Maria Szabłowska: Wokół koncertu The Rolling Stones z 1967 r. krąży wiele legend [WYWIAD] - GazetaPrawna.pl\nMaria Szabłowska: Wokół koncertu The Rolling Stones z 1967 r. krąży wiele legend [WYWIAD]\n8 lipca 2018, 10:33\nRolling Stones w trakcie koncertu w 1975 roku / Bloomberg / Ethan Russell\nWokół koncertu The Rolling Stones z 1967 r. krąży wiele legend; jest wiele relacji osób, które były na tym koncercie, ale są też relacje tych, którzy nie byli, ale zawsze opowiadali, iż byli – mówi PAP dziennikarka muzyczna, radiowa i telewizyjna Maria Szabłowska.\nPAP: Udało się pani być na koncercie The Rolling Stones w warszawskiej Sali Kongresowej w roku 1967…\nMaria Szabłowska: Udało mi się – to dobre określenie.\nPAP: Jak zatem zdobyła pani bilet?\nMaria Szabłowska: Bilet zdobył dla mnie tata. Pracował w Cechu Rzemiosł Różnych i miał dojścia przez Cech. Nie musiałam stać w kolejce, miałam załatwiony bilet. W PRL-u bardzo wiele rzeczy się załatwiało, w tym bilety na koncerty.\nPAP: Jak to się stało, że władza ludowa zgodziła się na taki koncert?\nMaria Szabłowska: Władze już wcześniej godziły się na takie występy gwiazd, przyjeżdżali do Polski przedstawiciele brytyjskiego rocka – w 1965 r. grali The Animals. Myślę, iż zadecydowało również to, że były to koncerty bardzo wyczekiwane przez młodzież, bardzo dobrze się sprzedawały, choć w PRL-u w ogóle nie myślało się ekonomicznie. Jest taka historia, że szef PAGART-u, Władysław Jakubowski, zaprosił do siebie szefów takiej śmiesznej organizacji „Pop-Fun-Club”, czyli późniejszego polityka i ministra spraw zagranicznych w latach 90. Andrzeja Olechowskiego, i Wojtka Manna. To był klub płytowy, ja także do niego należałam, spotykaliśmy się, wspólnie słuchaliśmy muzyki oraz wymienialiśmy się płytami. Jakubowski był łebskim człowiekiem i zorientował się, że, krótko mówiąc, można zarobić na takich koncertach. Poprosił Olechowskiego i Manna, aby na karteczce wypisali, jakie zespoły z brytyjskiej fali warto zaprosić, żeby młodzi ludzie przyszli na te koncerty. Na tej karteczce Mann i Olechowski napisali nazwy grup czy solistów, takich jak Lulu, Billy J. Kramer czy właśnie The Rolling Stones. Z tej karteczki nie przyjechali tylko Beatlesi, którzy byli zespołem początkującym, ale już z wielkimi sukcesami.\nMyślę, że z dzisiejszej perspektywy patrząc na to, co się działo wokół koncertu Rolling Stonesów w 1967 r., można powiedzieć, że władza nie miała pojęcia, jaka była siła rażenia akurat tego zespołu. Kiedy Stonesi przyjechali, byli już po hicie „I can’t get no satisfaction”, byli już bardzo sławni. W związku z tym na ten koncert szli nie tylko Polacy; przyjechali też Czesi i Niemcy z NRD.\nPAP: Jakie emocje towarzyszyły koncertowi?\nMaria Szabłowska: To było wydarzenie bez precedensu. Oglądałam niedawno występ Rolling Stonesów w Hawanie, gdzie przyszło milion osób. Widziałam twarze tych ludzi, jak oni patrzyli na Stonesów: jakby się zdarzył cud, że tacy bogowie do nich zjechali. Myśmy chyba wtedy podobnie to traktowali – że nagle przyjechał jeden z topowych zespołów świata. Wcześniej co prawda przyjeżdżały inne grupy, ale nie były one tej miary, co Stonesi.\nPAP: Jaka panowała atmosfera przed samym koncertem?\nMaria Szabłowska: Było bardzo dużo ludzi. Wiem, że były fałszywe bilety. Powiedział mi to Zbigniew Korpolewski, który był konferansjerem tego koncertu, bo Lucjan Kydryński – ówczesny konferansjer numer jeden – zadeklarował, że takich występów nie będzie zapowiadał. Te fałszywe bilety mieli właśnie ludzie, którzy przyjechali z Czechosłowacji. To wywołało nieporozumienie, bo była cała drużyna zawiedzionych. Była również milicja. Jest nawet wydana książka o tym koncercie [„The Rolling Stones – Warszawa ’67” Marcina Jacobsona – przyp. red.], w której autor pisze o milicji, która pałowała. Mnie jednak udało się wejść na koncert bez problemów.\nKoncert The Rolling Stones w Warszawie. Ile kosztują bilety?\nPAP: Jak wspomina pani sam koncert?\nMaria Szabłowska: Gdy czytałam dalej tę właśnie książkę, były w niej relacje różnych osób, które były na tym koncercie, ale myślę, że są też tam relacje tych, którzy nie byli, ale zawsze opowiadali, iż byli. Są wspomnienia, że w pierwszych rzędach siedziały dzieci prominentów partyjnych w białych koszulach i czerwonych krawatach. Nic takiego się nie działo. Było bardzo dużo młodzieży. Koncert był szokująco głośny w porównaniu z tym, co do tamtej pory słyszała publiczność Sali Kongresowej. Nie czułam się kontestatorką, nie miałam poczucia, że robię coś przeciwko PRL-owi, ale władza tak to trochę traktowała. Poczułam, że nagle ci ludzie, których słyszałam w Radiu Luxembourg czy których płyty miałam od wujka z Ameryki, przyjechali do mnie i nie zawiedli mojego zaufania. Aczkolwiek myślę sobie teraz, że być może to było dla mnie tak ważne i wielkie wydarzenie, że mogłam nie słyszeć niektórych niedoróbek: oni wtedy brzmieli dla mnie świetnie.\nPAP: Jak wyglądał czas po koncercie? Czy doszło do jakichś starć z milicją?\nMaria Szabłowska: Podobno były starcia, ale ja również tego nie doświadczyłam. Tego dnia były dwa koncerty w Sali Kongresowej. Ja, ale też wiele innych osób, nie potrafimy sobie przypomnieć, na którym z tych dwóch koncertów byliśmy. Wydaje mi się, że byłam na tym późniejszym. Być może starcia były podczas tego pierwszego występu, a potem już sytuacja została opanowana.\nPAP: Czy wówczas udało się pani spotkać z artystami?\nMaria Szabłowska: Nie, to już wtedy było raczej niemożliwe. Oni już byli bardzo znani i nie mieliśmy do nich dojścia. Wcześniej udało się nam spotkać z Animalsami, gdy grali dwa lata wcześniej. Zaprosiliśmy ich wtedy po koncercie do domu, zresztą mojego. Stonesi byli wówczas zbyt wielcy; Zbigniew Korpolewski zresztą mówił mi, że oni traktowali występ w Warszawie jako próbę przed Moskwą.\nPAP: Na czym miała polegać ta próba?\nMaria Szabłowska: Bardzo chcieli pojechać do Moskwy, do Związku Sowieckiego. Chcieli w innym komunistycznym kraju sprawdzić siłę swojego rażenia. Jednak nigdy nie dojechali do Moskwy. Wiedzieli, że grają za żelazną kurtyną, że ich płyty nie były wtedy w Polsce sprzedawane w normalnych sklepach płytowych. Uważali, że publiczność nie będzie znała repertuaru. Stonesów bardzo zadziwiło – co również wiem od Korpolewskiego – że publiczność znała repertuar, śpiewała z nimi. To było dla nich wielkie zaskoczenie. A my mieliśmy wujków i ciotki, którzy przysyłali nam płyty z Zachodu, mieliśmy swój klub płytowy, gdzie mogliśmy słuchać płyt kolegów i koleżanek, więc mieliśmy tę wiedzę. Było również właśnie Radio Luxembourg, którego częstotliwość dość trudno się łapało, ale się udawało. Tam także się słuchało tej muzyki.\nP. Stelmach: The Rolling Stonesi są żywym symbolem rock and rolla\nPAP: Czy wiadomo, w jaki sposób zapłacono zespołowi za występ?\nMaria Szabłowska: Są legendy, że Stonesi dostali złotówki. Takie legendy są też o Animalsach i o innych zespołach. To była bardzo skomplikowana sytuacja – dewizy a polski złoty. Mick Jagger ma wielką głowę do interesów, więc nie sądzę, żeby się zgodził na złotówki. Jednak faktycznie są takie opowieści, że dostali wynagrodzenie w złotówkach, że zakupili wagon wódki, że wyrzucali te złotówki z tarasu lotniska na Okęciu. Wydaje mi się, że oni by się po prostu na to nie zgodzili.\nPAP: Czy wokół występu Stonesów krążą jeszcze inne legendy?\nMaria Szabłowska: Jest opowieść, jednak to już nie jest legenda. Ze Stonesami przyjechał klawiszowiec Brian Jones. W Warszawie włączył niewłaściwą wtyczkę do naszej elektryczności i spaliły mu się organy, a koncert miał być niezadługo, ponieważ oni próbowali w dniu występu. Przed nimi grali Czerwono-Czarni, wśród nich Ryszard Poznakowski, który miał swoje NRD-owskie klawisze, tzw. zemstę Ulbrichta – to były dobre, podrabiane klawisze zachodnie. Menedżer Stonesów przyszedł do Poznakowskiego i błagał go, żeby Rysiek pożyczył organy, a oni zapłacą każdą sumę, bo przecież koncert nie może się odbyć bez tego instrumentu. Rysiek, jak to Polak, taki szlachcic, uniósł się honorem i powiedział, że nie chce żadnych pieniędzy, niech tylko Mick Jagger przyjdzie do niego i powie „dziękuję”. I tak się stało – Jagger przyszedł do niego za kulisami i powiedział „thank you”, no i Brian Jones grał na organach Poznakowskiego.\nPAP: Jaki wpływ wywarł koncert Rolling Stonesów na ówczesną polską popkulturę?\nMaria Szabłowska: Był na pewno ogromny. Lucjan Kydryński, który był bardzo inteligentnym człowiekiem i świetnym konferansjerem, znawcą muzyki, tak strasznie ich zlekceważył, odmawiając tego prowadzenia. Myślę, że się potem zorientował, jakie zainteresowanie Stonesi wzbudzają wśród młodej widowni – faktem jest, że była to bardzo młoda widownia, byli to ludzie jeszcze ze szkoły albo studenci, tzw. dorosłych tam prawie nie było. Kydryński potem musiał na to spojrzeć zupełnie innym okiem i się zastanowić, że być może zbyt pochopnie ich zlekceważył.\nKoncert uzmysłowił PAGART-owi, że warto sprowadzać takie zespoły, ponieważ wiązało się to z pieniędzmi – bilety szły jak woda. Występ miał również ogromny wpływ na naszych bigbitowców – artystów, którzy byli sławni, ale jeszcze bardzo młodzi, jak np. Tadeusz Nalepa. On zawsze przyjeżdżał na koncerty z Rzeszowa, w którym mieszkał. Powiedział, że po koncercie Animalsów dostał wysokiej gorączki, a na Stonesach wiedział już, jak trzeba grać i śpiewać. Janusz Kruk z Andrzejem Mogielnickim napisał o tym koncercie piosenkę, którą śpiewał zespół 2 plus 1.Koncert miał zatem ogromny wpływ na naszych artystów. Chodzili, przynajmniej starali się chodzić, na koncerty, bo to była inspiracja. Wtedy nie było w normalnym obiegu zachodnich gazet, nie było płyt, w radiu już grano trochę zachodniej muzyki, ale to było ciągle za mało. A ponadto co innego słyszeć artystę z płyty, a co innego zobaczyć, jak się zachowuje.\nPAP: Czy ten koncert był tylko wydarzeniem muzycznym, czy może także socjologicznym?\nMaria Szabłowska: To absolutnie było zjawisko socjologiczne, a wręcz powiedziałabym, że było ono w jakiś sensie polityczne. Ludzie, którzy przyszli na ten koncert, którzy w jakiś sposób wywalczyli, wystali te bilety, czuli, że jakieś ich marzenie się spełniło. Ja sama się tak czułam – że nagle znalazłam się w oazie wolności, że to moja muzyka i nikt się nie wtrąca, nie mówi, jak grać, śpiewać. To dla nas było prawdziwe. Nagle odkryliśmy własny świat przez nikogo niekontrolowany, niecenzurowany. Jak już Stonesi zaczęli grać i śpiewać, to oczywiście robili na scenie, co chcieli, nikt im nie mógł czegokolwiek zakazać. Już wcześniej wiedziałam, że ta muzyka daje człowiekowi wolność i ucieczkę od rzeczywistości, ale to był tego namacalny dowód.\nmuzyka Rolling Stones KULTURA MUZYKA koncert\nBrian Jones klawiszowiec? To ta pani albo nie wie co mówi albo tatuś czerwony córeczce załatwił bilecik, a wstyd przyznać moskiewskiej loszce, oj wstyd.\nPewno. Ta pani jest czerwona. Nikt nikogo o organy nie prosił.milicja palowala jak leci. Tyło czerwonych urew nie palowala bo sperme z ich pal spijaly


