aż tak bliskich doznań do obrazowego opisania życia. Większość, właściwie wszyscy (poza kilkoma wyjątkami) twórcy to osoby, które nie zabiją siedmiu osób, a mimo wszystko napiszą fenomenalny horror. Oczywiście są gatunki, do których bardziej trzeba się przygotowywać ? jak na przykład wcześniej wspomniany przeze mnie krymina, czy fantastyka ? lecz istnieją również takie, do których przygotowanie nie musi być czymś wielkim ? na przykład obyczaj. Mój research polegał głównie na obserwacji, bazowaniu na społecznym stereotypie dresiarza, na obejrzeniu paru filmów i kilku meczy piłkarskich.\nTo jeśli chodzi o środowisko ?dresiarzy?, bo tak naprawdę wiele scen jest wyjętych wprost z mojego życia, a szczególnie wiele słów czy dialogów. Raczej nie chodzi mi o główne historie bohaterów czy ich problemy, lecz raczej o zachowania osób i ich kreacje osobowości.\nW udzielanym dla nas wcześniejszym wywiadzie, wspominasz, choć nieco w innym kontekście, o tzw. zaklętych kręgach. Czy w Twoim zamyśle Bóg nosi dres miał być pozycją nie tylko debiutancką i furtką do kariery pisarskiej, lecz także mającą jakieś przesłanie, przełamującą zaklęte kręgi w ludzkich umysłach? Wnoszącą coś nowego do literatury lub przedstawiającą zjawiska, fakty, ludzi w nowy, innowacyjny sposób?\nMówiłem o zaklętych kręgach pisarsko-??wydawniczych, czyli raczej o tym, że w Polsce trudno zadebiutować, a wydaje się w kółko te same osoby.\nNie sądzę, żeby moja powieść wnosiła coś nowego do literatury. Właściwie uważam, że w literaturze napisano już tak wiele, iż trudno jest być w jakikolwiek sposób wyjątkowym. Niektórzy śmieją się, że właściwie od napisania Biblii już nic nowego, świeżego nie powstaje. A o innowacyjności musiałby wypowiedzieć się jakiś literaturoznawca, ponieważ o ile ja powiem, że nigdy nie czytałem powieści, w której przeskakuje się myślami w formie ?potknięcia? (bohater uderzy się w nogę i w tym samym momencie przypomni sobie, jak rok temu uderzył się w podobny sposób i jakie to miało konsekwencje), to sto innych osób pewnie potwierdzi, że już takie coś było i że pewnie pomysł zapożyczyłem. Czy Bóg nosi dres przełamuje zaklęte kręgi w ludzkich umysłach? Mam nadzieję, że tak.\nPiotr Sender urodził się w 1990 roku w Olsztynie. Na Politechnice Gdańskiej studiuje elektronikę i telekomunikację. Założyciel i redaktor naczelny czasopisma kulturalno-??literackiego ?Doza?. Powoli rozpoczyna swoją przygodę z pisarstwem. Jego opowiadania były publikowane w periodykach internetowych Qfant i Esensja. Uwielbia czytać i pisać fantastykę, jednak jego pierwsza książka to melancholijno-??ironiczny obyczaj Bóg nosi dres, wydany w sierpniu 2011 roku nakładem wydawnictwa Replika. Obecnie pracuje nad kolejnymi powieściami.\n?Mówi się, że pisarz nie odczuwa czegoś takiego, jak natchnienie. Albo pisać potrafi, albo nie. Twierdzą, że chodzi tylko o przekazanie historii ? siadasz i opowiadasz.? ? są to słowa bohatera jednego z Twoich opowiadań ? Cień Miasta. Biorąc pod uwagę fakt, że Twoja debiutancka książka powstała w bodajże niecałe trzy miesiące, a więc relatywnie szybko, podpiszesz się pod tymi słowami? Jak to było w Twoim wypadku?\nJeśli chodzi o natchnienie: raczej nazwałbym ten stan samopoczuciem. Czasami nam się chce, czasami nie chce pisać. Czasami jesteśmy wyspani i pełni sił, mamy w głowie sporo pomysłów, a innym razem wręcz odwrotnie. Wena i natchnienie to ładne nazwy, które wiążą się tylko z naszym stanem zdrowia, stanem uczuć. Ale mogę się założyć, że jak ktoś będzie musiał zarobić na chleb i wywiązać się z umowy, to usiądzie i stworzy powieść.\nJeśli chodzi o umiejętności, to uważam, że tak naprawdę ciężką pracą można dojść do wszystkiego. Grafomana można nauczyć pisać. Jednak mówi się o jakimś tam procencie talentu i zgodzę się z tym, bo z gówna bicza nie ukręcisz.\nA jeśli chodzi o przekazanie historii jako formę pisania, to od razu odpowiem na twoje pytanie z recenzji na temat sensu powieści. Uważam, że książka przede wszystkim powinna być interesująca dla czytelnika. Powinna wciągać, relaksować, pozwolić oderwać się od rzeczywistości. Proszę mi powiedzieć, który kryminał ma przesłanie i sens? Oprócz tych zawartych już w samej formie kryminału (?nie zabijaj?, ?kłamstwo ma krótkie nogi? itp.)