Antoni Libera: Wojciech Tomczyk płynie pod prąd - Antoni Libera\nNa wstępie mojej laudacji chciałbym z satysfakcją zwrócić uwagę, że Nagroda Literacka Skrzydła Dedala, odkąd cztery lata temu zmodyfikowała nieco swój statut i nazwę, nie tylko nie zastyga w takim czy innym rytualnym geście, lecz przeciwnie, zachowuje młodzieńczy wigor i coraz to poszerza swoje pole obserwacji i zainteresowań, i poprzez nagradzanych autorów wyróżnia również coraz to inne rodzaje i gatunki literackie.\nDwa lata temu była to eseistyka. Wyróżniono w dodatku ex aequo dwie autorki – Martę Kwaśnicką i Renatę Lis – co było precedensem w długiej historii tej nagrody. W zeszłym roku z kolei laur przypadł w udziale – znowu po raz pierwszy – pisarzowi h i s t o r y c z n e m u: profesorowi Andrzejowi Nowakowi, za pierwsze trzy tomy jego fundamentalnych Dziejów Polski. Wreszcie w tym roku – roku setnej rocznicy odzyskania niepodległości – nagroda idzie w ręce znowu po raz pierwszy d r a m a t o p i s a r z a: Wojciecha Tomczyka, za wybór sztuk, zebranych w tomie wydanym przez Teologię Polityczną.\nMyślę, że ten krótki przegląd ostatnich edycji wystarczająco pokazuje, jak otwartą na różnorodne formy wypowiedzi jest Nagroda Skrzydła Dedala, a zatem że nikt odtąd – jakkolwiek egzotyczny czy nieoczywisty gatunek literacki by uprawiał – nie może być spokojny, iż któregoś dnia nie dosięgnie go zaskakujący, łamiący wszelkie konwencje werdykt. Jedynym warunkiem jest wierność Dedalowym zasadom i wartościom: pracowitości, pomysłowości i niezależności. Potencjalny laureat musi w razie potrzeby wymknąć się z labiryntu, w którym został zamknięty, choćby i sam go zbudował. Musi się umieć zbuntować. „Skrzywić”, jak mówi poeta, „wycedzić szyderstwo i wyjść”, choćby miało to kosztować upadek z wysokości, „choćby miał za to spaść bezcenny kapitel ciała – głowa”.\nTomczyk nie znosi stereotypów, utartych odpowiedzi i pokutujących prawem kaduka rozwiązań. Drąży tematy głęboko i bezkompromisowo\nWojciech Tomczyk te właśnie zasady i wartości kultywuje od dawna. Płynie pod prąd. Nie ogląda się na mody ani obiegowe opinie, co w jego wypadku – autora z natury rzeczy współpracującego z teatrem, filmem i telewizją – jest szczególnie ryzykowne, ponieważ wiadomo skądinąd, jak nietolerancyjne, a wręcz fanatyczne i zaciekłe bywa środowisko show-biznesu, zwłaszcza w obecnej Polsce. Wojciech Tomczyk nie znosi stereotypów, utartych odpowiedzi i pokutujących prawem kaduka rozwiązań. Drąży tematy głęboko i bezkompromisowo, i proponuje interpretacje nieoczywiste, na ogół gorzkie i bolesne, zmuszające do rewizji zastałych wykładni. Należy do wąskiego grona wyznawców „prawd niemiłych” i „sądów niepopularnych”. A jednocześnie, przy tym jakże surowym podejściu zarówno wobec samej rzeczywistości, jak i do jej ocen i bałamutnych opisów, zachowuje pełen ironii dystans i postawę opartą na oczyszczającej kpinie i śmiechu. Tomczyk nie jest, jak mogłoby się wydawać, ponurym, zwalistym mrukiem albo kostycznym śledziennikiem wytykającym z upodobaniem wszelkie wady i słabości swych bliźnich i towarzyszy niedoli. Owszem, jest sędzią surowym, a nawet bezwzględnym, ale swoje wyroki wydaje na luzie, z użyciem środków komicznych. Jego znakiem firmowym jest drwina. Drwina smutnego błazna.\nNa nagrodzony tom składają się cztery dramaty – bodaj najwybitniejsze z całego dorobku autora. Ułożone zostały nie w tradycyjnym porządku powstawania ani też w porządku chronologii wypadków historycznych, których dotyczą. Przyjęta kolejność jest dokładnie odwrotna: wyraża ona drogę w głąb czasu, wstecz, od historii najnowszej, poprzez dawniejszą, aż po najodleglejszą, od której dzieli już blisko 90 lat.\nPierwsza sztuka, Bezkrólewie, z 2010 roku, w aluzyjny, nie dosłowny sposób odnosi się do sytuacji, jaka powstała w Polsce po katastrofie smoleńskiej. Druga w kolejności, Norymberga, z 2005 roku, której genezą jest ewidentnie śmierć pułkownika Kuklińskiego, dotyczy z grubsza ostatniej dekady XX wieku i podejmuje problem nierozliczenia zbrodni i win całego peerelu, który to akt sprawiedliwości powinien nastąpić zaraz po odzyskaniu suwerenności na przełomie lat 80. i 90., a który jak wiadomo nie nastąpił do dzisiaj. Dalej mamy Wampira z 2002 roku, ukazującego słynną sprawę Zdzisława Marchwickiego z połowy lat 70. ubiegłego wieku – czyli z okresu niefrasobliwych i, wydawałoby się, w miarę łagodnych rządów Gierka. I wreszcie na samym końcu sztuka najświeższej daty, napisana zaledwie dwa lata temu, dramat pod tytułem Marszałek, poświęcona Józefowi Piłsudskiemu, a ściślej, jego zapomnianej i mało znanej inicjatywie podjęcia wojny prewencyjnej z Niemcami wkrótce po dojściu Hitlera do władzy.\nQuasi-historyczne dramaty Tomczyka są przypowieściami\nJak widać, wszystkie cztery utwory odnoszą się do rozmaitych epizodów bądź zjawisk najnowszej historii Polski. Nie są to wszelako dramaty historyczne ani polityczne w tradycyjnym znaczeniu tych pojęć. Owszem, ich materia ma charakter historyczny, ich autor wychodzi od zdarzeń i sytuacji, które zapisały się w annałach i kronikach naszych współczesnych dziejów, niemniej ich artystyczna funkcja nie polega na takim czy innym zobrazowaniu danego wypadku lub choćby nowatorskiej lub kontrowersyjnej jego interpretacji. Quasi-historyczne dramaty Tomczyka są przypowieściami bądź modelami pewnych „większych całości” – nadrzędnych procesów społecznych i cywilizacyjnych.\nO jakie sprawy chodzi? O czym Tomczyk w istocie nam mówi? Widzę to tak.\nPierwsza połowa XX wieku z okładem była w literaturze, sztuce i filozofii w znacznej mierze epoką katastrofizmu – rozmaitych antyutopii, apokaliptycznych wizji i kasandrycznych proroctw o końcu naszej cywilizacji. Epokę tę wyrażają w symboliczny sposób takie między innymi tytuły jak Zamek i Proces, Ziemia jałowa i Ziemia Ulro, Bunt mas i Auto-da-fé, Ciemność w południe i Nowy wspaniały świat, a wreszcie Czekając na Godota i Końcówka. Wszystkie te dzieła w rozmaity sposób wieściły i opisywały fundamentalny kryzys europejskiej kultury, kryzys wynikający głównie zapaści przestrzeni metafizycznej i idącego w ślad za tym zwątpienia w wartości i ideały, wyznawane przez człowieka europejskiego Zachodu od niepamiętnych czasów. Opisy te jednakże, choć nieraz wstrząsające, miały szczególną naturę: były z reguły wielkimi metaforami, cechowała je poetyka alegorii, abstrakcyjnego uogólnienia. Podstawowe jakości i kategorie, którymi operowały, takie jak „odczarowanie”, „wydziedziczenie”, „bezdomność”, „upośledzenie” czy „absurd”, były przenośniami. To nie była literatura realistyczna, literatura konkretu. Ponieważ jednak została uznana za wyraz współczesnej samowiedzy, a w ślad za tym na rozmaite sposoby wyróżniona i nagłośniona, wytworzyła ona nawyk myślenia o bieżącym świecie za pomocą tych właśnie pojęć, swoiście je udosłowniając. Tymczasem toczący się swoją, przyziemną koleiną świat posługiwał się całkiem innym językiem i innymi kodami zachowań. Szczególnym poligonem tego świata był świat po wschodniej stronie żelaznej kurtyny. Bo to tu właśnie dokonała się jak najbardziej realistycznie katastrofa, o której wieszczą abstrakcyjne antyutopie.\nTo co oglądamy na scenie przerażającego ale i sterylnego Teatru Absurdu, Tomczyk pokazuje nam niejako od wewnątrz, od strony krwawych bebechów i praktycznego myślenia\nWojciech Tomczyk tę właśnie okoliczność zauważył i postanowił nam ją uzmysłowić. „Życie-po-życiu” naszej cywilizacji, jej natura w pospolitym wymiarze, jej „proza”, codzienność, fizjologia, uobecnia się właśnie tutaj, w krainie peerelu i post-peerelu. To, o czym czytamy we wzniosłych, profetycznych traktatach i manifestach, to co oglądamy na scenie przerażającego ale i sterylnego Teatru Absurdu, Tomczyk pokazuje nam niejako od wewnątrz, od strony krwawych bebechów i praktycznego myślenia. Jego dramaty są obrazem s k u t k ó w apokalipsy, która się już dokonała, są „krajobrazem po bitwie”, portretem poturbowanych i okaleczonych istot, a nawet żywych trupów. Galeria przerażających postaci Tomczyka przypomina mi grupę postaci z pamiętnej produkcji Kantora Wielopole, Wielopole, postaci przywiązanych do rozmaitych machin tortur czy pręgieży, które po metaforycznym wyzwoleniu zaczynają pokracznie tańczyć. Ma to być taniec radości i ulgi. Tyle że postaci te nie są w stanie zrzucić z siebie narzędzi zniewolenia i klęski, i niejako na zawsze pozostają pogiętymi, zdeformowanymi kalekami.\nPodsumowując: Wojciech Tomczyk w formie dramatu opowiada nam to, co swego czasu zwiastowali nam poeci – Thomas Stearns Eliot w Wydrążonych ludziach i Czesław Miłosz w Piosence o końcu świata. Tyle że pamiętne słowa Eliota: „Oto jak kończy się świat: nie z hukiem, lecz ze skomleniem” należałoby nieco zmodyfikować. Owszem, z pewnością, nie z hukiem, lecz i nie ze skomleniem. Raczej z bełkotem i fałszem, z szaleńczym zakłamaniem. Takim właśnie, jaki cechuje bohaterów Bezkrólewia i Norymbergi, niezdolnych nie tylko do skruchy i pokuty, lecz nawet do właściwej samooceny. Świat, który stracił metafizyczne niebo i humanistyczny grunt pod nogami, umiera w kłamliwym bełkocie.\nLaudacja wygłoszona 18 grudnia 2018 roku w Pałacu Krasińskich w Warszawie\nPrzeczytaj relację z uroczystości wręczenia Wojciechowi Tomczykowi Nagrody Literackiej „Skrzydła Dedala”


Verificators.com - Poszukiwanie majątku dłużnika\nPoszukiwanie i identyfikacja majątku dłużnika zarówno w Polsce jak i poza granicami to wyjątkowa specjalizacja pośród usług Verificators. Bazując na budowanej przez wiele lat sieci powiązań z zaufanymi agencjami detektywistycznymi i kancelariami prawnymi, możemy odnaleźć majątek dłużnika niemal na całym świecie, włączając w to tak zwane raje podatkowe.\nPewnie zdajesz sobie sprawę, że w dynamicznym świecie biznesu zadłużenie to niestety ryzyko ściśle powiązane z podejmowanymi działaniami i inwestycjami. Co zrobić, kiedy kontrahent nie płaci faktur? Jesteś wierzycielem a dłużnik unika spłaty długu i podejrzewasz, że ukrywa swój majątek?\nJeszcze przed wystąpieniem o egzekucję komorniczą warto wiedzieć, czy dłużnik posiada wartościowe aktywa. Przygotowany przez nas raport majątkowy pomoże Ci oszacować wypłacalność dłużnika oraz szanse na odzyskanie należności.\nDzięki nam dowiesz się jakie cenne aktywa posiada dłużnik, czy nieruchomości, których jest właśnicielem nie są obciążone kredytami hipotycznymi lub podlegają zajęciu komorniczemu, czy auta którymi się przemieszcza są jego właśnością oraz czy posiada więcej wierzycieli w tym organy państwowe.\nJuż w trakcie pracy komornika również wspieramy poszukiwania majątku. Uzupełniamy ustalenia komornicze np. o majątek nieewidencjonowany lub nieoczywisty. Nie dla wszystkich jest bowiem jasne, co może być uznane jako aktywa wartościowe, z których można domagać się spłaty należności. Dla nas ważne są szczegóły, dlatego nie zaskoczy nas potrzeba poszukiwania maszyn budowlanych, pojazdów typu segway czy nawet inwentarza żywego typu koni lub rasowych psów.\nKiedy dłużnik nie ma majątku\nW przypadku braku majątku trzeba się zastanowić, czy w ogóle warto wchodzić na drogę sądową, by przy braku perspektyw na sukces może uniknąć zbędnych kosztów. Jednak do podjęcia tak ważnych decyzji musisz mieć sprawdzone informacje.\nW przypadku spraw trudnych, gdzie egzekucja komornicza nie odniosła pożądanych efektów pomagamy zdobyć dowody na celowe ukrywanie majątku oraz zbieramy materiał dowodowy do wykorzystania w skardze pauliańskiej.\nPomożemy Ci w namierzeniu osoby i ustaleniu informacji niezbędnych w procesie odzyskiwania należności.\nKiedy warto zlecić poszukiwanie majątku wywiadowni gospodarczej Verificators?\n1. Przed rozpoczęciem postępowania sądowego, w celu przygotowania planu efektywnego odzyskania należności lub zabezpieczenia majątku.\n2. Jako wsparcie egzekucji komorniczej lub gdy komornik już umorzył postępowanie.\n3. Pod kątem skargi pauliańskiej, w celu udowodniania celowego wyzbycia się majątku.\nStałymi elementami naszej oferty są m.in.:\nRaporty majątkowe – ustalamy wartościowe aktywa posiadane przez dłużnika we wskazanym przez Ciebie kraju.\nRaporty analityczne – na podstawie działań śledczo-analitycznych pomagamy wskazać, w jakim mieście lub kraju ukrywa się dłużnik wraz ze swoim majątkiem.\nWsparcie w odzyskaniu majątku – przeprowadzamy w Twoim imieniu szereg działań śledczych i prawnych ukierunkowanych na odzyskanie należności, niezależnie od kraju gdzie znajduje się dłużnik i jego aktywa. Pomagamy w złożonych projektach międzynarodowych, gdy zobowiązany ukrywa swój majątek m.in. w rajach podatkowych.\nZastanawiasz się gdzie szukać majątku dłużnika? Skontaktuj się z naszymi specjalistami, którzy pomogą Ci określić zakres koniecznych działań oraz wesprą Cię na drodze do odzyskania długu.