? Pewnie, że fajnie jak mają, ale nie muszą. Nie znalazłeś sensu w mojej powieści? No trudno, ale przeczytałeś ją i chyba dobrze się bawiłeś? Mi to wystarczy, bardzo mi schlebia. Nie powiem, że nie próbowałem pokazać, iż człowiek z głębokiej prowincji ?też może?, że niekoniecznie trzeba iść w ślady swoich rodziców, że Bóg może nie jest tym facetem, za którego go uważamy, że zło w naszych oczach nie musi być złem w oczach boskich, itp. itd. Jednak przede wszystkim chciałem, żeby się podobało i żeby historia była ciekawa.\nNiejaki pan Piotr Sender powiedział kiedyś: ?Ponieważ debiut w Polsce to naprawdę trudna sprawa. Jest masa kłód, o które potykają się nogi, a w dodatku nie wystarczy pisać dobrze ? trzeba pisać lepiej od wydawanych pisarzy.? Debiut wydawniczy masz już za sobą, ergo na usta ciśnie się pytanie: od których wydawanych pisarzy sądzisz, że piszesz lepiej? A przynajmniej, czy są jacyś pisarze, na panteonie obok których chciałbyś kiedyś stanąć i usłyszeć od czytelników ? On pisze równie dobrze jak kiedyś/?obecnie ?.?. ??\nO nie. Nadchodzi.\nZawsze zastanawiałem się, kiedy będę musiał już zacząć uważać na to, co powiem publicznie. Czyżby to już?\nNa pierwszą część pytania nie odpowiem, bo nie wypada, bo to koledzy po piórze. Właściwie samo nazwanie siebie i ich ?kolegami po piórze? już klasyfikuje mnie do pisarskiej rodziny, z czego jestem pawiodumny. I oczywiście, że mam swoich mistrzów, z którymi chciałbym stanąć na tym panteonie lub przynajmniej wypić z nimi piwo. Proza polska: Dukaj, Orbitowski, Varga, Witkowski, proza zagraniczna: Gaiman, Łukjanienko, Carroll. Pewnie jeszcze ze trzystu by się znalazło.\nTwoja przygoda ze światem literatury jako pisarza, zaczęła się ponoć od gier RPG i z czasem rozwijała się na forach internetowych dla twórców piszących fantastykę, gdzie, jak to sam ująłeś, szlifowałeś swój styl. Czy mając kilka opowiadań i książkę za sobą, Piotr Sender może już coś powiedzieć o tym, jaki jest jego styl czy upodobania pisarskie? Lub inaczej ? w jakich elementach czuje się najlepiej, gdzie widzi swoje mocne strony, wyróżniające go in plus? Kiedy wspominam Twoją książkę, pamiętając także opowiadanie Cień Miasta, są one, najogólniej rzecz mówiąc, bardzo niejednoznaczne. Trudno mi z nich wysnuć jakiś głębszy sens. Czy wolisz na przykład takie historie o dużej dozie niedopowiedzenia?\nBardzo trudno jest mi odpowiadać na pytania, które związane są z moim stylem. O ?sensie? i interpretacji już mówiłem ? moim zdaniem: jest, zdaniem kilku recenzentów: raczej jest, zdaniem wielu: może jest, zdaniem niektórych: nie ma. No i co ja zrobię? No nic.\nPrzede wszystkim mój styl dopiero się kształtuje, dopiero się uczę wszystkiego. Nie mam pojęcia kiedy i czy w ogóle wykształcę coś swojego, czy to do końca nie będzie hybryda pomiędzy kimś a kimś, a właściwie czy ta hybryda nie będzie właśnie moim stylem. Nie wiem. Mogę tylko powiedzieć to, co mówią inni i co sam zauważyłeś: niedopowiedzenia, dobre przechodzenie do retrospekcji, kreowanie postaci jednym machnięciem pióra. A co lubię? Chyba najbardziej opisywanie rzeczywistości z niecodziennych perspektyw, błyskotliwe myśli i wciągający, pędzący styl.\nNa zakończenie ? czy prócz standardowych ?wierzcie w swoje marzenia? i ?bądźcie wytrwali? ? mógłbyś przekazać czytającym ten wywiad osobom, które chciałyby zadebiutować, jakieś konkretne wskazówki czy rady? Coś na co powinni zwrócić uwagę, na co być przygotowanym, gdzie i jak szukać pomocy itp.\nWspominałem o forum wery?fi?ka?to?rium?.pl ? tam na pewno debiutanci otrzymają pomoc. Według mnie najważniejsza jest praca i nauka. Poprawnego pisania da się nauczyć w ciągu roku. Ja się nauczyłem pisać w tym czasie, a z polskiego byłem raczej przysłowiową nogą. Tworzenie historii, opowiadań, wymyślanie fabuły i kreowanie swojego stylu to nie tylko kwestia wytrwałości, ale również osobowości, wpływu przeczytanych książek i środowiska. Talent musi być, ale i beztalencia sobie radzą, jak się uprą. Bądźcie uparci.