GIRLS! GIRLS! GIRLS! – powrót na Hawaje i… kolejny wielki przebój! – EPLand\nGIRLS! GIRLS! GIRLS! – powrót na Hawaje i… kolejny wielki przebój!\n– powrót na Hawaje i …kolejny wielki przebój! –\n„…jest w tych pocztówkach z plaż na Hawajach albo Miami coś z magii wielkiego idola”, zauważył kilka lat temu jeden z polskich dziennikarzy w artykule „Idol z dźwiękowej pocztówki” wypowiadając się na temat filmów z udziałem Elvisa Presley’a. I trudno nie przyznać mu racji. W tym samym tekście autor stwierdził również, że piosenkarz nagrał do nich ponad dwieście pięćdziesiąt piosenek, które do dzisiaj „żyją swoim własnym życiem”. W większości ale nie zawsze. Zdarzały się bowiem przypadki, że utwory nagrane dla potrzeb ścieżki dźwiękowej stawały się wielkimi, ponadczasowymi przebojami. Tak było m.in. w przypadku muzyki do filmu „Girls! Girls! Girls!”…\nW tym roku mija równo pięćdziesiąt lat od nakręcenia tego klasycznego filmu z królem rock’n’rolla w roli głównej. I choć może trudno w to uwierzyć ale także pół wieku temu powstał utwór, który do dzisiaj zanucić potrafi niemal każdy, a przynajmniej każdy komu kiedykolwiek list „wrócił do nadawcy”.\nTo doskonały powód do tego by cofnąć się do roku 1962 i poznać historię słonecznej i rozśpiewanej komedii jaką było „Girls! Girls! Girls!”.\n26 marca 1962 roku Elvis przybył do studia Paramount Pictures na przedprodukcyjne spotkanie dotyczące kolejnego, jedenastego filmu z jego udziałem. Jeszcze tego samego dnia, około godziny jedenastej przed południem, rozpoczęto prace nad ścieżką dźwiękową. Sesję nagraniową zorganizowano w studiu Radio Recorders w Hollywood. Do udziału w niej zaproszono grupę muzyków studyjnych od kilku lat współpracujących z Presleyem ponieważ jak pisze Ernst Jorgensen w książce „Platinum A Life In Music” „Elvis jak zwykle chciał mieć na Wybrzeżu któregoś ze swoich muzyków, więc do studia przylecieli Scotty, DJ, Boots i The Jordanaires”. Nieobecnego basistę, Boba Moora, zastąpił Ray Siegel.\nOprócz wyżej wymienionych instrumentalistów do nagrań zaangażowano także gitarzystów Barneya Kessela (popularnego w tamtym czasie gitarzystę jazzowego), Tiny’ego Timbrella, Roberta Baina i Altona Hendricksona, perkusistę Hala Blaina i Berniego Mattinsona, klawiszowców, Harolda Browna (organy) oraz Dudleya Brooksa (pianino). Wokal towarzyszący zapewniły dwa męskie kwartety, wspomniany The Jordanaires oraz The Amigos.\nZespół przybył do Los Angeles kilka dni przed Elvisem, który jak pisze Jorgensen, „wciąż wolał podróżować sam” i na prośbę dyrektora muzycznego, Charles’a O’Currana, odbył w studiu serię prób. Według autora „A Life In Music” dało to „piosenkarzowi małe szanse na jakąkolwiek muzyczną interakcję ze swoim zespołem”.\nNagrania w hollywoodzkim studiu poprzedziło spotkanie w nowej nowojorskiej siedzibie wydawnictwa Hill &Range, w którym udział wzięli m.in. menedżer Presley’a – ‘Pułkownik’ Parker oraz kompozytorzy, Otis Blackwell i Winfield Scott. Na nową ścieżkę dźwiękową wybrano kilkanaście bardzo zróżnicowanych muzycznie utworów napisanych zarówno przez dobrze znane autorskie zespoły, takie jak: Sid Tepper i Roy C. Bennett czy Giant, Baum, Florence Kaye jak i dopiero wchodzących na rynek tekściarzy. Wśród propozycji na nową płytę znalazła się także wspólna kompozycja przyjaciół Elvisa, Charliego Hodge’a i Reda Westa.\nPierwszego dnia zarejestrowano tylko trzy utwory. Pierwszym z nich była ballada „I Don’t Want To” do której słowa napisała Janice Tarre a muzykę skomponował urodzony w Wiedniu, Fred Spielman (autor wielu popularnych przebojów filmowych. Jego utwory śpiewali m.in. Frank Sinatra i Judy Garland). Z dokumentacji, która zachowała się z tej sesji wiadomo jedynie tyle, że zespół nagrał ją już po trzecim podejściu i chwilę później rozpoczął pracę nad kolejną piosenką.\n„Otis Blackwell wraz ze swoim partnerem Winfieldem Scottem pracowali nad piosenkami do nowego obrazu wytwórni Paramount zatytułowanego ‘Girls! Girls! Girls’, ale przynieśli tylko dwa numery pasujące do scenariusza: ‘We’re Comin’ In Loaded’ oraz propozycję piosenki tytułowej” napisał Ernst Jorgensen w „Platinum: A Life In Music”. Pierwszą z nich Elvis nagrał po sześciu próbach (i podobnie jak w przypadku utworu „I Don’t Want To” niewiele wiadomo na temat tego jak przebiegało nagranie tej kompozycji).\nNieco więcej informacji na temat samego procesu powstawania zachowało się natomiast w przypadku ostatniej nagranej tego dnia piosenki, „Thanks To The Rolling Sea”.\nByła to jedna z trzech kompozycji Ruth Batchelor i Boba Robertsa, które zostały wybrane do ścieżki dźwiękowej nowego filmu z udziałem Presley’a. Spółka kompozytorska zadebiutowała zaledwie rok wcześniej dostarczając utwory do filmu „Kid Galahad” (na album ze ścieżką dźwiękową weszła ich doskonała kompozycja „King Of The Whole Wide World”).\nZ dziesięciu nagranych tego wieczora podejść zachowały się przynajmniej trzy – jedno alternatywne oraz dwie wersje master, płytowa i filmowa. Przy uważnym przesłuchiwaniu tego materiału można usłyszeć, że w trzeciej próbie Elvis zmienił słowa piosenki. Z kolei nagrane kilka minut później podejście piąte zostało uznane za najlepsze i trafiło na płytę. Ostatnia próba, dziesiąta, figuruje natomiast w dokumentacji jako wersja filmowa (‘movie version’) i została wykonana ‘acapella’, tj. bez udziału muzyków.\nPierwszy dzień prac nad muzyką do nowego filmu zakończył się dziesięć minut po północy. Elvis opuścił studio i udał się do swojej posiadłości położonej na przedmieściach Los Angeles.\nZanim następnego dnia ponownie pojawił się w murach Radio Recorders musiał stawić się u lekarza pracującego dla studia filmowego. Celem wizyty było przeprowadzenie badań kontrolnych na podstawie których ubezpieczano poszczególnych członków ekipy filmowej.\nOkoło godziny pierwszej popołudniu w położonym przy 7000 Santa Monica Boulevard studiu nagraniowym rozpoczęto kolejny etap prac nad ścieżką dźwiękową. Drugi dzień ‘zaowocował’ aż siedmioma nowymi utworami, z których jeden na stałe wpisał się do historii muzyki rozrywkowej. Jego nagranie poprzedziły jednak dwie inne piosenki.\nSesję otworzyła ballada nadesłana przez reporterkę radiową i telewizyjną, Ruth Batchelor i partnerującego jej Boba Robertsa – „Where Do You Come From”. Wersję master tej piosenki zarejestrowano dopiero po czternastu podejściach!\nUtwór tytułowy, który nagrano jako następny został wyłoniony spośród dwóch zgłoszonych propozycji. Jedną z nich była kompozycja „Girls! Girls! Girls!” Otisa Blackwella i Winfielda Scotta ale jak stwierdził Ernst Jorgensen w swojej książce „Platinum: A Life In Music”, „nie każda piosenka mogła być arcydziełem i wersja ‘Girls! Girls! Girls!’ Blackwella i Scotta została uznana za nieodpowiednią w stosunku do utworu o tym samym tytule napisanym przez Leibera i Stollera w 1960 roku”.\nUtwór nie powstał jednak z myślą o Presley’u a o założonym w 1955 roku czarnym kwartecie wokalnym (jednym z pierwszych tego typu) The Coasters. Grupa nagrała aż dwie wersje tej piosenki! Na singlu z sierpnia 1961 roku znalazły się tzw. „Girls! Girls! Girls! (Part I)” oraz „Girls! Girls! Girls! (Part II)”, różniące się od siebie jedynie aranżacją. Ta ostatnia, szybsza wersja w pierwszych dniach sierpnia dotarła do dziewięćdziesiątego szóstego miejsca na amerykańskiej liście przebojów muzyki pop.\nJerry Leiber wspominając swoją współpracę z popularnym kwartetem w wywiadzie udzielonym Kenem’u Sharpowi do książki „Writing For The King” mówił: „rodzaj humoru, którego użyliśmy w piosenkach dla Coasters był czymś w rodzaju współczesnej burleski lub wodewilu. Do wielu z tych rzeczy zainspirowały mnie programy radiowe, których słuchałem jako dziecko”. Zapytany natomiast o nagraną za trzecim podejściem wersję Presley’a odparł: „były numery filmowe takie jak ‘Little Egypt’ i ‘Girls! Girls! Girls!’, które były najlepszym widowiskiem jakie w życiu widziałem. Nie sugerowaliśmy Elvisowi by nagrał nasze piosenki. On sam je wybrał”.\nNa spotkaniu w Nowym Jorku poprzedzającym tą marcową sesję zatwierdzono dodatkowy utwór, który co prawda nie pasował do scenariusza ale mógł przypaść do gustu samemu Elvisowi i zapewnić mu powodzenie na listach przebojów. W książce „Platinum: A Life In Music” Ernst Jorgensen zrelacjonował kulisy pojawienia się „Return To Sender” w ścieżce dźwiękowej nowego filmu. Pisał tak: „na spotkaniu z Pułkownikiem w nowej nowojorskiej siedzibie Hill & Range Blackwell oświadczył, że napisał tylko dwie piosenki do nowego scenariusza ale wtedy wspomniał też o innym numerze zatytułowanym ‘Return To Sender’. Normalnie Pułkownik nie brał udziału w wyborze nagrań ale miał świadomość stałej potrzeby nowego materiału i dlatego poprosił Blackwella by zagrał ją dla niego. ‘Nie martw się’, powiedział Parker po przesłuchaniu, ‘umieścimy to w filmie. Mówię Ci to dlatego ponieważ to jest świetna piosenka’”.\nOtis Blackwell napisał „Return To Sender” z pomocą Winfielda Scotta i według słów Collina Escotta był to ich pierwszy wspólny utwór. Presley nagrał go po zaledwie dwóch próbach (pierwsza, pomimo licznych reedycji albumu ze ścieżką dźwiękową z filmu, do dzisiaj nie została wydana) i już wkrótce święcił dzięki niej tryumfy w światowych rankingach przebojów.\nNa krótko przed blisko godzinną przerwą (według dokumentów rozpoczęła się około godziny 17.50) Elvis zaśpiewał jeszcze sześć podejść do nastrojowej ballady autorstwa Ruth Batchelor i Boba Robertsa, „Because Of Love”.\nDo dalszych nagrań Elvis i współpracujący z nim tego dnia zespół powrócił kwadrans przed godziną dziewiętnastą wieczorem. Pierwszą piosenką, którą zarejestrowali tuż po przerwie był walc Roy’a C.Bennetta i Boba Robertsa, „The Walls Have Ears”. Według dokumentów do nagrania jego wersji master potrzeba było aż dwunastu podejść. Po zaśpiewaniu ostatniego zarejestrowano kompozycję, która w dokumentacji figuruje jako „The Walls Have Ears” (Movie Version). Wersja ta nagrana za pierwszym razem była o osiem sekund dłuższa od swojej ‘poprzedniczki’ i nie było to nowe nagranie lecz dograne do zarejestrowanej kilka minut wcześniej wersji płytowej poszczególne dźwięki, odgłosy i instrumenty.\nW wywiadzie dla strony Elvis Collector kompozytor Roy C.Bennett wspominając tą oraz następną nagraną tej nocy piosenkę powiedział, że: „byliśmy dwoma z niewielu (a może jedynymi) tekściarzy, którzy próbowali zaszczepić humor w piosenki Elvisa, takie jak na przykład: […] ‘Song Of The Shrimp’, […], ‘The Walls Have Ears’”.\nTym drugim kompozytorem o którym mówił Bennett był Sid Tepper, z którym napisał większość filmowych przebojów Presley’a. „Song Of The Shrimp” ich autorstwa, którą tego wieczora nagrano po sześciu podejściach miała jednak podobno skłonić Elvisa do refleksji nad dalszymi losami jego kariery. Opisując tą sesję nagraniową autor tekstu zamieszczonego na stronie internetowej australijskiego fan klubu piosenkarza pisze wręcz, że „Elvis nie był zadowolony z kierunku w jakim prowadzona jest jego kariera i nie podobała mu się perspektywa śpiewania do krewetek lub jakichkolwiek innych zwierząt morskich”.\nRoy C.Bennett zdołał jednak odeprzeć zarzuty o niski poziom utworów filmowych po raz kolejny dobitnie podkreślając, że „powinno być jasne, że te piosenki były pisane do konkretnych miejsc w filmie i ich tematy zostały przez to ograniczone do poszczególnych sytuacji czy miejsc. […] Dla ‘Girls! Girls! Girls!’ w którym Elvis pracuje na łodzi rybackiej do jednej ze scen pasowała piosenka ‘Song Of The Shrimp’”.\nDrugi dzień nagrań zakończono nagrywając balladę „A Boy Like Me, A Girl Like You”, jeszcze jedną kompozycję Sida Teppera i Roy’a C.Bennetta. Jej satysfakcjonującą wersję zarejestrowano kilkadziesiąt minut po północy, po zaledwie kilku krótkich próbach oraz paru falstartach (ostatecznie na wersję master wybrano podejście piąte).\nOkoło godziny pół do pierwszej w nocy Elvis wyjechał ze studia.\nNiespełna dwanaście godzin później, kilka minut po godzinie trzynastej po południu muzycy przystąpili do kolejnych nagrań. Ostatni dzień prac nad ścieżką dźwiękową otworzyła kompozycja „Mama”, której kulisy powstania Ernst Jorgensen opisał tak: „kiedy potrzebowali umieścić w historii urodzinową piosenkę, dyrektor muzyczny Charles O’Curran usiadł ze swoim długoletnim studyjnym pianistą, Dudleyem Brooksem i napisał melodię ‘Mama’”. Trwającą zaledwie kilka sekund piosenkę nagrano po dziesięciu podejściach (w pierwszym podejściu zamiast gitarowego wstępu zagrano jeszcze oryginalny wstęp na pianinie). O’Curran w wywiadzie zamieszczonym na łamach książki „Prywatne życie Elvisa” stwierdził, że „Elvis Presley był facetem, którego najpierw nienawidzili, a potem zaczęli uwielbiać. Mówiąc oni mam na myśli pracowników studiów filmowych […] Uznanie pracowników zdobył poprzez stwierdzenie:\n– Panowie! Wy się znacie na kręceniu filmów. Ja nie, więc zrobię wszystko o co mnie poprosicie”.\nCzasami jednak Elvis zgadzał się na zbyt wiele. Pisane na zamówienie piosenki nie zawsze były ambitne. Ich jedynym ‘zadaniem’ było pasować do odpowiedniego miejsca w scenariuszu. Jednym z takich utworów był nagrany tego popołudnia „Earth Boy”, Sida Teppera i Roya C.Bennetta.\nElvis kompletnie nie radził sobie z jego nagraniem. Wersję płytową nagrano dopiero po dziewięciu podejściach a jej filmowy odpowiednik po kolejnych czterech (wersję master stworzono ze zmiksowania podejścia drugiego i czwartego). Przesłuchując dostępne materiały z prac nad wersją filmową możemy bez trudu usłyszeć jak Elvis gubił się w poszczególnych częściach piosenki, przerywał nagranie, odsłuchiwał go i dopiero ponownie wracał do nagrywania. Ostatecznie ten swoisty maraton zakończył się dopiero około godziny za piętnaście szósta popołudniu. Chwilę później zarządzono kilkudziesięciominutową przerwę.\nPrzebieg sesji zza szyb reżyserki obserwował brytyjski producent płytowy i kompozytor (współautor m.in. przeboju „The Girl Of My Best Friend” nagranego przez Presley’a w roku 1960), Benny Lewis. Kilka dni po zakończonych nagraniach na łamach magazynu The Reveille tak relacjonował spragnionym wszelkich informacji na temat swojego idola angielskim fanom przebieg ostatniego dnia prac na ścieżką dźwiękową. „Elvis wiedział czego chce, chociaż nie zawsze był dość zgodny w przesyłanych komunikatach”.\nPo przerwie (mniej więcej kwadrans po godzinie dziewiętnastej) muzycy rozpoczęli nagrywanie specjalnego mixu piosenek, który miał zostać wykorzystany w scenie finałowej. Złożyły się na niego dwie kompozycje, „Dainty Little Moonbeams” (nieznanego autora) oraz inna wersja (z zupełnie innym tekstem i aranżem) utworu tytułowego, „Girls! Girls! Girls!”. Pierwszą z nich zarejestrowano po sześciu podejściach. Trwała niespełna minutę (pięćdziesiąt dziewięć sekund). Nieco więcej czasu zespół poświęcił na nagranie „Girls! Girls! Girls!”. Na wersję master, która także trwała nieco mniej niż minutę (zaledwie pięćdziesiąt jeden sekund) wybrano dopiero piętnastą próbę. Z obu tych nagrań producenci stworzyli później trwający ponad dwie i pół minuty (dwie minuty trzydzieści siedem sekund) medley, który fani po raz pierwszy usłyszeli na zakończenie nowego filmu, lecz aż do lat dziewięćdziesiątych nie ukazał się na żadnej płycie Elvisa Presley’a.\n„I Don’t Wanna Be Tied” czyli kolejny nagrany tego wieczora utwór miał pierwotnie nosić tytuł „Twist Me Loose”. Jego autorami byli Bill Giant, Bernie Baum i Florence Kaye. Elvis pracował nad nim przez kilkanaście minut. W sumie nagrano przynajmniej dziesięć prób (ósma, kompletna została opisana jako wersja albumowa). W ostatnim, dziesiątym podejściu perkusista zagrał natomiast zupełnie inne, bardziej dynamiczne intro, które następnie producenci w połączeniu z podejściem ósmym, wykorzystali do stworzenia wersji filmowej utworu.\nWśród propozycji nadesłanych przez kompozytorski team, Bill Giant, Bernie Baum i Florence Kaye, znajdowała się m.in. piosenka „Plantation Rock”, którą producenci filmu początkowo zatwierdzili do ścieżki dźwiękowej powstającego filmu. Historia utworu jest jednak nieco dłuższa. Otóż pierwotnie Red West i Charlie Hodge napisali do nowego filmu kompozycję „We’re Gonna Have A Good Time” ale utworu nie wykorzystano. Wtedy więc zmieniono w nim część słów, przepisano go na nowo i tak zrodziła się zupełnie nowa kompozycja zatytułowana „Plantation Rock”.\nNagranie „Planatation Rock” okazało się jednak prawdziwym wyzwaniem. Elvis powtarzał piosenkę kilkanaście razy. Podobnie jak w przypadku „Earth Boy”, kilkukrotnie przerywał nagranie by przesłuchać zarejestrowanego materiału by następnie móc wejść w odpowiedni fragment utworu. W sumie zagrano aż dwadzieścia podejść! Producenci zmontowali albumową wersję nagrania z dwóch różnych prób, siedemnastej (był to zaledwie tzw. długi falstart a nie kompletne nagranie) i fragmentu podejścia, którego niestety nie opisano w dokumentacji sesji. Ostatecznie nagrana kilka minut przed drugą w nocy piosenka została usunięta z oficjalnej ścieżki dźwiękowej filmu „Girls! Girls! Girls!”.\nPierwotnie utwór „Mama” miała zarejestrować grupa The Jordanaires. Z myślą o tym kwartecie na zakończenie sesji muzycy nagrali trzy podejścia do instrumentalnej wersji ballady. Ostatnie z nich zostało opisane jako wersja master (czyli ta najlepsza) ale kilka dni później swoje wokale zamiast towarzyszącego Presleyowi od lat zespołu dograli członkowie innej grupy, The Amigos.\nNa krótko przed opuszczeniem studia powrócił jeszcze temat tzw. sceny urodzinowej. Ernst Jorgensen pisze w swojej książce, że piosenka „Mama” „nie była dobra, więc po sesji (Charles O’Curran i Dudley Brooks, przyp.autor) spróbowali jeszcze raz a zespół natychmiast nagrał podkład instrumentalny do ‘We’ll Be Together’, do której Elvis później dograł swój wokal”.\nTrzeci dzień nagrań w Radio Recorders dobiegł końca około godziny za dwadzieścia druga w nocy. Tydzień później, po drobnych problemach z transportem, Elvis wylądował w stolicy słonecznych Hawajów, Honolulu gdzie ruszały zdjęcia do nowego filmu z jego udziałem.\nWedług broszury dołączonej do płyty CD „Double Features: Kid Galahad/Girls! Girls! Girls!” „jest prawdopodobne, że Elvis nagrał piosenkę zatytułowaną ‘Pat Pourri’ ale nie została ona umieszczona w filmie”.\nElvis bał się latania. Szczególnie po przykrych doświadczeniach z kwietnia 1956 roku, kiedy to w drodze do Nashville zepsuł się jeden z silników w samolocie, którym leciał na sesję nagraniową, za wszelką cenę unikał podróży lotniczych. Dlatego gdy dowiedział się, że na Hawaje będzie musiał polecieć samolotem – odmówił. Twórcy filmu zostali przyparci do przysłowiowego ‘muru’ i musieli znaleźć inny środek transportu (Elvis chciał na zdjęcia plenerowe popłynąć statkiem ale z powodu strajku było to nie możliwe). Zaplanowany na 3 kwietnia 1962 roku wylot do Honolulu trzeba było odłożyć o kilka dni, które Elvis wykorzystał na wyjazd do Las Vegas. W Mieście Neonów pozostał przez kolejne trzy dni. Jak podają różne źródła, mieszkał w tym czasie w hotelu Sahara.\n6 kwietnia wrócił do Los Angeles skąd następnego dnia, około godziny dziewiątej rano, w towarzystwie kilku przyjaciół wyleciał liniami Pan Am (lot nr.817 jak podaje australijski fan klub) w kierunku wysp hawajskich. Na miejscu czekał już na niego Pułkownik Parker, który zorganizował specjalnie dla niego helikopter, który miał umożliwić piosenkarzowi dotarcie z lotniska do hotelu.\nNa stronie australijskiego fanklubu Elvisa możemy przeczytać, że wytwórnia Paramount wystawiła rachunek za dwa dni opóźnienia w zdjęciach ale Pułkownik Parker odmówił jego zapłacenia twierdząc, że zmiany spowodowane były „niechęcią Elvisa do latania”.\nNa płycie lotniska Honolulu International Airport natomiast zgromadziły się tysiące wielbicieli Presley’a i przedstawicieli mediów. Doliczono się aż ośmiu tysięcy osób (choć broszura dołączona do płyty „Double Features: Kid Galahad/Girls! Girls! Girls!” mówi o pięciu tysiącach)! Elvisa witano jak zwykle po królewsku. Tłumy krzyczały, fani wkładali mu na szyję tradycyjne wieńce z kwiatów które niemal zatykały artyście usta, ściskali dłonie i prosili o autografy. Dziennikarze natomiast zadawali dziesiątki pytań. Wśród nich nie mogło oczywiście zabraknąć pytań o najnowszy film: „Twój następny film, ‘Girls! Girls! Girls!’ dla Hala Wallisa. Ile piosenek w nim zaśpiewasz?”. „Myślę, że około ehhhh… czternastu”, padła odpowiedź z ust próbującego wciąż uporać się z wieńcami z kwiatów Elvisa.\nW trakcie tych kilkunastu minut spędzonych na lotnisku i kilkudziesięciu kroków dzielących go od samolotu do helikoptera, Elvis zgubił swoją marynarską czapkę, wysadzaną klejnotami spinkę do krawata i pierścień z diamentem. Ten ostatni, ku zaskoczeniu wszystkich (w tym i samego Elvisa), następnego dnia po przylocie do Honolulu, młoda dziewczyna odniosła do hotelu, w którym mieszkał Presley. Zostawiła biżuterię w recepcji mówiąc, że pierścień „został w jej ręce i chce go zwrócić”.\n9 kwietnia 1962 roku oficjalnie rozpoczęto zdjęcia plenerowe do jedenastego filmu z udziałem króla rock’n’rolla.\nRobocze tytuły historii Allana Weissa (scenariusz) i Edwarda Anhalta, którymi posługiwano się na planie brzmiały „A Girl In Every Port” (Dziewczyna w każdym porcie), „Welcome Aborad” (Witamy na pokładzie), „Gumbo Ya Ya” oraz „Jambalaya”. Film opowiadał perypetie Rosa Carpentera (w tej roli fani mogli podziwiać Elvisa), młodego rybaka, który na wiadomość o tym, że jego przybrana rodzina musi przenieść się do Arizony i sprzedać wszystkie łodzie, na których pływa robi wszystko by odkupić żaglówkę ‘West Wind’, którą zbudował wraz ze swoim ojcem. Żeby osiągnąć swój cel Ross w dzień łowi tuńczyka a wieczorami śpiewa w nocnym klubie. W jego towarzystwie wciąż pojawiają się piękne dziewczęta.\nSzczególną rolę w życiu głównego bohatera odgrywają dwie kobiety, Robin Gantner (Stella Stevens) oraz Laurel Dodge (Laurel Goodwin). Stella Stevens, która wcieliła się w postać zakochanej w Elvisie piosenkarki i przyjaciółki, podobnie jak sam piosenkarz urodziła się Stanie Missisipi i wychowała w Memphis. „Girls! Girls! Girls!” był szóstym filmem z jej udziałem. Na dużym ekranie zadebiutowała w roku 1959 występując u boku Binga Crosby’ego w filmie „Say One For Me”. Rok później, w styczniu 1960 roku jej zdjęcia ukazały się w „Playboyu”. W wywiadzie z 2003 roku bardzo sceptycznie wypowiadała się na temat swojej roli u boku Elvisa i kulisów otrzymania propozycji występu w filmie. „’Girls! Girls! Girls!’ nie był dobrym doświadczeniem. Paramount wysłało do mnie scenariusz bym go przeczytała. ‘Hm, pomyślałam. On jest z Memphis. Ja jestem z Memphis. To dobry pomysł żeby nas połączyć’. Przeczytałam więc ten scenariusz. Następnie zwinęłam go i rzuciłam w kąt pokoju. ‘Co za kawał gówna. Nie zamierzam się w tym pokazać’, pomyślałam. Wróciłam do Paramount i powiedziałam ‘przepraszam ale nie wystąpię w tym’. Wtedy oni odpowiedzieli, ‘młoda damo, wystąpisz w tym albo zostaniesz zawieszona i nie będziesz w stanie dostać pracy ani tutaj ani nigdzie indziej – nie będziesz w stanie zarobić jakichkolwiek pieniędzy’. Ostatecznie Stalla Stevens zgodziła się na występ w „Girls! Girls! Girls!” dopiero po wielogodzinnych namowach dyrekcji Paramount i po tym jak ci obiecali jej, że w następnym filmie wystąpi u boku Montgomery Clifta. „OK zrobię film z Elvisem. To tylko sześć dni pracy i zapomnę o tym”, skwitowała na zakończenie rozmowy Stella Stevens.\nAktorka nie chciała zgodzić się na rolę „dziewczyny, którą Elvis Presley rzuca dla innej kobiety”. Tą ‘drugą’ zagrała debiutująca na dużym ekranie, dziecięca gwiazda, Laurel Goodwin. W latach 1962-1969 młodziutka aktorka zagrała w zaledwie trzech filmach fabularnych. W późniejszym okresie jej kariera aktorska skupiona była głównie wokół gościnnych występów w serialach telewizyjnych.\nNa planie „Girls! Girls! Girls!” pojawili się także aktorzy, którzy za kilka lat stali się symbolami kina akcji Hollywood. Główną rolę męską zagrał Jeremy Slate, który dwa lata wcześniej debiutował u boku Presleya w „G.I.Blues”. Slate znany był głównie z ról ‘osiłków’, ale jak pisze portal celebrity-network.net, „był jednocześnie mistrzem komedii i pracował z największymi w Hollywood”. Do 1992 roku zagrał w czternastu filmach w tym m.in. w „Hells Angels ‘69” i „Dream Machine”.\nW słynnej scenie z filmu, w której Elvis wykonuje swój przebój „Return To Sender” swoje pierwsze ‘kroki’ przed kamerą stawiał także William Lance LeGault. Niewielu polskich widzów zdaje sobie sprawę, że pierwszą filmową rolą legendarnego Pułkownika Rodericka Deckera z serialu telewizyjnego „Drużyna A” (emitowanego m.in. przez telewizję Polsat) była rola basisty w zespole Elvisa Presley’a!\nScena z utworem „Return To Sender” zapisała się w historii filmu także z innego powodu. Wykonując piosenkę w filmie Elvis zdecydował się zapożyczyć kilka popularnych ruchów scenicznych od swojego idola i przyjaciela, Jackiego Wilsona (nazywanego też ‘Czarnym Elvisem’). W dniu, w którym kręcono ujęcia do tej sceny piosenkarza zaproszono na widownię.\n„Girls! Girls! Girls!” był kolejnym filmem z udziałem Presley’a wyprodukowanym przez Hala B.Wallisa i wyreżyserowanym przez Normana Tauroga.\nZdjęcia plenerowe kręcono przez ponad dwa i pół tygodnia. Ekipa filmowa pracowała w dwóch lokalizacjach, w pobliżu fabryki The Bumble Bee Tuna Company położonej przy plaży Waikiki na wyspie Oahu oraz w przystani The Ala Wai Yacht Harbor. W tym czasie Presley mieszkał w hotelu Havaiian Village. Swój wolny czas spędzał na ćwiczeniach karate. Producent Hal B.Wallis widząc jednak, że piosenkarz co noc gołymi rękami rozbija czterdzieści desek (!) kategorycznie zabronił mu tych praktyk obawiając się, że może on doznać poważnych uszczerbków na zdrowiu a przez nie po raz kolejny opóźni się realizacja filmu.\nOstatni klaps na Hawajach padł 26 kwietnia 1962 roku. Następnie aktorzy wraz z całą ekipą filmowców przenieśli się do Los Angeles, gdzie w hollywoodzkim studiu wytwórni Paramount Pictures, na scenie nr.5, nakręcono pozostałe zdjęcia. Prace nad nowym filmem kontynuowano od 1 maja. 2 maja w Radio Recorders zorganizowano sesję nagraniową podczas której zarejestrowano osiem piosenek, w tym m.in. kompozycje „Mama”, „Never Let Me Go”, „Baby, Baby, Baby” i „The Nearness Of You”, które pojawiły się w filmie. Wśród wokalistów nagrywających w studiu znalazł się kwartet The Amigos i Gilda Maiken, która wykonała utwory, które na ekranie śpiewa Stella Stevens. Pozostałe nagrania, tj. „Dissertation Of The State Of Bliss (Love & Learn)”, „Celito Linda”, „Love Is A Lonely Thing” oraz „Just One More Chance” nie zostały wykorzystane w ścieżce dźwiękowej.\nW połowie maja (16 maja) na plan filmowy został zaproszony (po wcześniejszym spotkaniu i rozmowie, 20 kwietnia, z Tomem Diskinem) brytyjski wokalista Billy Fury, nazywany przez europejską prasę „angielską odpowiedzią na Elvisa”. Na spotkanie przyjechał wraz ze swoim menedżerem, Larrym Parnesem. Celem ich wizyty było zaprezentowanie Presleyowi złotych i srebrnych płyt przyznanych mu przez angielski przemysł muzyczny. W artykule opublikowanym w magazynie „Elvis-Today” możemy znaleźć bardzo obszerne wspomnienia brytyjskiej gwiazdy rock’n’rolla z tego spotkania. „Byłem naprawdę zaskoczony. Wiedział dużo o tutejszej scenie muzycznej. Jego pierwsze słowa, które do mnie skierował brzmiały: ‘więc , w końcu udało nam się spotkać’”, relacjonował Billy Fury. Kilka źródeł podało, że Elvis był pod wrażeniem płyty „Sound Of Fury Album” z maja 1960 roku. Obaj muzycy rozmawiali z sobą blisko dwadzieścia minut. „Billy jest OK. Elegancki facet” stwierdził Elvis w rozmowie z reporterem Jonahem Ruddym. „Wygląda na fajnego faceta. Nie mieliśmy okazji porozmawiać zbyt długo. Musiałem pracować”, wyznał Presley. Jego słowa potwierdził Billy Fury, który wspominając spotkanie po dwudziestu latach stwierdził, że „naprawdę nie rozmawialiśmy zbyt wiele. Byłem na planie cały dzień i obserwowałem go. Wszystko co zdołaliśmy powiedzieć jeden do drugiego to ‘Hi’. Był jedną z najmilszych osób jaką kiedykolwiek spotkałem – do każdego mówił ‘sir’”. Także menedżer brytyjskiej gwiazdy mówił o Presleyu w samych superlatywach, „co za wspaniały facet. Bycie największą gwiazdą na świecie i bycie zajętym pracą nad filmem mogło sprawić, że potraktowałby nas ‘od ręki’. Ale on nie mógł być milszy. Cały ten sukces a on wciąż pozostaje naturalnym i zwyczajnym facetem”.\nBilly Fury odwiedził Elvisa w dniu, w którym ten kręcił sceny w nocnym klubie z utworami „Return To Sender” i „Because Of Love”. Obu artystom wykonano cztery pamiątkowe zdjęcia. Spotkanie wywarło jednak tak wielki wpływ na Furego, że pod koniec 1962 roku zarejestrował i wydał swoją wersję ballady „Because Of Love”. Piosenka ukazała się 18 października na singlu i dotarła do wysokiego dziewiętnastego miejsca na liście przebojów.\nWiele źródeł biograficznych wspomina, że wolne od pracy na planie niedziele Elvis spędzał wraz ze swoimi przyjaciółmi i innymi aktorami na grze w football w położonym niedaleko hollywoodzkiej posiadłości Presley’a parku De Neve (De Neve Park). Wśród graczy można było spotkać takie legendy kina i piosenki jak Gary Crosby, Ty Hardin, Bob Conrad, Ricky Nelson, Pat Boone czy Max Bear Jr. Serwis ElvisNews zwraca jednak uwagę, że „drużyna Elvisa była podejrzanie niezwyciężona”.\nRówno tydzień po wizycie angielskiego gwiazdora na planie zdjęciowym Elvis wrócił na kilkadziesiąt minut do studia nagraniowego by zarejestrować wokal do piosenki „We’ll Be Together”. W sesji udział wzięli gitarzyści Robert Bain i Anton Hendrickson oraz grupa The Amigos. Nad przebiegiem nagrań czuwali Joseph Lilley (producent z Paramount Pictures) i inżynier dźwięku Thorne Nogar. Utwór nagrano za jedenastym podejściem.\nNa dzień przed zakończeniem zdjęć, 11 czerwca, Elvis po raz kolejny przekazał walabię (tj. małego kangura), którą otrzymał od fanów z Australii do ZOO w Memphis.\nDwunastego czerwca 1962 roku padł ostatni klaps na planie filmu „Girls! Girls! Girls!”. Kręceniu sceny finałowej, w której Elvis pojawia się m.in. w towarzystwie Laurel Goodwyn i bliźniaczek Ginny i Elizabeth Tiu przyglądał się brytyjski reporter Jonah Ruddy z gazety New Musical Express. W swoim artykule z 13 czerwca 1962 roku tak relacjonował swoją wizytę w hollywoodzkim studiu filmowym:\n„Pracował w czarnej jedwabnej koszuli rozpiętej koło szyi. Miał czarne jedwabne spodnie i półbuty firmy Wellington. Był opalony i człowieku, wyglądał naprawdę dobrze. Żaden pisarz nie mógł zliczyć wszystkich dziewczyn dziewczyn dziewczyn (aluzja do tytułu filmu, przyp. autor), które brały udział w scenie. Z Samoa, z Thaiti, z Syjamu, z Filipin, wszystkie szczupłe o łagodnym spojrzeniu, uśmiechnięte i o apetycznie zaokrąglonych kształtach. Dwadzieścia pięć, naliczyłem. Plus sześć amerykańskich dziewczyn podobnie obdarzonych ale bardziej ubranych ”.\nDziennikarz ze szczegółami opisał także pracę aktorów i reżysera. „Kamera ruszyła a Elvis znalazł się pośrodku sceny ‘Rajskiej Zatoki’ i zaczął wirować jak szalony z amerykańskimi dziewczynami. Jedna kamera na żurawiu uniosła się w górę a następnie opadła w dół. Druga zrobiła najazd i zbliżenie i…Taurog zawołał ‘Cięcie. Świetnie Elvis. Świetnie dziewczęta’. Teraz zrobimy to jeszcze raz ale tym razem musicie się trzymać bliżej Elvisa”.\nW przerwach pomiędzy kolejnymi ujęciami Elvis popijał kawę w otoczeniu dwóch swoich ‘przyjaciół’ i „ocierał ręcznikiem pot z czoła”. Ruddy zauważył jednak w swoim tekście, że piosenkarz cały czas bacznie przyglądał się pracy choreografa, Charlesa O’Currana, który w trakcie jego przerwy ćwiczył układy taneczne z dziewczynami. Kończąc swój artykuł dziennikarz stwierdził: „oglądając go (Elvisa, przyp.autor) w pracy bardzo szybko poznasz, że jest profesjonalistą. Na planie jest zawsze punktualnie, zawsze zna swoje kwestie, zna procedury i działanie. Kiedy zobaczyłem go w akcji z dwudziestoma pięcioma dziewczynami wijącymi się jak szalone upewniłem się co miał na myśli mówiąc ‘im więcej filmów tym więcej zabawy’”.\nJak podał na swojej stronie internetowej australijski fan klub Elvisa, w trakcie zdjęć do filmu zdarzył się tylko jeden nieprzyjemny incydent. Firma Coppertone wykorzystała imię Elvisa bez porozumienia z nim samym ani z żadną osobą z jego menagemantu na olejku do opalania w czerwcowym wydaniu magazynu Ladies Home Journal. Pułkownik Parker i Hal B.Wallis powstrzymali jednak produkcję.\nW pierwszych dniach października (2 października) 1962 roku, podczas gdy prace nad kolejnym, dwunastym filmem z udziałem Elvisa były już bardzo zaawansowane, wytwórnia RCA Victor zrealizowała singiel z piosenkami z filmu „Girls! Girls! Girls!”. Na stronie A znalazło się nagranie „Return To Sender”, na stronie B natomiast ballada „Where Do You Come Frome”. Płyta, a w szczególności pierwsza piosenka z miejsca zjednała sobie przychylne opinie zarówno wśród fanów jak i krytyków muzycznych. Na krótko po premierze utwór dotarł do drugiego miejsca w zestawieniu tzw. Gorącej Setki Tygodnika Billboard (Billboard Hot 100) w Stanach Zjednoczonych, a w Wielkiej Brytanii wspiął się na sam szczyt listy przebojów. Ballada „Where Do You Come From” utknęła w USA na odległym dziewięćdziesiątym dziewiątym miejscu listy przebojów Billboardu.\nSingiel był zapowiedzią albumu ze ścieżką dźwiękową, który ukazał się równo miesiąc później, 9 listopada.\nZ siedemnastu nagranych podczas marcowej sesji piosenek producenci z RCA wybrali trzynaście. Wśród nagrań znalazły się dwa utwory, „Where Do You Come From” i „I Don’t Want To”, które nie weszły w skład ścieżki dźwiękowej filmu. Piosenki „I Don’t Want To” użyto jedynie podczas montażu oficjalnego zwiastuna filmu. Magazyn Variety recenzując film zwrócił uwagę na dużą ilość muzyki, która mu towarzyszy. „Faktycznie, wliczając świetny numer finałowy w filmie jest aż dwanaście piosenek. Trwają średnio dziewięć minut i są rozdzielane zaledwie dwuminutowymi przerwami. Oczywiście, jednym z najważniejszych momentów w filmie jest wykonane przez Elvisa ‘Return To Sender’, klasyk Presley’a a jednocześnie melodia bardzo z nim związana”.