URODZONY: 07 kwiecień 1962, Warszawa\nKażdy powienien mieć swoje dzieciństwo\nkierowca - agent sledzący Burskiego\nJan Jankowski w "Scenie Więziennej"\nJest pierwszym producentem niezależnym, który po 1989 roku wyprodukował film fabularny.\n„Wszystko co najważniejsze” w reżyserii Roberta Glińskiego, zdobyło cztery nagrody na Festiwalu Filmów Fabularnych Gdynia’92 w tym Grand Prix „Złote Lwy Gdańskie” oraz Nagrodę Dziennikarzy dla najlepszego filmu, był polskim kandydatem do Oscara,i został zakwalifikowany do 8-ki pre-nominowanych filmów.\nOd tego czasu Marek Nowowiejski wyprodukował kilka filmów fabularnych w tym „Haker” Janusza Zaorskiego, oraz ponad 60 filmów dokumentalnych w tym „Śmierć Zygielbojma” Dżamili Ankiewicz, „Bitwa o Warszawę’44” dla Discovery Channel, „Dwa Rembrandty w ogrodzie” w koprodukcji polsko-niemiecko-szwedzkiej, przy udziale 9 stacji telewizyjnych. Ostatnim sukcesem jest nagrodzony na Krakowskim Festiwalu Filmów Dokumentalnych 2012 „Port Nadziei” w reżyserii Magnusa Gerttena, polsko-szwedzko-duńska koprodukcja.\nMarek Nowowiejski wyprodukował również 11 odcinków słynnego programu „The Amazing Race” w Kazachstanie, Rumuni, Estonii i w Polsce, w wersji amerykańskiej dla Bruckheimer Television, WPR, CBS, w wersji izraelskiej dla Reshet TV, w wersji australijskiej dla Channel 7. W 2012 roku z ramienia Walt Disney Company nadzorował produkcję pierwszego sezonu wersji ukraińskiej The Amazing Race. Obecnie przygotowuje drugi sezon tego programu. Członek- założyciel KIPA, członek-założyciel Polskiej Akademii Filmowej.\nPowstał dokument o Krzysztofie Pendereckim


Malezja: Obchody Chińskiego Nowego Roku w Azji Południowo-Wschodniej - rynki zagraniczne\nDodano: 25-01-2020 17:39\nW stolicy Tajlandii, Bangkoku, publiczne obchody odbywają się w handlowej dzielnicy Pathum Wan i zamieszkałej głównie przez Chińczyków Samphanthawong. Władze miasta zorganizowały występy akrobatów i artystów, pokazy chińskich szachów, kaligrafii i gotowania. Równolegle odbywają się parady uliczne. Święto jest ogromną atrakcją turystyczną. Według dziennika "Bangkok Post" aby je zobaczyć, do Tajlandii przyjechało ponad milion turystów.\nW Indonezji 3-milionowa chińska społeczność może publicznie świętować dopiero od 20 lat. Za rządów generała Suharto celebrowanie Chińskiego Nowego Roku poza świątyniami i prywatnymi domami było zakazane. Singapurska telewizja Channel News Asia zauważa, że obecnie świętują także muzułmańscy Chińczycy. Niektóre meczety w Dżakarcie są dekorowane w symbolizujących pomyślność kolorach czerwonym i żółtym, a na ich wewnętrznych ścianach umieszcza się cytaty z Koranu wypisane chińskim pismem kaligraficznym. Chińskich muzułmanów żyje w Indonezji ok. 150 tys. Jeden z nich, 44-letni Naga Kurniadi, podkreśla w rozmowie z telewizją, że chce przekazać swoim dzieciom związane z tym świętem wartości takie jak wspólnota, hojność i szacunek do starszych. "Razem z żoną i dziećmi zakładamy chińskie stroje. Moja żona zakłada czerwony hidżab, ja wręczam moim siostrzeńcom i siostrzenicom pieniądze" - opowiada inny mieszkaniec Dżakarty Fauzan Priyanto. Również chińscy chrześcijanie odprawiają stare rytuały, wzywając duchy zmarłych członków rodziny i zostawiając im ulubione potrawy.\nJak wyjaśnia PAP miejscowy przedsiębiorca Khoo Kah Lee, Chińczycy życzą sobie w tym okresie przede wszystkim pomyślności i sukcesu materialnego. "Wszystkim dzieciom w rodzinie i krewnym stanu wolnego wręczamy pieniądze w czerwonych kopertach. Przed Nowym Rokiem trzeba też pamiętać, żeby zwrócić wszystkie długi" - mówi. Ważnymi punktami obchodów są buddyjskie i taoistyczne świątynie, przy których można spotkać rozdających cukierki mężczyzn przebranych za boga dobrobytu Caishena. W ich sąsiedztwie często pali się też nieprawdziwe banknoty, które mają pomóc przodkom w zaświatach.\nDo artykułu: Malezja: Obchody Chińskiego Nowego Roku w Azji Południowo-Wschodniej