\nTodd Slaughter z angielskiego fanklubu Presley’a w książce „The Elvis Archives” nazwał ścieżkę dźwiękową „przyzwoitą z wybijającą się ‘Return To Sender’”. Także Leszek C. Strzeszewski zwrócił uwagę na wysoką jakość utworu promującego płytę pisząc na łamach biografii „Elvis”, „to właśnie z tego filmu pochodzi słynny przebój ‘Return To Sender’”.\nW związku z tym, że album „Girls! Girls! Girls!” ukazał się na krótko przed końcem roku wydawca dołączył do niego specjalny upominek dla fanów, kalendarz na rok 1963 ze zdjęciami Elvisa wykonanymi podczas promocyjnej sesji zdjęciowej do filmu. Kupując płytę w sklepie muzycznym można było także otrzymać specjalną wkładkę z listą filmowych albumów Presley’a oraz zestawieniem jego złotych singli. Członkowie oficjalnego fan klubu piosenkarza z kolei otrzymali dodatkowe zdjęcie z bożonarodzeniowymi życzeniami (na fotografii widnieje Pułkownik Parker przebrany za Św. Mikołaja stojący obok bałwana. Tekst na karcie brzmiał: „Season’s Greetings From Elvis And The Colonel” czyli „Świąteczne życzenia od Elvisa i Pułkownika”).\nOficjalna premiera filmu odbyła się na Hawajach 31 października 1962 roku. Pokazano go po raz pierwszy w kinie w Honolulu. Trzy tygodnie później, 21 listopada, „Girls! Girls! Girls!” trafił na ekrany kin na całym świecie. Krytycy nie ocenili go zbyt wysoko. W recenzji z 7 listopada 1962 roku zamieszczonej w prestiżowym magazynie Variety jeden z dziennikarzy pisał: „produkcja Hala Wallisa wyreżyserowana przez Normana Tauroga umieszcza artystę nie w dramatycznej lecz czysto eskapistycznej lekkiej muzycznej historii. Słaba fabuła… mówiąca o romantycznym zainteresowaniu dwóch dziewczyn (jednym chłopakiem). Wyświechtana opowieść o biednym rybaku, który spotyka bogatą dziewczynę, która jednak nie mówi mu o tym że jest bogata i naturalnie zakochuje się w nim. Presley jest jednak znacznie bardziej zainteresowany odzyskaniem eleganckiej żaglówki pierwotnie zbudowanej przez jego ojca, a która później musiała przejść w obce ręce. Motyw podłego drania, który okaże się być wilkiem, ale nie w przebraniu, występuje tutaj także”. W tym samym tekście zwrócono uwagę na to, że film jest jedynie pretekstem do pokazania na ekranie Elvisa i jego muzyki. „’Girls! Girls! Girls!’ – jest właśnie tym filmem, w którym Elvis Presley jest główną atrakcją”, stwierdził autor recenzji.\nUwadze krytyków nie uszły jednak doskonałe sekwencje taneczne zaprezentowane w nowym obrazie. Szczególnie rozpisywano się na temat sceny finałowej oraz sceny z utworem „The Walls Have Ears”. David T.Cardwell w swoim artykule zatytułowanym „Girls! Girls! Girls!” poświęcił tym momentom wiele miejsca pisząc: „jeżeli nie widziałeś wcześniej Elvisa ubranego w cały czarny strój WOW Naprawdę coś straciłeś! Jeżeli myślałeś wcześniej, że on był przystojny – poczekaj aż zobaczysz ten film – hey, poczekaj, Elvis tańczy flamenco! Rzeczywiście, Elvis użył tego rodzaju tańca po tym jak poprosił swojego choreografa tańca, Charlesa O’Currana, o kilka lekcji w swoim domu. Jedna ze scen naprawdę tobą wstrząśnie gdy zobaczysz jak El (i jedna z dziewczyn, naturalnie) tańczy do piosenki zatytułowanej ‘The Walls Have Ears’ kiedy wszystko wokół nich zaczyna spadać”.\nJedenasty film z udziałem Elvisa nie zdołał jednak uniknąć porównań ze swoim wielkim poprzednikiem z 1961 roku, komedią „Blue Hawaii”. Kilka lat temu Alan Hanson, autor książki „Elvis’57: The Final Fifties Tours” stwierdził, że „jako nowa wersja ‘Blue Hawaii” „Girls! Girls! Girls!” nie dorównało poziomem swojemu poprzednikowi ale dobrze radziło sobie w kasach biletowych co przekonało osoby na szczeblu kierowniczym studia, że odnaleźli plan na filmy z Elvisem Presleyem. To była formuła, o której oni wiedzieli, że nie trzeba jej będzie zmieniać w przyszłości”.\nTrwająca 106 minut komedia „Girls! Girls! Girls!” choć na ekrany kin weszła zaledwie na miesiąc przed końcem roku zdołała dotrzeć do wysokiej, trzydziestej pierwszej pozycji w zestawieniu pięćdziesięciu najważniejszych filmów 1962 roku (Top Grossing Films Of 1962). Sukces ten przyczynił się do umieszczenia Presley’a na innej równie ważnej liście – Top Box Office Draw (najlepiej zarabiającego artysty) tworzonej przez Amerykański Przemysł Filmowy. Pod koniec 1962 roku aż trzy filmy z udziałem Elvisa znajdowały się na wysokich pozycjach w rankingu: „Blue Hawaii” na miejscu czternastym, „Girls! Girls! Girls!” na trzydziestym pierwszym i „Kid Galahad” na trzydziestym siódmym.\nW sumie najnowsza produkcja z udziałem Elvisa przyniosła łączny dochód w wysokości 2.6 miliona dolarów!\n„Girls! Girls! Girls!” zaliczany jest do absolutnej klasyki filmów z udziałem Presley’a a pochodzące z niego piosenki na stałe zapisały się w pamięci fanów i historii muzyki. W latach siedemdziesiątych podczas swoich koncertów Elvis spełniając prośby wielbicieli wykonał kilkukrotnie utwór „Return To Sender”. Pierwszy raz podczas show w Asville Civic Center, 24 lipca 1975 roku. Ostatni, 12 lutego 1977 roku w Hollywood na Florydzie. Czasami śpiewał jedynie kilka wersów a czasami jak podczas słynnego show w Hampton Coliseum 1 sierpnia 1976 roku, w całości. „Fakt, że Elvis pamiętał tą piosenkę i wykonał ją bez żadnych prób jest czymś”, napisał jeden fanów w komentarzu pod materiałem zawierającym nagranie z sierpniowego koncertu.


Duty Białe Duchy Wzorzyste Pełna Shell Case Przyciski Kontrolera dla Konsoli Xbox One kupować < Misc | Trailart.org\nDuty Białe Duchy Wzorzyste Pełna Shell Case Przyciski Kontrolera dla Konsoli Xbox One\nStrona główna / misc / Duty Białe Duchy Wzorzyste Pełna Shell Case Przyciski Kontrolera dla Konsoli Xbox One\nTagi: Tanie: Duty Białe Duchy Wzorzyste Pełna Shell Case Przyciski Kontrolera dla Konsoli Xbox One, wysokiej jakości Duty Białe Duchy Wzorzyste Pełna Shell Case Przyciski Kontrolera dla Konsoli Xbox One, dostawcy Cases z Chin.\nPASUJE MODELE: tylko nadające się do Standardu Xbox Jeden Kontroler Bezprzewodowy bez 3.5mm audio jack. nie pasują do Standardowego Xbox Jeden Kontroler Bezprzewodowy z 3.5mm audio jack. nie pasują do Xbox Elite Bezprzewodowy Kontroler. nie pasują do Kontrolera Xbox One S.\nlider controller shell rynku reprezentują wysokiej jakości dobra obsługa i twój doskonały wybór wiemy, że twój kontroler jest więcej niż tylko plastikowe akcesoria. jego twój pomocnik, twój skrzydło człowiek, twój bitwa buddy. to dlaczego używamy tylko najlepszych części i najbardziej żywe farby w celu zapewnienia nasze kontrolery są najwyższej jakości GWARANCJA JAKOŚCI: pasuje flush dla Xbox Jeden kontroler. będziemy testować każdy jeden przed wysyłamy. wielkość przycisk otwory jest tylko w prawo. wykonane z wytrzymałego nietoksycznego tworzywa abs. zapach darmowe. INSTRUKCJA INSTALACJI: trzeba rozbierać Konsoli Xbox Jeden kontroler, aby zainstalować te powłoki i przycisków. wiele profesjonalne instrukcja instalacji wideo na YOUTUBE. łatwo dostać. skontaktuj się z nami za pośrednictwem Wiadomości, a następnie możemy zaoferować państwu link wideo, który został wykonany przez nas T8H, T6 wkrętak i surowym otwartym narzędzia są włączone. pewne umiejętności instalacja jest wymagane. PAKIET ZAWIERA: 1 x Przedni Powłoki 1 x Powrót Shell 1 x Lewy Tylny Panel 1 x Prawym Tylnym Panelu 1 x Akumulator 1 x RT/LT 1 x RB/LB 1 x Pomocą Manipulatora 1 x Start/Powrót Przyciski 1 x Top środkowa bar 1 X Przycisk Przewodnik 1 X ABXY 1 X Przycisk Synchronizacji 2 X Śrubokręt na Xbox One kontroler nie jest wliczony w cenę!\nchiny Post: Dotrzeć do większości krajów w ciągu 15 do 30 dni.\n3) zwrócimy PEŁNĄ WINNIGN OFERTY KWOTY, po otrzymaniu towaru w jego pierwotnego stanu, opakowania z wszystkich elementów i akcesoriów zawartych, PO ZARÓWNO Kupujący i Sprzedający anulować transakcję z Trailart.org. OR, może zdecydować się na wymiana.\nNazwa marki: eXtremeRate\nDongguan Jierui Prototype Co., Ltd znajduje się w Mieście Dongguan, który cieszy wygodny transport i wysokiej technologii. mamy około 50 pracowników, w tym 5 członków elite zespół firmy, 3 czołowych inżynierów, 8 CNC inżynierów, 15 rzemieślników, 2 odlewania próżniowego techników, 3 malowanie natryskowe i 2 sitodruku


Jesteś tutaj: Strona Główna Misyjne kolędowanie 2020r.\nKolędnicy podobnie jak w ubiegłych latach zbierali na dzieci, żyjące w skrajnym ubóstwie. Tym razem na dzieci z Amazonii. Podczas swego kolędowania spotkali się z dużą życzliwością parafian, którzy otwarli serca i portfele dla zorganizowanej akcji. Obdarowywali dzieci nie tylko ofiarami pieniężnymi, ale również słodyczami. Dzięki ponad 40 kolędnikom misyjnym zebrano 3508,74 złotych, które zostały przekazane na pomoc dzieciom. Za wielką życzliwość i chęć niesienia pomocy najuboższym serdecznie dziękujemy.\nServer Time: 2020-04-09 00:17:28


eduteka Liceum Język polski Antyk i Biblia "Biblia" - streszczenie\nPRZEDSTAWIENIE: Biblia jest zbiorem różnych ksiąg. Pismo Święte składa się z dwu części: Sarego oraz Noewgo Testamentu. Stary Testament tworzą pisma powstałe na przestrzeni ponad tyśiąca lat (od XIII do I wieku przed naszą erą), zaś Nowy Testament został napisany już w I wieku naszej ery (lata 51-95).\nStworzone przez wielu pisarzy (natchnionych - według chrześcijańskich teologów - przez Ducha Świętego) księgi Biblii zostały napisane w trzech językach: hebrajskim, greckim oraz aramejskim. W IV wieku naszej ery Pismo Święte przełożył na łacinę święty Hieronim i to tłumaczenie, zwane Wulgatą, stało się obowiązującym w kościele katolickim - istnieją i inne przekłady, to za sprawą protestantyzmu Pismo Święte zaczęto wydawać w poszczególnych językach narodowych. Biblia Królowej Zofii z XV wieku to pierwszy przekład dzieła na język polski.\nBiblię czyli Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, chrześcijanie uznają za święte księgi religijne. Przy czym Stary Testament stanowi podstawę judaizmu i chrześcijaństwa, a Nowy Testament tylko chrześcijaństwa. Zarazem, przełożona na ponad 1000 języków, Biblia ma charakter uniwersalny, odgrywa ogromną rolę w kulturze świata.\nSTARY TESTAMENT: Jest to zbiór pism judaistycznych (żydowskich) składających się z 46 ksiąg. Stary Testament dzieli się na trzy główne części:\nPIĘCIOKSIĄG zwany też Prawem lub Torą (od hebrajskiego słowa nauka). Pięcioksiąg tworzy pięć pierwszych ksiąg Biblii:\n1. Księga Rodzaju Daje opis stworzenia świata (to zagadnienie określa się często mianem kosmogonii), początku ludzkiej historii, dziejów patriarchów. Według Księgi Rodzaju Bóg stworzył świat w siedem dni - wcześniej była tylko pustka i ciemność. Najpierw niebo i ziemię, oddzielając światło od mroku, uczynił dzień i noc. Później powstały morza, na ziemi zaś rośliny. Czwartego dnia tworzenia zostały wyróżnione pory roku, Bóg stworzył słońce oraz księżyc, piątego - organizmy morskie oraz ptaki. Szósty dzień był początkiem istnienia zwierząt lądowych. Wtedy Bóg powołał do życia ludzi: mężczyznę i kobietę, którym oddał całą ziemię z jej florą oraz fauną. Siódmego dnia Stworzyciel odpoczywał.\nW Księdze Rodzaju odnajdziemy dwa nieco różniące się między sobą przekazy mówiące o początku świata - oczywiście, oba należy traktować metaforycznie, nie zaś dosłownie. Powstanie obu tekstów dzieli mniej więcej okres 400 lat. Pierwszy zapis, wywodzący się z tzw. tradycji kapłańskiej, kładzie akcent na stworzenie człowieka, zbudowanego na obraz i podobieństwo Stwórcy, któremu to Bóg oddał w panowanie całą ziemię. Jahwista, autor drugiej relacji, pisał bardziej wieloznacznie, podkreślał wręcz fizyczną pracę Boga przy stworzeniu człowieka. Tego ostatniego ulepił z prochu ziemi. Bóg dał człowiekowi wolna wolę, ale zakazał mu, myśląc o jego dobrze, jedzenia owoców z drzewa poznania dobra i zła.\nOwa wolna wola stanie się przyczyna klęski ludzi. Bóg zamierzał żyć z nimi w miłości, harmonii, kobieta i mężczyzna nie mieli znać zła i cierpienia oraz śmierci. Zerwanie owocu zapoczątkowało upadek, świat został skażony złem. Miała miejsce zbrodnia Kaina, potop jako kara za grzech ludzkości, Sodoma. Bóg ocalił tylko jednostki: Noego, Lota. Zarazem, by uratować ludzi, wybrał ojca narodu - Abrahama.\nW biblijna kosmogonię zostały wpisane rozliczne pouczenia religijne. Już tu pojawił się kategoryczny zakaz monoteizmu - Bóg jest jedyny, przedwieczny i niezależny od materii. To także Bóg wszystko powołał do istnienia i wszystko, zawsze jest od niego zależne. Jest więc wszechmocny, ale również stwarza świat bezustannie, opiekuje się nimi, ingeruje w jego kształt.\nKsięga Rodzaju prezentuje też skrótowo okres przedmojżeszowy, szerzej ukazując dzieje patriarchów: Abrahama, Izaaka oraz Jakuba - temu ostatniemu nadaje imię Izrael. Księgę kończy historia Józefa, który sprowadził do Egiptu swego ojca Jakuba - Izraela oraz braci. W Egipcie ród szybko rozrósł się, utworzył różne plemiona izraelskie.\n2. Księga Wyjścia Opowiada o historii tych plemion żydowskich, które zamieszkiwały Egipt. Centralna postacią całego Pięcioksięgu jest Mojżesz. Ta część Starego Testamentu mówi o jej narodzinach, skupienie wokół Mojżesza plemion izraelskich, wreszcie wyprowadzeniu ich z Egiptu, ziemi niewoli. Na świętej górze, pośród pustyni, Mojżesz ustanowił i zawarł przymierze z Bogiem (Jahwe).\nDruga część tej księgi zawiera liczne, nieraz bardzo szczegółowe, zasady sprawowania kultu religijnego, normy, przepisy, prawa. Nosi ona nazwę Księgi Przymierza.\n3. Księga Kapłaństwa Również dotyczy przede wszystkim kultu, praktyk religijnych. Jej zasadniczą część jest zbiór praw zwany Kodeksem Świętości.\n4. Księga Liczb Traktuje o wędrówce Żydów, dojściu plemion izraelskich nad rzekę Jordan, osiedleniu się.\n5. Księga Powtórzonego Prawa Zawiera mowy Mojżesza, nowy zbiór praw (tzw. Kodeks Deuteronomiczny), przynosi opis śmierci oraz pogrzebu Mojżesza (jego następcą jest Jozue).\nPROROCY (po hebrajsku newiim). Ta, druga część Starego Testamentu, traktuje o wydarzeniach mających miejsce już po śmierci Mojżesza, opowiada o dziejach królestwa izraelskiego, judzkiego - aż do upadku. Pisma właściwych proroków (księgi: Izajasza, Jeremiasz, Ezechiela oraz dwunastu "proroków mniejszych" przedstawiają proroctwa, wizje. Nieposłuszny swojemu Bogu lud zostanie ukarany, jednak te księgi zapowiadają i nagrodę dla nawróconego narodu.\nPISMA (od hebrajskiego ketuwim). Ta, część Starego Testamentu składa się z lirycznych utworów poetyckich, rozpraw filozoficznych oraz historycznych. Tu znajdziemy Księgę Przysłów, księgi Kronik, Księgę Lamentacji. Również Księgę Psalmów, Pieśń nad Pieśniami oraz inne księgi.\nKSIĘGA PSALMÓW to zbiór 150 wspaniałych pieśni religijnych: pochwalnych hymnów dziękczynnych, błagalnych, pokutnych, dydaktycznych, patriotyczno-religijnych oraz innych. Mają one różnych autorów, powstawały od VI do IV wieku przed naszą erą. Autorstwo ponad 70 psalmów przypisuje się królowi Dawidowi. Psalmy przekładali na język polski nasi najwybitniejsi poeci, np. M. Rej, J. Kochanowski, M. Sęp Szarzyński, L. Staff, Cz. Miłosz.\nPsalmy, pełniące ważkie funkcje religijne, liturgiczne, mocno wpłynęły na przemiany poezji lirycznej. Poeci różnych epok odwoływali się do ich formy, kompozycji, stylistyki. Podobnie działo się w przypadku Pieśni nad Pieśniami, biblijnego poematu miłosnego, który - oczywiście - ma różnorako rozumiane aspekty religijne.\nNOWY TESTAMENT: Po łacinie Novum Testamentum oznacza Nowe Przymierze. Przymierze, które raz jeszcze Bóg zawarł z ludźmi, zsyłając na ziemię Chrystusa. Śmierć Jezusa prowadzi do odkupienia ludzkości. Właśnie o słowach, czynach, męczeńskiej śmierci Jezusa opowiada się w Nowym Testamencie. Opowiada stylem patetycznym, poważnym, ale i pełnym metafor, alegorii, niejednoznaczności.\nNowy Testament, liczący 27 ksiąg kanonicznych składa się z czterech podstawowych części:\n1. Czterech Ewangelii.\n2. Dziejów Apostolskich.\n3. Listów Apostolskich.\n4. Apokalipsy św. Jana.\nEWANGELIE: Słowo ewangelia pochodzi a języka greckiego i oznacza dobrą nowinę. Ową dobrą nowinę chrześcijanie początkowo przekazywali sobie ustnie, później pojawiła się potrzeba zapisania wydarzeń z życia Chrystusa, zasad wiary. W tym celu powstały cztery Ewangelie - napisane w różnym miejscu, przez różnych autorów:\n- św. Mateusza, apostoła. Tekst został napisany w języku aramejskim, odznacza się walorami literackimi, kompozycyjnymi. W tej Ewangelii zwracają uwagę wielkie mowy Chrystusa, np. Kazanie na Górze. Mateusz starał się odwołać nie tylko do emocji czytelników, co ich intelektu, chciał pobudzać do refleksji, przekonywać, prowadzić katechezę.\n- św. Marka, ucznia Piotra Apostoła. Ten autor spisywał Ewangelię zgodnie z nauczaniem Piotra, dokładnie opisywał też zdarzenia z udziałem wspomnianego apostoła. Jest to napisana po grecku relacja o czynach Jezusa, informująca o faktach i dająca niewiele komentarzy, wyjaśnień. Autor spisał dokładnie wszystko, co przechowywał w pamięci, ale nie w tym porządku, w jakim następowały po sobie słowa i czyny Pańskie - to opinia jednego z biskupów z przełomu I i II wieku. Prosta, naturalna, wolna od ozdobników Ewangelia św. Marka wyraża przede wszystkim przekonanie o boskiej naturze Chrystusa: syna Bożego i jednocześnie człowieczego.\n- św. Łukasza, towarzysza apostoła Pawła. Autor przejął sporo z Ewangelii św. Marka, zachował chronologię wydarzeń, przedstawił jakby biografię Jezusa. Napisane wytwornym językiem greckim dzieło ma cechy traktatu historycznego, podkreśla równocześnie rolę Jezusa jako Zbawiciela.\n- św. Jana, najmłodszego z apostołów. Ten tekst znacznie różni się od pozostałych Ewangelii, jest najbardziej dojrzały pod względem teologicznym. Koncentruje na opiniach cudów Jezusa oraz jego nauki. W tej Ewangelii odnajdziemy też sporo informacji historycznych, geograficznych. Grecki tekst, chociaż pełen istotnej z punktu widzenia teologicznego symboliki, nie wyróżnia się istotniejszymi walorami języka, stylu raczej ubogiego.\nDZIEJE APOSTOLSKIE: ta część Nowego Testamentu mówi o losach Piotra i Pawła, rozpowszechnianiu się chrześcijaństwa, narodzinach, kształtowaniu Kościoła. Autorem Dziejów jest święty Łukasz, twórca trzeciej Ewangelii. nie jest to zobiektyzowane dzieło historyczne, lecz utwór wyrastający z wielkiej tradycji greckiej, korzystający z jej technik literackich. Wyprowadzający chrześcijaństwo z kręgu wyłącznie ludzi biednych i niewykształconych i wprowadzający je w krąg wspaniałej kultury greckiej.\nLISTY APOSTOLSKIE: listy pisali apostołowie do kościołów, wspólnot wiernych lub poszczególnych ludzi. Podstawowe znaczenie ma tu 14 pism św. Pawła. Służyły nie tylko informowaniu, lecz przynosiły również rozważania filozoficzne, religijne. Pozostałe listy określa się mianem katolickich, bowiem były skierowane do wszystkich chrześcijan.\nAPOKALIPSA ŚW. JANA: Autorstwo ostatniej księgi Nowego Testamentu przypisuje się św.. Janowi Ewangeliście. Powstała ona w okresie nasilających się prześladowań chrześcijan. Jeżeli Księga Rodzaju przedstawia początek świata, to Apokalipsa jest wyobrażeniem jej kresu, dopełnia objawienie. Ukazuje obraz zagłady świata, ostatecznego zwycięstwa Kościoła i powtórnego przyjścia Chrystusa. Jest to tekst tajemniczy, niejednoznaczny, pełen symbolicznych obrazów, które od bardzo dawna inspirują wielu artystów. Wiele symboli z Apokalipsy zajęło trwałe miejsce w kulturze powszechnej, np.:\n*greckie litery Alfa i Omega jako symbol Boga, *baranek symbolizuje Chrystusa niewinnego i umęczonego, *niewiasta obleczona w słońce to matka Boża, *Babilon - symbol miasta grzechu, rozpusty, *Nowe Jeruzalem - symbol nieba, życia wiecznego.\nChrystus jest w Apokalipsie Pantokratorem, czyli władcą świata. Księga opiera się na schemacie grup siódemkowych (siódemka do liczba mistyczna, liczba tajemnic). Siedem listów skierowanych do siedmiu kościołów (oznaczające całe chrześcijaństwo) poprzedza siedem wizji zasadniczego objawienia. Występują tu też inne grupy: siedem wizji pieczęci, siedem wizji trąb, siedem wizji plag, Babilonu itd. Szczególnie znany i często przywoływany jest obraz czterech jeźdźców Apokalipsy:\nI. na białym koniu, to symbol zwycięstwa Ewangelii, II. koń barwy ognia, oznacza wojnę, III. na czarnym koniu, z wagą w ręce, to głód, IV. jego koń jest blady niczym trup, to śmierć.\nNie wszystkie symbole, znaki są czytelne, to często księga zapieczętowana na siedem pieczęci. Kończy się, jak cały Nowy Testament, zapowiedzią rychłego przybycia Pana:\nOto przyjdę niebawem, a moja zapłata jest ze mną, bo każdemu odpłacić, jak jest jego praca. Jam Alfa i Omega Pierwszy i Ostatni Początek i Koniec.\nPRZYPOWIEŚĆ O ROBOTNIKACH W WINNICY: Bóg przypomina gospodarza winnicy. Przyjął on do pracy, w różnych porach dnia, robotników, którzy mieli dostać po denarze za dniówkę - niezależnie od tego jak długo pracowali. W chwili wypłaty zaczęli protestować ci, którzy pracowali najdłużej, a dostali sumę równą trudzącym się zaledwie przez godzinę. Gospodarz wyjaśnił im, iż dochował warunków umowy i nie mogą mieć do niego pretensji, że chce być dobry, szczodry dla wszystkich. Z tej przypowieści pochodzi często cytowane zdanie: Tak ostatni będą pierwszymi a pierwsi ostatnimi. Dobroć i hojność Boga nie ma granic, jest darem dla ludzi, a nie rezultatem ich zasług.\nPRZYPOWIEŚĆ O MIŁOSIERNYM SAMARYTANINIE: Zbójcy pojmali człowieka idącego pustynną drogą z Jerozolimy do Jerycha. Obrabowali go, ciężko zranili i pozostawili przy trakcie. Przechodnie, przede wszystkim żydowscy kapłani, nie zwracali uwagi na leżącego nieszczęśnika. W końcu pewien Samarytanin opatrzył jego rany, zabrał go do gospody, pielęgnował. Ponieważ musiał ruszyć w podróż, zapłacił gospodarzowi za dalszą opiekę nad rannym, obiecał, że wracając pokryje ewentualne dalsze koszta. Czytając tę przypowieść, trzeba wiedzieć, że Samarytanie byli znienawidzeni przez Żydów. Tu zaś Samarytanin okazuje się bliźnim, kieruje się miłością - tak powinien postąpić każdy i w każdym widzieć bliźniego.\nPRZYPOWIEŚĆ O SYNU MARNOTRAWNYM: Młodszy z synów bogatego człowieka otrzymał, na swe życzenie, od ojca przypadającą na niego część majątku. Szybko roztrwonił ją w świecie. Najął się do pasienia świń. W końcu skruszony wrócił do ojca, który przyjął go z otwartymi rękami, z radością, wydał na jego cześć przyjęcie. Zdenerwowało to starszego syna: uważał, że wiernie służąc ojcu, nigdy nie otrzymał podobnej nagrody. Ojciec wyjaśnił mu dlaczego należy się cieszyć z powrotu brata. Każdy człowiek - uczy przypowieść - jest synem marnotrawnym lub zazdrosnym. Dom ojca to dom Boży, ojciec to Bóg kochający nawet grzeszników, synowie to ludzie, którzy z trudem odnajdują się w Bogu cieszącym się z każdego nawrócenia.


Kursy dla instruktorów w szkołach jazdy i nie tylko - Opakowania pełne informacji\nKażdy kto chce przystąpić do egzaminu na prawo jazdy, musi wcześniej wybrać kurs w konkretnej szkole jazdy. Kurs wcale nie jest długotrwały, a część teoretyczną bardzo często można obecnie wykonać przez internet. Do zdaniu części teoretycznej kursant uczy się jeździć samochodem w praktyce.\nSamodzielny wybór samochodu szkoleniowego i egzaminacyjnego\nNajpierw najczęściej organizowane są szkolenia na placyku, a dopiero później kursant wyjeżdża samochodem na ulicę. Szkoły jazdy mają w swojej ofercie nie tylko przygotowanie do egzaminu państwowego na prawo jazdy. Równie dobrze można skorzystać z kursów i szkoleń doskonalenia zawodowego. Są to m.in. kursy dla instruktorów. Dzięki takim kursom można zostać instruktorem nauki jazdy. Po kursie można też prowadzić wykłady w szkole nauki jazdy. Oczywiście najpierw niezbędne jest prawo jazdy b kraków – bez tego dokumentu nie można przystąpić do kursu instruktorskiego. Zarówno oferta szkoleniowa jak i terminy zajęć bardzo często dostosowywane są do indywidualnych oczekiwań kursanta. To samo dotyczy badań lekarskich na prawo jazdy, które można zrobić w dogodnym terminie. Nie są tu wyznaczane konkretne daty, dlatego każdy spokojnie może załatwić wszystkie formalności związane z badaniami lekarskimi i nie tylko. To samo dotyczy badań psychologicznych, bo jak wiadomo, te również są niezbędne przed przystąpieniem do kursu na prawo jazdy. Warto wybierać szkoły nauki jazdy, które mają już długie doświadczenie w tej branży.\nNajlepiej wybrać szkołę z Akredytacją Kuratorium Oświaty, co jest gwarancją najwyższej jakości prowadzonych zajęć. W wielu szkołach nauki jazdy to kursant może samodzielnie wybrać samochód, w którym chce odbyć kurs. To samo dotyczy wyboru samochodu w trakcie egzaminu państwowego. Bardzo popularny jest też system e-learning, z którego korzysta coraz więcej szkół.


Klasyczne - Strona 17 z 34 - Najlepsza Erotyka\n10 października 2014 47 komentarzy Napisany przez Areia Athene\nDochodziła dziewiąta. Ciekawskie promienie czerwcowego słońca zaglądały we wszystkie zakątki niedużego gabinetu, wyciągając na jaw ich tajemnice. Oświetliły szeroki regał wypełniony albumami i pamiątkami z podróży do mniej lub bardziej egzotycznych krajów. Pobawiły się przez chwilę w berka na tle kolorowej mapy świata i w chowanego – krążąc między ustawionymi na półkach, nieco zakurzonymi modelami samolotów pasażerskich. Bez cienia zainteresowania przemknęły obok wiszącej na wieszaku brązowej kurtki ze skóry i zatrzymały się dłużej na postaci jej właściciela. WIĘCEJ… »\n3 października 2014 9 komentarzy Napisany przez HTSoaB\n– Ech, Rysiek, WIĘCEJ… »\nGrupowe, Inne, Najlepsza Erotyka, Opowiadanie, Romantyczne\n29 września 2014 70 komentarzy Napisany przez Smok Wawelski\nWszystko zaczęło się trzynastego września tego roku. Nie jestem już taka młoda, swoje przeżyłam i o życiu wiem już nieco więcej niż za czasów studenckich. Nigdy jednak nie znalazłam się w takiej sytuacji jak przed kilkoma dniami. Awanturę, którą zrobiłam W. słyszało pewnie pół osiedla. Należało mu się. Do dziś chodzi po domu niemal na palcach, świadomy, że każdy szelest, każdy niewłaściwy krok z jego strony może wywołać kolejną burzę. A ja? WIĘCEJ… »\nDominacja, Najlepsza Erotyka, Opowiadanie, Uległość\nCykl, Historia, Lesbijki, Najlepsza Erotyka, Opowiadanie, Opowieść helleńska: Demetriusz, Przemoc, Uległość\nGeje, Historia, Najlepsza Erotyka, Opowiadanie, Solo, Uległość\nHistoria, Najlepsza Erotyka, Opowiadanie, Wojna\nStrona 17 z 34« Pierwsza«...89101112131415161718192021222324252627...»Ostatnia »


58 557 28 20\n|- Uzdatnianie wody\nPrzedsiębiorstwo MARCOR Jan Marjanowski sprawnie prosperuje na rynku krajowym i zagranicznym od 1990 roku. Jesteśmy firmą o profilu produkcyjno – handlowo – usługowym. Kompleksowo zajmujemy się uzdatnianiem wody oraz usuwaniem skutków jej złej jakości.\n- do chemicznego czyszczenia z osadów kamienia i produktów korozji,\n- do kondycjonowania i chemicznej korekty wody.\nWraz z ciągłym rozwojem firmy oraz na podstawie wiedzy praktycznej i wieloletniego doświadczenia zawodowego Jana Marjanowskiego, rozszerzyliśmy zakres działalności MARCOR o urządzenia i usługi z zakresu uzdatniania wody.\nObecnie dostarczamy stacje zmiękczania wody, stacje demineralizacji wody, automatyczne układy odsalające, zestawy dozujące preparaty chemiczne.\nKompleksowość naszego działania polega na doborze odpowiednich rodzajów preparatów kondycjonujących do zastosowanych technologii i urządzeń.\nBogata oferta preparatów kondycjonujących obejmuje:\n- inhibitory korozji,\n- reduktory tlenu,\n- stabilizatory pH.\nIdąc o krok naprzód wdrożyliśmy usługę kontrolingu korozyjnego, mającego na celu monitoring szybkości korozji wewnątrz instalacji wodnych i glikolowych.\nWłaśnie wszechstronna obsługa firmy MARCOR zapewnia bezpieczną eksploatację urządzeń i instalacji. Posiadamy uprawnienia UDT do przeprowadzania zabiegów chemicznego czyszczenia i trawienia urządzeń podlegających dozorowi technicznemu.\nZapewniamy wysoki poziom techniczny oraz wsparcie analityczne. Stałym odbiorcom naszych preparatów oferujemy bezpłatny serwis specjalistyczny oraz badania laboratoryjne.\nPodejmujemy się każdego tematu związanego z chemiczną obróbką wody energetycznej, technologicznej czy procesowej oraz usuwaniem skutków ich złej jakości - osiągając zamierzony cel.\nDysponujemy doskonale wyszkoloną ekipą, która posiada wiedzę i duże doświadczenie w dziedzinie uzdatniania wody, preparatów chemicznych, zabezpieczeń antykorozyjnych i skażeń mikrobiologicznych.\nPreparaty czyszczące i kondycjonujące: inhibitory korozji, antyskalanty, biocydy.\nAutomatyczne układy odsalania.\nTrawienie i pasywacja stali.\nZestawy pompowe do chemicznego czyszczenia


Czy po szczepieniu malec zachoruje\nStres a testy gimnazjalne\nJesteś tutaj: benjamin.edu.pl > Gimnazjum > Stres a testy gimnazjalne\nCzęsto rodzicie są przekonani, że po szczepieniu ich dziecko zacznie chorować. Czy po szczepieniu malec zachoruje Obawiają się, że po przyjęciu szczepionki , u dziecka może wystąpić choroba, na która było uodporniane. To objawy nie maja żadnego uzasadnienia. I są one bezpodstawne. Do szczepień używane są preparaty, które albo zawierają zabite cząstki wirusów lub bakterii, albo tak zmodyfikowane patogeny, że nie są one w stanie zagrażać nawet niedojrzałemu organizmowi naszego dziecka. Czy po szczepieniu malec zachoruje Przykładowo szczepiąc dziecko na meningo koko, nie ma najmniejszego ryzyka, że zachoruje potem na sepse. Także jeśli mamy jakieś wątpliwości lepiej poradzić się lekarza niż czytać te nieprawdziwe informacje na forach dyskusyjnych bądź innych stronach internetowych. Czy po szczepieniu malec zachoruje Tam każdy ma swoje zdanie, a najlepiej wie oczywiście osoba, która jest odpowiednia wykwalifikowana.


Nie będzie zmian w aptecznych marżach | mgr.farm\nFarmaceuci od dawna wskazują, że konieczna jest aktualizacja tabeli marż na leki refundowane. Ministerstwo zdrowia nie zamierza jedna zajmować się tą kwestią. W przesłanej nam informacji resort poinformował, że nie prowadzi żadnych prac w tym zakresie, nie przewiduje też zmian w wysokości aptecznych marż.\nZmiany w przepisach określających sposób obliczania marży detalicznej (aptecznej) stanowią istotny wniosek programowy, uchwalony podczas VII Krajowego Zjazdu Aptekarzy. (fot. Shutterstock)\n- Sprawa jest nam znana. Na ten moment nie prowadzimy prac w tym zakresie, ani też nie przewidujemy zmian – poinformowało ministerstwo zdrowia. - Zmiana sposobu naliczania marż detalicznych miałaby wpływ na wysokość cen leków, w tym także na wysokość dopłaty pacjenta do leków, oraz kwotę refundacji pokrywaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia. To oznaczałaby zwiększenie wpływu na budżet – zarówno z perspektywy płatnika publicznego, jak i pacjenta.\n- Obecne regulacje dotyczące obliczania marż są krzywdzące i nie pozwalają na działanie apteki, jako ważnej jednostki w systemie ochrony zdrowia - można przeczytać w paragrafie 3 uchwały KZA. - Niedopuszczalne jest, aby każda zmiana cen leków refundowanych prowadziła do zmniejszenia realnej marży uzyskiwanej przez apteki z tytułu wydawania leków refundowanych. Niedopuszczalne jest, aby koszty przecen leków wynikające ze zmian cen na listach refundacyjnych obciążały apteki.\nW rezultacie VII Krajowy Zjazd Aptekarzy zobowiązał Naczelną Radę Aptekarską do podjęcia działań mających na celu nowelizację przepisów i uchwalenie "zmian zasady obliczania marż na leki refundowane i przyjęcie, że podstawą do naliczania marży jest cena zakupu leku".\nW dalszej części artykułu między innymi o pilotażu opieki farmaceutycznej, ustawie o zawodzie farmaceuty, wynagrodzeniach farmaceutów w szpitalach, problemie niedoboru farmaceutów w aptekach, dyżurach aptek...